qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Concomitant use of Kaletra and fluticasone or other glucocorticoids that are metabolised by CYP3A4 is not recommended unless the potential benefit of treatment outweighs the risk of systemic corticosteroid effects, including Cushing’ s syndrome and adrenal suppression (see section 4.5).
Gelijktijdig gebruik van Kaletra en fluticason of andere glucocorticoïden die door CYP3A4 gemetaboliseerd worden, wordt niet aangeraden tenzij het potentiële voordeel van de behandeling zwaarder weegt dan het risico op systemische corticosteroïd effecten waaronder het Cushing- syndroom en suppressie van de bijnier (zie rubriek 4.5).
4.5 Interaction with other medicinal products and other forms of interaction
6 4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Kaletra contains lopinavir and ritonavir, both of which are inhibitors of the P450 isoform CYP3A in vitro.
Kaletra bevat lopinavir en ritonavir, die beide in vitro remmers zijn van de P450-isovorm CYP3A.
Co-administration of Kaletra and medicinal products primarily metabolised by CYP3A may result in increased plasma concentrations of the other medicinal product, which could increase or prolong its therapeutic and adverse reactions.
Gelijktijdige toediening van Kaletra en geneesmiddelen die hoofdzakelijk worden gemetaboliseerd door CYP3A kan resulteren in verhoogde plasmaconcentraties van het andere geneesmiddel, wat zijn therapeutisch effect en bijwerkingen kan versterken of verlengen.
Kaletra does not inhibit CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1, CYP2B6 or CYP1A2 at clinically relevant concentrations (see section 4.3).
Kaletra remt CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1, CYP2B6 of CYP1A2 niet bij klinisch relevante concentraties (zie rubriek 4.3).
Kaletra has been shown in vivo to induce its own metabolism and to increase the biotransformation of some medicinal products metabolised by cytochrome P450 enzymes and by glucuronidation.
In vivo is gebleken dat Kaletra zijn eigen metabolisme induceert en de biotransformatie van een aantal geneesmiddelen, gemetaboliseerd door cytochroom P450-enzymen en glucuronidering, verhoogt.
This may result in lowered plasma concentrations and potential decrease of efficacy of co-administered medicinal products.
Dit kan resulteren in verlaagde plasmaconcentraties en mogelijk vermindering van werkzaamheid van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen.
Medicinal products that are contraindicated specifically due to the expected magnitude of interaction and potential for serious adverse events are listed in section 4.3.
Geneesmiddelen die gecontra-indiceerd zijn voornamelijk vanwege de te verwachten grootte van de interactie en de mogelijkheid voor ernstige bijwerkingen, zijn beschreven in rubriek 4.3.
Nucleoside/ Nucleotide reverse transcriptase inhibitors (NRTIs):
Nucleoside/ nucleotide reverse transcriptase inhibitors (NRTIs):
Stavudine and Lamivudine: no change in the pharmacokinetics of lopinavir was observed when Kaletra was given alone or in combination with stavudine and lamivudine in clinical studies.
Stavudine en lamivudine: wanneer Kaletra werd gegeven alleen of in combinatie met stavudine en lamivudine werden geen veranderingen in de farmacokinetiek van lopinavir waargenomen in klinische studies.
Didanosine: it is recommended that didanosine be administered on an empty stomach; therefore, didanosine is to be given one hour before or two hours after Kaletra (given with food).
Didanosine: het wordt aanbevolen om didanosine toe te dienen op een lege maag; daarom dient didanosine te worden gegeven één uur voor of twee uur na Kaletra (gegeven met voedsel).
The gastroresistant formulation of didanosine should be administered at least two hours after a meal.
De gastroresistente formulering van didanosine dient tenminste twee uur na een maaltijd te worden toegediend
6 Zidovudine and Abacavir:
Zidovudine en abacavir:
Kaletra induces glucuronidation, therefore Kaletra has the potential to reduce zidovudine and abacavir plasma concentrations.
Kaletra induceert glucuronidering en daarom kan Kaletra de plasmaconcentraties van zidovudine en abacavir verlagen.
The clinical significance of this potential interaction is unknown.
De klinische significantie van deze mogelijke interactie is onbekend.
Tenofovir: when tenofovir disoproxil fumarate was co-administered with Kaletra, tenofovir concentrations were increased by approximately 30% with no changes noted in lopinavir or ritonavir concentrations.
Tenofovir: bij gelijktijdige toediening van tenofovir en disoproxilfumaraat werden de tenofovirconcentraties verhoogd met ongeveer 30% terwijl er geen veranderingen werden bemerkt in lopinavir- of ritonavirconcentraties.
Higher tenofovir concentrations could potentiate tenofovir associated adverse events, including renal disorders.
Hogere tenofovirconcentraties zouden bijwerkingen die geassocieerd worden met tenofovir, waaronder nieraandoeningen, kunnen verergeren.
Non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NNRTIs):
Non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NNRTIs):
Nevirapine: no change in the pharmacokinetics of lopinavir was apparent in healthy volunteers during nevirapine and Kaletra co-administration.
Nevirapine: er bleken geen veranderingen in de farmacokinetiek van lopinavir aanwezig te zijn bij gezonde vrijwilligers gedurende de gelijktijdige toediening van nevirapine en Kaletra.
Results from a study in HIV-positive paediatric patients revealed a decrease in lopinavir concentrations during nevirapine co-administration.
Resultaten van een studie met HIV-positieve kinderen lieten een verlaging zien in de lopinavirconcentraties bij gecombineerde toediening met nevirapine.
The effect of nevirapine in HIV-positive adults is expected to be similar to that in paediatric patients and lopinavir concentrations may be decreased.
Er wordt verwacht dat het effect van nevirapine bij HIV- positieve volwassenen gelijk is aan dat in kinderen en dat de lopinavirconcentraties verlaagd kunnen zijn.
The clinical significance of the pharmacokinetic interaction is unknown.
De klinische significantie van de farmacokinetische interactie is onbekend.
No formal recommendation could be drawn on dosage adjustment when Kaletra is used in combination with nevirapine.
Er kan geen formele aanbeveling worden gegeven over de doseringsaanpassing wanneer Kaletra wordt gebruikt in combinatie met nevirapine.
However, based on clinical experience, Kaletra dose increase to 533/ 133 mg (4 capsules) twice daily may be considered when co-administered with nevirapine, particularly for patients in whom reduced lopinavir susceptibility is likely.
