qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
In a mass balance/ excretion study in eight healthy male volunteers dosed to steady state with nevirapine 200 mg given twice daily followed by a single 50 mg dose of 14C-nevirapine, approximately 91.4 ± 10.5% of the radiolabelled dose was recovered, with urine (81.3 ± 11.1%) representing the primary route of excretion compared to faeces (10.1 ± 1.5%).
Ongeveer 91,4 ± 10,5% van de radioactief gelabelde dosis werd teruggevonden, waarbij de primaire excretieroute via de urine was (81,3 ± 11,1%), vergeleken met de faeces (10,1 ± 1,5%).
Greater than 80% of the radioactivity in urine was made up of glucuronide conjugates of hydroxylated metabolites.
Meer dan 80% van de radioactiviteit in de urine bestond uit glucuronide-conjugaten van gehydroxyleerde metabolieten.
Thus cytochrome P450 metabolism, glucuronide conjugation, and urinary excretion of glucuronidated metabolites represent the primary route of nevirapine biotransformation and elimination in humans.
Dus cytochroom-P450- metabolisme, glucuronide-conjugatie en excretie in de urine van de geglucuronideerde metabolieten vormt de belangrijkste route van de biotransformatie en eliminatie van nevirapine bij mensen.
Only a small fraction (< 5%) of the radioactivity in urine (representing < 3% of the total dose) was made up of parent compound; therefore, renal excretion plays a minor role in elimination of the parent compound.
Slechts een klein deel (< 5%) van de radioactiviteit in de urine (< 3% van de totale dosis) bestond uit het oorspronkelijke product.
The
Renale excretie speelt dus een beperkte rol in de eliminatie van het oorspronkelijke product.
19 pharmacokinetics of autoinduction are characterised by an approximately 1.5 to 2 fold increase in the apparent oral clearance of nevirapine as treatment continues from a single dose to two-to-four weeks of dosing with 200-400 mg/ day.
Door zelfinductie neemt de klaring van nevirapine na orale toediening ongeveer 1,5 tot 2 maal toe wanneer de behandeling voortgezet wordt van één enkele dosis naar twee tot vier weken lang een dosis van 200-400 mg/dag.
Autoinduction also results in a corresponding decrease in the terminal phase half-life of nevirapine in plasma from approximately 45 hours (single dose) to approximately 25-30 hours following multiple dosing with 200-400 mg/ day.
Zelfinductie resulteert ook in een overeenkomstige afname in de halfwaardetijd van nevirapine in plasma van ongeveer 45 uur (enkele dosis) tot ongeveer 25-30 uur na meervoudige dosering van 200-400 mg/dag.
Renal dysfunction:
Renale dysfunctie:
The single-dose pharmacokinetics of nevirapine have been compared in 23 subjects with either mild (50 ≤ CLcr < 80 ml/ min), moderate (30 ≤ CLcr < 50 ml/ min) or severe renal dysfunction (CLcr< 30 ml/min), renal impairment or end-stage renal disease (ESRD) requiring dialysis, and 8 subjects with normal renal function (CLcr> 80 ml/ min).
De farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis nevirapine is vergeleken bij 23 patiënten met ofwel milde (50 ≤ CLcr < 80 ml/min), matige (30 ≤ CLcr < 50 ml/min) of ernstige renale dysfunctie (CLcr < 30 ml/min), nierfalen of end-stage renal disease (ESRD) waarbij dialyse is vereist, en 8 patiënten met een normale nierfunctie (CLcr > 80 ml/min).
Renal impairment (mild, moderate and severe) resulted in no significant change in the pharmacokinetics of nevirapine.
Nierfalen (mild, matig en ernstig) had geen significante verandering in de farmacokinetiek van nevirapine tot gevolg.
However, subjects with ESRD requiring dialysis exhibited a 43.5% reduction in nevirapine AUC over a one-week exposure period.
Patiënten met ESRD waarbij dialyse is vereist vertoonden echter een 43,5% afname in de AUC van nevirapine binnen een behandelingsperiode van een week.
There was also accumulation of nevirapine hydroxy-metabolites in plasma.
Er trad ook accumulatie op van nevirapine hydroxy- metabolieten in plasma.
The results suggest that supplementing VIRAMUNE therapy with an additional 200 mg dose of VIRAMUNE following each dialysis treatment would help offset the effects of dialysis on nevirapine clearance.
De resultaten wijzen erop dat aanvullende VIRAMUNE behandeling met een extra dosering van 200 mg VIRAMUNE na elke dialyse het effect van de dialyse op de
Otherwise patients with CLcr ≥ 20 ml/ min do not require an adjustment in VIRAMUNE dosing.
Bij patiënten met een CLcr ≥ 20 ml/min is daarentegen geen aanpassing van de VIRAMUNE dosering noodzakelijk.
Hepatic dysfunction: A steady state study comparing 46 patients with mild (n=17:
Er is een onderzoek bij steady state uitgevoerd, waarin 46 patiënten met milde (n=17:
Ishak Score 1-2), moderate (n=20; Ishak Score 3-4), or severe (n=9; Ishak Score 5-6, Child-Pugh A in 8 pts., for 1 Child-Pugh score not applicable) liver fibrosis as a measure of hepatic impairment was conducted.
Ishak Score 1-2), matige (n=20; Ishak Score 3-4), of ernstige (n=9; Ishak Score 5-6, Child-Pugh A bij 8 patiënten, voor 1 Child-Pugh score niet van toepassing) leverfibrose als een maat voor leverinsufficiëntie werden vergeleken.
The patients studied were receiving antiretroviral therapy containing Viramune 200 mg twice daily for at least 6 weeks prior to pharmacokinetic sampling, with a median duration of therapy of 3.4 years.
De patiënten in het onderzoek kregen antiretrovirale therapie bestaande uit Viramune 200 mg tweemaal daags gedurende tenminste 6 weken voor de farmacokinetische bepalingen, met een mediane duur van de therapie van 3,4 jaar.
In this study, the multiple dose pharmacokinetic disposition of nevirapine and the five oxidative metabolites were not altered.
De meervoudige doses farmacokinetiek van nevirapine en de vijf oxidatieve metabolieten werd niet gewijzigd.
However, approximately 15% of these patients with hepatic fibrosis had nevirapine trough concentrations above 9,000 ng/ ml (2 fold the usual mean trough).
Ongeveer 15% van deze patiënten met leverfibrose had echter nevirapine dalspiegels boven 9000 ng/ml (2 maal de gebruikelijke gemiddelde dalspiegel).
Patients with hepatic impairment should be monitored carefully for evidence of drug induced toxicity.
Patiënten met leverinsufficiëntie dienen nauwlettend te worden gevolgd met betrekking tot symptomen van geneesmiddel-geïnduceerde toxiciteit.
In a 200 mg nevirapine single dose pharmacokinetic study of HIV-negative patients with mild and moderate hepatic impairment (Child-Pugh A, n=6; Child-Pugh B, n=4), a significant increase in the AUC of nevirapine was observed in one Child-Pugh B patient with ascites suggesting that patients with worsening hepatic function and ascites may be at risk of accumulating nevirapine in the systemic circulation.
In een onderzoek waarin de farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis van 200 mg nevirapine bij HIV-negatieve patiënten met milde en matige leverinsufficiëntie (Child-Pugh A, n=6; Child-Pugh B, n=4) is onderzocht, werd bij een Child-Pugh B patiënt met ascites een significante toename in de AUC van nevirapine gezien Dit suggereert dat patiënten met een verslechterende leverfunctie en ascites risico hebben op een ophoping van nevirapine in de systemische circulatie.
Because nevirapine induces its own metabolism with multiple dosing, this single dose study may not reflect the impact of hepatic impairment on multiple dose pharmacokinetics (see section 4.4).
Omdat nevirapine zijn eigen metabolisme induceert bij meervoudige doses, kan het zijn dat dit enkelvoudige dosis onderzoek niet de invloed reflecteert van leverinsufficiëntie op meervoudige doses farmacokinetiek (zie rubriek 4.4).
In the multinational 2NN study, a population pharmacokinetic substudy of 1077 patients was performed that included 391 females.
In het multinationale 2NN-onderzoek werd een farmacokinetische substudie uitgevoerd bij 1077 patiënten, waarvan 391 van het vrouwelijke geslacht.
Female patients showed a 13.8% lower clearance of nevirapine than did male patients.
Vrouwelijke patiënten hadden een 13,8% lagere klaring van nevirapine dan de mannelijke patiënten.
This difference is not considered clinically relevant.
Dit verschil wordt klinisch niet-relevant beschouwd.
Since neither body weight nor Body Mass Index (BMI) had influence on the clearance of nevirapine, the effect of gender cannot be explained by body size.
Het effect van het geslacht kan niet worden verklaard door de lichaamsgrootte, want noch het lichaamsgewicht, noch de Body Mass Index (BMI) had effect op de nevirapine-klaring.
Nevirapine pharmacokinetics in HIV-1 infected adults do not appear to change with age (range 19-68 years) or race (Black, Hispanic, or Caucasian).
De farmacokinetiek van nevirapine in HIV-1 geïnfecteerde volwassenen lijkt niet te worden beïnvloed door leeftijd (range van 19-68 jaar) of door ras (negroïde, hispanic of blank).
VIRAMUNE has not been specifically investigated in patients over the age of 65.
VIRAMUNE is niet specifiek onderzocht bij patiënten boven 65 jaar.
Data concerning the pharmacokinetics of nevirapine has been derived from two major sources: a 48 week paediatric trial in South Africa (BI 1100.1368) involving 123 HIV-1 positive, antiretroviral naïve patients aged 3 months to 16 years; and a consolidated analysis of five Paediatric AIDS Clinical Trials Group (PACTG) protocols comprising 495 patients aged 14 days to 19 years.
Kinderen: gegevens over de farmacokinetiek van nevirapine zijn ontleend aan twee belangrijke bronnen: een 48 weken durend onderzoek bij kinderen in Zuid-Afrika met 123 HIV-1 positieve, therapie-naïeve patiënten in de leeftijd van 3 maanden tot 16 jaar (BI 1100.1368); en een gecombineerde analyse van 5 ‘ Paediatric AIDS Clinical Trials Group’ (PACTG) onderzoeken met in totaal 495 patiënten in de leeftijd van 14 dagen tot 19 jaar.
20 The results of the 48 week analysis of the South African study BI 1100.1368 confirmed that the 4/ 7 mg/ kg and 150 mg/ m2 nevirapine dose groups were well tolerated and effective in treating antiretroviral naïve paediatric patients.
De uitkomsten van de 48 weken analyse van de Zuid-Afrikaanse studie bevestigen dat de 4/7 mg/kg en 150 mg/m2 nevirapine doseringen goed verdragen worden en effectief zijn bij de behandeling van therapie-naïeve peadiatrische patiënten.
A marked improvement in the CD4+ cell percent was observed through week 48 for both dose groups.
In beide doseringsgroepen werd na 48 weken een duidelijke verbetering in het CD4+ cel percentage waargenomen.
Also, both dosing regimens were effective in reducing the viral load.
Ook waren beide doseringsschema’ s effectief in het verlagen van de viral load.
In this 48 week study no unexpected safety findings were observed in either dosing group.
In deze 48 weken studie deden zich in geen van beide doseringsgroepen onverwachte veiligheidsproblemen voor.
Pharmacokinetic data on 33 patients (age range 0.77 – 13.7 years) in the intensive sampling group demonstrated that clearance of nevirapine increased with increasing age in a manner consistent with increasing body surface area.
Farmacokinetische gegevens van 33 patiënten (in leeftijd variërend van 0,77 tot 13,7 jaar) in de intensief bemonsterde groep lieten zien dat de klaring van nevirapine toenam met toenemende leeftijd overeenkomend met een toenemend lichaamsoppervlak.
Dosing of nevirapine at 150 mg/ m2 BID (after a two-week lead in at 150 mg/ m2 QD) produced geometric mean or mean trough nevirapine concentrations between 4- 6 µg/ ml (as targeted from adult data).
Een dosering van 150 mg/m2 nevirapine tweemaal per dag (na een 14-daagse gewenningsperiode van 150 mg/m2 éénmaal per dag) liet een geometrisch gemiddelde of gemiddelde dal-nevirapine concentratie tussen 4-6 µg/ml zien (de streefwaarden voor volwassenen).
In addition, the observed trough nevirapine concentrations were comparable between the two methods.
Tevens waren de nevirapine dal-concentraties bij beide methoden vergelijkbaar.
The consolidated analysis of Paediatric AIDS Clinical Trials Group (PACTG) protocols 245, 356, 366, 377, and 403 allowed for the evaluation of paediatric patients less than 3 months of age (n=17) enrolled in these PACTG studies.
21 De gecombineerde analyse van ‘ Paediatric AIDS Clinical Trials Group’ (PACTG) protocollen 245, 356, 366, 377 en 403 maakte evaluatie van paediatrische patiënten jonger dan 3 maanden mogelijk (n=17).
The plasma nevirapine concentrations observed were within the range observed in adults and the remainder of the paediatric population, but were more variable between patients, particularly in the second month of age.
De waargenomen plasmaconcentraties van nevirapine lagen binnen het gebied zoals waargenomen bij volwassenen en de rest van de peadiatrische populatie, maar er was meer variatie tussen de patiënten, vooral in de tweede levensmaand.
Non-clinical data reveal no special hazard for humans other than those observed in clinical studies based on conventional studies of safety, pharmacology, repeated dose toxicity, and genotoxicity.
Uit de niet-klinische gegevens, gebaseerd op de conventionele onderzoeken op veiligheid, farmacologie, herhaalde dosis-toxiciteit en genotoxiciteit komen geen speciale risico's naar voren voor mensen anders dan degenen die zijn gezien in de klinische onderzoeken.
In reproductive toxicology studies, evidence of impaired fertility was seen in rats.
In reproductie-toxicologie- onderzoeken werden bij ratten aanwijzingen gevonden voor een verstoring van de fertiliteit.
In carcinogenicity studies, nevirapine induces hepatic tumours in rats and mice.
In carcinogeniteitsstudies induceert nevirapine levertumoren bij ratten en muizen.
These findings are most likely related to nevirapine being a strong inducer of liver enzymes, and not due to a genotoxic mode of action.
Deze bevindingen houden hoogstwaarschijnlijk verband met het feit dat nevirapine een sterke leverenzyminductor is, en zijn niet te wijten aan een genotoxisch effect.
Microcrystalline cellulose Lactose monohydrate Povidone K25 Sodium starch glycolate Colloidal silicon dioxide Magnesium stearate
microkristallijne cellulose lactose-monohydraat, povidon K25 natriumzetmeelglycolaat colloïdaal siliciumdioxide magnesiumstearaat.
This medicinal product does not require any special storage conditions.
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale voorzorgen bewaardcondities.
Treatment initiation pack:
Startverpakking:
Polyvinyl chloride (PVC)/ aluminium foil push-through blister units (blister card of 7 tablets).
Polyvinylchloride (PVC) / aluminiumfolie doordrukstrips (strip van 7 tabletten).
Cartons containing 2 blister cards (14 tablets).
Verpakking bevat 2 strips (14 tabletten).
21 Maintenance packs:
Onderhoudsverpakkingen:
Polyvinyl chloride (PVC)/ aluminium foil push-through blister units (blister card of 10 tablets).
Polyvinylchloride (PVC) / aluminiumfolie doordrukstrips (strip van 10 tabletten).
Cartons containing 6 or 12 blister cards (60 or 120 tablets).
Verpakking bevat 6 of 12 strips (60 of 120 tabletten).
Not all pack sizes may be marketed.
Mogelijkerwijs zijn niet alle verpakkingsgroottes in de handel.
Boehringer Ingelheim International GmbH Binger Strasse 173 55216 Ingelheim am Rhein, Germany
Boehringer Ingelheim International GmbH Binger Strasse 173 55216 Ingelheim am Rhein Duitsland
EU/ 1/ 97/ 055/ 001 (60 tablets) EU/ 1/ 97/ 055/ 003 (120 tablets) EU/ 1/ 97/ 055/ 004 (14 tablets)
EU/1/97/055/001 (60 tabletten) EU/1/97/055/003 (120 tabletten) EU/1/97/055/004 (14 tabletten)
5 February 1998 Date of latest renewal:
5 februari 1998 Datum van laatste hernieuwing:
VIRAMUNE 50 mg/ 5 ml oral suspension
VIRAMUNE 50 mg/5 ml suspensie voor oraal gebruik
Each ml of oral suspension contains 10 mg of nevirapine (as hemihydrate).
Een ml suspensie voor oraal gebruik bevat 10 mg nevirapine (als hemihydraat).
Each bottle contains 2.4 g of nevirapine.
Een flacon bevat 2,4 mg nevirapine.
Excipient: each ml of oral suspension contains 150 mg sucrose, 162 mg sorbitol, 1.8 mg of methyl parahydroxybenzoate and 0.24 mg of propyl parahydroxybenzoate.
Hulpstoffen: een ml suspensie voor oraal gebruik bevat 150 mg sucrose, 162 ml sorbitol, 1,8 mg methylparahydroxybenzoaat en 0.24 mg propylparahydroxybenzoaate.
Oral suspension
Suspensie voor oraal gebruik.
White to off-white homogenous suspension.
Witte tot gebroken witte homogene suspensie.
VIRAMUNE is indicated in combination with other anti-retroviral medicinal products for the treatment of HIV-1 infected adults, adolescents, and children of any age (see section 4.4).
VIRAMUNE is geïndiceerd in combinatie met andere antiretrovirale geneesmiddelen voor de behandeling van HIV-1 geïnfecteerde volwassenen en kinderen ongeacht de leeftijd (zie rubriek 4.4).
The total daily dose should not exceed 400 mg for any patient.
De totale dagelijkse dosis mag voor geen enkele patiënt hoger zijn dan 400 mg per dag.
VIRAMUNE may be dosed in paediatric patients either by body surface area (BSA) or by body weight as follows:
VIRAMUNE kan bij kinderen zowel op basis van het lichaamsoppervlak als op basis van het lichaamsgewicht gedoseerd worden.
By BSA using the Mosteller formula the recommended oral dose for paediatric patients of all ages is 150 mg/ m2 once daily for two weeks followed by 150 mg/ m2 twice daily thereafter.
Bij dosering op basis van het lichaamsoppervlak, bepaald met behulp van de formule van Mosteller, is de aanbevolen dosering voor kinderen van alle leeftijden 150 mg/m2 éénmaal daags gedurende twee weken, gevolgd door 150 mg/m2 tweemaal per dag.
23 Calculation of the volume of Viramune® oral suspension (50 mg/ 5 ml) required for paediatric dosing on a body surface basis of 150 mg/ m2:
Berekening van de benodigde hoeveelheid Viramune® orale suspensie (50 mg/5 ml) bij een op het lichaamsoppervlak (LO) gebaseerde kinderdosering van 150 mg/m2:
BSA range (m2) 0.08 – 0.25 0.25 – 0.42 0.42 – 0.58 0.58 – 0.75 0.75 – 0.92 0.92 – 1.08 1.08 – 1.25 1.25+
0,08 – 0,25 0,25 – 0,42 0,42 – 0,58
Volume (ml) 2.5 5 7.5 10 12.5 15 17.5 20
10
Mosteller Formula:
0,75 – 0,92 0,92 – 1,08 1,08 – 1,25 1,25+ 2
BSA (m2) =
12,5 15 17,5 20
Height
Formule van Mosteller:
(cm) x Wt (kg) 3600
LO (m) = √ ((lengte (cm) x gewicht (kg)) / 3600)
By weight the recommended oral dose for paediatric patients up to 8 years of age is 4 mg/ kg once daily for two weeks followed by 7 mg/ kg twice daily thereafter.
Bij dosering op basis van het lichaamsgewicht is de aanbevolen dosering voor kinderen tot 8 jaar 4 mg/kg éénmaal daags gedurende 2 weken, gevolgd door 7 mg/kg tweemaal daags.
For patients 8 years and older the recommended dose is 4 mg/ kg once daily for two weeks followed by 4 mg/ kg twice daily thereafter.
Voor kinderen van 8 jaar en ouder is de aanbevolen dosering 4 mg/kg éénmaal daags gedurende twee weken, gevolgd door 4 mg/kg tweemaal daags (NB: let op het verschil in dosering na de eerste 2 weken bij kinderen jonger of ouder dan 8 jaar!)
Calculation of the volume of Viramune® oral suspension (50 mg/ 5 ml) required for paediatric dosing after the two weeks lead-in period.
Berekening van de benodigde hoeveelheid Viramune® orale suspensie (50 mg/5 ml) voor een kinderdosering na de 14-daagse gewenningsperiode:
Weight Range (kg) for Weight Range (kg) for
Gewicht (kg) voor Gewicht (kg) voor
patients < 8 yrs of age on a body weight basis receiving 7 mg/ kg.
patiënten < 8 jaar oud met een dosering van 7 mg/kg.
patients ≥ 8 years of age on a body weight basis receiving 4 mg/ kg.
patiënten ≥ 8 jaar oud met een dosering van 4 mg/kg.
All patients less than 16 years of age receiving VIRAMUNE oral suspension should have their weight or BSA checked frequently to assess if dose adjustments are necessary.
Van patiënten jonger dan 16 jaar die behandeld worden met Viramune suspensie voor oraal gebruik dient regelmatig het gewicht of de lichaamsoppervlakte gecontroleerd te worden, om te beoordelen of aanpassing van de dosering noodzakelijk is.
The recommended dose for VIRAMUNE is 20 ml (200 mg) oral suspension once daily for the first 14 days (this lead-in period should be used because it has been found to lessen the frequency of rash), followed by 20 ml (200 mg) oral suspension twice daily, in combination with at least two additional antiretroviral agents.
De aanbevolen dosering VIRAMUNE is gedurende de eerste 14 dagen dagelijks 20 ml (200 mg) suspensie voor oraal gebruik (deze gewenningsperiode dient ingelast te worden omdat er op deze wijze minder vaak huiduitslag voorkomt), gevolgd door tweemaal daags 20 ml (200 mg) suspensie voor oraal gebruik, in combinatie met ten minste twee antiretrovirale middelen.
It is important that the entire measured dose of VIRAMUNE oral suspension is administered.
Het is belangrijk dat de totale dosering VIRAMUNE suspensie voor oraal gebruik wordt toegediend.
This is assisted by the use of the supplied dispensing syringe.
Dit kan met behulp van het bijgeleverde spuitje.
If an alternative measuring device is used (e. g. a dispensing cup or teaspoon for larger doses) it is important that the device is rinsed to ensure complete removal of residual oral suspension.
Wanneer de benodigde hoeveelheid op een andere manier wordt afgemeten (bv. een maatbeker of theelepel voor hogere doseringen) is het belangrijk dat deze goed wordt afgespoeld, zodat er geen Viramune suspensie voor oraal gebruik achterblijft.
VIRAMUNE is also available as a 200 mg tablet for patients 16 years and older, or for older children,
VIRAMUNE is ook verkrijgbaar als een 200 mg tablet voor patiënten van 16 jaar en ouder, of voor oudere kinderen, vooral jongeren, die meer dan 50 kg wegen of die een lichaamsoppervlak groter dan 1,25 m2 hebben.
Renal impairment For patients with renal dysfunction requiring dialysis an additional 200 mg dose of VIRAMUNE following each dialysis treatment is recommended.
Verminderde nierfunctie Bij nierpatiënten die dialyse ondergaan wordt aanbevolen om een extra dosis van 200 mg VIRAMUNE te geven na elke dialysebehandeling.
Hepatic impairment VIRAMUNE should not be used in patients with severe hepatic impairment (Child-Pugh C, see section 4.3).
25 Verminderde leverfunctie VIRAMUNE dient niet gebruikt te worden door patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh C, zie rubriek 4.3).
Patients experiencing rash during the 14-day lead-in period of 200 mg/ day (4 mg/ kg/ day or 150 mg/ m2/ day for paediatric patients) should not have their VIRAMUNE dose increased until the rash has resolved.
Bij patiënten die tijdens de 14-daagse gewenningsperiode van 200 mg per dag huiduitslag ontwikkelen, dient de dosis VIRAMUNE pas te worden verhoogd wanneer de huiduitslag verdwenen is.
25 The first 18 weeks of therapy with VIRAMUNE are a critical period which requires close monitoring of patients to disclose the potential appearance of severe and life-threatening skin reactions (including cases of Stevens-Johnson syndrome (SJS) and toxic epidermal necrolysis (TEN)) or serious hepatitis/ hepatic failure.
26 De eerste 18 weken van de behandeling met VIRAMUNE is een kritische periode, die een nauwkeurige controle van de patiënten vereist om het mogelijk optreden van ernstige en levensbedreigende huidreacties (inclusief gevallen van Stevens-Johnson (SJS) syndroom of toxische epidermale necrolyse (TEN)) of ernstige hepatitis/leverfalen uit te sluiten.
The greatest risk of hepatic events and skin reactions occurs in the first 6 weeks of therapy.
Het grootste risico op hepatische gebeurtenissen en huidreacties bestaat gedurende de eerste 6 weken van de therapie.
In some cases, hepatic injury has progressed despite discontinuation of treatment.
In sommige gevallen trad progressie van de leveraandoening op ondanks het staken van de therapie.
Patients developing signs or symptoms of hepatitis, severe skin reaction or hypersensitivity reactions must discontinue VIRAMUNE and seek medical evaluation immediately.
Patiënten die tekenen of symptomen van hepatitis, ernstige huidreactie of overgevoeligheidsreacties ontwikkelingen dienen te stoppen met VIRAMUNE en direct medisch advies inwinnen.
Severe and life-threatening skin reactions, including fatal cases, have occurred in patients treated with VIRAMUNE mainly during the first 6 weeks of therapy.
Er zijn ernstige, levensbedreigende waaronder fatale huidreacties, opgetreden bij patiënten die behandeld werden met VIRAMUNE, hoofdzakelijk gedurende de eerste 6 weken van de therapie.
VIRAMUNE must be permanently discontinued in any patient experiencing severe rash or a rash accompanied by constitutional symptoms (such as fever, blistering, oral lesions, conjunctivitis, facial oedema, muscle or joint aches, or general malaise), including Stevens-Johnson syndrome, or toxic epidermal necrolysis.
Behandeling met VIRAMUNE moet definitief gestaakt worden bij patiënten die last hebben van ernstige rash of een rash gepaard gaande met constitutionele symptomen (zoals koorts, blaarvorming, orale laesies, conjunctivitis, oedeem in het gezicht,, spier- of gewrichtspijn, of algehele malaise) inclusief Stevens-Johnson syndroom of toxische epidermale necrolyse.
VIRAMUNE must be permanently discontinued in any patient experiencing hypersensitivity reaction (characterised by rash with constitutional symptoms, plus visceral involvement, such as hepatitis, eosinophilia, granulocytopenia, and renal dysfunction) see section 4.4.
VIRAMUNE dient ook definitief te worden gestaakt bij patiënten die last hebben van overgevoeligheidsreacties (gekarakteriseerd door rash met constitutionele symptomen, plus viscerale betrokkenheid, zoals hepatitis, eosinofilie, granulocytopenie en renale dysfunctie, zie rubriek 4.4).
Rhabdomyolysis has been observed in patients experiencing skin and/ or liver reactions associated with VIRAMUNE use.
Bij patiënten die huid- en/ of leverreacties geassocieerd met het gebruik van VIRAMUNE ondervinden is rhabdomyolyse waargenomen.
Concomitant prednisone use (40 mg/ day for the first 14 days of VIRAMUNE administration) has been shown not to decrease the incidence of VIRAMUNE-associated rash, and may be associated with an increase in incidence and severity of rash during the first 6 weeks of VIRAMUNE therapy.
Gelijktijdig gebruik van prednison (40 mg/ dag) met VIRAMUNE gedurende de eerste 14 dagen van de VIRAMUNE behandeling vermindert de incidentie van nevirapine-geassocieerde rash niet, en kan zelfs in verband worden gebracht met een toename van de incidentie en ernst van de rash gedurende de eerste 6 weken van de VIRAMUNE therapie.
Some risk factors for developing serious cutaneous reactions have been identified, they include failure to follow the initial dosing of 200 mg daily (4 mg/ kg or 150 mg/ m2 for paediatric patients) during the lead-in period and a long delay between the initial symptoms and medical consultation.
Enkele factoren die het risico op het ontwikkelen van ernstige huidreacties vergroten zijn geïdentificeerd, waaronder het niet in acht nemen van de startdosering van 200 mg per dag (4 mg/ kg per dag of 150 mg/ m2 per dag voor kinderen) gedurende de gewenningsperiode en een grote vertraging
Women appear to be at higher risk than men of developing rash, whether receiving VIRAMUNE or non- VIRAMUNE containing therapy.
Vrouwen blijken een hoger risico te hebben op het ontwikkelen van rash dan mannen, ongeacht het volgen van een therapie met of zonder VIRAMUNE.
Patients should be instructed that dose escalation is not to occur if any rash occurs
Patiënten dienen op de hoogte te worden gebracht dat een verhoging van de dosering niet mag plaatsvinden wanneer er sprake is van rash gedurende de gewenningsperiode van twee weken, totdat de rash verdwenen is.
Careful monitoring of paediatric patients is especially warranted, particularly in the first 18 weeks of treatment, since these patients may be less likely than adults to notice, or report, skin reactions.
Nauwkeurige controle van kinderen wordt speciaal aanbevolen, vooral in de eerste 18 weken van de behandeling, aangezien deze patiënten huidreacties minder snel zullen opmerken, of melden, dan volwassen.
Any patient experiencing severe rash or a rash accompanied by constitutional symptoms such as fever, blistering, oral lesions, conjunctivitis, facial oedema, muscle or joint aches, or general malaise should discontinue the medicinal product and immediately seek medical evaluation.
Patiënten die last hebben van ernstige rash of rash gepaard gaande met constitutionele symptomen zoals koorts, blaarvorming, orale laesies, conjunctivitis, oedeem in het gezicht, spier- of gewrichtspijn of algehele malaise, dienen het gebruik van het geneesmiddel te staken en onmiddellijk medisch advies in te winnen.
If patients present with a suspected VIRAMUNE-associated rash, liver function tests should be performed.
Als patiënten een vermoedelijke met VIRAMUNE geassocieerde rash vertonen, dienen leverfuncties bepaald te worden.
Rhabdomyolysis has been observed in patients experiencing skin and/ or liver reactions associated with VIRAMUNE use.
Bij patiënten die huid- en/ of leverreacties geassocieerd met het gebruik van VIRAMUNE ondervinden is rhabdomyolyse waargenomen
Increased ASAT or ALAT levels > 2.5 ULN and/ or co-infection with hepatitis B and/ or C at the start of antiretroviral therapy is associated with greater risk of hepatic adverse reactions during antiretroviral therapy in general, including VIRAMUNE containing regimens.
Verhoogde ASAT of ALAT spiegels groter dan 2,5 maal de bovengrens van de normaalwaarden en/ of bijkomende infectie met hepatitis B en/ of C bij aanvang van de antiretrovirale therapie wordt geassocieerd met een hoger risico op hepatische bijwerkingen gedurende antiretrovirale behandeling in het algemeen, inclusief VIRAMUNE-bevattende therapieën.
Women have a three fold higher risk than men for symptomatic, often rash-associated, hepatic events (5.8% versus 2.2%), and patients with higher CD4 counts at initiation of VIRAMUNE therapy are at higher risk for symptomatic hepatic events with VIRAMUNE.
2,2%), en patiënten met hogere CD4 waarde bij aanvang van de VIRAMUNE therapie hebben een groter risico op symptomatische leveraandoeningen met VIRAMUNE.
An increased risk was observed in men with CD4 counts > 400 cells/ mm3 (6.3% versus 1,2% for men with CD4 counts < 400 cells/ mm3).
1,2% voor mannen met CD4 waarden < 400 cellen/ mm3).
Patients should be informed that hepatic reactions are a major toxicity of VIRAMUNE requiring a close monitoring during the first 18 weeks.
28 Patiënten dienen op de hoogte te worden gebracht dat hepatische reacties een belangrijk toxisch effect van VIRAMUNE is, dat een nauwkeurige controle vereist gedurende de eerste 18 weken.
They should be informed that occurrence of symptoms suggestive of hepatitis should lead them to discontinue VIRAMUNE and immediately seek medical evaluation, which should include liver function tests.
De patiënten dienen erop gewezen te worden dat zij bij het optreden van symptomen die wijzen op hepatitis, stoppen met VIRAMUNE en direct medisch advies inwinnen, inclusief leverfunctietesten.
Asymptomatic elevations of liver enzymes are frequently described and are not necessarily a
Asymptomatische verhogingen van leverenzymen zijn regelmatig beschreven en zijn niet noodzakelijkerwijs een contra-indicatie voor het gebruik van VIRAMUNE.
Monitoring of hepatic tests should be done every two weeks during the first 2 months of treatment, at the 3rd month and then regularly thereafter.
In de derde maand dient de controle van de leverfunctie éénmaal, en vervolgens regelmatig plaats te vinden.
Liver test monitoring should be performed if the patient experiences signs or symptoms suggestive of hepatitis and/ or hypersensitivity.
Ook dient controle van de leverfunctie te worden uitgevoerd wanneer de patiënt last heeft van symptomen die wijzen op hepatitis en/ of overgevoeligheid.
VIRAMUNE must not be administered to patients with pre- treatment ASAT or ALAT > 5 ULN until baseline ASAT/ ALAT are stabilised < 5 ULN (see section 4.3).
VIRAMUNE mag niet toegediend worden aan patiënten met een ASAT of ALAT voor aanvang van de behandeling groter dan 5 maal de bovengrens; de normaalwaarden van ASAT/ ALAT dienen eerst te stabiliseren tot onder 5 maal de bovengrens (zie rubriek 4.3).
If liver function abnormalities recur, VIRAMUNE should be permanently discontinued.
Als de leverfunctie- afwijkingen snel terugkeren, dient VIRAMUNE definitief te worden gestaakt
VIRAMUNE is contraindicated in patients with severe hepatic impairment (Child-Pugh C, see section 4.3).
De veiligheid en effectiviteit van VIRAMUNE is niet vastgesteld bij patiënten met ernstige onderliggende leveraandoeningen. VIRAMUNE is gecontraïndiceerd bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.3).
Pharmacokinetic results suggest caution should be exercised when VIRAMUNE is administered to patients with moderate hepatic dysfunction (Child-Pugh B).
Farmacokinetische gegevens wijzen erop dat voorzichtigheid is geboden wanneer VIRAMUNE wordt toegediend aan patiënten met matige leverdysfunctie (Child- Pugh B).
Patients with chronic hepatitis B or C and treated with combination antiretroviral therapy are at an increased risk for severe and potentially fatal hepatic adverse events.
Patiënten met chronische hepatitis B of C die worden behandeld met antiretrovirale therapie
Patients with pre-existing liver dysfunction including chronic active hepatitis have an increased frequency of liver function abnormalities during combination antiretroviral therapy and should be monitored according to standard practice.
Patiënten met een reeds bestaande leverfunctiestoornis waaronder chronische actieve hepatitis hebben een verhoogde frequentie van leverfunctiestoornissen tijdens antiretrovirale combinatietherapie en moeten volgens de gangbare praktijk worden gecontroleerd.
28 Combination therapy with VIRAMUNE has not been shown to reduce the risk of transmission of HIV-1 to others through sexual contact or contaminated blood.
Het is niet aangetoond dat behandeling met combinatietherapie met VIRAMUNE de risico's op overdracht van HIV-1 op anderen via seksueel contact of door besmet bloed doet afnemen.
For this reason, and to reduce the risk of HIV transmission, barrier contraception (e. g. condoms) is recommended.
Daarom, en om het risico van HIV-transmissie te reduceren, worden barrière-voorbehoedsmiddelen (b. v. condooms) aangeraden.
Relevant examples are cytomegalovirus retinitis, generalised and/ or focal mycobacterial infections, and Pneumocystis jiroveci pneumonia.
Relevante voorbeelden zijn cytomegalovirus retinitis, gegeneraliseerde en/ of focale mycobacteriële infecties en Pneumocystis jiroveci pneumonie.
The available pharmacokinetic data suggest that the concomitant use of rifampicin and VIRAMUNE is not recommended (please also refer to section 4.5).
30 De beschikbare farmacokinetische gegevens duiden erop dat gelijktijdig gebruik van rifampicine en VIRAMUNE niet aan te bevelen is (zie ook rubriek 4.5).
VIRAMUNE oral suspension contains 150 mg of sucrose per ml.
VIRAMUNE suspensie voor oraal gebruik bevat 150 mg sucrose per ml.
Patients with rare hereditary problems of fructose intolerance, glucose-galactose malabsorption or sucrase-isomaltase insufficiency should not take this medicine.
Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen zoals fructose-intolerantie, glucose-galactose malabsorptie of sucrose-isomaltase insufficiëntie dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
VIRAMUNE oral suspension contains 162 mg of sorbitol per ml.
VIRAMUNE suspensie voor oraal gebruik bevat 162 mg sucrose per ml.
Patients with rare hereditary problems of fructose intolerance should not take this medicine.
Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen zoals fructose-intolerantie dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
Methyl and propyl parahydroxybenzoates:
Methyl- en propylparahydroxybenzoaat:
VIRAMUNE oral suspension contains methyl parahydroxybenzoate and propyl parahydroxybenzoate, which may cause allergic reaction (possibly delayed).
VIRAMUNE suspensie voor oraal gebruik bevat methyl- en propylparahydroxybenzoaat, dat allergische reacties kan veroorzaken (wellicht vertraagd).
Careful monitoring of the therapeutic effectiveness of P450
De plasmaspiegels van middelen die door CYP3A en/ of CYP2B6 worden gemetaboliseerd kunnen verlaagd zijn als ze samen met VIRAMUNE worden gebruikt.
29 metabolised medicinal products is recommended when taken in combination with VIRAMUNE.
De therapeutische effectiviteit van door cytochroom P450 gemetaboliseerde geneesmiddelen dient dan ook nauwkeurig in de gaten te worden gehouden wanneer deze samen met VIRAMUNE worden gegeven.
The absorption of nevirapine is not affected by food, antacids or medicinal products which are formulated with an alkaline buffering agent.
De absorptie van nevirapine wordt niet beïnvloed door voedsel, antacida of geneesmiddelen een alkalische buffer bevatten.
The interaction data is presented as geometric mean value with 90% confidence interval (90% CI) whenever these data were available.
De gegevens over interacties zijn weergegeven als gemiddelde met een 90% betrouwbaarheidsinterval (90% CI), als deze data beschikbaar waren.
Recommendations concerning co- administration
Aanbevelingen m. b. t. gelijktijdig gebruik
30/ 40 mg BID
30/ 40 mg tweemaal daags
Nevirapine: compared to historical controls, levels appeared to be unchanged.
31
Zidovudine 100-200 mg TID
Zidovudine 100- 200 mg driemaal daags
30 PIs Atazanavir/ ritonavir 300/ 100 mg QD 400/ 100 mg QD
PI’ s Atazanavir/ ritonavir 300/ 100 mg eenmaal daags 400/ 100 mg eenmaal daags
Atazanavir/ r AUC ↓ 0.58 (0.48-0.71) Atazanavir/ r Cmin ↓ 0.28 (0.20-0.40) Atazanavir/ r Cmax ↓ 0.72 (0.60-0.86)
Atazanavir/ r AUC ↓ 0,58 (0,48-0,71) Atazanavir/ r Cmin ↓ 0,28 (0,20-0,40) Atazanavir/ r Cmax ↓ 0,72 (0,60-0,86) Atazanavir/ r 400/ 100mg Atazanavir AUC ↓ 0,81 (0,65-1,02) Atazanavir/ r Cmin ↓ 0,41 (0,27-0,60) Atazanavir/ r Cmax ↔ 1,02 (0,85– 1,24) (vergeleken met 300/ 100mg zonder nevirapine)
It is not recommended to co- administer atazanavir/ ritonavir and VIRAMUNE.
Het wordt niet aanbevolen om atazanavir/ ritonavir en VIRAMUNE gecombineerd toe te dienen.
Darunavir/ ritonavir 400/ 100 mg BID
Darunavir/ ritonavir 400/ 100 mg bidtweemaal daags bid
Darunavir AUC ↑ 1.24 (0.97-1.57) Darunavir Cmin ↔ 1.02 (0.79-1.32) Darunavir Cmax ↑ 1.40 (1.14-1.73)
Darunavir AUC ↑ 1,24 (0,97-1,57) Darunavir Cmin ↔ 1,02 (0,79-1,32) Darunavir Cmax ↑ 1,40 (1,14-1,73) Nevirapine AUC ↑ 1,27 (1,12-1,44) Nevirapine Cmin ↑ 1,47 (1,20-1,82) Nevirapine Cmax ↑ 1,18 (1,02-1,37)
Fosamprenavir 1400 mg BID,
32 Fosamprenavir 1400 mg tweemaal daags
Fosamprenavir/ ritona vir 700/ 100 mg BID
Fosamprenavir/ ritonavir 700/ 100 mg tweemaal daags
Amprenavir AUC ↔ 0.89 (0.77- 1.03) Amprenavir Cmin ↓ 0.81 (0.69-0.96) Amprenavir Cmax ↔ 0.97 (0.85-1.10)
Amprenavir AUC ↔ 0,89 (0,77-1,03) Amprenavir Cmin ↓ 0,81 (0,69-0,96) Amprenavir Cmax ↔ 0,97 (0,85-1,10) Nevirapine AUC ↑ 1,14 (1,05-1,24) Nevirapine Cmin ↑ 1,22 (1,10-1,35) Nevirapine Cmax ↑ 1,13 (1,03-1,24) Amprenavir AUC: niet significant gewijzigd Amprenavir Cmax niet significant gewijzigd Amprenavir Cmin ↓ 19 (↓ 32 t/ m ↓ 5) a
Fosamprenavir/ ritonavir and VIRAMUNE can be co-administered without dose adjustments
Er is geen dosisaanpassing nodig wanneer VIRAMUNE wordt gecombineerd met fosamprenavir/ ritonavir.
Nevirapine AUC ↑ 1.14 (1.05-1.24) Nevirapine Cmin ↑ 1.22 (1.10-1.35) Nevirapine Cmax ↑ 1.13 (1.03-1.24)
Nevirapine AUC ↑ 14 (↑ 5 t/ m ↑ 24) a Nevirapine Cmax ↑ 13 (↑ 3 t/ m ↑ 24) a Nevirapine Cmin ↑ 22 (↑ 10 t/ m ↑ 35) a
31 Lopinavir/ ritonavir (capsules) 400/ 100 mg BID
Lopinavir/ ritonavir (capsules) 400/ 100 mg tweemaal daags
An increase in the dose of lopinavir/ ritonavir to 533/ 133 mg (4 capsules) or 500/ 125 mg (5 tablets with 100/ 25 mg each) twice daily with food is recommended in combination with VIRAMUNE.
Bij combinatie met VIRAMUNE wordt een verhoging van de dosis lopinavir/ ritonavir aanbevolen tot 533/ 133 mg (4 capsules) tweemaal daags of 500/ 125 mg (5 tabletten van 100/ 25 mg) tweemaal daags, in te nemen met voedsel.
Lopinavir/ ritonavir (oral solution) 300/ 75 mg/ m2 BID
Lopinavir/ ritonavir (drank) 300/ 75 mg/ m2 tweemaal daags
For children, increase of the dose of lopinavir/ ritonavir to 300/ 75 mg/ m2 twice daily with food should be considered when used in combination with VIRAMUNE, particularly for patients in whom reduced susceptibility to lopinavir/ ritonavir is suspected.
Bij kinderen dient een verhoging van de dosis lopinavir/ ritonavir naar 300/ 75 mg/ m2 tweemaal daags met voedsel te worden overwogen wanneer lopinavir/ ritonavir in combinatie met VIRAMUNE wordt gebruikt.
Nelfinavir and VIRAMUNE can be
Dit geldt in het bijzonder voor patiënten bij wie afgenomen gevoeligheid voor lopinavir/ ritonavir wordt vermoed.
750 mg TID
Nelfinavir 750 mg driemaal daags
AUC ↔ 1.06 (0.78-1.14) Cmin ↔ 0.68 (0.50-1.5) Cmax ↔ 1.06 (0.92-1.22)
Nelfinavir AUC ↔ 1,06 (0,78-1,14) Cmin ↔ 0,68 (0,50-1,5) Cmax ↔ 1,06 (0,92-1,22)
co-administered without dose adjustments.
Er is geen dosisaanpassing nodig wanneer VIRAMUNE wordt gebruikt in combinatie met nelfinavir.
Nelfinavir metabolite M8:
33 Nelfinavir metaboliet M8:
Ritonavir 600 mg BID
Ritonavir 600 mg tweemaal daags
Saquinavir/ ritonavir and VIRAMUNE can be co-administered without dose adjustments.
Er is geen dosisaanpassing nodig wanneer VIRAMUNE wordt gebruikt in combinatie met saquinavir/ ritonavir.
Tipranavir/ ritonavir 500/ 200 mg BID
Tipranavir/ ritonavir 500/ 200 mg tweemaal daags
32 Entry Inhibitors Enfuvirtide
Entreeremmers Enfuvirtide
Maraviroc 300 mg QD
Maraviroc 300 mg Eenmaal daags
Close monitoring for hepatic abnormalities is recommended
Er moet overwogen worden om
33 Rifabutin 150 or 300 mg QD
Rifabutine 150 of 300 mg eenmaal daags
Rifampicin 600 mg QD
Rifampicine 600 mg eenmaal daags
Antifungals Fluconazole 200 mg QD
Fluconazol 200 mg eenmaal daags
Nevirapine: plasma levels: ↑ 1.15- 1.28 compared to historical controls.
Nevirapine: plasmaspiegels: ↑ 1,15-1,28 vergeleken met historische controlegegevens.
34 ANTACIDS Cimetidine
ANTACIDA Cimetidine
medroxyprogesterone acetate (DMPA) 150 mg every 3
Depo- medroxyprogesteron acetaat (DMPA) 150 mg elke 3 maanden
DMPA Cmin ↔ DMPA Cmax ↔
DMPA AUC ↔ DMPA Cmax ↔ DMPA Cmin ↔
alter the ovulation suppression effects of DMPA.
Gelijktijdig gebruik van VIRAMUNE veranderde de ovulatie-onderdrukkende effecten van DMPA niet.
HERBAL PRODUCTS
Zo nodig dient de methadondosis
John's Wort
te worden aangepast.
Serum levels of Nevirapine can be reduced by concomitant use of the herbal preparation St.
KRUIDENPREPARATEN Sint-janskruid
John's Wort (Hypericum perforatum).
De plasmaspiegels van nevirapine kunnen worden verlaagd door gelijktijdig gebruik van het kruidenpreparaat sint-janskruid (Hypericum perforatum).
John’ s Wort.
Het sint-janskruid veroorzaakt inductie van enzymen die betrokken zijn bij het metabolisme en/ of eiwitten die betrokken zijn bij het transport.
John‘ s Wort and VIRAMUNE must not be co-administered (see section 4.3).
Kruidenpreparaten die sint- janskruid bevatten dienen niet met VIRAMUNE te worden gecombineerd (zie rubriek 4.3)..
John‘ s Wort check nevirapine and if possible viral levels and stop St John‘ s Wort.
Als een patiënt al sint-janskruid gebruikt, dienen de nevirapine- en indien mogelijk de virale spiegels te worden gecontroleerd en dient het gebruik van sint-janskruid te worden gestaakt.
35 Other information:
Overige informatie:
Studies using human liver microsomes indicated that the formation of nevirapine hydroxylated metabolites was not affected by the presence of dapsone, rifabutin, rifampicin, and trimethoprim/ sulfamethoxazole.
Nevirapinemetabolieten: studies in humane lever-microsomen toonden aan dat de vorming van gehydroxyleerde nevirapine metabolieten niet beïnvloed werd door de aanwezigheid van dapson, rifabutine, rifampicine en trimethoprim/ sulfamethoxazol.
Nevirapine readily crosses the placenta and is found in breast milk.
Resultaten van een onderzoek naar farmacokinetische eigenschappen (ACTG 250) bij 10 zwangere vrouwen met een HIV-1 infectie, die gemiddeld 5,8 uur voor de bevalling één enkele orale dosis van 100 of 200 mg VIRAMUNE toegediend kregen, hebben aangetoond dat nevirapine gemakkelijk de placenta passeert en teruggevonden wordt in de moedermelk.
It is recommended that HIV infected mothers do not breast-feed their infants to avoid risking postnatal transmission of HIV and that mothers should discontinue breast-feeding if they are receiving VIRAMUNE.
Aanbevolen wordt dat moeders met een HIV infectie geen borstvoeding geven aan hun kinderen, om het risico van postnatale transmissie van HIV te vermijden en dat moeders moeten stoppen met het geven van borstvoeding wanneer zij VIRAMUNE gebruiken.
4.7 Effects on ability to drive and use machines
37 4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en van het vermogen om machines te bedienen
The most frequently reported adverse reactions related to VIRAMUNE therapy, across all clinical trials, were rash, allergic reactions, hepatitis, abnormal liver function tests, nausea, vomiting, diarrhoea, abdominal pain, fatigue, fever, headache and myalgia.
De meest frequent gemelde bijwerkingen gerelateerd aan de VIRAMUNE behandeling, in al het klinisch geneesmiddelenonderzoek, waren rash, allergische reacties, hepatitis, afwijkende leverfunctie testen, misselijkheid, braken, diarree, buikpijn, vermoeidheid, koorts, hoofdpijn en myalgie.
36 The postmarketing experience has shown that the most serious adverse reactions are Stevens-Johnson syndrome and toxic epidermal necrolysis and serious hepatitis/ hepatic failure and hypersensitivity reactions, characterised by rash with constitutional symptoms such as fever, arthralgia, myalgia and lymphadenopathy, plus visceral involvement, such as hepatitis, eosinophilia, granulocytopenia, and renal dysfunction.
Postmarketing surveillance laat zien dat de meest ernstige bijwerkingen van nevirapine zijn: het Stevens-Johnson syndroom of toxische epidermale necrolyse, ernstige hepatitis/ leverfalen en overgevoeligheidsreacties, gekarakteriseerd door rash met constitutionele symptomen zoals koorts, arthralgie, myalgie en lymfadenopathie, plus viscerale betrokkenheid, zoals hepatitis, eosinofilie, granulocytopenie en renale dysfunctie.
Frequency is defined using the following convention: very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100 to < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000); very rare (< 1/ 10,000), not known (cannot be estimated from the available data).
De frequentie ids gebaseerd op de volgende indeling: zeer vaak (> 1/ 10); vaak (> 1/ 100, < 1/10); soms (> 1/1000, < 1/100); zelden (> 1/10.000, < 1/ 1000); zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan niet worden berekend met de beschikbare gegevens).
* In study 1100.1090, from which the majority of related adverse events (n=28) were received, patients on placebo had a higher incidence of events of granulocytopenia (3.3%) than patients on nevirapine (2.5%).
Bloed en lymfestelselaandieningen Vaak granulocytopenie* Soms anemie *In studie 1100.1090, waaruit het merendeel van de meldingen afkomstig is (n=28), hadden patienten die placebo kregen een hogere incidentie van gevallen van granulocytopenie (3,3%) dan patiënten die nevirapine kregen (2,5%).
Nervous system disorders Common
Zenuwstelselaandoeningen Vaak hoofdpijn
rash (13.6%) Stevens Johnson Syndrome/ toxic epidermal necrolysis (0.1%), angioneurotic
uitslag (13,6%) Stevens Johnson Syndroom/ toxische epidermale necrolyse (0,1%), angioneurotisch oedeem, urticaria
myalgia arthralgia
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Vaak koorts, vermoeidheid
General disorders and administration site conditions Common
Immuunsysteemaandoeningen Vaak: overgevoeligheid
Immune system disorders Common Not known
38 Niet bekend
37 Combination antiretroviral therapy has been associated with redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV infected patients including the loss of peripheral and facial subcutaneous fat, increased intra- abdominal and visceral fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump).
Antiretrovirale combinatietherapie, ging bij HIV-patiënten gepaard met een herverdeling van lichaamsvet (lipodystrofie), waaronder verlies van perifeer en faciaal subcutaan vet, toegenomen intra-abdominaal en visceraal vet, borsthypertrofie en accumulatie van dorsocervicaal vet (buffalo hump).
Combination antiretroviral therapy has been associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin resistance, hyperglycaemia and hyperlactataemia (see section 4.4).
Antiretrovirale combinatietherapie ging gepaard met metabole stoornissen zoals hypertriglyceridemie, hypercholesterolemie, insuline resistentie, hyperglycemie en hyperlactatemie (zie rubriek 4.4).
Hepatic-renal failure syndromes have been reported rarely.
Er zijn enkele gevallen van lever-neirfalen syndroom gemeld.