qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Uncommon: upper respiratory tract infection, diabetes mellitus, hyperlipidaemia, abnormal dreams, hypoaesthesia, disturbance in attention, somnolence, dyspepsia, eructation, increased aspartate aminotransferase, allergic dermatitis, urticaria, dermatitis, night sweats, myalgia, muscle spasms, asthenia.
Soms: infectie van de bovenste luchtwegen, diabetes mellitus, hyperlipidemie, vreemde dromen, hypo- esthesie, aandachtsstoornis, somnolentie, dyspepsie, oprispingen, gestegen aspartaataminotransferase, allergische dermatitis, netelroos, dermatitis, nachtelijk zweten, myalgie, spierspasmen, asthenie.
Combination antiretroviral therapy has been associated with redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV patients, including loss of peripheral and facial subcutaneous fat, increased intra-abdominal and visceral fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump) (see section 4.4).
Antiretrovirale combinatietherapie werd in verband gebracht met een herverdeling van het lichaamsvet (lipodystrofie) bij hiv-patiënten, waaronder verlies van perifeer onderhuids vet en vet in het aangezicht, toename van intra-abdominaal en visceraal vet, borsthypertrofie en dorsocervicale vetophoping (buffelnek) (zie rubriek 4.4).
14 Combination antiretroviral therapy has also been associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin resistance, hyperglycaemia and hyperlactataemia (see section 4.4).
Antiretrovirale combinatietherapie werd ook in verband gebracht met metabole afwijkingen zoals hypertriglyceridemie, hypercholesterolemie, insulineresistentie, hyperglykemie en hyperlactatemie (zie rubriek 4.4).
Increased CPK, myalgia, myositis and rarely, rhabdomyolysis have been reported with the use of protease inhibitors, particularly in combination with NRTIs.
Een toename van CPK, myalgie, myositis en, in zeldzame gevallen, rhabdomyolyse, werd gemeld bij gebruik van proteaseremmers, vooral in combinatie met NRTI’s.
Cases of osteonecrosis have been reported, particularly in patients with generally acknowledged risk factors, advanced HIV disease or long-term exposure to combination antiretroviral therapy (CART).
Gevallen van osteonecrose werden gemeld, vooral bij patiënten met algemeen bekende risicofactoren, een gevorderde hiv-infectie of langdurige blootstelling aan een antiretrovirale combinatietherapie (ARCT).
The frequency of this is unknown (see section 4.4).
De frequentie is niet bekend (zie rubriek 4.4).
In HIV infected patients with severe immune deficiency at the time of initiation of combination antiretroviral therapy, an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic infections may arise (see section 4.4).
Bij hiv-patiënten met ernstige immuundeficiëntie kan bij de start van de antiretrovirale combinatietherapie een ontstekingsreactie optreden tegen asymptomatische of residuele opportunistische infecties (zie rubriek 4.4).
There have been reports of increased spontaneous bleeding in haemophiliac patients receiving antiretroviral protease inhibitors (see section 4.4).
Er zijn meldingen geweest van toegenomen spontane bloeding bij hemofiliepatiënten die antiretrovirale proteaseremmers kregen (zie rubriek 4.4).
Patients co-infected with hepatitis B and/or hepatitis C virus Among 1,968 treatment-experienced patients receiving PREZISTA co-administered with ritonavir 600/100 mg b.i.d., 236 patients were co-infected with hepatitis B or C.
Patiënten die eveneens geïnfecteerd zijn met het hepatitis B- en/of het hepatitis C-virus Van de 1.968 voorbehandelde patiënten die PREZISTA samen toegediend kregen met ritonavir (600/100 mg, tweemaal daags), hadden 236 patiënten tevens een hepatitis B- of C- infectie.
Co-infected patients were more likely to have baseline and treatment emergent hepatic transaminase elevations than those without chronic viral hepatitis (see section 4.4).
Patiënten met dergelijke co-infecties hadden zowel bij het begin van het onderzoek als na het begin van de medicatie een grotere kans op verhoogde spiegels van levertransaminase dan patiënten zonder chronische virale hepatitis (zie rubriek 4.4).
Human experience of acute overdose with PREZISTA co-administered with 100 mg ritonavir is limited.
De ervaring met acute overdosering bij mensen met PREZISTA samen toegediend met 100 mg ritonavir is beperkt.
Single doses up to 3,200 mg of darunavir as oral solution alone and up to 1,600 mg of the tablet formulation of darunavir in combination with ritonavir have been administered to healthy volunteers without untoward symptomatic effects.
Eenmalige doseringen tot 3.200 mg van darunavir alleen als drank en tot 1.600 mg van de tabletformule van darunavir in combinatie met ritonavir zijn aan gezonde vrijwilligers toegediend zonder schadelijke symptomatische effecten.
There is no specific antidote for overdose with PREZISTA.
Er is geen specifiek antidotum tegen een overdosering met PREZISTA.
Treatment of overdose with PREZISTA consists of general supportive measures including monitoring of vital signs and observation of the clinical status of the patient.
De behandeling van overdosering met PREZISTA bestaat uit algemene ondersteunende maatregelen, inclusief opvolging van de vitale functies en de observatie van de klinische toestand van de patiënt.
If indicated, elimination of unabsorbed active substance is to be achieved by emesis or gastric lavage.
Indien nodig, kan eliminatie van de nog niet geabsorbeerde werkzame stof worden bewerkstelligd door braken of maagspoeling.
Administration of activated charcoal may also be used to aid in removal of unabsorbed active substance.
Toediening van actieve kool kan ook gebruikt worden om te helpen bij de eliminatie van de niet geabsorbeerde werkzame stof.
Since darunavir is highly protein bound, dialysis is unlikely to be beneficial in significant removal of the active substance.
Aangezien darunavir sterk gebonden is aan eiwitten, is het niet aannemelijk dat dialyse kan bijdragen tot aanzienlijke verwijdering van de werkzame stof.
Antiviral for systemic use, ATC code:
16 Farmacotherapeutische categorie: antivirale middelen voor systemisch gebruik, ATC-code:
Mechanism of action Darunavir is an inhibitor of the dimerisation and of the catalytic activity of the HIV-1 protease (KD of 4.5 x 10-12M).
Werkingsmechanisme Darunavir is een inhibitor van de dimerisatie en van de katalytische activiteit van het hiv-1-protease (KD van 4,5 x 10-12 M).
It selectively inhibits the cleavage of HIV encoded Gag-Pol polyproteins in virus infected cells, thereby preventing the formation of mature infectious virus particles.
