qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
BYETTA is recommended for use in patients with type 2 diabetes mellitus who are already receiving metformin and/ or a sulphonylurea.
BYETTA wordt aanbevolen voor gebruik door patiënten met diabetes mellitus type 2 die al metformine en/of een sulfonylureumderivaat krijgen.
When BYETTA is added to existing metformin therapy, the current dose of metformin can be continued as no increased risk of hypoglycaemia is anticipated, compared to metformin alone.
Wanneer BYETTA wordt toegevoegd aan behandeling met metformine, kan de huidige dosis metformine worden voortgezet aangezien geen verhoogd risico van hypoglykemie wordt verwacht in vergelijking met metformine alleen.
When BYETTA is added to sulphonylurea therapy, a reduction in the dose of sulphonylurea should be considered to reduce the risk of hypoglycaemia (see section 4.4.).
Wanneer BYETTA wordt toegevoegd aan behandeling met een sulfonylureumderivaat, moet een verlaging van de dosis sulfonylureumderivaat worden overwogen om het risico van hypoglykemie te verlagen (zie rubriek 4.4.).
The dose of BYETTA does not need to be adjusted on a day-by-day basis depending on self- monitored glycaemia.
2 De dosering van BYETTA hoeft niet dagelijks aangepast te worden op basis van zelfcontrole van bloedglucosewaarden.
However, blood glucose self-monitoring may become necessary to adjust the dose of sulphonylureas.
Echter, het zelf meten van de bloedglucose kan nodig zijn om de dosering van het sulfonylureumderivaat aan te passen.
2 Limited experience exists concerning the combination of BYETTA with thiazolidinediones (see section 5.1).
Er is beperkte ervaring met de combinatie van BYETTA met thiazolidinedionen (zie rubriek 5.1).
Specific patient groups Elderly BYETTA should be used with caution and dose escalation from 5 µg to 10 µg should proceed conservatively in patients > 70 years.
De dosisverhoging van 5 μ g naar 10 μ g dient met conservatief beleid te gebeuren bij patiënten ouder dan 70 jaar.
The clinical experience in patients > 75 years is very limited.
De klinische ervaring met patiënten ouder dan 75 jaar is erg beperkt.
Patients with renal impairment No dosage adjustment of BYETTA is necessary in patients with mild renal impairment (creatinine clearance 50 – 80 ml/ min).
Patiënten met nierinsufficiëntie Er is geen doseringsaanpassing van BYETTA noodzakelijk voor patiënten met lichte nierinsufficiëntie (creatinineklaring 50 - 80 ml/min).
In patients with moderate renal impairment (creatinine clearance:30-50 ml/ min), dose escalation from 5 µg to 10 µg should proceed conservatively (see section 5.2).
30 – 50 ml/min) moet de dosisverhoging van 5 µg naar 10 µg voorzichtig worden uitgevoerd (zie rubriek 5.2).
BYETTA is not recommended for use in patients with end-stage renal disease or severe renal impairment (creatinine clearance < 30 ml/ min) (see section 4.4).
BYETTA wordt niet aanbevolen voor gebruik door patiënten met terminale nierziekte of ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min) (zie rubriek 4.4).
Patients with hepatic impairment No dosage adjustment of BYETTA is necessary in patients with hepatic impairment (see section 5.2).
Patiënten met leverfunctiestoornis Er is geen doseringsaanpassing van BYETTA nodig bij patiënten met leverfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).
(see section 5.2).
Kinderen en adolescenten De veiligheid en effectiviteit van exenatide is niet vastgesteld bij patiënten jonger dan 18 jaar (zie rubriek 5.2).
BYETTA should not be used in patients with type 1 diabetes mellitus or for the treatment of diabetic ketoacidosis.
BYETTA mag niet worden gebruikt door patiënten met type 1 diabetes mellitus of voor de behandeling van diabetische ketoacidose.
BYETTA should not be used in type 2 diabetes patients who require insulin therapy due to betacell failure.
BYETTA mag niet worden gebruikt bij patiënten met type 2 diabetes mellitus die insuline behandeling nodig hebben als gevolg van disfunctie van de bètacellen.
Intravenous or intramuscular injection of BYETTA is not recommended.
Intraveneuze of intramusculaire injectie van BYETTA wordt niet aanbevolen.
In patients with end-stage renal disease receiving dialysis, single doses of BYETTA 5 µg increased frequency and severity of undesirable gastrointestinal effects.
Bij patiënten met terminale nierziekte die worden gedialyseerd, namen de frequentie en ernst van ongewenste gastro-intestinale effecten toe bij toediening van enkelvoudige doses BYETTA 5 μ g.
BYETTA is not recommended for use in patients with end-stage renal disease or severe renal impairment (creatinine clearance < 30 ml/ min).
BYETTA wordt niet aanbevolen voor gebruik door patiënten met terminale nierziekte of ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min).
The clinical experience in patients with moderate renal impairment is very limited.
De klinische ervaring bij patiënten met matige nierinsufficiëntie is erg beperkt.
There have been rare, spontaneously reported events of altered renal function, including increased serum creatinine, renal impairment, worsened chronic renal failure and acute renal failure, sometimes requiring hemodialysis.
Er zijn zeldzame, spontaan gemelde voorvallen van een veranderde nierfunctie geweest, waaronder een toegenomen serumkreatinine, nierinsufficiëntie, verslechterd chronisch nierfalen en acuut chronisch nierfalen, waarbij soms hemodialyse nodig was.
Some of these events occurred in patients experiencing events that may affect hydration, including nausea, vomiting, and/ or diarrhoea and/ or receiving pharmacological agents known to affect renal function/ hydration status.
Soms betrof dit patiënten die voorvallen ondervonden die invloed kunnen hebben op de hydratatie, waaronder misselijkheid, overgeven, en/of diarree en/of die geneesmiddelen gebruikten waarvan bekend is dat deze de nierfunctie/hydratatiestatus beïnvloeden.
Concomitant agents included angiotensin converting enzymes inhibitors, angiotensin-II antagonists, nonsteroidal anti-inflammatory medicinal products and diuretics.
Gelijktijdig gebruikte middelen waren angiotensine- omzettend enzymremmers, angiotensine-II antagonisten, niet-steroïde anti-inflammatoire
Reversibility of altered renal function has been observed with supportive treatment and discontinuation of potentially causative agents, including BYETTA.
