qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Fluid retention events were typically managed by supportive care measures that include diuretics or short courses of steroids.
Vochtretentie werd behandeld met ondersteunende therapie zoals diuretica of kortdurende behandeling met corticosteroïden.
While the safety profile of SPRYCEL in the elderly population was similar to that in the younger population, patients aged 65 years and older are more likely to experience fluid retention events and should be monitored closely (see section 4.4).
Hoewel het veiligheidsprofiel van SPRYCEL bij de oudere populatie vergelijkbaar is met dat bij de jongere populatie, hebben patiënten van 65 jaar en ouder meer kans op vochtretentie en dienen zij zorgvuldig gecontroleerd te worden (zie rubriek 4.4).
Bleeding drug-related events, ranging from petechiae and epistaxis to severe gastrointestinal haemorrhage and CNS bleeding, were reported in patients taking SPRYCEL (see section 4.4).
Ook geneesmiddelgerelateerde bloedingen, variërend van petechiën en bloedneuzen tot ernstige gastrointestinale bloedingen en bloedingen in het CZS, werden waargenomen bij patiënten die behandeld werden met SPRYCEL (zie rubriek 4.4).
Severe CNS haemorrhage occurred in < 1% of patients; 8 cases were fatal and 5 of them were associated with CTC grade 4 thrombocytopenia.
Bij < 1% van de patiënten trad een ernstige CZS- bloeding op; 8 gevallen verliepen dodelijk en 5 daarvan werden in verband gebracht met CTC graad 4- trombocytopenie.
Severe gastrointestinal haemorrhage occurred in 4% of patients and generally required treatment interruption and transfusions.
Bij 4% van de patiënten trad een ernstige gastrointestinale bloeding op die meestal onderbreking van de behandeling en transfusies noodzakelijk maakte.
Other severe haemorrhage occurred in 2%
Andere ernstige bloedingen kwamen bij 2% van de patiënten voor.
Most bleeding related events were typically associated with severe thrombocytopenia.
De meeste bloedingen konden in verband gebracht worden met ernstige trombocytopenie.
Treatment with SPRYCEL is associated with anaemia, neutropenia and thrombocytopenia.
Behandeling met SPRYCEL wordt in verband gebracht met anemie, neutropenie en trombocytopenie.
Their occurrence is more frequent in patients with advanced phase CML or Ph+ ALL than in chronic phase CML (see section 4.4).
Deze komen frequenter voor bij patiënten met CML in de gevorderde fase of Ph+ ALL dan met CML in de chronische fase (zie rubriek 4.4).
In the Phase III dose-optimisation study in patients with chronic phase CML (median duration of treatment approximately 8 months), the incidence of pleural effusion and congestive heart failure/ cardiac dysfunction was lower in patients treated with SPRYCEL 100 mg once daily than in those treated with SPRYCEL 70 mg twice daily (Table 2a).
Tijdens het fase III-dosisoptimaliseringsonderzoek onder patiënten met CML in de chronische fase (mediane behandelduur van de behandeling ongeveer 8 maanden), was de incidentie van pleurale effusie en congestief hartfalen/cardiale disfunctie lager bij patiënten die behandeld werden met éénmaal daags 100 mg SPRYCEL dan bij patiënten die behandeld werden met tweemaal daags 70 mg SPRYCEL (Tabel 2a).
Myelosuppression was also reported less frequently with the 100 mg once daily (see Laboratory test abnormalities below).
Beenmergsuppressie werd eveneens minder frequent gerapporteerd bij de 100 mg éénmaal daags (zie Afwijkende laboratoriumwaarden hieronder).
Table 2a:
8 Tabel 2a:
Selected Adverse Drug Reactions Reported in Phase III Dose-Optimisation Study:
Geselecteerde bijwerkingen gemeld tijdens Fase III-dosisoptimaliseringsonderzoek:
Chronic Phase CML 100 mg once daily 140 mg once daily 50 mg twice daily 70 mg twice daily n = 166 n = 163 n = 166 n = 167 All Grade All Grade All Grade All Grade Grades 3/ 4 Grades 3/ 4 Grades 3/ 4 Grades 3/ 4
CML in de chronische fase 100 mg éénmaal 140 mg éénmaal 50 mg tweemaal 70 mg tweemaal daags daags daags daags n = 166 n = 163 n = 166 n = 167 Alle Graad Alle Graad Alle Graad Alle Graad Graden 3/4 Graden 3/4 Graden 3/4 Graden 3/4
Preferred Term
Voorkeursterminologie
Percent (%) of
Procent (%) van
Diarrhoea Fluid Retention Superficial Oedema Pleural Effusion Generalised oedema
Diarree Vochtretentie Oppervlakkig oedeem Pleurale effusie Gegeneraliseerd oedeem
24 21 14 7 2
24 21 14 7 2
1 1 0 1 0
1 1 0 1 0
23 26 12 15 2
23 26 12 15 2
2 4 1 3 0
2 4 1 3 0
24 22 13 11 1
24 22 13 11 1
2 2 0 2 0
2 2 0 2 0
22 28 14 16 1
22 28 14 16 1
4 4 0 1 0
4 4 0 1 0
Congestive heart failure/ cardiac dysfunction
Congestief hartfalen/cardiale disfunctie
Pericardial effusion Pulmonary oedema Pulmonary hypertension Haemorrhage
Pericardiale effusie Pulmonair oedeem Pulmonaire hypertensie Bloedingen
Gastrointestinal bleeding
Gastrointestinale bloeding
In the Phase III dose-optimisation study in patients with advanced phase CML and Ph+ ALL, fluid retention (pleural effusion and pericardial effusion) was reported less frequently in patients treated with SPRYCEL 140 mg once daily than in those treated with 70 mg twice daily (Table 2b).
Tijdens het fase III-dosisoptimaliseringsonderzoek bij patiënten met CML in de gevorderde fase en Ph+ ALL, werd vochtretentie (pleurale effusie en pericardiale effusie) minder frequent gerapporteerd bij patiënten behandeld met éénmaal daags 140 mg SPRYCEL dan bij patiënten die behandeld werden met tweemaal daags 70 mg (Tabel 2b).
8 Table 2b:
Tabel 2b:
Selected Adverse Drug Reactions Reported in Phase Advanced Phase CML and Ph+ALL
Geselecteerde bijwerkingen gemeld tijdens Fase III-dosisoptimaliseringsonderzoek:
70 mg twice daily n = 305 All Grades Grade 3/ 4
CML in de gevorderde fase en Ph+ALL 140 mg éénmaal daags 70 mg tweemaal daags n = 304 n = 305 Alle Graden Graad 3/4 Alle Graden Graad 3/4
Percent (%) of Patients
Procent (%) van Patiënten
Diarrhoea
Diarree Vochtretentie Oppervlakkig oedeem Pleurale effusie Gegeneraliseerd oedeem Congestief hartfalen/cardiale disfunctie
27
27 26 12 16 1 1
3 27
3 27 5 34 < 1 16 4 23 0 2 0 2
3
3 9 1 6 1 1
Fluid Retention
Pericardiale effusie
34
4
Pericardial effusion Pulmonary oedema Ascites Pulmonary hypertension
Pulmonair oedeem Ascites Pulmonaire hypertensie Bloedingen
In clinical trials, it was recommended that treatment with imatinib be discontinued at least 7 days before starting treatment with SPRYCEL.
