qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
At 144 weeks, the proportion of patients with HIV-1 RNA below 400 copies/ ml and 50 copies/ ml was 71% and 68% respectively in the tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) arm, compared to 64% and 63% in the stavudine arm.
68% in de groep die tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) kreeg, vergeleken met 64% en 63% in de groep die stavudine kreeg.
The average change from baseline for HIV-1 RNA and CD4 count at 48 weeks of treatment was similar in both treatment groups (-3.09 and -3.09 log10 copies/ ml; +169 and 167 cells/ mm3 in the tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) and stavudine groups, respectively).
De gemiddelde verandering van de uitgangswaarde voor HIV-1 RNA en CD4-telling in week 48 van de behandeling was vergelijkbaar in beide behandelingsgroepen (-3,09 en -3,09 log10 kopieën/ml; +169 en 167 cellen/mm3 in de groep met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) resp. groep met stavudine).
At 144 weeks of treatment, the average change from baseline remained similar in both treatment groups (-3.07 and -3.03 log10 copies/ ml; +263 and +283 cells/ mm3 in the tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) and stavudine groups, respectively).
In week 144 van de behandeling bleef de gemiddelde verandering van de uitgangswaarde vergelijkbaar in beide behandelingsgroepen (-3,07 en -3,03 log10 kopieën/ml; +263 en +283 cellen/mm3 in de groep met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) resp. groep met stavudine).
A consistent response to treatment with tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) was seen regardless of baseline HIV-1 RNA and CD4 count.
Een consistente respons op behandeling met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) werd waargenomen ongeacht de uitgangswaarde van HIV-1 RNA en CD4-telling.
13 The K65R mutation occurred in a slightly higher percentage of patients in the tenofovir disoproxil fumarate group than the active control group (2.7% versus 0.7%).
De K65R mutatie deed zich bij een iets hoger percentage patiënten voor in de groep met tenofovirdisoproxilfumaraat dan in de actieve controlegroep (2,7% versus 0,7%).
Efavirenz or lamivudine resistance either preceded or was coincident with the development of K65R in all cases.
In alle gevallen ging resistentie tegen efavirenz of lamivudine vooraf aan de ontwikkeling van K65R of trad hiermee gelijktijdig op.
Eight patients had HIV that expressed K65R in the tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) arm, 7 of these occurred during the first 48 weeks of treatment and the last one at week 96.
Bij acht patiënten in de groep met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) waren K65R mutaties van het HI-virus aanwezig, waarvan 7 in de eerste 48 weken van de behandeling ontstonden en de laatste in week 96.
No further K65R development was observed up to week 144.
Tot aan week 144 werd geen verdere K65R ontwikkeling waargenomen.
From both the genotypic and phenotypic analyses there was no evidence for other pathways of resistance to tenofovir.
Uit zowel de genotype- als fenotype-analyse bleken er geen andere routes te zijn van resistentie tegen tenofovir.
Data pertaining to HBV:
Gegevens met betrekking tot HBV:
HBV antiviral activity in vitro:
Antivirale werking tegen HBV in vitro:
The in vitro antiviral activity of tenofovir against HBV was assessed in the HepG2 2.2.15 cell line.
De antivirale werking van tenofovir tegen HBV in vitro werd onderzocht in de cellijn HepG2 2.2.15.
The EC50 values for tenofovir were in the range of 0.14 to 1.5 µmol/ l, with CC50 (50% cytotoxicity concentration) values > 100 µmol/ l.
De EC50-waarden voor tenofovir lagen tussen de 0,14 en 1,5 µmol/l, met CC50-waarden (50% cytotoxiciteit-concentratie) van > 100 µmol/l.
No HBV mutations associated with tenofovir disoproxil fumarate resistance have been identified (see Clinical results).
Er zijn geen HBV-mutaties vastgesteld die zijn geassocieerd met resistentie tegen tenofovirdisoproxilfumaraat (zie Klinische resultaten).
In cell based assays, HBV strains expressing the rtV173L, rtL180M, and rtM204I/ V mutations associated with resistance to lamivudine and telbivudine showed a susceptibility to tenofovir ranging from 0.7- to 3.4-fold that of wild-type virus.
Tijdens celgebaseerde onderzoeken vertoonden HBV-stammen die de met resistentie tegen lamivudine en telbivudine geassocieerde mutaties rtV173L, rtL180M en rtM204I/V tot expressie brachten, een gevoeligheid voor tenofovir van 0,7 tot 3,4 maal die van wild-type virus.
HBV strains expressing the rtL180M, rtT184G, rtS202G/ I, rtM204V and rtM250V mutations associated with resistance to entecavir showed a susceptibility to tenofovir ranging from 0.6- to 6.9-fold that of wild- type virus.
HBV-stammen die de met resistentie tegen entecavir geassocieerde mutaties rtL180M, rtT184G, rtS202G/I, rtM204V en rtM250V tot expressie brachten, vertoonden een gevoeligheid voor tenofovir van 0,6 tot 6,9 maal die van wild-type virus.
HBV strains expressing the adefovir-associated resistance mutations rtA181V and rtN236T showed a susceptibility to tenofovir ranging from 2.9- to 10-fold that of wild-type virus.
HBV-stammen die de adefovir-geassocieerde resistentiemutaties rtA181V en rtN236T tot expressie brachten, vertoonden een gevoeligheid voor tenofovir van 2,9 tot 10 maal die van wild-type virus.
Viruses containing the rtA181T mutation remained susceptible to tenofovir with EC50 values 1.5-fold that of wild-type virus.
Virussen met de mutatie rtA181T bleven gevoelig voor tenofovir, met EC50-waarden van 1,5 maal die van wild-type virus.
The demonstration of benefit of tenofovir disoproxil fumarate is based on histological, virological, biochemical and serological responses mainly in treatment-naïve adults with HBeAg positive and HBeAg negative chronic hepatitis B with compensated liver disease.
15 behandelde volwassenen met HBeAg-positieve en HBeAg-negatieve chronische hepatitis B met gecompenseerde leverziekte.
Results through 48 weeks from two randomised, phase 3 double-blind studies comparing tenofovir disoproxil fumarate to adefovir dipivoxil in patients with compensated liver disease are presented in Table 2 below.
De resultaten over 48 weken van twee gerandomiseerde, dubbelblinde fase 3-onderzoeken, waarin tenofovirdisoproxilfumaraat werd vergeleken met adefovirdipivoxil bij patiënten met gecompenseerde leverziekte worden hieronder in tabel 2 weergegeven.
