qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Because the clarithromycin active metabolite has reduced activity against Mycobacterium avium- intracellulare complex overall activity against the pathogen may be
Omdat de actieve
Metabolite 14-OH clarithromycin AUC ↑ 1.42 (1.16-1.73) Metabolite 14-OH clarithromycin Cmin ↔ 0 (0.68-1.49) Metabolite 14-OH clarithromycin Cmax ↑ 1.47 (1.21-1.80)
Metaboliet 14-OH claritromycine AUC ↑ 1,42 (1,16-1,73) Metaboliet 14-OH claritromycine Cmin ↔ 0 (0,68-1,49) Metaboliet 14-OH claritromycine Cmax ↑ 1,47 (1,21-1,80)
Alternatives to clarithromycin, such as azithromycin should be considered.
claritromycine metaboliet een verminderde werking heeft tegen Mycobacterium avium- intracellulair complex infectie, kan de algehele werking tegen het pathogeen veranderd zijn.
Close monitoring for hepatic abnormalities is recommended
11
Nevirapine AUC ↑ 1.26 Nevirapine Cmin ↑ 1.28 Nevirapine Cmax ↑ 1.24 compared to historical controls.
Nevirapine AUC ↑ 1,26 Nevirapine Cmin ↑ 1,28 Nevirapine Cmax ↑ 1,24 vergeleken met historische controlegegevens.
Rifabutin 150 or 300 mg QD
Rifabutine 150 of 300 mg eenmaal daags
Rifabutin AUC ↑ 1.17 (0.98-1.40) Rifabutin Cmin ↔ 1.07 (0.84-1.37) Rifabutin Cmax ↑ 1.28 (1.09-1.51)
Rifabutine AUC ↑ 1,17 (0,98-1,40) Rifabutine Cmin ↔ 1,07 (0,84-1,37) Rifabutine Cmax ↑ 1,28 (1,09-1,51)
No significant effect on rifabutin and VIRAMUNE mean PK parameters is seen.
Er is geen
Rifabutin and VIRAMUNE can be co-administered without dose
Echter, als gevolg van de hoge variabiliteit tussen patiënten kunnen sommige patiënten grote toenames van
Metabolite 25-O-desacetylrifabutin AUC ↑ 1.24 (0.84-1.84) Metabolite 25-O-desacetylrifabutin Cmin ↑ 1.22 (0.86-1.74) Metabolite 25-O-desacetylrifabutin Cmax ↑ 1.29 (0.98-1.68) A clinically not relevant increase in the apparent clearance of nevirapine (by 9%) compared to historical data was reported.
Vergeleken met historische gegevens is een klinisch niet relevante toename in de schijnbare klaring van nevirapine (met 9%) gerapporteerd.
However, due to the high intersubject variability some patients may experience large increases in rifabutin exposure and may be at higher risk for rifabutin toxicity.
rifabutineblootstelling ervaren en kunnen ze een hoger risico lopen op rifabutinetoxiciteit.
Therefore, caution should be used in concomitant administration.
Daarom dient men voorzichtig te zijn met gelijktijdige toediening.
11 Rifampicin 600 mg QD
Rifampicine 600 mg eenmaal daags
Rifampicin AUC ↔ 1.11 (0.96-1.28) Rifampicin Cmin ND Rifampicin Cmax ↔ 1.06 (0.91-1.22)
Rifampicine AUC ↔ 1,11 (0,96-1,28) Rifampicine Cmin NV Rifampicine Cmax ↔ 1,06 (0,91-1,22)
It is not recommended to co- administer rifampicin and VIRAMUNE (see section 4.4).
Bij patiënten die een
Physicians needing to treat patients
Antischimmelmiddelen
Nevirapine AUC ↓ 0.42 Nevirapine Cmin ↓ 0.32 Nevirapine Cmax ↓ 0.50 compared to historical controls.
Nevirapine AUC ↓ 0,42 Nevirapine Cmin ↓ 0,32 Nevirapine Cmax ↓ 0,50 vergeleken met historische gegevens.
co-infected with tuberculosis and using a VIRAMUNE containing regimen may consider co- administration of rifabutin instead.
VIRAMUNE-bevattende HIV therapie krijgen en ook geïnfecteerd zijn met tuberculose, kunnen artsen het combineren met rifabutine als alternatief overwegen.
Fluconazole 200 mg QD
Fluconazol 200 mg eenmaal daags
Fluconazole AUC ↔ 0.94 (0.88- 1.01) Fluconazole Cmin ↔ 0.93 (0.86-1.01) Fluconazole Cmax ↔ 0.92 (0.85-0.99) Nevirapine: exposure: ↑ 100% compared with historical data where nevirapine was administered alone.
Fluconazol AUC ↔ 0,94 (0,88-1,01) Fluconazol Cmin ↔ 0,93 (0,86-1,01) Fluconazol Cmax ↔ 0,92 (0,85-0,99)
Because of the risk of increased exposure to VIRAMUNE, caution should be exercised if the medicinal products are given concomitantly and patients should be monitored closely.
Vanwege het risico op verhoogde blootstelling aan VIRAMUNE is voorzichtigheid geboden als de geneesmiddelen
Itraconazole 200 mg QD
Itraconazol 200 mg eenmaal daags
Itraconazole AUC ↓ 0.39 Itraconazole Cmin ↓ 0.13 Itraconazole Cmax ↓ 0.62 Nevirapine: there was no significant difference in Nevirapine pharmacokinetic parameters.
Itraconazol AUC ↓ 0,39 Itraconazol Cmin ↓ 0,13 Itraconazol Cmax ↓ 0,62
A dose increase for itraconazole should be considered when these two agents are administered concomitantly.
Wanneer deze twee middelen gelijktijdig worden toegediend, dient een dosisverhoging voor itraconazol te worden
Ketoconazole 400 mg QD
Ketoconazol 400 mg eenmaal daags
Ketoconazole AUC ↓ 0.28 (0.20- 0.40) Ketoconazole Cmin ND Ketoconazole Cmax ↓ 0.56 (0.42- 0.73)
Ketoconazol AUC ↓ 0,28 (0,20-0,40) Ketoconazol Cmin NV Ketoconazol Cmax ↓ 0,56 (0,42-0,73)
It is not recommended to co- administer ketoconazole and VIRAMUNE.
Ketoconazol en VIRAMUNE dienen niet gelijktijdig te worden gegeven.
Nevirapine: plasma levels: ↑ 1.15- 1.28 compared to historical controls.
12 Nevirapine: plasmaspiegels: ↑ 1,15-1,28 vergeleken met historische controlegegevens.
ANTACIDS Cimetidine
ANTACIDA Cimetidine
Cimetidine: no significant effect on cimetidine PK parameters is seen.
Cimetidine: er is geen significant effect op de cimetidine farmacokinetische parameters waargenomen.