Echter, gebaseerd op klinische ervaring, kan een verhoging van de dosis Kaletra naar 533/ 133 mg (4 capsules) tweemaal daags overwogen worden wanneer gelijktijdig nevirapine wordt toegediend, met name bij patiënten bij wie verminderde lopinavir gevoeligheid waarschijnlijk is.
Efavirenz: when used in combination with efavirenz and two nucleoside reverse transcriptase inhibitors in multiple protease inhibitor-experienced patients, increasing the dose of Kaletra 33.3% from 400/ 100 mg (3 capsules) twice daily to 533/ 133 mg (4 capsules) twice daily yielded similar lopinavir plasma concentrations as compared to historical data of Kaletra 400/ 100 mg (3 capsules) twice daily.
Efavirenz: wanneer Kaletra wordt gebruikt in combinatie met efavirenz en twee nucleoside reverse transcriptase-remmers in patiënten die ervaring hebben met verscheidene proteaseremmers, leverde het verhogen van de dosis Kaletra met 33,3% van 400/ 100 mg (3 capsules) tweemaal daags naar 533/ 133 mg (4 capsules) tweemaal daags vergelijkbare plasmaconcentraties van lopinavir op vergeleken met historische gegevens van 400/ 100 mg Kaletra (3 capsules) tweemaal daags.
Dosage increase of Kaletra from 400/ 100 mg (3 capsules) twice daily to 533/ 133 mg (4 capsules) twice daily should be considered when co-administered with efavirenz.
7 Doseringsverhoging van Kaletra van 400/ 100 mg (3 capsules) tweemaal daags naar 533/ 133 mg Kaletra (4 capsules) tweemaal daags dient overwogen te worden wanneer het gelijktijdig wordt toegediend met efavirenz.
Caution is warranted since this dosage adjustment might be insufficient in some patients.
Voorzichtigheid is geboden aangezien deze doseringsaanpassing onvoldoende kan zijn in sommige patiënten.
Co-administration with other HIV protease inhibitors (PIs):
Gelijktijdige toediening met andere proteaseremmer (PIs)
Kaletra (400/ 100 mg twice daily) has been studied in combination with reduced doses of amprenavir, indinavir, nelfinavir and saquinavir in steady-state controlled healthy volunteer studies relative to clinical doses of each HIV protease inhibitor in the absence of ritonavir.
Kaletra (400/ 100 mg tweemaal daags) is onderzocht in combinatie met verlaagde doses amprenavir, indinavir, nelfinavir en saquinavir in steady-state gecontroleerde studies bij gezonde vrijwilligers in vergelijking tot klinische doses van elke HIV-proteaseremmer in de afwezigheid van ritonavir.
Comparisons to published pharmacokinetic data with ritonavir-enhanced amprenavir and saquinavir regimens are also described.
Vergelijkingen met gepubliceerde farmacokinetische data met door ritonavir versterkte amprenavir en saquinavir therapieën zijn ook beschreven.
Additionally, the effect of additional ritonavir on the pharmacokinetics of lopinavir are discussed.
Tevens wordt het effect van extra ritonavir op de farmacokinetiek van lopinavir besproken.
Note that the historical comparisons to ritonavir-enhanced protease inhibitor regimens should be interpreted with caution (see details of combinations below).
Bedenk dat de historische vergelijkingen met door ritonavir versterkte proteaseremmer therapieën met voorzichtigheid dienen te worden geïnterpreteerd (zie de details van de hieronder beschreven combinaties).
Appropriate doses of HIV-protease inhibitors in combination with Kaletra with respect to safety and efficacy have not been established.
Geschikte doses van proteaseremmers in combinatie met Kaletra met betrekking tot veiligheid en effectiviteit zijn niet vastgesteld.
Therefore, the concomitant administration of Kaletra with PIs requires close monitoring.
Daarom dient de gelijktijdige toediening van Kaletra met andere PIs strikt bewaakt te worden.
Amprenavir: the concomitant use of Kaletra with amprenavir 750 mg twice daily, resulted in an increase in amprenavir AUC by 70% and of Cmin by 4.6-fold, relative to amprenavir 1200 mg twice daily alone.
Amprenavir: gelijktijdig gebruik van Kaletra met amprenavir 750 mg tweemaal daags, resulteerde in een 70% verhoging van de amprenavir AUC en een 4,6 – voudige verhoging van de Cmin ten opzicht van amprenavir 1200 mg tweemaal daags alleen.
On the other hand, the AUC of lopinavir decreases by 38%.
Daarentegen, daalde de AUC van lopinavir met 38%.
A dose increase of Kaletra may be necessary but may further affect concentrations of amprenavir.
Een verhoging van de dosis van Kaletra kan nodig zijn, maar zou de concentraties amprenavir nog verder kunnen beïnvloeden.
Combined with Kaletra, amprenavir concentrations were lower (approximately 30%) relative to boosted amprenavir (amprenavir 600 mg/ ritonavir 100 mg) twice daily alone.
Gecombineerd met Kaletra waren de amprenavirconcentraties lager (ongeveer 30%) vergeleken met versterkte amprenavir (amprenavir 600 mg / ritonavir 100 mg) tweemaal daags alleen.
Fosamprenavir: co-administration of standard doses of lopinavir/ ritonavir with fosamprenavir results in a significant reduction in amprenavir concentrations.
Fosamprenavir: gelijktijdige toediening van standaarddoseringen lopinavir/ ritonavir met fosamprenavir resulteert in een significante vermindering van de amprenavirconcentraties.
Co-administration of increased doses of fosamprenavir 1400 mg twice daily with lopinavir/ ritonavir 533/ 133 mg twice daily to protease inhibitor-experienced patients resulted in a higher incidence of gastrointestinal adverse events and elevations in triglycerides with the combination regimen without increases in virological efficacy,
Gelijktijdige toediening van een verhoogde dosis fosamprenavir 1400 mg tweemaal daags met lopinavir/ ritonavir 533/ 133 mg tweemaal daags aan patiënten die voorbehandeld zijn met proteaseremmers resulteerde in een hogere incidentie gastrointestinale bijwerkingen en verhogingen van de triglyceriden met het combinatieregime zonder verhoging van virologische effectiviteit, vergeleken met de standaarddosering fosamprenavir/ ritonavir.