Study GS-US-174-0103 was conducted in 266 (randomised and treated) HBeAg positive patients while study GS-US-174-0102 was conducted in 375 (randomised and treated) patients negative for HBeAg and positive for HBeAb.
Onderzoek GS-US-174-0103 werd uitgevoerd onder 266 (gerandomiseerde en behandelde) HBeAg-positieve patiënten, terwijl onderzoek GS-US-174-0102 werd uitgevoerd onder 375 (gerandomiseerde en behandelde) patiënten die negatief waren voor HBeAg en positief voor HBeAb.
In both of these studies tenofovir disoproxil fumarate was significantly superior to adefovir dipivoxil for the primary efficacy endpoint of complete response (defined as HBV DNA levels < 400 copies/ ml and Knodell necroinflammatory score improvement of at least 2 points without worsening in Knodell fibrosis).
Tijdens deze beide onderzoeken was tenofovirdisoproxilfumaraat significant superieur aan adefovirdipivoxil wat betreft het primaire eindpunt voor de werkzaamheid van volledige respons (gedefinieerd als HBV DNA-spiegels < 400 kopieën/ml en een verbetering van de Knodell-necro- ontstekingsscore met ten minste 2 punten, zonder verslechtering van de Knodell-fibrosescore).
Treatment with tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) was also associated with significantly greater proportions of patients with HBV DNA < 400 copies/ ml, when compared to adefovir dipivoxil 10 mg treatment.
Behandeling met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) werd ook geassocieerd met significant hogere percentages patiënten met HBV DNA < 400 kopieën/ml wanneer werd vergeleken met behandeling met adefovirdipivoxil 10 mg.
Both treatments produced similar results with regard to histological response (defined as Knodell necroinflammatory score improvement of at least 2 points without worsening in Knodell fibrosis) at week 48 (see Table 2 below).
Beide behandelingen leidden tot vergelijkbare resultaten met betrekking tot de histologische respons (gedefinieerd als een verbetering van de Knodell-necro- ontstekingsscore met ten minste 2 punten, zonder verslechtering van de Knodell-fibrosescore) in week 48 (zie tabel 2 hieronder).
In study GS-US-174-0103 a significantly greater proportion of patients in the tenofovir disoproxil fumarate group than in the adefovir dipivoxil group had normalised ALT and achieved HBsAg loss at week 48 (see Table 2 below).
Tijdens onderzoek GS-US-174-0103 had een significant hoger percentage patiënten in de tenofovirdisoproxilfumaraatgroep genormaliseerde ALT-waarden en bereikte HBsAg-verlies in week 48, vergeleken met de adefovirdipivoxilgroep (zie tabel 2 hieronder).
14 Table 2:
16 Tabel 2:
Efficacy parameters in compensated HBeAg positive and HBeAg negative patients at week 48
Werkzaamheidsparameters bij gecompenseerde HBeAg-positieve en HBeAg-negatieve patiënten in week 48
Study 174-0102 (HBeAg negative)
Onderzoek 174-0102 (HBeAg-negatief)
Study 174-0103 (HBeAg positive)
Onderzoek 174-0103 (HBeAg-positief)
disoproxil 245 mg (as fumarate)
Tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) n = 250
10
Adefovirdipivoxil Tenofovirdisoproxil 10 mg 245 mg (als fumaraat) n = 125 n = 176
10
Adefovirdipivoxil 10 mg n = 90
= 125 n = 176
Volledige respons (%) Histologie
Histological response (%)b
Histologische respons (%) b
Median HBV DNA reduction from baselinec (log10 copies/ ml) HBV DNA (%)
Mediane afname HBV DNA t.o.v. uitgangswaardec (log10 kopieën/ml) HBV DNA (%)
-4.7*
-4,7 *
-4.0 -6.4*
-6,4 *
< 400 copies/ ml (< 69 IU/ ml) ALT (%)
< 400 kopieën/ml (< 69 IE/ml) ALT (%)
Normalised ALTd Serology (%)
Genormaliseerde ALTd Serologie (%)
HBeAg loss/ seroconversion
HBeAg verlies/seroconversie
N/ A N/ A
Niet beschikbaar Niet beschikbaar
22/ 21
22/21
HBsAg loss/ seroconversion
HBsAg verlies/seroconversie
0/ 0 0/ 0
0/0 0/0
0/ 0
0/0
* p-value versus adefovir dipivoxil < 0.05, a Complete response defined as HBV DNA levels < 400 copies/ ml and Knodell necroinflammatory score improvement of at least 2 points without worsening in Knodell fibrosis, b Knodell necroinflammatory score improvement of at least 2 points without worsening in Knodell fibrosis, c Median change from baseline HBV DNA merely reflects the difference between baseline HBV DNA and the limit of detection (LOD) of the assay, d The population used for analysis of ALT normalisation included only patients with ALT above ULN at baseline.
* p-waarde versus adefovirdipivoxil < 0,05, a Volledige respons gedefinieerd als HBV DNA-spiegels < 400 kopieën/ml en verbetering van de Knodell-necro-ontstekingsscore met ten minste 2 punten, zonder verslechtering van de Knodell- fibrosescore, b Verbetering van de Knodell-necro-ontstekingsscore met ten minste 2 punten, zonder verslechtering van de Knodell-fibrosescore, c Mediane verandering ten opzichte van de uitgangswaarde voor HBV DNA geeft alleen het verschil weer tussen de HBV DNA-uitgangswaarde en de detectielimiet (Limit of Detection, LOD) van de assay, d De populatie die is gebruikt voor de analyse van ALT-normalisatie omvatte uitsluitend patiënten met een uitgangswaarde voor ALT boven ULN.
Tenofovir disoproxil fumarate was associated with significantly greater proportions of patients with undetectable HBV DNA (< 169 copies/ ml [< 29 IU/ ml]; the limit of quantification of the Roche Cobas Taqman HBV assay), when compared to adefovir dipivoxil (study GS-US-174-0102; 91%, 56% and study GS-US-174-0103; 69%, 9%), respectively.
Tenofovirdisoproxilfumaraat werd geassocieerd met significant hogere percentages patiënten met niet- waarneembaar HBV DNA (< 169 kopieën/ml [< 29 IE/ml]; de limiet voor kwantificering voor de Roche Cobas Taqman HBV-assay), wanneer werd vergeleken met adefovirdipivoxil (onderzoek GS-US-174-0102 respectievelijk 91% en 56%; en onderzoek GS-US-174-0103 respectievelijk 69% en 9%).
