qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Patients with rare hereditary problems of galactose intolerance, the Lapp lactase deficiency or glucose-galactose malabsorption, should not take this medicine.
Patiënten met zeldzame erfelijke galactose- intolerantie problemen, Lapp lactase deficiëntie of glucose-galactose malabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
Since stavudine is actively secreted by the renal tubules, interactions with other actively secreted medicinal products are possible, e. g. with trimethoprim.
Aangezien stavudine actief wordt uitgescheiden door de niertubuli, is interactie mogelijk met andere geneesmiddelen die actief worden uitgescheiden, b.v. met trimethoprim.
No clinically relevant pharmacokinetic interaction has, however, been seen with lamivudine.
Er is echter geen klinisch relevante farmacokinetische interactie gezien met lamivudine.
Zidovudine and stavudine are phosphorylated by the cellular enzyme (thymidine kinase), which preferentially phosphorylates zidovudine, thereby decreasing the phosphorylation of stavudine to its active triphosphate form.
Zidovudine en stavudine worden gefosforyleerd door het cellulaire enzym (thymidine kinase), dat bij voorkeur zidovudine fosforyleert, waardoor de fosforylering van stavudine tot de actieve trifosfaat vorm afneemt.
Zidovudine is therefore not recommended to be used in combination with stavudine.
Het wordt daarom niet aanbevolen om zidovudine in combinatie met stavudine te gebruiken.
In vitro studies indicate that the activation of stavudine is inhibited by doxorubicin and ribavirin but not by other medicinal products used in HIV infection which are similarly phosphorylated, (e. g. didanosine, zalcitabine, ganciclovir and foscarnet) therefore, coadministration of stavudine with either doxorubicin or ribavirin should be undertaken with caution.
Daarom dient men voorzichtig te zijn met gelijktijdige toediening van stavudine en doxorubicine of ribavirine.
Stavudine’ s influence on the phosphorylation kinetics of nucleoside analogues other than zidovudine has not been investigated.
De invloed van stavudine op de fosforyleringskinetiek van nucleoside analogen andere dan zidovudine is niet onderzocht.
Clinically significant interactions of stavudine or stavudine plus didanosine with nelfinavir have not been observed.
Klinisch significante interacties van stavudine of stavudine plus didanosine met nelfinavir zijn niet waargenomen.
Stavudine does not inhibit the major cytochrome P450 isoforms CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, and CYP3A4; therefore, it is unlikely that clinically significant drug interactions will occur with drugs metabolised through these pathways.
Stavudine remt de belangrijke cytochroom P450 isovormen CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 en CYP3A4 niet; daarom is het onwaarschijnlijk dat er klinisch significante geneesmiddelinteracties optreden met geneesmiddelen, die via deze routes gemetaboliseerd worden.
Because stavudine is not protein-bound, it is not expected to affect the pharmacokinetics of protein-bound drugs.
Omdat stavudine niet aan eiwitten gebonden wordt, is het niet te verwachten dat het de farmacokinetiek van eiwitgebonden geneesmiddelen beïnvloedt.
There have been no formal interaction studies with other medicinal products.
Er zijn geen formele studies gedaan naar interacties met andere geneesmiddelen.
Zerit should not be used during pregnancy unless clearly necessary.
Zerit dient niet tijdens de zwangerschap te worden gebruikt, tenzij strikt noodzakelijk.
Clinical experience in pregnant women is limited, but congenital anomalies and abortions have been reported.
De klinische ervaring bij zwangere vrouwen is beperkt, maar aangeboren abnormaliteiten en miskramen zijn gemeld.
In study AI455-094, performed in South-Africa, 362 mother-infant pairs were included in a prevention of mother-to-child-transmission study.
In studie AI455-094, uitgevoerd in Zuid-Afrika, zijn 362 moeder-kind paren geïncludeerd in een van moeder-naar-kind-transmissie preventiestudie.
Antiretroviral prophylaxis,
Behandelings-naïeve zwangere vrouwen werden opgenomen in de studie bij een zwangerschapsduur van 34-36 weken en kregen antiretrovirale behandeling tot de bevalling.
5 the same medications as given to the mother, was given to the new-born infant within 36 hours of delivery and continued for 6 weeks.
Antiretrovirale profylaxe, identiek aan de middelen gegeven aan de moeder, werd binnen 36 uur na de geboorte aan de pasgeborene gegeven en gedurende 6 weken gecontinueerd.
In the stavudine containing arms, the neonates were treated for 6 weeks with stavudine 1 mg/ kg BID.
In de stavudine bevattende armen werden de neonaten gedurende 6 weken behandeld met stavudine 1 mg/kg tweemaal daags.
The follow-up time was up to 24 weeks of age.
De volgduur was tot de leeftijd van 24 weken.
The mother-infant pairs were randomised to receive either stavudine (N= 91), didanosine (N= 94), stavudine + didanosine (N= 88) or zidovudine (N= 89).
De moeder-kind paren werden gerandomiseerd voor het krijgen van stavudine (N= 91), didanosine (N= 94), stavudine + didanosine (N= 88) of zidovudine (N= 89).
95% Confidence intervals for the mother-to-child-transmission rates were 5.4-19.3% (stavudine), 5.2-18.7% (didanosine); 1.3-11.2% (stavudine + didanosine); and 1.9-12.6% for zidovudine.
De 95% betrouwbaarheidsintervallen van de moeder-naar-kind-transmissie cijfers waren 5,4-19,3% (stavudine); 5,2-18,7% (didanosine); 1,3-11,2% (stavudine + didanosine) en 1,9-12,6% voor zidovudine.
Preliminary safety data from this study (see also section 4.8), showed an increased infant mortality in the stavudine + didanosine (10%) treatment group compared to the stavudine (2%), didanosine (3%) or zidovudine (6%) groups, with a higher incidence of stillbirths in the stavudine + didanosine group.
Voorlopige veiligheidsgegevens van deze studie (zie ook rubriek 4.8), toonden een toename van de kindermortaliteit bij de stavudine + didanosine (10%) behandelingsgroep vergeleken met de stavudine (2%), didanosine (3%) of zidovudine (6%) groepen, met een hogere incidentie van doodgeborenen in de stavudine + didanosine groep.
Data on lactic acid in serum were not collected in this study.
Gegevens over het melkzuur in het bloed werden in deze studie niet verzameld.