Therefore, concomitant administration of these medicinal products is not recommended.
Daarom wordt gelijktijdige toediening van deze geneesmiddelen niet aanbevolen.
Indinavir: indinavir 600 mg twice daily in combination with Kaletra produces similar indinavir AUC, higher Cmin (by 3.5-fold) and lower Cmax relative to indinavir 800 mg three times daily alone.
Indinavir 600 mg tweemaal daags in combinatie met Kaletra geeft een vergelijkbare AUC, een hogere Cmin (3,5 maal) en een lagere Cmax in vergelijking met indinavir 800 mg driemaal daags alleen.
Furthermore, concentrations of lopinavir do not appear to be affected when both medicinal products, Kaletra and indinivir, are combined, based on historical comparison with Kaletra alone.
Verder blijken de concentraties van lopinavir niet te worden beïnvloed wanneer beide geneesmiddelen, Kaletra en indinavir, worden gecombineerd, op basis van een historische vergelijking met Kaletra alleen.
Nelfinavir: administration of nelfinavir 1000 mg twice daily in combination with Kaletra produces a similar nelfinavir Cmax and AUC and higher Cmin relative to nelfinavir 1250 mg twice daily alone.
Nelfinavir: toediening van nelfinavir 1000 mg tweemaal daags in combinatie met Kaletra geeft een vergelijkbare Cmax en AUC en een hogere Cmin in vergelijking met nelfinavir 1250 mg tweemaal daags alleen.
Additionally, concentrations of the active M8 metabolite of nelfinavir were increased.
Tevens waren de concentraties van de actieve M8 metaboliet van nelfinavir verhoogd.
On the other hand, lopinavir AUC was decreased by 27% during nelfinavir co-administration with Kaletra.
De lopinavir AUC was daarentegen verlaagd (met 27%) tijdens gelijktijdige toediening van nelfinavir met Kaletra.
A dose increase of Kaletra may be necessary but may further affect concentrations of nelfinavir and its active metabolite.
Een verhoging van de dosis van Kaletra kan noodzakelijk zijn, maar kan de concentraties van nelfinavir en zijn actieve metaboliet verder beinvloeden.
Higher doses of Kaletra have not been studied.
Hogere doses van Kaletra zijn bestudeerd.
Saquinavir: saquinavir 800 mg twice daily co-administered with Kaletra produces an increase of saquinavir AUC by 9.6-fold relative to saquinavir 1200 mg three times daily given alone.
Saquinavir: saquinavir 800 mg tweemaal daags gelijktijdig toegediend met Kaletra geeft een 9,6- voudige verhoging van de saquinavir AUC in vergelijking met saquinavir 1200 mg drie maal per dag alleen.
Saquinavir 800 mg twice daily co-administered with Kaletra resulted in an increase of saquinavir AUC by approximately 30% relative to saquinavir/ ritonavir 1000/ 100 mg twice daily, and produces similar exposure to those reported after saquinavir/ ritonavir 400/ 400 mg twice daily.
8 Saquinavir 800 mg tweemaal daags gelijktijdig toegediend met Kaletra resulteerde in een verhoging van de saquinavir AUC met ongeveer 30% in vergelijking met saquinavir/ ritonavir 1000/ 100 mg tweemaal daags, en geeft vergelijkbare blootstelling met die gerapporteerd voor saquinavir/ ritonavir 400/ 400 mg tweemaal daags.
Furthermore, concentrations of lopinavir do not appear to be affected when both medicinal products, Kaletra and saquinavir, are combined, based on historical comparison with Kaletra alone.
Wanneer saquinavir 1200 mg tweemaal daags werd gecombineerd met Kaletra, werden geen verdere verhogingen van de concentraties waargenomen, Verder blijken de concentraties van lopinavir niet te worden beïnvloed wanneer beide geneesmiddelen, Kaletra en saquinavir, gecombineerd worden, op basis van een historische vergelijking met Kaletra alleen.
Kaletra co-administered with an additional 100 mg ritonavir twice daily resulted in an increase of lopinavir AUC and Cmin of 33% and 64%, respectively, as compared to Kaletra alone.
Kaletra gelijktijdig toegediend met een extra 100 mg ritonavir tweemaal daags resulteerde in een toename van de lopinavir AUC en Cmin van respectievelijk 33% en 64% in vergelijking met Kaletra
Other medicinal products:
Andere geneesmiddelen:
Acid reducing agents (omeprazole, ranitidine): in a study performed in healthy volunteers, no clinically relevant interaction has been observed when Kaletra tablets 400/ 100 mg twice daily was co-administered with omeprazole or with ranitidine.
Maagzuurremmende middelen (omeprazol, ranitidine): in een onderzoek dat werd uitgevoerd bij gezonde vrijwilligers werd geen klinisch relevante interactie waargenomen wanneer Kaletra tabletten 400/ 100 mg tweemaal daags gelijktijdig werden toegediend met omeprazol of ranitidine.
Kaletra can be co-administered with acid reducing agents with no dose adjustment.
Kaletra kan zonder aanpassing van de dosering gelijktijdig worden toegediend met maagzuurremmende middelen.
Antiarrhythmics (bepridil, systemic lidocaine and quinidine): concentrations may be increased when co-administered with Kaletra.
Anti-arrhythmica (amiodaron, bepridil, systemisch lidocaïne en kinidine): concentraties kunnen worden verhoogd indien gelijktijdig toegediend met Kaletra.
Caution is warranted and therapeutic concentration monitoring is recommended when available.
Voorzichtigheid is geboden en het controleren van therapeutische concentraties, indien mogelijk, wordt aanbevolen.
Anticancer agents (eg vincristine, vinblastine): these agents may have their serum concentrations increased when co-administered with lopinavir/ ritonavir resulting in the potential for increased adverse events usually associated with these anticancer agents.
Hierdoor kan de kans op bijwerkingen die meestal bij cytostatica optreden toenemen.
Anticoagulants: warfarin concentrations may be affected when co-administered with Kaletra.
Anticoagulantia: warfarineconcentraties kunnen worden beïnvloed indien gelijktijdig toegediend met Kaletra.
It is recommended that INR (international normalised ratio) be monitored.
Het wordt aanbevolen de INR (international normalised ratio) te controleren.
Anticonvulsants (phenobarbital, phenytoin, carbamazepine): will induce CYP3A4 and may decrease lopinavir concentrations.
Anticonvulsiva (fenobarbital, fenytoïne, carbamazepine): zullen CYP3A4 induceren en kunnen lopinavirconcentraties verlagen.
In addition, co-administration of phenytoin and lopinavir/ ritonavir resulted in moderate decreases in steady-state phenytoin concentrations.
Bovendien resulteerde gelijktijdig gebruik van fenytoïne en lopinavir/ ritonavir in matige afnames van de steady-state fenytoïneconcentraties.
Phenytoin levels should be monitored when co-administering with lopinavir/ ritonavir.
Fenytoïnespiegels moeten gecontroleerd worden bij gelijktijdig gebruik met lopinavir/ ritonavir.
8 Bupropion: in healthy volunteers, the AUC and Cmax of bupropion and of its active metabolite, hydroxybupropion, were decreased by about 50% when co-administered with lopinavir/ ritonavir capsules 400/ 100 mg twice daily at steady-state.
Bupropion: bij gezonde vrijwilligers waren de AUC en de Cmax van bupropion en van zijn actieve metaboliet, hydroxybupropion, verlaagd met ongeveer 50% wanneer het gelijktijdig werd toegediend met lopinavir/ ritonavir capsules 400/ 100 mg tweemaal daags bij steady-state.
This effect may be due to induction of bupropion metabolism.
Dit effect kan veroorzaakt zijn door inductie van het bupropionmetabolisme.
Therefore, if the co-administration of lopinavir/ ritonavir with bupropion is judged unavoidable, this should be done under close clinical monitoring for bupropion efficacy, without exceeding the recommended dosage, despite the observed induction.
Daarom dient, wanneer de toediening van lopinavir/ ritonavir met bupropion onvermijdelijk wordt geacht, deze toediening onder nauwkeurige klinische regelmatige controle van de bupropioneffectiviteit plaats te vinden, zonder de aanbevolen dosis te overschrijden, ondanks de waargenomen inductie.
Trazodone: in a pharmacokinetic study performed in healthy volunteers, concomitant use of low dose ritonavir (200 mg twice daily) with a single dose of trazodone led to an increase in plasma concentrations of trazodone (AUC increased by 2.4 fold).
Trazodon: in een farmacokinetisch onderzoek dat werd uitgevoerd bij gezonde vrijwilligers, leidde gelijktijdig gebruik van ritonavir in lage dosering (200 mg tweemaal daags) met een enkelvoudige dosering van trazodon tot een toename in plasmaconcentraties van trazodon (AUC 2,4-voudig verhoogd).
Adverse events of nausea, dizziness, hypotension and syncope were observed following co-administration of trazodone and ritonavir in this study.
De bijwerkingen misselijkheid, duizeligheid, hypotensie en syncope werden waargenomen na gelijktijdige toediening van trazodon en ritonavir in dit onderzoek.
However, it is unknown whether the combination of lopinavir/ ritonavir cause a similar increase in trazodone exposure.
Het is echter onbekend of de combinatie van lopinavir/ ritonavir een vergelijkbare toename van de blootstelling aan trazodon veroorzaakt.
The combination should be used with caution and a lower dose of trazodone should be considered.
De combinatie dient met voorzichtigheid te worden toegepast en een lagere dosering van trazodon dient te worden overwogen.
Digoxin: plasma concentrations of digoxin may be increased when co-administered with Kaletra.
9 Digoxine: plasmaconcentraties van digoxine kunnen verhoogd worden bij gelijktijdige toediening met Kaletra.
Caution is warranted and therapeutic drug monitoring of digoxin concentrations, if available, is recommended in case of co-administration of Kaletra and digoxin.
Voorzichtigheid is geboden en therapeutische controle van digoxineconcentraties, indien beschikbaar, wordt aanbevolen in geval van gelijktijdige toediening van Kaletra en digoxine.
Particular caution should be used when prescribing Kaletra in patients taking digoxin as the acute inhibitory effect of ritonavir on Pgp is expected to significantly increase digoxin levels.
Extra voorzichtigheid dient te worden toegepast bij het voorschrijven van Kaletra bij patiënten die digoxine gebruiken, omdat het acute remmende effect van ritonavir op Pgp naar verwachting de digoxinespiegels significant doet toenemen.
The increased digoxin level may lessen over time as Pgp induction develops.
De gestegen digoxinespiegel kan na verloop van tijd dalen, terwijl Pgp inductie zich ontwikkelt.
Initiation of digoxin in patients already taking Kaletra is expected to result in lower increase of digoxin concentrations.
Starten van digoxine bij patiënten die reeds Kaletra gebruiken leidt naar verwachting tot een beperktere toename van digoxineconcentraties.
(e. g. felodipine, nifedipine, nicardipine): may have their serum concentrations increased by Kaletra.
Dihydropyridine-calciumkanaalblokkers (b. v. felodipine, nifedipine, nicardipine): hun serumconcentraties kunnen worden verhoogd door Kaletra.
Lipid lowering agents:
Lipidenverlagende middelen:
HMG-CoA reductase inhibitors which are highly dependent on CYP3A4 metabolism, such as lovastatin and simvastatin, are expected to have markedly increased plasma concentrations when co-administered with Kaletra.
Het wordt verwacht dat HMG-CoA reductaseremmers die sterk afhankelijk zijn van CYP3A4- metabolisme, zoals lovastatine en simvastatine, sterk verhoogde plasmaconcentraties zullen hebben wanneer ze gelijktijdig met Kaletra worden toegediend.
Since increased concentrations of HMG-CoA reductase inhibitors may cause myopathy, including rhabdomyolysis, the combination of these medicinal products with Kaletra is not recommended.
Aangezien toegenomen concentraties van HMG-CoA reductaseremmers myopathie, inclusief rhabdomyolyse, kunnen veroorzaken, wordt de combinatie van deze geneesmiddelen met Kaletra niet aanbevolen.
Atorvastatin is less dependent on CYP3A for metabolism.
Atorvastatine is minder afhankelijk van CYP3A voor metabolisme.
When atorvastatin was given concurrently with Kaletra, a mean 4.7-fold and 5.9-fold increase in atorvastatin Cmax and AUC, respectively, was observed.
Wanneer atorvastatine gelijktijdig werd gegeven met Kaletra, werd een gemiddeld 4,7-voudige en 5,9-voudige toename in respectievelijk de Cmax en AUC van atorvastatine waargenomen.