In klinisch onderzoek werd aangeraden om de behandeling met imatinib ten minste 7 dagen voor het begin van de behandeling met SPRYCEL te stoppen.
Adverse reactions:
9 Bijwerkingen:
The following adverse reactions were reported in patients in SPRYCEL clinical trials.
In klinisch onderzoek met SPRYCEL werden de volgende bijwerkingen gemeld.
These reactions are presented by system organ class and by frequency.
Deze bijwerkingen worden gepresenteerd per orgaansysteemklasse en frequentie.
Frequencies are defined as: very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100 to < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000).
De frequenties zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (> 1/10.000, < 1/1.000).
Adverse drug reactions, excluding laboratory abnormalities, that were reported in ≥ 5% of patients in SPRYCEL clinical trials are shown in Table 3:
De bijwerkingen, met uitzondering van afwijkende laboratoriumwaarden, die werden gemeld bij ≥ 5% van de patiënten in klinisch onderzoek met SPRYCEL worden samengevat in Tabel 3:
All Patients (n= 2,182) Percent (%) of Patients
Bijwerkingen die gemeld werden bij ≥ 5% in klinisch onderzoek Alle patiënten (n= 2.182) Percentage (%) patiënten Alle graden Graad 3/4
Common: febrile neutropenia Nervous system disorders
Bloed- en lymfestelselaandoeningen Vaak: febriele neutropenie Zenuwstelselaandoeningen
Very common: headache Common: neuropathy (including
Zeer vaak: hoofdpijn Vaak: neuropathie (inclusief perifere
peripheral neuropathy) Respiratory, thoracic and mediastinal disorders
neuropathie) Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen
Very common: pleural effusion, dyspnoea, cough Gastrointestinal disorders
Zeer vaak: pleurale effusie, dyspnoe,
Very common: diarrhoea, nausea, vomiting, abdominal pain
hoest Maagdarmstelselaandoeningen
4 1 1 1
10
9
< 1
Common: gastrointestinal bleeding, mucosal inflammation (including
Zeer vaak: diarree, misselijkheid, braken, buikpijn Vaak: gastrointestinale bloeding, slijmvliesontsteking (inclusief mucositis
mucositis/ stomatitis),
en stomatitis), dyspepsie, opgezette buik Huid- en onderhuidaandoeningen a
dyspepsia, abdominal distension Skin and subcutaneous tissue disorders a
Zeer vaak: huiduitslag Vaak: pruritus Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen
Very common: musculoskeletal pain Common: arthralgia,
Zeer vaak: pijn in het skeletspierstelsel Vaak: gewrichtspijn, spierpijn Voedings- en stofwisselingsstoornissen
Common: anorexia Infections and infestations
Vaak: anorexie Infecties en parasitaire aandoeningen Vaak: infecties (waaronder bacteriële,
Very common: infection (including bacterial, viral, fungal, non-specific) Vascular disorders
virale, schimmel-, aspecifieke infecties) Bloedvataandoeningen
Very common: haemorrhageb General disorders and administration site conditions
Zeer vaak: bloedingb
Very common: superficial oedemac, fatigue, pyrexia Common: pain, asthenia, chest pain a
10 Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen c, Zeer vaak: oppervlakkig oedeem vermoeidheid, koorts Vaak: pijn, asthenie, pijn op de borst a
Includes drug eruption, erythema, erythema multiforme, erythrosis, exfoliative rash, fungal rash, generalised erythema, genital rash, heat rash, milia, rash, rash erythematous, rash follicular, rash generalised, rash macular, rash maculo-papular, rash papular, rash pruritic, rash pustular, rash vesicular, skin exfoliation, skin irritation, and urticaria vesiculosa. b Excludes gastrointestinal bleeding and CNS bleeding; these ADRs are reported under the gastrointestinal disorders system organ class and the nervous system disorders system organ class, respectively. c Includes auricular swelling, conjunctival oedema, eye oedema, eye swelling, eyelid oedema, face oedema, gravitational oedema, lip oedema, localised oedema, macular oedema, oedema genital, oedema mouth, oedema peripheral, orbital oedema, penile oedema, periorbital oedema, pitting oedema, scrotal oedema, swelling face, and tongue oedema.
Omvat geneesmiddelenexantheem, erytheem, erythema multiforme, erythrosis, exfoliatieve huiduitslag, fungale huiduitslag, gegeneraliseerd erytheem, genitale huiduitslag, warmte-uitslag, milia, huiduitslag, erythemateuze huiduitslag, folliculaire huiduitslag, gegeneraliseerde huiduitslag, maculaire huiduitslag, maculo-papulaire huiduitslag, papulaire huiduitslag, pruritische huiduitslag, pustulaire huiduitslag, vesiculaire huiduitslag, exfoliaties van de huid, huidirritatie en urticaria vesiculosa. b Met uitsluiting van maagdarm- en CNS bloeding; deze bijwerkingen zijn vermeld onder respectievelijk de orgaanklasse maagdarmstelselaandoeningen en zenuwstelselaandoeningen. c Omvat zwelling van het oor, conjunctivaal oedeem, oogoedeem, zwelling van het oog, ooglidoedeem, aangezichtsoedeem, statisch oedeem, lip oedeem, gelokaliseerd oedeem, maculeus oedeem, genitaal oedeem, mond oedeem, perifeer oedeem, orbita-oedeem, oedeem aan de penis, periorbitaal oedeem, pitting oedeem, scrotaal oedeem, zwelling van het gezicht en tongoedeem.
The following adverse drug reactions were reported in patients in the SPRYCEL clinical trials at a frequency of < 5%:
De volgende bijwerkingen werden in frequenties < 5% gemeld bij patiënten in klinisch onderzoek met SPRYCEL.