Omkeerbaarheid van de veranderde nierfunctie is waargenomen bij ondersteunende behandeling en het staken van het gebruik van middelen die mogelijk de oorzaak waren, waaronder BYETTA.
BYETTA has not been studied in patients with severe gastrointestinal disease, including gastroparesis.
BYETTA is niet onderzocht bij patiënten met ernstige ziekte van het maagdarmstelsel, waaronder gastroparese.
Its use is commonly associated with gastrointestinal adverse reactions, including nausea, vomiting, and diarrhoea.
Het gebruik van BYETTA gaat vaak gepaard met gastro-intestinale bijwerkingen, waaronder misselijkheid, braken en diarree.
Therefore, the use of BYETTA is not recommended in patients with severe gastrointestinal disease.
Daarom wordt het gebruik van BYETTA niet aanbevolen bij patiënten met ernstige gastro-intestinale ziekte.
3 There have been rare, spontaneously reported events of acute pancreatitis.
Er zijn zeldzame, spontaan gemelde voorvallen van acute pancreatitis geweest.
Patients should be informed of the characteristic symptom of acute pancreatitis: persistent, severe abdominal pain.
Patiënten dienen geïnformeerd te worden over de karakteristieke kenmerken van acute pancreatitis: aanhoudende, ernstige abdominale pijn.
Resolution of pancreatitis has been observed with supportive treatment.
Genezing van pancreatitis is waargenomen bij ondersteunende behandeling.
If pancreatitis is suspected, BYETTA and other potentially suspect medicinal products should be discontinued.
Als er een vermoeden van pancreatitis is, dient het gebruik van BYETTA en andere mogelijk verdachte geneesmiddelen gestaakt te worden.
The concurrent use of BYETTA with insulin, D-phenylalanine derivatives(meglitinides), or alpha-glucosidase inhibitors has not been studied and cannot be recommended.
Het gelijktijdige gebruik van BYETTA met insuline, derivaten van D-fenylalanine (meglitiniden) of alfaglucosidaseremmers is niet onderzocht en kan niet worden aanbevolen.
The experience in patients with BMI ≤ 25 is limited.
De ervaring bij patiënten met BMI ≤ 25 is beperkt.
This medicinal product contains metacresol, which may cause allergic reactions.
Dit geneesmiddel bevat metacresol, wat allergische reacties kan veroorzaken.
Hypoglycaemia When BYETTA was used in combination with a sulphonylurea, the incidence of hypoglycaemia was increased over that of placebo in combination with a sulphonylurea.
Hypoglykemie Bij gebruik van BYETTA in combinatie met een sulfonylureumderivaat was de incidentie van hypoglykemie hoger dan bij placebo in combinatie met een sulfonylureumderivaat.
In the clinical studies patients on a sulphonylurea combination, with mild renal impairment had an increased incidence of hypoglycaemia compared to patients with normal renal function.
In klinische studies hadden patiënten met lichte nierinsufficiëntie die een combinatie met een sulfonylureumderivaat kregen, een verhoogd optreden van hypoglykemie vergeleken met patiënten met een normale nierfunctie.
To reduce the risk of hypoglycaemia associated with the use of a sulphonylurea, reduction in the dose of sulphonylurea should be considered.
Om het risico van hypoglykemie bij gebruik van een sulfonylureumderivaat te verlagen, dient verlaging van de dosis van het sulfonylureumderivaat te worden overwogen.
Interactions The effect of BYETTA to slow gastric emptying may reduce the extent and rate of absorption of orally administered medicinal products.
Interacties Het vertragende effect van BYETTA op de maaglediging kan de mate en snelheid van de absorptie van oraal toegediende geneesmiddelen verminderen.
BYETTA should be used with caution in patients receiving oral medicinal products that require rapid gastrointestinal absorption and medicinal products with a narrow therapeutic ratio.
BYETTA dient voorzichtig te worden gebruikt bij patiënten die orale geneesmiddelen krijgen waarvoor snelle gastro-intestinale absorptie noodzakelijk is en geneesmiddelen met een smalle therapeutische ratio.
Specific recommendations regarding intake of such medicinal products in relation to BYETTA is given in section 4.5.
Specifieke aanbevelingen betreffende de inname van deze geneesmiddelen in relatie tot BYETTA worden gegeven in rubriek 4.5.
The effect of BYETTA to slow gastric emptying may reduce the extent and rate of absorption of orally administered medicinal products.
Het vertragende effect van BYETTA op de maaglediging kan de mate en snelheid van de absorptie van oraal toegediende geneesmiddelen verminderen.
Patients receiving medicinal products of either a narrow therapeutic ratio or medicinal products that require careful clinical monitoring should be followed closely.
Patiënten die geneesmiddelen krijgen met een smalle therapeutische ratio of geneesmiddelen die zorgvuldige klinische controle vereisen, moeten nauwlettend worden gevolgd.
These medicinal products should be taken in a standardised way in relation to BYETTA injection.
Deze geneesmiddelen dienen op een gestandaardiseerde manier te worden ingenomen in relatie tot de BYETTA-injectie.
If such medicinal products are to be administered with food, patients should be advised to, if possible, take them with a meal when BYETTA is not administered.
Als dergelijke geneesmiddelen met voedsel moeten worden ingenomen, moet patiënten worden geadviseerd deze, indien mogelijk, in te nemen met een maaltijd waarbij BYETTA niet wordt toegediend.
For oral medicinal products that are particularly dependent on threshold concentrations for efficacy, such as antibiotics, patients should be advised to take those medicinal products at least 1 hour before BYETTA injection.
Voor orale geneesmiddelen die voor de werkzaamheid hoofdzakelijk afhankelijk zijn van drempelconcentraties, zoals antibiotica, moet patiënten worden geadviseerd deze geneesmiddelen ten minste 1 uur voor de BYETTA-injectie in te nemen.
BYETTA is not expected to have any clinically relevant effects on the pharmacokinetics of metformin or sulphonylureas.
Het is niet aannemelijk dat BYETTA enig klinisch relevant effect heeft op de farmacokinetiek van metformine of sulfonylureumderivaten.
Hence no restriction in timing of intake of these medicinal products in relation to BYETTA injection are needed.
Daarom is er geen beperking nodig van het tijdstip waarop deze geneesmiddelen dienen te worden ingenomen in relatie tot de BYETTA-injectie.