Response to treatment with tenofovir disoproxil fumarate was comparable in nucleoside-experienced (n = 51) and nucleoside-naïve (n = 375) patients and in patients with normal ALT (n = 21) and abnormal ALT (n = 405) at baseline when studies GS-US-174-0102 and GS-US-174-0103 were combined.
De respons op behandeling met tenofovirdisoproxilfumaraat was vergelijkbaar bij patiënten die eerder (n = 51) of niet eerder (n = 375) waren behandeld met nucleosiden en bij patiënten met normale (n = 21) en afwijkende (n = 405) uitgangswaarden voor ALT, wanneer de onderzoeken GS-US-174-0102 en GS-US-174-0103 werden gecombineerd.
Forty-nine of the 51 nucleoside-experienced patients were previously treated with lamivudine.
Negenenveertig van de 51 reeds met nucleosiden behandelde patiënten waren eerder behandeld met lamivudine.
Seventy-three percent of nucleoside-experienced and 69% of nucleoside-naïve patients achieved complete response to treatment; 90% of nucleoside-naïve and 88% of nucleoside-experienced patients achieved HBV DNA suppression < 400 copies/ ml.
73% van de patiënten die eerder waren behandeld met nucleosiden en 69% van de patiënten die niet eerder waren behandeld met nucleosiden, bereikten volledige respons op de behandeling; 90% van de patiënten die niet eerder waren behandeld met nucleosiden en 88% van de patiënten die eerder waren behandeld met nucleosiden, bereikten HBV DNA-suppressie tot < 400 kopieën/ml.
All patients with normal ALT at baseline and 88% of patients with abnormal ALT at baseline achieved HBV DNA suppression < 400 copies/ ml.
Alle patiënten met normale uitgangswaarden voor ALT en 88% van de patiënten met afwijkende uitgangswaarden voor ALT bereikten HBV DNA-suppressie tot < 400 kopieën/ml.
In a randomised, 48-week double-blind, controlled study of tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) in patients co-infected with HIV-1 and chronic hepatitis B with prior lamivudine experience (study ACTG 5127), the mean serum HBV DNA levels at baseline in patients randomised to the tenofovir
17 Tijdens een gerandomiseerd, 48 weken durend, dubbelblind, gecontroleerd onderzoek met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) onder patiënten met gelijktijdige infectie met HIV-1 en chronische hepatitis B die eerder waren behandeld met lamivudine (onderzoek ACTG 5127) was de gemiddelde uitgangswaarde voor de serum-HBV DNA-spiegel bij de patiënten die gerandomiseerd waren aan de tenofovir-arm 9,45 log10 kopieën/ml (n = 27).
Treatment with tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) was associated with a mean change in serum HBV DNA from baseline, in the patients for whom there was 48-week data, of -5.74 log10 copies/ ml (n = 18).
Behandeling met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) werd geassocieerd met een gemiddelde verandering van serum-HBV DNA ten opzichte van de uitgangswaarde, bij de patiënten voor wie er gegevens van week 48 waren, van -5,74 log10 kopieën/ml (n = 18).
In addition, 61% of patients had normal ALT at week 48.
Bovendien had 61% van de patiënten in week 48 normale ALT-waarden.
Experience in patients with persistent viral replication:
Ervaring met patiënten met aanhoudende virale replicatie:
The efficacy and safety of tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) or tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) plus 200 mg emtricitabine is being evaluated in a randomised, double-blind study (study GS-US-174-0106), in HBeAg positive and HBeAg negative patients who had persistent viraemia (HBV DNA ≥ 1,000 copies/ ml) while receiving adefovir dipivoxil 10 mg for more than 24 weeks.
De werkzaamheid en veiligheid van tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) of van tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) plus 200 mg emtricitabine wordt onderzocht tijdens een gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek (onderzoek GS-US-174-0106) onder HBeAg-positieve en HBeAg-negatieve patiënten die tijdens de behandeling met adefovirdipivoxil 10 mg gedurende meer dan 24 weken een persistente viremie (HBV DNA ≥ 1.000 kopieën/ml) vertoonden.
Overall at week 24, treatment with a tenofovir-containing regimen resulted in 77% (46/ 60) of patients with HBV DNA < 400 copies/ ml (< 69 IU/ ml) and 62% (37/ 60) of patients with undetectable HBV DNA (below 169 copies/ ml [< 29 IU/ ml]; the limit of quantification of the Roche Cobas TaqMan HBV assay).
In totaal leidde de behandeling met een behandelschema met tenofovir in week 24 bij 77% (46/60) van de patiënten tot HBV DNA < 400 kopieën/ml (< 69 IE/ml) en bij 62% (37/60) van de patiënten tot niet-waarneembaar HBV DNA (minder dan 169 kopieën/ml [< 29 IE/ml]; de limiet voor kwantificering voor de Roche Cobas TaqMan HBV-assay).
In addition, at week 24, the percentage of patients who had normal ALT was 68% (42/ 62).
Daarnaast was in week 24 het percentage patiënten met een normale ALT-waarde 68% (42/62).
Four hundred and twenty-six HBeAg negative (GS-US-174-0102, n = 250) and HBeAg positive (GS-US-174-0103, n = 176) patients were evaluated for genotypic changes in HBV polymerase.
Vierhonderdzesentwintig HBeAg-negatieve (GS-US-174-0102, n = 250) en HBeAg-positieve (GS-US-174-0103, n = 176) patiënten werden geëvalueerd met betrekking tot genotypische veranderingen in HBV-polymerase.
Genotypic evaluations were performed on all patients with HBV DNA > 400 copies/ ml at week 48.
Genotypische evaluaties werden uitgevoerd voor alle patiënten met HBV DNA > 400 kopieën/ml in week 48.
No mutations associated with tenofovir disoproxil fumarate resistance have been identified.
Er zijn geen mutaties gevonden die werden geassocieerd met resistentie tegen tenofovirdisoproxilfumaraat.
Tenofovir disoproxil fumarate is a water soluble ester prodrug which is rapidly converted in vivo to tenofovir and formaldehyde.
Tenofovirdisoproxilfumaraat is een in water oplosbare ester-prodrug die in vivo snel wordt omgezet in tenofovir en formaldehyde.
Tenofovir is converted intracellularly to tenofovir monophosphate and to the active component, tenofovir diphosphate.
