qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Rash, lipodystrophy, acne
uitslag, lipodystrofie, acne
Alopecia, dry skin, eczema, exfoliative dermatitis, maculopapular rash, nail disorder, pruritis, seborrhoea, skin discoloration, skin ulcer, face oedema, sweating, skin striae
Alopecia, droge huid, eczeem, exfoliatieve dermatitis, maculopapulaire uitslag, nagelaandoeningen, pruritus, seborroehuidontkleuring, huidzweren, gezichtsoedeem, transpireren, huidstriemen
Arthralgia, arthrosis, myalgia, back pain, joint disorder
Artralgie, artrose, myalgie, rugpijn, gewrichtsafwijkingen
Kidney calculus, urine abnormality, albuminuria, hypercalcinuria, hyperuricemia
nierstenen, urine-afwijkingen, albuminurie, hypercalciurie, hyperurikemie
Abnormal ejaculation, breast enlargement, gynecomastia, impotence, menorrhagia
Abnormale ejaculatie, borstvergroting, gynaecomastie, impotentie, menorragie
General disorders and administration site conditions
Algemene aandoeningen en effecten op de toedieningsplaats
Asthenia, pain
Asthenie, pijn
Chest pain, chest pain substernal, chills, fever, flu syndrome, malaise, peripheral oedema, drug interactions
borstpijn, substernale borstpijn, koude rillingen, koorts griepsyndroom, malaise, perifeer oedeem, geneesmiddelen interactie
Common (Grade 3 or 4)
Zeer vaak (Graad 3 of 4)
Increased glucose, increased amylase, increased SGOT/ AST, increased SGPT/ ALT, liver function tests abnormal
Verhoogde triglyceriden, verhoogd totaalcholesterol, verhoogd GGT
This event had a fatal outcome
vaak (Graad 3 of 4) soms
Decreased glucose tolerance, weigh gain, weight loss, increased bilirubin, hormone level altered, lab test abnormal
verhoogd glucose, verhoogd amylase, verhoogd SGOT/ AST, verhoogd SGPT/ ALT, abnormale uitkomsten leverfunctietest verminderde glucose tolerantie, gewichtstoename, gewichtsverlies, verhoogd bilirubine, veranderde hormoongehaltes, abnormale uitkomsten laboratoriumtesten
See Section 4.4 pancreatitis and lipids
Dit geval had een fatale uitkomst 2 Zie 4.4 Bijzondere waarschuwingen en bijzondere voorzorgen bij gebruik: pancreatitis en lipideverhogingen
13 Paediatric patients
14 Pediatrische patiënten
In children 2 years of age and older, the nature of the safety profile is similar to that seen in adults.
Bij kinderen van 2 jaar en ouder is de aard van het veiligheidsprofiel gelijk aan dat wat gezien wordt bij volwassenen.
Undesirable effects in clinical studies in paediatric patients Infections and infestations
Ongewenste bijwerkingen bij pediatrische patiënten in klinische studies
Viral infection
Virale infecties
Taste perversion
smaakverandering
Gastrointestinal disorders Hepatobiliary disorders Skin and subcutaneous tissue disorders
Obstipatie, braken, pancreatitis*
Constipation, vomiting, pancreatitis Hepatomegaly Rash, Dry skin
Uitslag, droge huid
Fever
koorts
Common (Grade 3 or 4)
vaak (Graad 3 or 4)
Increased activated partial thromboplastin time, decreased haemoglobin, decreased platelets, increased sodium, increased potassium, increased calcium, increased bilirubin, increased SGPT/ ALT, increased SGOT/ AST, increased total cholesterol, increased amylase, increased uric acid, decreased sodium, decreased potassium, decreased calcium, decreased neutrophils
hoge geactiveerde partiële tromboplastinetijd, laag hemoglobine, laag aantal bloedplaatjes, verhoogd natrium, verhoogd kalium, verhoogd calcium, verhoogd bilirubine, verhoogd SGPT/ ALT, verhoogd SGOT/ AST, verhoogd totaal cholesterol, verhoogd amylase, verhoogd urinezuur, verlaagd natrium, verlaagd kalium, verlaagd calcium, verlaagd aantal neutrofielen
*see section 4.4: pancreatitis and lipids
*zie rubriek 4.4: pancreatitis en lipideverhogingen.
Post marketing experience
Post marketing ervaring
Hepatitis, and rarely jaundice, have been reported in patients on Kaletra therapy in the presence or absence of identifiable risk factors for hepatitis.
Hepatitis en zelden geelzucht zijn gerapporteerd bij patiënten op Kaletra therapie met aanwezigheid of afwezigheid van identificeerbare factoren voor hepatitis.
Stevens-Johnson syndrome and erythema multiforme have been reported.
Stevens-Johnson syndroom en erythema multiforme zijn gemeld.
To date, there is limited human experience of acute overdose with Kaletra.
Tot op heden is er beperkte ervaring met acute overdosering met Kaletra bij de mens.
The adverse clinical signs observed in dogs included salivation, emesis and diarrhoea/ abnormal stool.
De klinisch negatieve tekenen waargenomen bij honden omvatten salivatie, emesis en diarree/ abnormale ontlasting.
The signs of toxicity observed in mice, rats or dogs included decreased activity, ataxia, emaciation, dehydration and tremors.
De tekenen van toxiciteit waargenomen bij muizen, ratten of honden omvatten verlaagde activiteit, ataxia, emaciatie, dehydratie en tremor.
There is no specific antidote for overdose with Kaletra.
Er is geen specifiek antidotum voor overdosering met Kaletra.
Treatment of overdose with Kaletra is to consist of general supportive measures including monitoring of vital signs and observation of the clinical status of the patient.
Behandeling van overdosering met Kaletra moet bestaan uit algemene ondersteunende maatregelen waaronder het controleren van de vitale tekenen en observatie van de klinische status van de patiënt.
If indicated, elimination of unabsorbed active substance is to be achieved by emesis or gastric lavage.
Eliminatie van ongeabsorbeerde werkzame bestanddelen wordt bereikt, wanneer geïndiceerd, door middel van emesis of maagspoeling.
Administration of activated charcoal may also be used to aid in removal of unabsorbed active substance.
15 Toediening van geactiveerde koolstof kan ook gebruikt worden als hulp bij de verwijdering van ongeabsorbeerde werkzame bestanddelen.
Since Kaletra is highly protein bound, dialysis is unlikely to be beneficial in significant removal of the active substance.
Aangezien Kaletra in hoge mate is gebonden aan eiwit is het niet aannemelijk dat dialyse bij kan dragen tot aanzienlijke verwijdering van de werkzame bestanddelen.
