qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
(44-20) 74 18 84 00 Fax (44-20) 74 18 84 16 E-mail: mail@emea. europa. eu http: / /www. emea. europa. eu ©EMEA 2007 Reproduction and/ or distribution of this document is authorised for non commercial purposes only provided the EMEA is acknowledged insulin, which means that the body makes better use of the insulin it produces, the blood glucose is reduced and this helps to control type 2 diabetes.
Type 2-diabetes is een aandoening waarbij de pancreas onvoldoende insuline aanmaakt om het glucosegehalte in het bloed te reguleren.
How has Actos been studied?
Hoe is Actos onderzocht?
Actos has been studied in clinical pharmacology studies and in clinical trials.
Actos werd onderzocht in klinische farmacologiestudies en in klinische onderzoeken.
Almost 7,000 patients received Actos in all trials combined.
In alle onderzoeken samen werd Actos toegediend aan meer dan 7 000 patiënten.
The studies compared Actos to placebo (a dummy treatment), or to other antidiabetic medicines (metformin, gliclazide).
De studies vergeleken Actos met een placebo (schijnbehandeling) of met andere geneesmiddelen tegen diabetes (metformine, gliclazide).
Some studies also looked at combining Actos with other antidiabetic medicines (sulphonylureas, insulin, metformin).
In enkele studies werd Actos ook gecombineerd met andere antidiabetica (sulfonylurea, insuline, metformine).
Further studies also looked at long-term use of Actos.
Andere studies onderzochten een langdurig gebruik van Actos.
In triple therapy, the effectiveness of Actos was studied in more than 1,400 patients who were receiving a combination of metformin and a sulphonylurea, to which was added either Actos or placebo for up to 3.5 years.
Als onderdeel van een drievoudige therapie werd de werkzaamheid van Actos onderzocht bij meer dan 1 400 patiënten die een combinatie van metformine en sylfonylureum toegediend kregen, waaraan Actos of een placebo werden toegevoegd, en wel tot maximaal 3,5 jaar.
The studies measured the level in the blood of a substance (glycosylated haemoglobin, HbA1c), which gives an indication of how well the blood glucose is controlled.
In de studies werd het gehalte aan HbA1c (versuikerde hemoglobine) in het bloed gemeten, dat een aanwijzing is voor de al dan niet goede regulering van de bloedsuiker.
What benefit has Actos shown during the studies?
Welk voordeel bleek Actos tijdens de studies te hebben?
Actos led to a decrease in the level of HbA1c, indicating that blood glucose levels had been reduced at doses of 15 mg, 30 mg and 45 mg.
Actos deed het HbA1c-gehalte dalen, wat erop duidde dat de bloedsuikerspiegels verlaagd werden bij doses van 15 mg, 30 mg en 45 mg.
Doses below 15 mg were not effective, and doses above 45 mg (once daily) did not show additional benefit.
Doses onder 15 mg waren niet werkzaam, en doses boven 45 mg (éénmaal per dag) vertoonden geen bijkomend voordeel.
Actos on its own was shown to be as effective as metformin and gliclazide.
Actos bleek even werkzaam te zijn als metformine en gliclazide, wanneer het als enig geneesmiddel wordt voorgeschreven.
In combination, Actos showed that it improves the control obtained in type 2 diabetes when added to existing treatment.
Wanneer Actos aan een bestaande behandeling werd toegevoegd, bleek het de regulering die bij type 2-diabetes verkregen werd, te verbeteren.
At the end of the triple therapy study, the effect of adding Actos to the existing treatment with metformin and a sulphonylurea was a 0.94% reduction in HbA1c levels, while adding placebo led to a 0.35% reduction.
Aan het eind van het onderzoek naar de drievoudige therapie was het effect van toevoeging van Actos aan de bestaande behandeling met metformine en sylfonylureum het volgende: het HbA1c-gehalte daalde met 0,94% ten opzichte van 0,35% bij de patiënten die een schijnbehandeling kregen.
In a small study examining the combination of Actos and insulin in 289 patients, patients adding Actos to insulin had a 0.69% reduction in HbA1c levels after 6 months, compared to 0.14% in those adding placebo.
In een klein onderzoek naar het effect van de combinatie van Actos met insuline (bij 289 patiënten), daalde het HbA1c-gehalte na 6 maanden met 0,69% bij de patiënten die Actos toegevoegd kregen, ten opzichte van 0,14% bij diegenen die daarnaast een schijnbehandeling ondergingen.
What is the risk associated with Actos?
Welk risico houdt het gebruik van Actos in?
The most common side effects with Actos are visual disturbance, upper respiratory tract infection (colds), weight increase, and hypoaesthesia (decreased sensitivity to a stimulus).
De meest voorkomende bijwerkingen van Actos zijn gezichtsstoornissen, infectie van de bovenste luchtwegen (verkoudheid), gewichtstoename en hypo-esthesie (verminderde gevoeligheid voor een stimulus).
For the full list of all side effects reported with Actos, see the Package Leaflet.
Zie de bijsluiter voor de volledige lijst van bijwerkingen die in verband met Actos werden gemeld.
Actos should not be used in people who may be hypersensitive (allergic) to pioglitazone or any of the other ingredients, or in patients with liver problems, heart failure or diabetic ketoacidosis (high levels of ketones [acids] in the blood).
Actos mag niet worden toegediend aan mensen die overgevoelig (allergisch) kunnen zijn voor pioglitazon of één van de andere bestanddelen van het middel, en aan patiënten met leverproblemen, hartfalen of diabetische keto-acidose (hoge concentraties ketonen [zuren] in het bloed).
Why has Actos been approved?
Waarom is Actos goedgekeurd?
The Committee for Medicinal products for Human Use (CHMP) decided that Actos’ s benefits are greater than its risks for the treatment of type 2 diabetes.
Het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik (CHMP) besloot dat de voordelen van Actos groter waren dan de risico’ s voor de behandeling van type 2-diabetes.
The committee recommended that Actos be given marketing authorisation.
Het bracht een positief advies uit voor goedkeuring van het in de handel brengen van Actos.
In monotherapy (used on its own), the committee decided that Actos should be an alternative to the standard treatment, metformin, to be used when patients cannot take metformin.
Het besloot dat Actos in monotherapie (als enig geneesmiddel gebruikt) een alternatief moest zijn voor de standaardbehandeling, te weten metformine, dat kan worden voorgeschreven wanneer patiënten geen metformine kunnen innemen.
Other information about Actos:
Overige informatie over Actos:
The European Commission granted a marketing authorisation valid throughout the European Union, for Actos to Takeda Europe R & D Centre Limited on 13 October 2000.
Op 13 oktober 2000 verleende de Europese Commissie de firma Takeda Europe R & D Centre Limited een vergunning voor het in de handel brengen van Actos die in de hele Europese Unie geldig is.
The marketing authorisation was renewed on 13 October 2005.
Deze vergunning werd op 13 oktober 2005 verlengd.
The full EPAR for Actos is available here
Het volledige EPAR kan hier worden geraadpleegd.
This summary was last updated in 01-2007.
Deze samenvatting is voor het laatst bijgewerkt in 01-2007
EU/ 1/ 00/ 150/ 001 EU/ 1/ 00/ 150/ 002 EU/ 1/ 00/ 150/ 003 EU/ 1/ 00/ 150/ 004 EU/ 1/ 00/ 150/ 005 EU/ 1/ 00/ 150/ 006 EU/ 1/ 00/ 150/ 007 EU/ 1/ 00/ 150/ 008 EU/ 1/ 00/ 150/ 009 EU/ 1/ 00/ 150/ 010 EU/ 1/ 00/ 150/ 011 EU/ 1/ 00/ 150/ 012 EU/ 1/ 00/ 150/ 013 EU/ 1/ 00/ 150/ 014 EU/ 1/ 00/ 150/ 015 EU/ 1/ 00/ 150/ 016 EU/ 1/ 00/ 150/ 017 EU/ 1/ 00/ 150/ 018 EU/ 1/ 00/ 150/ 019 EU/ 1/ 00/ 150/ 020 EU/ 1/ 00/ 150/ 021 EU/ 1/ 00/ 150/ 022 EU/ 1/ 00/ 150/ 023 EU/ 1/ 00/ 150/ 024
EU/1/00/150/001 EU/1/00/150/002 EU/1/00/150/003 EU/1/00/150/004 EU/1/00/150/005 EU/1/00/150/006 EU/1/00/150/007 EU/1/00/150/008 EU/1/00/150/009 EU/1/00/150/010 EU/1/00/150/011 EU/1/00/150/012 EU/1/00/150/013 EU/1/00/150/014 EU/1/00/150/015 EU/1/00/150/016 EU/1/00/150/017 EU/1/00/150/018 EU/1/00/150/019 EU/1/00/150/020 EU/1/00/150/021 EU/1/00/150/022 EU/1/00/150/023 EU/1/00/150/024
Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet
Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet Tablet
Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use Oral use
Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik Oraal gebruik
blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu) blister (alu/ alu)
Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium) Blisterpakking (aluminium/aluminium)
Actos 15 mg tablets.
Actos 15 mg tablet.
Each tablet contains 15 mg of pioglitazone as hydrochloride.
Iedere tablet bevat 15 mg pioglitazon in de vorm van het hydrochloridezout.
For a full list of excipients, see 6.1.
Voor een volledige lijst van hulpstoffen, zie 6.1.
The tablets are white to off-white, round, convex and marked ‘ 15’ on one face and ‘ ACTOS’ on the other face.
De tabletten zijn wit tot gebroken wit, rond en plat, waarbij aan de ene kant het cijfer ‘ 15’ is aangebracht en aan de andere kant 'ACTOS'.
Pioglitazone is indicated in the treatment of type 2 diabetes mellitus:
Pioglitazon is geïndiceerd voor de behandeling van type 2 diabetes mellitus:
as monotherapy
als monotherapie
- in patients (particularly overweight patients) inadequately controlled by diet and exercise
-
for whom metformin is inappropriate because of contraindications or intolerance
bij patiënten (in het bijzonder bij patiënten met overgewicht) met onvoldoende glykemische controle ondanks een dieet en lichaamsbeweging, en voor wie metformine niet geschikt is vanwege contra-indicaties of intolerantie
as dual oral therapy in combination with
als dubbele orale therapie in combinatie met
- metformin, in patients (particularly overweight patients) with insufficient glycaemic
-
control despite maximal tolerated dose of monotherapy with metformin
metformine, bij patiënten (in het bijzonder bij patiënten met overgewicht) met onvoldoende glykemische controle ondanks een maximaal verdraagbare dosis monotherapie met metformine
- a sulphonylurea, only in patients who show intolerance to metformin or for whom
-
metformin is contraindicated, with insufficient glycaemic control despite maximal tolerated dose of monotherapy with a sulphonylurea.
een sulfonylureumderivaat, alleen bij patiënten die intolerantie vertonen voor metformine of voor wie metformine gecontraïndiceerd is, met onvoldoende glykemische controle ondanks een maximaal verdraagbare dosis monotherapie met een sulfonylureumderivaat.
as triple oral therapy in combination with
als drievoudige orale therapie in combinatie met
- metformin and a sulphonylurea, in patients (particularly overweight patients) with insufficient
-
glycaemic control despite dual oral therapy.
metformine en een sulfonylureumderivaat, bij patiënten (in het bijzonder bij patiënten met overgewicht) met onvoldoende glykemische controle ondanks dubbele orale therapie.
Pioglitazone is also indicated for combination with insulin in type 2 diabetes mellitus patients with insufficient glycaemic control on insulin for whom metformin is inappropriate because of contraindications or intolerance (see section 4.4).
Pioglitazon is eveneens geïndiceerd voor gebruik in combinatie met insuline bij patiënten met type 2 diabetes mellitus met onvoldoende glykemische controle tijdens insulinebehandeling voor wie metformine niet geschikt is vanwege contra-indicaties of intoleranties (zie rubriek 4.4).
Pioglitazone tablets are taken orally once daily with or without food.
Pioglitazon tabletten kunnen oraal eenmaal daags met of zonder voedsel worden ingenomen.
Pioglitazone may be initiated at 15mg or 30mg once daily.
Er kan met éénmaal daags 15 mg of 30 mg pioglitazon worden begonnen.
The dose may be increased in increments up to 45mg once daily.
De dosis kan stapsgewijs worden verhoogd tot éénmaal daags 45 mg.
2 In combination with insulin, the current insulin dose can be continued upon initiation of pioglitazone therapy.
2 In combinatie met insuline kan de huidige insulinedosis worden voortgezet na aanvang van de behandeling met pioglitazon.
If patients report hypoglycaemia, the dose of insulin should be decreased.
Bij een melding van de patiënt over hypoglykemie moet de insulinedosis worden verlaagd.
Elderly:
Oudere patiënten:
No dosage adjustment is necessary for elderly patients (see section 5.2).
Voor oudere patiënten is geen aanpassing van de dosering noodzakelijk (zie paragraaf 5.2).
Patients with renal impairment:
Patiënten met verminderde nierfunctie:
No dosage adjustment is necessary in patients with impaired renal function (creatinine clearance > 4 ml/ min) (see section 5.2).
Bij patiënten met verminderde nierfunctie is geen aanpassing van de dosering noodzakelijk (creatinineklaring > 4 ml / min) (zie paragraaf 5.2).
No information is available from dialysed patients therefore pioglitazone should not be used in such patients.
Er is geen informatie beschikbaar m.b.t. dialysepatiënten, daarom dient pioglitazon bij deze patiënten niet te worden gebruikt.
Patients with hepatic impairment:
Patiënten met verminderde leverfunctie:
Pioglitazone should not be used in patients with hepatic impairment (see section 4.4).
Pioglitazon dient niet te worden gebruikt bij patiënten met verminderde leverfunctie (zie paragraaf 4.4).
There are no data available on the use of pioglitazone in patients under 18 years of age, and therefore its use is not recommended in this age group.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over gebruik van pioglitazon bij patiënten jonger dan 18 jaar, en daarom wordt het gebruik in deze leeftijdsgroep niet aanbevolen.
Pioglitazone is contraindicated in patients with:
Pioglitazon is gecontraïndiceerd bij patiënten met:
- hypersensitivity to the active substance or to any of the excipients
- overgevoeligheid voor het werkzame bestanddeel of voor één van de hulpstoffen
- cardiac failure or history of cardiac failure (NYHA stages I to IV)
- hartfalen of voorgeschiedenis van hartfalen (NYHA klasse I tot IV)
- hepatic impairment
- verminderde leverfunctie
- diabetic ketoacidosis.
- Diabetische ketoacidose
Fluid retention and cardiac failure:
Vochtretentie en hartfalen:
Pioglitazone can cause fluid retention, which may exacerbate or precipitate heart failure.
Pioglitazon kan vochtretentie veroorzaken wat hartfalen kan verergeren of bespoedigen.
When treating patients who have at least one risk factor for development of congestive heart failure (e. g. prior myocardial infarction or symptomatic coronary artery disease), physicians should start with the lowest available dose and increase the dose gradually.
Wanneer patiënten behandeld worden die minstens één risicofactor hebben voor de ontwikkeling van congestief hartfalen (b.v. een eerder hartinfarct of symptomatisch coronair lijden), zouden artsen moeten beginnen met de laagst beschikbare dosis en de dosis geleidelijk opvoeren.
Patients should be observed for signs and symptoms of heart failure, weight gain or oedema particularly those with reduced cardiac reserve.
Patiënten dienen te worden gevolgd op tekenen en symptomen van hartfalen, gewichtstoename of oedeem, speciaal degenen met een verminderde cardiale reserve.
There have been cases of cardiac failure reported from the market when pioglitazone was used in combination with insulinor in patients with a history of cardiac failure; patients should be observed for signs and symptoms of heart failure, weight gain and oedema when pioglitazone is used in combination with insulin.
Er zijn gevallen gerapporteerd van hartfalen vanuit de markt bij gebruik van pioglitazon bij patiënten in combinatie met insuline of bij patiënten met een voorgeschiedenis van hartfalen; patiënten dienen te worden gevolgd op tekenen en symptomen van hartfalen, gewichtstoename en oedeem, wanneer pioglitazon wordt gebruikt in combinatie met insuline.
Since insulin and pioglitazone are associated with fluid retention, concomitant administration may increase the risk of oedema.
Aangezien insuline en pioglitazon zijn geassocieerd met vochtretentie, kan gelijktijdige toediening het risico op oedeem vergroten.
Pioglitazone should be discontinued if any deterioration in cardiac status occurs.
Pioglitazon dient te worden gestaakt als er verslechtering in cardiale status optreedt.
A cardiovascular outcome study of pioglitazone has been performed in patients under 75 years with type 2 diabetes mellitus and pre-existing major macrovascular disease.
Een onderzoek met cardiovasculaire uitkomst voor pioglitazon is uitgevoerd bij patiënten onder 75 jaar met type 2 diabetes mellitus en preëxistente ernstige macrovasculaire ziekte.
Pioglitazone or placebo was added to existing antidiabetic and cardiovascular therapy for up to 3.5 years.
Pioglitazon of placebo werd toegevoegd aan de bestaande antidiabetica en cardiovasculaire therapie voor 3,5 jaar.
This study showed an increase in reports of heart failure, however this did not lead to an increase in mortality in this study.
Deze studie liet een toename zien van de meldingen van hartfalen, hoewel dit niet leidde tot een 3 verhoogde mortaliteit in dit onderzoek.
Caution should be exercised in patients over 75 years because of the limited experience in this patient group.
Voorzichtigheid is geboden bij patiënten boven de 75 jaar vanwege de beperkte ervaring in deze patiëntengroep.
3 Monitoring of liver function:
Controle van leverfuncties:
There have been rare reports of hepatocellular dysfunction during post-marketing experience (see section 4.8).
In zeldzame gevallen is hepatocellulaire dysfunctie gerapporteerd tijdens post-marketing ervaring (zie rubriek 4.8).
It is recommended, therefore, that patients treated with pioglitazone undergo periodic monitoring of liver enzymes.
Het wordt daarom aanbevolen dat bij patiënten die behandeld worden met pioglitazon periodieke controle van leverenzymen plaatsvindt.
Liver enzymes should be checked prior to the initiation of therapy with pioglitazone in all patients.
Leverenzymen dienen te worden gecontroleerd voor aanvang van behandeling met pioglitazon bij alle patiënten.
Therapy with pioglitazone should not be initiated in patients with increased baseline liver enzyme levels (ALT > 2.5 X upper limit of normal) or with any other evidence of liver disease.
Behandeling met pioglitazon moet niet worden gestart bij patiënten met verhoogde uitgangswaarden van leverenzymen (ALT > 2.5 maal bovengrens van normaalwaarde) of met aanwijzingen voor leveraandoening.
Following initiation of therapy with pioglitazone, it is recommended that liver enzymes be monitored periodically based on clinical judgement.
Na aanvang van behandeling met pioglitazon wordt aanbevolen om op basis van een klinische beoordeling regelmatig leverenzymen te controleren.
If ALT levels are increased to 3 X upper limit of normal during pioglitazone therapy, liver enzyme levels should be reassessed as soon as possible.
Als ALT-waarden tijdens behandeling met pioglitazon zijn verhoogd tot 3 maal de bovengrens van de normaalwaarde dient bepaling van de leverenzymen zo snel mogelijk herhaald te worden.
If ALT levels remain > 3 X the upper limit of normal, therapy should be discontinued.
Als ALT-waarden boven 3 maal de bovengrens van de normaalwaarde blijven dient behandeling te worden gestaakt.
If any patient develops symptoms suggesting hepatic dysfunction, which may include unexplained nausea, vomiting, abdominal pain, fatigue, anorexia and/ or dark urine, liver enzymes should be checked.
Als patiënten symptomen ontwikkelen die leverdysfunctie vermoeden, waaronder onverklaarde misselijkheid, braken, buikpijn, moeheid, anorexia en/of donkere urine kunnen vallen, dienen leverenzymen te worden gecontroleerd.
The decision whether to continue the patient on therapy with pioglitazone should be guided by clinical judgement pending laboratory evaluations.
De beslissing om behandeling van de patiënt met pioglitazon voort te zetten dient plaats te vinden op geleide van een klinische beoordeling in afwachting van laboratoriumuitslagen.
If jaundice is observed, drug therapy should be discontinued.
Als geelzucht wordt waargenomen dient de behandeling te worden gestaakt.
Weight gain:
Gewichtstoename:
In clinical trials with pioglitazone there was evidence of dose related weight gain, which may be due to fat accumulation and in some cases associated with fluid retention.
In klinische studies met pioglitazon is dosisgerelateerde gewichtstoename voorgekomen, wat kan komen door opstapeling van vet en in sommige gevallen geassocieerd was met vochtretentie.
In some cases weight increase may be a symptom of cardiac failure, therefore weight should be closely monitored.
In sommige gevallen kan gewichtvermeerdering een symptoom zijn van hartfalen, daarom dient gewicht nauwkeurig te worden gecontroleerd.
Part of the treatment of diabetes is dietary control.
Deel van de behandeling van diabetes is dieetmaatregelen.
Patients should be advised to adhere strictly to a calorie-controlled diet.
Patiënten dient het advies te worden gegeven om zich strikt aan een voorgeschreven dieet te houden.
There was a small reduction in mean haemoglobin (4% relative reduction) and haematocrit (4.1% relative reduction) during therapy with pioglitazone, consistent with haemodilution.
Tijdens therapie met pioglitazon was er een kleine afname in gemiddelde hemoglobine (4% relatieve afname) en hematocriet (4,1% relatieve afname), die consistent was met hemodilutie.
Similar changes were seen in metformin (haemoglobin 3 - 4% and haematocrit 3.6 – 4.1% relative reductions) and to a lesser extent sulphonylurea and insulin (haemoglobin 1 – 2% and haematocrit 1 – 3.2% relative reductions) treated patients in comparative controlled trials with pioglitazone.
Soortgelijke veranderingen werden waargenomen bij patiënten behandeld met metformine (hemoglobine 3 – 4% en hematocriet 3,6 – 4,1% relatieve afname) en, in mindere mate, bij patiënten behandeld met een sulfonylureumderivaat en insuline (hemoglobine 1 – 2% en hematocriet 1 – 3,2% relatieve afname) in vergelijkende, gecontroleerde studies met pioglitazon.
Hypoglycaemia
Hypoglykemie
As a consequence of increased insulin sensitivity, patients receiving pioglitazone in dual or triple oral therapy with a sulphonylurea or in dual therapy with insulin may be at risk for dose-related hypoglycaemia, and a reduction in the dose of the sulphonylurea or insulin may be necessary.
Het kan dan noodzakelijk zijn de dosis sulfonylureumderivaat of insuline te verlagen.
Post-marketing reports of new-onset or worsening diabetic macular oedema with decreased visual acuity have been reported with thiazolidinediones, including pioglitazone.
Post-marketing meldingen van nieuwe of verslechterende diabetisch maculair oedeem met afname van de visus zijn gerapporteerd met thiazolidinedionen, waaronder pioglitazon.
Many of these patients reported concurrent peripheral oedema.
Veel van deze patiënten meldden gelijktijdig perifeer oedeem.
It is unclear whether or not there is a direct association between pioglitazone and macular oedema but prescribers should be alert to the possibility of macular oedema if patients report disturbances in visual acuity; an appropriate ophthalmological referral should be considered.
Het is onduidelijk of er wel of niet een directe relatie bestaat tussen pioglitazon en maculair oedeem maar voorschrijvers dienen alert te zijn op de mogelijkheid van maculair oedeem als patiënten visusstoornissen melden: een geschikte oftalmologische verwijzing dient overwogen te worden.
Others:
4 Overigen:
An increased incidence in bone fractures in women was seen in a pooled analysis of adverse event reports of bone fracture from randomised, controlled, double blind clinical trials in over 8100 pioglitazone and 7400 comparator treated patients, on treatment for up to 3.5 years.
Er werd een verhoogde incidentie van botfracturen bij vrouwen waargenomen in een gepoolde analyse van gemelde bijwerkingen van botfracturen vanuit gerandomiseerde, gecontroleerde dubbel geblindeerde studies bij meer dan 8100 met pioglitazon en 7400 met een comparator behandelde patiënten, met een behandelingsduur tot en met 3,5 jaar.
Fractures were observed in 2.6% of women taking pioglitazone compared to 1.7% of women treated with a comparator.
Fracturen werden waargenomen bij 2,6% van de vrouwen die pioglitazon namen vergeleken met 1,7% van de vrouwen die behandeld werden met een comparator.
No increase in fracture rates was observed in men treated with pioglitazone (1.3%) versus comparator (1.5%).
Er werd geen verhoogd aantal fracturen bij mannen gevonden die behandeld werden met pioglitazon (1.3%) vergeleken met een comparator (1,5%).
4 The fracture incidence calculated was 1.9 fractures per 100 patient years in women treated with pioglitazone and 1.1 fractures per 100 patient years in women treated with a comparator.
De fractuurincidentie was 1,9 fracturen per 100 patiëntenjaren bij vrouwen die werden behandeld met pioglitazon ten opzicht van 1,1 fracturen per 100 patiëntenjaren in de groep met een comparator.
The observed excess risk of fractures for women in this dataset on pioglitazone is therefore 0.8 fractures per 100 patient years of use.
Het extra risico op fracturen dat werd waargenomen bij vrouwen behandeld met pioglitazon is op basis van deze gegevens 0,8 fracturen per 100 patiëntenjaren van gebruik.
In the 3.5 year cardiovascular risk PROactive study, 44/ 870 (5.1%; 1.0 fractures per 100 patient years) of pioglitazone-treated female patients experienced fractures compared to 23/ 905 (2.5%; 0.5 fractures per 100 patient years) of female patients treated with comparator.
0,5 fracturen per 100 patiëntenjaren) bij vrouwelijke patiënten die behandeld werden met een comparator.
No increase in fracture rates was observed in men treated with pioglitazone (1.7%) versus comparator (2.1%).
Er werd geen verhoogde mate van fracturen waargenomen bij de behandeling van pioglitazon (1,7%) vergeleken met een comparator (2,1%).
The risk of fractures should be considered in the long term care of women treated with pioglitazone.
Het risico op fracturen moet in overweging worden genomen bij vrouwen die langdurig behandeld worden met pioglitazon.
As a consequence of enhancing insulin action, pioglitazone treatment in patients with polycystic ovarian syndrome may result in resumption of ovulation.
Als gevolg van de versterking van de werking van insuline, kan behandeling met pioglitazon er bij patiënten met polycysteus ovariumsyndroom toe leiden dat er weer een ovulatie optreedt.
These patients may be at risk of pregnancy.
Bij deze patiënten bestaat de kans om zwanger te raken.
Patients should be aware of the risk of pregnancy and if a patient wishes to become pregnant or if pregnancy occurs, the treatment should be discontinued (see section 4.6).
Patiënten dienen op de hoogte te zijn van de kans op zwangerschap en als een patiënt zwanger wil worden of zwangerschap ontstaat, dient de behandeling te worden gestaakt (zie paragraaf 4.6).
Pioglitazone should be used with caution during concomitant administration of cytochrome P450 2C8 inhibitors (e. g. gemfibrozil) or inducers (e. g. rifampicin).
Pioglitazon dient met zorg te worden toegediend bij gelijktijdige toediening van cytochroom P450 2C8-remmers (bijvoorbeeld gemfibrozil) of -inductors (bijvoorbeeld rifampicine).
Glycaemic control should be monitored closely.
Glykemische controle dient nauwlettend te worden gevolgd.
Pioglitazone dose adjustment within the recommended posology or changes in diabetic treatment should be considered (see section 4.5).
Rekening dient te worden gehouden met dosisaanpassing van pioglitazon binnen het aanbevolen doseringsbereik of aanpassingen van de diabetesbehandeling (zie rubriek 4.5).
Actos tablets contain lactose monohydrate and therefore should not be administered to patients with rare hereditary problems of galactose intolerance, the Lapp lactase deficiency or glucose-galactose malabsorption.
Actos tabletten bevatten lactose monohydraat en mogen daarom niet worden toegediend aan patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen van galactose intolerantie, Lapp lactase deficiëntie of glucose- galactose malabsorptie.
Interaction studies have shown that pioglitazone has no relevant effect on either the pharmacokinetics or pharmacodynamics of digoxin, warfarin, phenprocoumon and metformin.
Onderzoek naar interacties heeft aangetoond dat pioglitazon geen relevant effect heeft op de farmacokinetiek of farmacodynamiek van digoxine, warfarine, fenprocoumon en metformine.
Co-administration of pioglitazone with sulphonylureas does not appear to affect the pharmacokinetics of the sulphonylurea.
Gelijktijdige toediening van pioglitazon met een sulfonylureumderivaat lijkt de farmacokinetiek van het sulfonylureumderivaat niet te beïnvloeden.
Studies in man suggest no induction of the main inducible cytochrome P450, 1A, 2C8/ 9 and 3A4.
Studies bij mensen hebben geen aanwijzingen voor inductie van de belangrijkste induceerbare cytochromen P450, 1A, 2C8/9 en 3A4 opgeleverd.
In vitro studies have shown no inhibition of any subtype of cytochrome P450.
In vitro- studies hebben geen remming van enig subtype cytochroom P450 te zien gegeven.
Interactions with substances metabolised by these enzymes, e. g. oral contraceptives, cyclosporin, calcium channel blockers, and HMGCoA reductase inhibitors are not to be expected.
Interacties met door deze enzymen gemetaboliseerde stoffen, bijvoorbeeld orale anticonceptiva; cyclosporine; calciumantagonisten en HMGCoA-reductaseremmers zijn niet te verwachten.
Co-administration of pioglitazone with gemfibrozil (an inhibitor of cytochrome P450 2C8) is reported to result in a 3-fold increase in AUC of pioglitazone.
Gelijktijdige toediening van pioglitazon met gemfibrozil (een remmer van cytochroom P450 2C8) zou resulteren in een drievoudige toename van de AUC van pioglitazon.
Since there is a potential for an increase in dose-related adverse events, a decrease in the dose of pioglitazone may be needed when gemfibrozil is concomitantly administered.
Aangezien potentieel sprake kan zijn van een toename van dosisgerelateerde ongewenste voorvallen, kan verlaging van de dosis pioglitazon noodzakelijk zijn bij gelijktijdige toediening van gemfibrozil.
Close monitoring of glycaemic control should be considered (see section 4.4).
Nauwlettend volgen van de 5 glykemische controle dient dan te worden overwogen (zie rubriek 4.4).
Co- administration of pioglitazone with rifampicin (an inducer of cytochrome P450 2C8) is reported to result in a 54% decrease in AUC of pioglitazone.
Gelijktijdige toediening van pioglitazon met rifampicine (een inductor van cytochroom P450 2C8) zou resulteren in een daling met 54% van de AUC van pioglitazon.
The pioglitazone dose may need to be increased when rifampicin is concomitantly administered.
Bij gelijktijdige toediening van rifampicine moet de dosis pioglitazon soms worden verhoogd.
Close monitoring of glycaemic control should be considered (see section 4.4).
Nauwlettend volgen van de glykemische controle dient te worden overwogen (zie rubriek 4.4).
Use in pregnancy:
Gebruik tijdens zwangerschap:
There are no adequate human data to determine the safety of pioglitazone during pregnancy.
Er zijn niet voldoende gegevens bij de mens om de veiligheid van pioglitazon tijdens de zwangerschap te bepalen.
Foetal growth restriction was apparent in animal studies with pioglitazone.
In dierstudies met pioglitazon werd een vertraagde groei van de foetus aangetoond.
This was attributable to the action of pioglitazone in diminishing the maternal hyperinsulinaemia and increased insulin resistance that occurs during pregnancy thereby reducing the availability of metabolic substrates for foetal growth.
Dit wordt toegeschreven aan het feit dat pioglitazon bij het moederdier het hyperinsulinisme en de verhoogde insulineweerstand tijdens de zwangerschap vermindert, waardoor de beschikbaarheid van metabole substraten voor de groei van de foetus lager is.
The relevance of such a mechanism in humans is unclear and pioglitazone should not be used in pregnancy.
Het is onduidelijk in hoeverre dit mechanisme relevant is bij mensen en daarom dient pioglitazon tijdens de zwangerschap niet te worden gebruikt.
5 Use in breast-feeding:
Gebruik tijdens borstvoeding:
Pioglitazone has been shown to be present in the milk of lactating rats.
Pioglitazon is aangetroffen in de melk van zogende ratten.
It is not known whether pioglitazone is secreted in human milk.
Het is niet bekend of pioglitazon bij de mens wordt uitgescheiden met de moedermelk.
Therefore, pioglitazone should not be administered to breast-feeding women.
Daarom dient pioglitazon niet te worden toegediend aan vrouwen die borstvoeding geven.
No effects on ability to drive and use machines have been observed.
Er zijn geen effecten op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen waargenomen.
Adverse reactions reported in excess (> 0.5%) of placebo and as more than an isolated case in patients receiving pioglitazone in double-blind studies are listed below as MedDRA preferred term by system organ class and absolute frequency.
Bijwerkingen die meer gemeld werden (> 0,5%) dan placebo en meer dan een enkel geval bij patiënten die pioglitazon kregen tijdens dubbelblinde studies zijn hieronder weergegeven als MedDRA voorkeursterm per orgaanklasse en absolute frequentie.
Frequencies are defined as: very common > 1/ 10; common > 1/ 100 ,< 1/10; uncommon > 1/1000 ,< 1/100; rare > 1/ 10000 ,< 1/1000; very rare < 1/10000; not known (cannot be estimated from the available data).
De frequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak > 1/10, vaak > 1/100, < 1/10; soms > 1/1000, < 1/100; zelden > 1/10000, < 1/1000; zeer zelden < 1/10000: onbekend (kan niet geschat worden met de beschikbare data).
PIOGLITAZONE MONOTHERAPY Eye disorders
PIOGLITAZON MONOTHERAPIE Aandoeningen van het oog
Common:
Vaak: stoornis van het gezichtsvermogen
Infection and infestations
Infecties en parasitaire aandoeningen
Common:
Vaak: bovenste luchtweginfectie
Uncommon: sinusitis
Soms: sinusitis
Common:
Vaak: gewichtstoename
Nervous system disorders
6 Aandoeningen van het zenuwstelsel
Common:
Vaak: hypoasthenie
Uncommon: insomnia
Soms: insomnia
PIOGLITAZONE IN COMBINATION THERAPY WITH METFORMIN Blood and lymphatic system disorders
PIOGLITAZON IN COMBINATIETHERPAIE MET METFORMINE Aandoeningen van het bloed en lymfevatenstelsel
Common:
Vaak: anemie
Eye disorders
Aandoeningen van het oog
Gastrointestinal disorders
Aandoeningen van het maagdarmstelsel
Uncommon: flatulence
Soms: flatulentie
6 Musculoskeletal system and connective tissue disorders
Aandoeningen van skeletspieren, bindweefsel en botten
arthralgia
Vaak artralgie
Nervous system disorders
Aandoeningen van het zenuwstelsel
Common:
Vaak: hoofdpijn
Renal and urinary disorders
Aandoeningen van de nieren en urinewegen
Common:
Vaak: hematurie
Reproductive system and breast disorders
Aandoeningen van de geslachtsorganen en borsten
Common:
Vaak: erectiele disfunctie
PIOGLITAZONE IN COMBINATION THERAPY WITH SULPHONYLUREA Ear and labyrinth disorders
PIOGLITAZON IN COMBINATIETHERAPIE MET SULFONYLUREUMDERIVATEN Aandoeningen van het gehoor en evenwichtsorgaan
Uncommon: vertigo
Soms: vertigo
Uncommon: visual disturbance
Soms: stoornis van het gezichtsvermogen
Common:
Vaak: flatulentie
General disorders and administration site conditions
Algemene aandoeningen en stoornissen op de plaats van toediening
Uncommon: fatigue
Soms: vermoeidheid
Investigations
7 Onderzoeken
Uncommon: increased lactic dehydrogenase
Soms: verhoogd lactaat dehydrogenase
Metabolism and nutritional disorders
Stofwisselings- en voedingsstoornissen
Uncommon: appetite increased, hypoglycaemia
Soms: toegenomen eetlust, hypoglykemie
Common:
Vaak: duizeligheid
Uncommon: headache
Soms: hoofdpijn
Uncommon: glycosuria, proteinuria
Soms: glucosurie, proteïnurie
7 Skin and subcutaneous tissue disorders
Aandoeningen van huid of onderhuid
Uncommon:
Soms: zweten
PIOGLITAZONE IN TRIPLE ORAL COMBINATION THERAPY WITH METFORMIN AND SULPHONYLUREA
PIOGLITAZON IN DRIEVOUDIGE ORALE COMBINATIETHERAPIE MET METFORMINE EN SULFONYLUREUMDERIVATEN
weight increased, blood creatine phosphokinase increased
Vaak: gewichtstoename, verhoging van creatininefosfokinase in het bloed
hypoglycaemia
hypoglykemie
Musculoskeletal and
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen
Common:
Vaak: artralgie
PIOGLITAZONE IN COMBINATION THERAPY WITH INSULIN Metabolism and nutrition disorders
PIOGLITAZON IN COMBINATIETHERAPIE MET INSULINE Voedings- en stofwisselingsstoornissen
Common:
Vaak: hypoglykemie
Very common: oedema
Zeer vaak: oedeem
Common:
Vaak: bronchitis
bronchitis
Onderzoek
Musculoskeletal system and connective tissue disorders
8 Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen
Common:
Vaak: rugpijn, artralgie
Common:
Vaak: dyspnoe
Common:
Vaak: hartfalen
POST-MARKETING DATA
POST-MARKETING DATA
Eye disorders Macular oedema: not known
Oogaandoeningen Maculair oedeem: onbekend
8 Oedema was reported in 6 – 9% of patients treated with pioglitazone over one year in controlled clinical trials.
Oedeem werd gemeld bij 6 – 9% van de patiënten die gedurende één jaar behandeld werden met pioglitazon in gecontroleerde klinische studies.
The oedema rates for comparator groups (sulphonylurea, metformin) were 2 – 5%.
De percentages voor oedeem waren 2 – 5% in de vergelijkende groepen (sulfonylureumderivaten, metformine).
The reports of oedema were generally mild to moderate and usually did not require discontinuation of treatment.
De meldingen van oedeem waren in het algemeen licht tot matig van aard en leidden gewoonlijk niet tot het staken van de behandeling.
In active comparator controlled trials mean weight increase with pioglitazone given as monotherapy was 2 – 3 kg over one year.
Bij gecontroleerde, klinische studies met vergelijkende, actieve geneesmiddelen was de gemiddelde gewichtstoename met pioglitazon, dat als monotherapie gegeven werd, 2 – 3 kg in één jaar.
This is similar to that seen in a sulphonylurea active comparator group.
Dit is vergelijkbaar met dat in een actieve vergelijkende groep van een sulfonylureumderivaat.
In combination trials pioglitazone added to metformin resulted in mean weight increase over one year of 1.5 kg and added to a sulphonylurea of 2.8 kg.
In combinatiestudies leidde pioglitazon, toegevoegd aan metformine, tot een gemiddelde gewichtstoename van 1,5 kg in één jaar en toegevoegd aan een sulfonylureumderivaat tot een gemiddelde gewichtstoename van 2,8 kg in één jaar.
In comparator groups addition of sulphonylurea to metformin resulted in a mean weight gain of 1.3 kg and addition of metformin to a sulphonylurea a mean weight loss of 1.0 kg.
In vergelijkende groepen leidde toevoeging van een sulfonylureumderivaat aan metformine tot een gemiddelde gewichtstoename van 1,3 kg en toevoeging van metformine aan een sulfonylureumderivaat tot een gemiddeld gewichtsverlies van 1,0 kg.
Visual disturbance has been reported mainly early in treatment and is related to changes in blood glucose due to temporary alteration in the turgidity and refractive index of the lens as seen with other hypoglycaemic agents.
Stoornis van het gezichtsvermogen is vooral in het begin van de behandeling gemeld en hangt samen met veranderingen in bloedglucose vanwege een tijdelijke verandering van de gezwollenheid en brekingsindex van de lens zoals ook wordt waargenomen bij andere hypoglykemische geneesmiddelen.
In clinical trials with pioglitazone the incidence of elevations of ALT greater than three times the upper limit of normal was equal to placebo but less than that seen in metformin or sulphonylurea comparator groups.
De incidentie van verhoogde ALT-waarden zijnde groter dan driemaal de bovengrens van de normaalwaarde, was bij klinische studies gelijk met die van placebo, maar minder dan die waargenomen bij een vergelijkende groep van metformine of een sulfonylureumderivaat.
Mean levels of liver enzymes decreased with treatment with pioglitazone.
De gemiddelde waarden van leverenzymen namen af bij behandeling met pioglitazon.
Rare cases of elevated liver enzymes and hepatocellular dysfunction have occurred in post-marketing experience.
Zeldzame gevallen van verhoogde leverenzymen en hepatocellulaire dysfunctie zijn waargenomen tijdens postmarketing ervaring.
Although in very rare cases fatal outcome has been reported, causal relationship has not been established.
Hoewel er in zeldzame gevallen een fatale afloop is gemeld, is een oorzakelijk verband niet aangetoond.
In controlled clinical trials the incidence of reports of heart failure with pioglitazone treatment was the same as in placebo, metformin and sulphonylurea treatment groups, but was increased when used in combination therapy with insulin.
Bij gecontroleerde, klinische studies was de incidentie van meldingen van hartfalen hetzelfde bij behandeling met pioglitazon als bij de behandelingsgroep met placebo, metformine en een sulfonylureumderivaat, maar was verhoogd in combinatietherapie met insuline.
In an outcome study of patients with pre-existing major macrovascular disease, the incidence of serious heart failure was 1.6% higher with pioglitazone than with placebo, when added to therapy that included insulin.
In een onderzoeksuitkomst van patiënten met een preëxistente macrovasculaire ziekte, was de incidentie van ernstig hartfalen 1,6% hoger met pioglitazon dan met placebo, wanneer het werd toegevoegd aan een therapie die ook insuline bevatte.
However, this did not lead to an increase in mortality in this study.
Echter, dit leidde niet tot een verhoogde mortaliteit in dit onderzoek.
Heart failure has been reported rarely with marketing use of pioglitazone, but more frequently when pioglitazone was used in combination with insulin or in patients with a history of cardiac failure.
Hartfalen is zelden gemeld bij het gebruik van pioglitazon sinds het op de markt is, maar frequenter wanneer pioglitazon werd gebruikt in combinatie met insuline of bij patiënten met een voorgeschiedenis van hartfalen.
A pooled analysis was conducted of adverse event reports of bone fractures from randomised, comparator controlled, double blind clinical trials in over 8100 patients in the pioglitazone-treated groups and 7400 in the comparator-treated groups of up to 3.5 years duration.
Er werd een verhoogde incidentie van botfracturen bij vrouwen waargenomen in een gepoolde analyse van gemelde bijwerkingen van botfracturen vanuit gerandomiseerde, gecontroleerde dubbel 9 geblindeerde studies bij meer dan 8100 met pioglitazon en 7400 met een comparator behandelde patiënten, met een behandelingsduur tot en met 3,5 jaar.
A higher rate of fractures was observed in women taking pioglitazone (2.6%) versus comparator (1.7%).
Een hogere incidentie van fracturen werd waargenomen bij vrouwen die pioglitazon innamen (2,6%) versus een comparator (1,7%).
No increase in fracture rates was observed in men treated with pioglitazone (1.3%) versus comparator (1.5%).
Er werd geen verhoging in de mate van fracturen waargenomen bij mannen die behandeld werden met pioglitazon (1,3%) versus een comparator (1,5%).
In the 3.5 year PROactive study, 44/ 870 (5.1%) of pioglitazone-treated female patients experienced fractures compared to 23/ 905 (2.5%) of female patients treated with comparator.
In de 3,5 jaar durende PROactive studie hadden 44/870 (5,1%) van de met pioglitazon behandelde vrouwen fracturen vergeleken met 23/905 (2,5%) van de vrouwelijke patiënten behandeld met een comparator.
No increase in fracture rates was observed in men treated with pioglitazone (1.7%) versus comparator (2.1%).
Er werd geen verhoging in de mate van botbreuken waargenomen bij mannen die behandeld werden met pioglitazon (1,7%) vergeleken met een comparator (2,1%).
Patients have taken pioglitazone at higher than the recommended highest dose of 45 mg daily.
Patiënten hebben hogere doses pioglitazon ingenomen dan de aanbevolen hoogste dosis van 45 mg per dag.
The maximum reported dose of 120 mg/ day for four days, then 180 mg/ day for seven days was not associated with any symptoms.
De hoogst gemelde dosis van 120 mg per dag gedurende vier dagen, en vervolgens 180 mg per dag gedurende zeven dagen werd niet in verband gebracht met welke symptomen dan ook.
Hypoglycaemia may occur in combination with sulphonylureas or insulin.
Hypoglykemie kan in combinatie met sulfonylureumderivaten of insuline voorkomen.
Symptomatic and general supportive measures should be taken in case of overdose.
Symptomatische en algemene ondersteunende maatregelen dienen te worden genomen.
Pharmacotherapeutic group: oral blood glucose lowering drugs; Thiazolidinediones; ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: orale bloedglucose verlagende geneesmiddelen; Thiazolidinedionen; ATC-code:
9 Pioglitazone effects may be mediated by a reduction of insulin resistance.
Het effect van pioglitazon kan worden geneutraliseerd door een vermindering van de insulineresistentie.
Pioglitazone appears to act via activation of specific nuclear receptors (peroxisome proliferator activated receptor gamma) leading to increased insulin sensitivity of liver, fat and skeletal muscle cells in animals.
De werking van pioglitazon lijkt te zijn gebaseerd op activering van specifieke nucleaire receptoren (peroxisome proliferator activated receptor gamma), wat leidt tot een hogere insulinegevoeligheid van de lever-, vet- en skeletspiercellen.
Treatment with pioglitazone has been shown to reduce hepatic glucose output and to increase peripheral glucose disposal in the case of insulin resistance.
Behandeling met pioglitazon heeft laten zien dat de glucose-uitstoot van de lever wordt verminderd en de afvoer van perifere glucose bij insulineresistentie wordt verhoogd.
Fasting and postprandial glycaemic control is improved in patients with type 2 diabetes mellitus.
Er werd zowel op nuchtere maag als na de maaltijd een verbetering geconstateerd van de glykemische instelling bij patiënten met type 2-diabetes mellitus.
The improved glycaemic control is associated with a reduction in both fasting and postprandial plasma insulin concentrations.
De verbeterde glykemische instelling gaat gepaard met een vermindering van insulineconcentraties in plasma zowel op nuchtere maag als na de maaltijd.
A clinical trial of pioglitazone vs. gliclazide as monotherapy was extended to two years in order to assess time to treatment failure (defined as appearance of HbA1c ≥ 8.0% after the first six months of therapy).
Een klinische studie met pioglitazon versus gliclazide in monotherapie werd uitgebreid tot twee jaar om de tijd tot falen van de behandeling te bepalen (gedefinieerd als het optreden van HbA1c ≥ 8,0% na de eerste zes maanden therapie).
Kaplan-Meier analysis showed shorter time to treatment failure in patients treated with gliclazide, compared with pioglitazone.
Kaplan-Meier-analyse toonde een kortere tijd tot falen van de behandeling aan bij patiënten behandeld met gliclazide, vergeleken met pioglitazon.