Tenofovir wordt intracellulair omgezet in tenofovirmonofosfaat en het werkzame bestanddeel tenofovirdifosfaat.
Absorption Following oral administration of tenofovir disoproxil fumarate to HIV infected patients, tenofovir disoproxil fumarate is rapidly absorbed and converted to tenofovir.
Absorptie Na orale toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat aan met HIV geïnfecteerde patiënten wordt tenofovirdisoproxilfumaraat snel geabsorbeerd en omgezet in tenofovir.
Administration of multiple doses of tenofovir disoproxil fumarate with a meal to HIV infected patients resulted in mean (%CV) tenofovir Cmax, AUC0-∞, and Cmin values of 326 (36.6%) ng/ ml, 3,324 (41.2%) ng·h/ ml and 64.4 (39.4%) ng/ ml, respectively.
Toediening van meerdere doses tenofovirdisoproxilfumaraat met een maaltijd aan patiënten met een HIV-infectie resulteerde in gemiddelde (%CV) tenofovir Cmax-, AUC0-∞ - en Cmin-waarden van respectievelijk 326 (36,6%) ng/ml, 3.324 (41,2%) ng·h/ml en 64,4 (39,4%) ng/ml.
Maximum tenofovir concentrations are observed in serum within one hour of dosing in the fasted state and within two hours when taken with food.
De maximale tenofovirconcentratie in serum werd bij nuchtere patiënten binnen één uur bereikt en bij patiënten die de tabletten met voedsel innamen binnen twee uur.
The oral bioavailability of tenofovir from tenofovir disoproxil fumarate in fasted patients was approximately 25%.
Bij nuchtere patiënten was de orale biobeschikbaarheid van tenofovir in tenofovirdisoproxilfumaraat ongeveer 25%.
Administration of tenofovir disoproxil fumarate with a high fat meal enhanced the oral bioavailability, with an increase in tenofovir AUC by approximately 40% and Cmax by approximately 14%.
Toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat met een vetrijke maaltijd verhoogde de orale biobeschikbaarheid, met een verhoging van de tenofovir AUC van ongeveer 40% en van de Cmax met ongeveer 14%.
Following the first dose of tenofovir disoproxil fumarate in fed patients, the median Cmax in serum ranged from 213 to 375 ng/ ml.
Na de eerste dosis tenofovirdisoproxilfumaraat bij patiënten die een maaltijd hadden gebruikt, liepen de mediane Cmax-waarden in serum uiteen van 213 tot 375 ng/ml.
However, administration of tenofovir disoproxil fumarate with a light meal did not have a significant effect on the pharmacokinetics of tenofovir.
Toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat met een lichte maaltijd had echter geen significant effect op de farmacokinetiek van tenofovir.
Distribution Following intravenous administration the steady-state volume of distribution of tenofovir was estimated to be approximately 800 ml/ kg.
800 ml/kg.
After oral administration of tenofovir disoproxil fumarate, tenofovir is distributed to most tissues with the highest concentrations occurring in the kidney, liver and the intestinal contents (preclinical studies).
Na orale toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat wordt tenofovir verdeeld over de meeste weefsels, waarbij de hoogste concentraties zich voordoen in de nier, lever en de intestinale inhoud (preklinische onderzoeken).
In vitro protein binding of tenofovir to plasma or serum protein was less than 0.7 and 7.2%, respectively, over the tenofovir concentration range 0.01 to 25 µg/ ml.
18 serumproteïne was minder dan respectievelijk 0,7 en 7,2%, bij een tenofovirconcentratie van 0,01 tot 25 µg/ml.
Biotransformation In vitro studies have determined that neither tenofovir disoproxil fumarate nor tenofovir are substrates for the CYP450 enzymes.
Biotransformatie In vitro onderzoeken hebben aangetoond dat tenofovirdisoproxilfumaraat noch tenofovir substraten zijn voor de CYP450-enzymen.
Moreover, at concentrations substantially higher (approximately 300-fold) than those observed in vivo, tenofovir did not inhibit in vitro drug metabolism mediated by any of the major human CYP450 isoforms involved in drug biotransformation (CYP3A4, CYP2D6, CYP2C9, CYP2E1, or CYP1A1/ 2).
300 keer) dan die die in vivo zijn waargenomen, remde tenofovir geen in vitro geneesmiddelmetabolisme dat werd gemedieerd door een van de belangrijkste humane CYP450- isoformen die zijn betrokken bij geneesmiddelbiotransformatie (CYP3A4, CYP2D6, CYP2C9, CYP2E1 of CYP1A1/2).
Tenofovir disoproxil fumarate at a concentration of 100 µmol/ l had no
Tenofovirdisoproxilfumaraat in een concentratie van 100 µmol/l had op geen van de CYP450-isoformen effect, behalve CYP1A1/2, waar een kleine (6%) maar statistisch significante verlaging in metabolisme van CYP1A1/2 substraat werd opgemerkt.
Based on these data, it is unlikely that clinically significant interactions involving tenofovir disoproxil fumarate and medicinal products metabolised by CYP450 would occur.
Op basis van deze gegevens is het niet waarschijnlijk dat klinisch significante interacties zullen optreden waarbij tenofovirdisoproxilfumaraat en geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP450 zijn betrokken.
Elimination Tenofovir is primarily excreted by the kidney by both filtration and an active tubular transport system with approximately 70-80% of the dose excreted unchanged in urine following intravenous administration.
70-80% van de dosis onveranderd uitgescheiden wordt in urine na intraveneuze toediening.
Total clearance has been estimated to be approximately 230 ml/ h/ kg (approximately 300 ml/ min).
300 ml/min).
Renal clearance has been estimated to be approximately 160 ml/ h/ kg (approximately 210 ml/ min), which is in excess of the glomerular filtration rate.
210 ml/min); dit is boven de glomerulusfiltratiesnelheid.
Following oral administration the terminal half-life of tenofovir is approximately 12 to 18 hours.
12 tot 18 uur.
Studies have established the pathway of active tubular secretion of tenofovir to be influx into proximal tubule cell by the human organic anion transporters (hOAT) 1 and 3 and efflux into the urine by the multidrug resistant protein 4 (MRP 4).
Tijdens onderzoeken is vastgesteld dat de route van actieve tubulaire secretie van tenofovir via influx in proximale tubulaire cellen door de human organic anion transporters (hOAT) 1 en 3 en efflux in de urine door het multidrug resistant protein 4 (MRP 4) loopt.
Linearity/ non-linearity The pharmacokinetics of tenofovir were independent of tenofovir disoproxil fumarate dose over the dose range 75 to 600 mg and were not affected by repeated dosing at any dose level.
Lineariteit/niet-lineariteit De farmacokinetiek van tenofovir is onafhankelijk van de dosis tenofovirdisoproxilfumaraat in het dosisbereik van 75 tot 600 mg, en werd niet beïnvloed door herhaalde dosering op ongeacht welk dosisniveau.
Age and gender Limited data on the pharmacokinetics of tenofovir in women indicate no major gender effect.
Leeftijd en geslacht Beperkte gegevens over de farmacokinetiek van tenofovir bij vrouwen wijzen niet op een groot geslachtseffect.
Pharmacokinetic studies have not been performed in children and adolescents (under 18) or in the elderly (over 65).
Er zijn geen farmacokinetische onderzoeken uitgevoerd bij kinderen en adolescenten (jonger dan 18 jaar) en bij ouderen (ouder dan 65 jaar).
Pharmacokinetics have not been specifically studied in different ethnic groups.
De farmacokinetiek is niet specifiek onderzocht bij verschillende etnische groepen.
Renal impairment Pharmacokinetic parameters of tenofovir were determined following administration of a single dose of tenofovir disoproxil 245 mg to 40 non-HIV, non-HBV infected patients with varying degrees of renal impairment defined according to baseline creatinine clearance (CrCl) (normal renal function when CrCl > 80 ml/ min; mild with CrCl = 50-79 ml/ min; moderate with CrCl = 30-49 ml/ min and severe with CrCl = 10-29 ml/ min).
Nierfunctiestoornis Farmacokinetische parameters van tenofovir werden vastgesteld na toediening van één enkele dosis tenofovirdisoproxil 245 mg aan 40 patiënten die niet met HIV en niet met HBV geïnfecteerd waren, met verschillende maten van nierfunctiestoornis die gedefinieerd werden volgens de uitgangswaarde van de creatinineklaring (CrCl) (normale nierfunctie indien CrCl > 80 ml/min; lichte nierfunctiestoornis met CrCl = 50-79 ml/min; matig-ernstige nierfunctiestoornis met CrCl = 30-49 ml/min en ernstige nierfunctiestoornis met CrCl = 10-29 ml/min).
Compared with patients with normal renal function, the mean (%CV) tenofovir exposure increased from 2,185 (12%) ng·h/ ml in subjects with CrCl > 80 ml/ min to respectively 3,064 (30%) ng·h/ ml, 6,009 (42%) ng·h/ ml and 15,985 (45%) ng·h/ ml in patients with mild, moderate and severe renal impairment.
15.985 (45%) ng·h/ml bij patiënten met een lichte, matig-ernstige en ernstige nierfunctiestoornis.
The dosing recommendations in patients with renal impairment, with increased dosing interval, are expected to result in higher peak plasma concentrations and lower Cmin levels in patients with renal impairment compared with patients with normal renal function.
Er wordt vermoed, dat de dosisaanbevelingen bij patiënten met nierfunctiestoornis, met verhoogd doseringsinterval, resulteren in hogere plasma-piekconcentraties en lagere Cmin-spiegels bij patiënten met nierfunctiestoornis in vergelijking met patiënten met normale nierfunctie.
In patients with end-stage renal disease (ESRD) (CrCl < 10 ml/ min) requiring haemodialysis, between dialysis tenofovir concentrations substantially increased over 48 hours achieving a mean Cmax of 1,032 ng/ ml and a mean AUC0-48h of 42,857 ng·h/ ml.
19 Bij patiënten met terminale nieraandoening (End Stage Renal Disease, ESRD) (CrCl < 10 ml/min) die hemodialyse nodig hebben, namen gedurende 48 uur tussen de dialyses de concentraties tenofovir aanzienlijk toe en bereikten een gemiddelde Cmax van 1.032 ng/ml en een gemiddelde AUC0-48h van 42.857 ng·h/ml.
It is recommended that the dosing interval for tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) is modified in patients with creatinine clearance < 50 ml/ min or in patients who already have ESRD and require dialysis (see section 4.2).
Er wordt aangeraden, het doseringsinterval voor tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) aan te passen bij patiënten met een creatinineklaring < 50 ml/min of bij patiënten die reeds ESRD hebben en dialyse nodig hebben (zie rubriek 4.2).
The pharmacokinetics of tenofovir in non-haemodialysis patients with creatinine clearance < 10 ml/ min and in patients with ESRD managed by peritoneal or other forms of dialysis have not been studied.
De farmacokinetische gegevens van tenofovir bij non-hemodialysepatiënten met een creatinineklaring < 10 ml/min en bij patiënten met ESRD die behandeld worden met peritoneale of andere vormen van dialyse, zijn niet onderzocht.
17 Hepatic impairment A single 245 mg dose of tenofovir disoproxil was administered to non-HIV, non-HBV infected patients with varying degrees of hepatic impairment defined according to Child-Pugh-Turcotte (CPT) classification.
Leverfunctiestoornis Aan niet met HIV en niet met HBV geïnfecteerde patiënten met een verschillende mate van leverfunctiestoornis gedefinieerd volgens de Child-Pugh-Turcotte (CPT) - classificatie werd één enkele dosis van 245 mg tenofovirdisoproxil toegediend.
The mean (%CV) tenofovir Cmax and AUC0-∞ values were 223 (34.8%) ng/ ml and 2,050 (50.8%) ng·h/ ml, respectively, in normal subjects compared with 289 (46.0%) ng/ ml and 2,310 (43.5%) ng·h/ ml in subjects with moderate hepatic impairment, and 305 (24.8%) ng/ ml and 2,740 (44.0%) ng·h/ ml in subjects with severe hepatic impairment.
De gemiddelde (%CV) tenofovir Cmax- en AUC0-∞ -waarden waren bij personen met een normale leverfunctie respectievelijk 223 (34,8%) ng/ml en 2.050 (50,8%) ng·h/ml in vergelijking met 289 (46,0%) ng/ml en 2.310 (43,5%) ng·h/ml bij personen met een matig-ernstige leverfunctiestoornis en 305 (24,8%) ng/ml en 2.740 (44,0%) ng·h/ml bij personen met een ernstige leverfunctiestoornis.
Intracellular pharmacokinetics In non-proliferating human peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) the half-life of tenofovir diphosphate was found to be approximately 50 hours, whereas the half-life in phytohaemagglutinin- stimulated PBMCs was found to be approximately 10 hours.
10 uur.
Preclinical studies conducted in rats, dogs and monkeys revealed target organ effects in gastrointestinal tract, kidney, bone and a decrease in serum phosphate concentration.
Preklinische onderzoeken uitgevoerd bij ratten, honden en apen toonden doelorgaaneffecten aan in maagdarmkanaal, nier, bot en een afname van de serumfosfaatconcentratie.
Findings in the rat and monkey studies indicated that there was a substance-related decrease in intestinal absorption of phosphate with potential secondary reduction in bone mineral density.
De bevindingen in onderzoeken op ratten en apen gaven aan dat er een substantie-afhankelijke vermindering van intestinale absorptie van fosfaat met mogelijk secundaire vermindering van botmineraaldensiteit was.
However, no conclusion could be drawn on the mechanism(s) underlying these toxicities.
Er kon echter geen conclusie getrokken worden m.b.t. het/de aan deze toxiciteiten ten grondslag liggende mechanisme(n).
Reproductive studies were conducted in rats and rabbits.
Er zijn reproductieonderzoeken uitgevoerd op ratten en konijnen.
There were no effects on mating or fertility parameters or on any pregnancy or foetal parameter.
Er werden geen effecten waargenomen op parings- of vruchtbaarheidsparameters of zwangerschaps- of foetale parameters.
There were no gross foetal alterations of soft or skeletal tissues.
Er waren geen macroscopisch waar te nemen foetale veranderingen van weke delen of skeletale weefsels.
Tenofovir disoproxil fumarate reduced the viability index and weight of pups in peri- post natal toxicity studies.
Tenofovirdisoproxilfumaraat verminderde de viability index en het gewicht van de jongen in peri-/postnatale toxiciteitsonderzoeken.
Genotoxicity studies have shown that tenofovir disoproxil fumarate was negative in the in vivo mouse bone marrow micronucleus assay but was positive for inducing forward mutations in the in vitro L5178Y mouse lymphoma cell assay in the presence or absence of S9 metabolic activation.
Genotoxiciteitsonderzoeken hebben aangetoond dat tenofovirdisoproxilfumaraat negatief scoorde in de in vivo muisbeenmerg-micronucleus-test, maar positief voor het induceren van vroege mutaties in de in vitro L5178Y muislymfoomcel-test in aanwezigheid of afwezigheid van S9 metabolische activering.
Tenofovir disoproxil fumarate was positive in the Ames test (strain TA 1535) in two out of three studies, once in the presence of S9 mix (6.2- to 6.8-fold increase) and once without S9 mix.
Tenofovirdisoproxilfumaraat was positief in de Ames-test (stam TA 1535) in twee van drie onderzoeken, één keer in aanwezigheid van S9-mix (6,2- tot 6,8-voudige stijging) en één keer zonder S9-mix.
Tenofovir disoproxil fumarate was also weakly positive in an in vivo / in vitro unscheduled DNA synthesis test in primary rat hepatocytes.
Tenofovird isoproxilfumaraat is eveneens zwak positief gebleken in een in vivo / in vitro ongeprogrammeerde DNA synthese test in primaire hepatocyten van de rat.
Tenofovir disoproxil fumarate did not show any carcinogenic potential in a long-term oral carcinogenicity study in rats.
Bij een langdurig oraal carcinogeniteitsonderzoek bij ratten vertoonde tenofovirdisoproxilfumaraat geen carcinogeen potentieel.
A long-term oral carcinogenicity study in mice showed a low incidence of duodenal tumours, considered likely related to high local concentrations of tenofovir disoproxil fumarate in the gastrointestinal tract at a dose of 600 mg/ kg/ day.
Bij een langdurig oraal carcinogeniteitsonderzoek bij muizen bleek een lage incidentie van duodenumtumoren, die naar alle waarschijnlijkheid gerelateerd waren aan hoge plaatselijke concentraties tenofovirdisoproxilfumaraat in het maagdarmkanaal bij een dosis van
Microcrystalline cellulose (E460) Pregelatinised starch (gluten free) Croscarmellose sodium Lactose monohydrate Magnesium stearate (E572)
Microkristallijne cellulose (E460) Pregegelatiniseerd zetmeel (glutenvrij) Croscarmellose-natrium Lactosemonohydraat Magnesiumstearaat (E572)
18 Coating:
Omhulling:
Lactose monohydrate Hypromellose (E464) Titanium dioxide (E171) Glycerol triacetate (E1518) Indigo carmine aluminium lake (E132)
Lactosemonohydraat Hypromellose (E464) Titaniumdioxide (E171) Glyceroltriacetaat (E1518) Indigokarmijn-aluminiumpigment (E132)
Viread is supplied in high density polyethylene (HDPE) bottles with a child-resistant closure containing 30 film-coated tablets with a silica gel desiccant.
Viread wordt geleverd in hoge-dichtheid polyethyleen (HDPE) flacons met een kindveilige sluiting, welke 30 filmomhulde tabletten bevatten, met een silicagel droogmiddel.
5 February 2002 Date of last renewal:
5 februari 2002 Datum van laatste hernieuwing:
19 Detailed information on this medicinal product is available on the website of the European Medicines Agency (EMEA) http: / /www. emea. europa. eu/.
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europese Geneesmiddelen Bureau (EMEA) http://www.emea.europa.eu /.
Names and addresses of the manufacturers responsible for batch release
Naam en adres van de fabrikanten verantwoordelijk voor vrijgifte
Nycomed Oranienburg GmbH Lehnitzstrasse 70-98 D-16515 Oranienburg Germany
Nycomed Oranienburg GmbH Lehnitzstrasse 70-98 D-16515 Oranienburg Duitsland
The MAH must ensure that the system of pharmacovigilance, as described in version 1.0 (24/ 05/ 2007) and included in the Type II variation EMEA/ H/ C/ 419/ II/ 075 and subsequent updates, is in place and functioning before and whilst the product is on the market.
De houder van de vergunning voor het in de handel brengen moet waarborgen dat het systeem van geneesmiddelenbewaking, zoals beschreven in versie 1.0 (24-05-2007) en onderdeel van de Type II variatie EMEA/H/C/419/II/075 en alle volgende actualiseringen, geïnstalleerd is en functioneert voordat en terwijl het product in de handel is.