Investigations Common: weight decreased, weight increased Uncommon: blood creatine phosphokinase increased
Onderzoeken Vaak: afname gewicht, toename gewicht Soms: verhoogd creatinefosfokinase in het serum
Cardiac disorders Common: congestive heart failure/ cardiac dysfunction, pericardial effusion, arrhythmia (including tachycardia), palpitations Uncommon: myocardial infarction, pericarditis, ventricular arrhythmia (including ventricular tachycardia), angina pectoris, cardiomegaly Rare: cor pulmonale, myocarditis, acute coronary syndrome
Hartaandoeningen Vaak: congestief hartfalen/cardiale disfunctie, pericardiale effusie, aritmie (inclusief tachycardie), palpitaties Soms: myocardinfarct, pericarditis, ventriculaire aritmie (inclusief ventriculaire tachycardie), angina pectoris, cardiomegalie Zelden: cor pulmonale, myocarditis, acuut coronair syndroom
Blood and lymphatic system disorders Common: pancytopenia Rare: aplasia pure red cell
Bloed- en lymfestelselaandoeningen Vaak: pancytopenie Zelden: aplasie van alleen de rode cellen
CNS bleeding, syncope, tremor, amnesia Rare: cerebrovascular accident, transient ischaemic attack, convulsion
Zenuwstelselaandoeningen Vaak: duizeligheid, dysgeusie, somnolentie Soms: bloeding in het CZS, syncope, tremoren, amnesie Zelden: cerebrovasculair accident, TIA (transient ischaemic attack), convulsies
Eye disorders Common: visual disorder (including visual disturbance, vision blurred, and visual acuity reduced), dry eye Uncommon: conjunctivitis
Oogaandoeningen Vaak: visusstoornissen (waaronder verstoorde visus, wazig zien en verminderde visuele scherpte), droge ogen Soms: conjunctivitis
Ear and labyrinth disorders Common: tinnitus Uncommon: vertigo
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen Vaak: tinnitus Soms: vertigo
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders Common: pulmonary oedema, lung infiltration, pneumonitis Uncommon: bronchospasm, pulmonary hypertenstion, asthma Rare: acute respiratory distress syndrome
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen Vaak: longoedeem, longinfiltraten, pneumonitis Soms: bronchospasmen, pulmonale hypertensie, astma Zelden: acuut respiratoir distress syndroom
Gastrointestinal disorders Common: colitis (including neutropenic colitis), gastritis, constipation, oral soft tissue disorder Uncommon: pancreatitis, upper gastrointestinal ulcer, oesophagitis, ascites, anal fissure, dysphagia
11 Maagdarmstelselaandoeningen Vaak: colitis (inclusief neutropenische colitis), gastritis, obstipatie, aandoening van de weke delen in de mond Soms: pancreatitis, ulcera in het bovenste gedeelte van het maagdarmkanaal, oesofagitis, ascites, anale fissuren, dysfagie
Renal and urinary disorders Uncommon: renal failure, urinary frequency, proteinuria
Nier- en urinewegaandoeningen Soms: nierfalen, frequent urineren, proteïnurie
Skin and subcutaneous tissue disorders Common: alopecia, dermatitis (including eczema), acne, dry skin, urticaria, hyperhidrosis Uncommon: acute febrile neutrophilic dermatosis, photosensitivity, pigmentation disorder, panniculitis, skin ulcer, bullous conditions, nail disorder, palmar-plantar erythrodysesthesia syndrome
Huid- en onderhuidaandoeningen Vaak: alopecia, dermatitis (waaronder eczeem), acne, droge huid, urticaria, hyperhydrose Soms: acute febriele neutrofiele dermatose, fotosensitiviteit, pigmentatieafwijkingen, panniculitis, zweren van de huid, bulleuze aandoeningen, nagelafwijkingen, palmair-plantair erythrodysesthesiesyndroom
Musculoskeletal and connective tissue disorders Common: muscle inflammation, muscular weakness Uncommon: rhabdomyolysis, musculoskeletal stiffness Rare: tendonitis
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen Vaak: ontsteking van de spieren, spierzwakte Soms: rhabdomyolyse, stijfheid van spieren en skelet Zelden: tendonitis
Metabolism and nutrition disorders Common: appetite disturbances Uncommon: hyperuricaemia
Voedings- en stofwisselingsstoornissen Vaak: eetluststoornissen Soms: hyperuricemie
Infections and infestations Common: sepsis (including fatal outcome), pneumonia (including bacterial, viral, and fungal), upper respiratory tract infection/ inflammation, herpes viral infection, enterocolitis infection
Infecties en parasitaire aandoeningen Vaak: sepsis (soms met dodelijke afloop), pneumonie (inclusief bacteriële, virale en schimmelpneumonie), ontstekingen/infecties van de bovenste luchtwegen, herpesinfecties, enterocolitis
Injury, poisoning, and procedural complications Common: contusion
Letsels, intoxicaties en verrichtingencomplicaties Vaak: contusie
Neoplasms benign, malignant and unspecified (including cysts and polyps) Uncommon: tumour lysis syndrome
Neoplasmata, benigne, maligne en niet-gespecificeerd (inclusief cysten en poliepen) Soms: tumorlysissyndroom
Vascular disorders Common: hypertension, flushing Uncommon: hypotension, thrombophlebitis Rare: livedo reticularis
Bloedvataandoeningen Vaak: hypertensie, opvliegers Soms: hypotensie, tromboflebitis Zelden: livedo reticularis
11 General disorders and administration site conditions Common: generalised oedema, chills Uncommon: malaise Rare: temperature intolerance
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Vaak: gegeneraliseerd oedeem, rillingen Soms: algemene malaise Zelden: warmte-intolerantie
Immune System Disorders Uncommon: hypersensitivity (including erythema nodosum)
Immuunsysteemaandoeningen Soms: overgevoeligheid (inclusief erythema nodosum)
Hepatobiliary disorders Uncommon: hepatitis, cholestasis Rare: cholecystitis
Lever- en galaandoeningen Soms: hepatitis, cholestasis Zelden: cholecystitis
Reproductive system and breast disorders Uncommon: gynecomastia, irregular menstruation
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen Soms: gynecomastie, onregelmatige menstruatie
Psychiatric disorders Common: depression, insomnia Uncommon: anxiety, confusional state, affect lability, libido decreased
12 Psychische stoornissen Vaak: depressie, slapeloosheid Soms: angst, staat van verwardheid, affectlabiliteit, afgenomen libido
Laboratory test abnormalities:
Afwijkende laboratoriumwaarden:
In CML, cytopenias (thrombocytopenia, neutropenia, and anaemia) were a consistent finding.
Bij CML waren cytopenieën (trombocytopenie, neutropenie en anemie) een consistente bevinding.
However, the occurrence of cytopenias was also clearly dependent on the stage of the disease.
Het voorkomen van cytopenieën was echter duidelijk afhankelijk van het stadium van de ziekte.
The frequency of grade 3 and 4 haematological abnormalities is presented in Table 4.
De frequentie van graad 3 of 4 hematologische afwijkingen staat in Tabel 4.
