qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Particular caution should be used when prescribing the phosphodiesterase (PDE5) inhibitors sildenafil or vardenafil in patients receiving APTIVUS co-administered with low dose ritonavir.
Bijzondere voorzichtigheid moet worden betracht wanneer de fosfodiësterase (PDE5) remmers sildenafil of vardenafil worden voorgeschreven aan patiënten die APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir krijgen.
Co-administration of APTIVUS and low dose ritonavir with PDE5 inhibitors is expected to substantially increase PDE5 concentrations and may result in an increase in PDE5 inhibitor-associated adverse events including hypotension, visual changes and priapism.
Aangenomen wordt dat gelijktijdige toediening van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, en PDE5-remmers de PDE5-concentratie substantieel zal verhogen en kan resulteren in een toename van de met PDE5-remmers geassocieerde bijwerkingen, inclusief hypotensie, verandering in het gezichtsvermogen en een aanhoudende erectie.
In a pharmacokinetic study performed in healthy male volunteers, co-administration of APTIVUS and low dose ritonavir with single dose tadalafil increased tadalafil exposure (AUC increased by 2.3 fold) at the first dose and did not change tadalafil exposure at steady-state.
In een farmacokinetiek onderzoek bij gezonde, mannelijke vrijwilligers resulteerde gelijktijdige toediening van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, en een eenmalige dosis tadalafil in verhoogde tadalafil blootstelling (AUC nam met een factor 2,3 toe) na de eerste toediening, maar de tadalafil blootstelling bij steady-state veranderde niet.
Therefore it is recommended to prescribe tadalafil after at least 7 days of APTIVUS/ ritonavir dosing.
Daarom wordt aangeraden tadalafil pas voor te schrijven na ten minste 7 dagen van behandeling met APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir.
Narcotic analgesics (Methadone/ Meperidine):
Narcotische analgetica (methadon/ pethidine):
Co-administration of APTIVUS and low dose ritonavir with single dose methadone was demonstrated to decrease methadone pharmacokinetic parameters (AUC0-24h ratio of 0.47 with 90% CI [0.44; 0.51] and Cmax ratio of 0.45 with 90% CI [0.41; 0.49]), in a study conducted in fasted healthy subjects.
In een onderzoek bij gezonde, nuchtere vrijwilligers resulteerde gelijktijdig gebruik van APTIVUS gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir en een eenmalige dosis methadon in een afname van de farmacokinetische parameters van methadon (AUC0- 24h ratio 0,47 met 90% CI [0,44; 0,51] en Cmax ratio 0,45 met 90% CI [0,41; 0,49]).
Therefore in such cases, patients should be monitored for opiate withdrawal syndrome.
Daarom dienen patiënten in dergelijke gevallen te worden gecontroleerd op het optreden van het opiaatonthoudingssyndroom.
Dosage of methadone may need to be increased.
De methadondosering dient eventueel verhoogd te worden.
APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, is expected to decrease meperidine concentrations and increase normeperidine metabolite concentrations.
Gelijktijdige toediening van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir en pethidine zal waarschijnlijk de pethidine concentraties verlagen en de spiegels van de metaboliet norpethidine verhogen.
Dosage increase and long-term use of meperidine with APTIVUS co-administered with low dose ritonavir are not recommended due to the increased concentrations of the metabolite normeperidine which has both analgesic activity and CNS stimulant activity (eg seizures).
Verhoging van de pethidine dosering en langdurig gebruik van pethidine samen met APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir wordt niet aanbevolen, vanwege de verhoogde concentraties van de metaboliet norpethidine die zowel een analgetisch effect heeft als een stimulering van het centrale zenuwstelsel geeft (bijvoorbeeld insulten).
Immunosuppressants (cyclosporin, tacrolimus, sirolimus):
Immunosuppressiva (cyclosporine, tacrolimus, sirolmus):
Concentrations of cyclosporin, tacrolimus, or sirolimus cannot be predicted when co-administered with APTIVUS co-administered with low dose ritonavir, due to conflicting effect of APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, on CYP 3A and Pgp.
Spiegels van cyclosporine, tacrolimus of sirolimus kunnen niet voorspeld worden bij gelijktijdige toediening met APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, door het tegengestelde effect van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, op CYP3A en Pgp.
More frequent concentration monitoring of these medicinal products is recommended until blood levels have been stabilised.
Intensievere controle van de spiegels van deze geneesmiddelen wordt aanbevolen totdat de bloedspiegels zijn gestabiliseerd.
Warfarin and other oral anticoagulants:
Warfarine en andere anticoagulatia:
Consequently, APTIVUS co-administered with low dose ritonavir, may be associated with changes in INR (International Normalised Ratio) values, and may affect anticoagulation (thrombogenic effect) or increase the risk of bleeding.
Gelijktijdig gebruik van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir en warfarine zou het metabolisme van S-warfarine kunnen veranderen (in eerste instantie werd een remming waargenomen en na 10 dagen een netto inductie). Derhalve zou APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, kunnen leiden tot verandering van de INR (International Normalised Ratio) waarden en zou het de antistolling kunnen beïnvloeden (trombogeen effect), of het risico op bloedingen kunnen verhogen.
Close clinical and biological (INR measurement) monitoring is recommended when these medicinal products are combined.
Nauwkeurige klinische controle en INR-metingen worden aanbevolen indien deze geneesmiddelen gecombineerd worden.
12 Proton pump inhibitors:
12 Antacida:
In clinical pharmacokinetic studies of tipranavir/ ritonavir in combination with omeprazole (40 mg qd), no clinically important changes in tipranavir/ ritonavir plasma concentrations were observed and thus no tipranavir/ ritonavir dose adjustment is required.
Aanpassing van de tipranavir/ ritonavir dosis is daarom niet nodig.
Tipranavir/ ritonavir at steady state resulted in decreases in omeprazole AUC and Cmax by 71% and 73%, respectively.
In steady-state veroorzaakte tipranavir/ ritonavir een afname van de AUC en Cmax van omeprazol van respectievelijk 71% en 73%.
Similar effects were observed for the S-enantiomer, esomeprazole.
Voor de S-enantiomeer esomeprazol werden vergelijkbare effecten gezien.
Therefore, the combined use of tipranavir/ ritonavir with either omeprazole or esomeprazole is not recommended (see section 4.4).
Daarom wordt de combinatie van tipranavir/ ritonavir met omeprazol of esomeprazol niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).
If unavoidable, upward dose adjustments for either omeprazole or esomeprazole may be considered based on clinical response to therapy.
Als de combinatie onvermijdelijk is moet overwogen worden de dosering van omeprazol of esomeprazol te verhogen op geleide van de klinische respons.
There are no data available indicating that omeprazole or esomeprazole dose adjustments will overcome the observed pharmacokinetic interaction.
Het is niet bekend of dosisaanpassing van omeprazol of esomeprazol de waargenomen farmacokinetische interactie kan ondervangen.
H2-receptor antagonists:
H2-receptorantagonisten:
No data are available for H2-receptor antagonists in combination with tipranavir and low dose ritonavir.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over H2-recepterantagonisten in combinatie met tipranavir/ ritonavir.
An increase in gastric pH that may result from H2-receptor antagonist therapy is not expected to have an impact on tipranavir plasma concentrations.
De verhoogde pH in de maag als gevolg van de therapie met H2- receptorantagonisten heeft waarschijnlijk geen effect op de tipranavir plasmaspiegels.
Caution should be exercised when such drugs are combined with tipranavir and low dose ritonavir.
Voorzichtigheid moet worden betracht als deze geneesmiddelen gelijktijdig met tipranavir en laag gedoseerd ritonavir worden toegediend.
Theophylline:
Theofylline:
Based on data from the cocktail study where caffeine (CYP1A2 substrate) AUC was reduced by 43%, APTIVUS/ ritonavir is expected to decrease theophylline concentrations.
Gebaseerd op de gegevens van de cocktailstudie waarin de AUC van cafeïne (substraat van CYP1A2) werd gereduceerd met 43%, wordt aangenomen dat APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, de theofyllinespiegel verlaagt.
Theophylline plasma concentrations should be monitored during the first two weeks of co- administration with APTIVUS/ ritonavir and the theophylline dose should be increased as needed.
De theofyllinespiegel dient gecontroleerd te worden tijdens de eerste twee weken van het gelijktijdige gebruik met APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, en de dosering van theofylline dient zonodig verhoogd te worden.
APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, is expected to increase desipramine concentrations.
Verondersteld wordt dat APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, de desipraminespiegel verhoogt.
Dosage reduction and concentration monitoring of desipramine is recommended.
Aanbevolen wordt de dosering van desipramine te verlagen en de desipraminespiegels te monitoren.
Concomitant use of APTIVUS/ ritonavir and oral midazolam is contra-indicated (see section 4.3).
Het gelijktijdige gebruik van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, en oraal toegediend midazolam is gecontraïindiceerd (zie rubriek 4.3).
Ritonavir is a potent inhibitor of CYP3A4 and therefore will affect drugs metabolised by this enzyme.
Ritonavir is een sterke remmer van CYP3A4 en zal daarom geneesmiddelen die door dit enzym worden gemetaboliseerd beïnvloeden.
When co-administered with APTIVUS/ ritonavir at steady-state concentrations of intravenously administered single dose midazolam were increased 2.8 fold (AUC0-24h) and concentrations of orally administered midazolam were increased 10 fold.
Wanneer gelijktijdig toegediend met APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, bij steady-state, werd de spiegel van midazolam na éénmalige intraveneuze toediening verhoogd met een factor 2,8 (AUC0-24h) en werd de spiegel van oraal toegediend midazolam verhoogd met een factor 10.
If APTIVUS/ ritonavir is administered with parenteral midazolam, close clinical monitoring for respiratory depression and/ or prolonged sedation should be instituted and dosage adjustment should be considered.
Als APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, toegediend wordt in combinatie met parenteraal toegediend midazolam dient nauwkeurige controle plaats te vinden op ademhalingsdepressie en/ of verlengde sedatie en dient overwogen te worden om de dosering van midazolam aan te passen.
APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, may double the exposure of orally administered digoxin at first dose, while the net effect at steady state may rather consist in a slight decrease in digoxin exposure.
APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, kan de blootstelling aan oraal toegediende digoxine na de eerste inname verdubbelen, terwijl het netto effect bij steady-state een geringe afname van de digoxine-blootstelling kan laten zien.
Monitoring of digoxin serum concentrations is recommended until steady state has been obtained.
Aanbevolen wordt de digoxine-spiegels te controleren totdat steady-state is bereikt.
In a pharmacokinetic study performed in healthy volunteers, concomitant use of low dose ritonavir (200 mg twice daily) with a single dose of trazodone led to an increased plasma concentration of trazodone (AUC increased by 2.4 fold).
In een farmacokinetisch onderzoek bij gezonde vrijwilligers leidde gelijktijdig gebruik van een lage dosis ritonavir (200 mg tweemaal daags) met een enkele dosis trazodon tot een verhoogde plasmaspiegel van trazodon (de AUC nam toe met factor 2,4).
Adverse events of nausea, dizziness, hypotension and syncope have been observed following co-administration of trazodone and ritonavir in this study.
In dit onderzoek zijn bijwerkingen zoals misselijkheid, duizeligheid, hypotensie en bewusteloosheid geobserveerd na gelijktijdige toediening van trazodon en ritonavir.
However, it is unknown whether the combination of tipranavir/ ritonavir might cause a larger increase in trazodone exposure.
Het is echter niet bekend of de combinatie tipranavir/ ritonavir een grotere
The combination should be used with caution and a lower dose of trazodone should be considered.
De combinatie dient met voorzichtigheid te worden gebruikt en een lagere dosis trazodon dient te worden overwogen.
APTIVUS co-administered with low-dose ritonavir at steady-state resulted in approximately a 50% decrease in bupropion Cmax and AUC0-12h.
Gelijktijdige toediening van APTIVUS met laag gedoseerd ritanovir bij steady-state resulteerde in een afname van ongeveer 50% van de Cmax en AUC0-12h van bupropion.
This effect may be due to induction of bupropion metabolism.
Dit effect kan het gevolg zijn van de inductie van het metabolisme van bupropion.
There was no relevant change in TPV Cmin.
Er was geen relevante verandering in de Cmin van tipranavir.
If the co- administration with bupropion is judged unavoidable, this should be done under close clinical monitoring for bupropion efficacy, without exceeding the recommended dosage, despite the observed induction.
Indien gelijktijdige toediening van bupropion niet te vermijden is, dient nauwkeurige klinische controle plaats te vinden op de werkzaamheid van bupropion, zonder dat de aanbevolen dosering wordt overschreden, ondanks de waargenomen inductie.
The pharmacokinetic
Een farmacodynamische interactiestudie bij gezonde vrijwilligers laat zien dat toediening van loperamide en APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, geen klinisch relevante verandering gaf in de respiratoire respons op kooldioxide.
13 analysis showed that the AUC and Cmax of loperamide are reduced by 51% and 61%, respectively, and the Cmin of tipranavir by 26%.
Farmacokinetische analyse laat een verlaging zien van de AUC en Cmax van respectievelijk 51% en 61%, en een verlaging van de Cmin van tipranavir van 26%.
The clinical relevance of these changes is unknown.
De klinische relevantie van deze veranderingen is niet bekend.
Fluticasone propionate (interaction with ritonavir):
Fluticasonpropionaat (interactie met ritonavir):
In a clinical study where ritonavir 100 mg capsules bid were co-administered with 50 µg intranasal fluticasone propionate (4 times daily) for 7 days in healthy subjects, the fluticasone propionate plasma levels increased significantly, whereas the intrinsic cortisol levels decreased by approximately 86% (90% confidence interval 82-89%).
In een klinische studie bij gezonde vrijwilligers, waar ritonavir 100 mg capsules tweemaal daags gelijktijdig werd gebruikt met 50 µg intranasaal fluticasonpropionaat (4 maal daags) gedurende 7 dagen, namen de fluticasonpropionaat plasmaspiegels significant toe, terwijl de intrinsieke cortisolspiegels afnamen met ongeveer 86% (90% betrouwbaarheidsinterval 82-89%).
Greater effects may be expected when fluticasone propionate is inhaled.
Een groter effect mag worden verwacht wanneer fluticasonpropionaat geïnhaleerd wordt.
Systemic corticosteroid effects including Cushing's syndrome and adrenal suppression have been reported in patients receiving ritonavir and inhaled or intranasally administered fluticasone propionate; this could also occur with other corticosteroids metabolised via the P450 3A pathway eg budesonide.