The MAH commits to performing the studies and additional pharmacovigilance activities detailed in the Pharmacovigilance Plan, as agreed in version 3.0 of the Risk Management Plan (RMP) presented in response to questions as part of procedure EMEA/ H/ C/ 419/ II/ 075 and any subsequent updates of the RMP agreed by the CHMP.
De houder van de vergunning voor het in de handel brengen verplicht zich tot uitvoering van de onderzoeken en de bijkomende activiteiten voor de geneesmiddelenbewaking die zijn opgesomd in het Geneesmiddelenbewakingsplan zoals overeengekomen in versie 3.0 van het risicomanagementplan (RMP), weergegeven in het antwoord op vragen als onderdeel van de procedure EMEA/H/C/419/II/075 en alle volgende actualiseringen van het RMP die door het CHMP goedgekeurd zijn.
As per the CHMP Guideline on Risk Management Systems for medicinal products for human use, the updated RMP should be submitted at the same time as the next Periodic Safety Update Report (PSUR).
24 Overeenkomstig de CHMP Richtlijn voor risicomanagementsystemen voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik dient het geactualiseerde RMP tegelijk met de volgende Periodic Safety Update Report (PSUR) ingediend te worden.
22 In addition, an updated RMP should be submitted • When new information is received that may impact on the current Safety Specification, Pharmacovigilance Plan or risk minimisation activities • Within 60 days of an important (pharmacovigilance or risk minimisation) milestone being reached • At the request of the EMEA
Bovendien dient een geactualiseerd RMP ingediend te worden: • Als er nieuwe informatie wordt ontvangen die van invloed kan zijn op de huidige veiligheidsgegevens, het Geneesmiddelenbewakingsplan of de activiteiten voor het minimaliseren van risico’ s • Binnen 60 dagen na het bereiken van een belangrijke mijlpaal (wat betreft geneesmiddelenbewaking of minimalisering van risico’ s) • Op verzoek van de EMEA
CARTON AND BOTTLE LABEL TEXT
TEKST ETIKET VAN DOOS EN FLACON
Viread 245 mg film-coated tablets Tenofovir disoproxil
Viread 245 mg filmomhulde tabletten Tenofovirdisoproxil
Each film-coated tablet contains 245 mg tenofovir disoproxil equivalent to 300 mg tenofovir disoproxil fumarate.
Elke filmomhulde tablet bevat 245 mg tenofovirdisoproxil overeenkomend met 300 mg tenofovirdisoproxilfumaraat.
EU/ 1/ 01/ 200/ 001 30 film-coated tablets EU/ 1/ 01/ 200/ 002 3 x 30 film-coated tablets
EU/1/01/200/002 3 x 30 filmomhulde tabletten.
Viread [outer packaging only]
Viread [alleen op de buitenverpakking]
What Viread is and what it is used for 2.
Wat is Viread en waarvoor wordt het gebruikt 2.
Before you take Viread 3.
Wat u moet weten voordat u Viread inneemt 3.
How to take Viread 4.
Hoe wordt Viread ingenomen 4.
How to store Viread 6.
Hoe bewaart u Viread 6.
WHAT VIREAD IS AND WHAT IT IS USED FOR
WAT IS VIREAD EN WAARVOOR WORDT HET GEBRUIKT
Viread is a treatment for Human Immunodeficiency Virus (HIV) infection in adults over 18 years of age.
Viread is een behandeling tegen infectie met het Humaan Immunodeficiëntie Virus (HIV) voor volwassenen die ouder zijn dan 18 jaar.
Viread is also used to treat chronic hepatitis B, an infection with hepatitis B virus (HBV), in adults.
Viread wordt ook gebruikt om chronische hepatitis B, een infectie met het hepatitis-B-virus (HBV), te behandelen bij volwassenen.
You do not have to have HIV to be treated with Viread for HBV.
U hoeft geen HIV-infectie te hebben om met Viread behandeld te worden voor HBV.
Viread contains the active substance tenofovir disoproxil.
Viread bevat het werkzame bestanddeel tenofovirdisoproxil.
This active substance is an antiretroviral or antiviral medicine which is used to treat HIV or HBV or both.
Dit werkzame bestanddeel is een antiretroviraal of antiviraal geneesmiddel dat gebruikt wordt voor de behandeling van HIV of HBV of beide infecties.
Tenofovir is a nucleotide reverse transcriptase inhibitor, generally known as an NRTI and works by interfering with the normal working of enzymes (in HIV: reverse transcriptase; in hepatitis B:
Tenofovir is een nucleotide reverse transcriptase-remmer, over het algemeen bekend als een NRTI, en werkt door het belemmeren van de normale werking van enzymen (bij HIV: reverse transcriptase; bij hepatitis B:
DNA polymerase) that are essential for the viruses to reproduce themselves.
DNA-polymerase), die voor de virussen noodzakelijk zijn om zich te kunnen vermenigvuldigen.
In HIV Viread should always be used combined with other medicines to treat HIV infection.
Viread moet bij HIV altijd gebruikt worden in combinatie met andere geneesmiddelen voor de behandeling van HIV-infectie.
While taking Viread you may still develop infections or other illnesses associated with HIV infection.
Het is mogelijk dat u in de tijd dat u Viread gebruikt toch infecties of andere ziektes die verband houden met HIV-infectie krijgt.
You can also pass on HIV or HBV to others, so it is important to take precautions to avoid infecting other people.
U kunt ook HIV of HBV overbrengen op anderen, daarom is het belangrijk om voorzorgsmaatregelen te treffen om het infecteren van andere mensen te voorkomen.
BEFORE YOU TAKE VIREAD
WAT U MOET WETEN VOORDAT U VIREAD INNEEMT
Do not take Viread • If you are allergic (hypersensitive) to tenofovir, tenofovir disoproxil fumarate or any of the other ingredients of Viread listed at the end of this leaflet.
Neem Viread niet in • Als u allergisch (overgevoelig) bent voor tenofovir, tenofovirdisoproxilfumaraat of voor één van de andere bestanddelen van Viread die vermeld staan aan het einde van deze bijsluiter.
If this applies to you, tell your doctor immediately and don’ t take Viread.
Als dit voor u geldt, licht dan uw arts onmiddellijk in en neem Viread niet in.
29 Take special care with Viread
31 Wees extra voorzichtig met Viread
• Tell your doctor if you have had kidney disease or if tests have shown problems with your kidneys.
• Licht uw arts in als u een nierziekte heeft gehad of als onderzoeken problemen met uw nieren aan het licht hebben gebracht.
Viread may affect your kidneys.