CTC Grades 3/ 4 Haematological Laboratory Abnormalities in Clinical Studies
CTC Graad 3/4 Hematologische Laboratoriumafwijkingen in klinische onderzoeken
Lymphoid Blast Phase
blastaire crisis
Haematology Parameters
Acceleratiefase
Neutropenia Thrombocytopenia Anaemia a
Neutropenie Trombocytopenie Anemie
The chronic phase data include patients treated with any dose of SPRYCEL.
De chronische fase omvat patiënten die behandeld worden met elke dosering (TRADENAME) >.
CTC grades: neutropenia (Grade 3 ≥ 0.5– 1.0 × 109/ l, Grade 4 < 0.5 × 109/ l); thrombocytopenia (Grade 3 ≥ 10– 50 × 109/ l, Grade 4 < 10 × 109/ l); anaemia (hemoglobin Grade 3 ≥ 65– 80 g/ l, Grade 4 < 65 g/ l).
CTC graden: neutropenie (Graad 3 ≥ 0,5– 1,0 × 109/l, Graad 4 < 0,5 × 109/l); trombocytopenie (Graad 3 ≥ 10– 50 × 109/l, Graad 4 < 10 × 109/l); anemie (hemoglobine Graad 3 ≥ 65– 80 g/l, Graad 4 < 65 g/l).
In the Phase III dose-optimisation study in patients with chronic phase CML, the frequency of neutropenia, thrombocytopenia and anaemia was lower in the SPRYCEL 100 mg once daily than in the SPRYCEL 70 mg twice daily group.
Tijdens het fase III-dosisoptimaliseringsonderzoek onder patiënten met CML in de chronische fase, was de frequentie van neutropenie, trombocytopenie en anemie in de groep die éénmaal daags 100 mg SPRYCEL gebruikte lager dan in de groep die tweemaal daags 70 mg SPRYCEL gebruikte.
In patients who experienced severe myelosuppression, recovery generally occurred following brief dose interruptions and/ or reductions and permanent discontinuation of treatment occurred in 1% of patients.
Bij 1% van de patiënten werd de behandeling gestaakt.
Most patients continued treatment without further evidence of myelosuppression.
Bij de meeste patiënten kon de behandeling worden voortgezet zonder verdere verschijnselen van beenmergsuppressie.
Biochemistry:
Biochemie:
Grade 3 or 4 elevations of transaminases or bilirubin were reported in < 5% of patients with chronic or accelerated phase CML but elevations were reported with an increased frequency of 4 to 7% in patients with myeloid or lymphoid blast CML and Ph+ ALL.
Verhoging van transaminasen of bilirubine graad 3 of 4 werd gemeld bij < 5% van de patiënten in de chronische of acceleratiefase van CML, maar de verhogingen werden met hogere frequentie van 4 tot 7% gemeld bij patiënten met myeloïde of lymfoïde blasten CML en Ph+ ALL.
It was usually managed with dose reduction or interruption.
De behandeling bestond meestal uit dosisreductie of dosisinterruptie.
In the phase III dose optimisation studies, grade 3 or 4 elevations of transaminases or bilirubin were reported in ≤ 1% of patients with chronic phase CML with similar low
Tijdens de fase III- dosisoptimaliseringsonderzoeken werden graad 3 of 4 verhogingen van transaminasen of bilirubine gemeld bij ≤ 1% van de patiënten met CML in de chronische fase met een vergelijkbare lage incidentie in de vier behandelgroepen; verhogingen werden bij 1% tot 4% van de patiënten met gevorderde fase CML en Ph+ ALL gemeld.
Approximately 5% of the dasatinib-treated patients who had normal baseline levels experienced grade 3 or 4 transient hypocalcemia at some time during the course of the study.
Ongeveer 5% van de patiënten met normale uitgangswaarden die behandeld werden met dasatinib, hadden op enig moment in de loop van het onderzoek een graad 3 of 4 voorbijgaande hypocalciëmie.
In general; there was no association of decreased calcium with clinical symptoms.
In het algemeen traden er geen klinische symptomen van een verlaagde calciumconcentratie op.
Patients developing grade 3 or 4 hypocalcemia often had recovery with oral supplementation.
Patiënten met graad 3 of 4 hypocalciëmie herstelden vaak met orale calciumsuppletie.
Grade 3 and 4 hypocalcemia and hypophosphatemia were reported in patients with all phases of CML but were reported with an increased frequency in patients with myeloid or lymphoid blast phase CML and Ph+ ALL.
Graad 3 en 4 hypocalciëmie en hypofosfatemie werden gemeld bij patiënten in alle fasen van CML maar werden met een verhoogde frequentie gemeld bij patiënten met myeloïde of lymfoïde blasten crisis CML en Ph+ ALL.
Electrocardiogram:
Electrocardiogram:
In 5 Phase II clinical trials in patients with leukaemia, repeated baseline and on-treatment ECGs were obtained at pre-specified time points and read centrally for 865 patients receiving SPRYCEL 70 mg twice daily.
In 5 klinische fase II-onderzoeken bij patiënten met leukemie, werden op vooraf vastgestelde tijdstippen op baseline en tijdens de behandeling bij 865 patiënten behandeld met SPRYCEL 70 mg
QT interval was corrected for heart rate by Fridericia's method.
13 tweemaal daags ECG’ s afgenomen en centraal beoordeeld.
At all post-dose time points on day 8, the mean changes from baseline in QTcF interval were 4 -6 msec, with associated upper 95% confidence intervals < 7 msec.
Op alle postdosistijdstippen van dag 8 was er een gemiddelde verandering van het QTcF-interval van 4 tot 6 msec ten opzichte van baseline, met daarbijbehorende bovenste 95% betrouwbaarheidsintervallen van < 7 msec.
Of the 2,182 patients who received SPRYCEL in clinical trials, 18 had QTc prolongation reported as an adverse event.
Van de 2.182 patiënten, die behandeld werden met SPRYCEL in klinische onderzoeken, werd bij 18 QTc-verlenging als bijwerking gemeld.
Seventeen patients (< 1%) experienced a QTcF > 500 msec (see section 4.4).
Zeventien patiënten (< 1%) hadden een QTcF > 500 msec (zie rubriek 4.4).
Experience with overdose of SPRYCEL in clinical studies is limited to isolated cases.
Ervaring met overdosering van SPRYCEL tijdens klinisch onderzoek is beperkt tot incidentele gevallen.
The highest reported dose ingested was 280 mg per day for one week with no associated clinical symptoms.
De hoogste gemelde ingenomen dosis was 280 mg per dag gedurende één week en had geen klinische symptomen tot gevolg.
Since dasatinib is associated with severe myelosuppression (see section 4.4), patients who ingested more than the recommended dose should be closely monitored for myelosuppression and appropriate supportive treatment given.
