qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
* frequencies based on clinical trials
* frequenties gebaseerd op klinische studies
The most appropriate MedDRA term is used to describe a certain reaction and its synonyms and related conditions.
De meest toepasselijke MedDRA-term is gebruikt om een bepaalde reactie en zijn synoniemen en verwante aandoeningen te beschrijven.
Within each frequency grouping, undesirable effects are presented in order of decreasing seriousness.
Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Interferon beta-1b has been given without serious adverse events compromising vital functions to adult cancer patients at individual doses as high as 5,500 microgram (176 million IU) intravenously three times a week.
Interferon beta-1b is zonder ernstige bijwerkingen die de vitale functies zouden kunnen aantasten, toegediend bij volwassen kankerpatiënten in afzonderlijke doses tot wel 5500 microgram (176 miljoen IE) intraveneus, drie maal per week.
Cytokines, Interferons, ATC Code:
Farmacotherapeutische categorie: cytokinen, interferonen, ATC-code:
Interferons belong to the family of cytokines, which are naturally occurring proteins.
Interferonen behoren tot de familie der cytokinen; dit zijn natuurlijk voorkomende eiwitten.
Interferons have molecular weights ranging from 15,000 to 21,000 Daltons.
Interferonen hebben een molecuulgewicht variërend van 15.000 tot 21.000 Dalton.
Three major classes of interferons have been identified: alpha, beta, and gamma.
Men heeft drie hoofdklassen interferonen geïdentificeerd: alfa, beta en gamma.
Interferon alpha, interferon beta, and interferon gamma have overlapping yet distinct biologic activities.
Interferon alfa, interferon beta en interferon gamma vertonen overlappende, doch van elkaar verschillende, biologische activiteiten.
The activities of interferon beta-1b are species-restricted and therefore, the most pertinent pharmacological information on interferon beta-1b is derived from studies of human cells in culture or in human in vivo studies.
De activiteiten van interferon beta-1b zijn soortgebonden, derhalve is de meest relevante farmacologische informatie verkregen uit studies van humane celkweken of uit humane in-vivo-studies.
Interferon beta-1b has been shown to possess both antiviral and immunoregulatory activities.
Van interferon beta-1b is aangetoond dat het zowel antivirale als immunoregulatoire eigenschappen bezit.
The mechanisms by which interferon beta-1b exerts its actions in multiple sclerosis are not clearly understood.
Het werkingsmechanisme van interferon beta-1b bij multipele sclerose is niet geheel bekend.
However, it is known that the biologic response-modifying properties of interferon beta-1b are mediated through its interactions with specific cell receptors found on the surface of human cells.
Het is echter bekend dat de biologische responsemodificerende eigenschappen van interferon beta-1b worden gemedieerd door middel van de interacties met specifieke celreceptoren die aanwezig zijn op het humane celoppervlak.
The binding of interferon beta-1b to these receptors induces the expression of a number of gene products that are believed to be the mediators of the biological actions of interferon beta-1b.
De binding van interferon beta-1b aan deze receptoren induceert de expressie van een aantal genproducten, waarvan gedacht wordt dat ze de mediatoren zijn van de biologische activiteit van interferon beta-1b.
A number of these products have been measured in the serum and cellular fractions of blood collected from patients treated with interferon beta-1b.
12 Een aantal van deze producten is aangetoond in serum en cellulaire fracties van bloed dat werd afgenomen bij patiënten die met interferon beta-1b werden behandeld.
Interferon beta-1b both decreases the binding affinity and enhances the internalisation and degradation of the interferon-gamma receptor.
Interferon beta-1b vermindert de bindingsaffiniteit en bevordert de internalisatie en degradatie van de interferon-gamma-receptor.
Interferon beta-1b also enhances the suppressor activity of peripheral blood mononuclear cells.
Interferon beta-1b bevordert tevens de suppressoractiviteit van de perifere mononucleaire bloedcellen.
No separate investigations were performed regarding the influence of Betaferon on the cardiovascular system, respiratory system and the function of endocrine organs.
Er is geen afzonderlijk onderzoek verricht naar de invloed van Betaferon op het cardiovasculair systeem, het ademhalingsstelsel en de functie van endocriene organen.
12 Clinical trials:
Klinische onderzoeken:
One controlled clinical trial with Betaferon in patients with relapsing remitting multiple sclerosis and able to walk unaided (baseline EDSS 0 to 5.5) was performed.
Er werd één gecontroleerde klinische trial met Betaferon uitgevoerd bij patiënten met relapsing- remitting multipele sclerose die zonder hulp konden lopen (EDSS-uitgangswaarde 0 tot 5,5).
Patients receiving Betaferon showed a reduction in frequency (30%) and severity of clinical relapses, as well as the number of hospitalisations due to disease.
Bij de patiënten die Betaferon kregen toegediend bleken de frequentie (30%) en de ernst van de klinische recidieven af te nemen, alsmede het aantal opnamen vanwege de ziekte.
Furthermore, there was a prolongation of the relapse-free interval.
Bovendien nam de duur van het recidiefvrije interval toe.
There is no evidence of an effect of Betaferon on the duration of relapses or on symptoms in between relapses, and no significant effect was seen on the progression of the disease in relapsing remitting multiple sclerosis.
Er is geen bewijs dat Betaferon effect heeft op de duur van de recidieven of op de symptomen tussen de recidieven in en er is geen significant effect gezien op de ziekteprogressie bij relapsing-remitting multipele sclerose.
Two controlled clinical trials with Betaferon involving a total of 1657 patients with secondary progressive multiple sclerosis (baseline EDSS 3 to 6.5, i. e. patients were able to walk) were performed.
Er zijn twee gecontroleerde klinische trials uitgevoerd met Betaferon waar in totaal 1657 patiënten met secundair progressieve multipele sclerose betrokken waren (EDSS-uitgangswaarde 3 tot 6,5, dat wil zeggen dat de patiënten konden lopen).
Patients with mild disease and those unable to walk were not studied.
Matig zieke patiënten en patiënten die niet konden lopen werden niet in de studie opgenomen.
The two studies showed inconsistent results for the primary endpoint time to confirmed progression, representing delay of disability progression:
De twee onderzoeken leverden inconsistente resultaten op voor de primaire eindpunttijd tot bevestigde progressie, dat een vertraging van de invaliditeitsprogressie weergeeft:
One of the two studies demonstrated a statistically significant delay in the time to disability progression (Hazard Ratio = 0.69, 95% confidence interval (0.55, 0.86), p=0.0010, corresponding to a 31% risk reduction due to Betaferon) and in the time to becoming wheelchair bound (Hazard Ratio = 0.61, 95% confidence interval (0.44, 0.85), p=0.0036, corresponding to a 39% risk reduction due to Betaferon) in patients who received Betaferon.