Zo wordt de vorming van volgroeide infectieuze viruspartikels verhinderd.
Antiviral activity in vitro Darunavir exhibits activity against laboratory strains and clinical isolates of HIV-1 and laboratory strains of HIV-2 in acutely infected T-cell lines, human peripheral blood mononuclear cells and human monocytes/macrophages with median EC50 values ranging from 1.2 to 8.5 nM (0.7 to 5.0 ng/ml).
Antivirale activiteit in vitro Darunavir vertoont activiteit tegen laboratoriumstammen en klinische isolaten van hiv-1 en laboratoriumstammen van hiv-2 in acuut geïnfecteerde T-cellijnen, humane perifere mononucleaire bloedcellen en humane monocyten/macrofagen met mediane EC50-waarden tussen 1,2 en 8,5 nM (0,7 tot 5,0 ng/ml).
Darunavir demonstrates antiviral activity in vitro against a broad panel of HIV-1 group M (A, B, C, D, E, F, G) and group O primary isolates with EC50 values ranging from < 0.1 to 4.3 nM.
Darunavir vertoont antivirale activiteit in vitro tegen een brede groep van hiv-1-groep M (A, B, C, D, E, F, G) en primaire isolaten van groep O met EC50-waarden van < 0,1 tot 4,3 nM.
These EC50 values are well below the 50% cellular toxicity concentration range of 87 µM to > 100 µM.
Deze EC50-waarden liggen ver onder de 50% cellulaire toxiciteitsconcentratiegrens van 87 µM tot > 100 µM.
15 The EC50 value of darunavir increases by a median factor of 5.4 in the presence of human serum.
De EC50-waarde van darunavir stijgt met een mediane factor van 5,4 in aanwezigheid van humaan serum.
Darunavir showed synergistic antiviral activity when studied in combination with the protease inhibitors ritonavir, nelfinavir, or amprenavir and additive antiviral activity when studied in combination with the protease inhibitors indinavir, saquinavir, lopinavir, atazanavir, or tipranavir, the N(t)RTIs zidovudine, lamivudine, zalcitabine, didanosine, stavudine, abacavir, emtricitabine, or tenofovir, the NNRTIs nevirapine, delavirdine, or efavirenz and the fusion inhibitor enfuvirtide.
Darunavir vertoonde een synergetische antivirale activiteit als het werd bestudeerd in combinatie met de proteaseremmers ritonavir, nelfinavir of amprenavir en additieve antivirale activiteit, als het werd bestudeerd in combinatie met de proteaseremmers indinavir, saquinavir, lopinavir, atazanavir, of tipranavir, de N(t)RTI’s zidovudine, lamivudine, zalcitabine, didanosine, stavudine, abacavir, emtricitabine, of tenofovir, de NNRTI’s nevirapine, delavirdine, of efavirenz en de fusieremmer enfuvirtide.
No antagonism was observed between darunavir and any of those antiretrovirals.
Er werd geen antagonisme waargenomen tussen darunavir en deze antivirale middelen.
Resistance In vitro selection of darunavir-resistant virus from wild type HIV-1 was lengthy (> 3 years).
Resistentie De in vitro selectie van tegen darunavir resistent virus van wild type hiv-1 was een langdurig proces (> 3 jaar).
The selected viruses were unable to grow in the presence of darunavir concentrations above 400 nM.
De geselecteerde virussen konden niet groeien in aanwezigheid van darunavirconcentraties boven 400 nM.
23-50-fold) harboured 2 to 4 amino acid substitutions in the protease gene.
Virussen die onder deze omstandigheden werden geselecteerd en een verminderde gevoeligheid vertoonden voor darunavir (23 - 50 maal) vertoonden 2 tot 4 aminozuursubstituties in het proteasegen.
Identification of determinants of decreased susceptibility to darunavir in those viruses is under investigation.
Het onderzoek om bij deze virussen de determinanten van de verminderde gevoeligheid voor darunavir te identificeren, loopt nog.
In vitro selection of darunavir resistant HIV-1 (range:
In vitro selectie van tegen darunavir resistente hiv-1 (53 tot 641-voudige verandering [“fold change”:
53-641-fold change in EC50 values [FC]) from 9 HIV-1 strains harbouring multiple PI Resistance-Associated Mutations (RAMs) showed that a minimum of 8 darunavir in vitro selected mutations were required in the HIV-1 protease to render a virus resistant (FC > 10) to darunavir.
FC] in de EC50-waarden) van negen hiv-1-stammen met multipele PI-resistentie-geassocieerde mutaties (RAMs) toonde dat een minimum van 8 in vitro geselecteerde darunavir-mutaties noodzakelijk waren in het hiv-1-protease om het virus resistent te maken (> 10-voudige verandering; FC > 10) tegen darunavir.
In a pooled analysis of the POWER 1, 2 and 3 (see Clinical experience subsection) and DUET 1 and 2 (TMC125-C206 and TMC125-C216) trials the amino acid substitutions identified that developed on PREZISTA co-administered with ritonavir (600/100 mg b.i.d.) in ≥ 20% of the isolates from subjects who experienced virologic failure by rebound were V32I, I54L and L89V.
In een analyse van de gepoolde gegevens van de onderzoeken POWER 1, 2 en 3 (zie subrubriek Klinische ervaring) en DUET 1 en 2 (TMC125-C206 en TMC125-C216) waren de geïdentificeerde aminozuursubstituties die zich ontwikkelden met PREZISTA, samen toegediend met ritonavir (600/100 mg, tweemaal per dag), in ≥ 20% van de isolaten van patiënten met een virologisch falen door rebound V32I, I54L en L89V.
Amino acid substitutions that developed in 10 to 20% of the isolates were V11I, I13V, L33F, I50V and F53L.
Aminozuursubstituties die zich ontwikkelden in 10 tot 20% van de isolaten waren V11I, I13V, L33F, I50V en F53L.
Amino acid substitutions that developed in 5 to 10% of isolates were L10F, I15V, M36L, K43T, M46I, I47V, A71I, G73S, T74P, L76V, V82I and I84V.
Aminozuursubstituties die zich bij 5 tot 10% van de isolaten ontwikkelden, waren L10F, I15V, M36L, K43T, M46I, I47V, A71I, G73S, T74P, L76V, V82I en I84V.
Of the viruses isolated from patients experiencing virologic failure by rebound from the PREZISTA/ rtv 600/ 100 mg b. i. d. group of the POWER and DUET trials, 85% of those susceptible to darunavir at baseline developed decreased susceptibility to darunavir during treatment.