Viread kan uw nieren aantasten.
Before starting treatment, your doctor may order blood tests to check your kidney function and may advise you to take the tablets less often.
Voordat met de behandeling begonnen wordt, kan uw arts bloedonderzoeken laten doen om uw nierfunctie te controleren en kan hij/ zij u aanraden om de tabletten minder vaak te nemen.
Viread is not usually taken with other medicines that can damage your kidneys (see Taking other medicines).
Viread wordt gewoonlijk niet gebruikt met andere geneesmiddelen die uw nieren kunnen beschadigen (zie Inname met andere geneesmiddelen).
Viread has not been studied in patients over 65 years of age.
Viread is niet onderzocht bij patiënten die ouder zijn dan 65 jaar.
If you are older than this and are prescribed Viread, your doctor will monitor you carefully.
Indien u ouder bent dan 65 jaar en Viread voorgeschreven krijgt, zal uw arts u nauwgezet controleren.
• Do not give Viread to children and adolescents under 18 years of age.
• Dien Viread niet toe aan kinderen en adolescenten jonger dan 18 jaar.
• Talk to your doctor if you have a history of liver disease, including hepatitis.
• Overleg met uw arts als u een leverziekte, waaronder hepatitis (leverontsteking), heeft of vroeger gehad heeft.
Patients with liver disease including chronic hepatitis B or C, who are treated with antiretrovirals, have a higher risk of severe and potentially fatal liver complications.
Patiënten met een leverziekte, waaronder chronische hepatitis B of C, die behandeld worden met antiretrovirale middelen, lopen een verhoogd risico op ernstige en potentieel fatale levercomplicaties.
If you have hepatitis B infection, your doctor will carefully consider the best treatment for you.
Als u een hepatitis-B-infectie heeft, zal uw arts zorgvuldig overwegen wat de beste behandeling voor u is.
If you have a history of liver disease or chronic hepatitis B infection your doctor may conduct blood tests to monitor your liver function.
Indien u een leverziekte of chronische hepatitis-B-infectie heeft of vroeger gehad heeft, kan uw arts bloedonderzoeken laten verrichten om uw leverfunctie te controleren.
Look out for possible signs of lactic acidosis (excess of lactic acid in your blood) once you start taking Viread.
Let op mogelijke tekenen van melkzuuracidose (een overmaat aan melkzuur in uw bloed) wanneer u eenmaal bent begonnen met het innemen van Viread.
Possible signs of lactic acidosis are:
Mogelijke tekenen van melkzuuracidose zijn:
deep, rapid breathing drowsiness nausea, vomiting and stomach pain
diep, snel ademhalen slaperigheid misselijkheid, braken en buikpijn
• This rare but serious side effect can cause enlargement of the liver and has occasionally been fatal.
• Deze zeldzame, maar ernstige bijwerking kan leververgroting veroorzaken en heeft soms een fatale afloop gehad.
Lactic acidosis occurs more often in women, particularly if they are very overweight.
Melkzuuracidose komt vaker bij vrouwen voor, vooral bij vrouwen met ernstig overgewicht.
If you have liver disease you may also be more at risk of getting this condition.
Als u een leverziekte heeft, kan het risico op het krijgen van deze aandoening ook groter zijn.
While you are being treated with Viread, your doctor will monitor you closely for any signs that you may be developing lactic acidosis.
Terwijl u met Viread behandeld wordt, zal uw arts u nauwgezet controleren op tekenen van ontwikkeling van melkzuuracidose.
• Take care not to infect other people.
• Pas op dat u geen andere mensen besmet.
Viread does not reduce the risk of passing on HIV or HBV to others through sexual contact or blood contamination.
Het risico op overdracht van HIV of HBV op anderen door seksueel contact of contact met besmet bloed wordt niet verminderd door Viread.
You must continue to take precautions to avoid this.
U moet doorgaan met het nemen van voorzorgsmaatregelen om te voorkomen dat u anderen besmet.
In the treatment of HIV, combination antiretroviral therapies (including Viread) may raise blood sugar, increase blood fats (hyperlipaemia), cause changes to body fat, and resistance to insulin (see section 4, Possible side effects).
Bij de behandeling van HIV kunnen antiretrovirale combinatietherapieën (waaronder Viread) de bloedsuikerspiegel verhogen, het vetgehalte in het bloed verhogen (hyperlipemie) en veranderingen in de verdeling van lichaamsvet en insulineresistentie veroorzaken (zie rubriek 4, Mogelijke bijwerkingen).
If you have advanced HIV infection (AIDS) and have an infection, you may develop symptoms of infection and inflammation or worsening of the symptoms of an existing infection once treatment with Viread is started.
Als u een voortgeschreden HIV-infectie (AIDS) heeft en een infectie heeft, kunt u symptomen van infectie en ontsteking, of verslechtering van de symptomen van een bestaande infectie 32 ontwikkelen, zodra wordt begonnen met de behandeling met Viread.
These symptoms may indicate that your body’s improved immune system is fighting infection.
Deze symptomen kunnen erop duiden dat het verbeterde immuunsysteem (natuurlijke afweer) zich tegen een infectie teweer stelt.
Look out for signs of inflammation or infection soon after you start taking Viread.
Let op tekenen van ontsteking of infectie zodra u begint met het innemen van Viread.
30 Bone problems.
Botproblemen.
Some patients with HIV taking combination antiretroviral therapy may develop a bone disease called osteonecrosis (death of bone tissue caused by loss of blood supply to the bone).
Sommige patiënten met HIV die antiretrovirale combinatietherapie krijgen, kunnen een botaandoening ontwikkelen die osteonecrose wordt genoemd (afsterven van botweefsel veroorzaakt door verminderde bloedtoevoer naar het bot).
If you notice any of these symptoms tell your doctor.
Wanneer u een van deze verschijnselen opmerkt, licht dan uw arts in.
Do not take Viread if you are already taking other medicines containing tenofovir disoproxil fumarate.
Neem Viread niet in als u reeds andere geneesmiddelen inneemt die tenofovirdisoproxilfumaraat bevatten.
Do not take Viread and Hepsera (adefovir dipivoxil) at the same time.
Neem Viread niet tegelijkertijd in met Hepsera (adefovirdipivoxil).
• It is very important to tell your doctor if you are taking other medicines that may damage your kidneys.
• Het is erg belangrijk uw arts in te lichten als u andere geneesmiddelen gebruikt die uw nieren kunnen beschadigen.