In een van de twee onderzoeken werd een statistisch significante verlenging van de tijd tot invaliditeitsprogressie aangetoond (hazard ratio = 0,69; 95% betrouwbaarheidsinterval (0,55; 0,86), p=0,0010, wat overeenkomt met een risicoreductie van 31% door Betaferon) en van de tijd tot rolstoelafhankelijkheid (hazard ratio = 0,61; 95% betrouwbaarheidsinterval (044; 0,85), p=0,0036, wat overeenkomt met een risicoreductie van 39% door Betaferon) bij patiënten die Betaferon kregen toegediend.
This effect continued over the observation period of up to 33 months.
Dit effect bleef gedurende de observatieperiode van maximaal 33 maanden bestaan.
The treatment effect occurred in patients at all levels of disability investigated and independent of relapse activity.
Het behandeleffect trad op bij patiënten op alle onderzochte invaliditeitsniveaus en onafhankelijk van recidiefactiviteit.
In the second trial of Betaferon in secondary progressive multiple sclerosis, no delay in the time to disability progression was observed.
In de tweede Betaferon-trial naar secundair progressieve multipele sclerose werd geen verlenging van de tijd tot invaliditeitsprogressie waargenomen.
There is evidence that the patients included in this study had overall less active disease than in the other study in secondary progressive multiple sclerosis.
Er is bewijs dat de totale ziekteactiviteit van de bij dit onderzoek betrokken patiënten lager was dan in het andere onderzoek naar secundair progressieve multipele sclerose.
In retrospective meta-analyses including the data of both studies, an overall treatment effect was found which was statistically significant (p=0.0076; 8 million IU Betaferon versus all placebo patients).
In een retrospectieve meta-analyse van de gegevens van beide onderzoeken werd een totaal behandeleffect gevonden dat statistisch significant was (p=0,0076; 8 miljoen IE Betaferon versus alle placebopatiënten).
Retrospective analyses in subgroups showed that a treatment effect on disability progression is most likely in patients with active disease before treatment commences (Hazard Ratio 0.72, 95% confidence interval (0.59, 0.88), p=0.0011, corresponding to a 28% risk reduction due to Betaferon in patients with relapses or pronounced EDSS progression, 8 million IU Betaferon versus all placebo patients).
Uit retrospectieve analyses van subgroepen bleek dat bij patiënten met ziekteactiviteit voor aanvang van de behandeling de kans op een behandeleffect op de invaliditeitsprogressie het grootst is [hazard ratio 0,72; 95% betrouwbaarheidsinterval (0,59; 0,88), p=0,0011, wat overeenkomt met een risicoreductie van 28% door Betaferon bij patiënten met recidieven of een uitgesproken EDSS- progressie, 8 miljoen IE Betaferon versus alle placebopatiënten].
From these retrospective subgroup analyses there was evidence to suggest that relapses as well as pronounced EDSS progression (EDSS > 1 point or > 0.5 point for EDSS > =6 in the previous two years) can help to identify patients with active disease.
Uit deze retrospectieve subgroepanalyses kwamen gegevens naar voren die er op duiden dat zowel recidieven als uitgesproken EDSS-progressie (EDSS > 1 punt of > 0,5 punt voor EDSS > =6 in de voorgaande twee jaar) gebruikt kunnen worden om patiënten met ziekteactiviteit te identificeren.
In both trials secondary progressive multiple sclerosis patients receiving Betaferon showed a reduction in frequency (30%) of clinical relapses.
In beide trials werd bij patiënten met secundair progressieve multipele sclerose die Betaferon kregen toegediend een reductie van de frequentie (30%) van klinische recidieven aangetoond.
There is no evidence of Betaferon having an effect on the duration of relapses.
Er is geen bewijs dat Betaferon effect heeft op de duur van de recidieven.
Single clinical event suggestive of MS:
13 Eenmalig demyeliniserend voorval wijzend op MS:
One controlled clinical trial with Betaferon was performed in patients with a single clinical event and MRI features suggestive of multiple sclerosis (at least two clinically silent lesions on the T2-weighted MRI).
Een gecontroleerde klinische trial met Betaferon werd uitgevoerd bij patiënten met een eenmalig klinisch voorval en MRI kenmerken die wijzen op multipele sclerose (ten minste twee klinisch stille laesies op de T2-gewogen MRI).
Patients with monofocal or multifocal onset of the disease were included (i. e. patients with clinical evidence for a single or at least two lesions, respectively, of the central nervous system).
Patiënten met monofocale of multifocale aanvang van de ziekte werden ingesloten (d.w.z. patiënten met klinisch bewijs voor respectievelijk een enkele of ten minste twee laesies van het centraal zenuwstelsel).
Any disease other than multiple sclerosis that could better explain signs and symptoms of the patient had to be excluded.
Elke andere ziekte dan multipele sclerose die de tekenen en symptomen van de patiënt beter verklaarde moest worden uitgesloten.
This study consisted of two phases, a placebo-controlled phase followed by a pre-planned follow-up phase.
Deze studie kende 2 fasen: een placebo-gecontroleerde fase gevolgd door een vooraf vastgelegde follow-up fase.
The placebo-controlled phase lasted for 2 years or until the patient developed clinically definite multiple sclerosis (CDMS), whichever came first.
De placebo- gecontroleerde fase duurde 2 jaar of minder indien de patiënt klinisch definitieve multipele sclerose (CDMS) ontwikkelde.
After the placebo-controlled phase, patient entered a pre-planned follow-up phase with Betaferon to evaluate the effects of immediate versus delayed start of Betaferon-treatment, comparing patients initially randomized to Betaferon ("immediate treatment group") or to placebo ("delayed treatment group").
Na de placebo-gecontroleerde fase werd de patiënt opgenomen in een vooraf vastgelegde follow-up fase met Betaferon om de effecten te evalueren van directe versus vertraagde start van Betaferonbehandeling, waarbij patiënten die in eerste instantie gerandomiseerd waren naar Betaferon (“ direct behandelde groep”) vergeleken werden met patiënten die in eerste instantie gerandomiseerd waren naar placebo (“ vertraagd behandelde groep”).
Patients and investigators remained blinded to the initial treatment allocation.