Pharmaco-therapeutic group: protease inhibitor, ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: proteaseremmer, ATC-code:
Lopinavir provides the antiviral activity of Kaletra.
Lopinavir levert de antivirale activiteit van Kaletra.
Lopinavir is an inhibitor of the HIV-1 and HIV-2 proteases.
Lopinavir is een remmer van de HIV-1- en HIV-2-proteases.
Inhibition of HIV protease prevents cleavage of the gag-pol polyprotein resulting in the production of immature, non-infectious virus.
Remming van HIV-protease voorkomt de afsplitsing van het gag- pol polyproteïne resulterend in de productie van een immatuur, niet-infectieus virus.
Effects on the electrocardiogram:
Effecten op het electrocardiogram:
QTcF interval was evaluated in a randomised, placebo and active (moxifloxacin 400 mg once daily) controlled crossover study in 39 healthy adults, with 10 measurements over 12 hours on Day 3.
Het QTcF interval is bestudeerd in een gerandomiseerd, placebo en actief (moxifloxacine 400 mg eenmaal daags) gecontroleerd crossover onderzoek bij 39 gezonde volwassenen, met 10 metingen over 12 uur op dag 3.
The maximum mean (95% upper confidence bound) differences in QTcF from placebo were 3.6 (6.3) and 13.1(15.8) for 400/ 100 mg twice daily and supratherapeutic 800/ 200 mg twice daily LPV/ r, respectively.
De maximale gemiddelde (en hoogste waarde van het 95% betrouwbaarheidsinterval) verschillen in QTcF t. o. v. placebo waren 3,6 (6,3) en 13,1 (15,8) voor respectievelijk 400/ 100 mg tweemaal daags en supratherapeutisch 800/ 200 mg tweemaal daags lopinavir/ ritonavir.
The induced QRS interval prolongation from 6 ms to 9.5 ms with high dose lopinavir/ ritonavir (800/ 200 mg twice daily) contributes to QT prolongation.
De geïnduceerde QRS interval verlenging van 6 msec tot 9,5 msec met hoge doses lopinavir/ ritonavir (800/ 200 mg tweemaal daags) draagt bij aan de QT verlenging.
The two regimens resulted in exposures on Day 3 which were approximately 1.5 and 3-fold higher than those observed with recommended once daily or twice daily LPV/ r doses at steady state.
De twee regimes resulteerden in blootstellingen op dag 3 welke ongeveer 1,5 en 3 keer hoger waren dan die waargenomen bij aanbevolen eenmaaldaagse of tweemaaldaagse lopinavir/ ritonavir doses in de steady state.
No subject experienced an increase in QTcF of ≥ 60 msec from baseline or a QTcF interval exceeding the potentially clinically relevant threshold of 500 msec.
Geen van de proefpersonen ondervond een verhoging in QTcF van ≥ 60 msec vergeleken met de uitgangswaarde of een QTcF interval dat de drempelwaarde van mogelijke klinische relevantie van 500 msec overschreed.
Modest prolongation of the PR interval was also noted in subjects receiving lopinavir/ ritonavir in the same study on Day 3.
Een kleine verlenging van het PR-interval werd ook gezien bij proefpersonen die lopinavir/ ritonavir kregen in hetzelfde onderzoek op dag 3.
The mean changes from baseline in PR interval ranged from 11.6 ms to 24.4 ms in the 12 hour interval post dose.
De gemiddelde veranderingen van het PR-interval vergeleken met de uitgangswaarde varieerden van 11,6 msec tot 24,4 msec in de 12 uur na de dosis.
Maximum PR interval was 286 msec and no second or third degree heart block was observed (see section 4.4).
Het maximale PR-interval was 286 msec en tweede- of derdegraads hartblok werd niet waargenomen (zie rubriek 4.4).
Antiviral activity in vitro: the in vitro antiviral activity of lopinavir against laboratory and clinical HIV strains was evaluated in acutely infected lymphoblastic cell lines and peripheral blood lymphocytes, respectively.
Antivirale activiteit in vitro: de antivirale activiteit in vitro van lopinavir tegen laboratorium- en klinische HIV-stammen werd geëvalueerd in respectievelijk acuut geïnfecteerde lymfoblastische cellijnen en perifere bloedlymfocyten.
In the absence of human serum, the mean IC50 of lopinavir against five different HIV-1 laboratory strains was 19 nM.
In de afwezigheid van humaan serum was de gemiddelde IC50 van lopinavir tegen vijf verschillende HIV-1 laboratoriumstammen 19 nM.
In the absence and presence of 50% human serum, the mean IC50 of lopinavir against HIV-1IIIB in MT4 cells was 17 nM and 102 nM, respectively.
In de afwezigheid en aanwezigheid van 50% humaan serum was de gemiddelde IC50 van lopinavir tegen HIV-1IIIB in MT4- cellen respectievelijk 17 nM en 102 nM.
In the absence of human serum, the mean IC50 of lopinavir was 6.5 nM against several HIV-1 clinical isolates.
In de afwezigheid van humaan serum was de gemiddelde IC50 van lopinavir 6,5 nM tegen verschillende HIV-1 klinische isolaten.
In vitro selection of resistance:
In vitro selectie van resistentie:
HIV-1 isolates with reduced susceptibility to lopinavir have been selected in vitro.
In vitro zijn HIV-1 isolaten geselecteerd met gereduceerde gevoeligheid voor lopinavir.
HIV-1 has been passaged in vitro with lopinavir alone and with lopinavir plus ritonavir at concentration ratios representing the range of plasma concentration ratios observed during Kaletra therapy.
HIV-1 is in vitro gekweekt met lopinavir alleen en met lopinavir plus ritonavir bij concentratieratio’ s die de range van plasmaconcentratieratio’ s representeren, waargenomen gedurende Kaletra-therapie.
Genotypic and phenotypic analysis of viruses selected in these passages suggest that the presence of ritonavir, at these concentration ratios, does not measurably influence the selection of lopinavir-resistant viruses.
Genotypische en fenotypische analyse van virussen geselecteerd in deze passages suggereren dat de aanwezigheid van ritonavir bij deze concentratieratio’ s de selectie van lopinavir-resistente virussen niet meetbaar beïnvloedt.
Overall, the in vitro characterisation of phenotypic cross-resistance between lopinavir and other protease inhibitors suggest that decreased susceptibility to lopinavir correlated closely with decreased susceptibility to ritonavir and indinavir, but did not correlate closely with decreased susceptibility to amprenavir, saquinavir, and nelfinavir.
16 verminderde gevoeligheid voor ritonavir en indinavir, maar dat het niet nauw samenhing met verminderde gevoeligheid met amprenavir, saquinavir en nelfinavir.
