qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Mild electrocardiogram changes have been observed during administration of paclitaxel.
Er werden lichte wijzigingen in het elektrocardiogram waargenomen tijdens de toediening van paclitaxel.
Cardiac monitoring is not recommended except in patients with serious conduction abnormalities or arrhythmias.
Hartmonitoring wordt niet aanbevolen, behalve bij patiënten met ernstige geleidingsafwijkingen of aritmiëen.
In the rare event of serious conduction abnormalities or arrhythmias, appropriate therapy and continuous cardiac monitoring is recommended during subsequent cycles of therapy.
In het zeldene geval van ernstige geleidingsafwijkingen of aritmie wordt een passende therapie en continue hartmonitoring aanbevolen tijdens de verdere cycli van de therapie.
Hypotension, hypertension and bradycardia have been observed during administration of paclitaxel but patients are usually asymptomatic and do not require therapy.
Tijdens de toediening van paclitaxel werden hypotensie, hypertensie en bradycardie waargenomen, maar patiënten zijn doorgaans asymptomatisch en hoeven niet te worden behandeld.
Additionally, in Paxene MBC and MOC studies tachycardia, palpitation and syncopes were observed.
Bij onderzoek bij patiënten met gemetastaseerd borst- of ovariumcarcinoom zijn tijdens de toediening van Paxene bovendien tachycardie, palpitaties en syncope waargenomen.
Therefore, frequent monitoring of vital signs during the first hours of Paxene infusion is recommended.
Daarom wordt het regelmatig volgen van de vitale functies tijdens de eerste uren van het Paxene-infuus aanbevolen.
In the MBC and MOC studies a total of two patients experienced Grade 4 congestive heart failure.
Tijdens het onderzoek bij patiënten met gemetastaseerd borst- of ovariumcarcinoom werd bij in totaal twee patiënten congestief hartfalen (Graad 4) geconstateerd.
A single case of heart failure related to Paxene was seen in the AIDS-KS clinical study.
Eén geval van hartinsufficiëntie als gevolg van het gebruik van Paxene werd vastgesteld in het klinische onderzoek van AIDS-KS.
Severe cardiovascular events were observed more frequently in patients with NSCLC than breast or ovarian carcinoma.
Ernstige cardiovasculaire voorvallen worden vaker opgemerkt bij patiënten met niet-kleincellig longcarcinoom dan bij patiënten met borst- of ovariumcarcinoom.
Patients with hepatic impairment may be at increased risk of toxicity, particularly Grade 3-4 myelosuppression.
Verminderde leverfunctie Patiënten met een verminderde leverfunctie hebben mogelijk een verhoogde kans op toxiciteit, in het bijzonder graad 3 - 4 myelosuppressie.
There is no evidence that the toxicity of paclitaxel is increased when given as a 3 hour infusion to patients with mildly abnormal liver function.
Er bestaan geen aanwijzingen dat de toxiciteit van paclitaxel groter is wanneer het middel in de vorm van een drie uur durend infuus wordt toegediend aan patiënten met een licht afwijkende leverfunctie.
When given as a longer infusion, increased myelosuppression may be seen in patients with moderate to severe hepatic impairment.
Bij een langere infusie vertonen patiënten met een matig tot ernstig verminderde leverfunctie een verhoogde mate van myelosuppressie.
Patients should be closely monitored for the development of profound myelosuppression (see 4.2).
Patiënten moeten nauwlettend worden gecontroleerd op de ontwikkeling van ernstige myelosuppressie (zie rubriek 4.2).
Adequate data are not available to recommend dosage alterations in patients with mild to moderate hepatic impairments (see 5.2).
Er zijn onvoldoende gegevens beschikbaar om aanbevelingen betreffende een wijziging van de dosering te geven voor patiënten met een licht tot matig verminderde leverfunctie (zie rubriek 5.2).
No data are available for patients with severe baseline cholestasis.
Er zijn geen gegevens beschikbaar voor patiënten met ernstige baseline cholestase.
Patients with severe hepatic impairment should not be treated with paclitaxel.
Patiënten met een ernstige leveraandoening mogen niet met paclitaxel behandeld worden.
Pseudomembranous colitis has been rarely reported including cases in patients who have not been concomitantly treated with antibiotics.
Gastro-intestinaal Colitis pseudomembranacea is zelden vermeld, onder meer bij patiënten die niet gelijktijdig met antibiotica werden behandeld.
This reaction should be considered in the differential diagnosis of cases of severe or persistent diarrhoea occurring during or shortly after treatment with paclitaxel.
Een dergelijke reactie moet in overweging worden genomen bij de differentiële diagnose van gevallen van ernstige of aanhoudende diarree tijdens of kort na behandeling met paclitaxel.
As Paxene contains ethanol (392 mg/ ml), possible effects on the CNS and other effects should be considered (see 4.7).
Overig Aangezien Paxene ethanol (392 mg/ml) bevat, dient met de mogelijkheid van effecten op het centraal zenuwstelsel (CZS) en andere effecten rekening te worden gehouden (zie rubriek 4.7).
Paclitaxel, particularly in combination with radiation of the lung and/ or gemcitabine, irrespective of their chronological order, may contribute to the development of interstitial pneumonitis.
Paclitaxel, vooral in combinatie met bestraling van de long en/of gemcitabine, onafhankelijk van de chronologische volgorde, kan tot de ontwikkeling van interstitiële pneumonie bijdragen.
Like other genotoxic cytostatics, paclitaxel can have genotoxic effects.
5 Net als genotoxische cytostatica, heeft paclitaxel mogelijk genotoxische uitwerkingen.
Male patients treated with Paxene are advised not to father a child during and up to six months after treatment.
Mannelijke patiënten die met Paxene worden behandeld, wordt aangeraden om binnen zes maanden na de behandeling geen kinderen te verwekken
Formal clinical drug interaction studies have not been performed with Paxene.
Officiële klinische onderzoeken betreffende interacties met andere geneesmiddelen zijn niet uitgevoerd met Paxene.
When administered as part of a combination regimen with cisplatin, it is recommended that Paxene is given before cisplatin.
Indien Paxene in combinatie met cisplatine wordt toegediend, wordt aangeraden Paxene vóór cisplatine te geven.
When paclitaxel is given before cisplatin, the safety profile of paclitaxel is consistent with that reported for single-agent use.
Indien paclitaxel vóór cisplatine wordt gegeven, stemt het veiligheidsprofiel van paclitaxel overeen met het profiel dat aangegeven wordt voor het afzonderlijk toedienen.