Van de virussen geïsoleerd uit patiënten die te maken hadden met virologisch falen door rebound uit de PREZISTA/rtv 600/100 mg b.i.d.-groep van de POWER- en de DUET-studies, ontwikkelde 85% van die virussen die bij het begin van de studie gevoelig waren voor darunavir tijdens de behandeling een verminderde gevoeligheid voor darunavir.
In the same group of patients, 71% of viruses that were susceptible to tipranavir at baseline remained susceptible after treatment.
In dezelfde groep patiënten bleef 71% van de virussen die bij het begin van de studie gevoelig waren voor tipranavir na behandeling gevoelig.
Cross-resistance Darunavir has a < 10-fold decreased susceptibility against 90% of 3,309 clinical isolates resistant to amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, ritonavir, saquinavir and/or tipranavir showing that viruses resistant to most PIs remain susceptible to darunavir.
17 Darunavir heeft een < 10 maal verlaagde gevoeligheid voor 90% van 3.309 klinische isolaten resistent voor amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, ritonavir, saquinavir en/of tipranavir, waaruit blijkt dat virussen resistent voor de meeste PI’s, gevoelig blijven voor darunavir.
Clinical experience Efficacy of PREZISTA co-administered with 100 mg ritonavir in treatment-naïve patients There are no data on the efficacy of darunavir co-administered with 100 mg ritonavir in treatment-naïve HIV-1 infected patients.
Klinische ervaring Werkzaamheid van PREZISTA samen toegediend met 100 mg ritonavir bij antiretrovirale-therapie naïeve patiënten Er zijn geen gegevens beschikbaar over de werkzaamheid van darunavir toegediend met 100 mg ritonavir bij naïeve patiënten met een hiv-1-infectie.
Efficacy of PREZISTA co-administered with 100 mg ritonavir in treatment-experienced patients The evidence of efficacy of PREZISTA co-administered with ritonavir (600/100 mg b.i.d.) in treatment-experienced patients is based on the 48 weeks analysis of the Phase III trial TITAN in treatment-experienced lopinavir naïve patients and on the analyses of 96 weeks data from the Phase IIb trials POWER 1, 2 and 3 in patients with high level of PI resistance.
Werkzaamheid van PREZISTA toegediend met 100 mg ritonavir bij voorbehandelde patiënten Het bewijs van werkzaamheid van PREZISTA samen toegediend met ritonavir (600/100 mg b.i.d.) bij voorbehandelde patiënten, is gebaseerd op de 48-wekenanalyse van de fase-III-studie TITAN bij voorbehandelde, lopinavir-naïeve patiënten en op de analyses van de 96-wekengegevens uit de fase-IIb-studies POWER 1, 2 en 3 bij patiënten met een hoge graad van PI-resistentie.
TITAN is an ongoing randomised, controlled, open-label Phase III trial comparing PREZISTA co-administered with ritonavir (600/100 mg b.i.d.) versus lopinavir/ritonavir (400/100 mg b.i.d) in treatment-experienced, lopinavir naïve HIV-1 infected adult patients.
TITAN is een nog lopende gerandomiseerde, gecontroleerde, open-label-fase-III-studie waarin PREZISTA samen toegediend met ritonavir (600/100 mg b.i.d.) wordt vergeleken met lopinavir/ritonavir (400/100 mg b.i.d.) bij voorbehandelde, lopinavir-naïeve, met hiv-1 geïnfecteerde volwassen patiënten.
Both arms used an Optimised Background Regimen (OBR) consisting of at least 2 antiretrovirals (NRTIs with or without NNRTIs).
In beide armen werd een optimised background regimen (OBR) gebruikt dat bestond uit minstens twee antiretrovirale middelen (NRTI’s met of zonder NNRTI’s).
The mean baseline plasma HIV-1 RNA was 4.33 log10 copies/ml and the median baseline CD4+ cell count was 235 x 106 cells/l (range 3 – 831 x 106 cells/l) in the PREZISTA/ritonavir arm.
Het gemiddelde plasmaniveau van hiv-1-RNA bij begin van de studie (baseline) was 4,33 log10 kopieën per ml en het mediane aantal CD4+ cellen bij baseline was 235 x 106 cellen per liter (range 3 – 831 x 106 cellen/l) in de PREZISTA/ritonavir-arm.
The table below shows the efficacy data of the 48 week analysis from the TITAN trial.
In de onderstaande tabel worden de werkzaamheidsgegevens van de 48-wekenanalyse uit de TITAN-studie weergegeven.
TITAN
TITAN Resultaten
PREZISTA/rtv 600/100 mg b.i.d. + OBR N=298
PREZISTA/rtv 600/100 mg b.i.d. + OBR N=298
lopinavir/rtv 400/100 mg b.i.d. + OBR N=297
lopinavir/rtv 400/100 mg b.i.d. + OBR N=297
Treatment difference (95% CI of difference)
Verschil tussen behandelingen (95%-BI van het verschil)
HIV-1 RNA < 400 copies/mla
Hiv-1-RNA < 400 kopieën/mla
HIV-1 RNA < 50 copies/mla
Hiv-1-RNA < 50 kopieën/mla
mean HIV-1 RNA log change from baseline (log10 copies/ml)c
Gemiddelde verandering in log hiv-1-RNA vanaf baseline (log10 kopieën/ml)c
median CD4+ cell count change from baseline (x 106/l)c a
Mediane verandering in aantal CD4+ cellen vanaf baseline (x 106/l)c a Registraties volgens het TLOVR algoritme b
Imputations according to the TLOVR algorithm b Based on a normal approximation of the difference in% response c NC=F d Difference in means
Gebaseerd op een normale benadering van het c NC=F d Verschil tussen gemiddelden
Non-inferiority in virologic response, defined as the percentage of subjects with plasma HIV-1 RNA level < 400 copies/ml, was demonstrated (at the chosen 12% non-inferiority margin) for both Intent-To-Treat and On Protocol populations.
Niet-inferioriteit in virologische respons werd aangetoond, gedefinieerd als het percentage personen met een plasmaniveau van hiv-1-RNA van < 400 kopieën/ml (bij de gekozen grens van 12% voor niet-inferioriteit) voor zowel de intent-to-treat-populatie als de per-protocol-populatie.
POWER 1 and POWER 2 are randomised, controlled trials consisting of an initial dose-finding part and a second long-term part in which all patients randomised to PREZISTA co-administered with 100 mg ritonavir received the recommended dose of 600/100 mg b.i.d.