Analysis of resistance in ARV-naïve patients:
Analyse van resistentie in ARV-naïeve patiënten
In a Phase II study (M97-720) through 204 weeks of treatment, genotypic analysis of viral isolates was successfully conducted in 11 of 16 patients with confirmed HIV RNA above 400 copies/ ml revealed no primary or active site mutations in protease (amino acids at positions 8, 30, 32, 46, 47, 48, 50, 82, 84 and 90) or protease inhibitor phenotypic resistance.
Er zijn geen primaire of actieve puntmutaties in het protease (aminozuren op positie 8, 30, 32, 46, 47, 48, 50, 82, 84 en 90) of fenotypische resistentie tegen proteaseremmers aangetoond.
In a Phase III study (M98-863) of 653 patients randomised to receive stavudine plus lamivudine with either lopinavir/ ritonavir or nelfinavir, 113 nelfinavir-treated subjects and 74 lopinavir/ ritonavir- treated subjects had an HIV RNA above 400 copies/ ml while on treatment from Week 24 through Week 96.
In een fase III studie (M98-863) van 653 patiënten gerandomiseerd naar stavudine plus lamivudine met ofwel lopinavir/ ritonavir ofwel nelfinavir, hadden 113 nelfinavir-behandelde patiënten en 74 lopinavir/ ritonavir-behandelde patiënten een HIV RNA boven 400 kopieën/ ml terwijl ze van week 24 tot en met week 96 behandeld werden.
Of these, isolates from 96 nelfinavir-treated subject and 51 lopinavir/ ritonavir-treated
Hiervan konden isolaten van 96 nelfinavir-behandelde patiënten en van 51 lopinavir/ ritonavir-behandelde patiënten worden geamplificeerd voor het uitvoeren van een resistentietest.
Resistance to nelfinavir, defined as the presence of the D30N or L90M mutation in protease, was observed in 41/ 96 (43%) subjects.
Resistentie tegen nelfinavir, gedefinieerd als de aanwezigheid van de D30N of L90M mutatie in protease, werd waargenomen bij 41/ 96 (43%) patiënten.
Resistance to lopinavir, defined as the presence of any primary or active site mutations in protease (see above), was observed in 0/ 51 (0%) subjects.
Resistentie tegen lopinavir, gedefinieerd als de aanwezigheid van enige primaire of actieve puntmutatie in het protease (zie boven), werd waargenomen bij 0/ 51 (0%) van de patiënten.
Lack of resistance to lopinavir was confirmed by phenotypic analysis.
Afwezigheid van resistentie tegen lopinavir werd bevestigd door fenotypische analyse.
Analysis of resistance in PI-experienced patients:
Analyse van resistentie bij PI-ervaren patiënten
The selection of resistance to lopinavir in patients having failed prior protease inhibitor therapy was characterised by analysing the longitudinal isolates from 19 protease inhibitor-experienced subjects in 2 Phase II and one Phase III studies who either experienced incomplete virologic suppression or viral rebound subsequent to initial response to Kaletra and who demonstrated incremental in vitro resistance between baseline and rebound (defined as emergence of new mutations or 2-fold change in phenotypic susceptibility to lopinavir).
De selectie van resistentie tegen lopinavir bij patiënten bij wie eerdere behandeling met proteaseremmers gefaald heeft werd gekarakteriseerd door de analyse van de longitudinale isolaten van 19 proteaseremmer-ervaren patiënten in twee fase II studies en één fase III studie bij wie ofwel de virologische onderdrukking onvolledig was, ofwel er rebound-virussen ontstonden na de initiële reactie op Kaletra en die oplopende in vitro resistentie lieten zien tussen de uitgangs- en rebound- waarden (gedefinieerd als het ontstaan van nieuwe mutaties of 2-voudige verandering in fenotypische gevoeligheid voor lopinavir).
Incremental resistance was most common in subjects whose baseline isolates had several protease inhibitor-associated mutations, but < 40-fold reduced susceptibility to lopinavir at baseline.
Oplopende resistentie kwam het meest voor bij patiënten van wie de isolaten in de uitgangssituatie verscheidene proteaseremmer-geassocieerde mutaties hadden, maar < 40-voudig verminderde gevoeligheid voor lopinavir in de uitgangssituatie.
Mutations V82A, I54V and M46I emerged most frequently.
Mutaties V82A, I54V en M46I verschenen het vaakst.
Mutations L33F, I50V and V32I combined with I47V/ A were also observed.
Mutaties L33F, 150V en V32I in combinatie met I47V/ A werden ook waargenomen.
The 19 isolates demonstrated a 4.3-fold increase in IC50 compared to baseline isolates (from 6.2- to 43-fold, compared to wild-type virus).
De 19 isolaten toonden een 4,3-voudige toename in IC50 in vergelijking met de isolaten in de uitgangssituatie (van 6,2- tot 43-voudig, in vergelijking met wild-type virus).
Genotypic correlates of reduced phenotypic susceptibility to lopinavir in viruses selected by other protease inhibitors.
Genotypische correlaties van gereduceerde fenotypische gevoeligheid voor lopinavir in virussen geselecteerd door andere proteaseremmers.
The in vitro antiviral activity of lopinavir against 112 clinical isolates taken from patients failing therapy with one or more protease inhibitors was assessed.
De antivirale activiteit van lopinavir werd in vitro bepaald tegen 112 klinische isolaten afgenomen bij patiënten waarbij therapie met één of meer proteaseremmers faalde.
Within this panel, the following mutations in HIV protease were associated with reduced in vitro susceptibility to lopinavir:
Binnen deze groep waren de volgende mutaties in HIV-protease geassocieerd met een gereduceerde in vitro gevoeligheid voor lopinavir:
L10F/ I/ R/ V, K20M/ R, L24I, M46I/ L, F53L, I54L/ T/ V, L63P, A71I/ L/ T/ V, V82A/ F/ T, I84V and L90M.
L10F/ I/ R/ V, K20M/ R, L24I, M46I/ L, F53L, I54L/ T/ V, L63P, A71I/ L/ T/ V, V82A/ F/ T, I84V en L90M.
The median EC50 of lopinavir against isolates with 0 − 3, 4 − 5, 6 − 7 and 8 − 10 mutations at the above amino acid positions was 0.8, 2.7 13.5 and 44.0-fold higher than the EC50 against wild type HIV, respectively.
De gemiddelde EC50 van lopinavir tegen isolaten met 0-3, 4-5, 6-7 en 8-10 mutaties op bovenstaande aminozuurposities was respectievelijk 0,8, 2,7, 13,5 en 44,0 maal hoger dan de EC50 tegen wild-type HIV.
The 16 viruses that displayed > 20-fold change in susceptibility all contained mutations at positions 10, 54, 63 plus 82 and/ or 84.
