qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
115 if you suffer from liver problems if you suffer from diabetes if you suffer from lupus erythematosus (also known as lupus or SLE) if you suffer from primary aldosteronism (a condition related to high production of the hormone aldosterone, which causes sodium retention and, in turn, an increase in blood pressure).
122 lijdt aan hevig braken of diarree lijdt aan nierproblemen, waaronder niertransplantatie lijdt aan hartproblemen lijdt aan leverproblemen lijdt aan suikerziekte lijdt aan lupus erythematodes (ook bekend als lupus of SLE) lijdt aan primair aldosteronisme (een aandoening die gerelateerd is aan een te hoge productie van het hormoon aldosteron, hetgeen leidt tot vasthouden van zout met als gevolg een toename van de bloeddruk).
Pregnancy and breast-feeding You must tell your doctor if you think that you are (or might become) pregnant.
123 Zwangerschap en borstvoeding Vertel uw arts als u denkt dat u zwanger bent of zwanger zou kunnen worden.
116 Your doctor will normally advise you to stop taking CoAprovel as soon as you know you are pregnant.
Gewoonlijk zal uw arts u adviseren te stoppen met het gebruik van CoAprovel zodra u weet dat u zwanger bent.
117 The frequency of the side effects listed below is defined using the following convention:
De frequentie van de hieronder vermelde bijwerkingen is bepaald met gebruikmaking van de volgende afspraak:
It is known that side effects associated with hydrochlorothiazide may increase with higher doses of hydrochlorothiazide.
125 Het is bekend dat bijwerkingen, gerelateerd aan hydrochloorthiazide, kunnen toenemen bij hogere doses hydrochloorthiazide.
118 Medicines should not be disposed of via wastewater or household waste.
Geneesmiddelen dienen niet weggegooid te worden via het afvalwater of met huishoudelijk afval.
Each film-coated tablet of CoAprovel 300 mg/ 25 mg contains 300 mg irbesartan and 25 mg hydrochlorothiazide.
Elke filmomhulde tablet CoAprovel 300 mg/25 mg bevat 300 mg irbesartan en 25 mg hydrochloorthiazide.
The other ingredients are lactose monohydrate, microcrystalline cellulose, croscarmellose sodium, hypromellose, silicon dioxide, magnesium stearate, titanium dioxide, macrogol 3350, red, yellow and black ferric oxides, pregelatinized starch, carnauba wax.
De andere bestanddelen zijn lactosemonohydraat, microkristallijne cellulose, carboxymethylcellulose-natrium, hypromellose, siliciumdioxide, magnesiumstearaat, titaniumdioxide, macrogol 3350, rood, geel en zwart ijzeroxide, voorverstijfseld zetmeel, cera carnauba.
What CoAprovel looks like and contents of the pack CoAprovel 300 mg/ 25 mg film-coated tablets are pink, biconvex, oval-shaped, with a heart debossed on one side and the number 2788 engraved on the other side.
Hoe ziet CoAprovel eruit en wat is de inhoud van de verpakking CoAprovel 300 mg/25 mg filmomhulde tabletten zijn roze, biconvex en ovaalvormig met een hart ingedrukt aan de ene zijde en het nummer 2788 ingegraveerd aan de andere zijde.
CoAprovel 300 mg/ 25 mg film-coated tablets are supplied in blister packs of 14, 28, 30, 56, 84, 90 or 98 film-coated tablets.
CoAprovel 300 mg/25 mg filmomhulde tabletten worden geleverd in verpakkingen met 14, 28, 30, 56, 84, 90 of 98 stuks in doordrukstrips.
SANOFI SYNTHELABO LIMITED Edgefield Avenue - Fawdon Newcastle Upon Tyne, Tyne & Wear NE3 3TT - United Kingdom
126 SANOFI SYNTHELABO LIMITED Edgefield Avenue - Fawdon Newcastle Upon Tyne, Tyne & Wear NE3 3TT - Verenigd Koninkrijk
119 For any information about this medicine, please contact the local representative of the Marketing Authorisation Holder:
127 Neem voor alle informatie met betrekking tot dit geneesmiddel contact op met de lokale vertegenwoordiger van de houder van de vergunning voor het in de handel brengen.
120 Latvija sanofi-aventis Latvia SIA Tel: +371 67 33 24 51
128 Latvija sanofi-aventis Latvia SIA Tel: +371 67 33 24 51
EU/ 1/ 98/ 058/ 001
EU/1/98/058/001
Blister (PVC/ alu)
blisterverpakking (PVC/alu)
EU/ 1/ 98/ 058/ 002
EU/1/98/058/002
1/ 1  EMEA 2006
1/1  EMEA 2006
EMEA/ H/ C/ 190
EMEA/H/C/190
What is Combivir?
Wat is Combivir?
Combivir is a medicine that contains two active substances, lamivudine (150 mg) and zidovudine (300 mg).
Combivir is een geneesmiddel dat twee werkzame stoffen bevat, lamivudine (150 mg) en zidovudine (300 mg).
It is available as white capsule-shaped tablets.
Het is verkrijgbaar in de vorm van witte, capsulevormige tabletten.
What is Combivir used for?
Wanneer wordt Combivir voorgeschreven?
Combivir is an antiviral medicine.
Combivir is een antiviraal geneesmiddel.
It is used in combination with at least one other antiviral medicine to treat patients who are infected with human immunodeficiency virus (HIV), the virus that causes acquired immune deficiency syndrome (AIDS).
Het wordt in combinatie met andere antivirale geneesmiddelen gebruikt voor de behandeling patiënten die geïnfecteerd zijn met het humane immunodeficiëntievirus (hiv), een virus dat het ‘ acquired immune deficiency syndrome’ (aids) veroorzaakt.
How is Combivir used?
Hoe wordt Combivir gebruikt?
Treatment with Combivir should be initiated by a doctor who has experience in the management of HIV infection.
De behandeling met Combivir moet worden gestart door een arts die ervaring heeft met de behandeling van hiv-infecties.
In adults and adolescents weighing at least 30 kg, the recommended dose of Combivir is one tablet taken twice a day.