However, lactic acidosis (see section 4.4), sometimes fatal, has been reported in pregnant women who received the combination of didanosine and stavudine with or without other anti-retroviral treatment.
Echter, melkzuuracidose (zie rubriek 4.4), soms dodelijk, is gemeld bij zwangere vrouwen die de combinatie van didanosine en stavudine kregen met of zonder andere anti-retrovirale behandeling.
Embryo-foetal toxicities were seen only at high exposure levels in animals.
Embryo-foetale toxiciteit is alleen opgemerkt bij hogere doseringen in dieren.
Preclinical studies showed placental transfer of stavudine (see section 5.3).
Preklinische studies lieten een passage van stavudine door de placenta zien (zie rubriek 5.3).
Until additional data become available, Zerit should be given during pregnancy only after special consideration; there is insufficient information to recommend Zerit for prevention of mother-to-child transmission of HIV.
Totdat aanvullende gegevens beschikbaar komen dient Zerit alleen na zorgvuldige overweging tijdens de zwangerschap gegeven te worden; er is onvoldoende informatie om Zerit voor de preventie van transmissie van HIV van moeder-naar-kind aan te bevelen.
Furthermore, the combination of stavudine and didanosine should be used with caution during pregnancy and is recommended only if the potential benefit clearly outweighs the potential risk.
Verder dient de combinatie van stavudine en didanosine met voorzichtigheid te worden gebruikt tijdens de zwangerschap en wordt het alleen aanbevolen indien het potentiële voordeel duidelijk zwaarder weegt dan het potentiële risico.
It is recommended that HIV infected women should not breast-feed under any circumstances in order to avoid transmission of HIV.
Het wordt aanbevolen dat HIV-geïnfecteerde vrouwen hun kind in geen geval borstvoeding dienen te geven om overdracht van HIV te vermijden.
The data available on stavudine excretion into human breast milk are insufficient to assess the risk to the infant.
De beschikbare gegevens over de excretie van stavudine in menselijke moedermelk zijn ontoereikend om het risico voor het kind te beoordelen.
Studies in lactating rats showed that stavudine is excreted in breast milk.
Studies bij zogende ratten toonden aan dat stavudine in de moedermelk uitgescheiden wordt.
Therefore, mothers should be instructed to discontinue breast-feeding prior to receiving Zerit.
Daarom dienen moeders aangeraden te worden de borstvoeding te stoppen vóór een behandeling met Zerit.
Based on the pharmacodynamic properties of stavudine it is unlikely that Zerit affects the ability to drive or operate machinery.
Op basis van de farmacodynamische eigenschappen van stavudine is het onwaarschijnlijk dat Zerit de rijvaardigheid of het vermogen om machines te bedienen nadelig beïnvloedt.
Adults: extensive safety experience is available for Zerit used as monotherapy and in combination regimens.
Volwassenen: uitgebreide ervaring met de veiligheid is beschikbaar voor Zerit gebruikt als monotherapie en in combinatietherapieën.
Many of the serious undesirable effects with stavudine were consistent with the course of HIV infection or with the side effects of concomitant therapies.
Veel van de ernstige bijwerkingen van stavudine, stemmen overeen met het verloop van de HIV-infectie, of met de bijwerkingen van de gelijktijdige behandelingen.
Peripheral neuropathy:
6 Perifere neuropathie:
In combination studies of Zerit with lamivudine plus efavirenz, the frequency of peripheral neurologic symptoms was 19% (6% for moderate to severe) with a rate of discontinuation due to neuropathy of 2%.
In combinatie studies van Zerit met lamivudine plus efavirenz, was de frequentie van perifere neurologische symptomen 19% (6% matig tot ernstig), met een percentage van discontinuering toe te schrijven aan neuropathie van 2%.
Dose-related peripheral neuropathy occurred in monotherapy trials with Zerit (see sections 4.2 and 4.4).
Dosisgerelateerde perifere neuropathie trad op in onderzoeken met Zerit (zie rubrieken 4.2 en 4.4).
The patients usually experienced resolution of symptoms after dose reduction or interruption.
Patiënten ervaren meestal verlichting van de symptomen na verlaging of onderbreking van de dosis.
Pancreatitis: pancreatitis, occasionally fatal, has been reported in up to 2-3% of patients enrolled in monotherapy clinical studies (see section 4.4).
Pancreatitis: pancreatitis, incidenteel fataal, is gerapporteerd bij 2-3% van de patiënten, die in klinische studies met monotherapie opgenomen werden (zie rubriek 4.4).
Pancreatitis was reported in < 1% of patients in combination therapy studies with Zerit.
Pancreatitis werd gemeld in < 1% van de patiënten in studies met Zerit in combinatietherapie.
Lactic acidosis: cases of lactic acidosis, sometimes fatal, usually associated with severe hepatomegaly and hepatic steatosis, have been reported with the use of nucleoside analogues (see section 4.4).
Melkzuuracidose: gevallen van melkzuuracidose, soms fataal, meestal geassocieerd met ernstige hepatomegalie en hepatische steatose, zijn gemeld na gebruik van nucleoside analogen (zie rubriek 4.4).
Hepatitis or liver failure, which was fatal in some cases, has been reported with the use of stavudine and with other nucleoside analogues (see section 4.4).
Hepatitis of leverfalen, in sommige gevallen fataal, is gemeld met het gebruik van stavudine en met andere nucleoside analogen (zie rubriek 4.4).
6 Immune reactivation syndrome: in HIV-infected patients with severe immune deficiency at the time of initiation of combination antiretroviral therapy (CART), an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic infections may arise (see section 4.4).
Immuunreactiveringssyndroom:Bij met HIV geïnfecteerde patiënten die op het moment dat de antiretrovirale combinatietherapie (CART) wordt gestart een ernstige immuundeficiëntie hebben, kan zich een ontstekingsreactie op asymptomatische of nog aanwezige opportunistische infecties voordoen (zie sectie 4.4).
The frequency of this is unknown (see section 4.4).
De frequentie hiervan is onbekend (zie rubriek 4.4)
The frequency of adverse reactions listed below is defined using the following convention: very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100, < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000, < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000, < 1/ 1,000); very rare (< 1/ 10,000).
De frequentie van de hieronder genoemde bijwerkingen is gebaseerd op de volgende categorisatie: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000).
Undesirable effects (moderate to severe) were reported from 467 patients treated with Zerit in combination with lamivudine and efavirenz in two randomised clinical trials and an ongoing long-term follow-up study (total follow-up: median 56 weeks ranging up to 119 weeks).