When used with Kaletra, the lowest possible dose of atorvastatin should be administered.
Indien gebruikt met Kaletra, dient de laagst mogelijke dosis atorvastatine te worden toegediend.
Rosuvastatin is not dependent on CYP3A.
Rosuvastatine is niet afhankelijk van CYP3A.
However, when given concurrently with Kaletra a mean 5-fold and 2-fold increase in rosuvastatin Cmax and AUC, respectively, was observed.
Bij gelijktijdig gebruik met Kaletra werd echter een gemiddelde 5-voudige en 2-voudige toename in respectievelijk de Cmax en AUC van rosuvastatine waargenomen.
Caution should be exercised when Kaletra is co-administered with rosuvastatin.
Voorzichtigheid moet worden betracht wanneer Kaletra wordt gebruikt in combinatie met rosuvastatine.
Results from an interaction study with Kaletra and pravastatin reveal no clinically significant interaction.
Resultaten uit een interactiestudie met Kaletra en pravastatine laten geen klinisch significante interactie zien.
The metabolism of pravastatin and fluvastatin is not dependent on CYP3A4, and interactions are not expected with Kaletra.
Het metabolisme van pravastatine en fluvastatine is niet afhankelijk van CYP3A4, en interacties worden niet verwacht met Kaletra.
If treatment with a HMG-CoA reductase inhibitor is indicated, pravastatin or fluvastatin is recommended.
Indien behandeling met een HMG-CoA reductase remmer is geïndiceerd, wordt pravastatine of fluvastatine aanbevolen.
Dexamethasone: may induce CYP3A4 and may decrease lopinavir concentrations.
Dexamethason: kan CYP3A4 induceren en lopinavirconcentraties verlagen.
Phosphodiesterase inhibitors: phosphodiesterase inhibitors which are dependent on CYP3A4 metabolism, such as tadalafil and sildenafil, are expected to result in an approximately 2-fold and 11-fold increase in AUC respectively, when co-administered with ritonavir containing regimens including Kaletra and may result in an increase in PDE5 inhibitor associated adverse reactions including hypotension, synope, visual changes and prolonged erection.
Fosfodiësteraseremmers: fosfodiësteraseremmers die afhankelijk zijn van CYP3A4-metabolisme, zoals tadalafil en sildenafil, leiden naar verwachting tot respectievelijk een ongeveer 2-voudige en ongeveer 11-voudige toename van de AUC, wanneer zij tegelijk worden toegediend met regimes die ritonavir bevatten waaronder Kaletra en kunnen leiden tot een toename van de met de PDE5-remmer geassocieerde bijwerkingen zoals hypotensie, syncope, visusveranderingen en langdurige erectie.
Particular caution must be used when prescribing sildenafil or tadalafil in patients receiving Kaletra with increased monitoring for adverse events.
Extra voorzichtigheid dient te worden toegepast bij het voorschrijven van sildenafil of tadalafil aan patiënten die Kaletra gebruiken en er dient in toegenomen mate op bijwerkingen te worden gelet.
Co-administration of vardenafil with rtionavir containing regimens including Kaletra is expected to result in 49-fold increase in vardenafil AUC.
Gelijktijdige toediening van vardenafil met ritonavir-bevattende regimes waaronder Kaletra leidt naar verwachting tot een 49-voudige toename in de AUC van vardenafil.
The use of vardenafil with Kaletra is contraindicated (see section 4.3).
Het gebruik van vardenafil met Kaletra is gecontraïndiceerd (zie rubriek 4.3).
Cyclosporin, sirolimus (rapamycin) and tacrolimus: concentrations may be increased when co-administered with Kaletra.
Cyclosporine, sirolimus (rapamycine) en tacrolimus: concentraties kunnen worden verhoogd indien toegediend in combinatie met Kaletra.
More frequent therapeutic concentration monitoring is recommended until plasma levels of these products have been stabilised.
Het wordt aanbevolen de therapeutische concentratie vaker te controleren, totdat de plasmaconcentraties van deze producten zijn gestabiliseerd.
9 Ketoconazole and itraconazole: may have serum concentrations increased by Kaletra.
Ketoconazol en itraconazol: serumconcentraties kunnen worden verhoogd door Kaletra.
High doses of ketoconazole and itraconazole (> 200 mg/ day) are not recommended.
Hoge doses ketoconazol en itraconazol (> 200 mg/ dag) worden niet aanbevolen.
Voriconazole: due to the potential for reduced voriconazole concentrations, co-administration of voriconazole and low dose ritonavir (100 mg twice daily) as contained in Kaletra should be avoided unless an assessment of the benefit/ risk to patient justifies the use of voriconazole.
Voriconazol: vanwege de mogelijkheid van verminderde voriconazolconcentraties, dient gelijktijdige toediening van voriconazol en ritonavir in lage dosering (100 mg tweemaal daags) zoals Kaletra bevat te worden vermeden, tenzij een afweging van de voordelen tegen de risico’ s voor de patiënt het gebruik van voriconazol rechtvaardigt.
Clarithromycin: moderate increases in clarithromycin AUC are expected when co-administered with Kaletra.
10 Claritromycine: matige toenames in de AUC van claritromycine worden verwacht indien het gelijktijdig wordt toegediend met Kaletra.
For patients with renal or hepatic impairment dose reduction of clarithromycin should be considered (see section 4.4).
Bij patiënten met verminderde nier- of leverfunctie dient doseringsverlaging van claritromycine te worden overwogen (zie rubriek 4.4).
Buprenorphine: buprenorphine (dosed at 16 mg daily) co-administered with lopinavir/ ritonavir (dosed at 400/ 100 mg twice daily) showed no clinically significant interaction.
Buprenorfine: bij gelijktijdig gebruik van buprenorfine (16 mg per dag) en lopinavir/ ritonavir (400/ 100 mg tweemaal daags) werd geen klinisch relevante interactie waargenomen.
Kaletra can be co-administered with buprenorphine with no dose adjustment.
Kaletra kan in combinatie met buprenorfine gebruikt worden zonder dosisaanpassing.
Kaletra was demonstrated to lower plasma concentrations of methadone.
Methadon: het is aangetoond dat Kaletra de plasmaconcentraties van methadon verlaagt.
Monitoring plasma concentrations of methadone is recommended.
Het wordt aanbevolen de plasmaconcentraties van methadon te controleren.
Contraceptives: levels of ethinyl oestradiol were decreased when oestrogen-based oral contraceptives were co-administered with Kaletra.
Anticonceptiemiddelen: de concentraties van ethinylestradiol werden verlaagd toen anticonceptiemiddelen op estrogeenbasis gelijktijdig werden toegediend met Kaletra.
In case of co-administration of Kaletra with contraceptives containing ethinyl oestradiol (whatever the contraceptive formulation e. g. oral or patch), alternative methods of contraception are to be used.
In geval van gelijktijdige toediening van Kaletra met anticonceptiva die ethinylestradiol bevatten (in welke anticonceptieve formulering dan ook, bijv. oraal of pleister), dienen alternatieve methoden van anticonceptie te worden toegepast.
Rifabutin: when rifabutin and Kaletra were co-administered for 10 days, rifabutin (parent substance and active 25-O-desacetyl metabolite) Cmax and AUC were increased by 3.5- and 5.7-fold, respectively.
Rifabutine: wanneer rifabutine en Kaletra gelijktijdig werden toegediend gedurende 10 dagen, waren de Cmax en AUC van rifabutine (moederstof en actieve 25-O-desacetyl metaboliet) respectievelijk 3,5 en 5,7-voudig verhoogd.
150 mg every other day or 3 times per week) is recommended when administered with Kaletra.
Op basis van deze gegevens wordt een verlaging van de dosis rifabutine met 75% (b. v.150 mg om de dag of 3 keer per week) aanbevolen wanneer het wordt toegediend met Kaletra.
Further reduction may be necessary.
Verdere verlaging kan noodzakelijk zijn.
Rifampicin: co-administration of Kaletra with rifampicin is not recommended.
Rifampicine: gelijktijdige toediening van Kaletra met rifampicine wordt niet aanbevolen.
Rifampicin administered with Kaletra causes large decreases in lopinavir concentrations which may in turn significantly decrease the lopinavir therapeutic effect.
Rifampicine veroorzaakt, wanneer het gelijktijdig met Kaletra wordt toegediend, een sterke afname in de lopinavirconcentratie, waardoor het therapeutisch effect van lopinavir significant kan verminderen.
A dose adjustment of Kaletra 400 mg/ 400 mg twice daily has allowed compensating for the CYP 3A4 inducer effect of rifampicin.
Een dosisaanpassing van Kaletra naar 400 mg/ 400 mg tweemaal daags zorgt voor compensatie van het CYP 3A4-inducerende effect van rifampicine.
However, such a dose adjustment might be associated with ALT/ AST elevations and with increase in gastrointestinal disorders.
Een dergelijke dosisaanpassing kan echter zorgen voor ALT/ AST verhogingen en toename van gastrointestinale aandoeningen.
Therefore, this co-administration should be avoided unless judged strictly necessary.
Daarom dient deze gelijktijdige toediening vermeden te worden, tenzij dit strikt noodzakelijk geacht wordt.
If this co-administration is judged unavoidable, increased dose of Kaletra at 400 mg/ 400 mg twice daily may be administered with rifampicin under close safety and therapeutic drug monitoring.
Als deze gelijktijdige toediening als onvermijdelijk wordt beoordeeld, moet de verhoogde dosering van Kaletra van 400 mg/ 400 mg tweemaal daags met rifampicine toegediend worden onder scherpe controle van veiligheid en therapeutisch effect van de geneesmiddelen.
The Kaletra dose should be titrated upward only after rifampicin has been initiated(see section 4.4).
De dosering Kaletra dient pas opgetitreerd te worden nadat rifampicine geïnitieerd is (zie rubriek 4.4).
St John’ s wort: serum levels of lopinavir and ritonavir can be reduced by concomitant use of the herbal preparation St John’ s wort (Hypericum perforatum).
Bij gelijktijdig gebruik met het kruidenpreparaat sint-Janskruid (Hypericum perforatum) kunnen de serumconcentraties van lopinavir en ritonavir afnemen.
This is due to the induction of drug metabolising enzymes by St John’ s wort.
Dit wordt veroorzaakt door inductie van geneesmiddelmetaboliserende enzymen door het sint-Janskruid.
Herbal preparations containing St John’ s wort should therefore not be combined with lopinavir and ritonavir.
Kruidenpreparaten met sint- Janskruid dienen daarom niet met loinavir en ritonavir te worden gecombineerd.
If a patient is already taking St John’ s wort, stop St John’ s wort and if possible check viral levels.
Als een patiënt al sint-Janskruid gebruikt, staak het gebruik van sint-Janskruid en controleer zo mogelijk de virusconcentratie.
Lopinavir and ritonavir levels may increase on stopping St John’ s wort.
Bij beëindiging van sint-Janskruid kunnen de lopinavir- en ritonavirspiegels stijgen.
The dose of Kaletra may need adjusting.
Mogelijk moet de dosis Kaletra worden aangepast.
The inducing effect may persist for at least 2 weeks after cessation of treatment with St John’ s wort (see section 4.3).
Het inducerende effect van sint-Janskruid kan tot tenminste 2 weken na beëindiging van de behandeling aanhouden (zie rubriek 4.3).
Midazolam: midazolam is extensively metabolised by CYP3A4.
Midazolam: midazolam wordt uitgebreid door CYP3A4 gemetaboliseerd.
Co-administration with Kaletra may cause a large increase in the concentration of this benzodiazepine.
Gelijktijdige toediening van Kaletra kan een hoge toename in de concentratie van deze benzodiazepine veroorzaken.
A phenotyping cocktail study in 14 healthy volunteers showed an increase of AUC by about 13 fold with oral midazolam and an increase by about 4 fold with parenteral midazolam.
Een fenotyperende cocktailstudie bij 14 gezonde vrijwilligers toonde een 13-voudige toename van de AUC aan met oraal midazolam en een 4-voudige toename met parenteraal midazolam.
Therefore, Kaletra should not be co-administered with orally administered midazolam (see section 4.3), whereas caution should be used with co-administration of Kaletra and parenteral midazolam.
Daarom dient Kaletra niet gelijktijdig met midazolam oraal te worden toegediend (zie rubriek 4.3), terwijl voorzichtigheid moet worden betracht bij gelijktijdige toediening van Kaletra met parenteraal midazolam.
If Kaletra is co-administered with parenteral midazolam, it should be done in an intensive care unit (ICU) or similar setting which ensures close clinical monitoring and appropriate medical management in case of respiratory depression and/ or prolonged sedation.
Als Kaletra gelijktijdig wordt toegediend met parenteraal midazolam, dient dit op een Intensive Care afdeling (IC) te gebeuren of in een vergelijkbare opstelling met de verzekering van klinische controle binnen handbereik en geschikte medische behandeling in het geval van ademhalingsdepressie en/ of langdurige sedatie.
Dosage adjustment for midazolam should be considered especially if more than a single dose of midazolam is administered.
Met name als meer dan een enkelvoudige dosis midazolam wordt toegediend, dient dosisaanpassing van midazolam in overweging te worden genomen.
10 Fluticasone propionate (interaction with ritonavir): in a clinical study where ritonavir 100 mg capsules twice daily were co − administered with 50 μ g intranasal fluticasone propionate (4 times daily) for seven days in healthy subjects, the fluticasone propionate plasma levels increased significantly, whereas the intrinsic cortisol levels decreased by approximately 86% (90% confidence interval 82 − 89%).
11 Fluticason-propionaat (interactie met ritonavir): in een klinische studie waarbij gezonde proefpersonen gedurende zeven dagen capsules met 100 mg ritonavir tweemaal daags gelijktijdig gebruikten met 50 μ g intranasaal fluticason-propionaat (viermaal daags), waren de fluticason-propionaat plasma- concentraties significant verhoogd, terwijl de intrinsieke cortisol-concentraties met gemiddeld 86% (90% betrouwbaarheidsinterval 82 – 89%) afnamen.
Greater effects may be expected when fluticasone propionate is inhaled.
Wanneer fluticason-propionaat geïnhaleerd wordt, kunnen grotere effecten verwacht worden.
Systemic corticosteroid effects including Cushing's syndrome and adrenal suppression have been reported in patients receiving ritonavir and inhaled or intranasally administered fluticasone propionate; this could also occur with other corticosteroids metabolised via the P450 3A pathway eg budesonide.
Bij patiënten die ritonavir gebruikten en geïnhaleerd of intranasaal fluticason-propionaat toegediend kregen, zijn systemische corticosteroïd effecten waaronder het Cushing-syndroom en suppressie van de bijnier gemeld; dit kan ook optreden na gebruik van andere corticosteroïden die gemetaboliseerd worden via P450 3A, zoals bijv. budesonide.
Consequently, concomitant administration of Kaletra and these glucocorticoids is not recommended unless the potential benefit of treatment outweighs the risk of systemic corticosteroid effects (see section 4.4).
Daarom wordt gelijktijdig gebruik van Kaletra met deze glucocorticoïden niet aanbevolen, tenzij het potentiële voordeel van de behandeling zwaarder weegt dan het risico op systemische corticosteroïd- effecten (zie rubriek 4.4).
A dose reduction of the glucocorticoid should be considered with close monitoring of local and systemic effects or a switch to a glucocorticoid, which is not a substrate for CYP3A4 (eg beclomethasone).
Een reductie van de dosis van het glucocorticoïd met nauwgezette controle van lokale en systemische effecten, of de overstap naar een glucocorticoïd welke niet gemetaboliseerd wordt door CYP3A4 (bijv. beclomethason) dient in overweging genomen te worden.
The effects of high fluticasone systemic exposure on ritonavir plasma levels is yet unknown.
De effecten van een hoge systemisch blootstelling aan fluticason op de ritonavir plasma-concentraties zijn nog niet bekend.
Based on known metabolic profiles, clinically significant interactions are not expected between Kaletra and fluvastatin, dapsone, trimethoprim/ sulfamethoxazole, azithromycin or fluconazole.
Gebaseerd op bekende metabole profielen worden er geen klinisch significante interacties verwacht tussen Kaletra en fluvastatine, dapson, trimethoprim/ sulfamethoxazol, azitromycine of fluconazol.
There are no data from the use of Kaletra in pregnant women.
Er zijn geen gegevens over het gebruik van Kaletra bij zwangere vrouwen.
Studies in animals have shown reproductive toxicity (see section 5.3).
Uit experimenteel onderzoek bij dieren is reproductietoxiciteit waargenomen (zie rubriek 5.3).
Kaletra should not be used during pregnancy unless clearly necessary.
Kaletra dient niet gebruikt te worden tijdens de zwangerschap tenzij dit duidelijk noodzakelijk is.
Studies in rats revealed that lopinavir is excreted in the milk.
Studies met ratten lieten zien dat lopinavir wordt uitgescheiden in de melk.
It is not known whether this medicinal product is excreted in human milk.
Het is onbekend of dit geneesmiddel wordt uitgescheiden in moedermelk.
HIV infected women must not breast-feed their infants under any circumstances to avoid transmission of HIV.
HIV-geïnfecteerde vrouwen moeten onder geen beding hun kinderen borstvoeding geven om de transmissie van HIV te vermijden.
Patients should be informed that nausea has been reported during treatment with Kaletra (see section 4.8).
Patiënten moeten worden geïnformeerd dat misselijkheid is gemeld tijdens behandeling met Kaletra (zie rubriek 4.8).
The safety of Kaletra has been investigated in 612 patients in Phase II/ III clinical trials, of which 442 have received a dose of 400/ 100 mg (3 capsules) twice daily.
De veiligheid van Kaletra is onderzocht in 612 patiënten in fase II/ III klinische studies waarvan 442 een dosis ontvingen van 400/ 100 mg (3 capsules) tweemaal daags.
In some studies, Kaletra was used in combination with efavirenz or nevirapine.
In sommige studies was Kaletra gebruikt in combinatie met efavirenz of nevirapine.
The most common adverse event associated with Kaletra therapy was diarrhoea and was generally of mild to moderate severity.
De meest voorkomende bijwerking samenhangend met de behandeling met Kaletra was diarree en was over het algemeen mild tot matig van ernst.
Discontinuation due to adverse reactions was 4.5% (naïve patients) and 9% (experienced patients) over a 48 week period.
Het afbreken van de behandeling vanwege bijwerkingen kwam voor bij 4,5% (naïeve patiënten) en 9% (ervaren patiënten) over een periode van 48 weken.
It is important to note that cases of pancreatitis have been reported in patients receiving Kaletra, including those who developed hypertriglyceridaemia.
Het is belangrijk op te merken dat gevallen van pancreatitis gerapporteerd zijn bij patiënten die Kaletra kregen, inclusief diegenen die hypertriglyceridemie ontwikkelden.
Furthermore, rare increases in PR interval have been reported during Kaletra therapy (see section 4.4: sections pancreatitis and lipid elevations).
Verder zijn er tijdens behandeling met Kaletra zeldzame gevallen van PR-intervalverlenging gerapporteerd (zie rubriek 4.4: secties Pancreatitis en lipideverhogingen).
Increased CPK, myalgia, myositis, and rarely, rhabdomyolysis have been reported with protease inhibitors, particularly in combination with nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
Toegenomen CPK, myalgie, myositis, en zelden rhabdomyolyse zijn gerapporteerd bij protease remmers, voornamelijk in combinatie met nucleoside reverse transcriptase-remmers.
Combination antiretroviral therapy has been associated with redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV patients including the loss of peripheral and facial subcutaneous fat, increased intra-abdominal and visceral fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump).
12 Gecombineerde antiretrovirale therapie, is bij HIV- patiënten in verband gebracht met een herverdeling van lichaamsvet (lypodystrofie), inclusief verlies van perifeer en subcutaan gezichtsvet, verhoogd intra-abdominaal en visceraal vet, borsthypertrofie en ophoping van dorsocervicaal vet (buffalo hump)
11 Combination antiretroviral therapy has been associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin resistance, hyperglycaemia and hyperlactataemia (see section 4.4).
Gecombineerde antiretrovirale therapie wordt ook in verband gebracht met metabole afwijkingen zoals hypertriglyceridemie, hypercholesterolemie, insulineresistentie, hyperglycemie en hyperlactatemie (zie rubriek 4.4).
Adult patients
Volwassenen
Adverse reactions:
Bijwerkingen:
The following adverse reactions of moderate to severe intensity with possible or probable relationship to Kaletra have been reported.
De volgende bijwerkingen van matige tot ernstige intensiteit met een mogelijke of waarschijnlijke relatie met Kaletra zijn gerapporteerd.
The adverse reactions are displayed by system organ class.
De bijwerkingen zijn per orgaansysteem vermeld.
Within each frequency grouping, undesirable effects are presented in order of decreasing seriousness: very common > 1/ 10, common > 1/ 100 ,< 1/10, uncommon > 1/ 1000, < 1/ 100.
(zeer vaak > 1/ 10, vaak > 1/ 100- < 1/10, soms > 1/1000- < 1/100).
Undesirable effects in clinical studies in adult patients Infections and infestations
Bijwerkingen bij volwassen patiënten in klinische studies
Otitis media, bronchitis, sinusitis, furunculosis, bacterial infection, viral infections
Otitis media, bronchitis, sinusitis, furunculosis, bacteriële infectie, virale infectie
Skin benign neoplasm, cyst
Goedaardige huid neoplasma, cysten
Anaemia, leucopenia and lymphadenopathy
anemie, leukopenie en lymfadenopathie
Hypogonadism male, Cushing syndrome, hypothyroidism
Hypogonadisme bij de man, syndroom van Cushing, hypothyroïdie
Metabolic and nutritional disorders
Voedings- en stofwisselingsstoornissen
Avitaminosis, dehydration, oedema, increased appetite, lactic acidosis, obesity, anorexia, diabetes, mellitus, hyperglycaemia, hypocholesteremia
Avitaminose, dehydratie, oedeem, verhoogde eetlust, melkzuuracidose, obesitas, anorexie, diabetes mellitus, hyperglykemie, hypocholesterolemie
Psychiatric disorder
Psychische stoornissen
Abnormal dreams, agitation, anxiety, confusion, depression, dyskenesia, emotional liability, decreased libido, nervousness, abnormal thinking
Abnormale dromen, agitatie, angst, verwarring, depressie, dyskinesie, emotionele labiliteit, verminderd libido, nervositeit, abnormaal denken
Headache, parathesia
hoofdpijn, paresthesie
Dizziness, amnesia, ataxia, encephalopathy, facial paralysis, hypertonia, neuropathy, peripheral neuritis, somnolence, tremor, taste perversion, migraine, extrapyramidal syndrome
duizeligheid, amnesie, ataxie, encephalopathie, gezichtsverlamming, hypertonie, neuropathie, perifere neuritis, slaperigheid, tremor, smaakverandering, migraine, amnesie, extrapiramidaal syndroom
Eye disorders Ear and labyrinth disorders Cardiac disorders Vascular disorders
Oogaandoeningen Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen
Uncommon Uncommon Uncommon Uncommon
13 Hartaandoeningen Bloedvataandoeningen
Abnormal vision, eye disorder Tinnitus Palpitation, lung oedema, myocardial infarct1 Hypertension, thrombophebitis, vasculitis, varicose vein, deep thrombophlebitis, vascular disorder
Palpitatie, long-oedeem, myocard infarct1 Hypertensie, tromboflebitis, vasculitis, spataderen, diepe thromboflebitis, aandoeningen aan de bloedvaten
Dyspnoea, rhinitis, cough increased
Dyspneu, rhinitis, verergerd hoesten
12 Gastrointestinal disorders
Maagdarmstelselaandoeningen
Nausea, vomiting, abdominal pain, abnormal stools, dyspepsia, flatulence, gastrointestinal disorder
misselijkheid, braken, abdominale pijn, abnormale stoelgang, dyspepsie, flatulentiegastrointestinale aandoeningen
Abdomen enlarged, constipation, dry mouth, dysphagia, enterocolitis, eructation, oesophagitis, faecal incontinence, gastritis, gastroenteritis, haemorrhagic colitis, mouth ulcerations, pancreatitis2, sialadenitis, stomatitis, ulcerative stomatitis, periodontitis
opgezette buik, obstipatie, droge mond, dysfagie, enterocolitis, eructatie, oesophagitis, faecale incontinentie, gastritis, gastroenteritis, hemorragische colitis, mondzweren, pancreatitis2, sialadenitis, stomatitis, ulceratieve stomatitis, periodontitis
Hepatobiliary disorders
Lever- en galwegaandoenigen
Cholecystitis, hepatitis, hepatomegaly, liver fatty deposit, liver tenderness
Cholecystitis, hepatitis, hepathomegalie, vetophoping in de lever, gevoelige lever