De 16 virussen die een > 20-voudige verandering lieten zien in de gevoeligheid bevatten allemaal mutaties op de posities 10, 54, 63 plus 82 en/ of 84.
In addition, they contained a median of 3 mutations at amino acid positions 20, 24, 46, 53, 71 and 90.
Bovendien bevatten ze een gemiddelde van 3 mutaties op aminozuurposities 20, 24, 46, 53, 71 en 90.
In addition to the mutations described above, mutations V32I and I47A have been observed in rebound isolates with reduced lopinavir susceptibility from protease inhibitor experienced patients receiving Kaletra therapy.
Behalve de mutaties die hierboven beschreven zijn, zijn mutaties V32I en I47A waargenomen in rebound-isolaten met verminderde gevoeligheid voor lopinavir van proteaseremmer-ervaren patiënten die behandeld werden met Kaletra.
Antiviral activity of Kaletra in patients failing protease inhibitor therapy: the clinical relevance of reduced in vitro susceptibility to lopinavir has been examined by assessing the virologic response to Kaletra therapy, with respect to baseline viral genotype and phenotype, in 56 patients previous failing therapy with multiple protease inhibitors.
De klinische relevantie van gereduceerde in vitro gevoeligheid voor lopinavir is onderzocht via de bepaling van de virologische respons op Kaletra-therapie, ten opzichte van viraal genotype en fenotype in de uitgangssituatie, bij 56 patiënten waarbij eerder therapie met meerdere proteaseremmers faalde.
The EC50 of lopinavir against the 56 baseline viral isolates ranged from 0.6 to 96-fold higher than the EC50 against wild type HIV.
De EC50 van lopinavir tegen de 56 virale isolaten in de uitgangssituatie varieerde van 0,6 tot 96 maal hoger dan de EC50 tegen wild-type HIV.
After 48 weeks of treatment with Kaletra, efavirenz and nucleoside reverse transcriptase inhibitors, plasma HIV RNA ≤ 400 copies/ ml was observed in 93% (25/ 27), 73% (11/ 15), and 25% (2/ 8) of patients with< 10-fold, 10 to 40-fold, and > 40-fold reduced susceptibility to lopinavir at baseline, respectively.
Na een 48-weekse behandeling met Kaletra, efavirenz en nucleoside reverse transcriptase inhibitors, werd plasma HIV RNA < 400 kopieën/ ml geobserveerd bij 93% (25/ 27), 73% (11/ 15) en 25% (2/ 8) van de patiënten met respectievelijk < 10-voudige, 10 tot 40-voudige en > 40-voudige gereduceerde gevoeligheid voor lopinavir in de uitgangssituatie.
In addition, virologic response was observed in 91% (21/ 23), 71% (15/ 21) and 33% (2/ 6) patients with 0 − 5, 6 − 7, and 8 − 10 mutations of the above mutations in HIV protease associated with reduced in vitro susceptibility to lopinavir.
Bovendien werd een virologische respons waargenomen bij 91% (21/ 23), 71% (15/ 21) en 33% (2/ 6) van de patiënten met 0-5, 6-7 en 8-10 mutaties van de bovenstaande mutaties in HIV-protease die geassocieerd zijn met gereduceerde in vitro gevoeligheid voor lopinavir.
Since these patients had not previously been exposed to either Kaletra or efavirenz, part of the response may be attributed to the antiviral activity of efavirenz, particularly in patients harbouring highly lopinavir resistant virus.
Aangezien deze patiënten niet eerder waren blootgesteld aan Kaletra of efavirenz, kan een deel van de respons worden toegeschreven een de antivirale aktiviteit van efavirenz, met name bij patiënten die een virus droegen dat zeer resistent was voor lopinavir.
The study did not contain a control arm of patients not receiving Kaletra.
De studie bevatte geen controlegroep van patiënten die geen Kaletra ontvingen.
Activity of other protease inhibitors against isolates that developed incremental resistance to lopinavir after Kaletra therapy in protease inhibitor experienced patients:
Activiteit van andere proteaseremmers tegen isolaten die oplopende resistentie tegen lopinavir ontwikkelden na Kaletrabehandeling bij proteaseremmer-ervaren patiënten:
The presence of cross resistance to other protease inhibitors was analysed in 18 rebound isolates that had demonstrated evolution of resistance to lopinavir during 3 Phase II and one Phase III studies of Kaletra in protease inhibitor-experienced patients.
De aanwezigheid van kruisresistentie tegen andere proteaseremmers werd geanalyseerd in 18 rebound- isolaten waarvan ontwikkeling van resistentie tegen lopinavir was aangetoond tijdens drie fase II en één fase III studies van Kaletra bij proteaseremmer-ervaren patiënten.
The median fold IC50 of lopinavir for these 18 isolates at baseline and rebound was 6.9- and 63-fold, respectively, compared to wild type virus.
De mediane fold IC50 van lopinavir voor deze 18 isolaten in de uitgangssituatie en na rebound waren respectievelijk 6,9 en 63 in vergelijking met het wild type virus.
In general, rebound isolates either retained (if cross-resistant at baseline) or developed significant cross-resistance to indinavir, saquinavir and atazanavir.
In het algemeen behielden (indien kruisresistent in de uitgangswaarde) of ontwikkelden rebound-isolaten kruisresistentie tegen indinavir, saquinavir en atazanavir.
Modest decreases in amprenavir activity were noted with a median increase of IC50 from 3.7- to 8-fold in the baseline and rebound isolates, respectively.
Geringe afnames in amprenavir-activiteit werden bemerkt met een mediane toename in IC50 van 3,7- tot 8-voud in respectievelijk de uitgangssituatie- en rebound-isolaten.
Please refer to the Aptivus Summary of Product
Isolaten behielden gevoeligheid voor tipranavir met een mediane toename in IC50 in uitgangswaarde- en rebound-isolaten van respectievelijk 1,9- en 1,8-voud, in vergelijking met wild type virus.
16 Characteristics for additional information on the use of tipranavir, including genotypic predictors of response, in treatment of lopinavir-resistant HIV-1 infection.
Zie de Samenvatting van de Productkenmerken van Aptivis voor meer informatie over het gebruik van tipranavir, waaronder genotypische voorspellers van de respons, bij de behandeling van lopinavir-resistente HIV-1 infectie.
Clinical pharmacodynamic data
Klinische farmacodynamische gegevens
The effects of Kaletra (in combination with other antiretroviral agents) on biological markers (plasma HIV RNA levels and CD4 counts) have been investigated in a controlled study of Kaletra of 48 weeks duration, and in additional studies of Kaletra of 360 weeks duration.
De effecten van Kaletra (in combinatie met andere antiretrovirale middelen) op biologische markers (plasma HIV RNA-spiegels en CD4-aantallen) zijn onderzocht in een gecontroleerde studie met Kaletra met een duur van 48 weken en in additionele studies met Kaletra met een duur van 360 weken.
Adult Use
Gebruik bij volwassenen
Patients without prior antiretroviral therapy
Patiënten zonder eerdere antiretrovirale therapie
Study M98-863 is a randomised, double-blind trial of 653 antiretroviral treatment naïve patients investigating Kaletra (400/ 100 mg twice daily) compared to nelfinavir (750 mg three times daily) plus nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
Studie M98-863 is een gerandomiseerde dubbelblinde studie met 653 patiënten die nog geen antiretrovirale behandeling hadden ondergaan, waarin Kaletra (400/ 100 mg tweemaal daags) werd vergeleken met nelfinavir (750 mg driemaal daags) plus nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
By intent to treat analysis where patients with missing values are considered virologic failures, the proportion of patients at 48 weeks with HIV RNA < 400 copies/ ml in the Kaletra arm was 75% and 63% in the nelfinavir arm.
Bij de intent to treat analyse, waarbij patiënten met ontbrekende waarden worden gezien als virologische mislukkingen, was het percentage patiënten in de Kaletra-groep met HIV RNA < 400 kopieën/ ml na 48 weken 75%, tegen 63% in de nelfinavir-groep.
Mean baseline CD4 cell count was 259 cells/ mm3 (range:
Het gemiddelde aantal CD4-cellen in de uitgangssituatie was 259 cellen/ mm3 (range:
2 to 949 cells/ mm3) and mean baseline plasma HIV-1 RNA was 4.9 log10 copies/ ml (range:
2 tot 949 cellen/ mm3) en het gemiddelde plasma HIV-1 RNA was 4,9 log10 kopieën/ ml (range:
2.6 to 6.8 log10 copies/ ml).
2,6 tot 6,8 log10 kopieën/ ml).
Through 48 weeks of therapy, the proportion of patients in the Kaletra arm with plasma RNA < 50 copies/ ml was 67% and 52% in the nelfinavir arm.
Gedurende de 48 weken van therapie was het aandeel van de patiënten in de Kaletra-groep met plasma RNA < 50 kopieën/ ml 67% tegen 52% in de nelfinavir-groep.
The mean increase from baseline in CD4 cell count was 207 cells/ mm3 in the Kaletra arm and 195 cells/ mm3 in the nelfinavir arm.
18 uitgangssituatie was 207 cellen/ mm3 in de Kaletra-groep en 195 cellen/ mm3 in de nelfinavir-groep.
Through 48 weeks of therapy, a statistically significantly higher proportion of patients in the Kaletra arm had HIV RNA < 50 copies/ ml compared to the nelfinavir arm.
Na 48 weken behandeling had een significant groter deel van de patiënten in de Kaletra groep HIV RNA < 50 kopieën/ ml in vergelijking met de nelvinavir groep.
Sustained virological response to Kaletra (in combination with nucleoside/ nucleotide reverse transcriptase inhibitors) has been also observed in a small Phase II study (M97-720) through 360 weeks of treatment.
Een aanhoudende virologische respons op Kaletra (in combinatie met nucleoside/ nucleotide reverse transcriptaseremmers) is ook waargenomen in een kleine Fase II studie (M97-720) tijdens 360 weken behandeling.
One hundred patients were originally treated with Kaletra in the study (including 51 patients receiving 400/ 100 mg twice daily and 49 patients at either 200/ 100 mg twice daily or 400/ 200 mg twice daily).
Honderd patiënten werden aanvankelijk behandeld met Kaletra in het onderzoek (waaronder 51 patiënten die 400/ 100 mg tweemaal daags kregen en 49 patiënten op ofwel 200/ 100 mg tweemaal daags ofwel 400/ 200 mg tweemaal daags).
All patients converted to open-label Kaletra at the 400/ 100 mg twice daily dose between week 48 and week 72.
Alle patiënten werden tussen week 48 en week 72 omgezet op open-label Kaletra in de dosering 400/ 100 mg tweemaal daags.
Sixty-one patients completed the study (35 patients received the recommended 400/ 100 mg twice daily dose throughout the study).
Eénenzestig patiënten maakten het onderzoek af (35 patiënten kregen de aanbevolen 400/ 100 mg tweemaal daags dosering gedurende het hele onderzoek).
Through 360 weeks of treatment, the proportion of patients with HIV RNA < 400 (< 50) copies/ ml was 61% (59%), and the corresponding mean increase in CD4 cell count was 501 cells/ mm3.
Tijdens 360 weken van behandeling was het percentage patiënten met minder dan 400 (minder dan 50) HIV RNA kopieën per ml 61% (59%) en de daarmee corresponderende gemiddelde toename van CD4 cellen was 501 cellen/ mm3.
Thirty-nine patients (39%) discontinued the study, including 16 (16%) discontinuations due to adverse events, one of which was associated with a death.
Negenendertig patiënten (39%) hielden op met de studie, waarvan 16 (16%) door bijwerkingen, waarvan er één geassocieerd was met overlijden.
Patients with prior antiretroviral therapy
Patiënten met eerdere antiretrovirale therapie
Study M97-765 is a randomised, double-blind trial evaluating Kaletra at two dose levels (400/ 100 mg and 400/ 200 mg, both twice daily) plus nevirapine (200 mg twice daily) and two nucleoside reverse transcriptase inhibitors in 70 single protease inhibitor experienced, non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor naïve patients.
Studie M97-765 is een gerandomiseerde, dubbelblinde studie, waarbij Kaletra onderzocht wordt bij twee doseringsniveaus (400/ 100 mg en 400/ 200 mg beide tweemaal daags) plus nevirapine (200 mg tweemaal daags) en twee nucleoside reverse transcriptase inhibitors bij 70 patiënten die ervaring hebben met één proteaseremmer, maar nog niet met een non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor.
Median baseline CD4 cell count was 349 cells/ mm3 (range 72 to 807 cells/ mm3) and median baseline plasma HIV-1 RNA was 4.0 log10 copies/ ml (range 2.9 to 5.8 log10 copies/ ml).
Het gemiddelde aantal CD4-cellen in de uitgangssituatie was 349 cellen/ mm3 (range 72 tot 807 cellen/ mm3) en het gemiddelde plasma HIV-1 RNA in de uitgangssituatie was 4,0 log10 kopieën/ ml (range 2,9 tot 5,8 log10 kopieën/ ml).
By intent to treat analysis where patients with missing values are considered virologic failures, the proportion of patients with HIV RNA < 400 (< 50) copies/ ml at 24 weeks was 75% (58%) and the mean increase from baseline in CD4 cell count was 174 cells/ mm3 for the 36 patients receiving the 400/ 100 mg dose of Kaletra.
Bij de intent-to-treat analyse, waarbij patiënten met ontbrekende waarden worden gezien als virologische mislukkingen, was het aandeel van patiënten met HIV RNA < 400 (< 50) kopieën/ ml bij 24 weken 75% (58%) en de gemiddelde stijging in het aantal CD4-cellen vanaf de uitgangssituatie was 174 cellen/ mm3 voor de 36 patiënten die de 400/ 100 mg dosis Kaletra ontvingen.
M98-957 is a randomised, open-label study evaluating Kaletra treatment at two dose levels (400/ 100 mg and 533/ 133 mg, both twice daily) plus efavirenz (600 mg once daily) and nucleoside reverse transcriptase inhibitors in 57 multiple protease inhibitor experienced, non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor naïve patients.
M98-957 is een gerandomiseerde, "open-label" studie waarbij de behandeling met Kaletra onderzocht wordt bij twee doseringsniveaus (400/ 100 mg en 533/ 133 mg, beide tweemaal daags) plus efavirenz (600 mg eenmaal daags) en nucleoside reverse transcriptase inhibitors bij 57 patiënten, die ervaring hebben met verscheidene proteaseremmers, maar nog niet met een, non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor.
Between week 24 and 48, patients randomised to a dose of 400/ 100 mg were converted to a dose of 533/ 133 mg.
Tussen 24 en 48 weken werden patiënten die gerandomiseerd waren tot een dosis van 400/ 100 mg op een dosis van 533/ 133 mg gezet.
Median baseline CD4 cell count was 220 cells/ mm3 (range 13 to 1030 cells/ mm3).
Het gemiddelde aantal CD4-cellen in de uitgangssituatie was 220 cellen/ mm3 (range 13 to 1030 cells/ mm3).
17 with HIV RNA < 400 copies/ ml at 48 weeks was 65% and the mean increase from baseline CD4 cell count was 94 cells/ mm3.
Bij de intent-to-treat analyse van beide doseringsgroepen gecombineerd (n =57), waarbij patiënten met ontbrekende waarden worden gezien als virologische mislukkingen, was het aandeel patiënten met HIV RNA < 400 kopieën/ ml bij 48 weken 65% en de gemiddelde stijging vanaf de uitgangssituatie in het aantal CD4-cellen 94 cellen/ mm3.
Paediatric Use
Gebruik bij kinderen
M98-940 is an open-label study of a liquid formulation of Kaletra in 100 antiretroviral naïve (44%) and experienced (56%) paediatric patients.
M98-940 is een "open-label" studie met de vloeibare vorm van Kaletra in 100 patiënten die nog geen (44%) en wel ervaring (56%) hebben met antiretrovirale therapie.
All patients were non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor naïve.
Alle patiënten hadden nog geen ervaring met non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
Patients were randomised to either 230 mg lopinavir/ 57.5 mg ritonavir per m2 or 300 mg lopinavir/ 75 mg ritonavir per m2.
De patiënten werden gerandomiseerd naar oftewel 230 mg lopinavir/ 57,5 mg ritonavir per m2 of 300 mg lopinavir/ 75 mg ritonavir per m2.
Naïve patients also received nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
De naïeve patiënten kregen ook nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
Experienced patients received nevirapine plus up to two nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
De ervaren patiënten kregen nevirapine plus tot twee nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
Safety, efficacy and pharmacokinetic profiles of the two dose regimens were assessed after 3 weeks of therapy in each patient.
Veiligheids-, werkzaamheids- en farmacokinetische profielen van de twee dosisregimes werden bij elke patiënt bepaald na 3 weken van therapie.
Subsequently, all patients were continued on the 300/ 75 mg per m2 dose.
Daarna vervolgden alle patiënten de therapie met de 300/ 75 mg per m2 dosis.
Patients had a mean age of 5 years (range 6 months to 12 years) with 14 patients less than 2 years old and 6 patients one year or less.
De patiënten hadden een gemiddelde leeftijd van 5 jaar (range 6 maanden tot 12 jaar) met 14 patiënten onder de 2 jaar en 6 patiënten onder de 1 jaar.
Mean baseline CD4 cell count was 838 cells/ mm3 and mean baseline plasma HIV-1 RNA was 4.7 log10 copies/ ml.
Het gemiddelde aantal CD4-cellen in de uitgangssituatie was 838 cellen/ mm3 en het gemiddelde plasma HIV-1 RNA in de uitgangssituatie was
Through 48 weeks of therapy, the proportion of patients with HIV RNA < 400 copies/ ml was 84% for antiretroviral naïve patients and 75% for antiretroviral experienced patients and the mean increases from baseline in CD4 cell count were 404 cells/ mm3 and 284 cells/ mm3 respectively.
Na 48 weken therapie was het aandeel van patiënten met HIV RNA < 400 kopieën/ ml 84% voor de patiënten zonder ervaring met antiretrovirale therapie en 75% voor de patiënten met ervaring met antiretrovirale therapie en de gemiddelde stijgingen vanaf de uitgangssituatie in het aantal CD4-cellen waren respectievelijk 404 cellen/ mm3 en 284 cellen/ mm3.
The pharmacokinetic properties of lopinavir co-administered with ritonavir have been evaluated in healthy adult volunteers and in HIV-infected patients; no substantial differences were observed between the two groups.
Er werden geen substantiële verschillen gezien tussen de twee groepen.
Lopinavir is essentially completely metabolised by CYP3A.
Lopinavir wordt vrijwel geheel gemetaboliseerd door CYP3A.
Ritonavir inhibits the metabolism of lopinavir, thereby increasing the plasma levels of lopinavir.
Ritonavir remt het metabolisme van lopinavir en verhoogt hierdoor de plasmaconcentraties van lopinavir.
Across studies, administration of Kaletra 400/ 100 mg twice daily yields mean steady-state lopinavir plasma concentrations 15 to 20-fold higher than those of ritonavir in HIV-infected patients.
De studies als geheel lieten zien dat toediening van Kaletra 400/ 100 mg tweemaal daags gemiddelde "steady-state"-plasmaconcentraties van lopinavir geeft die 15-20 maal hoger zijn dan die van ritonavir bij met HIV-geïnfecteerde patiënten.
The plasma levels of ritonavir are less than 7% of those obtained after the ritonavir dose of 600 mg twice daily.
De plasmaspiegels van ritonavir zijn lager dan 7% van die verkregen na de ritonavirdosis van 600 mg tweemaal daags.
The in vitro antiviral EC50 of lopinavir is approximately 10-fold lower than that of ritonavir.
De in vitro antivirale EC50 van lopinavir is ongeveer 10 maal lager dan die van ritonavir.
Therefore, the antiviral activity of Kaletra is due to lopinavir.
De antivirale activiteit van Kaletra wordt daarom veroorzaakt door lopinavir.
Absorption: multiple dosing with 400/ 100 mg Kaletra twice daily for 3 to 4 weeks and without meal restriction produced a mean ± SD lopinavir peak plasma concentration (Cmax) of 9.6 ± 4.4 μ g/ ml, occurring approximately 4 hours after administration.
Absorptie: meerdere doseringen met 400/ 100 mg Kaletra tweemaal daags gedurende 3 tot 4 weken en zonder maaltijdrestrictie gaven een gemiddelde ± SD lopinavir piek-plasmaconcentratie (Cmax) van 9,6 ± 4,4 μ g/ ml, optredend ongeveer 4 uur na toediening.
The mean steady-state trough concentration prior to the morning dose was 5.5 ± 4.0 μ g/ ml.
De gemiddelde "steady-state"-dalconcentratie voorafgaand aan de ochtenddosis was 5,5 ±4,0 μ g/ ml.
Lopinavir AUC over a 12 hour dosing interval averaged 82.8 ± 44.5 μ g• h/ ml.
De AUC van lopinavir was gedurende een 12 uur durend doseerinterval gemiddeld 82,8 ± 44,5 μ g·u/ ml.
The absolute bioavailability of lopinavir co-formulated with ritonavir in humans has not been established.
De absolute biologische beschikbaarheid van lopinavir samen met ritonavir is niet vastgesteld in mensen.
Effects of food on oral absorption:
Effecten van voedsel op orale absorptie:
Kaletra soft capsules and liquid have been shown to be bioequivalent under nonfasting conditions (moderate fat meal).
Het is aangetoond dat Kaletra zachte capsules en oplossing bioequivalent zijn onder niet-vastende omstandigheden (matig vette maaltijd).
Administration of a single 400/ 100 mg dose of Kaletra soft capsules with a moderate fat meal (500 – 682 kcal, 22.7 – 25.1% from fat) was associated with a mean increase of 48% and 23% in lopinavir AUC and Cmax, respectively, relative to fasting.
Toediening van een enkele 400/ 100 mg dosis van Kaletra zachte capsules met een matig vette maaltijd (500-682 kcal, waarvan 22,7 - 25,1% vet) leidde tot een gemiddelde stijging van 48% en 23% ten opzichte van vasten in respectievelijk de AUC en Cmax van lopinavir.
For Kaletra oral solution, the corresponding increases in lopinavir AUC and Cmax were 80% and 54%, respectively.
Voor Kaletra drank zijn de overeenkomstige stijgingen van de AUC en Cmax van lopinavir respectievelijk 80% en 54%.
Administration of Kaletra with a high fat meal (872 kcal, 55.8% from fat) increased lopinavir AUC and Cmax by 96% and 43%, respectively, for soft capsules, and 130% and 56%, respectively, for oral solution.
Toediening van Kaletra met een maaltijd met hoog vetgehalte (872 kcal, waarvan 55,8% vet) verhoogde AUC en Cmax van lopinavir met respectievelijk 96 en 43% voor zachte capsules en respectievelijk 130 en 56% voor de drank.
To enhance bioavailability and minimise variability Kaletra is to be taken with food.
Om de biologische beschikbaarheid te verhogen en de variabiliteit te minimaliseren dient Kaletra ingenomen te worden met voedsel.
Distribution: at steady state, lopinavir is approximately 98 − 99% bound to serum proteins.
Distributie: in "steady-state" is lopinavir voor ongeveer 98-99% gebonden aan serumeiwitten.
Lopinavir binds to both alpha-1-acid glycoprotein (AAG) and albumin, however, it has a higher affinity for AAG.
Lopinavir bindt zowel aan het alpha-1-acid glycoprotein (AAG) als aan albumine, waarbij het echter een hogere affiniteit heeft voor AAG.
At steady state, lopinavir protein binding remains constant over the range of observed concentrations after 400/ 100 mg Kaletra twice daily, and is similar between healthy volunteers and HIV-positive patients.
In "steady-state" blijft de eiwitbinding van lopinavir constant over het bereik van de waargenomen concentraties na 400/ 100 mg Kaletra tweemaal daags en is overeenkomstig bij gezonde en HIV-positieve patiënten.
Metabolism: in vitro experiments with human hepatic microsomes indicate that lopinavir primarily undergoes oxidative metabolism.
Metabolisme: in vitro experimenten met menselijke levermicrosomen duiden erop dat lopinavir hoofdzakelijk oxidatief metabolisme ondergaat.
Ritonavir is a potent CYP3A inhibitor which
Lopinavir wordt uitgebreid gemetaboliseerd door het cytochroom P450-systeem van de lever, bijna uitsluitend door isozym CYP3A.
18 inhibits the metabolism of lopinavir and therefore, increases plasma levels of lopinavir.
Ritonavir is een potente CYP3A-remmer die het metabolisme van lopinavir remt en daarom de plasmaconcentraties van lopinavir verhoogt.
A 14 C-lopinavir study in humans showed that 89% of the plasma radioactivity after a single 400/ 100 mg Kaletra dose was due to parent active substance.
Een 14C-lopinavir-studie bij mensen liet zien dat 89% van de radioactiviteit in het plasma na een enkele 400/ 100 mg Kaletra dosis werd veroorzaakt door het oorspronkelijke actieve bestanddeel.
At least 13 lopinavir oxidative metabolites have been identified in man.
Tenminste 13 oxidatieve metabolieten van lopinavir zijn geïdentificeerd voor de mens.
The 4-oxo and 4-hydroxymetabolite epimeric pair are the major metabolites with antiviral activity, but comprise only minute amounts of total plasma radioactivity.
Het 4-oxo- en 4-hydroxymetaboliet epimere paar zijn de hoofdmetabolieten met antivirale activiteit, maar vormen slechts een minieme hoeveelheid van de totale radioactiviteit in het plasma.
Ritonavir has been shown to induce metabolic enzymes, resulting in the induction of its own metabolism, and likely the induction of lopinavir metabolism.
Gebleken is dat ritonavir metabole enzymen induceert, resulterend in de inductie van zijn eigen metabolisme en zeer waarschijnlijk de inductie van het lopinavir metabolisme.
Pre-dose lopinavir concentrations decline with time during multiple dosing, stabilising after approximately 10 days to 2 weeks.
Dalconcentraties van lopinavir worden lager met de tijd gedurende veelvoudige dosering en stabiliseren na ongeveer 10 dagen tot 2 weken.
Elimination: after a 400/ 100 mg 14C-lopinavir/ ritonavir dose, approximately 10.4 ± 2.3% and 82.6 ± 2.5% of an administered dose of 14C-lopinavir can be accounted for in urine and faeces, respectively.
20 Eliminatie: na een 400/ 100 mg 14C-lopinavir/ ritonavir dosis kan ongeveer 10,4 ± 2,3% en 82,6 ± 2,5% van de toegediende dosis 14C-lopinavir in respectievelijk urine en faeces worden teruggevonden.
Unchanged lopinavir accounted for approximately 2.2% and 19.8% of the administered dose in urine and faeces, respectively.
In urine en faeces bestond respectievelijk ongeveer 2,2% en 19,8% van de toegediende dosis uit onveranderd lopinavir.
After multiple dosing, less than 3% of the lopinavir dose is excreted unchanged in the urine.
Na veelvoudige dosering wordt minder dan 3% van de dosis lopinavir onveranderd uitgescheiden in de urine.
The effective (peak to trough) half-life of lopinavir over a 12 hour dosing interval averaged 5 − 6 hours, and the apparent oral clearance (CL/ F) of lopinavir is 6 to 7 l/ h.
De effectieve (piek tot dal) halfwaardetijd van lopinavir over een doseerinterval van 12 uur is gemiddeld 5-6 uur en de ogenschijnlijke orale klaring (CL/ F) van lopinavir is 6 tot 7 l/ u.
Paediatrics:
Kinderen:
There are limited pharmacokinetic data in children below 2 years of age.
Er zijn weinig farmacokinetische gegevens over kinderen jonger dan 2 jaar.
The pharmacokinetics of Kaletra 300/ 75 mg/ m2 twice daily and 230/ 57.5 mg/ m2 twice daily have been studied in a total of 53 paediatric patients, ranging in age from 6 months to 12 years.
De farmacokinetiek van Kaletra 300/ 75 mg/ m2 tweemaal daags en 230/ 57,5 mg/ m2 tweemaal daags is bestudeerd bij in totaal 53 kinderen, variërend in leeftijd van 6 maanden tot 12 jaar.
The lopinavir mean steady-state AUC, Cmax, and Cmin were 72.6 ± 31.1 μ g• h/ ml, 8.2 ± 2.9 μ g/ ml and 3.4 ± 2.1 μ g/ ml, respectively after Kaletra 230/ 57.5 mg/ m2 twice daily without nevirapine (n=12), and were 85.8 ± 36.9 μ g• h/ ml, 10.0 ± 3.3 μ g/ ml and 3.6 ± 3.5 μ g/ ml, respectively after 300/ 75 mg/ m2 twice daily with nevirapine (n=12).
De lopinavir gemiddelde AUC, Cmax en Cmin in "steady-state" waren respectievelijk 72,6 ± 31,1 μ g• u/ ml, 8,2 ± 2,9 μ g/ ml en 3,4 ± 2,1 μ g/ ml na Kaletra 230/ 57,5 mg/ m2 tweemaal daags zonder nevirapine (n=12) en waren respectievelijk 85,8 ±36,9 μ g• u/ ml, 10,0 ±3,3 en 3,6 ± 3,5 μ g/ ml na 300/ 75 mg/ m2 tweemaal daags met nevirapine (n=12).
The 230/ 57.5 mg/ m2 twice daily regimen without nevirapine and the 300/ 75 mg/ m2 twice daily regimen with nevirapine provided lopinavir plasma concentrations similar to those obtained in adult patients receiving the 400/ 100 mg twice daily regimen without nevirapine.
De therapie met 230/ 57,5 mg/ m2 tweemaal daags zonder nevirapine en de therapie met 300/ 75 mg/ m2 tweemaal daag met nevirapine gaf plasmaconcentraties van lopinavir die gelijk zijn aan die verkregen bij volwassen patiënten die het 400/ 100 mg tweemaal daags regime zonder nevirapine kregen.
Kaletra soft capsules and Kaletra oral solution are bioequivalent under nonfasting conditions.
Kaletra zachte capsules en Kaletra drank zijn bioequivalent onder niet-vastende omstandigheden.
Gender, Race and Age:
Geslacht, ras en leeftijd:
Kaletra pharmacokinetics have not been studied in the elderly.
De farmacokinetiek van Kaletra is niet bestudeerd bij ouderen.
No age or gender related pharmacokinetic differences have been observed in adult patients.
Er zijn geen leeftijds- of geslachtsgebonden farmacokinetische verschillen waargenomen bij volwassen patiënten.
Pharmacokinetic differences due to race have not been identified.
Farmacokinetische verschillen als gevolg van ras zijn niet geïdentificeerd.
Renal Insufficiency:
Renale insufficiëntie:
Kaletra pharmacokinetics have not been studied in patients with renal insufficiency; however, since the renal clearance of lopinavir is negligible, a decrease in total body clearance is not expected in patients with renal insufficiency.
De farmacokinetiek van Kaletra is niet bestudeerd bij patiënten met renale insufficiëntie; maar aangezien de renale klaring van lopinavir verwaarloosbaar is, wordt een verlaging van de totale lichaamsklaring niet verwacht bij patiënten met renale insufficiëntie.
The steady state pharmacokinetic parameters of lopinavir in HIV-infected patients with mild to moderate hepatic impairment were compared with those of HIV-infected patients with normal hepatic function in a multiple dose study with lopinavir/ ritonavir 400/ 100 mg twice daily.
De "steady-state" farmakokinetische parameters van lopinavir in HIV-geïnfecteerde patiënten met mild tot matig verminderde leverfunctie zijn vergeleken met die van HIV-geïnfecteerde patiënten met normale leverfunctie in een meervoudige dosis studie met lopinavir/ ritonavir 400/ 100 mg tweemaal daags.
A limited increase in total lopinavir concentrations of approximately 30% has been observed which is not expected to be of clinical relevance (see section 4.2).
(zie rubriek 4.2).
Repeat-dose toxicity studies in rodents and dogs identified major target organs as the liver, kidney, thyroid, spleen and circulating red blood cells.
Toxiciteitstudies met herhaalde doses in knaagdieren en honden identificeerden de belangrijkste doelorganen zoals lever, nier, schildklier, milt en circulerende rode bloedcellen.
Hepatic changes indicated cellular swelling with focal degeneration.
Veranderingen in de lever duidden op cellulaire zwelling met focale degeneratie.
Mild renal tubular
Hoewel de blootstelling die deze veranderingen aan het licht bracht vergelijkbaar of onder humane klinische blootstelling was, waren de doseringen in dieren meer dan 6 maal de aanbevolen klinische dosis.