Bijwerkingen (matig tot ernstig) zijn gemeld voor 467 patiënten, die behandeld zijn met Zerit in combinatie met lamivudine en efavirenz in twee gerandomiseerde klinische onderzoeken en een lopende lange-termijn follow-up studie (totale follow-up: mediaan 56 weken zich uitstrekkend tot 119 weken).
The following undesirable effects considered possibly related to study regimen based on investigators’ attribution, have been identified:
De volgende bijwerkingen, die volgens de onderzoeker mogelijk in verband gebracht konden worden met het studieregime, zijn vaak voorgekomen:
Endocrine disorders:
7 Endocriene aandoeningen:
common: diarrhoea, abdominal pain, nausea, dyspepsia uncommon: pancreatitis, vomiting
vaak: diarree; buikpijn; misselijkheid; dyspepsie soms: pancreatitis; braken
common: fatigue uncommon: asthenia
vaak: vermoeidheid soms: asthenie
uncommon: hepatitis or jaundice
soms: hepatitis of geelzucht
common: lipoatrophy, * lipodystrophy uncommon: lactic acidosis (in some cases involving motor weakness), anorexia
vaak: lipatrofie *, lipodystrofie soms: melkzuuracidose (in sommige gevallen gepaard gaande met spierzwakte); anorexia
uncommon: arthralgia, myalgia
soms: arthralgie, myalgie
common: peripheral neurologic symptoms including peripheral neuropathy, paresthesia, and peripheral neuritis; dizziness; abnormal dreams; headache, insomnia; abnormal thinking; somnolence
vaak: perifere neurologische symptomen, inclusief perifere neuropathie; paresthesie en perifere neuritis; duizeligheid; abnormale dromen; hoofdpijn; slapeloosheid; abnormale gedachten; slaperigheid
common: depression uncommon: anxiety, emotional lability
vaak: depressie soms: angst; emotionele labiliteit
common: rash, pruritus uncommon: urticaria
vaak: uitslag; pruritus soms: urticaria
7 *Lipoatrophy was observed in a long-term follow-up study of stavudine in combination with lamivudine and efavirenz (total follow-up: median 148 weeks ranging up to 207 weeks).
* Lipatrofie werd gezien in een lange termijn follow-up studie van stavudine in combinatie met lamivudine en efavirenz (totale follow-up: mediaan 148 weken, maximum van 207 weken).
Discontinuation due to undesirable events was 7% for the patients treated with Zerit.
Discontinuering toe te schrijven aan bijwerkingen was 7% bij patiënten die werden behandeld met Zerit.
Laboratory abnormalities reported in these two trials and an ongoing follow-up study included elevations of ALT (> 5 x ULN) in 3%, of AST (> 5 x ULN) in 3%, of lipase (≥ 2.1 ULN) in 3% of the patients in the Zerit group.
Laboratoriumafwijkingen, die in deze twee onderzoeken en in een lopend follow-up onderzoek gemeld zijn, betroffen verhogingen van ALT (> 5 x ULN) in 3%, van AST (> 5 x ULN) in 3% en van lipase (≥ 2,1 ULN) in 3% van de patiënten in de Zerit groep.
Neutropenia (< 750 cells/ mm3) was reported in 5%, thrombocytopenia (platelets < 50,000/ mm3) in 2%, and low haemoglobin (< 8 g/ dl) in < 1% of patients receiving Zerit.
Neutropenie (< 750 cellen/mm3) werd gemeld bij 5%, trombocytopenie (plaatjes < 50.000/mm3) bij 2% en laag hemoglobine (< 8 g/dl) bij minder dan 1% van de patiënten die Zerit ontvingen.
Macrocytosis was not evaluated in these trials, but was found to be associated with Zerit in an earlier trial (MCV > 112 fl occurred in 30% of patients treated with Zerit).
Macrocytose was in deze studies niet onderzocht, maar bleek in een eerder onderzoek geassocieerd te worden met het gebruik van Zerit (MCV > 112 fl trad op bij 30% van de patiënten, die werden behandeld met Zerit).
Adolescents, children and infants: undesirable effects and serious laboratory abnormalities reported to occur in paediatric patients ranging in age from birth through adolescence who received stavudine in clinical studies were generally similar in type and frequency to those seen in adults.
Adolescenten, kinderen en baby's: ongewenste effecten en ernstige afwijkingen in de laboratoriumwaarden, die werden gemeld voor pediatrische patiënten, in leeftijd varierend van de geboorte tot adolescentie, die stavudine kregen in klinische studies, waren over het algemeen hetzelfde in type en frequentie als bij volwassenen.
However, clinically significant peripheral neuropathy is less frequent.
Echter, klinisch significante perifere neuropathie is minder frequent.
These studies include ACTG 240, where 105 paediatric patients ages 3 months to 6 years received Zerit 2 mg/ kg/ day for a median of 6.4 months; a controlled clinical trial where 185 newborns received Zerit 2 mg/ kg/ day either alone or in combination with didanosine from birth through 6 weeks of age; and a clinical trial where 8 newborns received Zerit 2 mg/ kg/ day in combination with didanosine and nelfinavir from birth through 4 weeks of age.
Deze studies omvatten ACTG 240, waar 105 pediatrische patiënten in de leeftijd van 3 maanden tot 6 jaar Zerit 2 mg/kg/dag kregen voor een mediaan van 6,4 maanden; een gecontroleerd klinisch onderzoek waar 185 pasgeborenen Zerit 2 mg/kg/dag als monotherapie of in combinatie met didanosine kregen van de geboorte tot de leeftijd van 6 weken; en een klinisch onderzoek waar 8 pasgeborenen Zerit 2 mg/kg/dag in combinatie met didanosine en nelfinavir kregen van de geboorte tot de leeftijd van 4 weken.
In study AI455-094 (see also section 4.6), the safety follow-up period was restricted to only six months, which may be insufficient to capture long-term data on neurological adverse events and mitochondrial toxicity.
Relevante niveau 3-4 afwijkingen in de
Relevant grade 3-4 laboratory abnormalities in the 91 stavudine treated infants were low neutrophils in 7%, low hemoglobin in 1%, ALT increase in 1% and no lipase abnormality.
8 laboratoriumwaarden bij de 91 met stavudine behandelde kinderen waren: lage neutrofielen bij 7%, laag hemoglobine bij 1%, ALT toename bij 1% en geen lipase afwijkingen.