Aangezien dasatinib wordt geassocieerd met ernstige beenmergsuppressie (zie rubriek 4.4), dienen patiënten die meer dan de aanbevolen dosering hebben ingenomen zorgvuldig te worden gecontroleerd op beenmergsuppressie en zonodig ondersteunend behandeld te worden.
Protein kinase inhibitor, ATC code:
Proteïnekinaseremmer, ATC-code:
Dasatinib inhibits the activity of the BCR-ABL kinase and SRC family kinases along with a number of other selected oncogenic kinases including c-KIT, ephrin (EPH) receptor kinases, and PDGFβ receptor.
Dasatinib remt de werking van het BCR-ABL-kinase, de kinases van de SRC-familie en een aantal andere geselecteerde oncogenetische kinases zoals c-KIT, ephrin (EPH) receptorkinases en PDGFβ - receptor.
Dasatinib is a potent, subnanomolar inhibitor of the BCR-ABL kinase with potency at concentration of 0.6-0.8 nM.
Dasatinib is een potente, subnanomolaire remmer van BCR-ABL-kinase met potentie bij een concentratie van 0,6 – 0,8 nM.
It binds to both the inactive and active conformations of the BCR-ABL enzyme.
Het bindt zich aan zowel de inactieve als de actieve vormen van het BCR-ABL-enzym.
In vitro, dasatinib is active in leukaemic cell lines representing variants of imatinib-sensitive and resistant disease.
In vitro is dasatinib werkzaam in de leukemische cellijnen die representatief zijn voor varianten van imatinibgevoelige en -resistente ziekte.
These non-clinical studies show that dasatinib can overcome imatinib resistance resulting from BCR-ABL overexpression, BCR-ABL kinase domain mutations, activation of alternate signaling pathways involving the SRC family kinases (LYN, HCK), and multidrug resistance gene overexpression.
Deze niet-klinische onderzoeken tonen aan dat de werkzaamheid van dasatinib niet wordt belemmerd door imatinibresistentie ten gevolge van BCR- ABL-overexpressie, BCR-ABL-kinase domeinmutaties, activering van alternatieve signaalroutes via de kinases van de SRC-familie (LYN, HCK) en overexpressie van de genen voor multidrug resistentie.
Additionally, dasatinib inhibits SRC family kinases at subnanomolar concentrations.
Dasatinib remt ook de kinases van de SRC-familie bij subnanomolaire concentraties.
In vivo, in separate experiments using murine models of CML, dasatinib prevented the progression of chronic CML to blast phase and prolonged the survival of mice bearing patient-derived CML cell lines grown at various sites, including the central nervous system.
In los van elkaar staande experimenten met knaagdiermodellen van CML in vivo, voorkwam dasatinib de progressie van chronische CML naar de blastaire crisis en verlengde het de overleving van muizen waarbij van patiënten afkomstige CML-cellijnen op verschillende plaatsen, waaronder het centrale zenuwstelsel, geïmplanteerd waren.
Clinical trials:
Klinische onderzoeken:
In the Phase I study, haematologic and cytogenetic responses were observed in all phases of CML and in Ph+ ALL in the first 84 patients treated and followed for up to 27 months.
In het fase I-onderzoek werden hematologische en cytogenetische responsen waargenomen in alle fasen van CML en bij Ph+ ALL bij de eerste 84 behandelde patiënten die gedurende 27 maanden werden gevolgd.
Responses were durable across all phases of CML and Ph+ ALL.
De responsen waren duurzaam in alle fasen van CML en Ph+ ALL.
A total of 2,182 patients were evaluated in clinical trials; of these 25% were ≥ 65 years of age and 5% were ≥ 75 years of age.
Van deze patiënten was 25% ≥ 65 jaar en 5% ≥ 75 jaar.
Safety and efficacy of dasatinib have not yet been studied in paediatric patients.
De veiligheid en werkzaamheid van dasatinib zijn nog niet onderzocht bij pediatrische patiënten.
13 Phase II clinical trials in CML:
Fase II klinische onderzoeken bij CML:
Four single-arm, uncontrolled, open-label phase II clinical trials were conducted to determine the safety and efficacy of dasatinib in patients with CML in chronic, accelerated, or myeloid blast phase, who were either resistant or intolerant to imatinib.
Vier klinische, enkelarmige, ongecontroleerde, open-label fase II-onderzoeken werden uitgevoerd om de veiligheid en werkzaamheid van dasatinib vast te stellen bij patiënten met CML in chronische fase, acceleratiefase of myeloïde blastaire crisis, die resistent of intolerant waren voor imatinib.
One randomized non-comparative trial was conducted in chronic phase patients who failed initial treatment with 400 or 600 mg imatinib.
De startdosering van dasatinib
The starting dose was 70 mg dasatinib twice daily.
14 was 70 mg tweemaal daags.
Dose modifications were allowed for improving activity or management of toxicity (see section 4.2).
Dosisaanpassingen waren toegestaan voor het verbeteren van de werkzaamheid of ter voorkoming van toxiciteit (zie rubriek 4.2).
The efficacy of dasatinib is based on haematological and cytogenetic response rates.
De werkzaamheid van dasatinib werd vastgesteld aan de hand van getallen voor de hematologische en cytogenetische respons.
Durability of response and estimated survival rates provide additional evidence of dasatinib clinical benefit.
Duurzaamheid van de respons en geschatte overlevingsgetallen leveren aanvullend bewijs voor het klinisch voordeel van dasatinib.
Chronic Phase CML:
Chronische fase CML:
Two clinical trials were conducted in patients resistant or intolerant to imatinib; the primary efficacy endpoint in these trials was Major Cytogenetic Response (MCyR).
Twee klinische onderzoeken werden uitgevoerd bij patiënten die resistent of intolerant waren voor imatinib; het primaire eindpunt voor werkzaamheid in deze onderzoeken was de uitgebreide cytogenetische respons (MCyR).
1- An open-label, randomised, non-comparative multicenter study was conducted in patients who failed initial treatment with 400 or 600 mg imatinib.
1- Een open-label, gerandomiseerd, niet-vergelijkend multicenter onderzoek werd uitgevoerd bij patiënten die niet reageerden op de initiële behandeling met 400 of 600 mg imatinib.
They were randomised (2:1) to either dasatinib (70 mg twice daily) or imatinib (400 mg twice daily).
Zij werden gerandomiseerd (2:1) in groepen die behandeld werden met dasatinib (70 mg tweemaal daags) of imatinib (400 mg tweemaal daags).
Crossover to the alternative treatment arm was allowed if patients showed evidence of disease progression or intolerance that could not be managed by dose modification.
Crossover naar de andere behandelarm werd toegestaan als de patiënt verschijnselen had van ziekteprogressie of intolerantie die niet behandeld kon worden met aanpassing van de dosering.
The primary endpoint was MCyR at 12 weeks.