When paclitaxel was given after cisplatin, patients showed a more profound myelosuppression and an approximately 20% decrease in paclitaxel clearance.
Indien paclitaxel na cisplatine werd toegediend, vertoonden de patiënten een meer uitgesproken myelosuppressie en een vermindering van de klaring van paclitaxel van ongeveer 20%.
5 Since elimination of doxorubicin and its active metabolites may be reduced when paclitaxel and doxorubicin are used in combination, paclitaxel should be administered 24 hours after doxorubicin.
Omdat de eliminatie van doxorubicine en zijn actieve metabolieten gereduceerd kan zijn wanneer paclitaxel en doxorubicine tegelijkertijd worden gebruikt, dient paclitaxel 24 uur na doxorubicine te worden toegediend.
Since paclitaxel is metabolised by cytochrome P450 isoenzymes CYP 3A4 and 2C8, caution should be exercised with other drugs known to inhibit (e. g. erythromycin, fluoxetine, gemfibrozil, imidazole antifungals) or induce (e. g. rifampicin, carbamazepine, phenytoin, phenobarbital, efavirenz, nevirapine) these enzymes as they may affect the pharmacokinetics of paclitaxel.
Aangezien paclitaxel gemetaboliseerd wordt door cytochroom-P450, iso-enzymen CYP 3A4 en 2C8, dient men voorzichtig te zijn met andere geneesmiddelen die deze enzymen remmen (bv. erythromycine, fluoxetine, gemfibrozil, imidazolfungiciden) of induceren (bv. rifampicine, carbamazepine, fenytoïne, fenobarbital, efavirenz, nevirapine), aangezien deze de farmacokinetiek van paclitaxel kunnen beïnvloeden.
Concurrent administration of ketoconazole, a known potent inhibitor of CYP3A4, does not inhibit the elimination of paclitaxel in patients; thus, both medicinal products may be administered together without dosage adjustment.
Gelijktijdige toediening van ketoconazol, een bekende krachtige CYP3A4-remmer, inhibeert de eliminatie van paclitaxel niet; de twee geneesmiddelen kunnen derhalve tegelijkertijd worden toegediend zonder dat de dosering hoeft te worden aangepast.
Further data on the potential of drug interactions between paclitaxel and other CYP3A4 substrates/ inhibitors are limited.
Nadere gegevens over mogelijke interacties tussen paclitaxel en andere CYP3A4-substraten/remmers zijn beperkt.
Studies conducted in AIDS-KS patients who were taking Paxene and multiple concomitant medications suggest that the systemic clearance of paclitaxel was significantly lower (p < 0.05) in the presence of nelfinavir and ritonavir, but not with indinavir.
Onderzoeken bij patiënten met aan aids gerelateerd Kaposisarcoom die gelijktijdig Paxene en verscheidene andere geneesmiddelen gebruikten, geven aan dat de systemische klaring van paclitaxel significant lager was (p < 0,05) wanneer nelfinavir en ritonavir werden gebruikt, maar niet bij indinavir.
Insufficient information is available on interactions with other protease inhibitors.
Er is onvoldoende informatie beschikbaar betreffende de interacties met andere proteaseremmers.
Consequently, Paxene should be administered with caution in patients receiving protease inhibitors as concomitant therapy.
DaaromDaarom moet Paxene zorgvuldig worden toegediend bij patiënten die gelijktijdig behandeld worden met proteaseremmers.
Paclitaxel at an intravenous dose of 0.6 mg/ kg/ day produced reproductive and foetal developmental toxicity in rats.
Paclitaxel veroorzaakte als intraveneuze dosis van 0,6 mg/kg/dag toxiciteit bij de voortplanting en bij de ontwikkeling van de foetus bij ratten.
Paxene is contraindicated for use in pregnancy.
Paxene is gecontra-indiceerd voor gebruik tijdens zwangerschap.
Women should be advised to use effective means of contraception to avoid becoming pregnant during therapy with Paxene and to inform the treating physician immediately should this occur.
Er moet aan vrouwen worden geadviseerd effectieve anticonceptiemiddelen te gebruiken om niet zwanger te raken tijdens de behandeling met Paxene en zij moeten de behandelende arts onmiddellijk op de hoogte stellen wanneer dit het geval is.
Paxene is contraindicated during lactation.
Paxene is gecontra-indiceerd voor gebruik tijdens het geven van borstvoeding.
It is unknown whether paclitaxel is excreted in human milk.
Het is onbekend of paclitaxel in menselijke melk wordt uitgescheiden.
Therefore, breast-feeding should be discontinued for the duration of Paxene therapy.
Daarom moet met het geven van borstvoeding worden gestopt gedurende de behandeling met Paxene.
Following an infusion of Paxene, the patients’ performance at skilled tasks (driving, operating machinery, etc.) may be impaired due to the alcohol content of Paxene (see 4.4 and 6.1).
Na een Paxene-infuus kan het vermogen van een patiënt om een taak die behendigheid vereist uit te voeren (een voertuig besturen, een machine bedienen, enz.) afnemen, wat te wijten is aan het alcoholgehalte van Paxene (zie rubrieken 4.4 en 6.1).
4.8 Undesirable effects
6 4.8 Bijwerkingen
The following adverse reactions relate to 166 MBC and 120 MOC patients treated with 175 mg/ m2 Paxene administered as a 3 hour infusion as second-line chemotherapy in two clinical studies and were considered possibly or probably related to Paxene.
De volgende ongunstige reacties betreffen 166 MBC-patiënten en 120 MOC-patiënten behandeld met 175 mg/m2 Paxene toegediend als een infuus van 3 uur, als tweedelijns-chemotherapie in twee klinische onderzoeken en zouden mogelijk of waarschijnlijk in verband staan met het gebruik van Paxene.
As the AIDS-KS population is very specific, safety data from a clinical study of 107 AIDS-KS patients are presented separately at the end of Section 4.8.
Aangezien de populatie met AIDS-KS heel specifiek is, worden de veiligheidsgegevens van een klinisch onderzoek van 107 AIDS-KS-patiënten afzonderlijk voorgesteld aan het einde van rubriek 4.8.
Bone marrow suppression was the major dose-limiting toxicity of Paxene.
Beenmergsuppressie (Myelosuppressie) was de voornaamste dosisbeperkende toxiciteit van Paxene.
Severe neutropenia (< 500 cells/ mm3) occurred in 26% of patients treated with Paxene during the entire treatment period.
Ernstige neutropenie (< 500 cellen/mm3) kwam bij 26% van de patiënten voor die met Paxene waren behandeld gedurende de volledige behandelingsperiode.
19% of patients had severe neutropenia for > 7 days.
19% van de patiënten had ernstige neutropenie gedurende > 7 dagen.
Thrombocytopenia was observed in 6% of patients.
Trombocytopenie werd opgemerkt bij 6% van de patiënten.
Two percent of patients had a platelet count nadir < 50,000 cells/ mm3.
Twee procent van de patiënten had een nadir in de bloedplaatjestelling < 50000 cellen/mm3.
Anaemia (Hb < 11 g/ dl) was observed in approximately 9% of treated patients but was severe in less than 1% (Hb < 8 g/ dl).
Anemie (Hb < 11 g/dl) werd bij ongeveer 9% van de behandelde patiënten vastgesteld, maar was ernstig bij minder dan 1% (Hb < 8 g/dl).
Neuropathy occurred in 18% of patients treated with Paxene.
Neuropathie kwam voor bij 18% van de met Paxene behandelde patiënten.
Paraesthesia was observed in 48% of patients.
Paresthesieën werden bij 48% van de patiënten vastgesteld.
Severe neuropathy and severe paraesthesia occurred in 3% and 5% of patients, respectively.
Ernstige neuropathie en ernstige paresthesieën kwamen bij respectievelijk 3% en 5% van de patiënten voor.
Peripheral neuropathy can occur following the first course and can worsen with increasing exposure to paclitaxel.
Perifere neuropathie kan optreden na de eerste kuur en erger worden met toenemende blootstelling aan paclitaxel.
Peripheral neuropathy was the cause of paclitaxel discontinuation in a few cases.
Perifere neuropathie was in enkele gevallen de oorzaak van de onderbreking van paclitaxel.
Sensory symptoms have usually improved or resolved within months of paclitaxel discontinuation.
Sensorische symptomen verbeterden of verdwenen doorgaans binnen enkele maanden na de onderbreking van paclitaxel-toediening.
Pre-existing neuropathies resulting from prior therapies are not a contraindication for paclitaxel therapy.
Reeds aanwezige neuropathieën als gevolg van voorafgaande therapieën zijn geen contra-indicatie voor een therapie met paclitaxel.
6 The other most commonly reported nervous system disorder is somnolence, which affected 14% of patients.
Dit kwam voor bij 14% van de patiënten.
Arthralgia was reported in 32% of all patients (5% severe) and myalgia in 47% (6% severe).
Er werd arthralgie gemeld bij 32% van alle patiënten (5% ernstig) en er werd myalgie waargenomen bij 47% (6% ernstig).
Injection site reactions including reactions secondary to extravasation were usually mild and consisted of erythema, tenderness, skin discoloration, or swelling at the injection site but can result in cellulitis.
Reacties op de toedieningsplaats, waaronder reacties als gevolg van bloeduitstorting, waren doorgaans mild en bestonden uit erythema, gevoeligheid, verkleurde huid of zwelling op de toedieningsplaats, maar leidden in sommige gevallen tot cellulitis.
Recurrence of skin reactions at a site of previous extravasation following administration of paclitaxel at a different site i. e. “ recall” has been reported rarely.
Herhaling van huidreacties op de plaats van een eerdere bloeduitstorting na toediening van paclitaxel op een andere plaats, d.w.z. 'recall' is zelden gemeld.
There is no known specific treatment for extravasation reactions.
Er is geen specifieke behandeling bekend voor reacties als gevolg van bloeduitstortingen.
The table below lists undesirable effects associated with the administration of single agent paclitaxel as a 3 hour infusion in the metastatic setting (286 patients treated in Paxene clinical studies and 812 patients treated in other paclitaxel clinical studies), and those reported in the postmarketing surveillance of paclitaxel*.
De onderstaande tabel somt de ongewenste effecten op die worden geassocieerd met de toediening van paclitaxel als afzonderlijk agens door middel van een infuus van 3 uur in gemetastaseerde patiënten (286 patiënten behandeld in klinische onderzoeken met Paxene en 812 patiënten behandeld in overige klinische onderzoeken met paclitaxel) en de effecten die tijdens de post marketing surveillance van paclitaxel * werden gemeld.
Where event incidence differed between Paxene and other paclitaxel clinical studies, the most frequent incidence is presented.
Wanneer de incidentie tussen Paxene en andere klinische onderzoeken met paclitaxel verschillend was, werd de grootste incidentie genoteerd.
The frequency of undesirable effects listed below is defined using the following convention:
Hieronder volgt een lijst met ongewenste bijwerkingen en zeldenhoe vaak deze optreden.
Very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100, < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000, < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000, < 1/ 1,000); very rare (< 1/ 10,000), including isolated reports.
Zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); Soms (≥ 1/1000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000), inclusief geïsoleerde gevallen.
Infections and infestations:
7 Infecties en parasitaire aandoeningen
Very common: infection (including herpes simplex, oral candidiasis, pharyngitis, rhinitis)
Infecties (waaronder herpes simplex, orale candidiasis, faryngitis, rinitis)
Common: flu syndrome
Vaak: griepsyndroom, Soms: ernstige infecties, septische shock
Uncommon: severe infections, septic shock
Zelden *: longontsteking
Rare*: pneumonia Blood and lymphatic system disorders:
Bloed- en lymfestelselaandoeningen:
Very common: severe neutropenia, severe leucopenia, thrombocytopenia, anaemia, myelosuppression
Zeer vaak: ernstige neutropenie, ernstige leucopenie, thrombocytopenie, anemie, myelosuppressie
Common: neutropenic fever
Vaak: neutropenische koorts,
Uncommon: severe anaemia
Soms: ernstige anemie
Very rare*: acute myeloid leukaemia, myelodysplastic syndrome Immune system disorders:
Zeer zelden *: acute myeloïde leukemie, myelodysplastisch syndroom
Very common: minor hypersensitivity reactions (mainly flushing and rash)
Vaak: overgevoeligheidsreacties (AIDS-KS)
(delayed) hypersensitivity, significant hypersensitivity reactions requiring therapy (e. g., hypotension, angioneurotic oedema, respiratory distress, generalised urticaria)
(vertraagde) overgevoeligheidsreacties /, significante overgevoeligheidsreacties welke behandeling behoeven (bv. hypotensie, angioneurotisch oedeem, respiratoire problemen, gegeneraliseerde urticaria
Rare*: anaphylactic reactions
Zelden *: anafylactische reactie
Very rare*: anaphylactic shock (including fatal hypersensitivity) Metabolism and nutrition disorders:
Zeer zelden *: anafylactische shock (waaronder fatale overgevoeligheid)
Very common: anorexia Uncommon: dehydration, weight loss and gain
Zeer vaak: anorexie Soms: dehydratie, gewichtverlies en -toename
Psychiatric disorders:
Psychische aandoeningen
Very rare*: confusional state
Zeer zelden *: verwardheid
7 Nervous system disorders:
Zenuwstelselaandoeningen:
Very common: neuropathy (mainly peripheral), paraesthesia, somnolence
Zeer vaak:, neuropathie (voornamelijk perifere), paraesthesie, somnolentie
Common: severe neuropathy (mainly peripheral), dizziness, nervousness, insomnia, depression, abnormal thinking, hypokinesia, abnormal gait, hypaesthesia, taste perversion, headache
Vaak: ernstige neuropathie (voornamelijk perifere), duizeligheid, nerveusheid, slapeloosheid, depressie, afwijkende gedachten, hypokinesie, afwijkende gang, hypaesthesie, afwijkend smaakvermogen, hoofdpijn,
Rare*: motor neuropathy (with resultant minor distal weakness)
Zelden *: motorische neuropathie (met lichte distale zwakheid als gevolg)
Very rare*: acute encephalopathy, autonomic neuropathy (resulting in paralytic ileus and orthostatic hypotension), seizures
Zeer zelden *: acute encefalopathie, autonome neuropathie (resulterend in paralytische ileus en orthostatische hypotensie), attaques
Eye disorders:
8 Oogaandoeningen:
Uncommon: dry eyes, amblyopia, visual field defect
Soms: droge ogen, amblyopie, stoornissen in het gezichtsveld
Very rare*: optic nerve and/ or visual disturbances (scintillating scotoma), particularly in patients who have received higher doses than recommended
Zeer zelden *: stoornissen van de gezichtszenuw en/of visusstoornissen (flikkerscotoom) is het bijzonder bij patiënten die grotere hoeveelheden hebben gekregen dan de aanbevolen dosis.
Very rare*: sensorineural hearing loss, vertigo
Vaak: oorsuizing Zeer zelden *: sensorineuraal gehoorverlies, duizeligheid
Common: tachycardia, palpitation, bradycardia, syncope
Vaak:, tachycardie, palpitatie, bradycardie, syncope
Uncommon: congestive heart failure, cardiomyopathy, asymptomatic ventricular tachycardia, tachycardia with bigeminy, AV block and syncope, myocardial infarction
Soms:, congestieve hartverlamming, cardiomyopathie, asymptomatische ventriculaire tachycardie, tachycardie met bigeminisme, auriculo-ventriculair blok en syncope, myocardinfarct
Very rare*: atrial fibrillation Vascular disorders:
Zeer zelden *: atriale fibrillatie
Very common: hypotension
Zeer vaak: hypotensie
Common: vasodilatation (flushing)
Vaak: vasodilatatie (blozin)
Uncommon: thrombophlebitis, hypertension, thrombosis
Soms: trombophlebitis, hypertensie, trombose
Very rare*: shock Respiratory, thoracic and mediastinal disorders:
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen:
Common: dyspnoea, epistaxis Rare: pleural effusion, lung fibrosis
Vaak: dyspneu, neusbloeding Zelden: pleurale effusie, longfibrose
Very rare*: cough, pulmonary hypertension
Zeer zelden *: hoesten, pulmonale hypertensie,
Very common: nausea, vomiting, diarrhoea, mucosal inflammation, constipation, stomatitis, abdominal pain
Zeer vaak: misselijkheid, braken, diarree, ontsteking van de mucosa, constipatie, stomatitis, abdominale pijn
Common: dry mouth, mouth ulceration, melaena, dyspepsia
Vaak: droge mond, mondzweren, melaena, dyspepsie
Very rare*: bowel obstruction, bowel perforation, pseudomembranous colitis, ischemic colitis, mesenteric thrombosis, necrotising enterocolitis, oesophagitis, ascites, acute pancreatitis
Zeer zelden *: intestinale obstructie, intestinale perforatie, pseudomembraneus colitis, ischemische colitis, mesenterische trombose, necrotiserende enterocolitis, oesophagitis, ascites, acute pancreatitis
Very rare*: hepatic necrosis, hepatic encephalopathy
Zeer zelden *: levernecrose, hepatische encefalopathie
8
Huid- en onderhuidaandoeningen:
Skin and subcutaneous tissue disorders:
Zeer vaak: alopecia
Very common: alopecia Common: transient skin change, dry skin, exfoliative dermatitis, pruritis, rash, acne, transient and mild nail changes
Vaak: tijdelijke huidverandering, droge huid, efoliatieve dermatitis, pruritis, uitslag, acne, voorbijgaande milde nagelveranderingen
Uncommon: changes in nail pigmentation or discoloration of nail bed
Soms: veranderingen in het nagelpigment of verkleuring van het nagelbed
Rare*: erythema
9 Zelden *: erythema
Stevens-Johnson syndrome, epidermal necrolysis, erythema multiforme, urticaria, onycholysis (patients on therapy should wear sun protection on hands and feet)
Zeer zelden *: syndroom van Stevens-Johnson, epidermale necrolyse, multiform erytheem, urticaria, onycholyse (patiënten die onder behandeling zijn, moeten hun handen en voeten tegen de zon beschermen).
Very common: arthralgia, myalgia Common: bone pain, leg cramps, myasthenia, back pain
Zeer vaak: arthralgie, myalgie Vaak: pijnlijke botten, beenkrampen, myasthenie, rugpijn
Renal and urinary disorders:
Nier- en urinewegaandoeningenornissen
Common: dysuria
Vaak: dysurie
Very common: asthenia, pain, oedema including peripheral and face
toedieningsplaatsAlgemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen:
Common: mild injection site reactions (erythema, tenderness, skin discoloration or swelling, pain, extravasation, can result in cellulitis and skin ulceration), malaise, chest pain, chills, pyrexia
Zeer vaak: asthenie, pijn, oedeem inclusief perifeer en gezicht Vaak: milde reacties op de toedieningsplaats (erytheem, gevoeligheid, verkleuring van de huid of zwelling, pijn, bloeduitstorting, kan cellulitis en huidzweren veroorzaken), malaise, borstpijn, verkoudheden, koorts.