Gastroresistant formulations containing substances sensitive for degradation in the stomach, such as proton pump inhibitors, should be taken at least 1 hour before or more than 4 hours after BYETTA injection.
4 Maagsapresistente recepturen die bestanddelen bevatten die gevoelig zijn voor degradatie in de maag, zoals protonpompremmers, dienen tenminste 1 uur vóór of meer dan 4 uur ná injectie met BYETTA ingenomen te worden.
Paracetamol Paracetamol was used as a model medicinal product to evaluate the effect of exenatide on gastric emptying.
Paracetamol Paracetamol werd gebruikt als een modelgeneesmiddel voor de beoordeling van het effect van exenatide op de maaglediging.
When 1000mg paracetamol was given with 10 µg BYETTA (0 h) and 1h, 2h and 4h after BYETTA injection, paracetamol AUCs were decreased by 21%, 23%, 24% and 14% respectively; Cmax was decreased by 37%, 56%, 54% and 41%, respectively; tmax was increased from 0.6h in the control period to 0.9h, 4.2h, 3.3h, and 1.6h, respectively.
Wanneer 1000 mg paracetamol werd toegediend met 10 µg BYETTA (0 uur) en 1 uur, 2 uur en 4 uur na injectie van BYETTA, nam de AUC van paracetamol af met respectievelijk 21%, 23%, 24% en 14%, daalde de Cmax met respectievelijk 37%, 56%, 54% en 41%, en nam de tmax toe van 0,6 uur in de controleperiode tot respectievelijk 0,9 uur, 4,2 uur, 3,3 uur en 1,6 uur.
Paracetamol AUC, Cmax and tmax were not significantly changed when paracetamol was given 1 hour before BYETTA injection.
AUC, Cmax en tmax van paracetamol veranderden niet significant wanneer paracetamol 1 uur vóór injectie van BYETTA werd toegediend.
No adjustment to paracetamol dosing is required based on these study results.
Gebaseerd op deze onderzoeksresultaten is er geen dosisaanpassing vereist voor paracetamol.
4 HMG CoA reductase inhibitors Lovastatin AUC and Cmax were decreased approximately 40% and 28%, respectively, and Tmax was delayed about 4 h when BYETTA (10 µg BID) was administered concomitantly with a single dose of lovastatin (40 mg) compared with lovastatin administered alone.
HMG-CoA-reductaseremmers AUC en Cmax van lovastatine werden met respectievelijk ongeveer 40% en 28% verlaagd, en Tmax werd met ongeveer 4 uur vertraagd wanneer BYETTA (10 μ g tweemaal daags) gelijktijdig met een enkelvoudige dosis lovastatine (40 mg) werd toegediend in vergelijking met toediening van alleen lovastatine.
In the 30-week placebo-controlled clinical trials, concomitant use of BYETTA and HMG CoA reductase inhibitors was not associated with consistent changes in lipid profiles (see section 5.1).
In de 30 weken durende placebogecontroleerde klinische onderzoeken ging gelijktijdig gebruik van BYETTA en HMG-CoA-reductaseremmers niet gepaard met consistente veranderingen in lipidenprofielen (zie rubriek 5.1).
Although no predetermined dose adjustment is required, one should be aware of possible changes in LDL-C or total cholesterol.
Hoewel er geen vooraf vastgestelde aanpassing van de dosis nodig is, dient men bedacht te zijn op mogelijke veranderingen in LDL-C of totaal cholesterol.
Lipid profiles should be monitored regularly.
Lipidenprofielen dienen regelmatig gecontroleerd te worden.
Digoxin, lisinopril and warfarin A delay in tmax of about 2h was observed when digoxin, lisinopril or warfarin was administered 30 min after exenatide.
Digoxine, lisinopril en warfarine Een vertraging in Tmax van ongeveer 2 uur werd waargenomen wanneer digoxine, lisinopril of warfarine 30 min. na exenatide werd toegediend.
No clinically relevant effects on Cmax or AUC were observed.
Er werden geen klinisch relevante effecten op Cmax of AUC waargenomen.
However, since market introduction, increased INR has been reported during concomitant use of warfarin and BYETTA.
Echter, sinds de marktintroductie, is verhoogd INR gerapporteerd bij gelijktijdig gebruik van warfarine en BYETTA.
INR should be closely monitored during initiation and dose increase of BYETTA therapy in patients on warfarin and/ or cumarol derivatives (see section 4.8).
INR dient regelmatig gecontroleerd te worden bij aanvang en dosisverhoging van de BYETTA behandeling bij patiënten die warfarine en/of cumarinederivaten krijgen (zie rubriek 4.8).
Ethinyl estradiol and levonorgestrel Administration of a combination oral contraceptive (30 µg ethinyl estradiol plus 150 µg levonorgestrel) one hour before BYETTA (10 µg BID) did not alter the AUC, Cmax or Cmin of either ethinyl estradiol or levonorgestrel.
Ethinyl estradiol en levonorgestrel De toediening van een combinatie van orale anticonceptiva (30 μ g ethinyl estradiol plus 150 μ g levonorgestrel) één uur voor BYETTA (10 μ g BID) gaf geen veranderingen in de AUC, Cmax of de Cmax van zowel ethinylestradiol als levonorgestrel.
Administration of the oral contraceptive 30 minutes after BYETTA did not affect AUC but resulted in a reduction of the Cmax of ethinyl estradiol by 45%, and Cmax of levonorgestrel by 27-41%, and a delay in tmax by 2-4 h due to delayed gastric emptying.
Toediening van orale anticonceptiva 30 minuten na BYETTA had geen effect op de AUC, maar resulteerde in een vermindering van de Cmax van ethinylestradiol met 45% en de Cmax van levonorgestrel met 41% en een vertraging van de Tmax van 2 tot 4 uur door een vertraagde maaglediging.
The reduction in Cmax is of limited clinical relevance and no adjustment of dosing of oral contraceptives is required.
De vermindering van de Cmax is van beperkte klinische relevantie en een dosisaanpassing van orale anticonceptiva is niet nodig.
There are no adequate data from the use of BYETTA in pregnant women.
Er zijn geen toereikende gegevens over het gebruik van BYETTA bij zwangere vrouwen.
Studies in animals have shown reproductive toxicity (see section 5.3).
Uit experimenteel onderzoek bij dieren is reproductietoxiciteit gebleken (zie 5.3).
BYETTA should not be used during pregnancy and the use of insulin is recommended.
BYETTA dient niet door zwangere vrouwen te worden gebruikt en het gebruik van insuline wordt aanbevolen.
If a patient wishes to become pregnant, or pregnancy occurs, treatment with BYETTA should be discontinued.
Indien een patiënt zwanger wenst te worden of indien zwangerschap optreedt, dient behandeling met BYETTA te worden gestaakt.
It is unknown whether exenatide is excreted in human milk.
Het is niet bekend of exenatide bij de mens overgaat in de moedermelk.
BYETTA should not be used if breast feeding.
BYETTA mag niet worden gebruikt wanneer borstvoeding wordt gegeven.
No studies on the effects on the ability to drive and use machines have been performed.
Er zijn geen onderzoeken uitgevoerd naar de effecten op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen.
When BYETTA is used in combination with a sulphonylurea, patients should be advised to take precautions to avoid hypoglycaemia while driving and using machines.
Wanneer BYETTA wordt gebruikt in combinatie met een sulfonylureumderivaat moet patiënten worden geadviseerd voorzorgen te nemen om hypoglykemie
Table 1 lists adverse reactions reported from Phase 3 studies.
In tabel 1 staan de bijwerkingen die zijn gemeld tijdens fase-3-onderzoeken.
The table presents adverse reactions that occurred with an incidence ≥ 5% and more frequently among BYETTA-treated patients than insulin- or placebo-treated patients.
De tabel vermeldt bijwerkingen die optraden met een incidentie van ≥ 5% en zich vaker voordeden bij met BYETTA behandelde patiënten dan bij patiënten behandeld met insuline of placebo.
The table also includes adverse reactions that occurred with an incidence ≥ 1% and with a statistically significantly higher and/ or ≥ 2X incidence among BYETTA-treated patients than insulin- or placebo-treated patients.
De tabel vermeldt tevens bijwerkingen die optraden met een incidentie van ≥ 1% en met een statistisch significant hogere en/of ≥ 2 maal zo hoge incidentie bij met BYETTA behandelde patiënten dan bij patiënten behandeld met insuline of placebo.
The reactions are listed below as MedDRA preferred term by system organ class and absolute frequency.
De reacties zijn hieronder weergegeven als MedDRA-voorkeursterm per systeem/orgaanklasse en absolute frequentie.
Patient frequencies are defined as: very common (≥ 1/ 10) and common (≥ 1/ 100, < 1/ 10).
Patiëntfrequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/10) en vaak (≥ 1/100, < 1/10).
Adverse reactions reported in long term phase 3 controlled studies1
Bijwerkingen gemeld in langlopende gecontroleerde fase-3-onderzoeken1
Body system/ adverse reaction terms
Termen voor orgaansysteem/bijwerking
Frequency of occurrence
Frequentie van optreden
Reactions
Reacties
Metabolism and nutrition disorders Hypoglycaemia (with metformin and a sulphonylurea) 2
Voedings- en stofwisselingsstoornissen Hypoglykemie (met metformine en een sulfonylureumderivaat) 2
Hypoglycaemia (with a sulphonylurea) Decreased appetite Nervous system disorders
Hypoglykemie (met een sulfonylureumderivaat)
Headache 2 Dizziness Gastrointestinal disorders
Hoofdpijn 2 Duizeligheid Maagdarmstelselaandoeningen
Nausea Vomiting Diarrhoea Dyspepsia Abdominal pain Gastroesophageal reflux disease Abdominal distension Skin and subcutaneous tissue disorders
Misselijkheid Braken Diarree Dyspepsie Buikpijn Gastro-oesofageale refluxziekte Abdominale distensie Huid- en onderhuidaandoeningen
Hyperhidrosis 2 General disorders and administrative site conditions
Schrikachtigheid 2
1
Asthenie
Data from Phase 3 comparator-controlled studies versus placebo, insulin glargine or 30% soluble insulin aspart/ 70% insulin aspart protamine crystals (biphasic insulin aspart) in which patients also received metformin, thiazolidinediones or sulphonylurea in addition to BYETTA or comparator.
1 Gegevens afkomstig van comparatorgecontroleerde fase-3-onderzoeken versus placebo, insuline glargine of 30% oplosbaar insuline aspart / 70% insuline aspart protamine in kristallijne vorm (bifasisch insuline aspart) waarin de patiënten naast BYETTA of een comparator metformine, thiazolidinedionen of sulfonylureumderivaten kregen toegediend.
2 In insulin-comparator controlled studies in which metformin and a sulphonylurea were concomitant medicinal products, the incidence for these adverse reactions was similar for insulin- and BYETTA- treated patients.
2 In met insuline als comparator gecontroleerde onderzoeken waarin metformine en een sulfonylureumderivaat gelijktijdig werden toegediend, was voor patiënten behandeld met insuline en BYETTA de incidentie ten aanzien van deze bijwerkingen vergelijkbaar.
Hypoglycaemia In studies in patients treated with BYETTA and a sulphonylurea (with or without metformin), the incidence of hypoglycaemia was increased compared to placebo (23.5% and 25.2% versus 12.6% and 3.3%) and appeared to be dependent on the doses of both BYETTA and the sulphonylurea.
6 Hypoglykemie In onderzoek met patiënten die behandeld werden met BYETTA en een sulfonylureumderivaat (met of zonder metformine), was het optreden van hypoglykemie toegenomen in vergelijking tot placebo (23,5% en 25,2% versus 12,6% en 3,3%) en bleek afhankelijk van de dosering van zowel BYETTA als het sulfonylureum.
Most episodes of hypoglycaemia were mild to moderate in intensity, and all resolved with oral administration of carbohydrate.
De meeste episodes van hypoglykemie waren licht tot matig in intensiteit en alle verdwenen na orale toediening van carbohydraat.
Nausea The most frequently reported adverse reaction was nausea.
Misselijkheid De meest gemelde bijwerking was misselijkheid.
In patients treated with 5 µg or 10 µg BYETTA, generally 40-50% reported at least one episode of nausea.
Van de patiënten behandeld met 5 µg of 10 µg BYETTA maakte over het algemeen 40 – 50% melding van ten minste één episode van misselijkheid.
Most episodes of nausea were mild to moderate and occurred in a dose-dependent fashion.
De meeste episoden van misselijkheid waren licht tot matig van aard en traden dosisafhankelijk op.
With continued therapy, the frequency and severity decreased in most patients who initially experienced nausea.
Bij voortzetting van de behandeling namen bij de meeste patiënten die in eerste instantie last hadden van misselijkheid, de frequentie en ernst hiervan af.
The incidence of withdrawal due to adverse events was 8% for BYETTA-treated patients, 3% for placebo-treated and 1% for insulin-treated patients in the long-term controlled trials (16 weeks or longer).
De incidentie van terugtrekking uit de langlopende gecontroleerde onderzoeken (16 weken of langer) in verband met bijwerkingen was 8% voor patiënten behandeld met BYETTA, 3% voor patiënten behandeld met placebo en 1% voor patiënten behandeld met insuline.
The most common adverse events leading to withdrawal for BYETTA-treated patients were nausea (4% of patients) and vomiting (1%).
De meest voorkomende bijwerkingen bij patiënten behandeld met BYETTA die leidden tot terugtrekking waren misselijkheid (4% van de patiënten) en braken (1%).
For placebo-treated or insulin-treated patients, < 1% withdrew due to nausea or vomiting.
Van de patiënten behandeld met placebo of insuline trok < 1% zich terug in verband met misselijkheid of braken.
6 BYETTA-treated patients in the open-label extension studies at 82 weeks experienced similar types of adverse events observed in the controlled trials.
Na 82 weken werden gedurende de open-label-extensie-onderzoeken vergelijkbare typen bijwerkingen waargenomen bij met BYETTA behandelde patiënten als bij de controletrials.
Injection site reactions Injection site reactions have been reported in approximately 5.1% of subjects receiving BYETTA in long-term (16 weeks or longer) controlled trials.
Reacties op de injectieplaats Reacties op de injectieplaats zijn gemeld bij ongeveer 5,1% van de proefpersonen die BYETTA kregen in langlopende (16 weken of langer) gecontroleerde onderzoeken.
These reactions have usually been mild and usually did not result in discontinuation of BYETTA.
Deze reacties waren doorgaans licht van aard en leidden gewoonlijk niet tot stopzetting van BYETTA.
Immunogenicity Consistent with the potentially immunogenic properties of protein and peptide pharmaceuticals, patients may develop anti-exenatide antibodies following treatment with BYETTA.
Immunogeniciteit Overeenkomstig de potentieel immunogene eigenschappen van geneesmiddelen op basis van eiwitten en peptiden kunnen patiënten na behandeling met BYETTA antilichamen tegen exenatide ontwikkelen.
In most patients who develop antibodies, antibody titres diminish over time and remain low through 82 weeks.
Bij de meeste patiënten die antilichamen ontwikkelen, dalen de antilichaamtiters na verloop van tijd en blijven laag gedurende de 82 weken.
Overall the percentage of antibody positive patients was consistent across clinical trials.
Over het geheel genomen was het percentage antilichaampositieve patiënten in de verschillende klinische onderzoeken consistent.
Patients who developed anti-exenatide antibodies had similar rates and types of adverse events as those with no anti-exenatide antibodies.
Bij patiënten die antilichamen tegen exenatide ontwikkelden, kwamen de aantallen en typen bijwerkingen overeen met die van degenen zonder antilichamen tegen exenatide.
In the three placebo-controlled trials (n=963) 38% of patients had low titre anti-exenatide antibodies at 30 weeks.
In de drie placebogecontroleerde onderzoeken had bij 30 weken (n = 963) 38% van de patiënten lage titers van antilichamen tegen exenatide.
For this group, the level of glycaemic control (HbA1c) was generally comparable to that observed in those without antibody titres.
In deze groep was de mate van glykemische controle (HbA1c) over het algemeen vergelijkbaar met die bij degenen zonder antilichaamtiters.
An additional 6% of patients had higher titre antibodies at 30 weeks.
Nog eens 6% van de patiënten had hogere antilichaamtiters bij 30 weken.
About half of this 6% (3% of the total patients given BYETTA in the controlled studies), had no apparent glycaemic response to BYETTA.
Ongeveer de helft van deze 6% (3% van het totale aantal patiënten dat BYETTA in de gecontroleerde onderzoeken kreeg toegediend) had geen duidelijke glykemische respons op BYETTA; de rest had een glykemische respons die overeenkwam met die van patiënten zonder antilichamen.
In two insulin- comparator controlled trials (n=475) comparable efficacy and adverse events were observed in BYETTA-treated patients regardless of antibody titre.
In twee met insuline als comparator gecontroleerde onderzoeken (n = 475) werden vergelijkbare werkzaamheid en bijwerkingen waargenomen bij met BYETTA behandelde patiënten met en zonder antilichaamtiters.
Examination of antibody-positive specimens from one long-term uncontrolled study revealed no significant cross-reactivity with similar endogenous peptides (glucagon or GLP-1).
Onderzoek van antilichaampositieve monsters van één langlopend niet-gecontroleerd onderzoek liet geen significante kruisreactiviteit zien met soortgelijke endogene peptiden (glucagon of GLP-1).
Spontaneous reports Since market introduction of BYETTA, the following additional adverse reactions have been reported:
Spontane meldingen Sinds de marktintroductie van BYETTA zijn de volgende additionele bijwerkingen gemeld:
Immune system disorders: anaphylactic reaction, very rarely.
Immuunsysteemaandoeningen: anafylactische reactie, zeer zelden.
Metabolism and nutritional disorders: dehydration, generally associated with nausea, vomiting and/ or diarrhoea.
7 Voedings- en stofwisselingsstoornissen: uitdroging, in het algemeen als gevolg van misselijkheid, braken, en/of diarree.
Nervous system disorders: dysgeusia, somnolence.
Zenuwstelselaandoeningen: stoornis in de smaakgewaarwording, slaperigheid.
Gastrointestinal disorders: eructation, constipation, flatulence, acute pancreatitis (see section 4.4).
Maagdarmstelselaandoeningen: ructus, obstipatie, flatulentie, acute pancreatitis (zie rubriek 4.4).
Renal and urinary disorders: altered renal function, including acute renal failure, worsened chronic renal failure, renal impairment, increased serum creatinine (see section 4.4).
Nier-en urinewegstoornissen: veranderde nierfunctie, waaronder acuut nierfalen, verslechterd chronisch nierfalen, nierinsufficiëntie, toegenomen serumkreatinine (zie rubriek 4.4).
Skin and subcutaneous tissue disorders: macular rash, papular rash, pruruitis, urticaria, angioneurotic oedema.
Huid- en onderhuidaandoeningen: vlekkerige of pukkelvormige huiduitslag, jeuk, urticaria, angioneurotisch-oedeem,
Investigations: international normalised ratio increased with concomitant warfarin, some reports associated with bleeding (see section 4.5).
Onderzoeken: international normalised ratio (INR) verhoogd met gelijktijdig gebruik van warfarine, in sommige rapportages geassocieerd met bloedingen (zie rubriek 4.5).
Signs and symptoms of overdose may include severe nausea, severe vomiting and rapidly declining blood glucose concentrations.
Klachten en verschijnselen van een overdosis kunnen onder meer zijn ernstige misselijkheid, ernstig braken en snel dalende bloedglucoseconcentraties.
In the event of overdose, appropriate supportive treatment (possibly given parenterally) should be initiated according to the patient ’ s clinical signs and symptoms.
In geval van een overdosis moet de aangewezen ondersteunende behandeling (mogelijk parenteraal) worden gestart afhankelijk van de klinische klachten en verschijnselen van de patiënt.
Other blood glucose lowering drugs, excl. insulins, ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: overige bloedglucoseverlagende geneesmiddelen, met uitzondering van insulines, ATC-code:
Mechanism of action Exenatide is an incretin mimetic that exhibits several antihyperglycaemic actions of glucagon-like peptide-1 (GLP-1).
Werkingsmechanisme Exenatide is een incretinemimeticum dat een aantal antihyperglykemische werkingen vertoont van glucagonachtig peptide-1 (glucagon-like peptide-1, GLP-1).
The amino acid sequence of exenatide partially overlaps that of human GLP-1.
De aminozuurvolgorde van exenatide overlapt gedeeltelijk die van humaan GLP-1.
Exenatide has been shown to bind to and activate the known human GLP-1 receptor in vitro, its mechanism of action mediated by cyclic AMP and/ or other intracellular signaling pathways.
Het is aangetoond dat exenatide in vitro bindt aan de bekende humane GLP-1-receptor en deze activeert; het werkingsmechanisme ervan wordt gemedieerd door cyclisch AMP en/of andere intracellulaire signaleringsroutes.
Exenatide increases, on a glucose-dependent basis, the secretion of insulin from pancreatic beta cells.
Exenatide verhoogt de secretie van insuline door pancreatische bètacellen op een glucose-afhankelijke basis.
As blood glucose concentrations decrease, insulin secretion subsides.
Als bloedglucoseconcentraties dalen, neemt de insulineafgifte af.
When exenatide was used in combination with metformin alone, no increase in the incidence of hypoglycaemia was observed over that of placebo in combination with metformin which may be due to this glucose-dependent insulinotropic mechanism.
Wanneer exenatide werd gebruikt in combinatie met metformine alleen, werd geen toename in het optreden van hypoglykemie gezien in vergelijking tot placebo in combinatie met metformine.
(see section 4.4).
Dit zou veroorzaakt kunnen worden door het glucose-afhankelijke insulinotropisch mechanisme (zie rubriek 4.4).
Exenatide suppresses glucagon secretion which is known to be inappropriately elevated in type 2 diabetes.
Exenatide onderdrukt de glucagonafgifte, waarvan bekend is dat deze veel te hoog is bij type 2 diabetes.
Lower glucagon concentrations lead to decreased hepatic glucose output.
Lagere glucagonconcentraties leiden tot verminderde hepatische glucoseafgifte.
However, exenatide does not impair the normal glucagon response and other hormone responses to hypoglycaemia.
Echter exenatide vermindert niet de normale glucagonrespons en andere hormonale reacties op hypoglykemie.
Exenatide slows gastric emptying thereby reducing the rate at which meal-derived glucose appears in the circulation.
Exenatide vertraagt de maaglediging waardoor de snelheid van opname van de maaltijdafkomstige glucose in het bloed afneemt.
Pharmacodynamic effects BYETTA improves glycaemic control through the immediate and sustained effects of lowering both postprandial and fasting glucose concentrations in patients with type 2 diabetes.
Farmacodynamische effecten BYETTA verbetert de glykemische controle door middel van de onmiddellijke en langdurige effecten van verlaging van zowel de postprandiale als nuchtere glucoseconcentraties bij patiënten met type 2 diabetes.
Clinical efficacy The clinical studies comprised 3945 subjects (2997 treated with exenatide), 56% men and 44% women, 319 subjects (230 treated with exenatide) were ≥ 70 years of age and 34 subjects (27 treated with exenatide) were ≥ 75 years of age.
8 Klinische werkzaamheid De klinische onderzoeken bestonden uit 3945 proefpersonen (2997 behandeld met exenatide), 56% mannen en 44% vrouwen, 319 proefpersonen (230 behandeld met exenatide) waren ≥ 70 jaar oud en 34 proefpersonen (27 behandeld met exenatide) waren ≥ 75 jaar oud.
BYETTA reduced HbA1c and body weight in patients treated for 30 weeks in three placebo-controlled studies, whether the BYETTA was added to metformin, a sulphonylurea or a combination of both.
BYETTA verlaagde het HbA1c en lichaamsgewicht bij patiënten die gedurende 30 weken werden behandeld in drie placebogecontroleerde onderzoeken, ongeacht of BYETTA werd toegevoegd aan metformine, een sulfonylureumderivaat of een combinatie van beide.
These reductions in HbA1c were generally observed at 12 weeks after initiation of treatment.
Deze verlagingen van HbA1c werden doorgaans waargenomen op 12 weken na aanvang van de behandeling.
See Table 2.
Zie tabel 2.
The reduction in HbA1c was sustained and the weight loss continued for at least 82 weeks in the subset of 10 µg BID patients completing both the placebo-controlled studies and the uncontrolled study extensions (n=137).
In de groep van patiënten met 10 µg tweemaal daags die beide placebogecontroleerde onderzoeken en de niet- gecontroleerde extensie voltooiden (n = 137) hield de daling van HbA1c aan en bleef het gewichtsverlies doorgaan gedurende ten minste 82 weken.
8 Table 2:
Tabel 2:
Combined results of the 30 week placebo controlled studies (intent to treat patients)
De gecombineerde resultaten van de 30 weken durende placebogecontroleerde onderzoeken (intent-to-treat patiënten)
BYETTA 5µg BID
BYETTA 5µg tweemaal daags
BYETTA 10µg BID
BYETTA 10µg tweemaal daags
N Baseline HbA1c(%) HbA1c(%) change from base line
N Uitgangswaarde HbA1c (%) HbA1c (%) verandering t.o.v. uitgangswaarde
Proportion of patients (%) achieving HbA1c ≤ 7%
Deel van de patiënten (%) die een HbA1c bereikten lager dan 7%
Proportion of patients (%) achieving HbA1c ≤ 7% (patients completing studies)
Deel van de patiënten (%) die een HbA1c bereikten lager dan 7% (patiënten die onderzoek voltooiden)
Baseline weight(kg) Change of weight from baseline(kg)
Uitgangswaarde gewicht (kg) Verandering van gewicht t.o.v. uitgangswaarde (kg)
In a placebo-controlled study of 16 weeks duration, BYETTA (n=121) or placebo (n=112) was added to existing thiazolidinedione treatment, with or without metformin.
In een 16 weken durend placebo-gecontroleerd onderzoek, werd BYETTA (n=121) of placebo (n=112) toegevoegd aan de bestaande thiazolidinedionbehandeling, met of zonder metformine.
BYETTA (5 µg BID for 4 weeks, followed by 10 µg BID) resulted in statistically significant reductions from baseline HbA1c compared to placebo (-0.8% versus +0.1%) as well as significant reductions in body weight (-1.5 versus -0.2 kg).
BYETTA (5 µg tweemaal daags gedurende 4 weken, gevolgd door 10 µg tweemaal daags) bereikte een statistisch significante afname t.o.v. uitgangswaarde HbA1c in vergelijking met placebo (-0,8% versus +0,1%) evenals een significante afname van het lichaamsgewicht (-1,5 versus -0,2 kg).
When BYETTA was used in combination with a thiazolidinedione, the incidence of hypoglycaemia was similar to that of placebo in combination with a thiazolidinedione.
Wanneer BYETTA werd gebruikt in combinatie met een thiazolidinedion was de frequentie van optreden van hypoglykemie vergelijkbaar met dat van placebo in combinatie met een thiazolidinedion.
The experience in patients > 65 years and in patients with impaired renal function is limited.
De ervaring bij patiënten > 65 jaar en bij patiënten met een nierfunctiestoornis is beperkt.
In insulin-comparator studies BYETTA (5 µg BID for 4 weeks, followed by 10 µg BID) in combination with metformin and sulphonylurea significantly (statistically and clinically) improved glycaemic control, as measured by decrease in HbA1c.
In insuline-comparator onderzoeken, verbeterde BYETTA (5 µg tweemaal daags gedurende 4 weken, gevolgd door 10 µg tweemaal daags) in combinatie met metformine en een sulfonylureumderivaat significant (statistisch en klinisch) de glykemische controle zoals gemeten d.m.v.
This treatment effect was comparable to that of insulin glargine in a 26-week study (mean insulin dose 24.9 IU/ day, range 4-95 IU/ day, at the end of study) and biphasic insulin aspart in a 52-week study (mean insulin dose 24.4 IU/ day, range 3-78 IU/ day, at the end of study).
Dit behandelingseffect was vergelijkbaar met dat van insuline glargine in een 26 weken durend onderzoek (gemiddelde insulinedosis 24,9 IE/dag met een spreiding van 4-95 IE/dag aan het einde van het onderzoek) en bifasisch insuline aspart in een 52 weken durend onderzoek (gemiddelde insulinedosis 24,4 IE/dag met een spreiding van 3-78 IE/dag, aan het einde van het onderzoek).
BYETTA lowered HbA1c from 8.21 (n=228) and 8.6% (n=222) by 1.13 and 1.01% while insulin glargine lowered from 8.24 (n=227) by 1.10% and biphasic insulin aspart from 8.67 (n=224) by 0.86%.
BYETTA verlaagde het HbA1c van 8,21 (n=228) en 8,6% (n=222) met 1,13 en 1,01% terwijl insuline glargine dit verlaagde van 8,24 (n=227) met 1,10% en bifasisch insuline aspart van 8,67 (n=224) met 0,86%.
Weight loss of 2.3 kg (2.6%) was achieved with BYETTA in the 26 week study and a loss of 2.5 kg (2.7%) in a 52-week study whereas treatment with insulin was associated with weight gain.
Gewichtsverlies vanaf het oorspronkelijke lichaamsgewicht van 2,3 kg (2,6%) werd bereikt met BYETTA in de 26 weken durende studie en een verlies van 2,5 kg (2,7%) in de 52 weken durende studie terwijl behandeling met insuline werd geassocieerd met gewichtstoename.
Treatment differences (BYETTA minus comparator) were -4.1 kg in the 26-week study and – 5.4 kg in the 52-week study.
Verschillen in de behandeling (BYETTA minus comparator) waren -4,1 kg in de 26 weken durende studie en -5,4 kg in de 52 weken durende studie.
Seven-point self monitored blood glucose profiles (before and after meals and at 3 am) demonstrated significantly reduced glucose values compared to insulin in the postprandial periods after BYETTA injection.
In insuline comparator onderzoeken lieten 7-punts zelfbepaalde bloedglucoseprofielen (vóór en na de maaltijden en om 3 uur ‘ s nachts) significant afgenomen
Premeal blood glucose concentrations were generally lower in patients taking insulin compared to BYETTA.
9 glucosewaarden zien vergeleken bij insuline in de postprandiale perioden na BYETTA-injectie.
Mean daily blood glucose values were similar between BYETTA and insulin.
De bloedglucosewaarden voor de maaltijd waren over het algemeen lager bij patiënten die insuline namen in vergelijking tot BYETTA.
In these studies the incidence of hypoglycaemia was similar for BYETTA and insulin treatment.
Gemiddelde dagelijkse bloedglucosewaarden waren vergelijkbaar voor BYETTA en insuline.
BYETTA has shown no adverse effects on lipid parameters.
BYETTA heeft geen nadelige effecten op lipidenparameters laten zien.
A trend for a decrease in triglycerides has been observed with weight loss.
Een trend van een afname van de triglyceriden is waargenomen bij gewichtsverlies.
Clinical studies with BYETTA have indicated improved beta-cell function, using measures such as the homeostasis model assessment for beta-cell function (HOMA-B) and the proinsulin to insulin ratio.
Klinische onderzoeken met BYETTA duidden op een verbeterde bètacelfunctie aan de hand van maten als de beoordeling met het homeostasemodel van de bètacelfunctie (homeostasis model assessment for beta-cell function, HOMA-B) en de pro-insuline/insulineratio.
A pharmacodynamic study demonstrated in patients with type 2 diabetes (n=13) a restoration of first phase insulin secretion and improved second phase insulin secretion in response to an intravenous bolus of glucose.
Een farmacodynamisch onderzoek bij patiënten met type 2 diabetes (n=13) liet een herstel zien van eerste fase insuline secretie en verbeterde tweede fase insuline secretie als respons op een intraveneuze bolus van glucose.
A reduction in body weight was seen in patients treated with BYETTA irrespective of the occurrence of nausea although the reduction was larger in the group with nausea (mean reduction 2.4kg versus 1.7kg) in the long term controlled studies of up to 52 weeks.
Een afname in het lichaamsgewicht werd geconstateerd bij patiënten behandeld met BYETTA onafhankelijk van het optreden van misselijkheid hoewel de afname groter was in de groep met misselijkheid (gemiddelde afname 2,4 kg versus 1,7 kg) in de lange termijn gecontroleerde onderzoeken t/m 52 weken.
Administration of exenatide has been shown to reduce food intake, due to decreased appetite and increased satiety.
Toediening van exenatide heeft aangetoond de voedselinname te verlagen als gevolg van verminderde eetlust en verhoogde verzadiging.
9 5.2 Pharmacokinetic properties
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorption Following subcutaneous administration to patients with type 2 diabetes, exenatide reaches median peak plasma concentrations in 2 h.
Absorptie Na subcutane toediening aan patiënten met type 2 diabetes bereikt exenatide mediane piekplasmaconcentraties in 2 uur.
Mean peak exenatide concentration (Cmax) was 211 pg/ ml and overall mean area under the curve (AUC0-inf) was 1036 pg • h/ ml following subcutaneous administration of a 10 µg dose of exenatide.
De gemiddelde piekconcentratie van exenatide (Cmax) bedroeg 211 pg/ml en de algehele gemiddelde oppervlakte onder de curve (AUC0-oneindig) bedroeg 1036 pg • h/ml na subcutane toediening van een 10 μ g dosis exenatide.
Exenatide exposure increased proportionally over the therapeutic dose range of 5 µg to 10 µg.
Blootstelling aan exenatide nam proportioneel toe binnen het therapeutische dosisbereik van 5 μ g tot 10 μ g.
Similar exposure is achieved with subcutaneous administration of exenatide in the abdomen, thigh, or arm.
Een vergelijkbare blootstelling wordt bereikt met subcutane toediening van exenatide in de buik, dij of arm.
Distribution The mean apparent volume of distribution of exenatide following subcutaneous administration of a single dose of exenatide is 28 l.
Verdeling Het gemiddelde verdelingsvolume van exenatide na subcutane toediening van een enkelvoudige dosis exenatide bedraagt 28 l.
Metabolism and Elimination Nonclinical studies have shown that exenatide is predominantly eliminated by glomerular filtration with subsequent proteolytic degradation.
Afbraak en eliminatie Uit niet-klinische onderzoeken is gebleken dat exenatide hoofdzakelijk wordt geëlimineerd door glomerulaire filtratie met daaropvolgende proteolytische afbraak.
In clinical studies the mean apparent clearance of exenatide is 9 l/ h and the mean terminal half-life is 2.4 h.
In klinische onderzoeken bedroeg de gemiddelde klaring van exenatide 9 l/uur en de gemiddelde terminale halfwaardetijd bedraagt 2,4 uur.
These pharmacokinetic characteristics of exenatide are independent of the dose.
Deze farmacokinetische kenmerken van exenatide zijn onafhankelijk van de dosis.
Special populations Patients with renal impairment In patients with mild (creatinine clearance 50 to 80 ml/ min) or moderate renal impairment (creatinine clearance 30 to 50 ml/ min), exenatide clearance was mildly reduced compared to clearance in individuals with normal renal function (13% reduction in mild and 36% reduction in moderate renal impairment).
Speciale populaties Patiënten met nierinsufficiëntie Bij patiënten met lichte (creatinineklaring 50 tot 80 ml/min) of matige nierinsufficiëntie (creatinineklaring 30 tot 50 ml/min) was de klaring van exenatide licht verminderd in vergelijking met de klaring bij personen met normale nierfunctie (afname met 13% bij lichte en met 36% bij matige nierinsufficiëntie).
Clearance was significantly reduced by 84% in patients with end-stage renal disease receiving dialysis (see section 4.2).
De klaring was significant verminderd met 84% bij patiënten met terminale nierziekte die werden gedialyseerd (zie rubriek 4.2).
Patients with hepatic insufficiency No pharmacokinetic study has been performed in patients with hepatic insufficiency.
Patiënten met leverinsufficiëntie Er is geen farmacokinetisch onderzoek uitgevoerd bij patiënten met leverinsufficiëntie.
Exenatide is cleared primarily by the kidney, therefore hepatic dysfunction is not expected to affect blood concentrations of exenatide.
Exenatide wordt voornamelijk geklaard door de nier; daarom heeft leverfunctiestoornis waarschijnlijk geen invloed op de exenatideconcentraties in het bloed.
Gender and race Gender and race have no clinically relevant influence on exenatide pharmacokinetics.
Geslacht en ras Geslacht en ras hebben geen klinisch relevante invloed op de farmacokinetiek van exenatide.
Elderly Data in elderly are limited, but suggest no marked changes in exenatide exposure with increased age up to about 75 years old.
10 Ouderen Gegevens bij ouderen zijn beperkt, maar duiden niet op opvallende veranderingen in blootstelling aan exenatide bij een hogere leeftijd tot ongeveer 75 jaar.
There are no pharmacokinetic data in patients > 75 years.
Er zijn geen farmacokinetische gegevens voor patiënten > 75 jaar.