Voor volwassenen en adolescenten van ten minste 30 kg is de aanbevolen dosis Combivir één tablet tweemaal daags.
In children weighing between 14 and 30 kg, the number of tablets and half tablets to take depends on body weight.
Voor kinderen tussen de 14 en 30 kg hangt het aantal in te nemen tabletten en halve tabletten af van het lichaamsgewicht.
Children weighing less than 14 kg will need to use separate oral solutions containing lamivudine and zidovudine.
Kinderen onder de 14 kg zullen afzonderlijke orale oplossingen van lamivudine en zidovudine moeten gebruiken.
Children taking Combivir should be closely monitored for side effects.
Combivir kan zowel met als zonder voedsel worden ingenomen.
Combivir can be taken with or without food.
De tabletten moeten het liefst in hun geheel worden doorgeslikt.
The tablets should ideally be swallowed without crushing, although patients who cannot swallow tablets may crush and add them to a small amount of food or drink, before taking the dose immediately.
Patiënten die moeite hebben met het slikken van tabletten kunnen deze verpulveren en samen met een kleine hoeveelheid voedsel of drank direct innemen.
If patients need to stop taking lamivudine or zidovudine, or need to take different doses because of problems with their kidneys, liver or blood, they will need to take medicines containing lamivudine or zidovudine separately.
Indien de behandeling met lamivudine of zidovudine moet worden stopgezet of als een aanpassing van de dosis noodzakelijk is wegens nier- en leverproblemen of bloedafwijkingen, zijn er afzonderlijke toedieningsvormen van lamivudine of zidovudine beschikbaar.
For more information, see the Package Leaflet.
Zie de bijsluiter voor verdere informatie.
How does Combivir work?
Hoe werkt Combivir?
Both active substances in Combivir, lamivudine and zidovudine, are nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NRTIs).
Beide werkzame stoffen in Combivir, lamivudine en zidovudine, zijn zogenoemde nucleoside- reversetranscriptaseremmers (NRTI’ s).
7 Westferry Circus, Canary Wharf, London E14 4HB, UK Tel.
Beide stoffen werken op een soortgelijke manier en belemmeren de werking van reversetranscriptase, een enzym dat door hiv wordt gemaakt waardoor het 7 Westferry Circus, Canary Wharf, London E14 4HB, UK Tel.
Reproduction is authorised provided the source is acknowledged.
Reproduction is authorised provided the source is acknowledged. virus cellen kan infecteren en zich kan vermenigvuldigen.
How has Combivir been studied?
Hoe is Combivir onderzocht?
Because zidovudine has been available in the European Union (EU) since the mid-1980s, and lamivudine has been approved in the EU since 1996 as Epivir, the company presented information obtained in earlier studies of the two substances taken together.
Aangezien zidovudine al vanaf het midden van de jaren tachtig in de Europese Unie (EU) verkrijgbaar is en lamivudine in de vorm van Epivir al in 1996 voor de EU is goedgekeurd, kon de firma informatie voorleggen uit eerdere onderzoeken van een combinatietherapie van beide stoffen.
The company also compared the combination tablet to separate tablets of lamivudine and zidovudine in 75 adults and adolescents who had not taken treatment for HIV infection before.
De firma vergeleek bovendien de combinatietablet met de afzonderlijke toedieningsvormen van lamivudine of zidovudine bij 75 behandelingsnaïeve volwassenen en adolescenten (die nog geen hiv-behandeling hadden ondergaan).
The main measures of effectiveness were the change in the level of HIV in the blood (viral load) and the change in the number of CD4 T-cells in the blood (CD4 cell count) after 12 weeks of treatment.
De belangrijkste graadmeters voor de werkzaamheid waren de verandering van de hiv- concentratie in het bloed (de zogenoemde virale last) en de verandering in het aantal CD4 T-cellen in het bloed (CD4-celtelling) na 12 weken behandeling.
CD4 T-cells are white blood cells that are important in helping to fight infections, but which are killed by HIV.
CD4-T-cellen zijn witte bloedcellen die een belangrijke rol spelen bij de bestrijding van infecties, maar die door hiv worden gedood.
The company also looked at the way the combined tablet was absorbed in the body in comparison with the separate tablets.
De firma onderzocht daarnaast de manier waarop de combinatietablet - in vergelijking met de afzonderlijke tabletten - door het lichaam wordt opgenomen.
In order to support its recommendations for Combivir doses in children, the company presented information from studies of the levels of lamivudine and zidovudine in the blood of children taking the medicines separately.
Ter ondersteuning van haar aanbevelingen voor Combivir-doses bij kinderen, legde de firma informatie voor uit studies van lamivudine- en zidovudinegehaltes in het bloed van kinderen die de middelen afzonderlijk innamen.
It also presented information on the predicted blood levels of the two substances in children taking the two substances combined in one tablet.
Zij presenteerde ook informatie over de voorspelde concentraties van beide stoffen in het bloed van kinderen die deze gecombineerd in een tablet kregen toegediend.
What benefit has Combivir shown during the studies?
Welke voordelen bleek Combivir tijdens de studies te hebben?
Combivir was effective at reducing viral loads and allowing CD4 cell counts to rise.
Combivir bleek effectief voor de verlaging van de virale last en de verhoging van het aantal CD4- cellen.
The earlier studies showed that the active substances, lamivudine and zidovudine, taken together could reduce viral loads and allow CD4 cell counts to rise after up to one year of treatment.
Uit eerdere onderzoeken bleek dat na een behandelingsduur tot een jaar een combinatietherapie met de twee werkzame stoffen, lamivudine en zidovudine, een daling van de virale last tot gevolg had en dat het aantal CD4-cellen in het bloed steeg.
In the new study, patients taking Combivir and those taking the two active substances separately had similar falls in viral load.
Tijdens het nieuwe onderzoek kon zowel bij patiënten die Combivir innamen, als bij patiënten die de twee werkzame stoffen apart innamen, een vergelijkbare daling van de virale last worden vastgesteld.
After 12 weeks, the viral load had fallen by more than 95%.
Na 12 weken was de virale last met ruim 95% gedaald.
The two groups also had similar rises in CD4 cell counts.
Bij beide groepen kon ook een vergelijkbare toename van het aantal CD4-cellen worden vastgesteld.
The combination tablet was absorbed in the body in the same way as the separate tablets.
De combinatietablet werd op dezelfde manier door het lichaam geabsorbeerd als de afzonderlijke tabletten.
In addition, the recommended doses of Combivir in children produced similar levels of the two active substances as in adults.
Bovendien leverden de aanbevolen doses Combivir bij kinderen vergelijkbare waarden van beide werkzame stoffen op als bij volwassenen.
What is the risk associated with Combivir?
Welke risico’ s houdt het gebruik van Combivir in?
The most common side effects when taking Combivir (seen in more than 1 patient in 10) are diarrhoea and nausea (feeling sick).
De meest voorkomende bijwerkingen bij de behandeling met Combivir (waargenomen bij meer dan 1 op de 10 patiënten) zijn diarree en misselijkheid.
For the full list of all side effects reported with Combivir, see the Package Leaflet.
Zie de bijsluiter voor het volledige overzicht van alle gerapporteerde bijwerkingen van Combivir.
Combivir should not be used by people who may be hypersensitive (allergic) to lamivudine, zidovudine or any of the other ingredients.
Combivir mag niet worden gebruikt bij mensen die mogelijk overgevoelig (allergisch) zijn voor lamivudine, zidovudine of voor enig ander bestanddeel van het middel.
Because it contains zidovudine, it should also not be used by patients with low neutrophil counts (a type of white blood cell) or anaemia (low red blood cell counts).
Aangezien het middel zidovudine bevat, mag het ook niet worden gebruikt bij patiënten met een laag neutrofielengehalte (een type witte bloedcel) of met anemie (laag hemoglobinegehalte, het eiwit in rode bloedcellen dat de zuurstof door het lichaam transporteert).
Combivir should not be taken with some other medicines.
Combivir mag niet in combinatie met een aantal andere geneesmiddelen worden ingenomen.
See the Package Leaflet for more information.
Zie de bijsluiter voor meer informatie.
As with other anti-HIV medicines, patients taking Combivir may be at risk of developing lipodystrophy (changes in the distribution of body fat), osteonecrosis (death of bone tissue) or immune reactivation syndrome (symptoms of infection caused by the recovering immune system).
Net als bij andere anti-hiv-middelen kunnen patiënten die Combivir nemen ook last krijgen van lipodystrofie (veranderingen in de verdeling van lichaamsvet), osteonecrose (afsterven van botweefsel) of het zogenoemde immuunreactiveringssyndroom (ontstekingsreacties veroorzaakt door het zich herstellende immuunsysteem).
Patients who have problems with their liver (including hepatitis B or C infection) may be at an elevated risk of liver damage when taking Combivir.
Patiënten met leverproblemen (met inbegrip van een infectie met hepatitis B of C) kunnen bij behandeling met Combivir een verhoogd risico lopen op leverbeschadiging.
As with all other NRTIs, Combivir may also cause lactic acidosis (a build-up of lactic acid in the body) and, in the babies of mothers taking Combivir during pregnancy, mitochondrial dysfunction (damage to the energy-producing components within cells that can cause problems in the blood).
Net als alle andere NRTI’ s kan Combivir ook melkzuuracidose veroorzaken (ophoping van melkzuur in het lichaam) en bij de baby’ s van moeders die Combivir tijdens de zwangerschap gebruikten, mitochondriale disfunctie (aantasting van de energieproducerende onderdelen in de cel waardoor problemen in het bloed kunnen ontstaan).
Why has Combivir been approved?
Waarom is Combivir goedgekeurd?
The Committee for Medicinal Products for Human Use (CHMP) decided that Combivir’ s benefits are greater than its risks in antiretroviral combination therapy for the treatment of HIV infection.
Het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik (CHMP) heeft geconcludeerd dat de voordelen van Combivir groter zijn dan de risico’ s ervan voor de behandeling van hiv-infectie, in 2/3 combinatie met andere antiretrovirale geneesmiddelen.
The Committee recommended that Combivir be given marketing authorisation.
Het Comité heeft geadviseerd een vergunning te verlenen voor het in de handel brengen van Combivir.
Other information about Combivir:
Overige informatie over Combivir:
The European Commission granted a marketing authorisation valid throughout the EU for Combivir to Glaxo Group Ltd on 18 March 1998.
De Europese Commissie heeft op 18 maart 1998 een in de hele Europese Unie geldige vergunning voor het in de handel brengen van Combivir verleend aan Glaxo Group Ltd.
The marketing authorisation was renewed on 18 March 2003 and on 18 March 2008.
Deze vergunning werd op 18 maart 2003 en op 18 maart 2008 verlengd.
The full EPAR for Combivir is available here.
Klik hier voor het volledige EPAR voor Combivir.
Combivir 150 mg/ 300 mg film-coated tablets
Combivir 150 mg/300 mg filmomhulde tabletten
Each film-coated tablet contains 150 mg lamivudine and 300 mg zidovudine.
Iedere filmomhulde tablet bevat 150 mg lamivudine en 300 mg zidovudine.
For a full list of excipients see section 6.1.
Voor een volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
White to off-white, capsule-shaped film-coated scored tablets engraved with “ GXFC3” on both sides.
Witte tot gebroken witte, capsulevormige filmomhulde tabletten met een breukgleuf en op beide zijden gegraveerd met “ GXFC3”.
Combivir is indicated in antiretroviral combination therapy for the treatment of Human Immunodeficiency Virus (HIV) infection (see section 4.2).
Combivir is geïndiceerd bij een antiretrovirale combinatietherapie voor de behandeling van Humaan Immunodeficiëntie Virus (HIV) infectie (zie rubriek 4.2).
Therapy should be initiated by a physician experienced in the management of HIV infection.
De therapie moet worden gestart door een arts die ervaring heeft met de behandeling van een HIV- infectie.
Combivir may be administered with or without food.
Combivir kan zowel met als zonder voedsel worden ingenomen.
To ensure administration of the entire dose, the tablet(s) should ideally be swallowed without crushing.
Om ervoor te zorgen dat de gehele dosis wordt ingenomen, wordt geadviseerd om de tabletten heel door te slikken zonder ze te breken.
For patients who are unable to swallow tablets, tablets may be crushed and added to a small amount of semi-solid food or liquid, all of which should be consumed immediately (see section 5.2).
Voor patiënten die de tabletten niet kunnen doorslikken, kunnen de tabletten worden fijngemaakt en met een kleine hoeveelheid halfvast voedsel of drank vermengd, waarna dit mengel onmiddellijk moet worden ingenomen (zie rubriek 5.2).
Adults and adolescents weighing at least 30 kg: the recommended dose of Combivir is one tablet twice daily.
Volwassenen en adolescenten met een lichaamsgewicht van ten minste30 kgr: de aanbevolen dosering van Combivir is tweemaal daags één tablet.
Children weighing between 21 kg and 30 kg: the recommended oral dose of COMBIVIR is one-half tablet taken in the morning and one whole tablet taken in the evening.
Kinderen met een lichaamsgewicht tussen de 21 en 30 kg: de aanbevolen (orale) dosering van Combivir is een halve tablet in de ochtend en een hele tablet in de avond.
Children weighing from 14 kg to 21 kg: the recommended oral dose of COMBIVIR is one-half tablet taken twice daily.
Kinderen met een lichaamsgewicht van 14 tot 21 kg: de aanbevolen (orale) dosering van Combivir is tweemaal daags een halve tablet.
The dosing regimen for paediatric patients weighing 14-30 kg is based primarily on pharmacokinetic modelling and supported by data from clinical studies using the individual components lamivudine and zidovudine.
Het doseerschema voor kinderen met een lichaamsgewicht van 14 tot 30 kg is voornamelijk gebaseerd op een farmacokinetisch model en wordt onderbouwd door gegevens uit klinische studies met de individuele componenten lamivudine en zidovudine.
A pharmacokinetic overexposure of zidovudine can occur, therefore close safety monitoring is warranted in these patients.
Een farmacokinetische overdosering van zidovudine kan voorkomen, daarom is een nauwkeurige controle van de veiligheid bij deze patiënten nodig.
If gastrointestinal intolerance occurs in patients weighing 21-30 kg, an alternative dosing schedule with one-half tablet taken thrice daily can be applied in attempt to improve tolerability.
Indien gastro-intestinale intolerantie optreedt bij patiënten met een lichaamsgewicht van 21 tot 30 kg, kan een aangepast doseerschema van driemaal daags een halve tablet worden toegepast om de verdraagbaarheid te vergroten.
Combivir tablets should not be used for children weighing less than 14 kg, since doses can not be appropriately adjusted for the weight of the child.
2 Combivir tabletten moeten niet worden gebruikt bij kinderen met een lichaamsgewicht van minder dan 14 kg, aangezien de dosering niet naar behoren kan worden aangepast aan het gewicht van het kind.
In these patients, lamivudine and zidovudine should be taken as separate formulations according to the prescribed dosing recommendations for these products.
Bij deze patiënten wordt aangeraden lamivudine en zidovudine als aparte formuleringen te gebruiken in overeenstemming met de voorgeschreven doseervoorschriften voor de betreffende geneesmiddelen.
For these patients and for patients, who are unable to swallow tablets, oral solutions of lamivudine and zidovudine are available.
Voor deze patiëntengroep en voor patiënten die niet in staat zijn tabletten door te slikken, zijn lamivudine en zidovudine als drank beschikbaar.
2 For situations where discontinuation of therapy with one of the active substances of Combivir, or dose reduction is necessary separate preparations of lamivudine and zidovudine are available in tablets/ capsules and oral solution.
Indien de therapie met één van de actieve bestanddelen van Combivir moet worden stopgezet of een dosisreductie noodzakelijk is, zijn er afzonderlijke toedieningsvormen van lamivudine en zidovudine beschikbaar in de vorm van tabletten/capsules en drank.
Lamivudine and zidovudine concentrations are increased in patients with renal impairment due to decreased clearance.
Lamivudine- en zidovudinespiegels nemen toe bij patiënten met een verminderde nierfunctie door een afgenomen klaring.
Therefore as dosage adjustment of these may be necessary it is recommended that separate preparations of lamivudine and zidovudine be administered to patients with reduced renal function (creatinine clearance ≤ 50 ml/ min).
Indien een aanpassing van de dosering nodig is wordt het derhalve aangeraden om bij deze patiënten (creatinineklaring ≤ 50 ml/min) lamivudine en zidovudine als afzonderlijke geneesmiddelen toe te dienen.
Physicians should refer to the individual prescribing information for these medicinal products.
De arts wordt verwezen naar de afzonderlijke productinformatie van deze geneesmiddelen.
Limited data in patients with cirrhosis suggest that accumulation of zidovudine may occur in patients with hepatic impairment because of decreased glucuronidation.
Beperkte gegevens verkregen bij patiënten met cirrose wijzen op de mogelijkheid van cumulatie van zidovudine bij patiënten met verminderde leverfunctie wegens verminderde glucuronidering.
Data obtained in patients with moderate to severe hepatic impairment show that lamivudine pharmacokinetics are not significantly affected by hepatic dysfunction.
Gegevens van patiënten met matige tot ernstige vormen van leverfunctiestoornissen tonen aan dat de farmacokinetiek van lamivudine niet significant wordt beïnvloed door de leverfunctiestoornis.
However, as dosage adjustments for zidovudine may be necessary, it is recommended that separate preparations of lamivudine and zidovudine be administered to patients with severe hepatic impairment.
Aangezien het nodig kan zijn om de dosering van zidovudine aan te passen, wordt het aanbevolen om bij patiënten met een ernstige verminderde leverfunctie lamivudine en zidovudine als afzonderlijke geneesmiddelen toe te dienen.
Dosage adjustment of zidovudine may be necessary if the haemoglobin level falls below 9 g/ dl or 5.59 mmol/ l or the neutrophil count falls below 1.0 x 109/ l (see sections 4.3 and 4.4).
Doseringsaanpassingen bij patiënten met hematologische bijwerkingen Indien het hemoglobinegehalte afneemt tot onder de 9 g/dl (5,59 mmol/l) of het aantal neutrofielen afneemt tot onder 1,0 x 109/l kan een aanpassing van de dosering van zidovudine nodig zijn (zie rubrieken 4.3 en 4.4).
As dosage adjustment of Combivir is not possible, separate preparations of zidovudine and lamivudine should be used.
Aangezien de dosering niet kan worden aangepast met Combivir dienen lamivudine en zidovudine als afzonderlijke geneesmiddelen te worden gebruikt.
Physicians should refer to the individual prescribing information for these medicinal products.
De arts dient hiervoor de productinformatie van deze geneesmiddelen te raadplegen.
Dosage in the elderly:
Dosering bij ouderen:
No specific data are available, however special care is advised in this age group due to age associated changes such as the decrease in renal function and alteration of haematological parameters.
Het verdient echter aanbeveling extra voorzichtig te zijn in deze groep vanwege met de leeftijd samenhangende veranderingen, zoals de vermindering van de nierfunctie en veranderingen van hematologische parameters.
Hypersensitivity to the active substances or to any of the excipients.
Overgevoeligheid voor lamivudine, zidovudine of voor (één van) de hulpstoffen.
Zidovudine is contraindicated in patients with abnormally low neutrophil counts (< 0.75 x 109/ l), or abnormally low haemoglobin levels (< 7.5 g/ dl or 4.65 mmol/ l).
Zidovudine dient niet aan patiënten gegeven te worden met een abnormaal laag aantal neutrofielen (< 0,75 x 109/l) of een abnormaal laag hemoglobinegehalte (< 7,5 g/dl of 4,65 mmol/l).
Combivir is therefore contra- indicated in these patients (see section 4.4).
Derhalve is Combivir gecontraïndiceerd bij deze patiënten (zie rubriek 4.4).
The special warnings and precautions relevant to both lamivudine and zidovudine are included in this section.
In deze rubriek zijn de speciale waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik opgenomen die relevant zijn voor lamivudine en zidovudine.
There are no additional precautions and warnings relevant to the combination Combivir.
Er zijn geen aanvullende waarschuwingen en voorzorgen die relevant zijn voor het combinatieproduct Combivir.
It is recommended that separate preparations of lamivudine and zidovudine should be administered in cases where dosage adjustment is necessary (see section 4.2).
Het wordt aanbevolen de afzonderlijke preparaten met lamivudine en zidovudine te gebruiken in gevallen waarin een doseringsaanpassing noodzakelijk is (zie rubriek 4.2).
In these cases the physician should refer to the individual prescribing information for these medicinal products.
De arts dient hiervoor de productinformatie van deze geneesmiddelen te raadplegen.
The concomitant use of stavudine with zidovudine should be avoided (see section 4.5).
3 Het gelijktijdig gebruik van stavudine met zidovudine dient te worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Patients receiving Combivir or any other antiretroviral therapy may continue to develop opportunistic infections and other complications of HIV infection.
Patiënten die Combivir of elke andere antiretrovirale therapie krijgen, blijven vatbaar voor opportunistische infecties en andere complicaties van een HIV-infectie.
Therefore patients should remain under close clinical observation by physicians experienced in the treatment of HIV infection.
Zij moeten daarom onder strikt klinisch toezicht blijven van artsen die ervaren zijn in het behandelen van patiënten met HIV- infectie.
Transmission of HIV:
Transmissie van HIV:
Patients should be advised that current antiretroviral therapy, including Combivir, has not been proven to prevent the risk of transmission of HIV to others through sexual contact or contamination with blood.
Patiënten moeten erop worden gewezen dat niet is bewezen dat de huidige antiretrovirale therapie, inclusief Combivir, het risico van transmissie van HIV naar anderen via seksueel contact of besmetting via bloed voorkomt.
Appropriate precautions should continue to be taken.
De nodige voorzorgen moeten worden genomen.
3 Haematological adverse reactions:
Hematologische bijwerkingen:
Anaemia, neutropenia and leucopenia (usually secondary to neutropenia) can be expected to occur in patients receiving zidovudine.
Anemie, neutropenie en leukopenie (gewoonlijk secundair aan neutropenie) kunnen naar verwachting optreden bij patiënten die zidovudine ontvangen.
These occurred more frequently at higher zidovudine dosages (1200-1500 mg/ day) and in patients with poor bone marrow reserve prior to treatment, particularly with advanced HIV disease.
Deze bijwerkingen treden vaker op bij hogere doseringen zidovudine (1.200-1.500 mg/dag) en bij patiënten die vóór behandeling een slechte beenmergstatus bezitten, met name in het geval van een gevorderd stadium van de HIV-ziekte.
Haematological parameters should therefore be carefully monitored (see section 4.3) in patients receiving Combivir.
Hematologische parameters dienen daarom zorgvuldig te worden gecontroleerd (zie rubriek 4.3) bij patiënten die Combivir ontvangen.
These haematological effects are not usually observed before four to six weeks therapy.
Deze hematologische effecten worden gewoonlijk niet waargenomen voor de eerste vier tot zes weken van de behandeling.
For patients with advanced symptomatic HIV disease, it is generally recommended that blood tests are performed at least every two weeks for the first three months of therapy and at least monthly thereafter.
Het verdient in het algemeen aanbeveling om bij patiënten met symptomatische HIV-ziekte in een gevorderd stadium gedurende de eerste drie maanden van de behandeling ten minste elke twee weken het bloed te controleren en vervolgens tenminste maandelijks.
In patients with early HIV disease haematological adverse reactions are infrequent.
Bij patiënten in een vroeg stadium van HIV– ziekte komen hematologische bijwerkingen weinig frequent voor.
Depending on the overall condition of the patient, blood tests may be performed less often, for example every one to three months.
Afhankelijk van de algemene conditie van de patiënt kan bloedonderzoek minder vaak worden uitgevoerd, bijv. eenmaal per één tot drie maanden.
Additionally dosage adjustment of zidovudine may be required if severe anaemia or myelosuppression occurs during treatment with Combivir, or in patients with pre-existing bone marrow compromise e. g. haemoglobin < 9 g/ dl (5.59 mmol/ l) or neutrophil count < 1.0 x 109/ l (see section 4.2).
Dit is ook het geval bij patiënten met een reeds bestaande beenmergdepressie, bijvoorbeeld hemoglobine < 9 g / dl (5,59 mmol/l) of < 1,0 x 109 neutrofielen/l (zie rubriek 4.2).
As dosage adjustment of Combivir is not possible separate preparations of zidovudine and lamivudine should be used.
Aangezien de dosering niet kan worden aangepast met Combivir dienen lamivudine en zidovudine als afzonderlijke geneesmiddelen te worden gebruikt.
Cases of pancreatitis have occurred rarely in patients treated with lamivudine and zidovudine.
Gevallen van pancreatitis zijn zelden waargenomen bij patiënten die zijn behandeld met lamivudine of zidovudine.
However it is not clear whether these cases were due to the antiretroviral treatment or to the underlying HIV disease.
Het is echter onduidelijk of dit te wijten was aan de antiretrovirale behandeling of aan de onderliggende HIV-ziekte.
Treatment with Combivir should be stopped immediately if clinical signs, symptoms or laboratory abnormalities suggestive of pancreatitis occur.
De behandeling met Combivir moet onmiddellijk worden stopgezet indien klinische tekenen/symptomen of abnormale laboratoriumwaarden optreden die aanleiding kunnen geven tot de diagnose pancreatitis.
Lactic acidosis: lactic acidosis usually associated with hepatomegaly and hepatic steatosis has been reported with the use of nucleoside analogues.
Lactaatacidose: lactaatacidose wordt meestal geassocieerd met ernstige hepatomegalie en hepatische steatosis en zijn gerapporteerd met het gebruik van nucleoside-analogen.
Early symptoms (symptomatic hyperlactatemia) include benign digestive symptoms (nausea, vomiting and abdominal pain) non-specific malaise, loss of appetite, weight loss, respiratory symptoms (rapid and/ or deep breathing) or neurological symptoms (including motor weakness).
Vroege symptomen (symptomatische hyperlactatemie) omvatten benigne digestieve symptomen (misselijkheid, braken en buikpijn) niet-specifieke malaise, verlies van eetlust, gewichtsverlies, respiratoire symptomen (snelle en/of zware ademhaling) of neurologische symptomen (inclusief verzwakte motoriek).
Lactic acidosis has a high mortality and may be associated with pancreatitis, liver failure, or renal failure.
Lactaatacidose heeft een hoog sterftecijfer en kan geassocieerd worden met pancreatitis, leverinsufficiëntie of nierinsufficiëntie.
Lactic acidosis generally occurred after a few or several months of treatment.
Lactaatacidose treedt in het algemeen op na enkele tot verschillende maanden van de behandeling.
Treatment with nucleoside analogues should be discontinued if there is symptomatic hyperlactatemia and metabolic/ lactic acidosis, progressive hepatomegaly, or rapidly elevating aminotransferase levels.
Behandeling met nucleoside-analogen dient te worden onderbroken indien er sprake is van symptomatische hyperlactatemie, metabole/melkzuuracidose, progressieve hepatomegalie of snel toenemende aminotransferasespiegels.
Caution should be exercised when administering nucleoside analogues to any patient (particularly obese women) with hepatomegaly, hepatitis or other known risk factors for liver disease and hepatic steatosis (including certain medicinal products and alcohol).
Voorzichtigheid is geboden wanneer nucleoside analogen worden toegediend aan elke patiënt (in het bijzonder obese vrouwen) met hepatomegalie, hepatitis of andere bekende risicofactoren voor 4 leverziekte en hepatische steatosis (inclusief bepaalde geneesmiddelen en alcohol).
Patients co-infected with hepatitis C and treated with alpha interferon and ribavirin may constitute a special risk.
Patiënten die ook geïnfecteerd zijn met hepatitis C en worden behandeld met alfa interferon en ribavirine kunnen een speciale risicogroep vormen.
Patients at increased risk should be followed closely.
Patiënten met een verhoogd risico dienen nauwkeurig te worden gecontroleerd.
Mitochondrial dysfunction:
Mitochondriale disfunctie:
Nucleoside and nucleotide analogues have been demonstrated in vitro and in vivo to cause a variable degree of mitochondrial damage.
Voor nucleoside- en nucleotide-analogen is in vitro en in vivo aangetoond dat ze in min of meerdere mate mitochondriale beschadiging veroorzaken.
There have been reports of mitochondrial dysfunction in HIV-negative infants exposed in utero and/ or post-natally to nucleoside analogues.
Er werden mitochondriale disfuncties gemeld bij HIV-negatieve kinderen die in utero en/of postnataal zijn blootgesteld aan nucleoside analogen.
The main adverse events reported are haematological disorders (anaemia, neutropenia), metabolic disorders (hyperlactatemia, hyperlipasemia).
De voornaamste gerapporteerde bijwerkingen zijn hematologische stoornissen (anemie, neutropenie), metabole stoornissen (hyperlactatemie, hyperlipasemie).
These events are often transitory.
Deze bijwerkingen zijn vaak van voorbijgaande aard.
Some late-onset neurological disorders have been reported (hypertonia, convulsion, abnormal behaviour).
Enkele laattijdig optredende neurologische stoornissen werden gerapporteerd (hypertonie, convulsies, abnormaal gedrag).
Whether the neurological disorders are transient or permanent is currently unknown.
Het is momenteel niet bekend of deze neurologische stoornissen tijdelijk of blijvend zijn.
Any child exposed in utero to nucleoside and nucleotide analogues, even HIV-negative children, should have clinical and laboratory follow-up and should be fully investigated for possible mitochondrial dysfunction in case of relevant signs or symptoms.
Ieder kind dat in utero is blootgesteld aan nucleoside- of nucleotide-analogen, zelfs HIV-negatieve kinderen, moeten klinisch en middels laboratoriumtesten worden gecontroleerd en moeten volledig worden onderzocht op mogelijk mitochondriale disfuncties in het geval van relevante tekenen en symptomen.
These findings do not affect current national recommendations to use antiretroviral therapy in pregnant women to prevent vertical transmission of HIV.
Deze bevindingen hebben geen invloed op de huidige nationale aanbevelingen voor antiretrovirale therapie bij zwangere vrouwen om de verticale transmissie van HIV te voorkomen.
4 Lipodystrophy:
Lipodystrofie:
Combination antiretroviral therapy has been associated with the redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV patients.
Antiretrovirale combinatietherapie is bij HIV-patiënten gepaard gegaan met de herverdeling van lichaamsvet (lipodystrofie).
The long-term consequences of these events are currently unknown.
De consequenties daarvan op de lange termijn zijn onbekend.
Knowledge about the mechanism is incomplete.
De kennis omtrent het mechanisme is onvolledig.
A connection between visceral lipomatosis and protease inhibitors (PIs) and lipoatrophy and nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NRTIs) has been hypothesised.
Er is een verband tussen viscerale lipomatose en PI’ s en lipoatrofie en nucleosideremmers van reverse transcriptase (NRTI’ s) gesuggereerd.
A higher risk of lipodystrophy has been associated with individual factors such as older age, and with drug related factors such as longer duration of antiretroviral treatment and associated metabolic disturbances.
Een hoger risico op lipodystrofie is gepaard gegaan met individuele factoren zoals een hogere leeftijd en met factoren te wijten aan de inname van het geneesmiddel zoals langere duur van de antiretrovirale behandeling en bijkomende metabole stoornissen.
Clinical examination should include evaluation for physical signs of fat redistribution.
Bij lichamelijk onderzoek moet worden gelet op lichamelijke tekenen van vetherverdeling.
Consideration should be given to the measurement of fasting serum lipids and blood glucose.
Meting van nuchtere serumlipiden en bloedglucose moet worden overwogen.
Lipid disorders should be managed as clinically appropriate (see section 4.8).
Lipidestoornissen moeten worden behandeld waar dat klinisch aangewezen is (zie rubriek 4.8).
Immune Reactivation Syndrome:
Immuunreactiveringssyndroom:
In HIV-infected patients with severe immune deficiency at the time of institution of combination antiretroviral therapy (CART), an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic pathogens may arise and cause serious clinical conditions, or aggravation of symptoms.
Bij met HIV geïnfecteerde patiënten die op het moment dat de antiretrovirale combinatietherapie (CART) wordt gestart een ernstige immuundeficiëntie hebben, kan zich een ontstekingsreactie op asymptomatische of nog aanwezige opportunistische pathogenen voordoen die tot ernstige klinische manifestaties of verergering van de symptomen kan leiden.
Typically, such reactions have been observed within the first few weeks or months of initiation of CART.
Dergelijke reacties zijn vooral in de eerste weken of maanden na het starten van CART gezien.
Relevant examples are cytomegalovirus retinitis, generalised and/ or focal mycobacterium infections, and Pneumocystis jiroveci pneumonia (formerly known as Pneumocystis carinii pneumonia).
Relevante voorbeelden zijn cytomegalovirus retinitis, gegeneraliseerde en/of focale mycobacteriële infecties en Pneumocystis juriveci pneumonia (vroeger bekend als Pneumocystis carinii pneumonia).
Any inflammatory symptoms should be evaluated and treatment instituted when necessary.
Alle symptomen van de ontsteking moeten worden beoordeeld en zo nodig dient een behandeling te worden ingesteld.
Liver disease:
Leverziekte:
If lamivudine is being used concomitantly for the treatment of HIV and HBV, additional information relating to the use of lamivudine in the treatment of hepatitis B infection is available in the Zeffix SPC.
Indien lamivudine tegelijkertijd wordt gebruikt voor de behandeling van HIV en HBV, is er bijkomende informatie beschikbaar omtrent het gebruik van lamivudine bij de behandeling van hepatitis B in de Zeffix samenvatting der productkenmerken (SmPC).
The safety and efficacy of zidovudine has not been established in patients with significant underlying liver disorders.
De veiligheid en doeltreffendheid van zidovudine kan niet worden vastgesteld bij patiënten met een onderliggend leverlijden.
Patients with chronic hepatitis B or C and treated with combination antiretroviral therapy are at an increased risk of severe and potentially fatal hepatic adverse events.
Patiënten met chronische hepatitis B of C die worden behandeld met antiretrovirale combinatietherapie hebben een verhoogd risico op ernstige en mogelijk fatale hepatische bijwerkingen.
In case of concomitant antiviral therapy for hepatitis B or C, please refer also to the relevant product information for these medicinal products.
In geval van gelijktijdige antivirale behandeling van hepatitis B of C wordt er verwezen naar de relevante productinformatie van deze geneesmiddelen.
If Combivir is discontinued in patients co-infected with hepatitis B virus, periodic monitoring of both liver function tests and markers of HBV replication for 4 months is recommended, as withdrawal of lamivudine may result in an acute exacerbation of hepatitis.
Indien het gebruik van Combivir wordt gestaakt bij patiënten die een co-infectie hebben met hepatitis B, wordt aanbevolen om periodiek zowel de leverfunctietesten als de markers voor HBV-replicatie gedurende vier maanden te controleren, daar het stopzetten van lamivudine kan resulteren in een acute exacerbatie van hepatitis.
Patients with pre-existing liver dysfunction, including chronic active hepatitis, have an increased frequency of liver function abnormalities during combination antiretroviral therapy, and should be monitored according to standard practice.
Patiënten met een reeds bestaande leverstoornis, inclusief chronische actieve hepatitis, hebben een 5 hogere frequentie van afwijkingen van de leverfunctie gedurende de antivirale combinatietherapie en dienen gecontroleerd te worden volgens de standaardpraktijk.
If there is evidence of worsening liver disease in such patients, interruption or discontinuation of treatment must be considered.
Indien er een duidelijke verergering van de leverziekte optreedt bij deze patiënten moet een tijdelijke of volledige onderbreking van de behandeling worden overwogen.
Patients co-infected with hepatitis C virus:
Patiënten geïnfecteerd met het hepatitis-C-virus:
The concomitant use of ribavirin with zidovudine is not recommended due to an increased risk of anaemia (see section 4.5).
Het gelijktijdig gebruik van ribavirine met zidovudine wordt niet aanbevolen als gevolg van een verhoogd risico op anemie (zie rubriek 4.5).
Osteonecrosis:
Osteonecrose:
Although the etiology is considered to be multifactorial (including corticosteroid use, alcohol consumption, severe immunosuppression, higher body mass index), cases of osteonecrosis have been reported particularly in patients with advanced HIV-disease and/ or long-term exposure to combination antiretroviral therapy (CART).
Hoewel men aanneemt dat bij de etiologie vele factoren een rol spelen (waaronder gebruik van corticosteroïden, alcoholgebruik, ernstige immunosuppressie, hoge Body Mass Index), zijn gevallen van osteonecrose vooral gemeld bij patiënten met voortgeschreden HIV-infectie en/of langdurige blootstelling aan antiretrovirale combinatietherapie (CART).
Patients should be advised to seek medical advice if they experience joint aches and pain, joint stiffness or difficulty in movement.
Patiënten moet worden aangeraden om een arts te raadplegen wanneer hun gewrichten pijnlijk zijn of stijf worden of wanneer zij moeilijk kunnen bewegen.
As Combivir contains lamivudine and zidovudine, any interactions that have been identified with these agents individually may occur with Combivir.
Aangezien Combivir lamivudine en zidovudine bevat, kunnen alle interacties die zijn waargenomen bij de afzonderlijke geneesmiddelen ook bij gebruik van Combivir optreden.
The likelihood of metabolic interactions with lamivudine is low due to limited metabolism and plasma protein binding, and almost complete renal clearance.
De waarschijnlijkheid van metabole interacties met lamivudine is klein door een beperkt metabolisme en plasma- eiwitbinding en een bijna volledige renale klaring.
Zidovudine is primarily eliminated by hepatic conjugation to an inactive glucuronidated metabolite.
Zidovudine wordt primair geëlimineerd via hepatische conjugatie tot een inactieve geglucuronideerde metaboliet.
Medicinal products which are primarily eliminated by hepatic metabolism especially via glucuronidation may have the potential to inhibit metabolism of zidovudine.
Geneesmiddelen die primair via de lever, en met name door middel van glucuronidering, worden geëlimineerd kunnen het metabolisme van zidovudine remmen.
The interactions listed below should not be considered exhaustive but are representative of the classes of medicinal products where caution should be exercised.
De hieronder opgesomde interacties zijn niet volledig maar zijn representatief voor klassen van geneesmiddelen waarbij voorzichtigheid geboden is.
5 Lamivudine and zidovudine metabolism do not involve CYP3A, making interactions with medicinal products metabolised by this system (e. g.
Bij de lamivudine en zidovudine metabolismen is CYP3A niet betrokken, waardoor interacties met geneesmiddelen die via dit systeem gemetaboliseerd worden (bijv.
PIs) unlikely.
PI's) niet waarschijnlijk lijken.
Interactions relevant to lamivudine
Interacties die relevant zijn voor lamivudine
The possibility of interactions with other medicinal products administered concurrently with Combivir should be considered, particularly when the main route of elimination is active renal secretion, especially via the cationic transport system e. g. trimethoprim.
De mogelijkheid van interacties met andere geneesmiddelen die tegelijkertijd worden toegediend met Combivir moet in beschouwing worden genomen, in het bijzonder als de voornaamste eliminatieweg een actieve renale secretie is via het kationentransportsysteem, zoals bijvoorbeeld trimethoprim.
Nucleoside analogues (e. g. zidovudine, didanosine and zalcitabine) and other medicinal products (e. g. ranitidine, cimetidine) are eliminated only in part by this mechanism and were shown not to interact with lamivudine.
Nucleoside-analogen (bijv. zidovudine, didanoside en zalcitabine) en andere geneesmiddelen (bijv. ranitidine en cimetidine) worden slechts gedeeltelijk via dit mechanisme geëlimineerd en vertonen geen interactie met lamivudine.
Administration of trimethoprim/ sulfamethoxazole 160 mg/ 800 mg results in a 40% increase in lamivudine exposure, because of the trimethoprim component; the sulfamethoxazole component does not interact.
Toediening van trimethoprim/sulfamethoxazol 160 mg/800 mg, resulteert in een 40% toename van de plasmaconcentraties van lamivudine door de trimethoprim-component; de sulfamethoxazol- component vertoont geen interactie.
However, unless the patient has renal impairment, no dosage adjustment of lamivudine is necessary (see section 4.2).
Echter, aanpassing van de dosering van lamivudine is niet nodig, tenzij de patiënt een verminderde nierfunctie heeft (zie rubriek 4.2).
Lamivudine has no effect on the pharmacokinetics of trimethoprim or sulfamethoxazole.
Lamivudine heeft geen effect op de farmacokinetiek van trimethoprim of sulfamethoxazol.
When concomitant administration with co-trimoxazole is warranted, patients should be monitored clinically.
Indien gelijktijdige toediening met co- trimoxazol is gerechtvaardigd, moeten de patiënten klinisch worden gevolgd.
Co-administration of Combivir with high doses of co-trimoxazole for the treatment of Pneumocystis jiroveci pneumonia (formerly known as Pneumocystis carinii pneumonia [PCP]) and toxoplasmosis should be avoided.
Gelijktijdige toediening van Combivir met hoge doses co-trimoxazol voor de behandeling van Pneumocystis jiroveci pneumonia (vroeger bekend als Pneumocystis carinii pneumonia [PCP] en toxoplasmose moet worden vermeden.
Co-administration of lamivudine with intravenous ganciclovir or foscarnet is not recommended.
Gelijktijdige toediening van Combivir met i. v. ganciclovir of foscarnet wordt niet aanbevolen.
Interactions relevant to zidovudine
6 Interacties die relevant zijn voor zidovudine