POWER 1 en POWER 2 zijn gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken die uit een initieel dosisbepalend deel en een tweede langdurend deel bestaan, waarin alle patiënten gerandomiseerd voor PREZISTA samen toegediend met 100 mg ritonavir de aanbevolen dosis van 600/100 mg tweemaal daags kregen.
HIV-1 infected patients who were eligible for these trials had previously failed more than 1 PI containing regimen.PREZISTA co-administered with 100 mg ritonavir plus an optimised background regimen (OBR) was compared to a control group receiving an investigator-selected PI(s) regimen plus an OBR.
PREZISTA, samen toegediend met 100 mg ritonavir plus een optimised background regimen (OBR), werd vergeleken met een controlegroep behandeld met een PI naar keuze van de onderzoeker plus een OBR.
The OBR consisted of at least 2 NRTIs with or without enfuvirtide (ENF).
De OBR bestond uit ten minste 2 NRTI’s met of zonder enfuvirtide (ENF).
POWER 3: additional data on the efficacy of PREZISTA co-administered with ritonavir 600/100 mg b.i.d. with OBR have been obtained in similar treatment-experienced patients participating in the non-randomised trial TMC114-C215.
POWER 3: aanvullende gegevens over de werkzaamheid van PREZISTA samen toegediend met 100 mg ritonavir 600/100 mg tweemaal daags met OBR, werden verkregen bij gelijkaardige voorbehandelde patiënten die deelnamen aan het niet-gerandomiseerde onderzoek TMC114-C215.
Entry criteria were the same as and baseline characteristics were comparable to those of POWER 1 and POWER 2.
De inclusiecriteria waren dezelfde en de baseline-kenmerken waren vergelijkbaar met die van POWER 1 en POWER 2.
The table below shows the efficacy data of the 48-week analyses on the recommended 600 mg dose of PREZISTA co-administered with 100 mg ritonavir b.i.d. from the pooled POWER 1 and POWER 2 trials as well as from the POWER 3 trial.
De tabel hieronder toont de gegevens uit de 48-wekenanalyses over de werkzaamheid bij de aanbevolen dosis van 600 mg PREZISTA samen toegediend met 100 mg ritonavir tweemaal daags van de gepoolde POWER 1- en POWER 2-onderzoeken, alsook van de POWER 3-studie.
Baseline characteristics
Baseline kenmerken
POWER 1 and POWER 2 pooled data Outcomes at 48 weeks
POWER 1 en POWER 2, gecombineerde gegevens Resultaten na 48 weken
Mean plasma HIV-1 RNA
Gemiddeld hiv-1-
4.61 log10 copies/ml (PREZISTA/ritonavir) 4.49 log10 copies/ml (control)
4,61 log10 kopieën/ml (PREZISTA/ritonavir)
4.58 log10 copies/ml
4,58 log10 kopieën/ml
Median CD4+ cell count
RNA in plasma Mediaan aantal
153 x 106 cells/l (PREZISTA/ritonavir) 163 x 106 cells/l (control)
4,49 log10 kopieën/ml (controle) 153 x 106 cellen/l (PREZISTA/ritonavir)
120 x 106 cells/l
120 x 106 cellen/l
PREZISTA/ritonavir Control Treatment 600/100 mg b.i.d. n=124 difference n=131
PREZISTA/ritonavir Controle Verschil in 600/100 mg, n=124 behandeling tweemaal daags n=131
PREZISTA/ritonavir 600/100 mg b.i.d. n=334
PREZISTA/ritonavir 600/100 mg, tweemaal daags n=334
HIV-1 RNA log10 mean change from baseline (log10 copies/ml)a
Gemiddelde verandering in hiv-1-RNA log10 t.o.v. baseline (log10 kopieën/ml)a
CD4+ cell count mean change from baseline (x 106/l)b
Aantal CD4+ cellen, gemiddelde verandering t.o.v. baseline (x 106/l)b
HIV RNA > 1 log10 below baselinec
Hiv-RNA > 1 log10 onder baselinec
HIV RNA
Hiv-RNA < 400 kopieën/mlc
HIV RNA < 50 copies/mlc a
Hiv-RNA < 50 kopieën/mlc a
Non-completer is failure imputation: patients who discontinued prematurely are imputed with a change equal to 0 b Last Observation Carried Forward imputation c Imputations according to the TLOVR algorithm d 95% confidence intervals.
Non-completer wordt geregistreerd als falen: patiënten die vroegtijdig stopten, worden geregistreerd met een verandering gelijk aan 0. b Last Observation Carried Forward registratie. c Registraties volgens het TLOVR algoritme. d 95% betrouwbaarheidsintervallen.
Analyses of data through 96 weeks of treatment in the three POWER trials demonstrated sustained antiretroviral efficacy and immunological benefit.
Analyses van de gegevens tijdens de 96 weken behandeling in de drie POWER-studies toonden een aanhoudende antiretrovirale doeltreffendheid en immunologisch voordeel aan.
Treatment with PREZISTA co-administered with ritonavir (600/100 mg b.i.d.) resulted in 56.5% (POWER 1 and 2) and 52.2% (POWER 3) of responders with a decrease of at least 1 log10 in HIV RNA from baseline, 38.9% (POWER 1 and 2) and 42.1% (POWER 3) of subjects with an HIV RNA level < 50 copies/ml and 49.6% (POWER 1 and 2) and 50.0% (POWER 3) respectively of subjects with an HIV RNA level less than 400 copies/ml.
De gemiddelde daling van hiv RNA ten opzichte van de baseline was 1,58
The mean decrease in HIV RNA level compared to baseline was 1.58 (POWER 1 and 2) and 1.43 (POWER 3) log10 copies/ml and a mean increase in CD4+ cell count of 133 x 106 cells/l (POWER 1 and 2) and 103 x 106 cells/l (POWER 3) was observed.
19 (POWER 1 en 2) en 1,43 (POWER 3) log10 kopieën/ml en een gemiddelde stijging van de CD4+ cellen met 133 x 106 cellen/l (POWER 1 en 2) en 103 x 106 cellen/l (POWER 3) werd waargenomen.
Out of the 206 subjects who responded with complete viral suppression (< 50 copies/ml) at week 48, 177 subjects (86% of the responders at week 48) remained responders at week 96.
Van de 206 deelnemers die reageerden met een volledige virale suppressie (< 50 kopieën/ml) in week 48, bleven er 177 deelnemers (86% van de responders in week 48) responders in week 96.
Baseline genotype or phenotype and virologic outcome In a pooled analysis of the 600/100 mg b.i.d. groups of the POWER and DUET trials, the presence at baseline of 3 or more of mutations V11I, V32I, L33F, I47V, I50V, I54L or M, T74P, L76V, I84V or L89V was associated with a decreased virologic response to PREZISTA co-administered with 100 mg ritonavir.
Baseline genotype of fenotype en virologische resultaten In een analyse van de gepoolde gegevens van de 600/100 mg b.i.d.-groepen van de POWER- en de DUET-studies, ging de aanwezigheid bij baseline van 3 of meer van de mutaties V11I, V32I, L33F, I47V, I50V, I54L of M, T74P, L76V, I84V of L89V gepaard met een verminderde virologische respons op PREZISTA samen met 100 mg ritonavir.
The presence of these individual mutations was associated with a median of 13 to 15 PI resistance associated mutations of the IAS-USA list of mutations.
De aanwezigheid van deze individuele mutaties ging gepaard met een mediaan van 13 tot 15 aan PI-resistentie-geassocieerde mutaties van de IAS-USA-lijst van mutaties.
In early treatment-experienced patients (TITAN) three or more of these mutations were only found in 4% of the patients at baseline.
Bij zwak voorbehandelde patiënten (TITAN) werden bij baseline slechts bij 4% van de patiënten drie of meer van deze mutaties gevonden.
As treated analysis of the POWER and DUET trials.
Respons (hiv-1-RNA < 5 0 kopieën /ml in week 24) op PREZISTA samen toegediend met ritonavir (600/100 mg b.i.d.) volgens baseline genotype* en volgens toepassing van enfuvirtide (ENF):‘as treated’-analyse van de POWER- en de DUET-studies.
Number of mutations at baseline*
Aantal mutaties bij baseline*
All subjects% n/N
Alle deelnemers
Subjects with no/non-naïve use of ENF% n/N
Deelnemers niet op ENF of met eerder gebruik van ENF
Subjects with naïve use of ENF% n/N
Deelnemers voor het eerst op ENF
All ranges
Alle groepen samen
* Number of mutations from the list of mutations associated with a diminished response to PREZISTA/ritonavir (V11I, V32I, L33F, I47V, I50V, I54L or M, T74P, L76V, I84V or L89V)
* Aantal mutaties uit de lijst mutaties geassocieerd met een verminderde respons op PREZISTA/ritonavir (V11I, V32I, L33F, I47V, I50V, I54L of -M, T74P, L76V, I84V of L89V).
Baseline darunavir phenotype (shift in susceptibility relative to reference) was shown to be a predictive factor of virologic outcome.
Het baseline darunavir-fenotype (verandering in gevoeligheid vergeleken met de referentie) bleek een voorspellende factor te zijn voor de virologische respons.
As treated analysis of the POWER and DUET trials.
Respons (hiv-1-RNA < 50 kopieën/ml in week 24) op PREZISTA in combinatie met ritonavir (600/ 100 mg b.i.d.) volgens baseline darunavir-fenotype en volgens toepassing van enfuvirtide (ENF): ‘as treated’-analyse van de POWER- en de DUET-studies.
18 Baseline darunavir phenotype
Darunavir-fenotype bij baseline
The pharmacokinetic properties of darunavir, co-administered with ritonavir, have been evaluated in healthy adult volunteers and in HIV-1 infected patients.
20 De farmacokinetische eigenschappen van darunavir, samen toegediend met ritonavir, werden onderzocht bij gezonde volwassen vrijwilligers en bij hiv-1-geïnfecteerde patiënten.
Exposure to darunavir was higher in HIV-1 infected patients than in healthy subjects.
De blootstelling aan darunavir was bij hiv-1-geïnfecteerde patiënten hoger dan bij gezonde proefpersonen.
The increased exposure to darunavir in HIV-1 infected patients compared to healthy subjects may be explained by the higher concentrations of alpha-1-acid glycoprotein (AAG) in HIV-1 infected patients, resulting in higher darunavir binding to plasma AAG and, therefore, higher plasma concentrations.
De toegenomen blootstelling aan darunavir bij hiv-1-patiënten, in vergelijking met gezonde proefpersonen, kan verklaard worden door de hogere concentraties van α1-glycoproteïnezuur bij hiv-1-patiënten, wat leidt tot een sterkere binding van darunavir aan α1-glycoproteïnezuur in het plasma, en daardoor tot hogere plasmaconcentraties.
Darunavir is primarily metabolised by CYP3A.
Darunavir wordt hoofdzakelijk gemetaboliseerd door CYP3A.
Ritonavir inhibits CYP3A, thereby increasing the plasma concentrations of darunavir considerably.
Ritonavir inhibeert CYP3A, waardoor de plasmaconcentraties van darunavir aanzienlijk stijgen.
Absorption Darunavir was rapidly absorbed following oral administration.
Absorptie Darunavir wordt na orale toediening snel geabsorbeerd.
Maximum plasma concentration of darunavir in the presence of low dose ritonavir is generally achieved within 2.5-4.0 hours.
De maximale plasmaconcentratie van darunavir in aanwezigheid van lage doses ritonavir wordt over het algemeen binnen 2,5 - 4,0 uur bereikt.
The absolute oral bioavailability of a single 600 mg dose of darunavir alone was approximately 37% and increased to approximately 82% in the presence of 100 mg b.i.d. ritonavir.
De absolute orale biologische beschikbaarheid van een eenmalige dosis van 600 mg darunavir alleen was ongeveer 37% en steeg tot ongeveer 82% in aanwezigheid van 100 mg ritonavir tweemaal daags.
(see section 4.4).
Het totale farmacokinetische versterkingseffect van ritonavir was ongeveer een veertienvoudige toename in de systemische blootstelling aan darunavir, wanneer een eenmalige dosis van 600 mg darunavir oraal werd toegediend in combinatie met ritonavir 100 mg tweemaal daags (zie rubriek 4.4).
When administered without food, the relative bioavailability of darunavir in the presence of low dose ritonavir is 30% lower as compared to intake with food.
Bij toediening zonder voedsel ligt de relatieve biologische beschikbaarheid van darunavir in aanwezigheid van lage doses ritonavir 30% lager dan bij inname met voedsel.
Therefore, PREZISTA tablets should be taken with ritonavir and with food.
Daarom dienen PREZISTA tabletten ingenomen te worden met ritonavir en met voedsel.
The type of food does not affect exposure to darunavir.
Het type voedsel heeft geen invloed op de blootstelling aan darunavir.
Distribution Darunavir is approximately 95% bound to plasma protein.
Distributie Darunavir is voor ongeveer 95% aan plasma-eiwitten gebonden.