Data on lactic acid in serum were not collected.
Gegevens van melkzuur in het bloed werden niet verzameld.
No notable differences in the frequency of adverse drug reactions were seen between treatment groups.
Er werden geen opmerkelijke verschillen in de frequentie van bijwerkingen gezien tussen de behandelingsgroepen.
There was, however, an increased infant mortality in the stavudine + didanosine (10%) treatment group compared to the stavudine (2%), didanosine (3%) or zidovudine (6%) groups, with a higher incidence of stillbirths in the stavudine + didanosine group.
Er was echter een toegenomen kindermortaliteit in de stavudine + didanosine (10%) behandelingsgroep in vergelijking met de stavudine (2%), didanosine (3%) of zidovudine (6%) groepen, met een hogere incidentie van doodgeborenen in de stavudine + didanosine groep.
The following events have been reported spontaneously during postmarketing experience:
De volgende verschijnselen zijn spontaan gemeld tijdens post-marketing ervaring:
Not known: thrombocytopenia
onbekende frequentie: trombocytopenie
Metabolic and nutrition disorders:
Voedings- en stofwisselingsstoornissen:
Common: asymptomatic hyperlactatemia, Not known: lactic acidosis
vaak: asymptomatische hyperlactacidemie, onbekende frequentie: melkzuuracidose
Not known: liver failure, hepatitis and hepatic steatosis
onbekende frequentie: leverfalen, hepatitis en hepatische steatosis
Not known: motor weakness (most often reported in the setting of symptomatic hyperlactatemia or lactic acidosis syndrome)
onbekende frequentie: spierzwakte (meestal gemeld in de context van symptomatische hyperlactacidemie of melkzuuracidose syndroom)
Mitochondrial dysfunction: review of the postmarketing safety database shows that adverse events indicative of mitochondrial dysfunction have been reported in the neonate and infant population exposed to one or more nucleoside analogues (see also section 4.4).
Mitochondriale dysfunctie: onderzoek van de postmarketing veiligheids database toont dat bijwerkingen die indicatief zijn voor mitochondriale dysfunctie gemeld zijn in de aan één of meer nucleoside analogen blootgestelde neonaten- en kinderpopulatie (zie ook rubriek 4.4).
The HIV status for the newborns and infants ≤ 3 months of age was negative, for older infants it tended to be positive.
De HIV status van pasgeborenen en baby's ≤ 3 maanden oud was negatief, voor oudere kinderen neigde deze naar positief.
The profile of the adverse events for newborns and infants ≤ 3 months of age showed increases in lactic acid levels, neutropenia, anaemia, thrombocytopenia, hepatic transaminase increases and increased lipids, including hypertriglyceridaemia.
Het bijwerkingenprofiel voor pasgeborenen en baby's ≤ 3 maanden toonde een toename in melkzuurspiegels, neutropenie, anemie, thrombocytopenie, toename van levertransaminases en toename van lipiden, inclusief hypertriglyceridemie.
The number of reports in older infants was too small to identify a pattern.
Het aantal meldingen voor oudere kinderen was te klein om een patroon te kunnen identificeren
Experience in adults treated with up to 12 times the recommended daily dosage revealed no acute toxicity.
Uit ervaring bij volwassenen, die behandeld werden met een dosering die opliep tot 12 maal de aanbevolen dagdosering, bleek geen acute toxiciteit.
Complications of chronic overdosage could include peripheral neuropathy and hepatic dysfunction.
Complicaties van chronische overdosering kan perifere neuropathie en hepatische dysfunctie omvatten.
The mean haemodialysis clearance of stavudine is 120 ml/ min.
De gemiddelde klaring bij hemodialyse is 120 ml/min.
The contribution of this to the total elimination in an overdose situation is unknown.
De bijdrage hiervan aan de totale uitscheiding in een situatie van overdosering is onbekend.
It is not known whether stavudine is removed by peritoneal dialysis.
Het is niet bekend of stavudine door peritoneaaldialyse wordt verwijderd.
Nucleoside reverse transcriptase inhibitor, ATC code:
Nucleoside reverse transcriptaseremmer, ATC-code:
Stavudine, a thymidine analogue, is an antiviral agent with in vitro activity against HIV in human cells.
Stavudine, een analoog van thymidine, is een antiviraal middel met in vitro activiteit tegen HIV in menselijke cellen.
It is phosphorylated by cellular kinases to stavudine triphosphate which inhibits HIV reverse transcriptase by competing with the natural substrate, thymidine triphosphate.
Het wordt door cellulaire kinasen gefosforyleerd tot stavudinetrifosfaat dat het HIV reverse-transcriptase inhibeert door competitie met het natuurlijke substraat, thymidinetrifosfaat.
It also inhibits viral DNA synthesis by causing DNA chain termination due to a lack of the 3’ -hydroxyl group necessary for DNA elongation.
Tevens remt het de synthese van viraal DNA door het veroorzaken van beëindiging van de DNA keten door een gebrek aan de 3'-hydroxylgroep, die nodig is voor verlenging van het DNA.
Cellular DNA polymerase γ is also sensitive to inhibition by stavudine triphosphate, while cellular polymerases α and β are inhibited at concentrations 4,000-fold and 40-fold higher, respectively, than that needed to inhibit HIV reverse transcriptase.
Cellulair DNA polymerase γ is ook gevoelig voor remming door stavudinetrifosfaat, terwijl de cellulair polymerasen α en β worden geremd bij concentraties van respectievelijk het 4.000-voudige en het 40-voudige dan die nodig zijn om het HIV-reverse transcriptase te remmen.
Stavudine treatment can select for and/ or maintain mutations associated with zidovudine resistance.
9 Stavudine behandeling kan selecteren voor mutaties geassocieerd met zidovudine resistentie en/of deze in stand houden.
Isolates containing these mutations remain sensitive to stavudine.
Isolaten die deze mutaties bevatten blijven gevoelig voor stavudine.
The activity of stavudine is affected by multi-drug resistance associated mutations such as Q151 M.
De activiteit van stavudine wordt beïnvloed door multi-geneesmiddel resistentie mutaties zoals Q151 M.
A more than 10-fold reduced sensitivity to stavudine has been reported for some strains with reduced sensitivity to zidovudine and lamivudine.
Een meer dan 10-voudig afgenomen gevoeligheid voor stavudine is gemeld voor sommige stammen met verminderde gevoeligheid voor zidovudine en lamivudine.
No mutations associated with high degree resistance specifically to stavudine have been revealed in vivo.
In vivo zijn geen mutaties bekend geworden die zijn geassocieerd met een hoge graad van resistentie specifiek voor stavudine.
Clinical efficacy
Klinische effectiviteit
Zerit has been studied in combination with other antiretroviral agents, e. g. didanosine, lamivudine, ritonavir, indinavir, saquinavir, efavirenz, and nelfinavir.
Zerit is bestudeerd in combinatie met andere antiretrovirale middelen als didanosine, lamivudine, ritonavir, indinavir, saquinavir, efavirenz en nelfinavir.
Study AI455-099 was a 48-week, randomised, double-blind study with Zerit (40 mg twice daily), in combination with lamivudine (150 mg twice daily) plus efavirenz (600 mg once daily), in 391 treatment-naive patients, with a median CD4 cell count of 272 cells/ mm3 (range 61 to 1,215 cells/ mm3) and a median plasma HIV-1 RNA of 4.80 log10 copies/ ml (range 2.6 to 5.9 log 10 copies/ ml) at baseline.
Studie AI455-099 was een 48-weekse, gerandomiseerde, dubbel-blinde studie met Zerit (40 mg tweemaal daags), in combinatie met lamivudine (150 mg tweemaal daags) en efavirenz (600 mg eenmaal daags), in 391 niet-voorbehandelde patiënten, met een mediane hoeveelheid CD4 cellen van 272 cellen/mm3 (61 tot 1.215 cellen/mm3) en een mediane plasma HIV-1 RNA van 4,80 log10 kopiën/ml (2,6 tot 5,9 log10 kopieën/ml) als uitgangswaarde.
Patients were primarily males (70%) and non-white (58%) with a median age of 33 years (range 18 to 68 years).
De patiënten waren voornamelijk mannelijk (70%) en niet-blank (58%) met een mediane leeftijd van 33 jaar (18 tot 68 jaar).
Study AI455-096 was a 48-week, randomised, double-blind study with Zerit (40 mg twice daily), in combination with lamivudine (150 mg twice daily) plus efavirenz (600 mg once daily), in 76 treatment-naive patients, with a median CD4 cell count of 261 cells/ mm3 (range 63 to 962 cells/ mm3) and a median plasma HIV-1 RNA of 4.63 log10 copies/ ml (range 3.0 to 5.9 log10 copies/ ml) at baseline.
Studie AI455-096 was een 48-weekse, gerandomiseerde, dubbel-blinde studie met Zerit(40 mg tweemaal daags), in combinatie met lamivudine (150 mg tweemaal daags) en efavirenz (600 mg eenmaal daags), in 76 niet-voorbehandelde patiënten, met een mediane hoeveelheid CD4 cellen van 261 cellen/mm3 (63 tot 962 cellen/mm3) en een mediane plasma HIV-1 RNA van 4,63 log10 kopiën/ml (3,0 tot 5,9 log10 kopieën/ml) als uitgangswaarde.
Patients were primarily males (76%) and white (66%) with a median age of 34 years (range 22 to 67 years).
De patiënten waren voornamelijk mannelijk (76%) en blank (66%) met een mediane leeftijd van 34 jaar (22 tot 67 jaar).
9 The results of AI455-099 and AI455-096 are presented in the table below:
De resultaten van AI455-099 en AI455-096 zijn vermeld in onderstaande tabel:
Percent of Percent of
Percentage van de Percentage van de HIV-RNA patiënten met patiënten met Gemiddelde
CD4 Mean
CD4 Gemiddelde
AI455-099 (48 weeks) b
AI455-099 (48 weken)b
patients with HIV patients with HIV Mean Change RNA < 400 RNA < 50 from Baseline copies/ ml copies/ ml (log10 Treatment Treatment copies/ ml) response (%)a response (%)a
HIV-RNA HIV-RNA < 400 kopieën/ml < 50 kopieën/ml Behandelrespons Behandelrespons (%) a (%) a
change from Baseline (cells/ mm3)
verandering ten verandering ten opzichte van de opzichte van de uitgangswaarde uitgangswaarde (log10 (cellen/mm3) kopieën/ml)
Zerit + lamivudine + efavirenz (n = 391) AI455-096 (48 weeks) b
Zerit + lamivudine + efavirenz (n = 391) AI455-096 (48 weken) b
+195
-2,64 +195
Percent of patients who have HIV RNA < 400 c/ ml or < 50 c/ ml and do not meet any criteria for treatment failure including the occurrence of a new AIDS-defining diagnosis. b These studies were designed to compare two formulations of Zerit.
Percentage van de patiënten met HIV-RNA < 400 k/ml of < 50 k/ml die niet voldoen aan enig criterium voor het falen van de behandeling inclusief de aanwezigheid van een nieuwe AIDS- definiërende diagnose b Deze studies waren ontworpen om twee formuleringen van Zerit te vergelijken.
Only the data from the marketed formulation is presented.
Alleen de gegevens van de in de handel zijnde formulering is gepresenteerd.
In adolescents, children and infants, use of stavudine is supported by evidence from adequate and well-controlled studies in adults with additional pharmacokinetic and safety data in paediatric patients (see also sections 4.8 and 5.2).
Bij adolescenten, kinderen en baby's wordt het gebruik van stavudine ondersteund door bewijs van adequate en goed-gecontroleerde studies in volwassenen met aanvullende farmacokinetische gegevens en gegevens over veiligheid in pediatrische patiënten (zie ook de rubrieken 4.8 en 5.2).
Absorption: the absolute bioavailability is 86±18%.
10 Absorptie: de absolute biologische beschikbaarheid bedraagt 86±18%.
After multiple oral administration of 0.5-0.67 mg/ kg doses, a Cmax value of 810±175 ng/ ml was obtained.
Na meervoudige orale toediening van 0,5-0,67 mg/kg, bedroeg de Cmax 810±175 ng/ml.
Cmax and AUC increased proportionally with dose in the dose ranges, intravenous 0.0625-0.75 mg/ kg, and oral 0.033-4.0 mg/ kg.
Cmax en AUC namen proportioneel toe met de dosering over het bereik: intraveneus 0,0625-0,75 mg/kg en oraal 0,033-4,0 mg/kg.
In eight patients receiving 40 mg twice daily in the fasted state, steady-state AUC0-12h was 1284±227 ng⋅ h/ ml (18%) (mean ± SD [% CV]), Cmax was 536±146 ng/ ml (27%), and Cmin was 9±8 ng/ ml (89%).
Bij acht patiënten die tweemaal daags 40 mg kregen in nuchtere toestand, was de AUC0-12uur tijdens steady-state 1284±227 ng.h/ml (18%) (gemiddelde ± SD [%CV]), de Cmax was 536±146 ng/ml (27%) en de Cmin was 9±8 ng/ml (89%).
A study in asymptomatic patients demonstrated that systemic exposure is similar while Cmax is lower and Tmax is prolonged when stavudine is administered with a standardised, high-fat meal compared with fasting conditions.
Een onderzoek bij asymptomatische patiënten toonde aan dat de systemische blootstelling gelijk is terwijl de Cmax lager is en de Tmax is verlengd als stavudine toegediend wordt tijdens een gestandaardiseerd maal met een hoog vetgehalte in vergelijking met nuchtere omstandigheden.
Distribution: the apparent volume of distribution at steady state is 46±21 l.
Distributie: het schijnbaar verdelingsvolume in ‘ steady state’ is 46±21 l.
It was not possible to detect stavudine in cerebrospinal fluid until at least 2 hours after oral administration.
Het was niet mogelijk om de spiegels van stavudine in de cerebrospinale vloeistof (CSF) te detecteren tot tenminste 2 uur na orale toediening.
Four hours after administration, the CSF/ plasma ratio was 0.39±0.06.
Vier uur na toediening was de verhouding in cerebrospinaal vocht/plasma 0,39±0,06.
No significant accumulation of stavudine is observed with repeated administration every 6, 8, or 12 hours.
Er treedt geen significante ophoping van stavudine op na herhaalde toediening elke 6, 8 of 12 uur.
Binding of stavudine to serum proteins was negligible over the concentration range of 0.01 to 11.4 µg/ ml.
De binding van stavudine aan serumeiwitten was verwaarloosbaar bij concentraties van 0,01 tot 11,4 μ g/ml.
Stavudine distributes equally between red blood cells and plasma.
De verdeling van stavudine is gelijkmatig over rode bloedcellen en plasma.
Metabolism: the metabolism of stavudine has not been elucidated in humans.
Metabolisme: het metabolisme van stavudine in de mens is niet opgehelderd.
Studies in monkeys indicate that approximately 50% is excreted unchanged in the urine, most of the remainder is hydrolysed to thymine and sugar.
Studies in apen indiceren dat de ongeveer 50% onveranderd in de urine wordt uitgescheiden, het overige deel wordt gehydrolyseerd tot thymine en suiker.
Elimination: the terminal elimination half-life is 1.3±0.2 hours after a single dose, and 1.4±0.2 hours after multiple doses, and is independent of dose.
Eliminatie: de terminale eliminatiehalfwaardetijd is 1,3±0,2 uur na een éénmalige toediening en 1,4±0,2 uur na meervoudige doseringen en is onafhankelijk van de dosis.
In vitro, stavudine triphosphate has an intracellular half-life of 3.5 hours in CEM T-cells (a human T-lymphoblastoid cell line) and peripheral blood mononuclear cells, supporting twice daily dosing.
In vitro heeft stavudinetrifosfaat een intracellulaire halfwaardetijd van 3,5 uur in CEM T-cellen (een humane lymfoblastoïde cellijn) en perifere mononucleaire bloedcellen, hetgeen een tweemaal daagse dosering ondersteunt.
Total clearance of stavudine is 594±164 ml/ min, and renal clearance is 237±98 ml/ min, indicating active tubular secretion in addition to glomerular filtration.
De totale klaring van stavudine bedraagt 594±164 ml/min en de renale klaring bedraagt 237±98 ml/min, wat wijst op actieve tubulaire secretie naast glomerulaire filtratie.
After intravenous administration, 42±7% of dose is excreted unchanged in the urine.
Na i.v. toediening wordt 42±7% van de dosis onveranderd in de urine uitgescheiden.
The corresponding values after oral single and multiple dose administration are 34±5% and 40±12%, respectively.
Na enkelvoudige en meervoudige orale toediening bedragen de corresponderende waarden respectievelijk 34±5% en 40±12%.
The remaining 60% of the drug is presumably eliminated by endogenous pathways.
De overige 60% van het geneesmiddel wordt vermoedelijk geëlimineerd via endogene wegen.
The half-life of stavudine is approximately 2 hours.
De halfwaardetijd van stavudine is ongeveer 2 uur.
Intra- and interindividual variation in
De farmacokinetiek van stavudine was onafhankelijk van de tijd, aangezien de ratio tussen AUC(ss) tijdens steady state en de AUC(0-t) na de eerste dosis ongeveer 1 bedroeg.
10 pharmacokinetic characteristics of stavudine is low, approximately 15% and 25%, respectively, after oral administration.
Farmacokinetische parameters betreffende stavudine vertonen weinig intra- en inter-individuele variatie; na orale toediening gewoonlijk respectievelijk ongeveer 15% en 25%.
Adolescents, children and infants: total exposure to stavudine was comparable between adolescents, children and infants ≥ 14 days receiving the 2 mg/ kg/ day dose and adults receiving 1 mg/ kg/ day.
Adolescenten, kinderen en baby's: de totale blootstelling aan stavudine was vergelijkbaar wanneer adolescenten, kinderen en baby's ≥ 14 dagen een dosis van 2 mg/kg/dag en volwassenen een dosis van 1 mg/kg/dag kregen.
Apparent oral clearance was approximately 14 ml/ min/ kg for infants ages 5 weeks to 15 years, 12 ml/ min/ kg for infants ages 14 to 28 days, and 5 ml/ min/ kg for infants on the day of birth.
De schijnbare klaring na orale toediening was ongeveer 14 ml/min/kg bij kinderen tussen de 5 weken en 15 jaar oud, 12 ml/min/kg bij baby's tussen de 14 en 28 dagen, en 5 ml/min/kg bij baby's op de dag van de geboorte.
Two to three hours post-dose, CSF/ plasma ratios of stavudine ranged from 16% to 125% (mean of 59%±35%).
Twee tot drie uur na dosisinname, varieerden stavudine CSF/plasma ratio's van 16% tot 125% (gemiddelde 59% ± 35%).
Renal impairment: the clearance of stavudine decreases as creatinine clearance decreases; therefore, it is recommended that the dosage of Zerit be adjusted in patients with reduced renal function (see section 4.2).
Nierinsufficiëntie: de klaring van stavudine vermindert naarmate de creatinineklaring vermindert; daarom wordt aanbevolen de dosis Zerit aan te passen bij patiënten met verminderde nierfunctie (zie rubriek 4.2).
Hepatic impairment: stavudine pharmacokinetics in patients with hepatic impairment were similar to those in patients with normal hepatic function.
Leverinsufficiëntie: de farmacokinetiek van stavudine bij patiënten met een verstoorde leverfunctie was identiek aan die bij patiënten met normale leverfunctie.
Animal data showed embryo-foetal toxicity at very high exposure levels.
Gegevens bij dieren tonen embryo-foetale toxiciteit aan bij zeer hoge expositie.
An ex vivo study using a term human placenta model demonstrated that stavudine reaches the foetal circulation by simple diffusion.
Een ex vivo studie waarbij een voldragen humaan placentamodel werd gebruikt, liet zien dat stavudine de foetale
A rat study also showed placental transfer of stavudine, with the foetal tissue concentration approximately 50% of the maternal plasma concentration.
Een studie bij ratten toonde ook passage van stavudine door de placenta, met een foetale weefselconcentratie van ongeveer 50% van die van de concentratie in het bloed van de moeder.
Stavudine was genotoxic in in vitro tests in human lymphocytes possessing triphosphorylating activity (in which no no-effect level was established), in mouse fibroblasts, and in an in vivo test for chromosomal aberrations.
Stavudine was genotoxisch in in vitro testen met humane lymfocyten met trifosforyleringsactiviteit (waarin geen “ no-effect” niveau werd vastgesteld), of in muizen fibroblasten, en in een in vivo test voor chromosomale afwijkingen.
Similar effects have been observed with other nucleoside analogues.
Soortgelijke effecten zijn gezien voor andere nucleoside-analoga.
Stavudine was carcinogenic in mice (liver tumours) and rats (liver tumours: cholangiocellular, hepatocellular, mixed hepatocholangiocellular, and/ or vascular; and urinary bladder carcinomas) at very high exposure levels.
Stavudine was carcinogeen bij muizen (levertumoren) en ratten (levertumoren: cholangiocellulair, hepatocellulair, gemengd hepatocholangiocellulair, en/of vasculair; en carcinomen in de urineblaas) bij zeer hoge blootstelling.
No carcinogenicity was noted at doses of 400 mg/ kg/ day in mice and 600 mg/ kg/ day in rats, corresponding to exposures ~ 39 and 168 times the expected human exposure, respectively, suggesting an insignificant carcinogenic potential of stavudine in clinical therapy.
Er werd geen carcinogeniteit bemerkt bij doses van 400 mg/kg/dag bij muizen en 600 mg/kg/dag bij ratten, hetgeen correspondeert met blootstelling van respectievelijk 39 tot 168 keer de humane blootstelling en een niet-significant carcinogeen potentieel van stavudine in klinische therapie suggereert.
Lactose Magnesium stearate Microcrystalline cellulose Sodium starch glycolate
Lactose Magnesiumstearaat Microkristallijne cellulose Natriumzetmeelglycolaat
Gelatin Iron oxide colorant (E172) Silicon dioxide Sodium laurilsulphate Titanium dioxide (E171)
Gelatine IJzeroxide kleurstof (E172) Siliciumdioxide Natriumlaurylsulfaat Titaandioxide (E171)
The capsule shells are marked using edible black printing ink containing:
De capsulehulzen zijn bedrukt met eetbare zwarte drukinkt bevattende:
Shellac Propylene Glycol Purified Water
Shellac Propyleenglycol Gezuiverd water Kaliumhydroxide IJzeroxide (E172)
High-density polyethylene (HDPE) bottles with child resistant screw cap (60 hard capsules per bottle), or
Polyethyleen fles met hoge dichtheid (HDPE), voorzien van een kinderveilige schroefdop (60 harde capsules per fles), of
aclar/ aluminum blisters with 14 hard capsules per card and 4 cards (56 hard capsules) per carton.
12 ACLAR/aluminium doordrukstrips met 14 harde capsules per strip en 4 strips per doos (56 harde capsules).
EU/ 1/ 96/ 009/ 001 - 002
EU/1/96/009/001 - 002
08 May 1996 Date of last renewal:
08 mei 1996 Datum van laatste hernieuwing van de vergunning:
08 June 2006
08 juni 2006
Detailed information on this product is available on the website of the European Medicines Agency (EMEA) http: / /www. emea. europa. eu/.
Gedetailleerde informatie over dit product is beschikbaar op de website van het Europese Geneesmiddelen Bureau (EMEA) http://www.emea.europa.eu /.
Zerit 20 mg hard capsule
Zerit 20 mg harde capsule
Each hard capsule contains 20 mg of stavudine.
Elke harde capsule bevat 20 mg stavudine.
The hard capsule is brown, opaque and imprinted with “ BMS” over a BMS code “ 1965” on one side and “ 20” on the other side.
De harde capsule is bruin, ondoorzichtig en op de ene helft bedrukt met "BMS" boven een BMS code "1965" en met "20" op de andere helft.
13 inappropriate, dose reduction of stavudine may be considered, while the symptoms of peripheral neuropathy are under close monitoring and satisfactory virological suppression is maintained.
In de zeldzame gevallen waarin dit niet in aanmerking komt, kan verlaging van de stavudine dosis worden overwogen, terwijl de symptomen van perifere neuropathie goed in de gaten worden gehouden en er voldoende virologische suppressie wordt bereikt.
Liver disease: hepatitis or liver failure, which was fatal in some cases, has been reported.
15 Leverziekte: hepatitis of leverfalen, die in sommige gevallen fataal was, is gemeld.
Mitochondrial dysfunction: nucleoside and nucleotide analogues have been demonstrated in vitro and in vivo to cause a variable degree of mitochondrial damage.
16 Mitochondriale dysfunctie: nucleoside en nucleotide analogen toonden in vitro en in vivo dat zij in variërende mate mitochondriale schade veroorzaken.
Lactose intolerance: the hard capsule contains lactose (180 mg).
Lactose intolerantie: de capsule bevat lactose (180 mg).
16 the same medications as given to the mother, was given to the new-born infant within 36 hours of delivery and continued for 6 weeks.
Antiretrovirale profylaxe, identiek aan de middelen gegeven aan de moeder, werd binnen 36 uur na de geboorte aan de pasgeborene gegeven en gedurende 6 weken gecontinueerd.
Peripheral neuropathy:
18 Perifere neuropathie:
17 Immune reactivation syndrome: in HIV-infected patients with severe immune deficiency at the time of initiation of combination antiretroviral therapy (CART), an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic infections may arise (see section 4.4).
Immuunreactiveringssyndroom:Bij met HIV geïnfecteerde patiënten die op het moment dat de antiretrovirale combinatietherapie (CART) wordt gestart een ernstige immuundeficiëntie hebben, kan zich een ontstekingsreactie op asymptomatische of nog aanwezige opportunistische infecties voordoen (zie sectie 4.4).
Endocrine disorders:
19 Endocriene aandoeningen:
18 *Lipoatrophy was observed in a long-term follow-up study of stavudine in combination with lamivudine and efavirenz (total follow-up: median 148 weeks ranging up to 207 weeks).
* Lipatrofie werd gezien in een lange termijn follow-up studie van stavudine in combinatie met lamivudine en efavirenz (totale follow-up: mediaan 148 weken, maximum van 207 weken).
Relevant grade 3-4 laboratory abnormalities in the 91 stavudine treated infants were low neutrophils in 7%, low hemoglobin in 1%, ALT increase in 1% and no lipase abnormality.
20 laboratoriumwaarden bij de 91 met stavudine behandelde kinderen waren: lage neutrofielen bij 7%, laag hemoglobine bij 1%, ALT toename bij 1% en geen lipase afwijkingen.
Stavudine treatment can select for and/ or maintain mutations associated with zidovudine resistance.
21 Stavudine behandeling kan selecteren voor mutaties geassocieerd met zidovudine resistentie en/of deze in stand houden.
20 The results of AI455-099 and AI455-096 are presented in the table below:
De resultaten van AI455-099 en AI455-096 zijn vermeld in onderstaande tabel:
Absorption: the absolute bioavailability is 86±18%.
22 Absorptie: de absolute biologische beschikbaarheid bedraagt 86±18%.
21 pharmacokinetic characteristics of stavudine is low, approximately 15% and 25%, respectively, after oral administration.
Farmacokinetische parameters betreffende stavudine vertonen weinig intra- en inter-individuele variatie; na orale toediening gewoonlijk respectievelijk ongeveer 15% en 25%.
aclar/ aluminum blisters with 14 hard capsules per card and 4 cards (56 hard capsules) per carton.
24 ACLAR/aluminium doordrukstrips met 14 harde capsules per strip en 4 strips per doos (56 harde capsules).
EU/ 1/ 96/ 009/ 003 - 004
EU/1/96/009/003 - 004
Zerit 30 mg hard capsule
Zerit 30 mg harde capsule
Each hard capsule contains 30 mg of stavudine.
Elke harde capsule bevat 30 mg stavudine.
The hard capsule is light and dark orange, opaque and imprinted with “ BMS” over a BMS code “ 1966” on one side and “ 30” on the other side.
De harde capsule is licht- en donkeroranje, ondoorzichtig en op de ene helft bedrukt met "BMS" boven een BMS code "1966" en met "30" op de andere helft.
24 inappropriate, dose reduction of stavudine may be considered, while the symptoms of peripheral neuropathy are under close monitoring and satisfactory virological suppression is maintained.
In de zeldzame gevallen waarin dit niet in aanmerking komt, kan verlaging van de stavudine dosis worden overwogen, terwijl de symptomen van perifere neuropathie goed in de gaten worden gehouden en er voldoende virologische suppressie wordt bereikt.
Liver disease: hepatitis or liver failure, which was fatal in some cases, has been reported.
27 Leverziekte: hepatitis of leverfalen, die in sommige gevallen fataal was, is gemeld.
Mitochondrial dysfunction: nucleoside and nucleotide analogues have been demonstrated in vitro and in vivo to cause a variable degree of mitochondrial damage.
28 Mitochondriale dysfunctie: nucleoside en nucleotide analogen toonden in vitro en in vivo dat zij in variërende mate mitochondriale schade veroorzaken.
27 the same medications as given to the mother, was given to the new-born infant within 36 hours of delivery and continued for 6 weeks.
Antiretrovirale profylaxe, identiek aan de middelen gegeven aan de moeder, werd binnen 36 uur na de geboorte aan de pasgeborene gegeven en gedurende 6 weken gecontinueerd.
Peripheral neuropathy:
30 Perifere neuropathie:
28 Immune reactivation syndrome: in HIV-infected patients with severe immune deficiency at the time of initiation of combination antiretroviral therapy (CART), an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic infections may arise (see section 4.4).
Immuunreactiveringssyndroom:Bij met HIV geïnfecteerde patiënten die op het moment dat de antiretrovirale combinatietherapie (CART) wordt gestart een ernstige immuundeficiëntie hebben, kan zich een ontstekingsreactie op asymptomatische of nog aanwezige opportunistische infecties voordoen (zie sectie 4.4).
Endocrine disorders:
31 Endocriene aandoeningen:
29 *Lipoatrophy was observed in a long-term follow-up study of stavudine in combination with lamivudine and efavirenz (total follow-up: median 148 weeks ranging up to 207 weeks).
* Lipatrofie werd gezien in een lange termijn follow-up studie van stavudine in combinatie met lamivudine en efavirenz (totale follow-up: mediaan 148 weken, maximum van 207 weken).
Relevant grade 3-4 laboratory abnormalities in the 91 stavudine treated infants were low neutrophils in 7%, low hemoglobin in 1%, ALT increase in 1% and no lipase abnormality.
32 laboratoriumwaarden bij de 91 met stavudine behandelde kinderen waren: lage neutrofielen bij 7%, laag hemoglobine bij 1%, ALT toename bij 1% en geen lipase afwijkingen.
Stavudine treatment can select for and/ or maintain mutations associated with zidovudine resistance.
33 Stavudine behandeling kan selecteren voor mutaties geassocieerd met zidovudine resistentie en/of deze in stand houden.
31 The results of AI455-099 and AI455-096 are presented in the table below:
De resultaten van AI455-099 en AI455-096 zijn vermeld in onderstaande tabel:
Absorption: the absolute bioavailability is 86±18%.
34 Absorptie: de absolute biologische beschikbaarheid bedraagt 86±18%.