qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
As cardiac adverse events have been reported uncommonly with imatinib, a careful assessment of the benefit/ risk of imatinib therapy should be considered in the HES/ CEL population before treatment initiation.
Aangezien cardiale bijwerkingen soms zijn gemeld met imatinib, dient een zorgvuldige beoordeling van de baten/risico van de imatinib behandeling te worden overwogen in de HES/CEL populatie vóór de start van de behandeling.
Myelodysplastic/ myeloproliferative diseases with PDGFR gene re-arrangements could be associated with high eosinophil levels.
Myelodysplastische/myeloproliferatieve ziekten met PDGFR gen herschikkingen kunnen worden geassocieerd met hoge eosinofielconcentraties.
Evaluation by a cardiology specialist, performance of an echocardiogram and determination of serum troponin should therefore be considered in patients with HES/ CEL, and in patients with MDS/ MPD associated with high eosinophil levels before imatinib is administered.
Onderzoek door een cardioloog, het maken van een echocardiogram en de bepaling van serum troponine moeten daarom worden overwogen bij patiënten met HES/CEL, en bij patiënten met MDS/MPD geassocieerd met hoge eosinofiel concentraties, voordat imatinib wordt ingenomen.
If either is abnormal, follow-up with a cardiology specialist and the prophylactic use of systemic steroids (1– 2 mg/ kg) for one to two weeks concomitantly with imatinib should be considered at the initiation of therapy.
Als één van beide afwijkt, dienen een vervolgbezoek aan de cardioloog en het profylactich gebruik van systemische steroïden (1-2 mg/kg) gedurende één tot twee weken gelijktijdig met imatinib te worden overwogen bij de start van de behandeling.
In the GIST clinical trial, both gastrointestinal and intra-tumoural haemorrhages were reported (see section 4.8).
In het klinisch onderzoek met betrekking tot GIST, werden zowel gastro-intestinale als intra-tumorale hemorragieën gerapporteerd (zie rubriek 4.8).
Based on the available data, no predisposing factors (e. g. tumour size, tumour location, coagulation disorders) have been identified that place patients with GIST at a higher risk of either type of haemorrhage.
Gebaseerd op de beschikbare gegevens werden geen predisponerende factoren (bv. tumorgrootte, tumorlokatie, coagulatiestoornissen) geïdentificeerd waardoor patiënten met GIST een hoger risico voor een van beide typen hemorragie zouden hebben.
Since increased vascularity and propensity for bleeding is a part of the nature and clinical course of GIST, standard practices and procedures for the monitoring and management of haemorrhage in all patients should be applied.
Aangezien toegenomen vascularisatie en neiging tot bloeden deel uitmaken van de aard en het klinisch verloop van GIST, dienen de standaardgebruiken en – procedures voor de monitoring en de behandeling van hemorragieën bij alle patiënten te worden gevolgd.
Laboratory tests Complete blood counts must be performed regularly during therapy with Glivec.
Laboratoriumtesten Volledige bloedtellingen moeten regelmatig uitgevoerd worden tijdens de behandeling met Glivec.
Treatment of CML patients with Glivec has been associated with neutropenia or thrombocytopenia.
Behandeling van CML patiënten met Glivec is in verband gebracht met neutropenie of thrombocytopenie.
Treatment with Glivec may be interrupted or the dose may be reduced, as
Het vóórkomen van deze cytopenieën is waarschijnlijk gerelateerd aan de fase van de ziekte die behandeld wordt, en deze kwamen vaker voor bij patiënten in de acceleratiefase van CML of in de blastaire crisis dan bij patiënten in de chronische fase van CML.
7 recommended in section 4.2.
De behandeling met Glivec kan onderbroken worden of de dosis kan verminderd worden, zoals aanbevolen in rubriek 4.2.
Liver function (transaminases, bilirubin, alkaline phosphatase) should be monitored regularly in patients receiving Glivec.
De leverfunctie (transaminases, bilirubine, alkalische fosfatase) dient regelmatig gecontroleerd te worden bij patiënten die Glivec krijgen.
In patients with impaired renal function, imatinib plasma exposure seems to be higher than that in patients with normal renal function, probably due to an elevated plasma level of alpha-acid glycoprotein (AGP), an imatinib-binding protein, in these patients.
De imatinib plasma blootstelling blijkt bij patiënten met een gestoorde nierfunctie hoger te zijn dan bij patiënten met een normale nierfunctie, waarschijnlijk als gevolg van een verhoogde alfa-zuur glycoproteïne (AGP) plasmaspiegel, een imatinib bindend eiwit, bij deze patiënten.
Patients with renal impairment should be given the minimum starting dose.
Aan patiënten met nierfunctiestoornissen dient de minimum startdosis te worden gegeven.
Patients with severe renal impairment should be treated with caution.
Patiënten met ernstige nierfunctiestoornissen dienen met voorzichtigheid te worden behandeld.
The dose can be reduced if not tolerated (see section 4.2 and 5.2).
De dosis kan worden verlaagd wanneer deze niet wordt verdragen (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Active substances that may increase imatinib plasma concentrations:
Werkzame stoffen die de plasma-concentraties van imatinib kunnen verhogen:
Substances that inhibit the cytochrome P450 isoenzyme CYP3A4 activity (e. g. ketoconazole, itraconazole, erythromycin, clarithromycin) could decrease metabolism and increase imatinib concentrations.
Stoffen die de cytochroom P450 isoenzym CYP3A4 activiteit inhiberen (bv. ketoconazol, itraconazol, erythromycine, clarithromycine), zouden het metabolisme kunnen verlagen en de imatinib concentraties verhogen.
There was a significant increase in exposure to imatinib (the mean Cmax and AUC of imatinib rose by 26% and 40%, respectively) in healthy subjects when it was co-administered with a single dose of ketoconazole (a CYP3A4 inhibitor).
Er was een significante verhoging in de blootstelling aan imatinib te zien bij gezonde proefpersonen (de gemiddelde Cmax en AUC van imatinib stegen met respectievelijk 26% en 40%), wanneer het geneesmiddel gelijktijdig werd toegediend met één enkele dosis ketoconazol (een CYP3A4 inhibitor).
Caution should be taken when administering Glivec with inhibitors of the CYP3A4 family.
Voorzichtigheid is geboden bij gelijktijdige toediening van Glivec en inhibitoren van de CYP3A4-familie.
Active substances that may decrease imatinib plasma concentrations:
Werkzame stoffen die de plasma-concentratie van imatinib kunnen verlagen:
Substances that are inducers of CYP3A4 activity could increase metabolism and decrease imatinib plasma concentrations.
Stoffen die CYP3A4-activiteit induceren, zouden het metabolisme kunnen verhogen en de imatinib plasma concentraties verlagen.
John’ s Wort) may significantly reduce exposure to Glivec, potentially increasing the risk of therapeutic failure.
Co-medicatie die CYP3A4 induceert (bv. dexamethason, fenytoïne, carbamazepine, rifampicine, fenobarbital, fosfenytoïne, primidon of Hypericum perforatum, ook bekend als Sint-Janskruid) kan de blootstelling aan Glivec significant verminderen, met een mogelijke verhoging van het risico op falen van de therapie.
Pretreatment with multiple doses of rifampicin 600 mg followed by a single 400 mg dose of Glivec resulted in decrease in Cmax and AUC(0-∞) by at least 54% and 74%, of the respective values without rifampicin treatment.
Een voorbehandeling met meerdere doses rifampicine, 600 mg per dag, gevolgd door een éénmalige dosis van 400 mg Glivec, gaf aanleiding tot een vermindering in Cmax en AUC(0-∞) van tenminste 54% en 74% van de respectievelijke waarden
Similar results were observed in patients with malignant gliomas treated with Glivec while taking enzyme-inducing anti-epileptic drugs (EIAEDs) such as carbamazepine, oxcarbamazepine and phenytoin.
Soortgelijke resultaten werden waargenomen bij patiënten met maligne gliomen, die werden behandeld met Glivec, terwijl ze enzyminducerende anti-epileptica, zoals carbamazepine, oxcarbazepine en fenytoïne kregen.
The plasma AUC for imatinib decreased by 73% compared to patients not on EIAEDs.
De plasma AUC van imatinib verminderde met 73% vergeleken met patiënten die geen enzyminducerende anti-epileptica kregen.
Concomitant use of rifampicin or other strong CYP3A4 inducers and imatinib should be avoided.
Gelijktijdig gebruik van rifampicine of andere krachtige CYP3A4 inductoren en imatinib moet worden vermeden.
Active substances that may have their plasma concentration altered by Glivec Imatinib increases the mean Cmax and AUC of simvastatin (CYP3A4 substrate) 2- and 3.5-fold, respectively, indicating an inhibition of the CYP3A4 by imatinib.
Werkzame stoffen waarvan de plasma concentratie gewijzigd kan worden door Glivec Imatinib verhoogt de gemiddelde Cmax en AUC van simvastatine (CYP3A4 substraat) respectievelijk 2- en 3,5-maal, hetgeen wijst op een inhibitie van het CYP3A4 door imatinib.
Therefore, caution is recommended when administering Glivec with CYP3A4 substrates with a narrow therapeutic window (e. g. cyclosporin or pimozide).
Daarom wordt voorzichtigheid aangeraden bij gelijktijdige toediening van Glivec en CYP3A4 substraten met een nauw therapeutisch venster (bv. cyclosporine of pimozide).
Glivec may increase plasma concentration of other CYP3A4 metabolised drugs (e. g. triazolo-benzodiazepines, dihydropyridine calcium channel blockers, certain HMG-CoA reductase inhibitors, i. e. statins, etc.).
Glivec kan de plasmaconcentratie verhogen van andere door CYP3A4 gemetaboliseerde geneesmiddelen (bv. triazolo-benzodiazepines, dihydropyridine calciumkanaal blokkers, bepaalde HMG-CoA reductase inhibitoren, nl. statines, enz.).
Because warfarin is metabolised by CYP2C9, patients who require anticoagulation should receive low-molecular-weight or standard heparin.
Aangezien warfarine door CYP2C9 wordt gemetaboliseerd, zouden patiënten die anti-coagulatie nodig hebben, heparinederivaten met laag moleculair gewicht moeten krijgen of standaard heparine.
In vitro Glivec inhibits the cytochrome P450 isoenzyme CYP2D6 activity at concentrations similar to those that affect CYP3A4 activity.
In vitro inhibiteert Glivec het cytochroom P450 isoenzym CYP2D6-activiteit in concentraties vergelijkbaar met degene die de CYP3A4-activiteit beïnvloeden.
Imatinib at 400 mg twice daily had an inhibitory effect on CYP2D6-mediated metoprolol metabolism, with metoprolol Cmax and AUC being increased by approximately 23% (90%CI [1.16-1.30]).
Imatinib, tweemaal daags 400 mg, had een inhiberend effect op het CYP2D6-gemedieerde metoprololmetabolisme, waarbij Cmax en AUC van metoprolol waren toegenomen met ongeveer 23% (90%CI [1,16-1,30]).
Dose adjustments do not seem to be necessary when imatinib is co-administrated with CYP2D6 substrates, however caution is advised for CYP2D6 substrates with a narrow therapeutic window such as metoprolol.
Voorzichtigheid is echter geboden voor CYP2D6 substraten met een nauw therapeutisch venster, zoals metoprolol.
In patients treated with metoprolol clinical monitoring should be considered.
Bij patiënten die met metoprolol worden behandeld diend klinische controle te worden overwogen.
In vitro, Glivec inhibits paracetamol O-glucuronidation (Ki value of 58.5 micromol/ l at therapeutic levels).
In vitro inhibiteert Glivec paracetamol O-glucuronidering (Ki waarde van 58,5 micromol/l bij therapeutische concentraties).
Caution should therefore be exercised when using Glivec and paracetamol concomitantly, especially
Daarom is voorzichtigheid geboden wanneer Glivec en paracetamol gelijktijdig worden gebruikt, met name bij hoge doses paracetamol.
In thyroidectomy patients receiving levothyroxine, the plasma exposure to levothyroxine may be decreased when Glivec is co-administered (see section 4.4).
Bij patiënten die thyreoïdectomie hebben ondergaan en die levothyroxine krijgen, kan de plasma blootstelling aan levothyroxine verlaagd zijn wanneer Glivec tegelijk wordt gegeven (zie rubriek 4.4).
Caution is therefore recommended.
Derhalve is voorzichtigheid geboden.
However, the mechanism of the observed interaction is presently unknown.
Echter, het mechanisme van de waargenomen interactie is voorlopig onbekend.
In Ph+ ALL patients, there is clinical experience of co-administering Glivec with chemotherapy (see section 5.1), but drug-drug interactions between imatinib and chemotherapy regimens are not well characterised.
Bij Ph+ ALL patiënten is er klinische ervaring met het gelijktijdig toedienen van Glivec en chemotherapie (zie rubriek 5.1), maar geneesmiddel-geneesmiddel interacties tussen imatinib en chemotherapie zijn niet goed getypeerd.
Imatinib adverse events, i. e. hepatotoxicity, myelosuppression or others, may increase and it has been reported that concomitant use with L-asparaginase could be associated with increased hepatotoxicity (see section 4.8).
Bijwerkingen van imatinib, d.w.z. hepatotoxiciteit, myelosuppressie of andere, kunnen toenemen en er is gemeld dat gelijktijdig gebruik met L-asparaginase geassocieerd kan worden met toegenomen hepatotoxiciteit (zie rubriek 4.8).
Therefore, the use of Glivec in combination requires special precaution.
Daarom zijn bijzondere voorzorgen vereist bij het gebruik van Glivec in combinatie.
Pregnancy There are no adequate data on the use of imatinib in pregnant women.
Zwangerschap Er zijn geen toereikende gegevens over het gebruik van imatinib bij zwangere vrouwen.
Studies in animals have however shown reproductive toxicity (see section 5.3) and the potential risk for the foetus is unknown.
Het potentiële risico voor de foetus is niet bekend.
Glivec should not be used during pregnancy unless clearly necessary.
Glivec dient niet tijdens de zwangerschap te worden gebruikt, tenzij strikt noodzakelijk.
If it is used during pregnancy, the patient must be informed of the potential risk to the foetus.
Indien het tijdens de zwangerschap gebruikt zou worden, moet de patiënt ingelicht worden over het potentiële risico voor de foetus.
Women of childbearing potential must be advised to use effective contraception during treatment.
Vruchtbare vrouwen moet aangeraden worden om effectieve contraceptie te gebruiken tijdens de behandeling.
Lactation It is not known whether imatinib is excreted in human milk.
Borstvoeding Het is niet bekend of imatinib bij de mens wordt uitgescheiden in de moedermelk.
In animals, imatinib and/ or its metabolites were extensively excreted in milk.
Bij dieren worden imatinib en/of zijn metabolieten in grote mate uitgescheiden in de melk.
Women who are taking Glivec should therefore not breast-feed.
9 met Glivec worden behandeld geen borstvoeding geven.
However, patients should be advised that they may experience undesirable effects such as dizziness or blurred vision during treatment with imatinib.
Echter, patiënten moeten ervan op de hoogte worden gebracht dat zij tijdens de behandeling met imatinib bijwerkingen kunnen ondervinden zoals duizeligheid of troebel zien.
Therefore, caution should be recommended when driving a car or operating machinery.
Daarom zou voorzichtigheid moeten worden aangeraden wanneer een voertuig wordt bestuurd of een machine wordt bediend.
Patients with advanced stages of malignancies may have numerous confounding medical conditions that make causality of adverse reactions difficult to assess due to the variety of symptoms related to the underlying disease, its progression, and the co-administration of numerous medicinal products.
Dit komt door de variëteit van symptomen die gerelateerd zijn aan de onderliggende ziekte, de progressie van de ziekte en de gelijktijdige toediening van talrijke geneesmiddelen.
In clinical trials in CML, drug discontinuation for drug-related adverse reactions was observed in 2.4% of newly diagnosed patients, 4% of patients in late chronic phase after failure of interferon therapy, 4% of patients in accelerated phase after failure of interferon therapy and 5% of blast crisis patients after failure of interferon therapy.
In klinische onderzoeken bij CML werd het stopzetten van het geneesmiddel door bijwerkingen die gerelateerd waren aan het geneesmiddel gezien bij 2,4% van de nieuw gediagnosticeerde patiënten, 4% van de patiënten in de late chronische fase na falen van interferon therapie, 4%van de patiënten in de acceleratiefase na falen van interferon therapie en 5% van de patiënten in de blastaire crisis na falen van interferon therapie.
In GIST the study drug was discontinued for drug-related adverse reactions in 4% of patients.
Bij GIST werd bij 4% van de patiënten het onderzoeksgeneesmiddel stopgezet ten gevolge van bijwerkingen die gerelateerd waren aan het geneesmiddel.
The adverse reactions were similar in all indications, with two exceptions.
De bijwerkingen waren vergelijkbaar bij alle indicaties, met twee uitzonderingen.
There was more myelosuppression seen in CML patients than in GIST, which is probably due to the underlying disease.
Er werd meer myelosuppressie gezien bij CML patiënten dan bij GIST, wat waarschijnlijk te wijten is aan de onderliggende ziekte.
In the GIST clinical trial, 7 (5%) patients experienced CTC grade 3/ 4 GI bleeds (3 patients), intra-tumoural bleeds (3 patients) or both (1 patient).
In het klinisch onderzoek met betrekking tot GIST vertoonden 7 (5%) patiënten CTC graad 3/4 gastro-intestinale bloedingen (3 patiënten), intra-tumorale bloedingen (3 patiënten) of beide (1 patiënt).
GI tumour sites may have been the source of the GI bleeds (see section 4.4).
Gastro-intestinale situering van de tumor kan de bron zijn geweest van de gastro- intestinale bloedingen (zie rubriek 4.4).
GI and tumoural bleeding may be serious and sometimes fatal.
Gastro-intestinale en tumorale bloedingen kunnen ernstig zijn en soms fataal.
The most commonly reported (≥ 10%) drug-related adverse reactions in both settings were mild nausea, vomiting, diarrhoea, abdominal pain, fatigue, myalgia, muscle cramps and rash.
De meest vaak gerapporteerde (≥ 10%) geneesmiddel-gerelateerde bijwerkingen in beide gevallen waren lichte misselijkheid, braken, diarree, buikpijn, vermoeidheid, spierpijn, spierkrampen en rash.
Superficial oedemas were a common finding in all studies and were described primarily as periorbital or lower limb oedemas.
Oppervlakkige oedemen werden in alle onderzoeken vaak waargenomen en werden hoofdzakelijk beschreven als periorbitale oedemen of oedeem van de onderste ledematen.
However, these oedemas were rarely severe and may be managed with diuretics, other supportive measures, or by reducing the dose of Glivec.
Deze oedema waren echter zelden ernstig en kunnen behandeld worden met diuretica of andere ondersteunende maatregelen of door de dosis van Glivec te verlagen.
9 When imatinib was combined with high dose chemotherapy in Ph+ ALL patients, transient liver toxicity in the form of transaminase elevation and hyperbilirubinaemia were observed.
Wanneer imatinib werd gecombineerd met hoge dosis chemotherapie bij Ph+ ALL patiënten, werd voorbijgaande levertoxiciteit in de vorm van transaminaseverhoging en hyperbilirubinemie waargenomen.
Miscellaneous adverse reactions such as pleural effusion, ascites, pulmonary oedema and rapid weight gain with or without superficial oedema may be collectively described as “ fluid retention”.
Verschillende bijwerkingen zoals pleurale effusie, ascites, pulmonair oedeem en een snelle gewichtstoename, met of zonder oppervlakkig oedeem, kunnen gezamelijk worden beschreven als “ vochtretentie”.
These reactions can usually be managed by withholding Glivec temporarily and with diuretics and other appropriate supportive care measures.
Deze bijwerkingen kunnen gewoonlijk verholpen worden door een tijdelijke onderbreking van Glivec en door diuretica en andere gepaste ondersteunende verzorgingsmaatregelen.
However, some of these reactions may be serious or life- threatening and several patients with blast crisis died with a complex clinical history of pleural effusion, congestive heart failure and renal failure.
Enkele patiënten, met een complexe klinische voorgeschiedenis van pleurale effusie, congestief hart- en nierfalen, stierven tijdens een blastaire crisis.
There were no special safety findings in paediatric clinical trials.
Er waren geen speciale veiligheidsbevindingen in de klinische onderzoeken bij kinderen.
Adverse reactions Adverse reactions reported as more than an isolated case are listed below, by system organ class and by frequency.
Bijwerkingen Bijwerkingen die vaker gemeld zijn dan een enkel geïsoleerd geval worden hieronder opgesomd volgens de systeem orgaan klasse en volgens frequentie.
Frequencies are defined as: very common (> 1/ 10), common (> 1/ 100, ≤ 1/ 10), uncommon (> 1/ 1,000, ≤ 1/ 100), rare (≤ 1/ 1,000), not known (cannot be estimated from the available data).
Frequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak (> 1/10), vaak (> 1/100, ≤ 1/10), soms (> 1/1.000, ≤ 1/100), zelden (≤ 1/1.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Within each frequency grouping, undesirable effects are presented in order of frequency, the most frequent first.
10 Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar frequentie, beginnend bij de meest voorkomende.
Adverse reactions and their frequencies reported in Table 1 are based on the main registration studies.
Bijwerkingen en hun frequenties gemeld in Tabel 1 zijn gebaseerd op de belangrijkste registratie- onderzoeken.
Adverse reactions in clinical studies
in klinische onderzoeken
Weight increased Weight decreased Blood creatinine increased, blood creatine phosphokinase increased, blood lactate dehydrogenase increased, blood alkaline phosphatase increased
Gewichtstoename Gewichtsafname Verhoogd bloedcreatinine, verhoogd bloedcreatinefosfokinase, verhoogd bloedlactaatdehydrogenase, verhoogd bloedalkalinefosfatase
Blood amylase increased
Verhoogd bloedamylase
Uncommon:
Hartaandoeningen Soms:
Rare:
Hartkloppingen, tachycardie, congestief hartfalen1, longoedeem Zelden:
Palpitations, tachycardia, cardiac failure congestive1, pulmonary oedema Arrhythmia, atrial fibrillation, cardiac arrest, myocardial infarction, angina pectoris, pericardial effusion
Aritmieën, atriumfibrilleren, hartstilstand, myocardinfarct, angina pectoris, pericardiale effusie
Haemolytic anaemia
Neutropenie, trombocytopenie, anemie Pancytopenie, febriele neutropenie trombocytemie, lymfopenie, beenmergdepressie, eosinofilie, lymfadenopathie Hemolytische anemie
Headache2 Dizziness, paraesthesia, taste disturbance, hypoaesthesia Migraine, somnolence, syncope, peripheral neuropathy, memory impairment, sciatica, restless leg syndrome, tremor, cerebral haemorrhage
Hoofdpijn2 Duizeligheid, paresthesie, smaakstoornissen, hypo-esthesie Migraine, slaperigheid, flauwvallen, perifere neuropathie, geheugenstoornissen, ischias, restless leg syndroom, tremor, hersenbloeding
Increased intracranial pressure, convulsions, optic neuritis
Verhoogde intracraniële druk, convulsies, optische neuritis
Eyelid oedema, lacrimation increased, conjunctival haemorrhage, conjunctivitis, dry eye, blurred vision
Ooglidoedeem, verhoogde tranenvloed, conjunctivale bloeding, conjunctivitis, droge ogen, troebel zicht
Eye irritation, eye pain, orbital oedema, scleral haemorrhage, retinal haemorrhage, blepharitis, macular oedema
Oogirritatie, oogpijn, orbitaal oedeem, sclerale bloeding, retinale bloeding, blefaritis, maculair oedeem
Cataract, glaucoma, papilloedema
Cataract, glaucoom, papiloedeem
Ear and labyrinth disorders Uncommon:
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen Soms:
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders
Vertigo, tinnitus, gehoorverlies Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen Vaak:
Uncommon:
Dyspnoe, neusbloeding, hoest Soms:
Rare:
Pleurale effusie3, faryngolaryngeale pijn, keelontsteking Zelden:
Dyspnoea, epistaxis, cough Pleural effusion3, pharyngolaryngeal pain, pharyngitis Pleuritic pain, pulmonary fibrosis, pulmonary hypertension, pulmonary haemorrhage
Pleuritische pijn, longfibrose, pulmonaire hypertensie, longbloeding
Gastrointestinal disorders Very common:
Maagdarmstelselaandoeningen Zeer vaak:
Nausea, diarrhoea, vomiting, dyspepsia, abdominal pain4 Flatulence, abdominal distension, gastro-oesophageal reflux, constipation, dry mouth, gastritis
Misselijkheid, diarree, braken, dyspepsie, buikpijn4 Flatulentie, opgezwollen buik, gastro-oesofageale reflux, constipatie, droge mond, gastritis
Stomatitis, mouth ulceration, gastrointestinal haemorrhage5, eructation, melaena, oesophagitis, ascites, gastric ulcer, haematemesis, cheilitis, dysphagia, pancreatitis
Stomatitis, zweren in de mond, gastro-intestinale bloeding5, oprisping, melaena, oesofagitis, ascites, maagzweer, haematemesis, cheilitis, dysfagie, pancreatitis
Colitis, ileus, inflammatory bowel disease
Colitis, ileus, chronische darmontstekingen
Skin and subcutaneous tissue disorders Very common:
Nierpijn, hematurie, acuut nierfalen, verhoogde urinaire frequentie Huid- en onderhuidaandoeningen Zeer vaak:
Periorbital oedema, dermatitis/ eczema/ rash Pruritus, face oedema, dry skin, erythema, alopecia, night sweats, photosensitivity reaction
Periorbitaal oedeem, dermatitis/eczeem/rash Pruritus, gelaatsoedeem, droge huid, erytheem, alopecia, nachtelijk zweten, lichtovergevoeligheidsreactie
Rash pustular, contusion, sweating increased, urticaria, ecchymosis, increased tendency to bruise, hypotrichosis, skin hypopigmentation, dermatitis exfoliative, onychoclasis, folliculitis, petechiae, psoriasis, purpura, skin hyperpigmentation, bullous eruptions
Pustulaire rash, kneuzing, toegenomen zweten, urticaria, blauwe plekken, verhoogde neiging tot kneuzingen, hypotrichosis, hypopigmentatie van de huid, exfoliatieve dermatitis, onychoclasis, folliculitis, petechieën, psoriasis, purpura, hyperpigmentatie van de huid, bulleuze erupties
Acute febrile neutrophilic dermatosis (Sweet’ s syndrome), nail discolouration, angioneurotic oedema, rash vesicular, erythema multiforme, leucocytoclastic vasculitis, Stevens-Johnson syndrome
Acute febriele neutrofiele dermatosis (Sweet’ s syndroom), verkleuring van de nagel, angioneurotisch oedeem, vesiculaire rash, erythema multiforme, leucocytoclastische vasculitis, Stevens-Johnson syndroom
Musculoskeletal and connective tissue disorders Very common:
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen Zeer vaak:
Muscle spasm and cramps, musculoskeletal pain including myalgia, arthralgia, bone pain6
Spierspasme en krampen, pijn van de skeletspieren met inbegrip van myalgie, artralgie, botpijn6
Joint swelling Joint and muscle stiffness Muscular weakness, arthritis disorders Anorexia Hypokalaemia, increased appetite, hypophosphataemia, decreased appetite, dehydration, gout, hyperuricaemia, hypercalcaemia, hyperglycaemia, hyponatraemia
Zwelling van de gewrichten Stijfheid van gewrichten en spieren Spierzwakte, artritis
Hyperkalaemia, hypomagnesaemia
Voedings- en stofwisselingsstoornissen Vaak:
Infections and infestations Uncommon:
Infecties en parasitaire Soms:
Herpes zoster, herpes simplex, nasopharyngitis, pneumonia7, sinusitis, cellulitis, upper respiratory tract infection, influenza, urinary tract infection, gastroenteritis, sepsis
Hyperkaliëmie, hypomagnesiëmie aandoeningen Herpes zoster, herpes simplex, nasofaryngitis, pneumonie7, sinusitis, cellulitis, infectie van de bovenste luchtwegen, influenza, urineweginfectie, gastro-enteritis, sepsis
Vascular disorders8
Bloedvataandoeningen8
Fungal infection
Schimmelinfectie
Flushing, haemorrhage Hypertension, haematoma, peripheral coldness, hypotension, Raynaud’ s phenomenon
Blozen, bloedingen Hypertensie, bloeduitstorting, perifeer koudegevoel, hypotensie, Raynaud- fenomeen
General disorders and administration site conditions Very common:
Algemene aandoeningen en Zeer vaak:
Fluid retention and oedema, fatigue Weakness, pyrexia, anasarca, chills, rigors Chest pain, malaise
toedieningsplaatsstoornissen Vochtretentie en oedeem, moeheid Zwakte, koorts, anasarca, koude rillingen, koortsrillingen Pijn op de borst, malaise
Common:
Lever- en galaandoeningen Vaak:
Rare:
Verhoogde leverenzymen Soms:
Increased hepatic enzymes Hyperbilirubinaemia, hepatitis, jaundice Hepatic failure9, hepatic necrosis
Hyperbilirubinemie, hepatitis, geelzucht Zelden:
Reproductive system and breast disorders
Leverfalen9, levernecrose
Psychiatric disorders
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen Soms:
Gynaecomastia, erectile dysfunction, menorrhagia, menstruation irregular, sexual dysfunction, nipple pain, breast enlargement, scrotal oedema
Gynaecomastie, erectiele dysfunctie, menorragie, onregelmatige menstruatie, sexuele dysfunctie, tepelpijn, vergroting van de borst, scrotumoedeem Psychische stoornissen Vaak:
Uncommon:
Slapeloosheid Soms:
Rare:
Depressie, verminderd libido, angstgevoel Zelden:
Insomnia Depression, libido decreased, anxiety Confusional state
Toestand van verwarring
1 On a patient-year basis, cardiac events including congestive heart failure were more commonly observed in patients with transformed CML than in patients with chronic CML.
1 Op patiënt-jaarbasis werden meer cardiale voorvallen met inbegrip van congestief hartfalen waargenomen bij patiënten met gevorderde CML dan bij patiënten met chronische CML.
2 Headache was the most common in GIST patients.
2 Hoofdpijn kwam het meest voor bij GIST-patiënten.
3 Pleural effusion was reported more commonly in patients with GIST and in patients with transformed CML (CML-AP and CML-BC) than in patients with chronic CML.
3 Pleurale effusie werd vaker gemeld bij patiënten met GIST en bij patiënten met gevorderde CML (CML-AP en CML-BC) dan bij patiënten met chronische CML.
4+5 Abdominal pain and gastrointestinal haemorrhage were most commonly observed in GIST patients.
4+5 Buikpijn en maagdarmbloedingen werden het meest waargenomen bij GIST-patiënten.
6 Musculoskeletal pain and related events were more commonly observed in patients with CML than in GIST patients.
6 Pijn van de skeletspieren en gerelateerde bijwerkingen werden vaker waargenomen bij patiënten met CML dan bij GIST-patiënten.
7 Pneumonia was reported most commonly in patients with transformed CML and in patients with GIST.
7 Pneumonie werd het meest gemeld bij patiënten met gevorderde CML en bij patiënten met GIST.
8 Flushing was most common in GIST patients and bleeding (haematoma, haemorrhage) was most common in patients with GIST and with transformed CML (CML-AP and CML-BC).
8 Blozen werd het vaakst gemeld bij GIST-patiënten en bloedingen (hematoom, hemorrhagie) werden het meest gemeld bij patiënten met GIST en met gevorderde CML (CML-AP en CML-
9 Some fatal cases of hepatic failure and of hepatic necrosis have been reported.
9 Een aantal fatale gevallen van leverfalen en van levernecrose zijn gemeld.
The following types of reactions have been reported mainly from post-marketing experience with Glivec.
De volgende types van reacties zijn gemeld met name uit post-marketing ervaringen met Glivec.
This includes spontaneous case reports as well as serious adverse events from ongoing studies, the expanded access programmes, clinical pharmacology studies and exploratory studies in unapproved indications.
Deze omvatten spontane case reports en ernstige bijwerkingenmeldingen van lopende onderzoeken, de expanded access programma’ s, klinische farmacologie onderzoeken en explorerende onderzoeken voor ongeregistreerde indicaties.
Because these reactions are reported from a population of uncertain size, it is not always possible to reliably estimate their frequency or establish a causal relationship to imatinib exposure.
Omdat deze reacties zijn gemeld uit een populatie met onduidelijke grootte, is het niet altijd mogelijk om een betrouwbare schatting te maken van hun frequentie of om een causaal verband met imatinib-blootstelling vast te stellen.
Adverse reactions from post-marketing reports
Bijwerkingen uit post-marketing meldingen
Immune system disorders
Neoplasmata, Niet bekend:
Tumour haemorrhage/ tumour necrosis
benigne, maligne en niet-gespecificeerd (inclusief cysten en poliepen) Tumorbloeding/tumornecrose
Not known:
Immuunsysteemaandoeningen Niet bekend:
Anaphylactic shock
Anafylactische shock
Pericarditis, cardiac tamponade
Pericarditis, harttamponade
Nervous system disorders Not known:
Niet bekend:
Cerebral oedema
Cerebraal oedeem
Vitreous haemorrhage
Vitreale bloeding
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders Not known:
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen Niet bekend:
Acute respiratory failure1, interstitial lung disease
Acuut longfalen1, interstitiële longaandoening
Gastrointestinal disorders Not known:
Maagdarmstelselaandoeningen Niet bekend:
Ileus/ intestinal obstruction, gastrointestinal perforation, diverticulitis
Ileus/darmobstructie, gastro-intestinale perforatie, diverticulitis
Skin and subcutaneous tissue disorders Not known:
Huid- en onderhuidaandoeningen Niet bekend:
Lichenoid keratosis, lichen planus Toxic epidermal necrolysis
Lichenoïde keratose, lichen planus Toxische epidermale necrolyse
Musculoskeletal and connective tissue disorders Not known:
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen Niet bekend:
Avascular necrosis/ hip necrosis
Avasculaire necrose/heupnecrose
Thrombosis/ embolism
Trombose/embolie
1 Fatal cases have been reported in patients with advanced disease, severe infections, severe neutropenia and other serious concomitant conditions.
1 Fatale gevallen zijn gemeld bij patiënten met gevorderde ziekte, ernstige infecties, ernstige neutropenie en andere ernstige bijkomende aandoeningen.
12 Laboratory test abnormalities Haematology In CML, cytopenias, particularly neutropenia and thrombocytopenia, have been a consistent finding in all studies, with the suggestion of a higher frequency at high doses ≥ 750 mg (phase I study).
Abnormale laboratoriumtesten Hematologie Bij CML werd cytopenie, met name neutropenie en thrombocytopenie, consequent gezien in alle onderzoeken met de suggestie van een hogere frequentie bij hoge doses ≥ 750 mg (fase I onderzoek).
However, the occurrence of cytopenias was also clearly dependent on the stage of the disease, the frequency of grade 3 or 4 neutropenias (ANC < 1.0 x 109/ l) and thrombocytopenias (platelet count < 50 x 109/ l) being between 4 and 6 times higher in blast crisis and accelerated phase (59– 64% and 44– 63% for neutropenia and thrombocytopenia, respectively) as compared to newly diagnosed patients in chronic phase CML (16.7% neutropenia and 8.9% thrombocytopenia).
Echter, het vóórkomen van cytopenie was ook duidelijk afhankelijk van het stadium van de ziekte, de frequentie van graad 3 of 4 neutropenie (ANC < 1,0 x 109/l) en thrombocytopenie (bloedplaatjes aantal < 50 x 109/l) was tussen 4 en 6 keer hoger in de blastaire crisis en acceleratiefase (59– 64% en 44– 63% voor respectievelijk neutropenie en thrombocytopenie) in vergelijking met nieuw gediagnosticeerde chronische fase van CML (16,7% neutropenie en 8,9% thrombocytopenie).
In newly diagnosed chronic phase CML grade 4 neutropenia (ANC < 0.5 x 109/ l) and thrombocytopenia (platelet count < 10 x 109/ l) were observed in 3.6% and < 1% of patients, respectively.
In nieuw gediagnosticeerde chronische fase van CML werden graad 4 neutropenie (ANC < 0,5 x 109/l) en thrombocytopenie (bloedplaatjes aantal < 10 x 109/l) gezien bij respectievelijk 3,6% en < 1% van de patiënten.
The median duration of the neutropenic and thrombocytopenic episodes usually ranged from 2 to 3 weeks, and from 3 to 4 weeks, respectively.
De mediane duur van de neutropenische en thrombocytopenische episodes varieerde meestal respectievelijk van 2 tot 3 weken en van 3 tot 4 weken.
These events can usually be managed with either a reduction of the dose or an interruption of treatment with Glivec, but can in rare cases lead to permanent discontinuation of treatment.
Ze kunnen echter in zeldzame gevallen leiden tot een permanent stoppen van de behandeling.
In paediatric CML patients the most frequent toxicities observed were grade 3 or 4 cytopenias involving neutropenia, thrombocytopenia and anaemia.
De meest frequent gerapporteerde toxiciteiten bij kinderen met CML waren graad 3 of 4 cytopenieën waaronder neutropenie, thrombocytopenie en anemie.
These generally occur within the first several months of therapy.
Deze treden in het algemeen op binnen de eerste paar maanden van de therapie.
In patients with GIST, grade 3 and 4 anaemia was reported in 5.4% and 0.7% of patients, respectively, and may have been related to gastrointestinal or intra-tumoural bleeding in at least some of these patients.
13 Bij patiënten met GIST werd graad 3 en 4 anemie gerapporteerd in respectievelijk 5,4% en 0,7% van de patiënten, en bij tenminste enkele van deze patiënten zou dit gerelateerd kunnen zijn aan gastro- intestinale of intra-tumorale hemorragieën.
No patient developed grade 4 thrombocytopenia.
Geen enkele patiënt ontwikkelde graad 4 thrombocytopenie.
The decreases in white blood cell (WBC) and neutrophil counts occurred mainly during the first six weeks of therapy, with values remaining relatively stable thereafter.
De afnames in witte bloedcel (WBC) - en neutrofieltellingen traden voornamelijk op tijdens de eerste zes weken van de behandeling, met nadien waarden die betrekkelijk stabiel bleven.
Biochemistry Severe elevation of transaminases (< 5%) or bilirubin (< 1%) was seen in CML patients and was usually managed with dose reduction or interruption (the median duration of these episodes was approximately one week).
Biochemie Ernstige stijging van transaminasen (< 5%) of bilirubine (< 1%) was waargenomen bij CML patiënten en werd meestal verholpen door dosis-reductie of -onderbreking (de mediane duur voor deze episodes was ongeveer een week).
Treatment was discontinued permanently because of liver laboratory abnormalities in less than 1% of CML patients.
Bij minder dan 1% van de CML patiënten werd de behandeling permanent gestopt vanwege abnormale leverfunctiewaarden.
In GIST patients (study B2222), 6.8% of grade 3 or 4 ALT (alanine aminotransferase) elevations and 4.8% of grade 3 or 4 AST (aspartate aminotransferase) elevations were observed.
Bij GIST-patiënten (onderzoek B2222) werden 6,8% graad 3 of 4 ALT (alanine aminotransferase) stijgingen en 4,8% graad 3 of 4 AST (aspartaat aminotranserase) stijgingen waargenomen.
Bilirubin elevation was below 3%.
De bilirubine stijging was lager dan 3%.
There have been cases of cytolytic and cholestatic hepatitis and hepatic failure; in some of them outcome was fatal, including one patient on high dose paracetamol.
Er zijn gevallen van cytolytische en cholestatische hepatitis en leverfalen; in sommige van deze gevallen was dit fataal, waaronder één patiënt op hoge dosis paracetamol.
Experience with doses greater than 800 mg is limited.
De ervaring met doses hoger dan 800 mg is beperkt.
Isolated cases of Glivec overdose have been reported.
Geïsoleerde gevallen van Glivec overdosering zijn gerapporteerd.
A patient with myeloid blast crisis inadvertently took Glivec 1,200 mg for 6 days and experienced Grade 1 elevations of serum creatinine, Grade 2 ascites and elevated liver transaminase levels, and Grade 3 elevations of bilirubin.
Een patiënt met een myeloïde blastaire crisis nam onopzettelijk 1.200 mg Glivec gedurende 6 dagen en vertoonde graad 1 serumcreatinine-verhogingen, graad 2 ascites en verhoogde levertransaminasewaarden, en graad 3 bilirubine-verhogingen.
Treatment was temporarily interrupted and there was complete reversal of all abnormalities within one week.
De behandeling werd tijdelijk onderbroken en er was een volledige omkering van alle afwijkingen binnen één week.
Treatment was resumed at a dose of 400 mg without recurrence of problems.
De behandeling werd hervat met een dosis van 400 mg, zonder terugkeer van de problemen.
Another patient developed severe muscle cramps after taking Glivec 1,600 mg daily for six days.
Een andere patiënt ontwikkelde ernstige spierkrampen na inname van 1.600 mg Glivec per dag gedurende 6 dagen.
Following interruption of treatment, complete resolution of muscle cramps occurred, treatment was subsequently resumed.
Na onderbreking van de behandeling verdwenen de spierkrampen geheel, en de behandeling werd vervolgens hervat.
In the event of overdose, the patient should be observed and appropriate supportive treatment given.
In het geval van overdosering dient de patiënt te worden geobserveerd en dient geschikte ondersteunende behandeling te worden gegeven.
Pharmacotherapeutic group: protein-tyrosine kinase inhibitor, ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: proteïne-tyrosine kinase inhibitor, ATC code:
Imatinib is a protein-tyrosine kinase inhibitor which potently inhibits the Bcr-Abl tyrosine kinase at the in vitro, cellular and in vivo levels.
Imatinib is een proteïne-tyrosine kinase inhibitor die op krachtige wijze het Bcr-Abl tyrosine kinase inhibeert zowel op in vitro, als op cellulair en in vivo niveau.
The compound selectively inhibits proliferation and induces apoptosis in Bcr-Abl positive cell lines as well as fresh leukaemic cells from Philadelphia chromosome positive CML and acute lymphoblastic leukaemia (ALL) patients.
De verbinding inhibeert op selectieve wijze de proliferatie en induceert apoptosis zowel bij Bcr-Abl positieve cellijnen als bij “ verse” leukemische cellen van Philadelphia chromosoom positieve CML en acute lymfoblastische leukemie (ALL) patiënten.
In vivo the compound shows anti-tumour activity as a single agent in animal models using Bcr-Abl positive tumour cells.
In vivo vertoont de verbinding als enkelvoudige stof anti-tumor activiteit in dierenmodellen, die Bcr- Abl positieve tumorcellen gebruiken.
Imatinib is also an inhibitor of the receptor tyrosine kinases for platelet-derived growth factor (PDGF), PDGF-R, and stem cell factor (SCF), c-Kit, and inhibits PDGF- and SCF-mediated cellular events.
Imatinib is ook een krachtige inhibitor van receptor tyrosine kinases gericht op de platelet-derived growth factor (PDGF), PDGF-R, en stamcelfactor (SCF), c-Kit, en het inhibeert PDGF- en SCF- gemedieerde cellulaire processen.
In vitro, imatinib inhibits proliferation and induces apoptosis in gastrointestinal stromal tumour (GIST) cells, which express an activating kit mutation.
In vitro inhibeert imatinib de proliferatie en induceert het apoptose in gastro-intestinale stromale tumor (GIST) cellen, die een activerende kit mutatie tot uitdrukking brengen.
Constitutive activation of the PDGF receptor or the Abl protein tyrosine kinases as a consequence of fusion to diverse partner proteins or constitutive production of PDGF have been implicated in the pathogenesis of MDS/ MPD, HES/ CEL and DFSP.
14 gevolg van fusie met diverse partner eiwitten of constitutieve productie van PDGF zijn betrokken bij de pathogenese van MDS/MPD, HES/CEL en DFSP.
Imatinib inhibits signalling and proliferation of cells driven by dysregulated PDGFR and Abl kinase activity.
Imatinib remt de signalering en proliferatie van cellen voortvloeiend uit ontregelde PDGFR en Abl kinase activiteit.
Clinical studies in chronic myeloid leukaemia The effectiveness of Glivec is based on overall haematological and cytogenetic response rates and progression-free survival.
Klinische onderzoeken bij chronische myeloïde leukemie De doeltreffendheid van Glivec is gebaseerd op algemene hematologische en cytogenetische responscijfers en progressievrije overleving.
Except in newly diagnosed chronic phase CML, there are no controlled trials demonstrating a clinical benefit, such as improvement in disease-related symptoms or increased survival.
Er zijn geen gecontroleerde onderzoeken die een klinisch voordeel aantonen, zoals een verbetering van de symptomen verbonden met de ziekte of een verlengde overleving, behalve bij nieuw gediagnosticeerde CML in de chronische fase.
Three large, international, open-label, non-controlled phase II studies were conducted in patients with Philadelphia chromosome positive (Ph+) CML in advanced, blast or accelerated phase disease, other Ph+ leukaemias or with CML in the chronic phase but failing prior interferon-alpha (IFN) therapy.
Drie uitgebreide, internationale, open-label, niet-controleerde fase II-onderzoeken werden uitgevoerd bij patiënten met Philadelphia chromosoom positieve (Ph+) CML in de gevorderde, blastaire of acceleratiefase van de ziekte, andere Ph+ leukemieën of met CML in de chronische fase maar waarbij voorafgaande interferon-alpha (IFN) therapie faalde.
One large, open-label, multicentre, international randomised phase III study has been conducted in patients with newly diagnosed Ph+ CML.
Eén uitgebreide, open-label, multicenter, internationaal gerandomiseerd fase III-onderzoek werd uitgevoerd bij patiënten met nieuw gediagnosticeerde Ph+ CML.
In addition, children have been treated in two phase I studies and one phase II study.
Bovendien werden kinderen behandeld in twee fase I-onderzoeken en één fase II-onderzoek.
In all clinical studies 38– 40% of patients were ≥ 60 years of age and 10– 12% of patients were ≥ 70 years of age.
Bij alle klinische onderzoeken waren 38– 40% van de patiënten ≥ 60 jaar oud en 10– 12% van de patiënten waren ≥ 70 jaar oud.
This phase III study in adult patients compared treatment with either single-agent Glivec or a combination of interferon-alpha (IFN) plus cytarabine (Ara-C).
Chronische fase, nieuw gediagnosticeerd: dit fase III-onderzoek bij volwassen patiënten vergeleek de behandeling met het mono-agens Glivec met een combinatie van interferon-alfa (IFN) en cytarabine (Ara-C).
Patients showing lack of response (lack of complete haematological response (CHR) at 6 months, increasing WBC, no major cytogenetic response (MCyR) at 24 months), loss of response (loss of CHR or MCyR) or severe intolerance to treatment were allowed to cross over to the alternative treatment arm.
Patiënten die gebrek aan respons vertoonden (gebrek aan complete hematologische respons (CHR) bij 6 maanden, toegenomen WBC, geen belangrijke cytogenetische respons (MCyR) bij 24 maanden), verlies van respons (verlies van CHR of MCyR) of ernstige intolerantie voor de behandeling, mochten de alternatieve behandelingsarm volgen.
In the Glivec arm, patients were treated with 400 mg daily.
In de Glivec-arm werden de patiënten behandeld met 400 mg/dag.
In the IFN arm, patients were treated with a target dose of IFN of 5 MIU/ m2/ day subcutaneously in combination with subcutaneous Ara-C 20 mg/ m2/ day for 10 days/ month.
In de IFN-arm werden de patiënten behandeld met een doeldosis van 5 MIU/m2/dag IFN subcutaan in combinatie met subcutaan Ara-C 20 mg/m2/dag gedurende 10 dagen/maand.
A total of 1,106 patients were randomised, 553 to each arm.
Een totaal van 1.106 patiënten werd gerandomiseerd, 553 in elke arm.
Baseline characteristics were well balanced between the two arms.
De basislijn karakteristieken waren in evenwicht tussen beide armen.
Median age was 51 years (range 18– 70 years), with 21.9% of patients ≥ 60 years of age.
De mediane leeftijd was 51 jaar (interval 18– 70 jaar), met 21,9% van de patiënten ≥ 60 jaar.
There were 59% males and 41% females; 89.9% caucasian and 4.7% black patients.
Er waren 59% mannen en 41% vrouwen; 89,9% caucasische en 4,7% zwarte patiënten.
Five years after the last patient had been recruited, the median duration of first-line treatment was 60 and 8 months in the Glivec and IFN arms, respectively.
Vijf jaar nadat de laatste patient was geïncludeerd, bedroeg de mediane duur van de eerstelijnsbehandeling 60 en 8 maanden in respectievelijk de Glivec en IFN-armen.
The median duration of second-line treatment with Glivec was 45 months.
De mediane duur van de tweedelijnsbehandeling met Glivec was 45 maanden.
Overall, in patients receiving first-line Glivec, the average daily dose delivered was 389 ± 71 mg.
In het algemeen was de gemiddelde geleverde dagdosering bij patiënten die eerstelijn Glivec kregen 389 ± 71 mg.
The primary efficacy endpoint of the study is progression-free survival.
Het primaire werkzaamheidseindpunt van het onderzoek is progressievrije overleving.
Progression was defined as any of the following events: progression to accelerated phase or blast crisis, death, loss of CHR or MCyR, or in patients not achieving a CHR an increasing WBC despite
Progressie werd gedefineerd als één van de volgende gevallen: progressie tot acceleratiefase of blastaire crisis, overlijden, verlies van CHR of MCyR, of bij patiënten die geen CHR verkregen een toename in WBC ondanks gepaste therapeutische behandeling.
Major cytogenetic response, haematological response, molecular response (evaluation of minimal residual disease), time to accelerated phase or blast crisis and survival are main secondary endpoints.
De responsgegevens zijn weergegeven in Tabel 3.
Response data are shown in Table 3.
Tabel 3
Response in newly diagnosed CML Study (60-month data)
Respons bij nieuw gediagnosticeerde CML Studie (60-maands gegevens)