Darunavir binds primarily to plasma alpha-1-acid glycoprotein.
Na intraveneuze toediening was het verdelingsvolume van darunavir alleen 88,1 ± 59,0 l (gemiddelde ± SD).
Following intravenous administration, the volume of distribution of darunavir alone was 88.1 ± 59.0 l (Mean ± SD) and increased to 131 ± 49.9 l (Mean ± SD) in the presence of 100 mg twice-daily ritonavir.
Dit nam toe tot 131 ± 49,9 l (gemiddelde ± SD) in aanwezigheid van 100 mg ritonavir 2x per dag.
Metabolism In vitro experiments with human liver microsomes (HLMs) indicate that darunavir primarily undergoes oxidative metabolism.
Metabolisme In vitro onderzoeken met humane levermicrosomen (HLM’s) wijzen erop dat darunavir hoofdzakelijk via oxidatie wordt gemetaboliseerd.
Darunavir is extensively metabolised by the hepatic CYP system and almost exclusively by isozyme CYP3A4.
Darunavir wordt sterk gemetaboliseerd door het CYP-systeem in de lever en bijna uitsluitend door het isozym CYP3A4.
A 14C-darunavir trial in healthy volunteers showed that a majority of the radioactivity in plasma after a single 400/100 mg darunavir with ritonavir dose was due to the parent active substance.
Een onderzoek met 14C-darunavir bij gezonde vrijwilligers toonde aan dat de meeste radioactiviteit in het plasma na een eenmalige dosis van 400/100 mg darunavir met ritonavir te wijten was aan de oorspronkelijk toegediende werkzame stof.
At least 3 oxidative metabolites of darunavir have been identified in humans; all showed activity that was at least 10-fold less than the activity of darunavir against wild type HIV.
Ten minste 3 oxidatieve metabolieten van darunavir werden bij mensen geïdentificeerd; ze vertoonden alle een minstens 10 keer lagere activiteit dan die van darunavir tegen wild type hiv.
Elimination After a 400/100 mg 14C-darunavir with ritonavir dose, approximately 79.5% and 13.9% of the administered dose of 14C-darunavir could be retrieved in faeces and urine, respectively.
Eliminatie Na een dosis van 400/100 mg 14C-darunavir met ritonavir kon respectievelijk ongeveer 79,5% en 13,9% van de toegediende dosis van 14C-darunavir worden teruggevonden in de feces en de urine.
Unchanged darunavir accounted for approximately 41.2% and 7.7% of the administered dose in faeces and urine,
Ongeveer 41,2% en 7,7% van de toegediende dosis darunavir werd onveranderd uitgescheiden in respectievelijk feces en urine.
The terminal elimination half-life of darunavir was approximately 15 hours when combined with ritonavir.
De terminale eliminatiehalveringstijd van darunavir was ongeveer 15 uur bij combinatie met ritonavir.
The intravenous clearance of darunavir alone (150 mg) and in the presence of low dose ritonavir was 32.8 l/h and 5.9 l/h, respectively.
De intraveneuze klaring van darunavir alleen (150 mg) en in aanwezigheid van lage doses ritonavir was respectievelijk 32,8 l/uur en 5,9 l/uur.
Special Populations Paediatrics There are no pharmacokinetic data available in children and adolescents.
Speciale populaties Kinderen Er zijn geen farmacokinetische gegevens bij kinderen en adolescenten beschikbaar.
Elderly Population pharmacokinetic analysis in HIV infected patients showed that darunavir pharmacokinetics are not considerably different in the age range (18 to 75 years) evaluated in HIV infected patients (n=12, age ≥ 65) (see section 4.4).
Ouderen Populatiefarmacokinetische analyse van hiv-patiënten wees uit dat de farmacokinetiek van darunavir niet aanzienlijk verschilt binnen de onderzochte leeftijdsgroep (18 tot 75 jaar) (n=12, leeftijd ≥ 65) (zie
However, only limited data were available in patients above the age of 65 year.
Er waren echter slechts in beperkte mate gegevens beschikbaar bij patiënten ouder dan 65 jaar.
Gender Population pharmacokinetic analysis showed a slightly higher darunavir exposure (16.8%) in HIV infected females compared to males.
Geslacht Populatiefarmacokinetische analyse wees op een iets hogere blootstelling aan darunavir (16,8%) bij vrouwelijke hiv-patiënten in vergelijking met mannen.
This difference is not clinically relevant.
Dit verschil is niet klinisch relevant.
Renal impairment Results from a mass balance study with 14C-darunavir with ritonavir showed that approximately 7.7% of the administered dose of darunavir is excreted in the urine unchanged.
Nierinsufficiëntie Resultaten van een massabalansonderzoek met 14C-darunavir met ritonavir toonde aan dat ongeveer 7,7% van de toegediende dosis van darunavir onveranderd wordt uitgescheiden in de urine.
Although darunavir has not been studied in patients with renal impairment, population pharmacokinetic analysis showed that the pharmacokinetics of darunavir were not significantly affected in HIV infected patients with moderate renal impairment (CrCl between 30-60 ml/min, n=20) (see sections 4.2 and 4.4).
Hoewel darunavir niet werd bestudeerd bij patiënten met nierfalen, toonde een farmacokinetische analyse van de populatie aan dat de farmacokinetiek van darunavir niet aanzienlijk werd veranderd bij hiv-patiënten met matig-ernstig nierfalen (CrCl tussen 30 en 60 ml/min, n=20) (zie rubrieken 4.2 en 4.4).
Hepatic impairment Darunavir is primarily metabolised and eliminated by the liver.
Leverinsufficiëntie Darunavir wordt voornamelijk gemetaboliseerd en geëlimineerd door de lever.
In a multiple dose study with PREZISTA co-administered with ritonavir (600/100 mg) twice daily, it was demonstrated that the total plasma concentrations of darunavir in subjects with mild (Child-Pugh Class A, n=8) and moderate (Child-Pugh Class B, n=8) hepatic impairment were comparable with those in healthy subjects.
In een onderzoek met meerdere doseringen met PREZISTA, samen met ritonavir (600/100 mg) tweemaal daags, werd aangetoond dat de totale plasmaconcentraties van darunavir bij deelnemers met lichte (Child-Pugh klasse A, n=8) en matig-ernstige (Child-Pugh klasse B, n=8) leverinsufficiëntie vergelijkbaar waren met die bij gezonde vrijwilligers.
However, unbound darunavir concentrations were approximately 55% (Child-Pugh Class A) and 100% (Child-Pugh Class B) higher, respectively.
De plasmaconcentraties van ongebonden darunavir lagen echter respectievelijk ongeveer 55% (Child-Pugh klasse A) en 100% (Child-Pugh klasse B) hoger.
The clinical relevance of this increase is unknown therefore, PREZISTA should be used with caution.
PREZISTA moet bij dergelijke patiënten dan ook met voorzichtigheid worden gebruikt.
The effect of severe hepatic impairment on the pharmacokinetics of darunavir has not been studied (see sections 4.2, 4.3 and 4.4).
Het effect van ernstige leverinsufficiëntie op de farmacokinetiek van darunavir is niet onderzocht (zie de rubrieken 4.2, 4.3 en 4.4).
Animal toxicology studies have been conducted at exposures up to clinical exposure levels with darunavir alone, in mice, rats and dogs and in combination with ritonavir in rats and dogs.
Diertoxicologische onderzoeken werden met darunavir alleen uitgevoerd, met blootstelling tot klinisch werkzame concentraties bij muizen, ratten en honden en in combinatie met ritonavir bij ratten en honden.
In repe ated-dose toxicology studies in mice, rats and dogs, there were only limited effects of treatment with darunavir.
In toxicologische onderzoeken met herhaalde toediening bij muizen, ratten en honden werd er slechts een beperkt effect waargenomen van de behandeling met darunavir.
In rodents the target organs identified were the haematopoietic system, the blood coagulation system, liver and thyroid.
Bij knaagdieren waren de doelorganen het hematopoëtisch systeem, het bloedstollingssysteem, de lever en de schildklier.
A variable but limited decrease in red blood cell-related parameters was observed, together with increases in activated partial thromboplastin time.
Een variabele maar beperkte daling van de rodebloedcelparameters werd waargenomen, samen met stijgingen in de geactiveerde partiële tromboplastinetijd.
Changes were observed in liver (hepatocyte hypertrophy, vacuolation, increased liver enzymes) and thyroid (follicular hypertrophy).
Veranderingen werden waargenomen in de lever (hypertrofie van de hepatocyten, vacuolevorming, verhoogde leverenzymen) en in de schildklier (hypertrofie van de follikels).
In the rat, the combination of darunavir with ritonavir lead to a small increase in effect on RBC parameters, liver and thyroid and increased incidence of islet fibrosis in the pancreas (in male rats only) compared to treatment with darunavir alone.
Bij de rat leidde de combinatie darunavir met ritonavir tot een lichte toename van het effect op de parameters van rode bloedcellen, de lever en de schildklier en tot een verhoogde incidentie van fibrose in de eilandjes in de pancreas (alleen bij mannetjesratten) in vergelijking met behandeling met darunavir alleen.
In the dog, no major toxicity findings or target organs were identified up to exposures equivalent to clinical exposure at the recommended dose.
Bij honden werden er geen belangrijke aanwijzingen voor toxiciteit of doelorganen gevonden bij blootstellingen equivalent aan een klinische blootstelling aan de aanbevolen dosis.
In a study conducted in rats, the number of corpora lutea and implantations were decreased in the presence of maternal toxicity.
In een onderzoek bij ratten nam het aantal corpora lutea en het aantal innestelingen af als er sprake was van toxiciteit bij het moederdier.
Otherwise, there were no effects on mating or fertility with darunavir treatment up to 1,000 mg/kg/day and exposure levels below (AUC-0.5 fold) of that in human at the clinically recommended dose.
Verder waren er geen effecten op reproductie of vruchtbaarheid met darunavir tot 1.000 mg/kg/dag en de blootstellingsconcentraties onder die (AUC - 0,5 maal) bij mensen bij de klinisch aanbevolen dosis.
The
Voor dezelfde doseringen was er bij ratten en konijnen geen teratogeniciteit met darunavir alleen, en bij combinatie met ritonavir ook niet bij muizen.
20 exposure levels were lower than those with the recommended clinical dose in humans.
De blootstellingsconcentraties waren lager dan die met de aanbevolen klinische dosis voor mensen.
In a pre- and postnatal development assessment in rats, darunavir with and without ritonavir, caused a transient reduction in body weight gain of the offspring pre-weaning and there was a slight delay in the opening of eyes and ears.
In een evaluatie van pre- en postnatale ontwikkeling bij ratten veroorzaakte darunavir, met en zonder ritonavir, een voorbijgaande daling van de toename van het lichaamsgewicht van de nakomelingen voor het spenen en er was een lichte vertraging in het opengaan van de ogen en de oren.
Darunavir in combination with ritonavir caused a reduction in the number of pups that exhibited the startle response on day 15 of lactation and a reduced pup survival during lactation.
Darunavir in combinatie met ritonavir veroorzaakte een vermindering in het aantal jongen die op de 15de dag van de lactatieperiode een schrikrepons vertoonden en een verlaagde overleving van de jongen tijdens de lactatie.
These effects may be secondary to pup exposure to the active substance via the milk and/or maternal toxicity.
Deze effecten kunnen secundair zijn aan de blootstelling van de jongen aan de werkzame stof via de melk en/of aan de toxiciteit voor het moederdier.
No post weaning functions were affected with darunavir alone or in combination with ritonavir.
22 beïnvloed door gebruik van darunavir alleen of in combinatie met ritonavir.
In juvenile rats receiving darunavir up to days 23-26, increased mortality was observed with convulsions in some animals.
Bij juveniele ratten waaraan tot op dag 23-26 darunavir werd toegediend, werd een verhoogde sterfte waargenomen, met convulsies bij sommige dieren.
Exposure in plasma, liver and brain was considerably higher than in adult rats after comparable doses in mg/kg between days 5 and 11 of age.
De blootstelling in plasma, lever en hersenen lag aanzienlijk hoger dan bij volwassen ratten na toedienen van vergelijkbare doses in mg/kg tussen dag 5 en dag 11 van hun leven.
After day 23 of life, the exposure was comparable to that in adult rats.
Na dag 23 van hun leven was de blootstelling vergelijkbaar met deze bij volwassen ratten.
The increased exposure was likely at least partly due to immaturity of the drug-metabolising enzymes in juvenile animals.
De verhoogde blootstelling was waarschijnlijk ten minste gedeeltelijk te wijten aan de immaturiteit van geneesmiddel-metaboliserende enzymen in jongere dieren.
No treatment related mortalities were noted in juvenile rats dosed at 1,000 mg/kg darunavir (single dose) on day 26 of age or at 500 mg/kg (repeated dose) from day 23 to 50 of age, and the exposures and toxicity profile were comparable to those observed in adult rats.
Er werd geen behandelingsgerelateerde mortaliteit waargenomen bij juveniele ratten bij toediening van 1.000 mg/kg darunavir (enkele dosis) op dag 26 van hun leven of 500 mg/kg (herhaalde dosering) van dag 23 tot dag 50 van hun leven, en de blootstellingen en het toxiciteitsprofiel waren vergelijkbaar met deze waargenomen bij volwassen ratten.
In humans, the activity of drug-metabolising enzymes approaches adult values by 1 to 3 years of age.
Bij de mens benadert de activiteit van geneesmiddel-metaboliserende enzymen volwassen waarden rond de leeftijd van 1 tot 3 jaar.
Darunavir was evaluated for carcinogenic potential by oral gavage administration to mice and rats up to 104 weeks.
Darunavir werd op carcinogene eigenschappen beoordeeld door middel van orale toediening per maagsonde aan muizen en ratten gedurende periodes tot 104 weken.
Daily doses of 150, 450 and 1,000 mg/kg were administered to mice and doses of 50, 150 and 500 mg/kg were administered to rats.
Aan muizen werden dagelijkse doseringen van 150, 450 en 1.000 mg/kg toegediend en aan ratten doseringen van 50, 150 en 500 mg/kg.
Dose-related increases in the incidences of hepatocellular adenomas and carcinomas were observed in males and females of both species.
Bij mannelijke en vrouwelijke dieren van beide soorten werden dosisgerelateerde toenamen van de incidenties van hepatocellulaire adenomen en carcinomen waargenomen.
Thyroid follicular cell adenomas were noted in male rats.
Bij mannelijke ratten werden folliculaire celadenomen van de schildklier waargenomen.
Administration of darunavir did not cause a statistically significant increase in the incidence of any other benign or malignant neoplasm in mice or rats.
De toediening van darunavir leidde niet tot een statistisch significante toename van de incidentie van andere goedaardige of kwaadaardige neoplasieën bij muizen of ratten.
The observed hepatocellular and thyroid tumours in rodents are considered to be of limited relevance to humans.
De waargenomen hepatocellulaire tumoren en schildkliertumoren bij knaagdieren worden geacht slechts een beperkte relevantie voor de mens te hebben.
Repeated administration of darunavir to rats caused hepatic microsomal enzyme induction and increased thyroid hormone elimination, which predispose rats, but not humans, to thyroid neoplasms.
Herhaalde toediening van darunavir aan ratten leidde tot inductie van microsomale leverenzymen en tot een toegenomen eliminatie van schildklierhormoon, waardoor ratten – maar niet mensen – vatbaarder zijn voor schildkliertumoren.
At the highest tested doses, the systemic exposures (based on AUC) to darunavir were between 0.4- and 0.7-fold (mice) and 0.7- and 1-fold (rats), relative to those observed in humans at the recommended therapeutic doses.
Bij de hoogste onderzochte doseringen was de systemische blootstelling (op basis van de AUC) aan darunavir tussen 0,4 en 0,7 keer zo hoog (muizen) en tussen 0,7 en 1 keer zo hoog (ratten) ten opzichte van de waarden gezien bij de mens bij de aanbevolen therapeutische dosis.
After 2 years administration of darunavir at exposures at or below the human exposure, kidney changes were observed in mice (nephrosis) and rats (chronic progressive nephropathy).
Na toediening van darunavir gedurende 2 jaar bij een blootstelling gelijk aan of lager dan de blootstelling bij de mens, werden veranderingen van de nieren waargenomen bij muizen (nefrose) en bij ratten (chronische progressieve nefropathie).
Darunavir was not mutagenic or genotoxic in a battery of in vitro and in vivo assays including bacterial reverse mutation (Ames), chromosomal aberration in human lymphocytes and in vivo micronucleus test in mice.
Darunavir was niet mutageen of genotoxisch in een reeks van in vitro en in vivo tests waaronder de bacteriële reverse mutatie (Ames-test), chromosomale afwijking bij humane lymfocyten en de in vivo micronucleus-test bij muizen.
Tablet core Microcrystalline cellulose Colloidal anhydrous silica Crospovidone Magnesium stearate
Tabletkern Microkristallijne cellulose Colloïdaal watervrij siliciumdioxide Crospovidon Magnesiumstearaat
Tablet film-coat Poly(vinyl alcohol) – partially hydrolyzed Macrogol 3350 Titanium dioxide (E171) Talc Sunset yellow FCF (E110)
Buitenlaag van de tablet Poly(vinylalcohol) – gedeeltelijk gehydrolyseerd Macrogol 3350 Titaandioxide (E171) Talk Oranjegeel S (E110)
21 6.3 Shelf life
23 6.3 Houdbaarheid
High density polyethylene (HDPE) plastic bottle containing 120 tablets, fitted with polypropylene (PP) child resistant closure.
Hoge densiteit polyethyleen (HDPE) flacon met een inhoud van 120 tabletten, met polypropyleen (PP) kindveilige dop.
One bottle
Eén flacon.
12 February 2007 Date of latest renewal:
12 februari 2007 Datum van laatste hernieuwing van de vergunning:
Detailed information on this product is available on the website of the European Medicines Agency (EMEA) http://www.emea.europa.eu/.
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europese Geneesmiddelen Bureau (EMEA): http://www.emea.europa.eu/.
PREZISTA 400 mg film-coated tablets
PREZISTA 400 mg filmomhulde tabletten
Each film-coated tablet contains 400 mg of darunavir (as ethanolate).
Elke filmomhulde tablet bevat 400 mg darunavir (als ethanolaat).
Each tablet contains 0.834 mg sunset yellow FCF (E110).
Elke tablet bevat 0,834 mg oranjegeel S (E110).
Light orange oval shaped tablet, debossed with “400MG” on one side and “TMC” on the other side.
Licht-oranje ovale tablet, waarop ’400MG’ aan de ene kant en ’TMC’ aan de andere kant werd ingebracht.
PREZISTA 400 mg, co-administered with low dose ritonavir is indicated in combination with other antiretroviral medicinal products for the treatment of human immunodeficiency virus (HIV-1) infection in antiretroviral therapy (ART) naïve adults.
PREZISTA 400 mg, samen toegediend met een lage dosis ritonavir, is, in combinatie met andere antiretrovirale geneesmiddelen, aangewezen voor de behandeling van infectie met het humaan immunodeficiëntievirus-1 (hiv-1) bij volwassenen die nooit eerder zijn behandeld met antiretrovirale therapie (ART).