Investigations:
Onderzoeken
Common: severe elevation in transaminases, severe elevation in alkaline phosphatase
Vaak: ernstige verhogingen in transaminase, ernstige verhoging in alkalische fosfatase
Uncommon: severe elevation in bilirubin
Zelden: ernstige verhogingen van bilirubine
The following discussion refers to two major trials for the first-line chemotherapy of ovarian cancer (paclitaxel + cisplatin: over 1050 patients) and two Phase III trials for the treatment of advanced NSCLC (paclitaxel + cisplatin: over 360 patients) (see section 5.1).
De volgende discussie heeft betrekking op twee belangrijke onderzoeken naar de eerstelijns- chemotherapie van ovariumcarcinoom (paclitaxel + cisplatine: meer dan 1050 patiënten) en twee Fase III onderzoeken voor de behandeling van gevorderd NSCLC (paclitaxel + cisplatine: meer dan 360 patiënten) (zie rubriek 5.1).
When administered as a 3 hour infusion for the first-line chemotherapy of ovarian cancer, neurotoxicity, arthralgia/ mayalgia, and hypersensitivity were reported as more frequent and severe by patients treated with paclitaxel followed by cisplatin than patients treated with cyclophosphamide followed by cisplatin.
Bij toediening als infuus van 3 uur voor de eerstelijns-chemotherapie van ovariumcarcinoom, werden neurotoxiciteit, arthralgie/myalgie en overgevoeligheid vaker en in ernstiger vorm gemeld bij patiënten die werden behandeld met paclitaxel gevolgd door cisplatine dan bij patiënten behandeld met cyclofosfamide gevolgd door cisplatine.
Myelosuppression appeared to be less frequent and severe with paclitaxel as a 3 hour infusion followed by cisplatin compared with cyclophosphamide followed by cisplatin.
Myelosuppressie bleek minder vaak en in minder ernstige mate voor te komen bij paclitaxel als infuus van 3 uur gevolgd door cisplatine vergeleken met cyclofosfamide gevolgd door cisplatine.
Neurotoxicity, mainly peripheral neuropathy, appeared to be more frequent and severe with a 175 mg/ m2 3 hour infusion (85% neurotoxicity, 15% severe) than with a 135 mg/ m2 24 hour infusion (25% peripheral neuropathy, 3% severe) when paclitaxel was combined with cisplatin.
Neurotoxiciteit, hoofdzakelijk perifere neuropathie, bleek vaker en in ernstiger vorm voor te komen met een infuus van 3 uur met 175 mg/m2 (85% neurotoxiciteit, waarvan 15% ernstig) dan met een infuus van 24 uur met 135 mg/m2 (25% perifere neuropathie, waarvan 3% ernstig), als paclitaxel werd gecombineerd met cisplatine.
In NSCLC and ovarian cancer patients treated with paclitaxel over 3 hours followed by cisplatin, there is an apparent increase in the incidence of severe neurotoxicity.
Bij patiënten met niet-kleincellig longcarcinoom en ovariumcarcinoom die over een periode van 3 uur werden behandeld met paclitaxel gevolgd door cisplatine, is een duidelijke verhoging in de incidentie van ernstige neurotoxiciteit te zien.
Peripheral neuropathy can occur following the first course and can worsen with increasing exposure to paclitaxel.
Perifere neuropathie kan optreden na de eerste kuur en erger worden met een verhoogde blootstelling aan paclitaxel.
Sensory symptoms have usually improved or resolved within months of paclitaxel discontinuation.
Sensorische symptomen verbeterden of verdwenen doorgaans binnen enkele maanden na de onderbreking van paclitaxel.
9 In eight published clinical trials (8 Phase III trials) including 4735 patients with advanced ovarian cancer and in twelve published clinical trials (one large Phase II and eleven Phase III trials) including 4315 NSCLC patients treated with paclitaxel and platinum-containing regimens, similar undesirable effects were observed compared to single-agent paclitaxel treatment.
In acht gepubliceerde klinische onderzoeken (8 Fase III onderzoeken) bij 4735 patiënten met gevorderd ovariumcarcinoom en in twaalf gepubliceerde klinische onderzoeken (één groot Fase II onderzoek en elf Fase III onderzoeken) bij 4315 niet-kleincellig longcarcinoom-patiënten die werden
Additionally ileus, effects on creatinine clearance, abnormal electrolytes (e. g. hyponatremia, hypomagnesemia), hyperglycaemia, cough and pneumonia occurred very rarely.
10 behandeld met paclitaxel en platinum-bevattende schema’ s, werden soortgelijke ongewenste effecten vastgesteld als bij een behandeling met paclitaxel als afzonderlijk agens.
Pneumonitis in patients receiving concomitant radiotherapy and/ or gemcitabine has been reported very rarely.
Pneumonitis bij patiënten die bijkomende radiotherapie en/of gemcitabine kregen, werd heel zelden gemeld.
AIDS related Kaposi’ s sarcoma
Kaposisarcoom als gevolg van AIDS
The following undesirable effects relate to 107 AIDS-KS patients treated with 100 mg/ m2 Paxene administered as a 3 hour infusion as second-line chemotherapy in a clinical study, and were considered possibly or probably related to Paxene.
De volgende ongewenste effecten betreffen 107 AIDS-KS patiënten die werden behandeld met 100 mg/m2 Paxene toegediend als een infuus van 3 uur als tweedelijns-chemotherapie in een klinisch onderzoek en zouden mogelijk of waarschijnlijk verbonden zijn met het gebruik van Paxene.
Except for haematological and hepatic events (see below), generally the frequency and severity of undesirable effects in AIDS-KS patients were similar to those noted in patients with other solid tumours treated with paclitaxel monotherapy.
Behalve voor hematologische gevallen en levergevallen (zie rubriek hierna), waren de frequentie en ernst van de ongewenste effecten bij AIDS-KS-patiënten in het algemeen analoog met de ongewenste effecten die bij patiënten met andere vaste tumoren die werden behandeld met de paclitaxel-monotherapie, vastgesteld werden.
Bone marrow suppression was the major dose-limiting toxicity of Paxene.
Beenmergsuppressie was de voornaamste dosisbeperkende toxiciteit van Paxene.
Severe neutropenia (< 500 cells/ mm3) occurred in 20% and 39% of patients during the first course of treatment and the entire treatment period respectively.
Ernstige neutropenie (< 500 cellen/mm3) kwam bij respectievelijk 20% en 39% van de patiënten tijdens de eerste behandelingskuur en de volledige behandelingsperiode voor.
Neutropenia was present for > 7 days in 41% and for 30-35 days in 8% of patients.
Neutropenie hield bij 41% van de patiënten gedurende > 7 dagen aan en bij 8% gedurende 30 - 35 dagen.
Neutropenia resolved in 35 days in all patients who were followed.
Neutropenie verdween binnen 35 dagen bij alle patiënten die werden gevolgd.
The incidence of Grade 4 neutropenia lasting 7 days or more was 22%.
De incidentie van Graad 4 neutropenie die 7 dagen of langer aanhield bedroeg 22%.
Neutropenic fever related to Paxene was reported in 14% of patients.
Neutropenische koorts in relatie met Paxene werd bij 14% van de patiënten gemeld.
There were three septic episodes (2.8%) during Paxene administration related to the medicinal product that proved fatal.
Er waren drie septische episodes (2,8%) tijdens de toediening van Paxene in relatie met het medisch product die fataal bleken.
Thrombocytopenia was observed in 50% of patients, and was severe (< 50,000 cells/ mm3) in 9%.
Trombocytopenie werd bij 50% van de patiënten vastgesteld en was ernstig (< 50000 cellen/mm3) bij 9%.
Bleeding episodes related to Paxene were reported in < 3% of patients and bleeding was localised.
Bloedingepisodes als gevolg van het gebruik van Paxene werden bij < 3% van de patiënten gemeld en de bloeding was gelokaliseerd.
Anaemia (Hb < 11 g/ dL) was observed in 61% of patients and was severe (Hb < 8 g/ dL) in 10%.
Anemie (Hb < 11 g/dL) werd bij 61% van de patiënten vastgesteld en was ernstig (Hb < 8 g/dL) bij 10%.
Red cell transfusions were required in 21% of patients.
Bij 21% van de patiënten waren transfusies met rode bloedcellen nodig.
Among patients (> 50% on protease inhibitors) with normal baseline liver function, 28%, 43% and 44% had elevations in bilirubin, alkaline phosphatase and AST (SGOT), respectively.
Onder de patiënten (> 50% op protease-remmers) met normale leverfunctie als uitgangswaarde hadden respectievelijk 28%, 43% en 44% verhogingen in bilirubine, alkalische fosfatase en AST (SGOT).
For each of these parameters, the increases were severe in 1% of cases.
Voor elk van deze parameters waren de verhogingen ernstig in 1% van de gevallen.
No known antidote exists for Paxene overdose.
Er bestaat geen antidotum voor een Paxene-overdosering.
In the event of an overdose, the patient should be closely monitored.
In geval van een overdosering moet de patiënt nauwgezet worden bewaakt.
Treatment should be directed at the major anticipated toxicities, which are bone marrow suppression, mucositis and peripheral neuropathy.
De behandeling moet worden toegespitst op de voornaamste verwachte toxiciteit zoals beenmergsuppressie, mucositis en perifere neuropathie.
Antineoplastic agents (taxanes), ATC code:
Antineoplastische middelen (taxanen), ATC-code:
The active substance of Paxene is paclitaxel.
Het werkzame bestanddeel van Paxene is paclitaxel.
The exact mechanism of the antitumour activity of paclitaxel is not known.
De exacte werking van de tumorbestrijdende activiteit van paclitaxel is niet bekend.
It is generally believed that paclitaxel promotes the assembly of microtubules from tubulin dimer and prevents depolymerisation.
Over het algemeen wordt aangenomen dat paclitaxel de samenvoeging van microtubuli vanuit tubuline-dimeren stimuleert en depolymerisatie voorkomt.
Stabilisation results in the inhibition of the normal dynamic reorganisation of the microtubular network that is essential for vital interphase and mitotic cellular functions.
De stabilisatie resulteert in de remming van de normale dynamische reorganisatie van het microtubulaire netwerk, dat essentieel is voor de vitale interfase en mitotische celfuncties.
In addition, paclitaxel induces bundles of microtubules throughout the cell cycle and multiple asters of microtubules during mitosis.
Daarbij induceert paclitaxel de bundeling van microtubuli tijdens de celcyclus en de vorming van verscheidene microtubulasters tijdens de mitose.
Metastatic breast cancer:
11 Gemetastaseerd borstcarcinoom:
10 The efficacy and safety of Paxene (175 mg/ m² over 3 hours at 3-week intervals) in refractory metastatic breast cancer were investigated in 172 women in a multicentre, open-label Phase III trial.
De werkzaamheid en veiligheid van Paxene (iedere drie weken een drie uur durende infusie van 175 mg/m²) werden onderzocht in een multicenter, open-label Fase III-onderzoek bij 172 vrouwen met refractair gemetastaseerd borstcarcinoom.
The clinical response rate was 18.5%, median time to progression was 2.8 months (CI:
De gemiddelde tijd tot progressie was 2,8 maanden (CI:
2.1 - 3.3 months) and the median survival time was 9.9 months (CI:
2,1 - 3,3 maanden) en de gemiddelde overlevingstijd was 9,9 maanden (CI:
7.8 - 13.1 months).
7,8 - 13,1 maanden).
The results obtained with Paxene are closely similar to those of published paclitaxel Phase III trials.
De resultaten die met Paxene werden verkregen lijken veel op de resultaten van eerder gepubliceerde paclitaxel Fase III-onderzoeken.
Advanced ovarian cancer (first-line treatment):
Gevorderd ovariumcarcinoom (eerstelijns-behandeling) De werkzaamheid en veiligheid van paclitaxel werden in twee grote, willekeurige, gecontroleerde onderzoeken (vs.
The efficacy and safety of paclitaxel were evaluated in two major, randomised, controlled trials (vs. cyclophosphamide 750 mg/ m2/ cisplatin 75 mg/ m2).
Cyclofosfamide 750 mg / m2 / cisplatine 75 mg / m2) geëvalueerd.
In the first trial, over 650 patients with stage IIb-c, III or IV primary ovarian cancer received a maximum of 9 treatment courses of paclitaxel (175 mg/ m2 over 3 hours) followed by cisplatin (75 mg/ m2) or control.
In het eerste onderzoek kregen meer dan 650 patiënten met stadium IIb-c, III of IV primaire ovariumcarcinoom maximaal 9 behandelingskuren met paclitaxel (175 mg/m2 gedurende 3 uur) gevolgd door cisplatine (75 mg/m2) of een controle.
The second major trial evaluated a maximum of 6 courses of either paclitaxel (135 mg/ m² over 24 hours) followed by cisplatin (75 mg/ m²) or control in over 400 patients with stage III/ IV primary ovarian cancer, with a > 1 cm residual disease after staging laparotomy, or with distant metastases.
Het tweede grote onderzoek evalueerde maximaal 6 kuren van ofwel paclitaxel (135 mg/m² gedurende 24 uur) gevolgd door cisplatine (75 mg/m²) of een controle bij meer dan 400 patiënten met stadium III/IV primaire ovariumcarcinoom met een residuele ziekte van > 1 cm na stageringslaparotomie of met distale metastasen.
59% vs 45%, p= 0.014; Study 2:
45%, p= 0,014; Onderzoek 2:
60% vs 50%, NS), when compared with standard therapy.
50%, NS) vergeleken met de standaardtherapie.
Increased neurotoxicity, arthralgia/ myalgia but reduced myelosuppression were observed in advanced ovarian cancer patients administered 3 hour infusion paclitaxel/ cisplatin as compared to patients who received cyclophosphamide/ cisplatin.
Verhoogde neurotoxiteit, arthralgie/myalgie, maar afgenomen myelosuppressie werden waargenomen bij patiënten met gevorderde eierstokkanker die een infuus met paclitaxel/cisplatine van 3 uur kregen toegediend in vergelijking met patiënten die cyclofosfamide/cisplatine kregen.
Metastatic ovarian cancer (second-line treatment):
Gemetastaseerd ovariumcarcinoom (tweedelijns behandeling):
The efficacy and safety of Paxene (175 mg/ m² over 3 hours repeated at 3-week intervals) in advanced metastatic ovarian cancer were investigated in 120 women in a multicentre, open-label extended Phase II trial.
De werkzaamheid en veiligheid van Paxene (iedere drie weken een drie uur durende infusie van 175 mg/m²) werden onderzocht in een multicenter, open-label uitgebreid Fase II-onderzoek bij 120 vrouwen met gemetastaseerd ovariumcarcinoom in een gevorderd stadium.
The clinical response rate was 21.7% (CI:
De klinische respons bedroeg 21,7% (CI:
14.7 - 31.1%), median time to progression was 4.1 months (CI:
De gemiddelde tijd tot progressie was 4,1 maanden (CI:
3.3 - 4.9 months) and the median survival time was 13.4 months (CI:
3,3 - 4,9 maanden) en de gemiddelde overleving was 13,4 maanden (CI:
11.5 - 15.0 months).
11,5 - 15,0 maanden).
Efficacy of paclitaxel/ cisplatin combination has been demonstrated in two randomised, controlled trials in patients with locally advanced or metastatic NSCLC.
De werkzaamheid van de combinatie paclitaxel/cisplatine werd in twee gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken bij patiënten met lokaal gevorderd of gemetastaseerd niet-kleincellig longcarcinoom aangetoond.
In the first study, 332 patients with locally advanced or metastatic NSCLC were randomised to receive cisplatin (80 mg/ m2) in combination with teniposide (100 mg/ m2; n= 166), or cisplatin (80 mg/ m2) and paclitaxel (175 mg/ m2; n= 166).
In het eerste onderzoek werden 332 patiënten met lokaal gevorderd of gemetastaseerd niet-kleincellig longcarcinoom gerandomiseerd tussen cisplatine (80 mg/m2) in combinatie met teniposide (100 mg/m2; n= 166), of cisplatine (80 mg/m2) en paclitaxel (175 mg/m2; n= 166).
There was no advantage in survival (9.5 vs.
Er was geen voordeel in overleving (9,5 vs.
9.9 months) or progression free survival (5.1 vs.
9,9maanden) of progressievrije overleving (5,1 vs.
5.0 months) with cisplatin/ paclitaxel vs cisplatin/ tenoposide.
5,0 maanden) met cisplatine/paclitaxel vs. cisplatine/teniposide.
However, the higher response rates (37% vs.
De hogere reactiesnelheden (37% vs.
26%), lesser overall side effects and improved short term QoL with cisplatin/ paclitaxel vs cisplatin/ tenoposide were considered important results in a palliative population.
26%), minder algemene neveneffecten en verbeterde QoL op korte termijn met cisplatine/paclitaxel vs. cisplatine/teniposide werden echter als belangrijke resultaten beschouwd in een palliatieve populatie.
Grade 2 or 3 peripheral neurotoxicity was observed more commonly with cisplatin/ paclitaxel (29% vs.
Graad 2 of 3 perifere neurotoxiciteit werd vaker vastgesteld met cisplatine/paclitaxel (29% vs.
In the second study, 599 patients with stage IIIB or IV disease were randomised to receive cisplatin (75 mg/ m2) and etoposide (100 mg/ m2; n= 200), or cisplatin (75 mg/ m2) and low-dose paclitaxel (135 mg/ m2; n= 198), or cisplatin (75 mg/ m2) and high-dose paclitaxel (250 mg/ m2) with G-CSF (n= 201).
In het tweede onderzoek werden 599 patiënten met stadium IIIB of IV ziekte gerandomiseerd tussen cisplatine (75 mg/m2) en etoposide (100 mg/m2; n= 200), of cisplatine (75 mg/m2) en een lage dosis paclitaxel (135 mg/m2; n= 198), of cisplatine (75 mg/m2) en een hoge dosis paclitaxel (250 mg/m2) met G-CSF (n= 201).
Median survival for each paclitaxel-containing arm was not significantly different compared to etoposide/ cisplatin (p= 0.097 and 0.090 for high-dose paclitaxel and low-dose paclitaxel, respectively).
De mediaanoverleving voor elke groep met paclitaxel verschilde niet significant van etoposide/cisplatine (respectievelijk p= 0,097 en 0,090 voor een hoge dosis paclitaxel en een lage
With respect to progression free survival, highly statistically significant results were noted for the high-dose paclitaxel arm compared to etoposide/ cisplatin (p= 0.007).
Wat de progressievrije overleving betreft, werden er statistisch zeer significante resultaten genoteerd voor de groep met een hoge dosis paclitaxel vergeleken met etoposide/cisplatine (p= 0,007).
Response rates strongly favoured the paclitaxel-containing arms [13%, 30% and 26% for the etoposide/ cisplatin, high-dose paclitaxel (p < 0.001 vs etoposide/ cisplatin) and low-dose paclitaxel regimens (p= 0.003 vs
De reactie respons rates waren sterk in het voordeel van de groepen met paclitaxel [respectievelijk 13%, 30% en 26% voor etoposide/cisplatine, hoge dosis paclitaxel (p < 0,001 vs. etoposide/cisplatine) en regimes met een lage dosis paclitaxel (p= 0,003 vs. etoposide/cisplatine)].
A greater proportion of paclitaxel-treated patients had improvements in short-term QoL.
Een groter deel van de patiënten behandeld met paclitaxel hadden verbeteringen van QoL op korte termijn.
However, Grade 3 neurotoxicity was significantly more common in the high-dose paclitaxel arm vs. etoposide/ cisplatin (40% vs.
Graad 3 neurotoxiciteit kwam echter significant vaker voor bij de groep met een hoge dosis paclitaxel vs. etoposide/cisplatine (40% vs.
The efficacy and safety of Paxene were investigated in a single, non-comparative study in 107 patients with advanced KS, previously treated with systemic chemotherapy.
De werkzaamheid en veiligheid van Paxene werden onderzocht in een enkelvoudig, niet-vergelijkend onderzoek bij 107 patiënten met gevorderd Kaposisarcoom, die voorheen met systemische chemotherapie waren behandeld.
In the study, the majority of patients were administered granulocyte colony stimulating factor (G-CSF).
In het onderzoek kreeg de meerderheid van de patiënten een granulocyten-kolonie stimulatie factor (G-CSF) toegediend.
The primary endpoint was best tumour response.
Het primaire eindpunt was de beste tumorrespons.
Patients were given a 3 hour infusion of Paxene 100 mg/ m² administered every 14 days.
De patiënten kregen elke 14 dagen een drie uur durende infusie van 100 mg/m2 Paxene.
Of the 107 patients, 63 patients were considered resistant to liposomal anthracyclines.
Van de 107 patiënten waren er 63 resistent tegen liposomale anthracyclinen.
This subgroup of patients is considered to constitute the core efficacy population.
Deze subgroep patiënten wordt gezien als kerngroep voor wat de werkzaamheid van de behandeling betreft.
The overall success rate (complete or partial response) after 15 cycles of treatment was 57% (CI 44 – 70%) in liposomal anthracycline-resistant patients.
Het totale succespercentage (complete of gedeeltelijke respons) na 15 behandelingscycli was 57% (CI 44 – 70%) bij patiënten die resistent waren tegen liposomale anthracyclinen.
More than half of the responses were apparent after the first three cycles of treatment.
Bij meer dan de helft was de respons zichtbaar na de eerste drie behandelingscycli.
In liposomal anthracycline-resistant patients, the response rates were comparable for patients who had never received a protease inhibitor (55.6%) and those who received one at least 2 months prior to treatment with Paxene (60.9%).
Bij patiënten die resistent waren tegen liposomale anthracyclinen was de reactiesnelheid bij patiënten die nog nooit met een proteaseremmer (55,6%) waren behandeld vergelijkbaar met die bij patiënten die ten minste twee maanden voorafgaand aan de behandeling met Paxene waren behandeld (60,9%).
The median time to progression in the core population was 468 days (95% CI 257-NE).
De gemiddelde tijd tot progressie van de kerngroep was 468 dagen (95% CI 257-NE).
Median survival for Paxene could not be computed, but the lower 95% bound was 617 days in core patients.
De gemiddelde overlevingstijd voor Paxene kan niet worden ingeschat, maar de 95 %-ondergrens was 617 dagen bij de kerngroep.
Following intravenous administration, plasma concentrations decline in a biphasic or triphasic manner.
Na intraveneuze toediening vervalt de plasmaconcentratie op een tweefasische of driefasische wijze.
The disposition of paclitaxel is non-linear (concentration dependent) as the systemic exposure increases more than expected following an increase in dosage.
De verwijdering van paclitaxel is niet lineair (afhankelijk van de concentratie), aangezien de systemische blootstelling aan het product meer toeneemt dan verwacht na een toename van de dosering.
Based on in vitro studies, the degree of plasma protein binding has been reported to range from 88 to 98%.
Uit in vitro onderzoeken blijkt dat de eiwitbinding varieert van 88 tot 98%.
In spite of this high protein binding, paclitaxel is widely distributed to tissues.
Ondanks deze hoge eiwitbinding wordt paclitaxel goed over de weefsels verdeeld.
Metastatic breast cancer:
Gemetastaseerd borstcarcinoom:
Pharmacokinetic parameters of paclitaxel at 175 mg/ m2 given over 3 hours in 13 patients with breast cancer were as follows: maximum concentration (Cmax) was 3,890 ng/ ml, area under the plasma concentration vs. time curve (AUClast) was 14,090 ng·h/ ml and clearance (CL) was 13.3 l/ h/ m2.
De farmacokinetische parameters van paclitaxel bij een drie uur durende infusie van 175 mg/m2, toegediend aan 13 patiënten met borstcarcinoom, waren als volgt: de maximale concentratie (Cmax) was 3.890 ng/ml, het oppervlak onder de plasmaconcentratie/tijd-curve (AUC) was 14.090 ng·uur/ml en de klaring (CL) bedroeg 13,3 l/uur/m2.
Metastatic breast or ovarian cancer:
Gemetastaseerd borstcarcinoom/ovariumcarcinoom:
Pharmacokinetic parameters of paclitaxel at 175 mg/ m2 given over 3 hours in 5 patients with breast cancer and 3 patients with ovarian cancer were as follows: maximum concentration (Cmax) was 4,213 ng/ ml, area under the plasma concentration vs. time curve (AUClast) was 12,603 ng·h/ ml and clearance (CL) was 20.4 l/ h/ m2.
De farmacokinetische parameters van paclitaxel bij een drie uur durende infusie van 175 mg/m2, toegediend aan 5 patiënten met ovariumcarcinoom en 3 patiënten met borstcarcinoom, waren als volgt: de maximale concentratie (Cmax) was 4.213 ng/ml, het oppervlak onder de plasmaconcentratie/tijd-curve (AUC) was 12.603 ng·uur/ml en de klaring (CL) bedroeg 20,4 l/uur/m2.
Renal excretion plays a minor role in the elimination of paclitaxel, less than 10% of the dose has been reported to be excreted in the urine as unchanged drug.
Renale excretie speelt een minder belangrijke rol in de eliminatie van paclitaxel, aangezien minder dan 10% van de dosis als onveranderd geneesmiddel in de urine wordt uitgescheiden.
Several metabolites have been detected, but only three of them have been identified:
Bij 6 patiënten werd 39% tot 87% van een intraveneuze dosis (175 mg/m2) uitgescheiden in de ontlasting en gemiddeld werd slechts 10% van de toegediende dosis als onveranderd paclitaxel uitgescheiden.
6 alpha-hydroxypaclitaxel, 3’ -para-hydroxypaclitaxel and 6 alpha, 3’ -para-dihydroxypaclitaxel.
Verscheidene metabolieten zijn in het plasma aangetoond, maar slechts drie ervan zijn geïdentificeerd: