qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
(Best response rates) Haematological response
(Beste respons waarden) Hematologische respons
534 (96.6%)*
534 (96,6%) *
313 (56.6%)*
313 (56,6%) *
[95% CI]
[95% BI]
Cytogenetic response Major response n (%)
Cytogenetische respons Belangrijke respons n (%)
[95% CI] Complete CyR n (%) Partial CyR n (%)
Complete CyR n (%) Partiële CyR n (%)
[85.7%, 91.1%] 454 (82.1%)* 36 (6.5%)
454 (82,1%)* 36 (6,5%)
[19.9%, 27.1%] 64 (11.6%)* 65 (11.8%)
64 (11,6%)* 65 (11,8%)
Molecular response Major response at 12 months (%) Major response at 24 months (%) * p < 0.001, Fischer’ s exact test
Belangrijke respons bij 24 maanden (%) * p < 0,001, Fischer’ s exact test
** insufficient data, only two patients available with samples Haematological response criteria (all responses to be confirmed after ≥ 4 weeks):
** onvoldoende gegevens, slechts twee patiënten beschikbaar met monsters Hematologische respons criteria (elke responses te bevestigen na ≥ 4 weken):
WBC < 10 x 109/ l, platelet < 450 x 109/ l, myelocyte+metamyelocyte < 5% in blood, no blasts and promyelocytes in blood, basophils < 20%, no extramedullary involvement Cytogenetic response criteria: complete (0% Ph+ metaphases), partial (1– 35%), minor (36– 65%) or minimal (66– 95%).
WBC < 10 x 109/ l, bloedplaatjes < 450 x 109/ l, myelocyt+metamyelocyt < 5% in bloed, geen blasten en promyelocyten in bloed, basofielen < 20%, geen extramedullaire verwikkelingen Cytogenetische respons criteria: compleet (0% Ph+ metafasen), partieel (1– 35%), gering (36– 65%) of minimaal (66– 95%).
A major response (0– 35%) combines both complete and partial responses.
Een belangrijke respons (0– 35%) combineert zowel de complete als de partiële respons.
Major molecular response criteria: in the peripheral blood reduction of ≥ 3 logarithms in the amount of Bcr-Abl transcripts (measured by real-time quantitative reverse transcriptase PCR assay) over a standardised baseline.
Belangrijke moleculaire respons criteria: in het perifeer bloed reductie van ≥ 3 logaritmen in de hoeveelheid van Bcr-Abl transcripten (gemeten door “ real-time quantitative reverse transcriptase PCR assay”) versus een gestandaardiseerde uitgangswaarde.
Rates of complete haematological response, major cytogenetic response and complete cytogenetic response on first-line treatment were estimated using the Kaplan-Meier approach, for which non- responses were censored at the date of last examination.
Complete hematologische respons, belangrijke cytogenetische respons en complete cytogenetische respons op eerstelijnsbehandeling werden geschat met behulp van de Kaplan-Meier benadering, waarbij non-responses waren geschrapt ten tijde van het laatste onderzoek.
Using this approach, the estimated cumulative response rates for first-line treatment with Glivec improved from 12 months of therapy to 60 months of therapy as follows:
Met gebruikmaking van deze benadering, verbeterden de geschatte cumulatieve responscijfers voor de eerstelijnsbehandeling met Glivec van 12 maanden behandeling tot 60 maanden behandeling als volgt:
CHR from 96.4% to 98.4% and CCyR from 69.5% to 86.7%, respectively.
CHR van 96,4% tot 98,4% en CCyR van 69,5% tot 86,7%.
With 5 years follow-up, there were 86 (15.6%) progression events in the Glivec arm:
Na 5 jaar follow-up, waren er 86 (15,6%) gevallen van progressie in de Glivec arm:
35 (6.3%) involving progression to accelerated phase/ blast crisis, 28 (5.1%) loss of MCyR, 14 (2.5%) loss of CHR or increase in WBC, and 9 (1.6%) CML unrelated deaths.
35 (6,3%) betroffen progressie tot de acceleratiefase/ blastaire crisis, 28 (5,1%) verlies van MCyR, 14 (2,5%) verlies van CHR of toename in WBC en 9 (1,6%) gevallen van overlijden die niet aan CML waren gerelateerd.
In contrast, there were 155 (28.0%) events in the IFN+Ara-C arm, of which 128 occurred during first-line treatment with IFN+Ara-C.
Daarentegen waren er 155 (28,0%) voorvallen in de IFN+Ara-C arm, waarvan 128 optraden tijdens eerstelijnsbehandeling met IFN+Ara-C.
The estimated rate of patients free of progression to accelerated phase or blast crisis at 60 months was significantly higher in the Glivec arm compared to the IFN arm (92.9% versus 86.2%, p < 0.001).
Het geschatte aantal patiënten dat vrij is van progressie tot de acceleratiefase of de blastaire crisis bij 60 maanden is significant hoger in de Glivec-arm in vergelijking met de IFN-arm (92,9% versus 86,2%, p < 0,001).
The annual rate of progression to accelerated phase or blast crisis decreased with time on therapy and was less than 1% annually in the fourth and fifth years.
Het jaarlijkse aantal progressies tot de acceleratiefase of blastaire crisis verminderde met de tijdsduur dat men in behandeling was en was minder dan 1% in het vierde en het vijfde jaar.
The estimated rate of progression-free survival at 60 months was 83.2% in the Glivec arm and 64.1% in the control arm (p < 0.001).
De geschatte progressievrije overleving bij 60 maanden was 83,2% in de Glivec-arm en 64,1% in de controle-arm (p < 0,001).
The yearly rates of progression of any type for Glivec also decreased over time.
De jaarlijkse progressie van welk type ook voor Glivec nam eveneens af in de loop van de tijd.
A total of 57 (10.3%) and 73 (13.2%) patients died in the Glivec and IFN+Ara-C groups, respectively.
Een totaal van 57 (10,3%) respectievelijk 73 (13,2%) patiënten overleden in de Glivec en IFN+Ara-C groepen.
At 60 months the estimated overall survival is 89.4% (86, 92) vs.
Bij 60 maanden is de geschatte overleving 89,4% (86, 92) vs.
85.6% (82, 89) in the randomised Glivec and the IFN+Ara-C groups, respectively (p=0.049, log-rank test).
85,6% (82, 89) in de gerandomiseerde Glivec respectievelijk de IFN+Ara-C groepen (p=0,049, log-rank test).
This time-to-event endpoint is strongly affected by the high crossover rate from IFN+Ara-C to Glivec.
Dit ‘ tijd tot gebeurtenis’ eindpunt is sterk beïnvloed door de hoge crossover van IFN+Ara-C naar Glivec.
The effect of Glivec treatment on survival in chronic phase, newly diagnosed CML has been further examined in a retrospective analysis of the above reported Glivec data with the primary data from another Phase III
Het effect van de Glivec behandeling op de overleving in de chronische fase van nieuw gediagnosticeerde CML is verder onderzocht in een retrospectieve analyse van de bovenvermelde Glivec gegevens met de primaire gegevens van een andere fase III onderzoek met IFN+Ara-C (n=325) in een identiek behandelschema.
In this retrospective analysis, the superiority of Glivec over IFN+Ara-C in overall survival was demonstrated (p < 0.001); within 42 months, 47 (8.5%) Glivec patients and 63 (19.4%) IFN+Ara-C patients had died.
In deze retrospectieve analyse was de superioriteit van Glivec over IFN+Ara-C in de algehele overleving aangetoond (p < 0,001); binnen 42 maanden waren 47 (8,5%) Glivec patiënten en 63 (19,4%) IFN+Ara-C patiënten overleden.
The degree of cytogenetic response and molecular response had a clear effect on long-term outcomes in patients on Glivec.
De gradatie van cytogenetische respons en moleculaire respons had een duidelijk effect op de langetermijn uitkomsten bij patiënten op Glivec.
Whereas an estimated 97% (93%) of patients with CCyR (PCyR) at 12 months were free of progression to accelerated phase/ blast crisis at 60 months, only 81% of patients without MCyR at 12 months were free of progression to advanced CML at 60 months (p < 0.001 overall, p=0.20 between CCyR and PCyR).
Terwijl een geschatte hoeveelheid van 97% (93%) van de patiënten met CCyR (PCyR) na 12 maanden vrij was van progressie tot de acceleratiefase/ blastaire crisis bij 60 maanden, was slechts 81% van de patiënten zonder MCyR na 12 maanden vrij van progressie naar CML in een gevorderd stadium bij 60 maanden (p < 0,001 algeheel, p=0,20 tussen CCyR en PCyR).
For patients with CCyR and reduction in Bcr-Abl transcripts of at least 3 logarithms at 12 months, the probability of remaining free from progression to accelerated phase/ blast crisis was 100% at 60 months.
Voor patiënten met CCyR en reductie in Bcr-Abl transcripten van tenminste 3 logarithmen op 12 maanden, was de kans op het vrij blijven van
Similar findings were found based on a 18-months landmark analysis.
Soortgelijke bevindingen werden gevonden op basis van een 18 maands landmark analyse.
In this study, dose escalations were allowed from 400 mg daily to 600 mg daily, then from 600 mg daily to 800 mg daily.
In dit onderzoek waren dosisverhogingen toegestaan van 400 mg per dag naar 600 mg per dag, en vervolgens van 600 mg per dag naar 800 mg per dag.
After 42 months of follow-up, 11 patients experienced a confirmed loss (within 4 weeks) of their cytogenetic response.
Na 42 maanden follow-up ondervonden 11 patiënten een bevestigd verlies (binnen 4 weken) van hun cytogenetische respons.
Of these 11 patients, 4 patients escalated up to 800 mg daily, 2 of whom regained a cytogenetic response (1 partial and 1 complete, the latter also achieving a molecular response), while of the 7 patients who did not escalate the dose, only one regained a complete cytogenetic response.
Van deze 11 patiënten kregen 4 patiënten een dosisverhoging tot 800 mg per dag, 2 van hen herwonnen een cytogenetisch respons (1 partiële en 1 complete, de laatste bereikte ook een moleculaire respons), terwijl van de 7 patiënten die geen dosisverhoging kregen, slechts één een complete cytogenetische respons herwon.
The percentage of some adverse reactions was higher in the 40 patients in whom the dose was increased to 800 mg daily compared to the population of patients before dose increase (n=551).
Het percentage van sommige bijwerkingen was hoger bij de 40 patiënten bij wie de dosis was verhoogd tot 800 mg per dag in vergelijking met de patiëntenpopulatie vóór de verhoging van de dosis (n=551).
The more frequent adverse reactions included gastrointestinal haemorrhages, conjunctivitis and elevation of transaminases or bilirubin.
De vaker voorkomende bijwerkingen waren gastrointestinale hemorragieën, conjunctivitis en verhoging van transaminasen of bilirubine.
Other adverse reactions were reported with lower or equal frequency.
Andere bijwerkingen werden gemeld met lagere of gelijke frequentie.
Chronic phase, Interferon failure:
Chronische fase, Interferon-falen:
532 adult patients were treated at a starting dose of 400 mg.
532 volwassen patiënten werden behandeld met een startdosis van 400 mg.
The patients were distributed in three main categories: haematological failure (29%), cytogenetic failure (35%), or intolerance to interferon (36%).
De patiënten werden onderverdeeld in drie hoofdcategorieën: hematologisch falen (29%), cytogenetisch falen (35%), of intolerantie t. o. v. interferon (36%).
Patients had received a median of 14 months of prior IFN therapy at doses ≥ 25 x 106 IU/ week and were all in late chronic phase, with a median time from diagnosis of 32 months.
De patiënten hadden gedurende een voorafgaande mediane periode van 14 maanden IFN therapie gekregen met doses ≥ 25 x 106 IU per week en waren allen in de late chronische fase beland, met een mediane tijd vanaf de diagnose van 32 maanden.
The primary efficacy variable of the study was the rate of major cytogenetic response (complete plus partial response, 0 to 35% Ph+ metaphases in the bone marrow).
De primaire werkzaamheidsvariabele van het onderzoek was de mate van een belangrijke cytogenetische respons (complete plus partiële respons, 0 tot 35% Ph+ metafases in het beenmerg).
In this study 65% of the patients achieved a major cytogenetic response that was complete in 53% (confirmed 43%) of patients (Table 4).
In dit onderzoek bereikte 65% van de patiënten een belangrijke cytogenetische respons die compleet was bij 53% (43% bevestigd) van de patiënten (Tabel 4).
A complete haematological response was achieved in 95% of patients.
Een complete hematologische respons werd bereikt bij 95% van de patiënten.
Accelerated phase:
Acceleratiefase:
235 adult patients with accelerated phase disease were enrolled.
235 volwassen patiënten met de ziekte in de acceleratiefase werden in het onderzoek opgenomen.
The first 77 patients were started at 400 mg, the protocol was subsequently amended to allow higher dosing and the remaining 158 patients were started at 600 mg.
De eerste 77 patiënten startten met 400 mg, het protocol werd vervolgens gewijzigd om hogere doseringen toe te staan en de overgebleven 158 patiënten startten met 600 mg.
The primary efficacy variable was the rate of haematological response, reported as either complete haematological response, no evidence of leukaemia (i. e. clearance of blasts from the marrow and the blood, but without a full peripheral blood recovery as for complete responses), or return to chronic phase CML.
De primaire werkzaamheidsvariabele was de mate van hematologische respons, uitgedrukt hetzij als een complete hematologische respons, geen bewijzen van leukemie (dit is klaring van blasten van het merg en het bloed, maar zonder volledig perifeer bloedherstel zoals bij complete respons), of als een terugkeer naar de chronische fase van CML.
A confirmed haematological response was achieved in 71.5% of patients (Table 4).
Een bevestigde hematologische respons werd bereikt bij 71,5% van de patiënten (Tabel 4).
Importantly, 27.7% of patients also achieved a major cytogenetic response, which was complete in 20.4% (confirmed 16%) of patients.
Belangrijk te melden was dat ook 27,7% van de patiënten een belangrijke cytogenetische respons bereikte, die compleet was bij 20,4% (16% bevestigd) van de patiënten.
For the patients treated at 600 mg, the current estimates for median progression-free-survival and overall survival were 22.9 and 42.5 months, respectively.
Voor patiënten behandeld met 600 mg is de huidige schatting van de mediane progressie- vrije-overleving en algemene overleving respectievelijk 22,9 en 42,5 maanden.
Myeloid blast crisis:
Myeloïde blastaire crisis:
260 patients with myeloid blast crisis were enrolled.
260 patiënten met myeloïde blast crisis werden in het onderzoek opgenomen.
95 (37%) had received prior chemotherapy for treatment of either accelerated phase or blast crisis (“ pretreated patients”) whereas 165 (63%) had not (“ untreated patients”).
95 (37%) van hen had eerder chemotherapie gekregen voor de behandeling van ofwel de acceleratiefase of de blastaire crisis (“ voorbehandelde patiënten”) terwijl 165 (63%) van hen deze therapie niet had gekregen (“ onbehandelde patiënten”).
The first 37 patients were started at 400 mg, the protocol was subsequently amended to allow higher dosing and the remaining 223 patients were started at 600 mg.
De eerste 37 patiënten startten met 400 mg, het protocol werd daarna gewijzigd om hogere doseringen toe te staan en de overgebleven 223 patiënten startten met 600 mg.
The primary efficacy variable was the rate of haematological response, reported as either complete haematological response, no evidence of leukaemia, or return to chronic phase CML using the same criteria as for the study in accelerated phase.
De primaire werkzaamheidsvariabele was de mate van hematologische respons, uitgedrukt als een complete hematologische respons, geen bewijzen van leukemie, of als een terugkeer naar de chronische fase van CML met gebruik van dezelfde criteria als voor het onderzoek in de acceleratiefase.
The rate of
Bij dit onderzoek bereikte 31% van de patiënten een hematologische respons (36% van de onbehandelde patiënten en 22% van de voorbehandelde patiënten).
16 response was also higher in the patients treated at 600 mg (33%) as compared to the patients treated at 400 mg (16%, p=0.0220).
De mate van respons was eveneens groter bij de patiënten behandeld met 600 mg (33%) dan bij de patiënten behandeld met 400 mg (16%, p=0,0220).
The current estimate of the median survival of the previously untreated and treated patients was 7.7 and 4.7 months, respectively.
De huidige schatting van de mediane overleving van eerder onbehandelde en behandelde patiënten is respectievelijk 7,7 en 4,7 maanden.
Lymphoid blast crisis: a limited number of patients were enrolled in phase I studies (n=10).
Lymfoïde blastaire crisis: een beperkt aantal patiënten werd in fase I onderzoeken ingesloten (n=10).
The rate of haematological response was 70% with a duration of 2– 3 months.
17 Het aantal met een hematologische respons met een tijdsduur van 2– 3 maanden was 70%.
Response in adult CML studies
Respons bij CML onderzoeken bij volwassenen
Study 0110
Onderzoek 0110 37-maands gegevens Chronische fase, IFN falen (n=532)
Study 0109
Onderzoek 0109 40,5-maands gegevens Acceleratiefase (n=235)
Study 0102
Onderzoek 0102 38-maands gegevens Myeloïde blastaire crisis (n=260)
% of patients (CI95%) 1 Haematological response Complete haematological response (CHR)
% van de patiënten (CI95%) Hematologische respons1 Complete hematologische respons (CHR)
No evidence of leukaemia (NEL)
Geen bewijzen van leukemie Niet van toepassing (NEL)
Return to chronic phase (RTC) 2
Terugkeer naar chronische fase (RTC)
Major cytogenetic response Complete
Belangrijke cytogenetische respons2
(Confirmed3) [95% CI] Partial
(Bevestigd3) [95%BI] Partiële
Haematological response criteria (all responses to be confirmed after ≥ 4 weeks):
Hematologische respons criteria (elke respons te bevestigen na ≥ 4 weken):
Study 0110 [WBC < 10 x 109/ l, platelets < 450 x 109/ l, myelocyte+metamyelocyte < 5% in blood, no blasts and promyelocytes in blood, basophils < 20%, no extramedullary involvement] and in studies 0102 and 0109 [ANC ≥ 1.5 x 109/ l, platelets ≥ 100 x 109/ l, no blood blasts, BM blasts < 5% and no extramedullary disease] NEL Same criteria as for CHR but ANC ≥ 1 x 109/ l and platelets ≥ 20 x 109/ l (0102 and 0109 only) RTC < 15% blasts BM and PB, < 30% blasts+promyelocytes in BM and PB, < 20% basophils in PB, no extramedullary disease other than spleen and liver (only for 0102 and 0109).
CHR Onderzoek 0110 [WBC < 10 x 109/ l, bloedplaatjes < 450 x 109/ l, myelocyten+metamyelocyten < 5% in bloed, geen blasten en promyelocyten in bloed, basofielen < 20%, geen extramedullaire verwikkelingen] en in onderzoeken 0102 en 0109 [ANC ≥ 1,5 x 109/ l, bloedplaatjes ≥ 100 x 109/ l, geen bloed blasten, BM blasten < 5% en geen extramedullaire ziekte] NEL Zelfde criteria als voor CHR maar ANC ≥ 1 x 109/ l en bloedplaatjes ≥ 20 x 109/ l (enkel 0102 en 0109) RTC < 15% blasten BM en PB, < 30% blasten+promyelocyten in BM en PB, < 20% basofielen in PB, geen andere extramedullaire ziekte dan milt en lever (enkel voor 0102 en 0109).
BM = bone marrow, PB = peripheral blood 2 Cytogenetic response criteria:
BM = beenmerg, PB = perifeer bloed 2 Cytogenetische respons criteria:
A major response combines both complete and partial responses: complete (0% Ph+ metaphases), partial (1– 35%) 3 Complete cytogenetic response confirmed by a second bone marrow cytogenetic evaluation performed at least one month after the initial bone marrow study.
Een belangrijke respons combineert zowel de complete als de partiële respons: complete (0% Ph+ metafases), partiële (1– 35%) 3 Complete cytogenetische respons, bevestigd door een tweede cytogenetische beenmerg-evaluatie uitgevoerd tenminste 1 maand na het initiële beenmergonderzoek.
A total of 26 paediatric patients of age < 18 years with either chronic phase CML (n=11) or CML in blast crisis or Ph+ acute leukaemias (n=15) were enrolled in a dose-escalation phase I trial.
Een totaal van 26 patiënten jonger dan 18 jaar met ofwel chronische fase CML (n=11) of CML in blastaire crisis of Ph+ acute leukemieën (n=15) werd ingesloten in een dosis-oplopende fase I- onderzoek.
This was a population of heavily pretreated patients, as 46% had received prior BMT and 73% a prior multi-agent chemotherapy.
Dit was een populatie van zwaar voorbehandelde patiënten, aangezien 46% voorafgaande BMT had ondergaan en 73% een voorafgaande multi-agens chemotherapie.
Patients were treated at doses of Glivec of 260 mg/ m2/ day (n=5), 340 mg/ m2/ day (n=9), 440 mg/ m2/ day (n=7) and 570 mg/ m2/ day (n=5).
De patiënten werden behandeld met Glivec doses van 260 mg/ m2/ dag (n=5), 340 mg/ m2/ dag (n=9), 440 mg/ m2/ dag (n=7) en 570 mg/ m2/ dag (n=5).
Out of 9 patients with chronic phase CML and cytogenetic data available, 4 (44%) and 3 (33%) achieved a complete and partial cytogenetic response, respectively, for a rate of MCyR of 77%.
Van de 9 patiënten met chronische fase CML voor wie cytogenetische gegevens beschikbaar waren, verkregen er respectievelijk 4 (44%) en 3 (33%) een complete en partiële cytogenetische respons, met een MCyR van 77%.
A total of 51 paediatric patients with newly diagnosed and untreated CML in chronic phase have been enrolled in an open-label, multicentre, single-arm phase II trial.
In totaal 51 kinderen met nieuw gediagnosticeerde en onbehandelde CML in de chronische fase werden geïncludeerd in een open-label, multicentra, eenarmig fase II onderzoek.
Patients were treated with Glivec 340 mg/ m2/ day, with no interruptions in the absence of dose limiting toxicity.
Patiënten werden behandeld met Glivec 340 mg/ m2/ dag, zonder onderbrekingen in afwezigheid van dosisbeperkende toxiciteit.
Glivec treatment induces a rapid response in newly diagnosed paediatric CML patients with a CHR of 78% after 8 weeks of therapy.
Glivecbehandeling induceert een snelle respons bij nieuw gediagnosticeerde kinderen met CML met een CHR van 78% na 8 weken therapie.
The high rate of CHR is accompanied by the development of a complete cytogenetic response (CCyR) of 65% which is comparable to the results observed in adults.
De hoge CHR ging gepaard met de ontwikkeling van een complete cytogenetische respons (CCyR) van 65%, wat vergelijkbaar is met de resultaten zoals gezien bij volwassenen.
The
Bovendien werd een partiële cytogenetische respons (PCyR) gezien bij 16% voor een MCyR van 81%.
17 majority of patients who achieved a CCyR developed the CCyR between months 3 and 10 with a median time to response based on the Kaplan-Meier estimate of 5.6 months.
De meerderheid van de patiënten die een CCyR bereikten ontwikkelde 18 de CCyR tussen 3 en 10 maanden met een mediane tijd tot respons van 5,6 maanden, gebaseerd op de Kaplan-Meier schatting.
Clinical studies in Ph+ ALL Newly diagnosed Ph+ ALL:
Klinische onderzoeken bij Ph+ ALL Nieuw gediagnosticeerd Ph+ ALL:
50%; p=0.0001).
50%; p=0,0001) in een gecontroleerd onderzoek (ADE10) naar imatinib versus chemotherapie inductie bij 55 nieuw gediagnosticeerde patiënten van 55 jaar en ouder.
When salvage therapy with imatinib was administered in patients who did not respond or who responded poorly to chemotherapy, it resulted in 9 patients (81.8%) out of 11 achieving a complete haematological response.
Wanneer salvagetherapie met imatinib werd toegediend bij patiënten die niet of slecht reageerden op chemotherapie, bereikten 9 (81,8%) van de 11 patiënten een complete hematologische respons.
This clinical effect was associated with a higher reduction in bcr- abl transcripts in the imatinib-treated patients than in the chemotherapy arm after 2 weeks of therapy (p=0.02).
Dit klinisch effect werd geassocieerd met een hogere reductie in bcr-abl transcripten bij de met imatinib behandelde patiënten in vergelijking met de chemotherapie-arm na 2 weken therapie (p=0,02).
All patients received imatinib and consolidation chemotherapy (see Table 5) after induction and the levels of bcr-abl transcripts were identical in the two arms at 8 weeks.
Alle patiënten kregen imatinib en consolidatiechemotherapie (zie Tabel 5) na inductie en de niveaus van bcr-abl transcripten waren gelijk in de twee armen na 8 weken.
As expected on the basis of the study design, no difference was observed in remission duration, disease-free survival or overall survival, although patients with complete molecular response and remaining in minimal residual disease had a better outcome in terms of both remission duration (p=0.01) and disease-free survival (p=0.02).
Zoals verwacht op basis van de onderzoeksopzet werd geen verschil waargenomen in remissieduur, ziektevrije overleving of algehele overleving, hoewel patiënten met een complete moleculaire respons die minimale residuele ziekte hadden, een betere uitkomst hadden in termen van remissieduur (p=0,01) en ziektevrije overleving (p=0,02).
The results observed in a population of 211 newly diagnosed Ph+ ALL patients in four uncontrolled clinical studies (AAU02, ADE04, AJP01 and AUS01) are consistent with the results described above.
De resultaten die zijn waargenomen in een groep van 211 nieuw gediagnosticeerde Ph+ ALL patiënten in vier ongecontroleerde klinische onderzoeken (AAU02, ADE04, AJP01 en AUS01) zijn consistent met de hierboven beschreven resultaten.
Imatinib in combination with chemotherapy induction (see Table 5) resulted in a complete haematological response rate of 93% (147 out of 158 evaluable patients) and in a major cytogenetic response rate of 90% (19 out of 21 evaluable patients).
Imatinib in combinatie met chemotherapie-inductie (zie Tabel 5) resulteerde in een complete hematologische respons van 93% (147 van 158 evalueerbare patiënten) en in een belangrijke cytogenetische respons van 90% (19 van 21 evalueerbare patiënten).
The complete molecular response rate was 48% (49 out of 102 evaluable patients).
De complete moleculaire respons was 48% (49 van 102 evalueerbare patiënten).
Disease-free survival (DFS) and overall survival (OS) constantly exceeded 1 year and were superior to historical control (DFS p < 0.001; OS p < 0.0001) in two studies (AJP01 and AUS01).
In twee onderzoeken (AJP01 en AUS01) waren ziektevrije overleving (DFS) en algehele overleving (OS) steeds langer dan 1 jaar en ze waren superieur ten opzichte van historische controles (DFS p < 0,001; OS p < 0,0001).
Chemotherapy regimen used in combination with imatinib
Chemotherapie gebruikt in combinatie met imatinib
Study ADE10
Onderzoek Voorfase
DEX 10 mg/ m2 oral, days 1-5; CP 200 mg/ m2 i. v., days 3, 4, 5; MTX 12 mg intrathecal, day 1
ADE10 DEX 10 mg/ m2 oraal, dag 1-5; CP 200 mg/ m2 i. v., dag 3, 4, 5; MTX 12 mg intrathecaal, dag 1
Remission induction
Remissie-inductie
DEX 10 mg/ m2 oral, days 6-7, 13-16; VCR 1 mg i. v., days 7, 14; IDA 8 mg/ m2 i. v.
DEX 10 mg/ m2 oraal, dag 6-7, 13-16; VCR 1 mg i. v., daf 7, 14; IDA 8 mg/ m2 i. v.
(0.5 h), days 7, 8, 14, 15; CP 500 mg/ m2 i. v. (1 h) day 1; Ara- C 60 mg/ m2 i. v., days 22-25, 29-32
(0,5 uur), dag 7, 8, 14, 15; CP 500 mg/ m2 i. v. (1 uur) dag 1; Ara-C 60 mg/ m2 i. v., dag 22-25, 29-32
Consolidation therapy I, III, V
Consolidatietherapie I, III, V
(24 h), days 1, 15; 6-MP 25 mg/ m2 oral, days 1-20
(24 uur), dag 1, 15; 6-MP 25 mg/ m2 oraal, dag 1-20
Consolidation therapy II, IV Study AAU02
Consolidatietherapie II, IV Onderzoek AAU02
(1 h), days 1-5; VM26 60 mg/ m2 i. v.
(1 uur), dag 1-5; VM26 60 mg/ m2 i. v.
(1 h), days 1-5
(1 uur), dag 1-5
Induction therapy (de novo Ph+ ALL)
novo Ph+ ALL)
Daunorubicin 30 mg/ m2 i. v., days 1-3, 15-16; VCR 2 mg total dose i. v., days 1, 8, 15, 22; CP 750 mg/ m2 i. v., days 1, 8; prednisone 60 mg/ m2 oral, days 1-7, 15-21; IDA 9 mg/ m2 oral, days 1-28; MTX 15 mg intrathecal, days 1, 8, 15, 22; Ara-C 40 mg intrathecal, days 1, 8, 15, 22; methylprednisolone 40 mg intrathecal, days 1, 8, 15, 22
dag 1, 8, 15, 22; CP 750 mg/ m2 i. v., dag 1, 8; prednison 60 mg/ m2 oraal, dag 1-7, 15-21; IDA 9 mg/ m2 oraal, dag 1-28; MTX 15 mg intrathecaal, dag 1, 8, 15, 22; Ara-C 40 mg intrathecaal, dag 1, 8, 15, 22; methylprednisolon 40 mg intrathecaal, dag 1, 8, 15, 22
Consolidation (de novo Ph+ ALL) Study ADE04
Consolidatie (de novo Ph+ ALL) Onderzoek ADE04
Ara-C 1,000 mg/ m2/ 12 h i. v. (3 h), days 1-4; mitoxantrone 10 mg/ m2 i. v. days 3-5; MTX 15 mg intrathecal, day 1; methylprednisolone 40 mg intrathecal, day 1
Ara-C 1.000 mg/ m2/ 12 h i. v. (3 uur), daf 1-4; mitoxantron 10 mg/ m2 i. v. dag 3-5; MTX 15 mg intrathecaal, dag 1; methylprednisolon 40 mg intrathecaal, dag 1
Prephase
Voorfase
DEX 10 mg/ m2 oral, days 1-5; CP 200 mg/ m2 i. v., days 3-5; MTX 15 mg intrathecal, day 1
DEX 10 mg/ m2 oraal, dag 1-5; CP 200 mg/ m2 i. v., dag 3-5; MTX 15 mg intrathecaal, dag 1
Induction therapy I
Inductietherapie I
DEX 10 mg/ m2 oral, days 1-5; VCR 2 mg i. v., days 6, 13, 20; daunorubicin 45 mg/ m2 i. v., days 6-7, 13-14
DEX 10 mg/ m2 oraal, dag 1-5; VCR 2 mg i. v., dag 6, 13, 20; daunorubicine 45 mg/ m2 i. v., dag 6-7, 13-14
Induction therapy II
Inductietherapie II
(1 h), days 26, 46; Ara-C 75 mg/ m2 i. v.
(1 uur), dag 26, 46; Ara-C 75 mg/ m2 i. v.
(1 h), days 28-31, 35-38, 42-45; 6-MP 60 mg/ m2 oral, days 26-46
19 31, 35-38, 42-45; 6-MP 60 mg/ m2 oral, dag 26-46
Consolidation therapy Study AJP01
Consolidatietherapie Onderzoek AJP01
DEX 10 mg/ m2 oral, days 1-5; vindesine 3 mg/ m2 i. v., day 1; MTX 1.5 g/ m2 i. v.
DEX 10 mg/ m2 oral, days 1-5; vindesine 3 mg/ m2 i. v., day 1; MTX 1.5 g/ m2 i. v.
(24 h), day 1; etoposide 250 mg/ m2 i. v.
(24 h), day 1; etoposide 250 mg/ m2 i. v.
(1 h) days 4-5; Ara- C 2x 2 g/ m2 i. v.
(1 h) days 4-5; Ara- C 2x 2 g/ m2 i. v.
(3 h, q 12 h), day 5
(3 h, q 12 h), day 5
Induction therapy
Inductietherapie
(3 h), day 1; daunorubicin 60 mg/ m2 i. v.
(3 uur), dag 1; daunorubicine 60 mg/ m2 i. v.
(1 h), days 1-3; vincristine 1.3 mg/ m2 i. v., days 1, 8, 15, 21; prednisolone 60 mg/ m2/ day oral
(1 uur), dag 1-3; vincristine 1,3 mg/ m2 i. v., dag 1, 8, 15, 21; prednisolon 60 mg/ m2/ dag oraal
Consolidation therapy
Consolidatietherapie
Alternating chemotherapy course: high dose chemotherapy with MTX 1 g/ m2 i. v.
Alternerende chemotherapie cyclus: hoge dosis chemotherapie met MTX 1 g/ m2 i. v.
(24 h), day 1, and Ara-C 2 g/ m2 i. v.
(24 uur), dag 1, en Ara-C 2 g/ m2 i. v.
(q 12 h), days 2-3, for 4 cycles
(elke 12 uur), dag 2-3, gedurende 4 cycli
Maintenance Study AUS01
Onderhoud Onderzoek AUS01
VCR 1.3 g/ m2 i. v., day 1; prednisolone 60 mg/ m2 oral, days 1-5
VCR 1,3 g/ m2 i. v., dag 1; prednisolon 60 mg/ m2 oraal, dag 1-5
Induction- consolidation therapy
Inductie-consolidatie therapie
Hyper-CVAD regimen:
Hyper-CVAD regime:
(3 h, q 12 h), days 1-3; vincristine 2 mg i. v., days 4, 11; doxorubicine 50 mg/ m2 i. v.
(3 uur, elke 12 uur), dag 1-3; vincristine 2 mg i. v., dag 4, 11; doxorubicine 50 mg/ m2 i. v.
(24 h), day 4; DEX 40 mg/ day on days 1-4 and 11-14, alternated with MTX 1 g/ m2 i. v.
(24 uur), dag 4; DEX 40 mg/ dag op dag 1-4 en 11-14, afgewisseld met MTX 1 g/ m2 i. v.
(24 h), day 1, Ara-C 1 g/ m2 i. v.
(24 uur), dag 1, Ara-C 1 g/ m2 i. v.
(2 h, q 12 h), days 2-3 (total of 8 courses)
(2 uur, elke 12 uur), dag 2-3 (totaal van 8 cycli)
VCR 2 mg i. v. monthly for 13 months; prednisolone 200 mg oral, 5 days per month for 13 months
VCR 2 mg i. v. maandelijks gedurende 13 maanden; prednisolon 200 mg oraal, 5 dagen per maand gedurende 13 maanden
All treatment regimens include administration of steroids for CNS prophylaxis.
Alle behandelingen omvatten toediening van steroïden voor CNS prophylaxe.
Ara-C: cytosine arabinoside; CP: cyclophosphamide; DEX: dexamethasone; MTX: methotrexate; 6-MP:
Ara-C: cytosine arabinoside; CP: cyclofosfamide; DEX: dexamethason; MTX: methotrexaat; 6- MP:
Teniposide; VCR: vincristine; IDA: idarubicine; i. v.: intravenous
6-mercaptopurine; VM26: teniposide; VCR: vincristine; IDA: idarubicine; i. v.: intraveneus
Relapsed/ refractory Ph+ ALL:
Recidiverende/ refractaire Ph+ ALL:
When imatinib was used as single agent in patients with relapsed/ refractory Ph+ ALL, it resulted, in the 53 out of 411 patients evaluable for response, in a haematological response rate of 30% (9% complete) and a major cytogenetic response rate of 23%.
Wanneer imatinib werd gebruikt als enig middel bij patiënten met recidiverende/ refractaire Ph+ ALL, resulteerde dit bij 53 van 411 patiënten die evalueerbaar waren voor respons, in een hematologische respons van 30% (9% complete respons) en een belangrijke cytogenetische respons van 23%.
(Of note, out of the 411 patients, 353 were treated in an expanded access program without primary response data collected.) The median time to progression in the overall population of 411 patients with relapsed/ refractory Ph+ ALL ranged from 2.6 to 3.1 months, and median overall survival in the 401 evaluable patients ranged from 4.9 to 9 months.
De mediane tijd tot progressie in de algehele populatie van 411 patiënten met recidiverende / refractaire Ph+ ALL varieerde van 2,6 tot 3,1 maanden, en de mediane algehele overleving in de 401 evalueerbare patiënten varieerde van 4,9 tot 9 maanden.
The data was similar when re-analysed to include only those patients age 55 or older.
De gegevens waren vergelijkbaar wanneer een heranalyse werd uitgevoerd waarin alleen patiënten van 55 jaar of ouder werden opgenomen.
Clinical studies in MDS/ MPD Experience with Glivec in this indication is very limited and is based on haematological and cytogenetic response rates.
Klinische onderzoeken bij MDS/ MPD Ervaring met Glivec bij deze indicatie is zeer beperkt en is gebaseerd op hematologische en cytogenetische responscijfers.
There are no controlled trials demonstrating a clinical benefit or increased survival.
Er zijn geen gecontroleerde onderzoeken die een klinisch voordeel of toegenomen overleving aantonen.
One open label, multicentre, phase II clinical trial (study B2225) was conducted testing Glivec in diverse populations of patients suffering from life-threatening diseases associated with Abl, Kit or PDGFR protein tyrosine kinases.
Eén open label, multicentra, fase II klinisch onderzoek (onderzoek B2225) werd uitgevoerd, waarin Glivec werd onderzocht bij verschillende patiëntenpopulaties die leden aan levensbedreigende ziekten, geassocieerd met Abl, Kit of PDGFR proteïne-tyrosine kinases.
This study included 7 patients with MDS/ MPD who were treated with Glivec 400 mg daily.
Dit onderzoek omvatte 7 patiënten met MDS/ MPD, die werden behandeld met 400 mg Glivec per dag.
Three patients presented a complete haematological response (CHR) and one patient experienced a partial haematological response (PHR).
Drie patiënten hadden een complete hematologische respons (CHR) en één patient had een partiële hematologische respons (PHR).
At the time of the original analysis, three of the four patients with detected PDGFR gene rearrangements developed haematological response (2 CHR and 1 PHR).
Ten tijde van de oorspronkelijke analyse ontwikkelden drie van de vier patiënten met gedetecteerde PDGFR gen herschikkingen een hematologische respons (2 CHR en 1 PHR).
The age of these patients ranged from 20 to 72 years.
De leeftijd van deze patiënten varieerde van 20 tot 72 jaar.
In addition a further 24 patients with MDS/ MPD were reported in 13 publications.
Bovendien werden nog eens 24 patiënten met MDS/ MPD vermeld in 13 publicaties.
21 patients were treated with Glivec 400 mg daily, while the other 3 patients received lower doses.
21 patiënten werden behandeld met 400 mg Glivec per dag, terwijl de andere 3 patiënten lagere doses kregen.
In eleven patients PDGFR gene rearrangements was detected, 9 of them achieved a CHR and 1 PHR.
Bij elf patiënten werd PDGFR gen herschikkingen gevonden, 9 van hen bereikten een CHR en 1 een PHR.
The age of these patients ranged from 2 to 79 years.
De leeftijd van deze patiënten varieerde van 2 tot 79 jaar.
In a recent publication updated information from 6 of these 11 patients revealed that all these patients remained in cytogenetic remission (range 32-38 months).
In een recente publicatie wees de bijgewerkte informatie van 6 van deze 11 patiënten uit dat al deze patiënten in cytogenetische remissie bleven (bereik 32-38 maanden).
The same publication reported long term follow-up data from 12 MDS/ MPD patients with PDGFR gene rearrangements (5 patients from study B2225).
In dezelfde publicatie werden langetermijn follow-up gegevens van 12 MDS/ MPD patiënten met PDGFR gen herschikkingen gemeld (5 patiënten van onderzoek B2225).
These patients received Glivec for a median of 47 months (range 24 days – 60 months).
Deze patiënten kregen Glivec gedurende een mediaan van 47 maanden (bereik 24 dagen – 60 maanden).
In 6 of these patients follow-up now exceeds 4 years.
Bij 6 van deze patiënten is
19 or disappearance of fusion transcripts as measured by RT-PCR.
Elf patiënten bereikten snel CHR; bij tien was sprake van complete verdwijning van cytogenetische afwijkingen en een verlaging of verdwijning van fusietranscripten zoals gemeten met RT-PCR.
Haematological and cytogenetic responses have been sustained for a median of 49 months (range 19-60) and 47 months (range 16-59), respectively.
De hematologische en cytogenetische responsen bleven gehandhaafd gedurende een mediaan van 49 maanden (bereik 16-60) respectievelijk 47 maanden (bereik 16-59).
The overall survival is 65 months since diagnosis (range 25-234).
De algehele overleving is 65 maanden sinds de diagnose (bereik 25-234).
Glivec administration to patients without the genetic translocation generally results in no improvement.
Glivectoediening aan patiënten zonder de genetische translocatie resulteerde in het algemeen niet in een verbetering.
Clinical studies in HES/ CEL One open-label, multicentre, phase II clinical trial (study B2225) was conducted testing Glivec in diverse populations of patients suffering from life-threatening diseases associated with Abl, Kit or PDGFR protein tyrosine kinases.
Klinische onderzoeken bij HES/ CEL Eén open label, multicentra, fase II klinisch onderzoek (onderzoek B2225) werd uitgevoerd waarin Glivec werd getest bij verschillende patiëntenpopulaties die leden aan levensbedreigende ziekten, geassocieerd met Abl, Kit of PDGFR proteïne-tyrosine kinases.
In this study, 14 patients with HES/ CEL were treated with 100 mg to 1,000 mg of Glivec daily.
In deze studie werden 14 patiënten met HES/ CEL behandeld met 100 mg tot 1.000 mg Glivec per dag.
A further 162 patients with HES/ CEL, reported in 35 published case reports and case series received Glivec at doses from 75 mg to 800 mg daily.
Nog eens 162 patiënten met HES/ CEL, vermeld in 35 gepubliceerde case reports en case series, kregen Glivec met een dosis van 75 mg tot 800 mg per dag.
Cytogenetic abnormalities were evaluated in 117 of the total population of 176 patients.
Cytogenetische afwijkingen werden beoordeeld bij 117 van de totale populatie van 176 patiënten.
In 61 of these 117 patients FIP1L1-PDGFRα fusion kinase was identified.
Bij 61 van deze 117 patiënten werd FIP1L1-PDGFRα fusie kinase vastgesteld.
An additional four HES patients were found to be FIP1L1-PDGFRα - positive in other 3 published reports.
Al deze patiënten met FIP1L1-PDGFRα fusie kinase bereikten een complete hematologische respons.
All 65 FIP1L1-PDGFRα fusion kinase positive patients achieved a CHR sustained for months (range from 1+ to 44+ months censored at the time of the reporting).
Alle 65 FIP1L1-PDGFRα fusie kinase positieve patiënten bereikten een CHR die maanden aanhield (bereik van 1+ tot 44+ maanden geschrapt ten tijde van de rapportage).
As reported in a recent publication 21 of these 65 patients also achieved complete molecular remission with a median follow-up of 28 months (range 13-67 months).
Zoals vermeld in een recente publicatie bereikten 21 van deze 65 patiënten ook complete moleculaire remissie met een mediane follow-up van 28 maanden (bereik 13-67 maanden).
The age of these patients ranged from 25 to 72 years.
De leeftijd van deze patiënten varieerden van 25 tot 72 jaar.
Additionally, improvements in symptomatology and other organ dysfunction abnormalities were reported by the investigators in the case reports.
Bovendien werden verbeteringen in symptomatologie en andere orgaandysfunctie afwijkingen gemeld in de case reports door de onderzoekers.
Improvements were reported in cardiac, nervous, skin/ subcutaneous tissue, respiratory/ thoracic/ mediastinal, musculoskeletal/ connective tissue/ vascular, and gastrointestinal organ systems.
Verbeteringen werden gemeld in de volgende orgaanstelsels: hart, zenuwstelsel, huid/ onderhuid, ademhalingsstel- sel/ borstkas/ mediastinum, skeletspier/ bindweefsel/ bloedvat, en maagdarmstelsel.
Clinical studies in GIST One phase II, open-label, randomised, uncontrolled multinational study was conducted in patients with unresectable or metastatic malignant gastrointestinal stromal tumours (GIST).
Klinische onderzoeken bij GIST Eén fase II open-label, gerandomiseerd, ongecontroleerd multinationaal onderzoek werd uitgevoerd bij patiënten met niet-reseceerbare of gemetastaseerde maligne gastro-intestinale stromale tumoren (GIST).
In this study 147 patients were enrolled and randomised to receive either 400 mg or 600 mg orally once daily for up to 36 months.
In dit onderzoek werden 147 patiënten opgenomen en gerandomiseerd op ofwel 400 mg ofwel 600 mg oraal éénmaal per dag, tot 36 maanden.
These patients ranged in age from 18 to 83 years old and had a pathologic diagnosis of Kit-positive malignant GIST that was unresectable and/ or metastatic.
Deze patiënten varieerden in leeftijd van 18 tot 83 jaar en hadden een pathologische diagnose van Kit-positieve maligne GIST die niet-reseceerbaar en/ of gemetastaseerd was.
Immunohistochemistry was routinely performed with Kit antibody (A-4502, rabbit polyclonal antiserum, 1:100; DAKO Corporation, Carpinteria, CA) according to analysis by an avidin-biotin-peroxidase complex method after antigen retrieval.
Er werd routinematig immunohistochemie uitgevoerd met Kit antilichaam (A- 4502, konijn polyclonaal antiserum, 1:100; DAKO Corporation, Carpinteria, CA) volgens analyse met een avidine-biotine-peroxidase complex methode na antigen herstel.
The primary evidence of efficacy was based on objective response rates.
Het primaire bewijs van werkzaamheid was gebaseerd op objectieve responscijfers.
Tumours were required to be measurable in at least one site of disease, and response characterisation based on Southwestern Oncology Group (SWOG) criteria.
Tumoren moesten meetbaar zijn op tenminste in één plaats van de ziekte, en respons werd gedefinieerd op basis van de criteria van de Southwestern Oncology Group (SWOG).
Results are provided in Table 6.
De resultaten zijn weergegeven in Tabel 6.
Best tumour response in trial STIB2222 (GIST)
Beste tumorrespons in onderzoek STIB2222 (GIST)
All doses (n=147) 400 mg (n=73) 600 mg (n=74)
Alle doses (n=147) 400 mg (n=73) 600 mg (n=74)
Best response Complete response
Beste respons Complete respons
Partial response Stable disease Progressive disease Not evaluable Unknown
Partiële respons Stabiele ziekte Progressieve ziekte Niet evalueerbaar Onbekend
There were no differences in response rates between the two dose groups.
Er waren geen verschillen in responscijfers tussen de twee doseringsgroepen.
A significant number of
Een significant aantal patiënten bij wie de ziekte stabiel was op het moment van de interim analyse, bereikte een partiële
patients who had stable disease at the time of the interim analysis achieved a partial response with longer treatment (median follow-up 31 months).
21 respons met langere behandeling (mediane follow-up 31 maanden).
12– 23).
Mediane tijd tot respons was 13 weken (95% CI 12– 23).
Median time to treatment failure in responders was 122 weeks (95% C. I 106– 147), while in the overall study population it was 84 weeks (95% C. I 71– 109).
Mediane tijd tot therapiefalen in responders was 122 weken (95% CI 106– 147), terwijl dit in de gehele onderzoekspopulatie 84 weken (95% CI 71– 109) bedroeg.
The median overall survival has not been reached.
De mediane algemene overleving is niet bereikt.
The Kaplan-Meier estimate for survival after 36-month follow-up is 68%.
De Kaplan-Meier schatting voor overleving na 36 maanden follow-up is 68%.
20 In two clinical studies (study B2222 and an intergroup study S0033) the daily dose of Glivec was escalated to 800 mg in patients progressing at the lower daily doses of 400 mg or 600 mg.
In twee klinische onderzoeken (onderzoek B2222 en een intergroeponderzoek S0033) werd de dagelijkse dosis Glivec verhoogd tot 800 mg bij patiënten die progressie vertoonden op een lagere dagelijkse dosis van 400 mg of 600 mg.
The daily dose was escalated to 800 mg in a total of 103 patients; 6 patients achieved a partial response and 21 stabilisation of their disease after dose escalation for an overall clinical benefit of 26%.
De dagelijkse dosis werd verhoogd tot 800 mg bij in totaal 103 patiënten; 6 patiënten bereikten een partiële respons en 21 stabilisatie van hun ziekte na dosisverhoging voor een algemeen klinisch voordeel van 26%.
From the safety data available, escalating the dose to 800 mg daily in patients progressing at lower doses of 400 mg or 600 mg daily does not seem to affect the safety profile of Glivec.
Uit de beschikbare veiligheidsgegevens blijkt het verhogen van de dosis tot 800 mg per dag bij patiënten die progressie vertonen op de lagere doses van 400 mg of 600 mg het veiligheidsprofiel van Glivec niet te beïnvloeden.
Clinical studies in DFSP One phase II, open label, multicentre clinical trial (study B2225) was conducted including 12 patients with DFSP treated with Glivec 800 mg daily.
Klinische onderzoeken bij DFSP Eén fase II, open label, multicenter, klinisch onderzoek (onderzoek B2225) werd uitgevoerd met 12 patiënten met DFSP die werden behandeld met 800 mg Glivec per dag.
The age of the DFSP patients ranged from 23 to 75 years; DFSP was metastatic, locally recurrent following initial resective surgery and not considered amenable to further resective surgery at the time of study entry.
De leeftijd van de DFSP patiënten varieerde van 23 tot 75 jaar; DFSP was gemetastaseerd, lokaal recidiverend na initiële resectieve chirurgie en ongeschikt geacht voor verdere resectieve ingreep op het moment van deelname aan het onderzoek.
Out of the 12 patients enrolled, 9 responded, one completely and 8 partially.
9 van de 12 geïncludeerde patiënten toonden een respons, 1 een complete en 8 een partiële.
Three of the partial responders were subsequently rendered disease free by surgery.
3 van de partiële responders werden vervolgens ziektevrij door middel van chirurgie.
The median duration of therapy in study B2225 was 6.2 months, with a maximum duration of 24.3 months.
De mediane behandelingsduur in onderzoek B2225 was 6,2 maanden, met een maximale duur van 24,3 maanden.
A further 6 DFSP patients treated with Glivec were reported in 5 published case reports, their ages ranging from 18 months to 49 years.
Nog eens 6 DFSP patiënten die werden behandeld met Glivec werden in 5 gepubliceerde case reports gemeld, hun leeftijd varieerde van 18 maanden tot 49 jaar.
The adult patients reported in the published literature were treated with either 400 mg (4 cases) or 800 mg (1 case) Glivec daily.
De volwassen patiënten die werden gemeld in de gepubliceerde literatuur waren behandeld met 400 mg (4 gevallen) of 800 mg (1 geval) Glivec per dag.
The paediatric patient received 400 mg/ m2/ daily, subsequently increased to 520 mg/ m2/ daily.
Kinderen kregen 400 mg/ m2/ dag, welke dosering vervolgens werd verhoogd tot 520 mg/ m2/ dag.
5 patients responded, 3 completely and 2 partially.
5 patiënten vertoonden een respons, 3 compleet en 2 partieel.
The median duration of therapy in the published literature ranged between 4 weeks and more than 20 months.
De mediane behandelingsduur in de gepubliceerde literatuur varieerde tussen 4 weken en meer dan 20 maanden.
The translocation t(17:22)[(q22: q13)], or its gene product, was present in nearly all responders to Glivec treatment.
De translocatie t(17:22)[(q22: q13)], of het genproduct ervan, was aanwezig in bijna alle responders op Glivecbehandeling.
Pharmacokinetics of Glivec The pharmacokinetics of Glivec have been evaluated over a dosage range of 25 to 1,000 mg.
Farmacokinetiek van Glivec De farmacokinetiek van Glivec is geëvalueerd over een doseringsinterval van 25 tot 1.000 mg.
Plasma pharmacokinetic profiles were analysed on day 1 and on either day 7 or day 28, by which time plasma concentrations had reached steady state.
Plasma farmacokinetische profielen werden geanalyseerd op dag 1 en op dag 7 of dag 28; op dat moment hadden de plasma concentraties de steady state bereikt.
Absorption Mean absolute bioavailability for the capsule formulation is 98%.
Absorptie De gemiddelde absolute biologische beschikbaarheid voor de capsule-formulering is 98%.
There was high between-patient variability in plasma imatinib AUC levels after an oral dose.
Er was een hoge interpatiënt variabiliteit in imatinib plasma AUC waarden na een orale dosis.