Het primaire eindpunt was MCyR na 12 weken.
Results are available for 150 patients:
Van 150 patiënten zijn resultaten beschikbaar:
101 were randomised to dasatinib and 49 to imatinib (all imatinib-resistant).
101 patiënten werden gerandomiseerd naar dasatinib en 49 naar imatinib (alle imatinib-resistent).
The median time from diagnosis to randomisation was 64 months in the dasatinib group and 52 months in the imatinib group.
De mediane tijd van diagnose tot randomisatie was 64 maanden in de dasatinib- groep en 52 maanden in de imatinib-groep.
All subjects were extensively pretreated.
Alle proefpersonen werden uitgebreid voorbehandeld.
Prior complete haematologic response (CHR) to imatinib was achieved in 93% of the overall patient population.
Voorafgaande complete hematologische respons (CHR) op imatinib werd bereikt bij 93% van de totale patiëntenpopulatie.
A prior MCyR to imatinib was achieved in 28% and 29% of the patients in the dasatinib and imatinib arms, respectively.
Een voorafgaande MCyR op imatinib werd bereikt bij respectievelijk 28% en 29% van de patiënten in de dasatinib- en imatinib-armen.
Median duration of treatment was 23 months for dasatinib (with 44% of patients treated for > 24 months to date) and 3 months for imatinib (with 10% of patients treated for > 24 months to date).
De mediane behandelduur was 23 maanden voor dasatinib (44% van de patiënten wordt tot nu toe al meer dan 24 maanden behandeld) en 3 maanden voor imatinib (10% van de patiënten wordt tot nu toe al meer dan 24 maanden behandeld).
Ninety-three percent of patients in the dasatinib arm and 82% of patients in the imatinib arm achieved a CHR prior to crossover.
Drieënnegentig procent van de patiënten in de dasatinib-arm en 82% van de patiënten in de imatinib-arm bereikte een CHR voorafgaand aan de crossover.
At 3 months, a MCyR occurred more often in the dasatinib arm (36%) than in the imatinib arm (29%).
Na 3 maanden kwam in de dasatinib-arm vaker een MCyR (36%) voor dan in de imatinib-arm (29%).
Notably, 22% of patients reported a complete cytogenetic response (CCyR) in the dasatinib arm while only 8% achieved a CCyR in the imatinib arm.
Opmerkelijk was dat 22% van de patiënten in de dasatinib-arm een complete cytogenetische respons (CCyR) had, tegen slechts 8% in de imatinib-arm.
With longer treatment and follow-up (median of 24 months), MCyR was achieved in 53% of the dasatinib-treated patients (CCyR in 44%) and 33% of the imatinib-treated patients (CCyR in 18%) prior to crossover.
Met een langere behandeling en follow-up (mediaan van 24 maanden), werd MCyR bereikt bij 53% van de patiënten die behandeld werd met dasatinib (CCyR bij 44%) en bij 33% van de patiënten die behandeld werd met imatinib (CCyR bij 18%) voorafgaand aan de crossover.
Among patients who had received imatinib 400 mg prior to study entry, MCyR was achieved in 61% of patients in the dasatinib arm and 50% in the imatinib arm.
Onder de patiënten die voorafgaand aan het onderzoek 400 mg imatinib hadden ontvangen, werd MCyR bereikt bij 61% van de patiënten in de dasatinib- arm en bij 50% in de imatinib-arm.
Based on the Kaplan-Meier estimates, the proportion of patients who maintained MCyR for 1 year was 92% (95% CI:
Gebaseerd op de Kaplan-Meier raming was het deel van de patiënten die MCyR gedurende 1 jaar behielden 92% (95% CI:
[85%-100%]) for dasatinib (CCyR 97%, 95% CI:
[85%-100%]) voor dasatinib (CCyR 97%, 95% CI:
[92%-100%]) and 74% (95% CI:
[92%-100%]) en 74% (95% CI:
[49%-100%]) for imatinib (CCyR 100%).
[49%-100%]) voor imatinib (CCyR 100%).
The proportion of patients who maintained MCyR for 18 months was 90% (95% CI:
Het deel van de patiënten die MCyR gedurende 18 maanden behield was 90% (95% CI:
[82%-98%]) for dasatinib (CCyR 94%, 95% CI:
[82%-98%]) voor dasatinib (CCyR 94%, 95% CI:
[87%-100%]) and 74% (95% CI:
[87%- 100%]) en 74% (95% CI:
Based on the Kaplan-Meier estimates, the proportion of patients who had progression-free survival (PFS) for 1 year was 91% (95% CI:
Gebaseerd op de Kaplan-Meier raming was het deel van de patiënten met progressievrije overleving (PFS) gedurende 1 jaar 91% (95% CI:
[85%-97%]) for dasatinib and 73% (95% CI:
[85%-97%]) voor dasatinib en 73% (95% CI:
[54%-91%]) for imatinib.
[54%-91%]) voor imatinib.
The proportion of patients who had PFS at 2 years was 86% (95% CI:
Het deel van de patiënten met PFS na 2 jaar was 86% (95% CI:
[78%-93%]) for dasatinib and 65% (95% CI:
[78%-93%]) voor dasatinib en 65% (95% CI:
[43%-87%]) for imatinib.
[43%-87%]) voor imatinib.
A total of 43% of the patients in the dasatinib arm, and 82% in the imatinib arm had treatment failure, defined as disease progression or cross-over to the other treatment (lack of response, study drug intolerance, etc.).
Een mislukking was gedefinieerd als ziekteprogressie of crossover naar de andere behandelarm (geen respons, intolerantie voor de onderzoeksmedicatie, etc.).
The rate of major molecular response (defined as BCR-ABL/ control transcripts ≤ 0.1% by RQ-PCR in peripheral blood samples) prior to crossover was 29% for dasatinib and 12% for imatinib.
De mate van MMR (gedefinieerd als BCR-ABL/mRNA ≤ 0,1% bij realtime kwantitatieve-PCR in perifere bloedmonsters) voorafgaand aan de crossover was 29% voor dasatinib en 12% voor imatinib.
14 2- An open-label, single-arm, multicenter study was conducted in patients resistant or intolerant to imatinib (i. e. patients who experienced significant toxicity during treatment with imatinib that precluded further treatment).
15 2- Een open-label, enkelarmig, multicenter onderzoek werd uitgevoerd bij patiënten die resistent of intolerant waren voor imatinib (d.w.z. patiënten die een significante toxiciteit ondervonden tijdens de behandeling met imatinib welke verdere behandeling uitsloot).
A total of 387 patients received dasatinib 70 mg twice daily (288 resistant and 99 intolerant).
In totaal 387 patiënten kregen dasatinib 70 mg tweemaal daags (288 resistent en 99 intolerant).
The median time from diagnosis to start of treatment was 61 months.
De mediane tijd van diagnose tot aanvang van de behandeling was 61 maanden.
The majority of the patients (53%) had received prior imatinib treatment for more than 3 years.
Het merendeel van de patiënten (53%) was daarvoor al gedurende meer dan 3 jaar behandeld met imatinib.
Most resistant patients (72%) had received > 600 mg imatinib.
De meeste resistente patiënten (72%) kregen imatinib doseringen hoger dan 600 mg.
In addition to imatinib, 35% of patients had received prior cytotoxic chemotherapy, 65% had received prior interferon, and 10% had received a prior stem cell transplant.
35% van de patiënten had naast imatinib ook eerder cytotoxische chemotherapie gehad, 65% was eerder behandeld met interferon en 10% had in het verleden een stamceltransplantatie ondergaan.
Thirty-eight percent of patients had baseline mutations known to confer imatinib resistance.
Achtendertig procent van de patiënten had baselinemutaties waarvan bekend is dat ze resistentie tegen imatinib kunnen veroorzaken.
Median duration of treatment on dasatinib was 24 months with 51% of patients treated for > 24 months to date.
De mediane behandelduur met dasatinib was 24 maanden, waarbij 51% van de patiënten tot nu toe al langer dan 24 maanden behandeld wordt.
Efficacy results are reported in Table 5.
De resultaten op het gebied van de werkzaamheid worden samengevat in Tabel 5.
MCyR was achieved in 55% of imatinib-resistant patients and 82% of imatinib-intolerant patients.
MCyR werd bereikt bij 55% van de imatinib-resistente patiënten en bij 82% van de imatinib-intolerante patiënten.
With a minimum of 24 months follow-up, 21 of the 240 patients who had achieved a MCyR had progressed and the median duration of MCyR had not been reached.
In een follow-up van minimaal 24 maanden hadden 21 van de 240 patiënten die een MCyR had bereikt, progressie van het ziektebeeld en bereikten zij de mediane duur van de MCyR niet.
Based on the Kaplan-Meier estimates, 95% (95% CI:
Gebaseerd op de Kaplan-Meier raming behield 95% (95% CI:
[92%-98%]) of the patients maintained MCyR for 1 year and 88% (95% CI:
[92%-98%]) van de patiënten MCyR gedurende 1 jaar en 88% (95% CI:
[83%-93%]) maintained MCyR for 2 years.
[83%-93%]) behield MCyR gedurende 2 jaar.
The proportion of patients who maintained CCyR for 1 year was 97% (95% CI:
Het deel van de patiënten die CCyR gedurende 1 jaar behield was 97% (95% CI:
[94%-99%]) and for 2 years was 90% (95% CI:
[94%-99%]) en gedurende 2 jaar was het deel 90% (95% CI:
Fifty-five percent of the imatinib-resistant patients with no prior MCyR to imatinib (n= 288) achieved a MCyR with dasatinib.
Vijfenvijftig procent van de imatinib-resistente patiënten zonder voorafgaand MCyR op imatinib (n= 288) bereikte een MCyR met dasatinib.
There were 45 different BCR-ABL mutations in 38% of patients enrolled in this trial.
Er waren 45 verschillende BCR-ABL mutaties bij 38% van de patiënten, die aan het onderzoek begonnen.
Complete haematologic response or MCyR was achieved in patients harboring a variety of BCR-ABL mutations associated with imatinib resistance except T315I.
Complete hematologische respons of MCyR werd bereikt bij patiënten met een verscheidenheid aan BCR-ABL mutaties die worden geassocieerd met imatinib-resistentie met uitzondering van T315I.
The rates of MCyR at 2 years were similar whether patients had any baseline BCR-ABL mutation, P-loop mutation, or no mutation (63%, 61% and 62%, respectively).
De MCyR waarden na 2 jaar waren vergelijkbaar voor patiënten met elke BCR-ABL mutatie, P-loop mutatie of geen mutatie bij de start van het onderzoek (respectievelijk 63%, 61% en 62%).
Among imatinib-resistant patients, the estimated rate of PFS was 88% (95% CI:
Onder imatinib-resistente patiënten, was de geraamde PFS 88% (95% CI:
[84%-92%]) at 1 year and 75% (95% CI:
[84%-92%]) na 1 jaar en 75% (95% CI:
[69%-81%]) at 2 years.
[69%-81%]) na 2 jaar.
Among imatinib-intolerant patients, the estimated rate of PFS was 98% (95% CI:
Onder de imatinib-intolerante patiënten, was de geraamde PFS 98% (95% CI:
[95%-100%]) at 1 year and 94% (95% CI:
[95%-100%]) na 1 jaar en 94% (95% CI:
[88%-99%]) at 2 years.
[88%-99%]) na 2 jaar.
The rate of major molecular response at 24 months was 45% (35% for imatinib-resistant patients and 74% for imatinib-intolerant patients).
De waarde voor de MMR na 24 maanden was 45% (35% voor imatinib-resistente patiënten en 74% voor imatinib-intolerante patiënten).
Accelerated Phase CML:
Acceleratiefase CML:
An open-label, single-arm, multicenter study was conducted in patients intolerant or resistant to imatinib.
Een open-label, enkelarmig, multicenter onderzoek werd uitgevoerd bij patiënten die intolerant of resistent waren voor imatinib.
A total of 174 patients received dasatinib 70 mg twice daily (161 resistant and 13 intolerant to imatinib).
In totaal 174 patiënten kregen dasatinib 70 mg tweemaal daags (161 resistent en 13 intolerant voor imatinib).
The median time from diagnosis to start of treatment was 82 months.
De mediane tijd van diagnose tot aanvang van de behandeling was 82 maanden.
Median duration of treatment on dasatinib was 14 months with 31% of patients treated for > 24 months to date.
De mediane behandelduur met dasatinib was 14 maanden, waarbij 31% van de patiënten tot nu toe al langer dan 24 maanden behandeld wordt.
The rate of major molecular response (assessed in 41 patients with a CCyR) was 46% at 24 months.
De mate van major moleculaire respons (beoordeeld bij 41 patienten met CCyR) was 46% na 24 maanden.
Further efficacy results are reported in Table 5.
Verdere resultaten op het gebied van de werkzaamheid worden samengevat in Tabel 5.
Myeloid Blast Phase CML:
Myeloïde blastaire crisis CML:
A total of 109 patients received dasatinib 70 mg twice daily (99 resistant and 10 intolerant to imatinib).
In totaal 109 patiënten kregen dasatinib 70 mg tweemaal daags (99 resistent en 10 intolerant voor imatinib).
The median time from diagnosis to start of treatment was 48 months.
De mediane tijd van diagnose tot aanvang van de behandeling was 48 maanden.
Median duration of treatment on dasatinib was 3.5 months with 12% of patients treated for > 24 months to date.
De mediane behandelduur met dasatinib was 3,5 maanden, waarbij 12% van de patiënten tot nu toe al langer dan 24 maanden behandeld wordt.
The rate of major molecular response (assessed in 19 patients with a CCyR) was 68% at 24 months.
De mate van major moleculaire respons (beoordeeld bij 19 patienten met CCyR) was 68% na 24 maanden.
Clinical trials in Lymphoid Blast Phase CML and Ph+ ALL:
Klinische onderzoeken bij lymfoïde blastaire crisis CML en Ph+ ALL:
An open-label, single-arm, multicenter study was conducted in patients with lymphoid blast phase CML or Ph+ ALL who were resistant or intolerant to prior imatinib therapy.
Een open-label, enkelarmig, multicenter onderzoek werd uitgevoerd bij patiënten met lymfoïde blastaire crisis van CML of Ph+ ALL, die resistent of intolerant waren voor eerdere imatinibtherapie.
A total of 48 patients with lymphoid blast CML received dasatinib 70 mg twice daily (42 resistant and 6 intolerant to imatinib).
16 In totaal 48 patiënten met lymfoïde blasten-CML kregen dasatinib 70 mg tweemaal daags (42 resistent en 6 intolerant voor imatinib).
The median time from diagnosis to start of treatment was 28 months.
De mediane tijd van diagnose tot aanvang van de behandeling was 28 maanden.
Median duration of treatment on dasatinib was 3 months with 2% treated for > 24 months to date.
De mediane behandelduur met dasatinib was 3 maanden waarvan 2% van de patiënten tot nu toe langer dan 24 maanden behandeld wordt.
The rate of major molecular response (all 22 treated patients with a CCyR) was 50% at 24 months.
De mate van major moleculaire respons (bij alle 22 behandelde patienten met CCyR) was 50% na 24 maanden.
In addition, 46 patients with Ph+ ALL received dasatinib 70 mg twice daily (44 resistant and 2 intolerant to imatinib).
Bovendien kregen in totaal 46 patiënten met Ph+ ALL dasatinib 70 mg tweemaal daags (44 resistent en 2 intolerant voor imatinib).
The median time from diagnosis to start of treatment was 18 months.
De mediane tijd van diagnose tot aanvang van de behandeling was 18 maanden.
Median duration of
De mediane behandelduur met dasatinib was 3 maanden, waarbij 7% van de patiënten tot nu toe langer dan 24 maanden behandeld wordt.
15 treatment on dasatinib was 3 months with 7% of patients treated for > 24 months to date.
Verdere resultaten op het gebied van de werkzaamheid worden samengevat in Tabel 5.
The rate of major molecular response (all 25 treated patients with a CCyR) was 52% at 24 months.
Opmerkelijk was, dat een uitgebreide hematologische respons (MaHR) snel bereikt werd (de meeste binnen 35 dagen na de eerste toediening van dasatinib bij patiënten met lymfoïde blasten-CML en binnen 55 dagen bij patiënten met Ph+ ALL).
Further efficacy results are reported in Table 5.
Tabel 5
Clinical Studiesa Myeloid Lymphoid
Werkzaamheid in fase II enkelarmig klinisch onderzoek met SPRYCELa Myeloïde
Blast Blast
Lymfoïde
(n= 109)
Chronisch Acceleratie blastair (n= 387) (n= 174) (n= 109)
(n= 48)
blastair (n= 48)
Haematologic Response Rateb (%) MaHR (95% CI)
Hematologische responsb (%) MaHR (95% CI)
91% (88– 94) n/ a
91% (88– 94) n.v.t.
Duration of MaHR (%; Kaplan-Meier Estimates)
Duur van MaHR (%; Kaplan-Meier ramingen)
1 Year 2 Year
1 jaar 2 jaar
n/ a n/ a
n.v.t. n.v.t.
Cytogenetic Response (%) MCyR (95% CI) CCyR (95% CI)
Cytogenetische responsc (%) MCyR (95% CI) CCyR (95% CI) Overleving (%; Kaplan-Meier Progressievrij
62% (57– 67) 54% (48 – 59)
62% (57– 67) 54% (48– 59) raming)
1 Year 2 Year
1 Year 2 Year Totaal
1 Year 2 Year
1 jaar 2 jaar a
Numbers in bold font are the results of primary endpoints. b Haematologic response criteria (all responses confirmed after 4 weeks):
De vetgedrukte getallen betreffen de resultaten van primaire eindpunten b Hematologische-responscriteria (alle responsen bevestigd na 4 weken):
Major haematologic response:
Uitgebreide hematologische respons:
(MaHR) = complete haematologic response (CHR) + no evidence of leukemia (NEL).
(MaHR) = complete hematologische respons (CHR) + geen aanwijzingen voor leukemie (NEL).
WBC ≤ institutional ULN, platelets < 450,000/ mm3, no blasts or promyelocytes in peripheral blood, < 5% myelocytes plus metamyelocytes in peripheral blood, basophils in peripheral blood < 20%, and no extramedullary involvement.
CHR (chronische CML): witte bloedcellen (WBC) ≤ institutionele ULN, trombocyten < 450.000 mm3, geen blasten of promyelocyten in het perifere bloed, < 5% myelocyten plus metamyelocyten in het perifere bloed, < 20% basofielen in het perifere bloed en geen extramedullaire activiteit.
CHR (advanced CML/ Ph+ ALL):
CHR (gevorderd stadium CML/Ph+ ALL):
WBC ≤ institutional ULN, ANC ≥ 1000/ mm3, platelets ≥ 100,000/ mm3, no blasts or promyelocytes in peripheral blood, bone marrow blasts ≤ 5%, < 5% myelocytes plus metamyelocytes in peripheral blood, basophils in peripheral blood < 20%, and no extramedullary involvement.
WBC ≤ institutionele ULN, ANC ≥ 1.000/mm3, trombocyten ≥ 100.000/mm3, geen blasten of promyelocyten in het perifere bloed, beenmergblasten ≤ 5%, < 5% myelocyten plus metamyelocyten in het perifere bloed, < 20% basofielen in het perifere bloed en geen extramedullaire activiteit.
NEL: same criteria as for CHR but ANC ≥ 500/ mm3 and< 1000/mm3, or platelets ≥ 20,000/mm3 and ≤ 1 00,000/mm3. c Cytogenetic response criteria: complete (0% Ph+ metaphases) or partial (> 0%– 35%).
NEL: dezelfde criteria als voor CHR maar ANC ≥ 500/mm3 en < 1.000/mm3 en/of trombocyten ≥ 20.000/mm3 en ≤ 100.000/mm3. c Cytogenetische responscriteria: compleet (0% Ph+ metafasen) of partieel (> 0%– 35%).