Cimetidine and VIRAMUNE can be co-administered without dose adjustments.
Er is geen dosisaanpassing nodig wanneer cimetidine wordt gecombineerd met VIRAMUNE
Nevirapine Cmin ↑ 1.07 ANTITHROMBOTICS Warfarin
Nevirapine Cmin ↑ 1,07 ANTITROMBOTICA Warfarine ANTICONCEPTIVA
The interaction between Nevirapine and the antithrombotic agent warfarin is complex, with the potential for both increases and decreases in coagulation time when used concomitantly.
De interactie tussen nevirapine en het antitromboticum warfarine is complex: bij gelijktijdig gebruik kan de stollingstijd zowel af- als toenemen.
Close monitoring of anticoagulation levels is warranted.
Een nauwkeurige controle van de stollingsparameters is nodig.
12 CONTRACEPTIVES Depo- medroxyprogesterone acetate (DMPA) 150 mg every 3
Depo- medroxyprogesteron acetaat (DMPA) 150 mg elke 3 maanden
DMPA AUC ↔ DMPA Cmin ↔ DMPA Cmax ↔
DMPA AUC ↔ DMPA Cmax ↔ DMPA Cmin ↔
Viramune co-administration did not alter the ovulation suppression effects of DMPA.
Gelijktijdig gebruik van VIRAMUNE veranderde de ovulatie-onderdrukkende effecten van DMPA niet.
DMPA and VIRAMUNE can be co-administered without dose
Er is geen dosisaanpassing
Nevirapine AUC ↑ 1.20 Nevirapine Cmax ↑ 1.20
Nevirapine AUC ↑ 1,20 Nevirapine Cmax ↑ 1,20
adjustments.
nodig wanneer DMPA en VIRAMUNE gelijktijdig worden toegediend.
Ethinyl estradiol (EE) 0.035 mg
Ethinylestradiol (EE) 0,035 mg
EE AUC ↓ 0.80 (0.67 - 0.97) EE Cmin ND EE Cmax ↔ 0.94 (0.79 - 1.12)
EE AUC ↓ 0,80 (0,67 - 0,97) EE Cmin NV EE Cmax ↔ 0,94 (0,79 - 1,12)
Oral hormonal contraceptives should not be used as the sole method of contraception in women taking VIRAMUNE (see section 4.4).
Hormonale geboortebeperkingsmethodes dienen niet als enige methode van anticonceptie te worden toegepast bij vrouwen die
Norethindrone (NET) 1.0 mg QD
Norethindron (NET) 1,0 mg eenmaal daags DRUGSGEBRUIK
NET AUC ↓ 0.81 (0.70 - 0.93) NET Cmin ND NET Cmax ↓ 0.84 (0.73 - 0.97)
NET AUC ↓ 0,81 (0,70 - 0,93) NET Cmin NV NET Cmax ↓ 0,84 (0,73 - 0,97)
Appropriate doses for hormonal contraceptives (oral or other forms of application) other than DMPA in combination with VIRAMUNE have not been established with respect to safety and efficacy.
Geschikte doses voor hormonale anticonceptiva (oraal of andere toedieningsvormen) anders dan DMPA in combinatie met VIRAMUNE zijn niet vastgesteld met betrekking tot veiligheid en werkzaamheid.
DRUG ABUSE Methadone Individual Patient Dosing
Methadon Individuele patiëntdosering
Methadone AUC ↓ 0.40 (0.31 - 0.51) Methadone-maintained patients Methadone Cmin ND beginning VIRAMUNE therapy Methadone Cmax ↓ 0.58 (0.50 - 0.67) should be monitored for evidence of withdrawal and methadone dose should be adjusted accordingly.
Methadon AUC ↓ 0,40 (0,31 - 0,51) Methadon Cmin NV Methadon Cmax ↓ 0,58 (0,50 - 0,67)
HERBAL PRODUCTS
KRUIDENPREPARATEN
John's Wort
Sint-janskruid
Serum levels of Nevirapine can be reduced by concomitant use of the herbal preparation St.
De plasmaspiegels van nevirapine kunnen worden verlaagd door gelijktijdig gebruik van het kruidenpreparaat sint-janskruid (Hypericum perforatum).
John's Wort (Hypericum perforatum).
Het sint-janskruid
John’ s Wort.
Kruidenpreparaten die sint- janskruid bevatten dienen niet met VIRAMUNE te worden gecombineerd (zie rubriek 4.3)..
Herbal preparations containing St.
veroorzaakt inductie van enzymen die betrokken zijn bij het metabolisme en/of
John‘ s Wort and VIRAMUNE must not be co-administered (see section 4.3).
Als een patiënt al sint-janskruid gebruikt, dienen de nevirapine-
If a patient is already taking St.
eiwitten die betrokken zijn bij het transport.
John‘ s Wort check nevirapine and if possible viral levels and stop St John‘ s Wort.
en indien mogelijk de virale spiegels te worden gecontroleerd en dient het gebruik van sint-janskruid te worden gestaakt.
Nevirapine levels may increase on stopping St John‘ s Wort.
De nevirapinespiegels kunnen stijgen bij staken van het gebruik van sint-janskruid.
The dose of VIRAMUNE may need adjusting.
De dosis VIRAMUNE moet mogelijk worden aangepast.
John‘ s Wort.
Het inducerende effect kan nog ten minste 2 weken aanhouden na staken van de behandeling met sint-janskruid.
Other information:
Overige informatie:
Studies using human liver microsomes indicated that the formation of nevirapine hydroxylated metabolites was not affected by the presence of dapsone, rifabutin, rifampicin, and trimethoprim/ sulfamethoxazole.
Nevirapinemetabolieten: studies in humane lever-microsomen toonden aan dat de vorming van gehydroxyleerde nevirapine metabolieten niet beïnvloed werd door de aanwezigheid van dapson, rifabutine, rifampicine en trimethoprim/sulfamethoxazol.
Ketoconazole and erythromycin significantly inhibited the formation of nevirapine hydroxylated metabolites.
Ketoconazol en erythromycine remden de vorming van deze metabolieten significant.
To date no other relevant epidemiological data are available.
Er is geen waarneembare teratogeniteit gevonden tijdens reproductie-onderzoeken bij zwangere ratten en konijnen.
Caution should be exercised when prescribing VIRAMUNE to pregnant women (see section 4.4).
VIRAMUNE dient om die reden alleen tijdens de zwangerschap gebruikt te worden als de voordelen opwegen tegen het mogelijke risico voor het kind.
As hepatotoxicity is more frequent in women with CD4 cell counts above 250 cells/ mm3, these conditions should be taken in consideration on therapeutic decision (see section 4.4).
Voorzichtigheid is geboden wanneer VIRAMUNE wordt voorgeschreven aan zwangere vrouwen (zie rubriek 4.4).
Women of childbearing potential should not use oral contraceptives as the sole method for birth control, since nevirapine might lower the plasma concentrations of these medications (see sections 4.4 & 4.5).
Vrouwen in de vruchtbare leeftijd dienen een oraal anticonceptivum niet als enige methode voor anticonceptie te gebruiken, omdat nevirapine de plasmaconcentratie van orale anticonceptiva verlaagt (zie rubrieken 4.4 en 4.5).
Nevirapine readily crosses the placenta and is found in breast milk.
Resultaten van een onderzoek naar farmacokinetische eigenschappen (ACTG 250) bij 10 zwangere vrouwen met een HIV-1-infectie, die gemiddeld 5,8 uur voor de bevalling één enkele orale dosis van 100 of 200 mg VIRAMUNE toegediend kregen, hebben aangetoond dat nevirapine gemakkelijk de placenta passeert en teruggevonden wordt in de moedermelk.
It is recommended that HIV-infected mothers do not breast-feed their infants to avoid risking postnatal transmission of HIV and that mothers should discontinue breast-feeding if they are receiving VIRAMUNE.
Aanbevolen wordt dat moeders met een HIV-infectie geen borstvoeding geven aan hun kinderen, om het risico van postnatale transmissie van HIV te vermijden en dat moeders moeten stoppen met het geven van borstvoeding wanneer zij VIRAMUNE gebruiken.
No studies on the effects on the ability to drive and use machines have been performed.
Er is geen onderzoek verricht met de betrekking tot de effecten op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
The most frequently reported adverse reactions related to VIRAMUNE therapy, across all clinical trials, were rash, allergic reactions, hepatitis, abnormal liver function tests, nausea, vomiting, diarrhoea, abdominal pain, fatigue, fever, headache and myalgia.
De meest frequent gemelde bijwerkingen gerelateerd aan de VIRAMUNE behandeling in al het klinisch geneesmiddelenonderzoek, waren rash, allergische reacties, hepatitis, afwijkende leverfunctie testen, misselijkheid, braken, diarree, buikpijn, vermoeidheid, koorts, hoofdpijn en myalgie.
The postmarketing experience has shown that the most serious adverse reactions are Stevens-Johnson syndrome and toxic epidermal necrolysis and serious hepatitis/ hepatic failure and hypersensitivity reactions, characterised by rash with constitutional symptoms such as fever, arthralgia, myalgia and lymphadenopathy, plus visceral involvement, such as hepatitis, eosinophilia, granulocytopenia, and renal dysfunction.
14 Postmarketing surveillance laat zien dat de meest ernstige bijwerkingen van nevirapine zijn: het Stevens-Johnson syndroom of toxische epidermale necrolyse, ernstige hepatitis/leverfalen en overgevoeligheidsreacties, gekarakteriseerd door rash met constitutionele symptomen zoals koorts, arthralgie, myalgie en lymfadenopathie, plus viscerale betrokkenheid, zoals hepatitis, eosinofilie, granulocytopenie en renale dysfunctie.
The first 18 weeks of treatment is a critical period which requires close monitoring (see section 4.4).
De eerste 18 weken van de behandeling is een kritische periode waarin nauwkeurige controle is vereist (zie rubriek 4.4).
The following adverse reactions which may be causally related to the administration of VIRAMUNE have been reported.
De volgende bijwerkingen, die een causaal verband kunnen hebben met de toediening van VIRAMUNE, zijn gemeld.
The frequencies estimated are based on pooled clinical trial data for events considered related to VIRAMUNE treatment.
De geschatte frequenties zijn gebaseerd op gepoolde data van klinische studies en betreffen voorvallen die VIRAMUNE-gerelateerd worden beschouwd.
Frequency is defined using the following convention: very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100 to < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000); very rare (< 1/ 10,000), not known (cannot be estimated from the available data).
De frequentie ids gebaseerd op de volgende indeling: zeer vaak (> 1/10); vaak (> 1/100, < 1/10); soms (> 1/1000, < 1/100); zelden (> 1/10.000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan niet worden berekend met de beschikbare gegevens).
Blood and lymphatic system disorders Common Uncommon
Onderzoeken Vaak afwijkende leverfunctie testen
* In study 1100.1090, from which the majority of related adverse events (n=28) were received, patients on placebo had a higher incidence of events of granulocytopenia (3.3%) than patients on nevirapine (2.5%).
Bloed en lymfestelselaandieningen Vaak granulocytopenie * Soms anemie * In studie 1100.1090, waaruit het merendeel van de meldingen afkomstig is (n=28), hadden patienten die placebo kregen een hogere incidentie van gevallen van granulocytopenie (3,3%) dan patiënten die nevirapine kregen (2,5%).
14 Nervous system disorders Common
Zenuwstelselaandoeningen Vaak hoofdpijn
disorders vomiting, diarrhoea, abdominal pain, nausea
Maagdarmstelselaandoeningen Vaak braken, diaree, buikpijn, misselijkheid
Skin and subcutaneous tissue disorders Very common Uncommon oedema, urticaria
Huid of onderhuidaandoeninen Zeer vaak Soms
rash (13.6%) Stevens Johnson Syndrome/ toxic epidermal necrolysis (0.1%), angioneurotic
uitslag (13,6%) Stevens Johnson Syndroom/toxische epidermale necrolyse (0,1%), angioneurotisch oedeem, urticaria
Musculoskeletal and connective tissue disorders Common Uncommon
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen Vaak myalgie Soms artralgie
General disorders and administration site conditions Common
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Vaak koorts, vermoeidheid
Immune system disorders Common Not known
Immuunsysteemaandoeningen Vaak: overgevoeligheid Niet bekend
hypersensitivity drug rash with eosinophilia and systemic symptoms, anaphylaxis
geneesmiddelenuitslag met eosinofilie en systemische symptomen, anafylaxie
Hepatobiliary disorders Common Uncommon Rare
Lever- en galaandoeningen Vaak hepatitis (1,4%) Soms: geelzucht Zelden
hepatitis (1.4%) jaundice hepatitis fulminant
fulminante hepatitis
Combination antiretroviral therapy has been associated with redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV infected patients including the loss of peripheral and facial subcutaneous fat, increased intra- abdominal and visceral fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump).
Antiretrovirale combinatietherapie, ging bij HIV-patiënten gepaard met een herverdeling van lichaamsvet (lipodystrofie), waaronder verlies van perifeer en faciaal subcutaan vet, toegenomen intra-abdominaal en visceraal vet, borsthypertrofie en accumulatie van dorsocervicaal vet (buffalo hump).
Combination antiretroviral therapy has been associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin resistance, hyperglycaemia and hyperlactataemia (see section 4.4).
15 Antiretrovirale combinatietherapie ging gepaard met metabole stoornissen zoals hypertriglyceridemie, hypercholesterolemie, insuline resistentie, hyperglycemie en hyperlactatemie (zie rubriek 4.4).
The following events have also been reported when VIRAMUNE has been used in combination with other anti-retroviral agents: pancreatitis, peripheral neuropathy and thrombocytopaenia.
De volgende verschijnselen zijn eveneens gemeld wanneer VIRAMUNE in combinatie met andere antiretrovirale middelen werd gebruikt: pancreatitis, perifere neuropathie en trombocytopenie.
These events are commonly associated with other antiretroviral agents and may be expected to occur when VIRAMUNE is used in combination with other agents; however it is unlikely that these events are due to VIRAMUNE treatment.
Deze verschijnselen worden over het algemeen in verband gebracht met de andere antiretrovirale middelen en kunnen worden verwacht wanneer VIRAMUNE wordt gebruikt in combinatie met andere middelen; het is echter onwaarschijnlijk dat deze verschijnselen zijn toe te schrijven aan de VIRAMUNE behandeling.
Hepatic-renal failure syndromes have been reported rarely.
Er zijn enkele gevallen van lever-nierfalen syndroom gemeld.
Skin and subcutaneous tissues
Huid en subcutane weefsels
The most common clinical toxicity of VIRAMUNE is rash, with VIRAMUNE attributable rash occurring in 13.6% of patients in combination regimens in controlled studies.
Aan VIRAMUNE toe te schrijven huiduitslag treedt op bij 13,6% van de patiënten behandeld met combinatietherapie in gecontroleerde onderzoeken.
Rashes are usually mild to moderate, maculopapular erythematous cutaneous eruptions, with or
Ernstige of levensbedreigende huidaandoeningen deden zich voor bij 1,7% van de patiënten die met VIRAMUNE behandeld werden, in vergelijking met 0,2% van de patiënten in de controlegroepen.
15 without pruritus, located on the trunk, face and extremities.
De rash bestaat gewoonlijk uit milde tot matig-ernstige, maculopapuleuze, erythemateuze huiduitslag, met of zonder jeuk, op de romp, het gezicht en de armen en benen.
Allergic reactions (anaphylaxis, angioedema and urticaria) have been reported.
Allergische reacties (anafylaxe, angio-oedeem en urticaria) zijn gemeld.
Rashes occur alone or in the context of hypersensitivity reactions, characterised by rash with constitutional symptoms such as fever, arthralgia, myalgia and lympadenopathy, plus visceral involvement, such as hepatitis, eosinophilia, granulocytopenia, and renal dysfunction.
Rashes zijn geïsoleerd of treden op bij een overgevoeligheidreactie, gekenmerkt door huiduitslag gepaard gaande met constitutionele symptomen als koorts, arthralgie/gewrichtspijn, myalgie/spierpijn, lymfadenopathie plus viscerale betrokkenheid, zoals hepatitis, eosinofilie, granulocytopenie en renale dysfunctie.
Severe and life-threatening skin reactions have occurred in patients treated with VIRAMUNE, including Stevens-Johnson syndrome (SJS) and toxic epidermal necrolysis (TEN).
Ernstige en levensbedreigende huidreacties bij patiënten die met VIRAMUNE werden behandeld, waaronder het Stevens-Johnson syndroom (SJS) en, toxische epidermale necrolyse (TEN) zijn voorgekomen.
Fatal cases of SJS, TEN and hypersensitivity reactions have been reported.
Er zijn fatale gevallen van SJS, TEN en overgevoeligheidsreacties gemeld.
The majority of severe rashes occurred within the first 6 weeks of treatment and some required hospitalisation, with one patient requiring surgical intervention (see section 4.4).
Het merendeel van de ernstige vormen van rash trad op in de eerste 6 weken van de behandeling; enkele patiënten met ernstige rash moesten in het ziekenhuis opgenomen worden waarvan er één een chirurgische ingreep moest ondergaan (zie rubriek 4.4).
Hepato-biliary
Lever en gal
The most frequently observed laboratory test abnormalities are elevations in liver function tests (LFTs), including ALAT, ASAT, GGT, total bilirubin and alkaline phosphatase.
De meest geziene afwijkingen in laboratoriumonderzoek is een verhoging in de leverfunctie-tests (LFTs), met inbegrip van ALAT, ASAT, GGT totaal bilirubine en alkalische fosfatase.
Asymptomatic elevations of GGT levels are the most frequent.
Asymptomatische verhogingen van GGT spiegels komen het meest voor.
Cases of jaundice have been reported.
Gevallen van geelzucht zijn gemeld.
Cases of hepatitis (severe and life-threatening hepatoxicity, including fatal fulminant hepatitis) have been reported in patients treated with VIRAMUNE.
Gevallen van hepatitis (ernstige en levensbedreigende hepatotoxiciteit, met inbegrip van fatale hepatische necrose) zijn gemeld bij patiënten die werden behandeld met VIRAMUNE.
The best predictor of a serious hepatic event was elevated baseline liver function tests.
De beste indicator voor ernstige bijwerkingen van de lever waren verhoogde basale leverfunctiewaarden.
Based on clinical trial experience of 361 paediatric patients the majority of which received combination treatment with ZDV or/ and ddI, the most frequently reported adverse events related to VIRAMUNE were similar to those observed in adults.
Klinische onderzoeken bij totaal 361 kinderen, van wie de meeste een combinatie behandeling met zidovudine of/en stavudine kregen, laten zien, dat de meest frequent gerapporteerde, aan VIRAMUNE
Granulocytopenia was more frequently observed in children.
Granulocytopenie werd bij kinderen vaker gezien.
In an open-label clinical trial (ACTG 180) granulocytopenia assessed as drug- related occurred in 5/ 37 (13.5%) of patients.
In een openlabel studie (ACTG 180) trad geneesmiddelgerelateerde granulocytopenie op bij 5/37 (13,5%) van de patiënten.
In ACTG 245, a double-blind placebo controlled study, the frequency of serious drug-related granulocytopenia was 5/ 305 (1.6%).
In ACTG 245, een dubbelblinde placebogecontroleerd onderzoek, was de frequentie van ernstige geneesmiddelgerelateerde granulocytopenie 5/305 (1,6%).
Isolated cases of Stevens- Johnson syndrome or Stevens-Johnson/ toxic epidermal necrolysis transition syndrome have been reported in this population.
Op zichzelf staande gevallen van het Stevens-Johnson syndroom of het Stevens-Johnson/toxische epidermale necrolyse transitie syndroom zijn bij deze populatie gerapporteerd.
There is no known antidote for VIRAMUNE overdosage.
Er is geen antidotum bekend tegen VIRAMUNE.
Cases of VIRAMUNE overdose at doses ranging from 800 to 6000 mg per day for up to 15 days have been reported.
Er zijn gevallen gerapporteerd van overdoseringen van VIRAMUNE met doseringen van 800 tot 6000 mg per dag gedurende 15 dagen.
Patients have experienced oedema, erythema nodosum, fatigue, fever, headache, insomnia, nausea, pulmonary infiltrates, rash, vertigo, vomiting, increase in transaminases and weight decrease.
Patiënten kregen last van oedeem, erythema nodosum, vermoeidheid, koorts, hoofdpijn, slapeloosheid, misselijkheid, pulmonaire infiltraten, rash, duizeligheid, braken, stijging van transaminase-waarden en gewichtsverlies.
All of these effects subsided following discontinuation of VIRAMUNE.
Al deze effecten verdwenen na staken van de behandeling met VIRAMUNE.
Mechanism of Action Nevirapine is a NNRTI of HIV-1.
Werkingsmechanisme Nevirapine is een NNRTI van HIV-1.
Nevirapine binds directly to reverse transcriptase and blocks the RNA-dependent and DNA-dependent DNA polymerase activities by causing a disruption of the enzyme's catalytic site.
Nevirapine bindt rechtstreeks aan reverse transcriptase en blokkeert de RNA-afhankelijke en DNA-afhankelijke DNA-polymeraseactiviteiten door ontregeling van het katalytische gedeelte van het enzym.
The activity of nevirapine does not compete with template or nucleoside triphosphates.
De activiteit van nevirapine concurreert niet met template of nucleoside trifosfaten.
HIV-2 reverse transcriptase and eukaryotic DNA polymerases (such as human DNA polymerases α, β, γ, or δ) are not inhibited by nevirapine.
HIV-2 reverse transcriptase en eukaryotische DNA-polymerases (zoals humaan DNA-polymerase α, β, γ, of δ) worden niet geremd door nevirapine.
16 In vitro HIV susceptibility:
In vitro HIV gevoeligheid:
The in vitro antiviral activity of nevirapine has been measured in a variety of cell lines including peripheral blood mononuclear cells, monocyte derived macrophages, and lymphoblastoid cell lines.
De in vitro antivirale activiteit van nevirapine is gemeten in verschillende cellijnen waaronder mononucleaire cellen uit perifeer bloed, uit monocyt ontwikkelde macrofagen en lymfoblastoïde cellijnen.
In recent studies using human cord blood lymphocytes and human embryonic kidney 293 cells, EC50 values (50% inhibitory concentration) ranged from 14-302 nM against laboratory and clinical isolates of HIV-1.
In recente onderzoeken waarin gebruik gemaakt werd van lymfocyten uit humaan navelstrengbloed en humane embryonale nier-293-cellen, varieerden de EC50 waarden (50% inhibitie concentratie) van 14 tot 302 nM bij laboratorium- en klinische HIV-1 isolaten.
Nevirapine exhibited antiviral activity in vitro against group M HIV-1 isolates from clades A, B, C, D, F, G, and H, and circulating recombinant forms (CRF), CRF01_AE, CRF02_AG and CRF12_BF (median EC50 value of 63 nM).
Nevirapine liet in vitro antivirale activiteit zien tegen groep M HIV-1 isolaten van clades A, B, C, D, F, G en H, en recombinanten (CRF), CRF01 AE, CRF02 AG en CRF12 BF (mediane EC50 waarde van 63 nM).
Nevirapine had no antiviral activity in vitro against isolates from group O HIV-1 and HIV-2.
Nevirapine had geen antivirale activiteit in vitro tegen isolaten van groep O HIV-1 en HIV-2.
Nevirapine in combination with efavirenz exhibited a strong antagonistic anti-HIV-1 activity in vitro (see section 4.5) and was additive to antagonistic with the protease inhibitor ritonavir or the fusion inhibitor enfuvirtide. Nevirapine exhibited additive to synergistic anti-HIV-1 activity in combination with the protease inhibitors amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, saquinavir and tipranavir, and the NRTIs abacavir, didanosine, emtricitabine, lamivudine, stavudine, tenofovir and zidovudine.
Nevirapine liet een additieve tot synergistische anti-HIV-1 activiteit zien in combinatie met de proteaseremmers amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, saquinavir en tipranavir, en de NRTI’ s abacavir, didanosine, emtricitabine, lamivudine, stavudine, tenofovir en zidovudine.
The anti-HIV-1 activity of nevirapine was antagonized by the anti-HBV drug adefovir and by the anti-HCV drug ribavirin in vitro.
De anti-HIV-1 activiteit van nevirapine werd in vitro geantagoneerd door het anti-HBV geneesmiddel adefovir en door het anti-HCV geneesmiddel ribavirine.
Resistance HIV isolates with reduced susceptibility (100 to 250-fold) to nevirapine emerge in vitro.
Resistentie Geïsoleerde HIV-virussen met een verminderde (100- tot 250-voudige) gevoeligheid voor nevirapine overleven in vitro.
Phenotypic and genotypic changes occur in HIV isolates from patients treated with VIRAMUNE or VIRAMUNE + zidovudine over one to 12 weeks.
In geïsoleerde HIV-virussen van patiënten die met VIRAMUNE of met VIRAMUNE + zidovudine worden behandeld treden na één tot twaalf weken fenotypische en genotypische veranderingen op.
By week 8 of VIRAMUNE monotherapy, 100% of the patients tested had HIV isolates with a > 100-fold decrease in susceptibility to nevirapine, regardless of dose.
Na acht weken VIRAMUNE monotherapie had 100% van de geteste patiënten geïsoleerde HIV-virussen met een > 100-voudige verminderde gevoeligheid voor nevirapine, onafhankelijk van de dosis.
VIRAMUNE + zidovudine combination therapy did not alter the emergence rate of nevirapine- resistant virus.
17 in de overlevingsgraad van het nevirapine-resistente virus.
Genotypic and phenotypic resistance was examined for patients receiving VIRAMUNE in triple and double therapy drug combination therapy, and in the non-VIRAMUNE comparative group from the INCAS study.
In de INCAS-studie werd de genotypische en fenotypische resistentie onderzocht bij patiënten die behandeld werden met VIRAMUNE in triple- of double-therapie, ten opzichte van een controlegroep die niet met VIRAMUNE werd behandeld.
Antiretroviral naive subjects with CD4 cells counts of 200-600/ mm3 were treated with either VIRAMUNE + zidovudine (n = 46), zidovudine + didanosine (n = 51) or VIRAMUNE + zidovudine + didanosine (n = 51) and followed for 52 weeks or longer on therapy.
De behandeling werd gedurende 52 weken of langer gevolgd.
Virologic evaluations were performed at baseline, six months and 12 months.
Virologische evaluaties werden bij het begin uitgevoerd (aanvangswaarde), en na 6 en 12 maanden.
The phenotypic resistance test performed required a minimum of 1000 copies/ ml HIV RNA in order to be able to amplify the virus.
De fenotypische resistentie-test die werd uitgevoerd vereiste een minimum van 1000 HIV-RNA kopieën/ml teneinde het virus te kunnen kweken.
Of the three study groups, 16, 19 and 28 patients respectively had evaluable baseline isolates and subsequently remained in the study for at least 24 weeks.
Van de drie onderzoeksgroepen hadden respectievelijk 16, 19 en 28 patiënten meetbare aanvangswaarde-isolaten en zodoende bleven deze patiënten gedurende ten minste 24 weken in de studie.
At baseline, there were five cases of phenotypic resistance to nevirapine; the IC50 values were 5 to 6.5-fold increased in three and > 100 fold in two.
Bij aanvang van de studie waren er vijf gevallen van fenotypische resistentie tegen nevirapine; in drie gevallen waren de IC50 waarden 5 tot 6.5 maal toegenomen, en in twee gevallen > 100 maal.
At 24 weeks, all available isolates recoverable from patients receiving nevirapine were resistant to this agent, while 18/ 21 (86%) patients carried such isolates at 30-60 weeks.
Na 24 weken waren alle beschikbare isolaten van patiënten die nevirapine kregen resistent tegen dit agens, terwijl 18/21 (86%) patiënten dergelijke isolaten vertoonden na 30-60 weken.
In 16 subjects viral suppression was below the limits of detection (< 20 copies/ ml = 14, < 400 copies/ ml = 2).
Bij 16 patiënten was de virale suppressie beneden de detectielimiet (< 20 kopieën/ml = 14, < 400 kopieën/ml = 2).
Assuming that suppression below < 20 copies/ ml implies nevirapine susceptibility of the virus, 45% (17/ 38) of patients had virus measured or imputed to be susceptible to nevirapine.
Er van uitgaande dat een suppressie beneden de 20 kopieën/ml duidt op gevoeligheid van het virus voor nevirapine, had in 45% (17/38) van de patiënten het virus een gemeten of toegeschreven gevoeligheid voor nevirapine.
All 11 subjects receiving VIRAMUNE + zidovudine who were tested for phenotypic resistance were resistant to nevirapine by six months.
Alle 11 patiënten die VIRAMUNE + ZDV kregen en werden getest op fenotypische resistentie waren resistent voor nevirapine na zes maanden.
Over the entire period of observation, one case of didanosine resistance was seen.
Gedurende de gehele observatieperiode is één geval van ddI resistentie gezien.
Zidovudine resistance emerged as more frequent after 30 – 60 weeks, especially in patients receiving double combination therapy.
Zidovudine resistentie kwam vaker voor na 30-60 weken, in het bijzonder bij patiënten met double-combinatietherapie.
Based on the increase in IC50, zidovudine resistance appeared lower in the VIRAMUNE + zidovudine + didanosine group than the other treatment groups.
Op basis van de stijging in IC50 leek de ZDV resistentie lager in the VIRAMUNE + ZDV + ddI groep dan in de andere behandelingsgroepen.
With respect to nevirapine resistance, all isolates that were sequenced carried at least one mutation associated with resistance, the most common single changes being K103N and Y181C.
Met betrekking tot NVP resistentie bevatte van alle isolaten die waren gesequenced ten minste één een mutatie verbandhoudend met resistentie, met als meest gangbare mutaties K103N en Y181C.
Combinations of mutations were found in nine of the 12 patients observed.
Combinaties van mutaties werden gevonden in negen van de 12 geobserveerde patiënten.
These data from INCAS illustrate that the use of highly active drug therapies is associated with a delay in the development of antiretroviral drug resistance.
Deze gegevens van INCAS laten zien dat het gebruik van intensieve farmacotherapie een vertraagde ontwikkeling van antiretrovirale geneesmiddelresistentie laat zien.
The clinical relevance of phenotypic and genotypic changes associated with VIRAMUNE therapy has not been established.
De klinische relevantie van de fenotypische en genotypische wijzigingen in verband met de VIRAMUNE-therapie is niet vastgesteld.
17 In addition to the data presented above, there exists a risk of rapid emergence of resistance to NNRTIs in case of virological failure.
Naast de hierboven vermelde gegevens, bestaat er een kans op een snelle resistentie-ontwikkeling voor NNRTI’ s in geval van gebrek aan virologisch effect.
Cross-resistance Rapid emergence of HIV strains which are cross-resistant to NNRTIs has been observed in vitro.
Kruisresistentie In vitro is het snel ontstaan van HIV-stammen die kruisresistentie vertoonden ten opzichte van NNRTI's waargenomen.
Data on cross-resistance between the NNRTI nevirapine and NRTIs are very limited.
De gegevens over kruisresistentie tussen de NNRTI nevirapine en de NRTI’ s zijn zeer beperkt.
In four patients, zidovudine-resistant isolates tested in vitro retained susceptibility to nevirapine and in six patients, nevirapine-resistant isolates were susceptible to zidovudine and didanosine.
Zidovudine-resistente geïsoleerde HIV-virussen van vier patiënten waren bij in-vitro testen nog steeds gevoelig voor nevirapine en nevirapine-resistente geïsoleerde HIV-virussen van zes patiënten waren bij in vitro testen gevoelig voor zidovudine en didanosine.
Cross-resistance between nevirapine and HIV PIs is unlikely because the enzyme targets involved are different.
Kruisresistentie tussen nevirapine en HIV-PI’ s is onwaarschijnlijk aangezien het aangrijpingspunt op het enzym verschillend is.
Cross-resistance among the currently registered NNRTIs is broad.
Kruisresistentie onder de thans geregistreerde NNRTI’ s is evident.
Some genotypic resistance data indicate that in most patients failing NNRTI, viral strains express cross-resistance to the other NNRTIs.
Enkele genotypische resistentiegegevens laten zien dat bij de meeste patiënten die niet op NNRTI’ s reageerden, virusstammen kruisresistentie voor de andere NNRTI’ s vertonen.
The currently available data do not support sequential use of NNRTIs.
De momenteel beschikbare gegevens ondersteunen opeenvolgend gebruik van NNRTI’ s niet.
Pharmacodynamic Effects VIRAMUNE has been evaluated in both treatment naive and treatment experienced patients.
Farmacodynamische effecten VIRAMUNE is onderzocht bij zowel therapie-naïeve patiënten als bij voorbehandelde patiënten.
Results from a trial (ACTG 241) evaluated triple therapy with VIRAMUNE, zidovudine and didanosine compared to zidovudine + didanosine, in 398 HIV-1 infected patients (mean baseline 153 CD4+ cells/ mm3; plasma HIV1 RNA 4.59 log10 copies/ ml), who had received at least 6 months of NRTI therapy prior to enrolment (median 115 weeks).
Bij deze vergevorderde patiënten vertoonde gedurende één jaar de
These heavily experienced patients demonstrated a significant improvement of the triple therapy group over the double therapy group for one year in both viral RNA and CD4+ cell counts.
18 triple therapie groep een significante verbetering in zowel het virale RNA als in de hoeveelheid CD4+- cellen ten opzichte van de double therapie groep.
A durable response for at least one year was documented in a trial (INCAS) for the triple therapy arm with VIRAMUNE, zidovudine and didanosine compared to zidovudine + didanosine or VIRAMUNE + zidovudine in 151 HIV-1 infected, treatment naive patients with CD4+ cell counts of 200- 600 cells/ mm3 (mean 376 cells/ mm3) and a mean baseline plasma HIV-1 RNA concentration of 4.41 log10 copies/ ml (25,704 copies/ ml).
In een onderzoek (INCAS) in 151 met HIV-1 geïnfecteerde antiretroviraal naïeve patiënten met CD4 cell counts van 200-600 cellen/mm3 (gemiddeld 376 cellen/mm3) en een gemiddelde uitgangswaarde voor de plasma-concentratie van HIV-1 RNA van 4,41 log10 kopieën/ml (25.704 kopieën/ml) werd gedurende ten minste één jaar een aanhoudende respons aangetoond voor de drievoudige therapie met VIRAMUNE, zidovudine en didanosine in vergelijking met zidovudine + didanosine of VIRAMUNE + zidovudine.
Treatment doses were VIRAMUNE, 200 mg daily for two weeks, followed by 200 mg twice daily, or placebo; zidovudine, 200 mg three times daily; didanosine, 125 or 200 mg twice daily (depending on the weight).
De gebruikte doseringen waren 200 mg VIRAMUNE per dag gedurende twee weken, gevolgd door 200 mg tweemaal daags of placebo; 200 mg zidovudine driemaal daags; 125 of 200 mg didanosine tweemaal daags (afhankelijk van het gewicht).
Two studies evaluated the efficacy of VIRAMUNE to prevent vertical transmission of HIV-1 infection.
Perinatale transmissie In twee studies werd de werkzaamheid van VIRAMUNE om de verticale transmissie van HIV-1 infectie te voorkomen geëvalueerd.
Mothers received only study antiretroviral therapy during these trials.
Moeders ontvingen alleen antiretrovirale studietherapie tijdens deze trials.
In the HIVNET 012 study in Kampala (Uganda) mother-infant pairs were randomised to receive oral VIRAMUNE (mother:
In de HIVNET 012 studie in Kampala (Oeganda) werden moeder-kind koppels gerandomiseerd voor oraal VIRAMUNE (moeder:
200 mg at the onset of labour; infant:
200 mg bij aanvang van de weeën; baby:
2 mg/ kg within 72 hours of birth), or an ultra-short oral zidovudine regimen (mother:
2 mg/kg binnen 72 uur na de geboorte), of een ultra-kort behandelingsregime met zidovudine (moeder:
4 mg/ kg twice daily for 7 days).
600 mg bij aanvang van de weeën en 300 mg elke 3 uur tot aan de bevalling; baby: tweemaal daags 4 mg/kg gedurende 7 dagen).
The cumulative HIV-1 infant infection rate at 14-16 weeks was 13.1% (n = 310) in the VIRAMUNE group, versus 25.1% (n = 308 in the ultra-short zidovudine group (p = 0.00063).
Het cumulatieve HIV-1 infectiecijfer bij de kinderen op 14 – 16 weken was 13,1% (n=310) in de VIRAMUNE groep, versus 25,1% (n=308) in de ultra-korte zidovudine groep (p=0,00063).
In the SAINT study conducted in South Africa, mother-infant pairs were randomised to receive oral VIRAMUNE (mother:
In de SAINT studie, uitgevoerd in Zuid Afrika, werden moeder-kind koppels gerandomiseerd voor oraal VIRAMUNE (moeder:
200 mg during labor and 200 mg 24 to 48 hours postdelivery; infant:
200 mg tijdens de weeën en 200 mg 24 en 48 uur na de bevalling; baby:
6 mg 24 to 48 hours postdelivery); or a short oral zidovudine plus lamivudine regimen (mother: zidovudine 600 mg, then 300 mg every 3 hours during labour, followed by 300 mg b. i. d. for 7 days postdelivery plus lamivudine 150 mg b. i. d. during labour and for 7 days postdelivery; infant: zidovudine 12 mg b. i. d. plus lamivudine 6 mg b. i. d. for 7 days [if infant weight < 2 kg, zidovudine 4 mg/ kg b. i. d. plus lamivudine 2 mg/ kg b. i. d. for 7 days]).
6 mg 24 tot 48 uur na de bevalling); of een kort behandelingsregime met oraal zidovudine plus lamivudine (moeder: zidovudine 600 mg, dan 300 mg elke 3 uur tijdens de weeën, gevolgd door 300 mg tweemaal daags gedurende 7 dagen na de bevalling plus lamivudine 150 mg tweemaal daags tijdens de weeën en gedurende 7 dagen na de bevalling; baby: zidovudine 12 mg tweemaal daags plus lamivudine 6 mg tweemaal daags gedurende 7 dagen [als het gewicht van de baby minder was dan 2 kg, zidovudine 4 mg/kg tweemaal daags plus lamivudine 2 mg/kg tweemaal daags gedurende 7 dagen]).
There was no significant difference in HIV-1 transmission rates through 6 to 8 weeks between the VIRAMUNE group (5.7%, n = 652) and the zidovudine plus lamivudine group (3.6%, n = 649).
Er was geen significant verschil in HIV-1 transmissie gedurende 6 tot 8 weken tussen de VIRAMUNE groep (5,7%, n = 652) en de zidovudine plus lamivudine groep (3,6%, n = 649).
There was greater risk of HIV-1 transmission to babies whose mothers received their VIRAMUNE or their zidovudine plus lamivudine doses less than 2 hours before delivery.
Er was een groter risico op HIV-1 transmissie naar baby’ s wiens moeders VIRAMUNE of zidovudine plus lamivudine doseringen minder dan 2 uur voor de bevalling kregen.
18 approximately 4 weeks after delivery.
In de SAINT studie had 68% van de met nevirapine behandelde moeders ongeveer 4 weken na de bevalling resistente stammen.
The clinical relevance of these data in European populations has not been established.
De klinische relevantie van deze gegevens in Europese populaties is niet vastgesteld.
Furthermore, in the case VIRAMUNE is used as single dose to prevent vertical transmission of HIV-1 infection, the risk of hepatotoxicity in mother and child cannot be excluded.
Verder kan, wanneer VIRAMUNE in een enkelvoudige dosis wordt gebruikt ter preventie van de verticale transmissie van HIV-1 infecties, het risico van hepatotoxiciteit bij moeder en kind niet worden uitgesloten.
A blinded randomized clinical trial in women already taking antiretroviral therapy throughout pregnancy (PACTG 316) demonstrated no further reduction of vertical HIV-1 transmission when the mother and the child received a single VIRAMUNE dose during labour and after birth respectively.
Een blind gerandomiseerd klinisch onderzoek bij vrouwen die al gedurende de zwangerschap antiretrovirale therapie gebruikten (PACTG 316) liet geen verdere reductie van verticale HIV-1 transmissie zien wanneer de moeder en het kind een eenmalige doses VIRAMUNE tijdens de bevalling respectievelijk na de geboorte kregen.
HIV-1 transmission rates were similarly low in both treatment groups (1.3% in the VIRAMUNE group, 1.4% in the placebo group).
HIV-1 transmissie waarden waren in beide behandelingsgroepen even laag (1,3% in de VIRAMUNE groep, 1,4% in de placebo groep).
The vertical transmission decreased neither in women with HIV-1 RNA below the limit of quantification nor in women with HIV-1 RNA above the limit of quantification prior to partus.
De verticale transmissie daalde noch bij vrouwen met HIV-1 RNA beneden de kwantificatielimiet noch bij vrouwen met HIV-1 RNA boven de kwantificatielimiet voorafgaand aan de partus.
Of the 95 women who received intrapartum VIRAMUNE, 15% developed nevirapine resistance mutations at 6 weeks post partus.
Van de 95 vrouwen die tijdens de bevalling VIRAMUNE ontvingen, ontwikkelde 15% 6 weken na de bevalling nevirapine resistente mutaties.
VIRAMUNE tablets and oral suspension have been shown to be comparably bioavailable and interchangeable at doses up to 200 mg.
VIRAMUNE tabletten en suspensie voor oraal gebruik hebben een vergelijkbare biologische beschikbaarheid en zijn uitwisselbaar bij doses tot en met 200 mg.
Absorption:
19 Absorptie:
Nevirapine is readily absorbed (> 90%) after oral administration in healthy volunteers and in adults with HIV-1 infection.
Nevirapine wordt gemakkelijk geabsorbeerd (> 90%) na orale toediening, zowel bij gezonde vrijwilligers als bij volwassenen met een HIV-1-infectie.
Absolute bioavailability in 12 healthy adults following single-dose administration was 93 ± 9% (mean SD) for a 50 mg tablet and 91 ± 8% for an oral solution.
De absolute biologische beschikbaarheid bij 12 gezonde volwassenen na toediening van één dosis bedroeg 93 ± 9% (gemiddelde ± SD) voor een tablet van 50 mg en 91 ± 8% voor een orale oplossing.
Peak plasma nevirapine concentrations of 2 ± 0.4 µg/ ml (7.5 µM) were attained by 4 hours following a single 200 mg dose.
Maximale plasma-nevirapineconcentraties van 2 ± 0,4 µg/ml (7,5 µM) werden 4 uur na een enkele dosis van 200 mg bereikt.
Following multiple doses, nevirapine peak concentrations appear to increase linearly in the dose range of 200 to 400 mg/ day.
Na meerdere doses, blijken nevirapine piekconcentraties lineair toe te nemen in de dosisrange van 200 tot 400 mg/dag.
Data reported in the literature from 20 HIV infected patients suggest a steady state Cmax of 5.74 µg/ ml (5.00-7.44) and Cmin of 3.73 µg/ ml (3.20-5.08) with an AUC of 109.0 h*µg/ ml (96.0-143.5) in patients taking 200 mg of nevirapine bid.
Literatuur gegevens van 20 HIV geïnfecteerde patiënten duiden op steady-state Cmax van 5,74 µg/ml (5.00-7,44) en een Cmin of 3,73 µg/ml (3,20-5,08) met een AUC van 109,0 h * µg/ml (96,0-143,5) bij patiënten die 200 mg nevirapine tweemaal daags innemen.
Other published data support these conclusions.
Overige gepubliceerde data ondersteunen deze conclusies.
Long-term efficacy appears to be most likely in patients whose nevirapine trough levels exceed 3.5 µg/ ml.
Langere termijn effectiviteit blijkt het meest waarschijnlijk bij patiënten wiens nevirapine dal spiegels boven de 3,5 µg/ml liggen.
Nevirapine is lipophilic and is essentially nonionized at physiologic pH.
Nevirapine is lipofiel en is bij fysiologische pH voornamelijk niet-geïoniseerd.
Following intravenous administration to healthy adults, the volume of distribution (Vdss) of nevirapine was 1.21 ± 0.09 l/ kg, suggesting that nevirapine is widely distributed in humans.
Na intraveneuze toediening bij gezonde volwassenen bedroeg het distributievolume (Vdss) van nevirapine 1,21 ± 0,09 l/kg, hetgeen wijst op een uitgebreide distributie van nevirapine in de mens.
Nevirapine readily crosses the placenta and is found in breast milk.
Nevirapine passeert gemakkelijk de placenta en wordt gevonden in moedermelk.
Nevirapine is about 60% bound to plasma proteins in the plasma concentration range of 1-10 µg/ ml.
Nevirapine is voor ongeveer 60% gebonden aan plasma-eiwitten in de plasmaconcentratie-range van 1-10 µg/ml.
Nevirapine concentrations in human cerebrospinal fluid (n = 6) were 45% (± 5%) of the concentrations in plasma; this ratio is approximately equal to the fraction not bound to plasma protein.
Nevirapineconcentraties in humaan cerebrospinaalvocht (n = 6) bedroegen 45% (± 5%) van de concentraties in het plasma; deze ratio is ongeveer gelijk aan de fractie die niet gebonden is aan plasma-eiwit.
In vivo studies in humans and in vitro studies with human liver microsomes have shown that nevirapine is extensively biotransformed via cytochrome P450 (oxidative) metabolism to several hydroxylated metabolites.
In vivo onderzoeken bij mensen en in vitro onderzoeken met humane levermicrosomen hebben aangetoond dat nevirapine intensief gebiotransformeerd wordt via cytochroom-P450 (oxidatief) metabolisme naar verscheidene gehydroxyleerde metabolieten.
In vitro studies with human liver microsomes suggest that oxidative metabolism of nevirapine is mediated primarily by cytochrome P450 isozymes from the CYP3A family, although other isozymes may have a secondary role.
In vitro onderzoeken met menselijke levermicrosomen suggereren dat het oxidatieve metabolisme van nevirapine hoofdzakelijk gemedieerd wordt door cytochroom-P450-iso-enzymen van de CYP3A- familie, hoewel andere iso-enzymen een secundaire rol kunnen spelen.