Patiënten en onderzoekers bleven geblindeerd voor de aanvankelijk toegekende behandeling.
13 In the placebo-controlled phase, Betaferon delayed the progression from the first clinical event to clinically definite multiple sclerosis (CDMS) in a statistically significant and clinically meaningful manner, corresponding to a risk reduction of 47% (Hazard Ratio = 0.53, 95% confidence interval (0.39, 0.73), p < 0.0001).
Tijdens de placebo-gecontroleerde fase vertraagde Betaferon de progressie van het eerste klinische voorval tot CDMS op een statistisch significante en klinisch betekenisvolle wijze, overeenkomend met een risicoreductie van 47% (HR 0,53, 95% betrouwbaarheidsinterval (0,39, 0,73, p < 0,0001).
Within the study period of two years, CDMS occurred in 45% of the placebo group compared to 28% of the Betaferon group (Kaplan-Meier estimates).
Binnen twee jaar trad CDMS op bij 45% van de placebogroep, vergeleken met 28% van de Betaferon-groep (Kaplan-Meier schattingen).
Betaferon prolonged the time to CDMS by 363 days, from 255 days in the placebo group to 618 days in the Betaferon group (based on the 25th percentiles).
Betaferon verlengde de tijdsduur tot CDMS met 363 dagen, van 255 dagen in de placebogroep tot 618 dagen in de Betaferon-groep (op basis van 25 percentielen).
This treatment effect was still evident after the additional year of follow-up at which stage the risk reduction was 41% (Hazard Ratio = 0.59, 95% confidence interval (0.42, 0.83), p = 0.0011). Within the study period of three years, CDMS occurred in 51% of the delayed treatment group compared to 37% of the immediate treatment group (Kaplan-Meier estimates).
Binnen de onderzoeksperiode van drie jaar trad CDMS op bij 51% van de vertraagd behandelde groep, vergeleken met 37% van de direct behandelde groep (Kaplan-Meier schattingen).
The persistence of the treatment effect was observed although the majority of patients from the placebo-group was treated with Betaferon in the third year of the study.
Het aanhoudende behandelingseffect werd gevonden hoewel de meerderheid van de patiënten uit de placebo-groep in het derde jaar van de studie met Betaferon werden behandeld.
The robustness of the treatment effect was also shown by the delay of progression to multiple sclerosis according to the McDonald criteria.
De robuustheid van het behandelingseffect werd ook aangetoond door de vertraging tot multipele sclerose volgens de McDonald criteria.
In two years, the risk in the placebo group was 85% and 69% in the Betaferon group (Hazard Ratio = 0.57, 95% confidence interval (0.46, 0.71), p < 0.00001).
Na twee jaar was het risico 85% bij de placebo-groep en 69% bij de Betaferon-groep (HR 0,57, 95% betrouwbaarheidsinterval (0,46, 0,71, p < 0,00001).
After 3 years, a pre-planned interim analysis showed EDSS progression (confirmed increase in EDSS of greater than or equal 1.0 compared to baseline) occurred in 24% of the patients in the delayed treatment group compared to 16% in the immediate treatment group [Hazard ratio=0.6, 95% confidence interval (0.39, 0.92), p=0.022].
Bij een van te voren geplande interim analyse na drie jaar bleek dat EDSS progressie (bevestigde toename van EDSS van meer dan of gelijk aan 1,0 in vergelijking met baseline) optrad bij 24% van de patiënten in de vertraagd behandelde groep, vergeleken met 16% in de direct behandelde groep (HR = 0,6, 95% betrouwbaarheidsinterval (0,39, 0,92), p=0,022).
There is no evidence for benefit in terms of confirmed disability progression in the majority of patients receiving'immediate 'treatment.
Er is geen bewijs voor een voordeel op het gebied van bevestigde voortschrijdende invaliditeit bij de meerderheid van de patiënten die ‘ directe’ behandeling kregen.
Follow-up of patients is continuing in order to provide additional data.
De patiënten worden nog gevolgd om aanvullende gegevens te verkrijgen.
No benefit, attributable to Betaferon, in quality of life (as measured by FAMS - Functional Assessment of MS:
Er is geen voordeel gezien, toegeschreven aan Betaferon, op het gebied van kwaliteit van leven (gemeten met FAMS – Functional Assessment of MS:
Subgroup analyses according to baseline factors demonstrated evidence of efficacy in all subgroups evaluated.
Significante effecten werden ook verkregen bij patiënten met minder gedissemineerde en minder actieve ziekte ten tijde van het eerste voorval.
Significant effects were also obtained in patients with less disseminated and less active disease at the time of the first event, the risk in two years for progression to CDMS in patients with monofocal onset was 47% for placebo and 24% for Betaferon, without gadolinium (Gd-) enhancement 41% and 20%, with less than 9 T2 lesions 39% and 18%.
Het risico in twee jaar voor progressie naar CDMS was bij patiënten met een monofocale aanvang met placebo 47% en 24% met Betaferon, zonder gadolinium (gd-) contrast 41% en 20%, met minder dan 9 T2 laesies 39% en 18%.
Further subgroup analyses indicated a high risk for progression to CDMS within 2 years in monofocal patients with at least 9 T2- lesions (55% risk for placebo, 26% for Betaferon) or Gd-enhancement (63% versus 33%).
Verdere subgroepanalyses indiceerde een hoog risico voor progressie naar CDMS binnen twee jaar bij monofocale patiënten met tenminste 9 T2 laesies (55% risico voor CDMS in placebo, 26% in Betaferon) of Gd contrast (63% versus 33%).
In multifocal patients, the risk for CDMS was independent from MRI findings at baseline, indicating a high risk for CDMS because of the dissemination of the disease based on clinical findings.
Deze patiënten hebben een hoog risico voor CDMS, vanwege de disseminatie van de ziekte zoals gestaafd door klinische bevindingen.
However, the long-term impact of early treatment with Betaferon is unknown even in these high risk subgroups as this study was mainly designed to assess the time to CDMS rather than the long term evolution of the disease.
Echter, de impact van vroege behandeling met Betaferon is zelfs in deze hoog risico subgroepen onbekend omdat dit onderzoek ontworpen werd ter beoordeling van de tijd tot CDMS en niet de lange termijn evolutie van de ziekte.
Furthermore, for the time being there is no well established definition of a high risk patient, although a more conservative approach is to accept at least nine T2 hyperintense lesions on the initial scan and at least one new T2 or one new Gd-enhancing lesion on a follow-up scan taken at least 1 month after the initial scan.
Bovendien is er tot op heden geen heldere definitie van een hoog risico patiënt.
In any case, treatment should only be considered for patients classified as high risk.
In elk geval dient de behandeling uitsluitend te worden gegeven aan patiënten geclassificeerd als hoog risico.
Therapy with Betaferon was well accepted in the study of patients with a single clinical event as indicated by a high rate of trial completion (92.8% in the Betaferon group).
14 Therapie met Betaferon werd goed verdragen in het onderzoek van patiënten met een eenmalig klinisch voorval zoals de hoge voltooide onderzoeken aangeven (92,8% in de Betaferon groep).
To increase tolerability of Betaferon in the study of patients with a first clinical event, a dose titration was applied and non- steroidal anti-inflammatory drugs were administered at start of therapy.
Ter verhoging van de tolerantie van Betaferon in het onderzoek van patiënten met een eerste klinisch voorval, werd dosistitratie toegepast en in het begin van het onderzoek werden niet-steroïde anti- inflammatoire geneesmiddelen toegediend.
Moreover, an autoinjector was used by the majority of patients throughout the study.
Daarbij werd door het merendeel van de patiënten een autoinjector gebruikt.
Betaferon was effective in all multiple sclerosis studies to reduce disease activity (acute inflammation in the central nervous system and permanent tissue alterations) as measured by magnetic resonance imaging (MRI).
RR-MS, SP-MS en eenmalig demyeliniserend voorval wijzend op MS; Betaferon reduceerde in alle onderzoeken naar multipele sclerose effectief de ziekteactiviteit (acute ontstekingsverschijnselen in het centrale zenuwstelsel en permanente weefselveranderingen) zoals die met magnetic resonance imaging (MRI) werd gemeten.
The relation of multiple sclerosis disease activity as measured by MRI and clinical outcome is currently not fully understood.
De relatie tussen de ziekteactiviteit van multipele sclerose zoals die met MRI wordt gemeten en het klinische resultaat is momenteel nog niet volledig duidelijk.
14 5.2 Pharmacokinetic properties
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Betaferon serum levels were followed in patients and volunteers by means of a not completely specific bioassay.
Serumwaarden van Betaferon werden gecontroleerd bij patiënten en vrijwilligers met behulp van een niet geheel specifieke bio-assay.
Maximum serum levels of about 40 IU/ ml were found 1-8 hours after subcutaneous injection of 500 microgram (16.0 million IU) interferon beta-1b.
Maximale serumwaarden van ongeveer 40 IE/ml werden gevonden, 1-8 uur na subcutane injectie van 500 microgram (16,0 miljoen IE) interferon beta-1b.
From various studies mean clearance rates and half-lives of disposition phases from serum were estimated to be at most 30 ml·min-1·kg-1 and 5 hours, respectively.
Uit verscheidene onderzoeken konden de gemiddelde klaring en de halfwaardetijd van de dispositiefasen in het serum worden geschat op, respectievelijk, ten hoogste 30 ml·min-1·kg-1 en 5 uur.
Betaferon injections given every other day do not lead to serum level increases, and the pharmacokinetics does not seem to change during therapy.
Betaferon-injecties die om de dag worden gegeven, hebben geen verhoging van de serumwaarden tot gevolg en de farmacokinetiek lijkt geen verandering te ondergaan tijdens de behandeling.
The absolute bioavailability of subcutaneously administered interferon beta-1b was approximately 50%.
De absolute biologische beschikbaarheid van subcutaan toegediend interferon beta-1b is ongeveer 50%.
No acute toxicity studies have been carried out.
Er zijn geen acute toxiciteitsstudies uitgevoerd.
As rodents do not react to human interferon beta, repeated dose studies were carried out with rhesus monkeys.
Aangezien knaagdieren niet reageren op humaan interferon beta, werden studies met herhaalde toedieningen uitgevoerd bij resusapen.
Transitory hyperthermia was observed, as well as a significant rise in lymphocytes and a significant decrease in thrombocytes and segmented neutrophils.
Men heeft een voorbijgaande hyperthermie waargenomen, evenals een significante toename van lymfocyten en een significante afname van trombocyten en gesegmenteerde neutrofielen.
No long-term studies have been conducted.
Er zijn geen lange-termijnstudies verricht.
Reproduction studies with rhesus monkeys revealed maternal toxicity and an increased rate of abortion, resulting in prenatal mortality.
Voortplantingsstudies bij resusapen hebben een maternale toxiciteit en een toegenomen frequentie van spontane abortussen aan het licht gebracht, hetgeen resulteerde in prenatale mortaliteit.
No malformations have been observed in the surviving animals.
Er zijn geen misvormingen vastgesteld bij de overlevende dieren.
No investigations on fertility have been conducted.
Onderzoeken naar fertiliteit zijn niet uitgevoerd.
No influence on the monkey oestrous cycle has been observed.
Er is geen invloed waargenomen op de oestrogeencyclus van de aap.
Experience with other interferons suggest a potential for impairment of male and female fertility.
Ervaring met andere interferonen wijst op een potentieel risico van aantasting van de mannelijke en vrouwelijke fertiliteit.
In one single genotoxicity study (Ames test), no mutagenic effect has been observed.
In een enkelvoudige genotoxiciteitsstudie (Ames test) is geen mutageen effect waargenomen.
Carcinogenicity studies have not been performed.
Carcinogenetische studies zijn niet uitgevoerd.
An in vitro cell transformation test gave no indication of tumorigenic potential.
Een in vitro celtransformatietest gaf geen aanwijzing voor een tumorinducerend effect.
6.1 List of excipients:
6.1 Lijst van hulpstoffen
Human albumin Mannitol
Flacon (met poeder voor oplossing en injectie): humaan albumine mannitol
Sodium Chloride, Water for injections.
(natriumchlorideoplossing 5,4 mg/ml (0,54% g/v)): natriumchloride, water voor injecties.
This medicinal product must not be mixed with other medicinal products except for the supplied solvent mentioned in 6.6.
Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen met uitzondering van het bijgeleverde oplosmiddel dat genoemd wordt in 6.6.
2 years.
2 jaar.
After reconstitution an immediate use is recommended.
Het wordt aanbevolen om het product direct te gebruiken na reconstitutie.
However, the in-use stability has been demonstrated for 3 hours at 2-8 °C.
Echter, de stabiliteit bij gebruik is gedurende 3 uur bij 2-8°C aangetoond.
15 6.4 Special precautions for storage
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
For storage conditions of the reconstituted product see section 6.3.
Voor de bewaarcondities van het opgeloste geneesmiddel, zie rubriek 6.3.
3 ml clear vial (type I glass) with a butyl rubber stopper (type I) and aluminium overseal and
Flacon (met poeder voor oplossing voor injectie): doorzichtige 3 ml flacon (type I glas) met een butylrubber stop (type I) en een aluminium verzegeling en
1.2 ml pre-filled syringe (type I glass) with 1.2 ml solvent.
Oplosmiddel (met natriumchloride-oplossing 5,4 mg/ml (0,54%)): voorgevulde 1,2 ml injectiespuit (type I glas).
Pack sizes
Verpakkingsgrootten:
- 5 vials with powder and 5 pre-filled syringes with solvent, or
- 5 flacons met poeder en 5 voorgevulde spuiten met oplosmiddel, of
- 15 vials with powder and 15 pre-filled syringes with solvent.
- 15 flacons met poeder en 15 voorgevulde spuiten met oplosmiddel.
• Reconstitution:
• Reconstitutie
To reconstitute lyophilised interferon beta-1b for injection, use the pre-filled syringe with solvent provided and a needle to inject the 1.2 ml of the solvent (sodium chloride solution, 5.4 mg/ ml (0.54% w/ v)) into the Betaferon vial.
Om gelyofiliseerd interferon beta-1b te reconstitueren voor injectie, dienen de geleverde voorgevulde spuit met oplosmiddel en een naald te worden gebruikt om de 1,2 ml oplosmiddel (natriumchloride- oplossing, 5,4 mg/ml (0,54% g/v)) te injecteren in de flacon met Betaferon.
Dissolve the powder completely without shaking.
Het poeder volledig oplossen zonder schudden.
After reconstitution, draw 1.0 ml from the vial into the syringe for the administration of 250 micrograms Betaferon.
Trek na de reconstitutie 1,0 ml uit de flacon op in de spuit om 250 microgram Betaferon toe te dienen.
• Inspection prior to use
• Controle vóór gebruik
Inspect the reconstituted product visually before use.
Het gereconstitueerde product visueel controleren alvorens te gebruiken.
The reconstituted product is colourless to light yellow and slightly opalescent to opalescent.
Het gereconstitueerde product is kleurloos tot licht geel en licht glanzend tot glanzend.
Discard the product before use if it contains particulate matter or is discoloured.
Product dat deeltjes bevat of verkleurd is, niet gebruiken.
• Disposal
• Verwijdering
Any unused product or waste material should be disposed of in accordance with local requirements.
Alle ongebruikte producten of afvalmaterialen dienen te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
Bayer Schering Pharma AG D-13342 Berlin Germany
Bayer Schering Pharma AG D-13342 Berlijn Duitsland
MARKETING AUTHORISATION NUMBERS
NUMMERS VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
DATE OF FIRST AUTHORISATION/ RENEWAL OF THE AUTHORISATION
DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/HERNIEUWING VAN DE VERGUNNING
Date of first authorisation:
Datum van eerste vergunning:
30 November 1995 Date of last renewal:
30 november 1995 Datum van laatste hernieuwing:
DATE OF REVISION OF TEXT
DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Generally, dose titration is recommended at the start of treatment.
∗ geproduceerd met behulp van genetisch gemodificeerde stammen van Escherichia coli.
* produced by genetic engineering from strain of Escherichia coli.
18 In het algemeen wordt bij aanvang van de behandeling dosistitratie aanbevolen.
18 Patients should be started at 62.5 microgram (0.25 ml) subcutaneously every other day, and increased slowly to a dose of 250 microgram (1.0 ml) every other day (see Table A).
Gestart dient te worden met 62,5 microgram (0,25 ml) subcutaan om de dag, langzaam verhoogd naar een dosis van 250 microgram (1,0 ml) om de dag (zie tabel A).
A titration pack composed of four triple packs is available for the titration period and the patient ’ s initial treatment with Betaferon.
Een titratieverpakking bestaande uit vier driestuksverpakkingen is beschikbaar voor de titratieperiode en de aanvankelijke behandeling van de patiënt met Betaferon.
This package meets the patient ’ s needs for the first 12 injections.
Deze verpakking dekt de behoefte van de patiënt voor de eerste 12 injecties.
The triple packs are highlighted in different colours (see section 6.5).
De driestuksverpakkingen worden geaccentueerd door verschillende kleuren (zie rubriek 6.5).
187.5 microgram
187,5 microgram
19, 21, 23 et seqq.
19, 21, 23 e.v.
250 microgram
250 microgram
If the patient fails to respond, for example a steady progression in EDSS for 6 months occurs or treatment with at least 3 courses of ACTH or corticosteroids during a one year period is required despite Betaferon therapy, treatment with Betaferon should be stopped.
Indien de patiënt niet reageert, b.v. als er gedurende 6 maanden een constante progressie op de ‘ expanded disability status scale’ (EDSS) optreedt, of behandeling met ten minste 3 ACTH- of corticosteroïdkuren gedurende een periode van één jaar noodzakelijk is ondanks de Betaferon- therapie, dient de behandeling met Betaferon te worden gestaakt.
4.4 Special warnings and precautions for use
19 4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
19 Gastrointestinal disorders
Maagdarmstelselaandoeningen
Nervous system disorders
Zenuwstelselaandoeningen
Hepato-biliary disorders
20 Lever- en galaandoeningen
20 Renal and urinary disorders
Nier- en urinewegaandoeningen
Patients with single lesions may continue on Betaferon provided the necrosis is not too extensive, as some patients have experienced healing of injection site necrosis whilst on Betaferon.
21 Betaferon mits de necrose niet te uitgebreid is, omdat bij sommige patiënten tijdens het gebruik van Betaferon genezing van de necrose op de injectieplaats is opgetreden.
Immunogenicity
Immunogeniciteit
21 In the different controlled clinical trials, between 23% and 41% of the patients developed serum interferon beta-1b neutralising activity confirmed by at least two consecutive positive titres; of these patients, between 43% and 55% converted to a stable antibody negative status (based on two consecutive negative titres) during the subsequent observational period of the respective study.
In de verschillende gecontroleerde klinische onderzoeken ontwikkelde zich in het serum van tussen23% en 41% van de patiënten een voor interferon beta-1b neutraliserende activiteit, bevestigd door op zijn minst twee opeenvolgende positieve titers; van deze patiënten veranderde dit bij tussen 43% en 55% in een stabiele antilichaam-negatieve toestand (op basis van twee opeenvolgende negatieve titers) in de aansluitende observatieperiode van de onderscheiden studies.
The development of neutralising activity is associated with a reduction in clinical efficacy only with regard to relapse activity.
Het ontstaan van neutraliserende activiteit is geassocieerd met een vermindering van de klinische werkzaamheid uitsluitend met betrekking tot de recidiefactiviteit.
Due to the lack of clinical experience in multiple sclerosis patients, the use of Betaferon together with immunomodulators other than corticosteroids or ACTH is not recommended.
22 Vanwege het gebrek aan klinische ervaring bij patiënten met multipele sclerose wordt het gebruik van Betaferon samen met andere immunomodulatoren dan corticosteroïden of ACTH niet aangeraden.
22 • Women of child-bearing potential
• Vrouwen in de vruchtbare leeftijd
• Lactation
• Borstvoeding
b) The following adverse event listing is based on reports from clinical trials (table 1, adverse events and laboratory abnormalities) and from the post marketing surveillance (table 2, reporting rates based on spontaneous adverse drug reaction reports classified as very common ≥ 1/ 10, common ≥ 1/ 100 to < 1/ 10, uncommon ≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100, rare ≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000, very rare < 1/ 10,000) of Betaferon use.
23 b) De volgende lijst bijwerkingen is gebaseerd op meldingen uit klinische studies (tabel 1, bijwerkingen en laboratoriumafwijkingen) en uit de postmarketing surveillance (tabel 2, meldingscijfers gebaseerd op spontane meldingen van bijwerkingen, geclassificeerd als zeer gebruikelijk (≥ 1/10), gebruikelijk (≥ 1/100 tot < 1/10), ongewoon (≥ 1/1000 tot < 1/100), zeldzaam (≥ 1/10.000 tot < 1/1000) en zeer zeldzaam (< 1/10.000) van Betaferon gebruik.
23 Table 1 (adverse events and laboratory abnormalities with incidence rates ≥ 10% and the respective percentages under placebo; significantly associated side effects < 10%).
Tabel 1 (bijwerkingen en laboratoriumafwijkingen met incidentiecijfers ≥ 10% en de bijbehorende percentages van placebo; significant gerelateerde bijwerkingen < 10%).
Headache Λ Dizziness Insomnia Migraine Paresthesia Eye disorders
Hoofdpijn Λ Duizeligheid Slapeloosheid Migraine Paresthesie Oogaandoeningen
84% (77%) 35% (28%) 31% (33%) 12% (7%) 19% (21%)
84% (77%) 35% 28%) 31% (33%) 12% (7%) 19% (21%)
Conjunctivitis Abnormal vision Λ Ear and labyrinth disorders
Conjunctivitis
Ear pain Cardiac disorders
progressieve progressieve
0% (1%)
(Europese
< 1% (1%)
(Noord-
6% (8%)
kingen
16% (15%)
(BENEFIT) #
Palpitation * Vascular disorders
Betaferon 250 Betaferon Betaferon
1% (1%)
Betaferon
2% (3%)
microgram (placebo)
5% (2%)
n=292 (n=176)
8% (2%)
n=360 (n=358)
Vasodilatation Hypertension °
n=317(n=308)
0% (0%) 2% (0%)
n=124 (n=123)
6% (4%) 4% (2%)
3% (1%)
13% (8%) 9% (8%)
11% (15%)
18% (17%) 7% (2%)
7% (4%)
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders Upper respiratory infection
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen Oorpijn Hartaandoeningen
18% (19%)
0% (1%)
3% (2%)
< 1% (1%)
Sinusitis
6% (8%)
4% (6%)
16% (15%)
6% (6%)
1% (1%)
16% (18%)
2% (3%)
36% (26%)
5% (2%)
24
8% (2%)
SystemOrganClass
Vasodilatatie
Single Event suggestive of
0% (0%)
Secondary Progressive
6% (4%)
Secondary Progressive
13% (8%)
Relapsing Remitting
18% (17%)
Adverse Event and Laboratory Abnormalities
Hypertensie °
Multiple Sclerosis (BENEFIT) #
2% (0%)
Multiple Sclerosis (European Study)
4% (2%)
Multiple Sclerosis (North American Study)
9% (8%)
Multiple Sclerosis
7% (2%)
Betaferon 250
18% (19%)
Betaferon 250
3% (2%)
Betaferon 250 microgram
-
Betaferon 250
-
microgram microgram
Sinusitis
microgram
6% (6%)
(Placebo) (Placebo)
16% (18%)
n=317 (n=308)
36% (26%)
(Placebo)
2% (2%) 0% (0%)
n=292 (n=176)
5% (10%) 3% (2%)
n=360 (n=358)
11% (15%) 8% (6%)
n=124 (n=123)
31% (23%) 8% (2%)
Cough increased Dyspnea * Gastrointestinal disorders
Diarree
Skin and subcutaneous tissue disorders Skin disorder Λ
Huid- en onderhuidaandoeningen Huidaandoening Λ
Rash °
Uitslag °
Urinary frequency
multipele sclerose
1% (1%)
(Europese
6% (5%)
(Noord-
12% (11%)
(BENEFIT) #
3% (5%)
studie)
Urinary incontinence Urinary urgency
Betaferon 250 Betaferon Betaferon
1% (1%) 1% (1%)
microgram (placebo)
8% (15%) 8% (7%)
250 microgram (Placebo)
20% (19%) 21% (17%)
n=292 (n=176)
2% (1%) 4% (2%)
n=360 (n=358)
Reproductive system and breast disorders Dysmenorrhea Menstrual disorder *
n=317(n=308)
2% (0%) 1% (2%)
n=124 (n=123)
18% (11%) 17% (8%)
12% (11%)
Metrorrhagia Impotence
Urine-incontinentie
2% (0%) 1% (0%)
1% (1%)
12% (6%) 7% (4%)
8% (15%)
10% (10%) 10% (11%)
20% (19%)
General disorders and administration site conditions Injection site reaction Λ § (various kinds) * °
Aandrang
52% (11%)
1% (1%)
78% (20%)
8% (7%)
89% (37%)
21% (17%)
85% (37%)
4% (2%)
Injection site necrosis * ° & Λ
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen Dysmenorroe
1% (0%)
2% (0%)
5% (0%)
< 1% (< 1%)
6% (0%)
6% (5%)
5% (0%)
18% (11%)
Flu-like symptoms *° Fever Λ * °
Menstruatiestoornissen *
44% (18%) 13% (5%)
1% (2%)
61% (40%) 40% (13%)
9% (13%)
43% (33%) 29% (24%)
10% (8%)
52% (48%) 59% (41%)
17% (8%)
25 SystemOrganClass
Metrorragie Impotentie
Single Event suggestive of
2% (0%) 1% (0%)
Relapsing Remitting
12% (6%) 7% (4%)
Adverse Event and Laboratory Abnormalities
10% (10%) 10% (11%)
Multiple Sclerosis (BENEFIT) #
15% (8%) 2% (1%)
Multiple Multiple Sclerosis Sclerosis (European (North Study) American Study)
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Reactie injectieplaats Λ § (diverse typen) * °
Multiple Sclerosis
52% (11%)
Betaferon Betaferon 250 250
78% (20%)
Betaferon 250 microgram
89% (37%)
Betaferon 250
85% (37%)
microgram microgram
Necrose injectieplaats * °
(Placebo)
1% (0%)
26 Table 2 (reporting rates (very common ≥ 1/ 10, common ≥ 1/ 100 to < 1/ 10, uncommon ≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100, rare ≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000, very rare < 1/ 10,000) based on spontaneous adverse drug reaction reports).
26 Tabel 2 (meldingscijfers (zeer vaak ≥ 1/10, vaak (≥ 1/100 tot < 1/10, soms ≥ 1/1000 tot < 1/100, zelden ≥ 1/10.000 tot < 1/1000, zeer zelden < 1/10.000) gebaseerd op spontane meldingen van bijwerkingen.
Respiratrory, thoracic and mediastinal disorders
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinum- aandoeningen
Musculoskeletal, connective tissue and bone disorders
27 Systeem / orgaanklassen Skeletspierstelsel- en bindweefsel- aandoeningen
A number of these products have been measured in the serum and cellular fractions of blood collected from patients treated with interferon beta-1b.
28 Een aantal van deze producten is aangetoond in serum en cellulaire fracties van bloed dat werd afgenomen bij patiënten die met interferon beta-1b werden behandeld.
28 Clinical trials:
Klinische onderzoeken:
Single clinical event suggestive of MS:
29 Eenmalig demyeliniserend voorval wijzend op MS:
29 In the placebo-controlled phase, Betaferon delayed the progression from the first clinical event to clinically definite multiple sclerosis (CDMS) in a statistically significant and clinically meaningful manner, corresponding to a risk reduction of 47% (Hazard Ratio = 0.53, 95% confidence interval (0.39, 0.73), p < 0.0001).
Tijdens de placebo-gecontroleerde fase vertraagde Betaferon de progressie van het eerste klinische voorval tot CDMS op een statistisch significante en klinisch betekenisvolle wijze, overeenkomend met een risicoreductie van 47% (HR 0,53, 95% betrouwbaarheidsinterval (0,39, 0,73, p < 0,0001).
Therapy with Betaferon was well accepted in the study of patients with a single clinical event as indicated by a high rate of trial completion (92.8% in the Betaferon group).
30 Therapie met Betaferon werd goed verdragen in het onderzoek van patiënten met een eenmalig klinisch voorval zoals de hoge voltooide onderzoeken aangeven (92,8% in de Betaferon groep).
The relation of multiple sclerosis disease activity as measured by MRI and clinical outcome is currently not fully understood.
De relatie tussen de ziekteactiviteit van multipele sclerose zoals die met MRI wordt gemeten en het klinische resultaat is momenteel nog niet volledigduidelijk.
30 5.2 Pharmacokinetic properties
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Vial (with powder for solution and injection):
Flacon (met poeder voor oplossing en injectie):
Human albumin Mannitol
Humaan albumine Mannitol
Solvent (sodium chloride solution 5.4 mg/ ml (0.54% w/ v)):
(natriumchlorideoplossing 5,4 mg/ml (0,54% g/v)):
Sodium Chloride, Water for injections.
Natriumchloride, Water voor injecties.
31 6.4 Special precautions for storage
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Vial (with powder for solution for injection):
Flacon (met poeder voor oplossing voor injectie): doorzichtige 3 ml flacon (type I glas) met een butylrubber stop (type I) en een aluminium verzegeling en
3 ml clear vial (type I glass) with a butyl rubber stopper (type I) and aluminium overseal and
Oplosmiddel (met natriumchloride-oplossing 5,4 mg/ml (0,54%)): voorgevulde 2,25 ml injectiespuit (type I glas) met 1,2 ml oplosmiddel.
Solvent (with sodium chloride solution 5.4 mg/ ml (0.54%):
1 voorgevulde spuit met oplosmiddel, 1 flaconadapter met naald en 2 alcoholdoekjes bevatten, of
2.25 ml pre-filled syringe (type I glass) with 1.2 ml solvent.
- Titratieverpakking voor dosistitratie met vier verschillend gekleurde en genummerde
Pack sizes − Pack with 5 single packs, each containing 1 vial with powder, 1 pre-filled syringe with solvent, 1 vial adapter with needle, 2 alcohol wipes or − Pack with 15 single packs, each containing 1 vial with powder, 1 pre-filled syringe with solvent, 1 vial adapter with needle, 2 alcohol wipes or − 3-month pack with 3x15 single packs, each containing 1 vial with powder, 1 pre-filled syringe with solvent, 1 vial adapter with needle, 2 alcohol wipes or − 3-month pack with 3x14 single packs, each containing 1 vial with powder, 1 pre-filled syringe with solvent, 1 vial adapter with needle, 2 alcohol wipes or − Titration pack for dose titration with 4 differently coloured and numbered triple packs:
driestuksverpakkingen:
- yellow, with the number “ 1” (treatment days 1, 3 and 5; 0.25- ml syringe marking),
- geel, met het nummer “ 1” (behandeldagen 1, 3 en 5; 0,25-ml spuitmarkering),
- red, with number “ 2” (treatment days 7, 9 and 11; 0.5- ml syringe marking)
- rood, met nummer “ 2” (behandeldagen 7, 9 en 11; 0,5-ml spuitmarkering)
- green, with number “ 3” (treatment days 13, 15 and 17; 0.75- ml syringe marking)
- groen, met nummer “ 3” (behandeldagen 13, 15 en 17; 0,75-ml spuitmarkering)
- blue, with number “ 4” (treatment days 19, 21 and 23; 0.25, 0.5, 0.75 and 1-ml syringe
- blauw, met nummer “ 4” (behandeldagen 19, 21 en 23; 0,25, 0,5, 0,75 en 1-ml spuitmarkering).
marking) Each triple pack contains 3 vials with powder, 3 pre-filled syringes with solvent, 3 vial adapters with pre-attached needle and 6 alcohol wipes for skin and vial cleaning.
Iedere driestuksverpakking bevat 3 flacons met poeder, 3 voorgevulde spuiten met oplosmiddel, 3 flaconadapters met reeds vastgemaakte naald en 6 alcoholdoekjes voor het reinigen van de huid en flacon.
• Reconstitution:
32 • Reconstitutie:
To reconstitute lyophilised interferon beta-1b for injection, connect the vial adapter with attached needle on the vial.
Om gelyofiliseerd interferon beta-1b te reconstitueren voor injectie, plaatst u de flaconadapter met de reeds bevestigde naald op de flacon.
Connect the pre-filled syringe with solvent to the vial adapter and inject the 1.2 ml of the solvent (sodium chloride solution, 5.4 mg/ ml (0.54% w/ v)) into the Betaferon vial.
Plaats de voorgevulde spuit met oplosmiddel op de flaconadapter en injecteer de 1,2 ml oplosmiddel (natriumchloride 5,4 mg/ml, (0,54% g/v)) in de flacon met Betaferon.
For the dose titration at the start of treatment draw the respective volume as given in section 4.2 Dosage and administration.
Trek voor de dosistitratie bij de start van de behandeling het respectievelijke volume op zoals aangegeven in rubriek 4.2 Dosering en wijze van toediening.
Remove the vial with the vial adapter from the pre-filled syringe before injection.
Verwijder voor het injecteren de flacon met de flaconadapter van de voorgevulde spuit.
Betaferon may also be administered with a suitable autoinjector.
Betaferon kan ook worden toegediend met een geschikte autoinjector.
32 • Disposal
• Verwijdering
33 ANNEX II
33 BIJLAGE II
MANUFACTURERS OF THE BIOLOGICAL ACTIVE SUBSTANCE AND MANUFACTURING AUTHORISATION HOLDER RESPONSIBLE FOR BATCH RELEASE
FABRIKANTEN VAN HET BIOLOGISCH WERKZAME BESTANDDEEL EN HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR DE VERVAARDIGING VERANTWOORDELIJK VOOR VRIJGIFTE
CONDITIONS OF THE MARKETING AUTHORISATION
VOORWAARDEN VERBONDEN AAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Name and address of the manufacturers of the biological active substance
Naam en adres van de fabrikanten van het biologisch werkzame bestanddeel
Boehringer Ingelheim Austria, Dr. -Boehringer-Gasse 5-11, A-1121 Vienna, Austria
Boehringer Ingelheim Austria, Dr. -Boehringer-Gasse 5-11, A-1121 Wenen, Oostenrijk
5650 Hollis Street, Emeryville, CA 94608, USA
5650 Hollis Street, Emeryville, CA 94608, Verenigde Staten
Bayer Schering Pharma AG D-13342 Berlin Germany
Naam en adres van de fabrikant verantwoordelijk voor vrijgifte Bayer Schering Pharma AG D-13342 Berlijn Duitsland
• CONDITIONS OR RESTRICTIONS REGARDING SUPPLY AND USE IMPOSED ON THE MARKETING AUTHORISATION HOLDER
• VOORWAARDEN OF BEPERKINGEN OPGELEGD AAN DE HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN TEN AANZIEN VAN DE LEVERING EN HET GEBRUIK
Medicinal product subject to restricted medical prescription (See Annex I:
Aan beperkt medisch recept onderworpen geneesmiddel (zie bijlage I:
Summary of Product Characteristics, section 4.2).
Samenvatting van de productkenmerken, rubriek 4.2)
• CONDITIONS OR RESTRICTIONS WITH REGARD TO THE SAFE AND EFFECTIVE USE OF THE MEDICINAL PRODUCT
• VOORWAARDEN OF BEPERKINGEN MET BETREKKING TOT EEN VEILIG EN DOELTREFFEND GEBRUIK VAN HET GENEESMIDDEL
35 ANNEX III
35 BIJLAGE III
37 PARTICULARS TO APPEAR ON THE OUTER PACKAGING (15 VIALs / 15 PRE-FILLED SYRINGES)
37 GEGEVENS DIE OP DE BUITENVERPAKKING MOETEN WORDEN VERMELD (15 FLACONS / 15 VOORGEVULDE SPUITEN)
Betaferon 250 microgram/ ml, Powder and solvent for solution for injection Interferon beta-1b
Betaferon 250 microgram/ml, poeder en oplosmiddel voor oplossing voor injectie Interferon bèta-1b
1 ml contains250 microgram (8 million IU) Interferon beta-1b when reconstituted.
1 ml bevat na reconstitutie 250 microgram (8 miljoen IE) interferon beta-1b.
Human albumin, mannitol
Hulpstoffen: humaan albumine en mannitol
15 vials with powder and 15 pre-filled syringes with solvent:
15 flacons met poeder en 15 voorgevulde spuiten met oplosmiddel:
1 vial with powder for solution for injection contains 300 microgram (9.6 million IU).
1 flacon met poeder voor oplossing voor injectie bevat 300 microgram (9,6 miljoen IE).
After reconstitution 1 ml contains 250 microgram (8 million IU)Interferon beta-1b*
Na reconstitutie bevat 1 ml 250 microgram (8 miljoen IE) interferon beta-1b *
1 pre-filled syringe with 1.2 ml solvent for reconstitution contains: sodium chloride solution 5.4 mg/ ml.
1 voorgevulde spuit met 1,2 ml oplosmiddel voor reconstitutie bevat natriumchloride- oplossing 5,4 mg/ml
*Betaferon is formulated to contain a calculated overfill of 20%.
* Betaferon is zodanig samengesteld dat het een berekende overmaat van 20% bevat.
METHOD AND ROUTE OF ADMINISTRATION
WIJZE VAN GEBRUIK EN TOEDIENINGSWEG(EN)
Read the package leaflet before use.
Voor subcutane injectie na reconstitutie met 1,2 ml oplosmiddel Voor eenmalig gebruik Voor gebruik de bijsluiter lezen
Keep out of the reach and sight of children
Buiten het bereik en zicht van kinderen houden.
EXP {MM/ YYYY}
EXP (MM/JJJJ)
In-use stability demonstrated for 3 hours at 2- 8 °C.
De stabiliteit bij gebruik is aangetoond gedurende 3 uur bij 2-8°C.
MARKETING AUTHORISATION NUMBER
NUMMER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN