qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
200-300 mg/ day orally (100-200 mg/ day for paediatric patients) is recommended for chronic renal failure patients whose serum ferritin levels are below 100 ng/ ml − oral iron substitution of 200-300 mg/ day is recommended for all cancer patients whose transferrin saturation is below 20%.
200-300 mg/ dag oraal (100-200 mg/ dag voor kinderen) is aanbevolen voor patiënten met chronisch nierfalen bij wie de serumferritinewaarden lager zijn dan 100 ng/ ml. − Orale ijzersubstitutie van 200-300 mg/ dag is aanbevolen voor alle kankerpatiënten bij wie de transferrinesaturatie lager is dan 20%
All of these additive factors of anaemia should also be carefully considered when deciding to increase the dose of erythropoietin in cancer patients.
Al deze bijkomende factoren van anemie moeten eveneens zorgvuldig overwogen worden wanneer men beslist de dosis erythropoëtine bij kankerpatiënten te verhogen.
Good blood management practices should always be used in the perisurgical setting.
Een goed bloedbeheer is altijd noodzakelijk in de perichirurgische omgeving.
This medicinal product contains phenylalanine which may be harmful for people with phenylketonuria.
Dit geneesmiddel bevat fenylalanine, wat mogelijk schadelijk is voor personen met fenylketonurie.
This medicinal product contains less than 1 mmol sodium (23 mg) per dose, i. e. essentially ‘ sodium-free’.
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, d. w. z. dat het in feite ‘ natriumvrij’ is.
Chronic renal failure patients
Patiënten met chronisch nierfalen
Immunogenicity data for subcutaneous use of Retacrit in patients at risk for antibody-induced Pure Red Cell Aplasia (PRCA), i. e. patients with renal anaemia, are not sufficient.
Er zijn onvoldoende immunogeniciteitsgegevens beschikbaar voor subcutaan gebruik van Retacrit bij patiënten die risico lopen op door antilichamen geïnduceerde Pure Red Cell Aplasia (PRCA), d. w. z. patiënten met renale anemie.
Therefore, in patients with renal anaemia the medicinal product has to be administered intravenously.
Daarom moet het geneesmiddel bij patiënten met renale anemie intraveneus worden toegediend.
In patients with chronic renal failure, maintenance haemoglobin concentration should not exceed the upper limit of the target haemoglobin concentration recommended in section 4.2.
7 Bij patiënten met chronisch nierfalen mag de onderhoudsconcentratie hemoglobine niet hoger zijn dan de bovenste limiet van de doelconcentratie hemoglobine, zoals aanbevolen in rubriek 4.2.
In clinical trials, an increased risk of death and serious cardiovascular events was observed when erythropoiesis stimulating agents (ESAs) were administered to target a haemoglobin of greater than 12 g/ dl (7.5 mmol/ l).
In klinische trials werd een verhoogd risico op overlijden en ernstige cardiovasculaire voorvallen waargenomen wanneer erythropoiese-stimulerende middelen (ESAs) toegediend werden bij hemoglobineconcentraties hoger dan 12 g/ dl (7,5 mmol/ l).
Controlled clinical trials have not shown significant benefits attributable to the administration of epoetins when haemoglobin concentration is increased beyond the level necessary to control symptoms of anaemia and to avoid blood transfusion.
Gecontroleerd klinisch onderzoek toonde geen significante voordelen die toe te schrijven zijn aan de toediening van epoëtines wanneer de hemoglobineconcentratie verhoogd is boven het noodzakelijke niveau om de symptomen van anemie te behandelen en een bloedtransfusie te voorkomen.
Haemoglobin levels should be measured on a regular basis until a stable level is achieved and periodically thereafter.
De hemoglobinewaarden moeten regelmatig worden gecontroleerd tot ze een stabiel niveau hebben bereikt, waarna ze periodiek moeten worden gecontroleerd.
The rate of increase in haemoglobin should be approximately 1 g/ dl (0.62 mmol/ l) per month and should not exceed 2 g/ dl (1.25 mmol/ l) per month to minimize the risk of developing or worsening of hypertension.
De snelheid waarmee hemoglobinewaarden mogen stijgen moet ongeveer 1 g/ dl (0,62 mmol/ l) per maand bedragen en mag niet hoger liggen dan 2 g/ dl (1,25 mmol/ l) per maand, om het risico van een verslechtering van de bloeddruk zo klein mogelijk te houden.
Non response to erythropoietin therapy should prompt a search for causative factors.
Wanneer de erythropoëtinetherapie niet aanslaat, moet onderzocht worden wat daarvan de oorzaak is.
These include: iron, folate, or Vitamin B12 deficiency; aluminium intoxication; intercurrent infections; inflammatory or traumatic episodes; occult blood loss; haemolysis, and bone marrow fibrosis of any origin.
Mogelijke oorzaken zijn, ijzer- foliumzuur- en vitamine B12-deficiëntie; aluminiumvergiftiging, intercurrente infecties; ontstekingen of traumata; occult bloedverlies; hemolyse, en beenmergfibrose waarvan oorsprong dan ook.
Cases of antibody-mediated PRCA have been very rarely reported in chronic renal failure patients with erythropoietin administered by the subcutaneous route.
Er zijn gevallen van erythroblastopenie (PRCA) gemeld bij patiënten met chronisch nierfalen die erythropoëtine subcutaan kregen toegediend.
In patients developing sudden lack of efficacy, defined by a decrease in haemoglobin (1-2 g/ dl per month) with increased need for transfusions, a reticulocyte count should be obtained and typical causes of non-response (e. g. iron, folate, or Vitamin B12-deficiency, aluminium intoxication, infection or inflammation, blood loss, and haemolysis) should be investigated.
Bij patiënten die een plotseling een tekort aan werkzaamheid van het geneesmiddel vertonen, dat gekenmerkt wordt door een daling van de hemoglobinewaarden (1-2 g/ dl per maand) met een verhoogde behoefte aan transfusies, moet een telling van de reticulocyten plaatsvinden en moeten de typische oorzaken van non-respons (bijv. ijzer-, folium- of vitamine B12-deficiëntie, aluminiumintoxicatie, infectie of ontsteking, bloedverlies en hemolyse) onderzocht worden.
If no cause is identified, a bone marrow examination should be considered for diagnosis of PRCA.
Wanneer er geen oorzaak gevonden wordt, moet een beenmergonderzoek overwogen worden om de diagnose PRCA te kunnen stellen.
Patients should not be switched to another medicinal
Wanneer PRCA gediagnosticeerd is, moet de Retacrittherapie onmiddellijk worden stopgezet en moet een onderzoek naar erythropoëtine-antilichaampjes worden overwogen.
7 product as anti-erythropoietin antibodies cross-react with other erythropoietins.
Patiënten mogen niet op een ander geneesmiddel worden overgezet, aangezien anti-erythropoëtine-antilichaampjes een kruisreactie aangaan met andere erythropoëtine.
Other causes of PRCA should be excluded, and appropriate therapy initiated.
Andere oorzaken van Pure Red Cell Aplasia moeten worden uitgesloten en een adequate therapie moet worden ingesteld.
Monitoring of reticulocyte count on a regular basis is recommended to detect possible occurrence of lack of efficacy in chronic renal failure patients.
Het is aanbevolen om het aantal reticulocyten bij patiënten met chronisch nierfalen regelmatig te controleren om mogelijk optreden van gebrek aan werkzaamheid op te sporen.
Hyperkalaemia has been observed in isolated cases.
In geïsoleerde gevallen werd hyperkaliëmie vastgesteld.
In chronic renal failure patients, correction for anaemia may lead to increased appetite, and potassium and protein intake.
Bij patiënten met chronisch nierfalen kan een correctie van de anemie leiden tot verhoogde eetlust en verhoogde inname van kalium en proteïnen.
Dialysis prescriptions may have to be adjusted periodically to maintain urea, creatinine and potassium in the desired range.
Dialysevoorschriften moeten mogelijk aangepast worden om de waarden voor ureum, creatinine en kalium op peil te houden.
Serum electrolytes should be monitored in chronic renal failure patients.
Serumelektrolyten moeten gecontroleerd worden bij patiënten met chronisch nierfalen.
If an elevated (or rising) serum potassium level is detected then consideration should be given to ceasing erythropoietin administration until hyperkalaemia has been corrected.
Wanneer een hoge, (of stijgende) kaliumspiegel gevonden wordt, moet men overwegen de toediening van erythropoëtine stop te zetten tot de hyperkaliëmie gecorrigeerd is.
An increase in heparin dose during haemodialysis is frequently required during the course of therapy with erythropoietin as a result of the increased packed cell volume.
Een stijging van de heparinewaarden tijdens de hemodialyse is vaak noodzakelijk tijdens de therapie met Retacrit om het risico van klontervorming te verminderen.
Occlusion of the dialysis system is possible if heparinisation is not optimum.
Wanneer de heparinisatie niet optimaal is, kan het dialysesysteem blokkeren.
Based on information available to date, correction of anaemia with erythropoietin in adult patients with renal insufficiency not yet undergoing dialysis does not accelerate the rate of progression of renal insufficiency.
Gebaseerd op de informatie die we vandaag de dag ter beschikking hebben, zal de correctie van anemie door middel van erythropoëtine bij volwassen patiënten met nierinsufficiëntie de nog geen nierdialyse ondergaan, de snelheid waarmee de nierinsufficiëntie voortschrijdt, niet verhogen.
In cancer patients receiving chemotherapy, the 2-3 week delay between erythropoietin administration and the appearance of erythropoietin-induced red cells should be taken into account when assessing if Retacrit therapy is appropriate (patient at risk of being transfused).
8 Bij kankerpatiënten die chemotherapie krijgen, moet een vertraging van 2-3 weken tussen het toedienen van erythropoëtine en het optreden van de erythropoëtine-geïnduceerde rode cellen in overweging genomen worden wanneer men zich afvraagt of de Retacrittherapie geschikt is (patiënt loopt risico op transfusie).
If the rate of increase in haemoglobin exceeds 2 g/ dl (1.25 mmol/ l) per month or the haemoglobin level exceeds 12 g/ dl (7.5 mmol/ l), the dose adjustment detailed in section 4.2 should be thoroughly performed to minimise the risk of thrombotic events (see section 4.2).
Wanneer, bij kankerpatiënten die chemotherapie krijgen, de snelheid waarmee de hemoglobine stijgt hoger zijn dan 2 g/ dl (1,25 mmol/ l) per maand of wanneer hemoglobinegehalte hoger is dan 12 g/ dl (7,5 mmol/ l) of wanneer het hemoglobinegehalte, moet de dosisaanpassing die uitgelegd werd in rubriek 4.2 nauwgezet worden uitgevoerd, om het risico op trombotische aandoeningen te minimaliseren (zie rubriek 4.2).
As an increased incidence of thrombotic vascular events (TVEs) has been observed in cancer patients receiving erythropoietic agents (see section 4.8), this risk should be carefully weighed against the benefit to be derived from treatment (with Retacrit) particularly in cancer patients with an increased risk of thrombotic vascular events, such as obesity and patients with a prior history of TVEs (e. g. deep venous thrombosis or pulmonary embolism).
Dit geldt vooral voor kankerpatiënten met een verhoogd risico op trombotische vasculaire voorvallen, zoals patiënten met obesitas of patiënten met een voorgeschiedenis van TVE’ s (bijv. diepveneuze trombose of longembolie).
Adult surgery patients in an autologous predonation programme
Volwassen operatiepatiënten in het autologe predonatieprogramma
All special warnings and precautions associated with autologous predonation programs, especially routine volume replacement, should be respected.
Alle bijzondere waarschuwingen en voorzorgen in verband met autologe predonatieprogramma’ s, met name routine volumevervanging, moeten worden nageleefd.
Tumour growth potential
Kans op groei van tumoren
Epoetins are growth factors that primarily stimulate red blood cell production.
Epoëtines zijn groeifactoren die in de allereerste plaats de productie van rode bloedcellen stimuleren.
Erythropoietin receptors may be expressed on the surface of a variety of tumour cells.
Erythropoëtinereceptoren kunnen expressie hebben op het oppervlak van diverse tumorcellen.
As with all growth factors, there is a concern that epoetins could stimulate the growth of any type of malignancy.
Zoals voor alle groeifactoren geldt is het mogelijk dat epoëtines de groei van een vorm van maligniteit zou stimuleren.
In several controlled studies, epoetins have not been shown to improve overall survival or decrease the risk of tumour progression in patients with anaemia associated with cancer.
Epoëtines toonden in verscheidene gecontroleerde studies geen invloed op de algehele overleving of daling van het risico op tumorprogressie bij patiënten met anemie door kanker.
Several controlled clinical studies in which epoetins were administered to patients with a variety of common tumours including squamous head and neck cancer, lung cancer, and breast cancer, have shown an unexplained excess mortality.
Verschillende gecontroleerde klinische studies waarbij epoëtines toegediend werden aan patiënten met verschillende veelvoorkomende tumoren zoals plaveiselcel hoofd- en halskanker, longkanker en borstkanker toonden een onverklaarde grotere mortaliteit.
8 • shortened time to tumour progression in patients with advanced head and neck cancer receiving radiation therapy when administered to target a haemoglobin of greater than 14 g/ dl (8.7 mmol/ l), • shortened overall survival and increased deaths attributed to disease progression at 4 months in patients with metastatic breast cancer receiving chemotherapy when administered to target a haemoglobin of 12-14 g/ dl (7.5 -8.7 mmol/ l), increased risk of death when administered to target a haemoglobin of 12 g/ dl (7.5 mmol/ l) in patients with active malignant disease receiving neither chemotherapy nor radiation therapy.
In gecontroleerde klinische studies toonde het gebruik van Epoëtine alfa en andere erythropoiese- stimulerende middelen: • Verkorte tijd tot tumorprogressie bij patienten met gevorderd hoofd-en halskanker die bestralingstherapie krijgen bij toediening voor een doelhemoglobine hoger dan 14 g/ dl (8,7 mmol/ l), • Verkorte algehele overleving en stijging sterftegevallen toegeschreven aan ziekteprogressie bij 4 maanden bij patienten metastische borstkanker die chemotherapie krijgen bij toediening met een doelhemoglobine van 12-14 g/ dl (7,5 -8,7 mmol/ l), • Verhoogd risico op overlijden bij toediening met een doelhemoglobine van 12 g/ dl (7,5 mmol/ l) bij patienten met actieve maligniteit die noch chemotherapie noch radiotherapie ontvangen.
ESAs are not indicated for use in this patient population.
ESAs zijn niet geïndiceerd voor gebruik bij deze patienten populatie.
In view of the above, in some clinical situations blood transfusion should be the preferred treatment for the management of anaemia in patients with cancer.
In verband met het bovenstaande heeft bloedtransfusie in sommige klinische situaties de voorkeur bij de behandeling van anemie bij patienten met kanker.
The decision to administer recombinant erythropoietins should be based on a benefit-risk assessment with the participation of the individual patient, which should take into account the specific clinical context.
Het besluit om recombinante erythropoëtines toe te dienen dient te worden genomen op basis van een afweging van de voordelen en risico’ s bij de individuele patient, terwijl rekening wordt gehouden met de specifieke klinische context.
Factors that should be considered in this assessment should include the type of tumour and its stage; the degree of anaemia; life- expectancy; the environment in which the patient is being treated; and patient preference (see section 5.1)
Factoren die meespelen bij deze beoordeling zijn onder andere het type en stadium tumor, de mate van anemie, de levensverwachting, de verpleegomgeving en de voorkeur van de patiënt (zie rubriek 5.1).
4.5 Interaction with other medicinal products and other forms of interaction
9 4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
There is no evidence to indicate that treatment with erythropoietin alters the metabolism of other medicinal products.
Er is geen bewijs dat de behandeling met erythropoëtine het metabolisme van andere geneesmiddelen wijzigt.
However, since ciclosporin is bound by red blood cells there is potential for interactions with other medicinal products.
Toch bestaat, omdat cyclosporine gebonden is door RBC’ s, de mogelijkheid van interactie met andere geneesmiddelen.
If erythropoietin is given concomitantly with ciclosporin, blood levels of ciclosporin should be monitored and the dose of ciclosporin adjusted as the haematocrit rises.
Indien erythropoëtine gelijktijdig met cyclosporine gegeven wordt, moeten de bloedwaarden voor cyclosporine gecontroleerd worden en moet de dosis cyclosporine aangepast worden wanneer het hematocriet stijgt.
No evidence exists that indicates an interaction between epoetin alfa and G-CSF or GM-CSF with regard to haematological differentiation or proliferation of tumour biopsy specimens in vitro.
Er zijn geen aanwijzingen die duiden op een interactie tussen epoëtine alfa en G-CSF of GM-CSF met betrekking tot hematologische differentiatie of proliferatie van door biopsie verkregen tumormonsters in vitro.
There are no adequate and well-controlled studies in pregnant women.
Er zijn geen adequate en goed gecontroleerde studies bij zwangere vrouwen.
Studies in animals have shown reproduction toxicity (see section 5.3).
Studies bij dieren hebben een reproductietoxiciteit aangetoond (zie rubriek 5.3).
Consequently, erythropoietin should generally be used during pregnancy and lactation only if the potential benefit outweighs the potential risk to the foetus.
Daarom mag erythropoëtine uitsluitend gebruikt worden tijdens de periode van de zwangerschap en borstvoeding, wanneer de mogelijke voordelen zwaarder wegen dan de mogelijke risico’ s voor de foetus.
Retacrit has no or negligible influence on the ability to drive and use machines.
Retacrit heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid of het vermogen om machines te bedienen.
Retacrit is a biological medicinal product.
Retacrit is een biologisch geneesmiddel.
Data from clinical studies with Retacrit are in line with the safety profile of other authorized erythropoietins.
Gegevens uit een klinische studie met Retacrit stemmen overeen met het veiligheidsprofiel van andere toegelaten erythropoëtines.
Based on the results from clinical trials with other authorized erythropoietins approximately 8% of patients treated with erythropoietin are expected to experience adverse reactions.
Gebaseerd op de resultaten van andere klinische trials met toegelaten erythropoëtines wordt verwacht dat ongeveer 8% van de patiënten die met erythropoëtines behandeld worden bijwerkingen zullen ervaren.
These undesirable effects are most commonly headache and a dose dependent increase in blood pressure.
Bijwerkingen tijdens de behandeling met erythropoëtines worden vooral gezien bij patiënten met chronisch nierfalen of een onderliggende maligne aandoening en uiten zich vooral als hoofdpijn en een dosisafhankelijke stijging van de bloeddruk.
Attention should be paid to sudden stabbing migraine-like headaches as a possible warning signal.
Er moet zorgvuldig worden gelet op een plotselinge stekende migraine-achtige hoofdpijn als mogelijk waarschuwingssignaal.
General Non-specific skin rashes have been described with epoetin alfa.
Bij behandeling met epoëtine alfa werd aspecifieke huiduitslag beschreven.
"Flu-like" symptoms such as headaches, joint pains, feelings of weakness, dizziness, and tiredness may occur, especially at the start of treatment.
Met name bij het begin van de behandeling kunnen zich 'griepachtige 'symptomen voordoen, zoals hoofdpijn, gewrichtspijn, gevoel van zwakte, duizeligheid en vermoeidheid.
9 Thrombocytosis has been observed but its occurrence is very rare (see section 4.4).
Trombocytose is waargenomen, maar dit komt slechts zeer zelden voor (zie rubriek 4.4).
Thrombotic/ vascular events, such as myocardial ischaemia, myocardial infarction, cerebrovascular accidents (cerebral haemorrhage and cerebral infarction), transient ischaemic attacks, deep vein thrombosis, arterial thrombosis, pulmonary emboli, aneurysms, retinal thrombosis, and clotting of an artificial kidney have been reported in patients receiving erythropoietic agents.
Trombotische/ vasculaire voorvallen, zoals myocardiale ischemie, myocardinfarct, cerebrovasculaire accidenten (hersenbloeding en herseninfarct), TIA's (transient ischaemic attacks), diepveneuze trombose, arteriële trombose, longembolie, aneurysmata, retinale trombose en stolling in een kunstnier zijn gemeld bij patiënten die erytropoëtische middelen kregen.
Hypersensitivity reactions have been rarely reported with epoetin alfa including isolated cases of angioedema and anaphylactic reaction.
Bij gebruik van epoëtine alfa zijn in zeldzame gevallen overgevoeligheidsreacties gemeld, waaronder in geïsoleerde gevallen angio-oedeem en anafylactische reacties.
In most of these patients, antibodies to erythropoietins have been observed (see sections 4.3 and 4.4)
Bij de meeste van deze patiënten zijn antilichamen tegen erytropoëtinen aangetroffen
The following reactions have also occurred in isolated patients with normal or low blood pressure: hypertensive crisis with encephalopathy-like symptoms (e. g. headaches and confused state) and generalised tonoclonal seizures, requiring the immediate attention of a physician and intensive medical care.
In geïsoleerde gevallen zijn bij een normale of lage bloeddruk de volgende bijwerkingen opgetreden: hypertensieve crisis met encefalopathie-achtige symptomen (bijv. hoofdpijn en verwarde toestand) en gegeneraliseerde tonoklonale toevallen waarvoor de onmiddellijke aandacht van een arts en intensieve medische zorg noodzakelijk is.
Particular attention should be paid to sudden stabbing migraine like headaches as a possible warning signal.
Er moet met name aandacht worden besteed aan een plotselinge, stekende, migraineachtige hoofdpijn als mogelijk waarschuwingssignaal.
Shunt thromboses may occur, especially in patients who have a tendency to hypotension or whose arteriovenous fistulae exhibit complications (e. g. stenoses, aneurysms, etc.).
Er kan shunttrombose optreden, met name bij patiënten met neiging tot hypotensie of bij patiënten met complicaties bij de arterioveneuze fistulae (bijv. stenosen, aneurysmata, enz.).
Early shunt revision and thrombosis prophylaxis by administration of acetylsalicylic acid, for example, is recommended in these patients.
Vroege shuntrevisie en profylaxe voor trombose, bijvoorbeeld door toediening van acetylsalicylzuur, wordt bij deze patiënten aanbevolen.
An increased incidence of thrombotic vascular events (see section 4.4 and section 4.8 - General) has been observed in patients receiving erythropoietic agents.
Een verhoogde incidentie van trombotische vasculaire voorvallen (zie rubrieken 4.4 en 4.8 – Algemeen) is waargenomen bij patiënten die erytropoëtische middelen kregen.
Surgery patients in autologous predonation programmes
Chirurgische patiënten in autologe predonatieprogramma’ s
Independent of erythropoietin treatment, thrombotic and vascular events may occur in surgical patients with underlying cardiovascular disease following repeated phlebotomy.
Trombotische en vasculaire voorvallen kunnen optreden bij chirurgische patiënten met een onderliggende hartaandoening na herhaalde flebotomie; dit onafhankelijk van de behandeling met erythropoëtines.
Therefore, routine volume replacement should be performed in such patients.
Vandaar dat er bij dergelijke patiënten routinematig volumevervanging moet plaatsvinden.
The therapeutic margin of erythropoietin is very wide.
De therapeutische marge van erythropoëtine is erg breed.
Overdose of erythropoietin may produce effects that are extensions of the pharmacological effects of the hormone.
Overdosering van erythropoëtine kan effecten teweeg brengen die uitlopers zijn van de farmacologische effecten van het hormoon.
Phlebotomy may be performed if excessively high haemoglobin levels occur.
Flebotomie kan worden uitgevoerd wanneer er zich uitzonderlijk hoge hemoglobinewaarden voorden voordoen.
Additional supportive care should be provided as necessary.
Bijkomende ondersteunende hulp moet geboden worden, naar behoefte.
Antianaemic preparations, erythropoietin ATC code:
Anti-anemische bereidingen, erythropoëtine ATC-code:
Erythropoietin is a glycoprotein that stimulates, as a mitosis-stimulating factor and differentiating hormone, the formation of erythrocytes from precursors of the stem cell compartment.
Erythropoëtine is een glycoproteïne dat als een mitosis-stimulerende factor en differentiërend hormoon, de vorming van erytrocyten uit de voorgangers van het stamcelcompartiment stimuleert
The apparent molecular weight of erythropoietin is 32,000-40,000 Dalton.
Het klaarblijkelijke moleculaire gewicht van erythropoëtine is 32.000-40000 Dalton.
The protein moiety of the molecule contributes about 58% of total molecular weight and consists of 165 amino acids.
De proteïnehelft van de molecule draagt ongeveer 58% bij aan het totale moleculair gewicht en bestaat uit 165 aminozuren.
The four carbohydrate chains are attached via three N-glycosidic bonds and one O-glycosidic bond to the protein.
De vier koolhydratenkettingen zijn verbonden via drie N-glucosidebindingen en een O- glycosidebinding op het proteïne.
Epoetin zeta is identical in its amino acid sequence and similar in carbohydrate composition to endogenous human erythropoietin that has been isolated from the urine of anaemic patients.
11 van de koolhydraten aan endogeen humaan erythropoëtine dat geïsoleerd werd uit de urine van anemische patiënten.
The biological efficacy of erythropoietin has been demonstrated in various animal models in vivo (normal and anaemic rats, polycythaemic mice).
De biologische doeltreffendheid van erythropoëtine werd aangetoond in verschillend diermodellen in vivo (normale en anemische ratten, polycythemische muizen).
After administration of erythropoietin, the number of erythrocytes, the Hb values and reticulocyte counts increase as well as the 59Fe-incorporation rate.
Na toediening van erythropoëtine is een stijging te zien van het aantal erythrocyten, de Hb-waarden en het aantal reticulocyten, evenals de opnamesnelheid van 59Fe.
An increased 3H-thymidine incorporation in the erythroid nucleated spleen cells has been found in vitro (mouse spleen cell culture) after incubation with erythropoietin.
Een verhoogde opname van 3H-thymidine in miltcellen die de kern vormen voor de erythrocyten werd vastgesteld in vitro (miltcelcultuur bij muizen) na incubatie met erythropoëtine.
It could be shown with the aid of cell cultures of human bone marrow cells that erythropoietin stimulates erythropoiesis specifically and does not affect leucopoiesis.
Met behulp van celculturen van menselijke beenmergcellen kon worden aangetoond dat erythropoëtine de erythropoëse stimuleert en geen invloed heeft op de leukopoëse.
Cytotoxic actions of erythropoietin on bone marrow cells could not be detected.
Er werd geen cytotoxische invloed van erythropoëtine op beenmergcellen vastgesteld.
As with other haematopoietic growth factors, erythropoietin has shown in vitro stimulating properties on human endothelial cells.
Net als andere hematopoëtische groeifactoren heeft ook erythropoëtine in vitro stimulerende eigenschappen getoond op de menselijke endotheelcellen.
721 cancer patients receiving non-platinum chemotherapy were included in three placebo-controlled studies, 389 patients with haematological malignancies (221 multiple myeloma, 144 non-Hodgkin's lymphoma, and 24 other haematological malignancies) and 332 with solid tumours (172 breast, 64 gynaecological, 23 lung, 22 prostate, 21 gastrointestinal, and 30 other tumour types).
721 kankerpatiënten die een non-platina chemotherapie ondergaan werden opgenomen in drie placebogecontroleerde studies, 389 patiënten met maligne hematologische aandoeningen (221 multiple myeloom, 144 non-Hodgkin lymfoom, en 24 andere maligne hematologische aandoeningen) en 332 met vaste tumoren (172 borst-, 64 gynaecologische, 23 long-, 22 prostaat-, 21 gastro-intestinale, en 30 andere tumoren).
In two large, open-label studies, 2697 cancer patients receiving non-platinum chemotherapy were included, 1895 with solid tumours (683 breast, 260 lung, 174 gynaecological, 300 gastrointestinal, and 478 other tumour types) and 802 with haematological malignancies.
In twee grote open-label studies werden 2697 kankerpatiënten die een non-platina chemotherapie ondergaan, opgenomen, 1895 van hen met een vaste tumor (683 borst-, 260 long-, 174 gynaecologische, 300 gastro-intestinale, en 478 andere tumoren) en 802 met maligne hematologische aandoeningen.
In a prospective, randomised, double-blind, placebo-controlled trial conducted in 375 anaemic patients with various non-myeloid malignancies receiving non-platinum chemotherapy, there was a significant reduction of anaemia-related sequelae (e. g. fatigue, decreased energy, and activity reduction), as measured by the following instruments and scales:
In een toekomstige gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde trial uitgevoerd bij 375 anemische patiënten, met verschillende maligne, non-myeloïde aandoeningen, waarvoor zij non- platina chemotherapie krijgen, was er een significantie daling van de met de anemie verbonden sequelae (bijv. vermoeidheid, verminderde energie, en verminderde activiteit), zoals gemeten door de volgende instrumenten en schalen:
Functional Assessment of Cancer Therapy-Anaemia (FACT-An) general scale, FACT-An fatigue scale, and Cancer Linear Analogue Scale (CLAS).
Schaal voor Functionele Evaluatie van Anemie ten gevolge van kankertherapie (Functional Assessment of Cancer Therapy-Anaemia, FACT-An), FACT-An- vermoeidheidsschaal (FACT-An fatigue scale), en de Kanker-Lineair-Analoge schaal (Cancer Linear Analogue Scale, CLAS).
Two other smaller, randomized, placebo-controlled trials failed to show a significant improvement in quality of life parameters on the EORTC-QLQ-C30 scale or CLAS, respectively.
Twee andere, kleiner, gerandomiseerde, placebogecontroleerde trials slaagden er niet in een significante verbeteringen van de parameters voor de kwaliteit van leven aan te tonen op respectievelijk de EORTC-QLQ-C30 of de CLAS-schaal.
Erythropoietin is a growth factor that primarily stimulates red cell production.
Erythropoëtine is een groeifactor die in de allereerste plaats de productie van rode bloedcellen stimuleert.
Erythropoietin receptors may be expressed on the surface of a variety of tumour cells.
Erythropoëtinereceptoren kunnen expressie hebben op het oppervlak van een aantal verschillende tumorcellen.
Survival and tumour progression have been examined in five large controlled studies involving a total of 2833 patients, of which four were double-blind placebo-controlled studies and one was an open- label study.
Overleving en tumorprogressie werden onderzocht in vijf grote gecontroleerde onderzoeken met een totaal van 2833 patiënten, waarvan vier dubbelblinde placebogecontroleerde studies en een open label studie.
The studies either recruited patients who were being treated with chemotherapy (two studies) or used patient populations in which erythropoiesis stimulating agents are not indicated: anaemia in patients with cancer not receiving chemotherapy, and head and neck cancer patients receiving radiotherapy.
Voor de studies werden ofwel patiënten gerekruteerd die behandeld werden met chemotherapie (twee studies) of er werd gebruik gemaakt van patiëntenpopulaties waarbij erythopoiese stimulerende middelen niet waren geïndiceerd: anemie bij patiënten met kanker die geen chemotherapie ontvingen, en hoofd- en halskankerpatiënten die radiotherapie ontvingen.
The target haemoglobin concentration in two studies was > 13 g/ dl; in the remaining three studies it was 12-14 g/ dl.
De doelconcentratie hemoglobine in twee studies was > 13g/ dl, in de andere drie studies was dit 12-14 g/ dl.
In the open-label study there was no difference in overall survival between patients treated with recombinant human erythropoietin and controls.
In de open label studie was er geen verschil in algehele overleving tussen patiënten die behandeld waren met recombinant humaan erythropoëtine en controles.
In the four placebo-controlled studies the hazard ratios for overall survival ranged between 1.25 and 2.47 in favour of controls.
In de vier placebogecontroleerde studies lagen de kansverhoudingen voor algehele overleving tussen 1,25 en 2,47 ten gunste van controles.
These studies have shown a consistent unexplained statistically significant excess
Deze onderzoeken toonden een consistente onverklaarde statistisch significante grotere sterfte bij patiënten die anemie hebben geassocieerd met diverse veelvoorkomende kankers die recombinant humaan erythropoëtine krijgen in verhouding met controles.
Overall survival outcome in the trials could not be statisfactorily explained by differences in the incidence of thrombosis and related complications between those given recombinant human erythropoietin and those in the control group.
Algehele overleving in de trials kon niet bevredigend worden verklaard door verschillen in de incidentie van trombose en verwante complicaties tussen hen die recombinant humaan erythropoëtine ontvingen en controles.
A systematic review has also been performed involving more than 9000 cancer patients participating in 57 clinical trials.
12 Er werd eveneens een systematische review verricht met meer dan 9000 kankerpatiënten die deelnamen aan 57 klinische trials.
Meta-analysis of overall survival data produced a hazard ratio point estimate of 1.08 in favour of controls (95% CI:
Meta-analyse van algehele overlevingsdata geproduceerd door een kansverhouding puntschatting van 1,08 ten gunste van controles (95% CI:
0.99, 1,18; 42 trials and 8167 patients).
0.99, 1,18; 42 trials en 8167 patiënten).
An increased relative risk of thromboembolic events (RR 1.67, 95% CI:
Een verhoogd relatief risico van trombo-embolische voorvallen (RR 1,67, 95% CI:
1.35, 2.06, 35 trials and 6769 patients) was observed in patients treated with recombinant human erythropoietin.
1.35, 2.06, 35 trials en 6769 patiënten) werd waargenomen bij patiënten die behandeld werden met recombinant humaan erythropoëtine.
There is an increased risk for thromboembolic events in patients with cancer treated with recombinant human erythropoietin and a negative impact on overall survival cannot be excluded.
Er is een verhoogd risico voor trombo-embolische voorvallen bij patiënten met kanker die behandeld worden met humaan erythropoëtine en een negatieve impact op algehele overleving kan niet worden uitgesloten.
The extent to which these outcomes might apply to the administration of recombinant human erythropoietin to patients with cancer, treated with chemotherapy to achieve haemoglobin concentrations less than 13 g/ dl, is unclear because few patients with these characteristics were included in the data reviewed.
De mate waarin deze resultaten van toepassing zijn op de toediening van recombinant humaan erythropoëtine aan patiënten met kanker, behandeld met chemotherapie om een hemoglobine lager dan 13 g/ l te bereiken, is niet duidelijk omdat er slechts een paar patiënten met deze kenmerken waren geïncludeerd.
Intravenous route Measurement of erythropoietin following multiple dose intravenous administration revealed a half-life of approximately 4 hours in healthy volunteers and a somewhat more prolonged half-life of approximately 5 hours in renal failure patients.
Intraveneuze toedieningsweg Meting van erythropoëtine na intraveneuze toediening van multipele doses liet een halfwaardetijd zien van ongeveer 4 uur bij gezonde vrijwilligers en een enigszins verlengde halfwaardetijd van 5 uur bij patiënten met nierfalen.
A half-life of approximately 6 hours has been reported in children.
Bij kinderen werd een halfwaardetijd gemeld van ongeveer 6 uur.
Subcutaneous route Following subcutaneous injection, serum levels of erythropoietin are much lower than the levels achieved following intravenous injection, the levels increase slowly and reach a peak between 12 and 18 hours postdose.
Subcutane toedieningsweg Na subcutane injectie, zijn de serumwaarden van erythropoëtine veel lager dan de waarden die bereikt werden na intraveneuze toediening, de waarden stijgen langzaam en bereiken een piek na 12 tot 18 uur na het toedienen van de dosis.
The peak is always well below the peak achieved using the intravenous route (approximately 1/ 20th of the value).
De piek ligt telkens een stuk onder de piek die verkregen werd wanneer voor de IV-weg gekozen werd (ongeveer 1/ 20 van de waarde).
There is no accumulation: the levels remain the same, whether they are determined 24 hours after the first injection or 24 hours after the last injection.
Er is geen accumulatie, de waarden blijven dezelfde, of ze nu 24 uur na de eerste injectie of 24 uur na de laatste injectie worden bepaald.
The half-life is difficult to evaluate for the subcutaneous route and is estimated to be about 24 hours.
Het is moeilijk de halfwaardetijd voor de subcutane weg te bepalen; hij wordt geschat op ongeveer 24 uur.
The bioavailability of subcutaneous injectable erythropoietin is much lower than that of the intravenous medicinal product and is approximately 20%.
De biobeschikbaarheid van subcutaan injecteerbaar erythropoëtine is veel lager dan die van het intraveneuze geneesmiddel: ongeveer 20%.
In some pre-clinical toxicological studies in dogs and rats, but not in monkeys, erythropoietin therapy was associated with subclinical bone marrow fibrosis (bone marrow fibrosis is a known complication of chronic renal failure in humans and may be related to secondary hyperparathyroidism or unknown factors.
In sommige preklinische toxicologische studies bij honden en ratten, maar niet bij apen, werd de erythropoëtinetherapie geassocieerd subklinische beenmergfibrose (beenmergfibrose is een bekende complicatie van chronisch nierfalen bij de mens en kan verband houden met secundair hyperparathyroidisme of met onbekende factoren.
The incidence of bone marrow fibrosis was not increased in a study of haemodialysis patients who were treated with erythropoietin for 3 years compared to a matched control group of dialysis patients who had not been treated with erythropoietin).
De incidentie van beenmergfibrose was niet verhoogd in studies van hemodialysepatiënten die gedurende 3 jaar behandeld werden met erythropoëtine, vergeleken met een controlegroep van dialysepatiënten die niet met erythropoëtine behandeld werden).
In animal studies, erythropoietin has been shown to decrease foetal body weight, delay ossification and increase foetal mortality when given in weekly doses of approximately 20 times the recommended human weekly dose.
In dierstudies werd aangetoond dat erythropoëtine het lichaamsgewicht van de foetus verminderde, de ossificatie vertraagde en de foetale mortaliteit verhoogde wanneer het in wekelijkse doses werd toegediend die ongeveer 20 keer zo hoog waren als de aanbevolen wekelijkse dosis voor de mens.
These changes are interpreted as being secondary to decreased maternal body weight gain.
Deze wijzigingen worden geïnterpreteerd als secundair voor de verminderde gewichtstoename van het moederlichaam.
Erythropoietin did not show any changes in bacterial and mammalian cell culture mutagenicity tests and an in vivo micronucleus test in mice.
Erythropoëtine liet geen wijzingen zien in mutageniciteitsonderzoeken van bacteriële en dierlijke celculturen, noch bij in vivo micronucleusonderzoek bij muizen.
Long-term carcinogenicity studies have not been carried out.
Studies naar carcinogeniciteit op lange termijn werden niet uitgevoerd.
There are conflicting reports in the literature regarding whether erythropoietin may play a major role as tumour proliferator.
Er zijn tegenstrijdige meldingen in de literatuur of erythropoëtine nu al dan niet een belangrijke rol zou spelen in de proliferatie van tumoren.
These reports are based on in vitro findings from human tumour samples, but are of uncertain significance in the clinical situation.
Deze berichten zijn gebaseerd op in vitro resultaten van stalen van menselijke tumoren, maar hun significantie voor de klinische situatie is onzeker.
Disodium phosphate dihydrate Sodium dihydrogen phosphate dihydrate Sodium chloride Calcium chloride dihydrate Polysorbate 20 Glycine Leucine Isoleucine Threonine Glutamic acid Phenylalanine Water for injections Sodium hydroxide (pH adjuster) Hydrochloric acid (pH adjuster)
Dinatriumfosfaatdihydraat Natriumdihydrogeenfosfaatdihydraat Natriumchloride Calciumchloridedihydraat Polysorbaat 20 Glycine Leucine Isoleucine Threonine Glutaminezuur Fenylalanine Water voor injecties Natriumhydroxide (voor aanpassing van de pH) Zoutzuur (voor aanpassing van de pH)
For the purpose of ambulatory use, the patient may remove the product from the refrigerator and store it at room temperature (not above 25°C) for one single period of up to 3 days.
Voor ambulant gebruik mag de patiënt het product uit de koelkast verwijderen en het op kamertemperatuur (onder de 25°C) bewaren voor een enkele periode van ten hoogste 3 dagen
Pre-filled syringe Type I glass with a fixed steel injection needle and a plunger stopper with PTFE coating.
Type I glazen voorgevulde injectiespuit met een vaste stalen naald en een zuigerstopper bekleed met PTFE.
Each pre-filled syringe contains 0.3 ml solution for injection.
Elke voorgevulde injectiespuit bevat 0,3 ml oplossing voor injectie.
Each pack contains 1 or 6 pre-filled syringes.
Elk pak bevat 1 of 6 voorgevulde injectiespuiten.
Handling instructions for Retacrit:
Gebruiksaanwijzing voor Retacrit:
After removing one syringe from the blister pack the solution should be checked to ensure that it is clear, colourless and practically free from visible particles.
Nadat u de spuit uit de blisterverpakking heeft gehaald, moet u controleren of de oplossing helder, kleurloos en zo goed als vrij van zichtbare partikels is.
The protective cap is removed from the injection needle and air is expelled from the syringe and needle by holding the syringe vertically and gently pressing the plunger upwards.
Verwijder het beschermkapje van de injectienaald en laat lucht uit de injectiespuit en – naald door de spuit verticaal te houden en de zuiger zachtjes naar boven te trekken 3.
The syringe is now ready for use.
De spuit is nu klaar voor gebruik.
Retacrit must not be used if • The blister sealing is broken or the blister is damaged in any way. • The liquid is coloured or you can see particles floating in it. • Any liquid has leaked out of the pre-filled syringe or condensation is visible within the sealed blister. • It may have been accidentally frozen.
14 Retacrit mag niet worden gebruik wanneer • De verzegeling van de blisterverpakking verbroken is of wanneer de blisterverpakking op welke wijze dan ook beschadigd is • De vloeistof gekleurd of u er partikels in rond ziet zweven • Er vloeistof is weggelekt uit een voorgevulde injectiespuit of wanneer er condensatie zichtbaar is binnen de verzegelde blisterverpakking • Het product per ongeluk ingevroren werd
This medicinal product is for single use only.
Dit geneesmiddel is uitsluitend bestemd voor eenmalig gebruik.
Taurusavenue 19-21 NL-2132 LS HOOFDDORP The Netherlands
Taurusavenue 19-21 NL-2132 LS HOOFDDORP Nederland
DATE OF FIRST AUTHORISATION / RENEWAL OF THE AUTHORISATION
DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/ HERNIEUWING VAN DE VERGUNNING
Retacrit 2000 IU/ 0.6ml solution for injection in pre-filled syringe
Retacrit 2000 IE/ 0,6 ml oplossing voor injectie in voorgevulde spuit
1 pre-filled syringe with 0.6 ml solution for injection contains 2000 international units (IU) epoetin zeta* (recombinant human erythropoietin).
1 voorgevulde spuit met 0,6 ml oplossing voor injectie bevat 2000 internationale eenheden (IE) epoëtine zeta (recombinant humaan erythropoëtine).
*Produced by recombinant DNA technology in Chinese Hamster Ovary (CHO) cell line.
*Geproduceerd door recombinante DNA-technologie in cellijnen van eileiders van Chinese Hamsters (CHO).
Each pre-filled syringe contains 0.30 mg phenylalanine.
Elke voorgevulde spuit bevat 0,30 mg fenylalanine.
Treatment of symptomatic anaemia in adult and paediatric chronic renal failure patientsIn patients with chronic renal failure the medicinal product has to be administered intravenously (see section 4.4)
(zie rubriek 4.4).
15 The haemoglobin concentration aimed for is between 10 and 12 g/ dl (6.2-7.5 mmol/ l), except in paediatric patients in whom the haemoglobin concentration should be between 9.5 and 11 g/ dl (5.9-6.8 mmol/ l).
De hemoglobineconcentratie die bereikt moet worden ligt tussen de 10 en 12 g/ dl (6,2-7,5 mmol/ l), behalve bij kinderen, bij kinderen moet het hemoglobineconcentratie liggen tussen 9,5 en 11 g/ dl (5,9- 6,8 mmol/ l).
If it occurs, appropriate dose adjustment should be made as provided.
Een stijging in hemoglobine van meer dan 2 g/ dl (1,25 mmol/ l) in een periode van 4 weken dient te worden vermeden. Indien dit optreedt dient de dosis te worden aangepast volgens de richtlijnen.
50 IU/ kg 3 times per week by the intravenous route.
50 IE/ kg 3 maal per week via de intraveneuze toedieningsweg.
At each step, the increase or reduction in dose should be of 25 IU/ kg 3 times per week.
De verhoging of verlaging van de dosis moet telkens met 25 IE/ kg 3 maal per week, gebeuren.
Hb between 10 and 12 g/ dl (6.2-7.5 mmol/ l).
Hb tussen 10 en 12 g/ dl (6,2-7,5 mmol/ l).
The recommended total weekly dose is between 75 and 300 IU/ kg by the intravenous route.
De aanbevolen wekelijkse dosis ligt tussen 75 en 300 IE/ kg via de intraveneuze toedieningsweg.
The clinical data available suggest that those patients whose initial haemoglobin is very low (< 6 g/ dl or< 3.75 mmol/l) may require higher maintenance doses than those whose initial anaemia is less severe (Hb > 8 g/dl or> 5 mmol/l).
De beschikbare klinische gegevens suggereren dat de patiënten met aanvankelijk erg lage hemoglobinewaarden (< 6 g/ dl of < 3,75 mmol/l) mogelijk een hogere onderhoudsdosis nodig hebben dan patiënten bij wie de initiële anemie minder ernstig is (Hb > 8 g/dl of > 5 mmol/l).
50 IU/ kg, 3 times per week by the intravenous route.
50 IE/ kg 3 maal per week, intraveneus toegediend.
Hb between 9.5 and 11 g/ dl (5.9-6.8 mmol/ l).
Hb tussen 9,5 en 11 g/ dl (5,9-6,8 mmol/ l).
Dose (IU/ kg given 3x week)
17 Dosis (IE/ kg 3x week toegediend)
16 The clinical data available suggest that those patients whose initial haemoglobin is very low (< 6.8 g/ dl or< 4.25 mmol/l) may require higher maintenance doses than those whose initial haemoglobin is higher > 6.8 g/dl or> 4.25 mmol/l).
De beschikbare klinische gegevens suggereren dat de patiënten met een aanvankelijk erg laag hemoglobinegehalte (< 6,8 g/ dl of < 4,25 mmol/l) mogelijk hogere onderhoudsdoses nodig hebben dan patiënten bij wie de aanvankelijke hemoglobinewaarden boven > 6,8 g/dl of > 4,25 mmol/l lagen).
Starting dose of 50 IU/ kg 2 times per week by the intravenous route.
Aanvangsdosering van 50 IE/ kg 2 maal per week via de intraveneuze toedieningsweg.
Maintenance dose between 25 and 50 IU/ kg 2 times per week into 2 equal doses.
Onderhoudsdosis tussen 25 en 50 IE/ kg 2 maal per week in 2 gelijkwaardige injecties.
Starting dose of 50 IU/ kg 3 times per week by the intravenous route, followed if necessary by a dose increase with 25 IU/ kg increments (3 times per week) until the desired goal is achieved (this should be done in steps of at least four weeks).
Aanvangsdosering van 50 IE/ kg 3 maal per week via de intraveneuze toedieningsweg, indien nodig gevolgd door een periodieke dosisverhoging met 25 IE/ kg (3 maal per week) tot het gewenste doel bereikt werd (dit moet gebeuren in stappen van ten minste vier weken).
Maintenance dose between 17 and 33 IU/ kg 3 times per week by the intravenous route.
Onderhoudsdosis tussen 17 en 33 IE/ kg 3 maal per week via de intraveneuze toedieningsweg.
The maximum dose should not exceed 200 IU/ kg 3 times per week.
De maximumdosis mag niet hoger zijn dan 200 IE/ kg 3 maal per week.
Treatment of patients with chemotherapy induced anaemia Retacrit should be administered by the subcutaneous route to patients with anaemia (e. g. haemoglobin concentration ≤ 10 g/ dl (6.2 mmol/ l).
Hb ≤ 10 g/ dl [6,2 mmol/ l]).
Haemoglobin variability should be addressed through dose management with consideration for the haemoglobin target range of 10 g/ dl (6.2 mmol/ l) to 12 g/ dl (7.5 mmol/ l).
Hemoglobine variabiliteit dient te worden behandeld middels dosisaanpassing, waarbij het hemoglobine doelwaardebereik van 10 g/ dl (6,2 mmol/ l) tot 12 g/ dl (7,5 mmol/ l) als leidraad moet dienen.