Systemische corticosteroïd-effecten waaronder het syndroom van Cushing en adrenerge suppressie zijn gerapporteerd bij patiënten die ritonavir en fluticasonpropionaat gebruikten (geïnhaleerd of intranasaal toegediend); dit kan ook optreden bij andere corticosteroïden die gemetaboliseerd worden via CYP 3A, zoals budesonide.
Consequently, concomitant administration of tipranavir, co-administered with low dose ritonavir, and these glucocorticoids is not recommended unless the potential benefit of treatment outweighs the risk of systemic corticosteroid effects (see section 4.4).
Daarom wordt gelijktijdig gebruik van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, en deze glucocoticosteroïden niet aangeraden, tenzij het mogelijke voordeel van de behandeling opweegt tegen het risico op systemische effecten van corticosteroïden (zie rubriek 4.4).
A dose reduction of the glucocorticoid should be considered with close monitoring of local and systemic effects or a switch to a glucocorticoid, which is not a substrate for CYP3A4 (e. g. beclomethasone).
Een dosisverlaging van het glucocorticoïd met nauwgezette controle van lokale en systemische effecten dient overwogen te worden, of er kan worden overgestapt naar een glucocorticoïd dat geen substraat is voor CYP3A4 (zoals beclomethason).
Moreover, in case of withdrawal of glucocorticoids progressive dose reduction may have to be performed over a longer period.
Bovendien is, in geval van stoppen van glucocorticoïden een geleidelijke dosisreductie gedurende een langere periode wellicht noodzakelijk.
The effects of high fluticasone systemic exposure on ritonavir plasma levels are as yet unknown.
Het effect van hogere systemische fluticason blootstelling op ritonavir plasmaspiegels is nog niet bekend.
There are no adequate data from the use of APTIVUS in pregnant women.
Er zijn onvoldoende gegevens over het gebruik van APTIVUS bij zwangere vrouwen.
Studies in animals have shown reproductive toxicity (see section 5.3).
In proefdierstudies werd reprotoxiciteit waargenomen (zie rubriek 5.3).
Tipranavir should be used during pregnancy only if the potential benefit justifies the potential risk to the foetus.
Tipranavir dient tijdens de zwangerschap uitsluitend te worden gebruikt als het potentiële voordeel het mogelijke risico voor de foetus rechtvaardigt.
APTIVUS adversely interacts with oral contraceptives.
APTIVUS heeft een ongunstige wisselwerking met orale anticonceptiva.
Therefore, an alternative, effective, safe method of contraception should be used during treatment.
Daarom dient tijdens de behandeling een andere, effectieve en veilige anticonceptiemethode te worden gebruikt.
Consistent with the recommendation that HIV-infected mothers should not breast-feed their infants under any circumstances to avoid risking postnatal transmission of HIV, mothers should discontinue breast-feeding if they are receiving APTIVUS.
Daarom dienen moeders de borstvoeding te stoppen indien ze APTIVUS gebruiken.
No studies on the effects on the ability to drive and use machines have been performed.
Er is geen onderzoek verricht naar de effecten op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
Patients should be informed that APTIVUS soft capsules contain small amounts of alcohol (7% ethanol, ie 100 mg per capsule or 200 mg per dose).
De patiënt dient erop gewezen te worden dat APTIVUS zachte capsules een kleine hoeveelheid alcohol bevatten (7% ethanol, dit is 100 mg per capsule of 200 mg per dosering).
4.8 Undesirable effects
14 4.8 Bijwerkingen
APTIVUS co-administered with low dose ritonavir, has been associated with reports of significant liver toxicity.
Ernstige levertoxiciteit is gerapporteerd tijdens het gebruik van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir.
In Phase III RESIST trials, the frequency of transaminase elevations was significantly increased in the APTIVUS/ ritonavir arm compared to the comparator arm.
In de fase 3 RESIST onderzoeken werden significant meer verhoogde transaminase-waarden gezien in de APTIVUS/ ritonavir arm dan in de referentie arm.
Close monitoring is therefore needed in patients treated with APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir (see section 4.4).
Regelmatige controle is daarom noodzakelijk bij patiënten die behandeld worden met APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir (zie rubriek 4.4).
Limited data are currently available for the use of APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, in patients co-infected with hepatitis B or C.
Er zijn weinig gegevens beschikbaar over het gebruik van APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, bij patiënten met een co-infectie met hepatitis B of C.
APTIVUS should therefore be used with caution in patients co-infected with hepatitis B or C.
Men dient derhalve voorzichtig te zijn met het gebruik van APTIVUS bij patiënten met een co-infectie met hepatitis B of C.
APTIVUS should be used in this patient population only if the potential benefit outweighs the potential risk, and with increased clinical and laboratory monitoring.
APTIVUS dient in deze patiëntengroep alleen gebruikt te worden als de potentiële voordelen opwegen tegen het mogelijke risico, en met frequentere klinische en laboratorium controle.
Tipranavir, co-administered with low dose ritonavir has been studied in a total of 6308 HIV-positive adults as combination therapy in clinical studies, including compassionate use studies.
APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, in combinatie met andere antiretrovirale middelen, is onderzocht in klinische studies inclusief het compassionate use programma bij in totaal 6308 HIV-positieve volwassenen.
909 adults in clinical trials, including 541 in
Hiervan kregen 5219 patiënten een dosering van 500 mg/ 200 mg tweemaal daags en werden 909 volwassenen ten minste 48 weken behandeld met 500 mg/ 200 mg tweemaal daags, waaronder 541 in de RESIST-1 en RESIST-2 onderzoeken.
The following clinical safety features (hepatotoxicity, hyperlipidaemia, bleeding events, rash) were seen at higher frequency among APTIVUS/ ritonavir treated patients when compared with the comparator arm treated patients in the RESIST trials, or have been observed with APTIVUS/ ritonavir administration.
De hierna beschreven klinische veiligheidsaspecten (levertoxiciteit, hyperlipidemie, bloedingen en huiduitslag) werden vaker gezien bij de met APTIVUS/ ritonavir behandelde patiënten dan bij de patiënten in de referentie arm in de RESIST onderzoeken, of zijn gezien bij het gebruik van APTIVUS/ ritonavir.
The clinical significance of these observations has not been fully explored.
De klinische betekenis van deze waarnemingen is niet volledig opgehelderd.
Hepatotoxicity:
Levertoxiciteit:
After 48 weeks of follow-up, the frequency of Grade 3 or 4 ALAT and/ or ASAT abnormalities was higher in APTIVUS/ ritonavir patients compared with comparator arm patients (10% and 3.4%, respectively).
Na 48 weken behandelen was de frequentie van graad 3 of 4 ALAT en/ of ASAT afwijkingen hoger bij de met APTIVUS/ ritonavir behandelde patiënten dan bij de patiënten in de referentie arm (10% respectievelijk 3,4%).
Multivariate analyses showed that baseline ALAT or ASAT above DAIDS Grade 1 and co-infection with hepatitis B or C were risk factors for these elevations.
Multi-variate analyse liet zien dat uitgangswaarden van ALAT en ASAT hoger dan DAIDS graad 1 en co-infectie met hepatitis B of C risicofactoren zijn voor deze verhogingen.
Most patients were able to continue treatment with APTIVUS/ ritonavir.
Bij de meeste patiënten kon de behandeling met APTIVUS/ ritonavir gecontinueerd worden.
Hyperlipidaemia:
Hyperlipidemie:
Grade 3 or 4 elevations of triglycerides occurred more frequently in the APTIVUS/ ritonavir arm compared with the comparator arm.
Graad 3 of 4 stijgingen van de triglyceriden kwamen vaker voor in de APTIVUS/ ritonavir arm dan in de referentie arm.
At 48 weeks these rates were 25.2% of patients in the APTIVUS/ ritonavir arm and 15.6% in the comparator arm.
Na 48 weken behandelen was de frequentie 25,2% in de APTIVUS/ ritonavir arm en 15,6% in de referentie arm.
Bleeding:
Bloedingen:
RESIST participants receiving APTIVUS/ ritonavir tended to have an increased risk of bleeding; at 24 weeks the relative risk was 1.98 (95% CI=1.03, 3.80).
Deelnemers aan het RESIST onderzoek die APTIVUS/ ritonavir gebruikten leken een verhoogd risico op bloedingen te hebben: na 24 weken was het relatieve risico 1,98 (95% CI = 1,03 – 3,80).
At 48-weeks the relative risk decreased to 1.27 (95% CI=0.76, 2.12).
Na 48 weken was het relatief risico afgenomen tot 1,27 (95% CI = 0,76-2,12).
An increased risk of ICH has previously been observed in patients with advanced HIV disease/ AIDS such as those treated in the APTIVUS clinical trials.
In het verleden is er een verhoogd risico op ICB waargenomen bij patiënten met HIV-1 in een gevorderd stadium of met AIDS; het type patiënten dat behandeld werd in het klinisch onderzoek met APTIVUS.
An interaction study in women between APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, and ethinyl oestradiol/ norethindrone demonstrated a high frequency of non-serious rash.
Onderzoek bij vrouwen naar de interactie tussen APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir, en ethinyloestradiol/ norethindrone liet een hoge frequentie van niet-ernstige huiduitslag zien.
12.5%, respectively; see section 4.4).
In de RESIST onderzoeken was de kans op huiduitslag vergelijkbaar voor de 15 APTIVUS/ ritonavir arm en de referentie arm (respectievelijk 16,3% en 12,5%, zie rubriek 4.4).
No cases of Stevens-Johnson Syndrome or Toxic Epidermal Necrolysis have been reported in the clinical development programme of APTIVUS.
In het klinisch ontwikkelingsprogramma van APTIVUS zijn geen gevallen van het Stevens-Johnson syndroom of van toxic epidermal necrolysis gemeld.
The most frequent adverse reactions of any intensity (Grades 1-4) reported in the Phase III clinical studies in the APTIVUS/ ritonavir arms (n=749) are listed below by system organ class and frequency according to the following categories:
De meest voorkomende bijwerkingen, ongeachte de ernst ervan (graad 1-4), die gemeld werden in de APTIVUS/ ritonavir groepen (n=749) in het fase III klinisch onderzoek worden hierna weergegeven per orgaansysteem en naar frequentie volgens onderstaande indeling:
Very common (≥ 1/ 10), common (≥ 1/ 100 to < 1/ 10)
Zeer vaak (≥ 1/ 10), vaak (≥ 1/ 100 tot < 1/ 10)
Common: headache.
Vaak: hoofdpijn.
Very common: diarrhoea, nausea.
Zeer vaak: diarree, misselijkheid.
Common: vomiting, flatulence, abdominal distension, abdominal pain, loose stools, dyspepsia.
Vaak: braken, winderigheid, opgezette buik, buikpijn, dunne ontlasting, dyspepsie.
Common: rash, pruritus.
Vaak: huiduitslag, jeuk.
15 Metabolism and nutrition disorders:
Voedings- en stofwisselingsstoornissen:
Common: hypertriglyceridaemia, hyperlipidaemia, anorexia.
Vaak: hypertriglyceridemie, hyperlipidemie, verminderde eetlust.
Common: fatigue.
Vaak: vermoeidheid.
Clinically meaningful adverse reactions of moderate to severe intensity occurring in less than 1% (< 1/ 100) of adult patients in all Phase II and III trials treated with the 500 mg/ 200 mg tipranavir/ ritonavir dose (n=1397) are listed below by system organ class and frequency according to the following categories:
Klinisch relevante bijwerkingen met matige tot ernstige intensiteit, optredend in minder dan 1% (< 1/ 100) van de volwassenen patiënten behandeld met de dosering van 500 mg/ 200 mg tipranavir/ ritonavir in alle fase II en III onderzoeken (n=1397), worden hieronder weergegeven per orgaansysteem en naar frequentie volgens onderstaande indeling:
Uncommon (≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100), rare (≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000)
Soms (≥ 1/ 1.000 tot < 1/ 100), zelden (≥ 1/ 10.000 tot < 1/ 1.000)
Uncommon: hepatic enzymes increased (ALAT, ASAT), lipase increased, liver function test abnormal (ALAT, ASAT), weight decreased.
Soms: verhoogde leverenzymen (ALAT, ASAT), verhoogd lipase, abnormale leverfunctietest (ALAT, ASAT), gewichtsafname.
Uncommon: anaemia, neutropenia, thrombocytopenia.
Soms: anemie, neutropenie, thrombocytopenie.
Uncommon: dizziness, neuropathy peripheral, somnolence.
Soms: duizeligheid, perifere neuropathie, slaperigheid.
Uncommon: dyspnoea.
Soms: dyspneu.
Uncommon: gastrooesophageal reflux disease, pancreatitis.
Soms: gastro-oesofagale reflux, pancreatitis.
Uncommon: renal insufficiency.
Soms: nierinsufficiëntie.
Uncommon: exanthem, lipoatrophy, lipodystrophy acquired, lipohypertrophy.
Soms: exantheem, lipoatrofie, verworven lipodystrofie, lipohypertrofie.
Uncommon: muscle cramp, myalgia.
16 Soms: spierkramp, spierpijn.
Uncommon: decreased appetite, diabetes mellitus, hyperamylasaemia, hypercholesterolaemia.
Soms: verminderde eetlust, diabetes mellitus, hyperamylasemie, hypercholesterolemie.
Rare: dehydration, facial wasting, hyperglycaemia.
Zelden: uitdroging, lipoatrofie in het gezicht, hyperglykemie.
Uncommon: influenza like illness, malaise, pyrexia.
Soms: griepachtige verschijnselen, malaise, koorts.
Uncommon: hypersensitivity.
Soms: overgevoeligheid.
Uncommon: cytolytic hepatitis, hepatic steatosis, hepatitis, toxic hepatitis.
Soms: cytolitische hepatitis, hepatische steatosis, hepatitis, toxische hepatitis.
Rare: hepatic failure (including fatal outcome), hyperbilirubinaemia.
Zelden: leverfalen (waaronder met fatale afloop), hyperbilirubinemie.
Uncommon: insomnia, sleep disorder.
Soms: slapeloosheid, slaapstoornissen.
Laboratory abnormalities
Afwijkende laboratoriumwaarden
16 Frequencies of marked clinical laboratory abnormalities (Grade 3 or 4) reported in at least 2% of patients in the APTIVUS/ ritonavir arms in the phase III clinical studies (RESIST-1 and RESIST-2) after 48-weeks were increased ASAT (6.1%), increased ALAT (9.7%), increased amylase (6.0%), increased cholesterol (4.2%), increased triglycerides (24.9%), and decreased white blood cell count (5.7%).
De frequenties van duidelijk afwijkende klinische laboratoriumwaarden (graad 3 of 4) gemeld bij ten minste 2% van de patiënten in de APTIVUS/ ritonavir arm in het fase III klinisch onderzoek (RESIST- 1 en RESIST-2) na 48 weken waren: verhoogd ASAT (6,1%), verhoogd ALAT (9,7%), verhoogd amylase (6,0%), verhoogd cholesterol (4,2%), verhoogde triglyceriden (24,9%) en afname van het aantal witte bloedcellen (5,7%).
Combination antiretroviral therapy, including regimens containing a protease inhibitor, is associated with redistribution of body fat in some patients, including loss of peripheral subcutaneous fat, increased intra-abdominal fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump).
Antiretrovirale combinatietherapie, waaronder regimes met een proteaseremmer, is bij sommige patiënten geassocieerd met herverdeling van lichaamsvet (lipodystrofie), waaronder verlies van perifeer subcutaan vet, toename van intra-abdominaal vet, hypertrofie van de borsten en accumulatie van dorsocervicaal vet (‘ buffalo hump’).
Protease inhibitors are also associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin resistance and hyperglycaemia.
Proteaseremmers worden ook in verband gebracht met metabole afwijkingen zoals hypertriglyceridemie, hypercholesterolemie, insuline-resistentie en hyperglykemie.
Increased CPK, myalgia, myositis and, rarely, rhabdomyolysis, have been reported with protease inhibitors, particularly in combination with nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
Verhoogd CPK, myalgie, myositis en -zelden- rhabdomyolyse, zijn gemeld bij proteaseremmers, vooral bij gebruik in combinatie met nucleoside reverse transcriptase remmers.
In HIV-infected patients with severe immune deficiency at the time of initiation of combination antiretroviral therapy (CART), an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic infections may arise (see section 4.4).
Bij HIV-geïnfecteerde patiënten met ernstige immuundeficiëntie bij aanvang van de antiretrovirale combinatietherapie kan een ontstekingsreactie op asymptomatische of nog aanwezige opportunistische infecties optreden (zie rubriek 4.4).
Reactivation of herpes simplex and herpes zoster virus infections were observed in the RESIST trials.
Reactivering van herpes simplex en herpes zoster virusinfecties is waargenomen in de RESIST-onderzoeken.
There is no known antidote for APTIVUS overdose.
Er is geen antidotum bekend tegen een APTIVUS overdosering.
Treatment of overdose should consist of general supportive measures, including monitoring of vital signs and observation of the patient ’ s clinical status.
Behandeling van overdosering moet bestaan uit algemene ondersteunende maatregelen waaronder het controleren van de vitale functies en observatie van de klinische status van de patiënt.
If indicated, elimination of unabsorbed tipranavir should be achieved by emesis or gastric lavage.
Indien geïndiceerd, kan eliminatie van ongeabsorbeerde tipranavir bestanddelen bereikt worden door braken of maagspoeling.
Administration of activated charcoal may also be used to aid in removal of unabsorbed drug.
Toediening van geactiveerde koolstof kan ook gebruikt worden als hulp bij verwijdering van ongeabsorbeerd geneesmiddel.
Since tipranavir is highly protein bound, dialysis is unlikely to be beneficial in significant removal of this medicine.
Aangezien tipranavir in hoge mate is gebonden aan eiwit is het niet aannemelijk dat dialyse kan bijdragen tot aanzienlijke verwijdering van dit geneesmiddel.
Pharmacotherapeutic group: protease inhibitor, ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: proteaseremmers, ATC-code:
The human immunodeficiency virus (HIV-1) encodes an aspartyl protease that is essential for the cleavage and maturation of viral protein precursors.
Het humane immunodeficiëntie virus (HIV-1) codeert een aspartyl protease dat essentieel is voor de splitsing en maturatie van virale precursor eiwitten.
Tipranavir is a non-peptidic inhibitor of the HIV-1 protease that inhibits viral replication by preventing the maturation of viral particles.
Tipranavir is een non-peptide remmer van het HIV-1 protease die de vorming van virusdeeltjes remt en daarmee de virale vermenigvuldiging.
Tipranavir inhibits the replication of laboratory strains of HIV-1 and clinical isolates in acute models of T-cell infection, with 50% and 90% effective concentrations (EC50 and EC90) ranging from 0.03 to 0.07 µM (18-42 ng/ ml) and 0.07 to 0.18 µM (42-108 ng/ ml), respectively.
Tipranavir remt de vermenigvuldiging van laboratorium stammen van HIV-1 en van klinische isolaten in modellen voor acute T-cel infectie, met 50% en 90% effectieve concentraties (EC50 en EC90) van respectievelijk 0,03 tot 0,07 µM (18-42 ng/ ml) en 0,07 tot 0,18 µM (42-108 ng/ ml).
Tipranavir demonstrates antiviral activity in vitro against a broad panel of HIV-1 group M non-clade B isolates (A, C, D, F, G, H, CRF01 AE, CRF02 AG, CRF12 BF).
In vitro heeft tipranavir antivirale activiteit tegen een breed scala van HIV-1 groep M non-clade B isolaten (A, C, D, F, G, H, CRF01 AE, CRF02 AG, CRF12 BF).
Group O and HIV-2 isolates have reduced susceptibility in vitro to tipranavir with EC50 values ranging from 0.164-1 µM and 0.233- 0.522 µM, respectively.
Groep O en HIV-2 isolaten zijn in vitro minder gevoelig voor tipranavir met EC50 waarden die variëren tussen respectievelijk 0,164-1 µM en 0,233-0,522 µM.
Protein binding studies have shown that the antiviral activity of tipranavir decreases on average 3.75-fold in conditions where human serum is present.
Eiwitbinding studies toonden aan dat de antivirale activiteit van tipranavir gemiddeld met een factor 3,75 afneemt wanneer humaan serum aanwezig is.
The development of resistance to tipranavir in vitro is slow and complex.
De ontwikkeling van tipranavir-resistentie in vitro is langzaam en ingewikkeld.
In one particular in vitro resistance experiment, an HIV-1 isolate that was 87-fold resistant to tipranavir was selected after 9 months, and contained 10 mutations in the protease:
In een bepaald in vitro resistentie-experiment, werd een HIV-isolaat dat 87-voudig resistent was tegen tipranavir na 9 maanden geselecteerd.
L10F, I13V, V32I, L33F, M36I, K45I,
Het isolaat bevatte 10 mutaties in het protease:
17 I54V/ T, A71V, V82L, I84V as well as a mutation in the gag polyprotein CA/ P2 cleavage site.
L10F, I13V, V32I, L33F, M36I, K45I, I54V/ T, A71V, V82L, I84V en tevens een mutatie in de gag polyproteïne CA/ P2 splitsingsplaats.
Reverse genetic experiments showed that the presence of 6 mutations in the protease (I13V, V32I, L33F, K45I, V82L, I84V) was required to confer > 10-fold resistance to tipranavir while the full 10-mutation genotype conferred 69-fold resistance to tipranavir.
Reverse genetics experimenten toonden aan dat de aanwezigheid van 6 mutaties in het protease (I13V, V32I, L33F, K45I, V82L, I84V) noodzakelijk was om een > 10- voudige resistentie voor tipranavir te krijgen terwijl het 10-mutatie genotype een 69-voudige resistentie voor tipranavir gaf.
In vitro, there is an inverse correlation between the degree of resistance to tipranavir and the capacity of viruses to replicate.
In vitro is er een negatieve correlatie tussen de resistentiegraad voor tipranavir en de virale replicatie capaciteit.
Recombinant viruses showing ≥ 3-fold resistance to tipranavir grow at less than 1% of the rate detected for wild type HIV-1 in the same conditions.
Recombinante virussen met een ≥ 3-voudige resistentie voor tipranavir groeien met minder dan 1% van de snelheid die gevonden werd voor het wildtype HIV-1 onder dezelfde condities.
Tipranavir resistant viruses which emerge in vitro from wild-type HIV-1 show decreased susceptibility to the protease inhibitors amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir and ritonavir but remain sensitive to saquinavir.
Tipranavir resistente virussen die in vitro ontstaan uit wildtype HIV-1 laten een afgenomen gevoeligheid zien voor de proteaseremmers amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir en ritonavir, maar blijven gevoelig voor saquinavir.
Through a series of multiple stepwise regression analyses of baseline and on-treatment genotypes from all clinical studies, 16 amino acids have been associated with reduced tipranavir susceptibility and/ or reduced 48-week viral load response:
Met behulp van een serie van multipele stapsgewijze regressie analyses van baseline en on-treatment genotypes uit alle klinische studies, zijn 16 aminozuren in verband gebracht met afgenomen gevoeligheid voor tipranavir en/ of een verminderde viral load respons na 48 weken:
10V, 13V, 20M/ R/ V, 33F, 35G, 36I, 43T, 46L, 47V, 54A/ M/ V, 58E, 69K, 74P, 82L/ T, 83D and 84V.
10V, 13V, 20M/ R/ V, 33F, 35G, 36I, 43T, 46L, 47V, 54A/ M/ V, 58E, 69K, 74P, 82L/ T, 83D and 84V.
Clinical isolates that exhibited a ≥ 10-fold decrease in tipranavir susceptibility harboured eight or more tipranavir-associated mutations.
Klinische isolaten die een meer dan tienvoudige afname in gevoeligheid voor tipranavir toonden, bevatten acht of meer met tipranavir-geassocieerde mutaties.
In Phase II and III clinical trials, 276 patients with on-treatment genotypes have demonstrated that the predominant emerging mutations with APTIVUS treatment are L33F/ I/ V, V82T/ L and I84V.
Uit fase II en III klinisch onderzoek bij 276 patiënten met on-treatment genotypes bleek dat L33F/ I/ V, V82T/ L en I84V de overheersende mutaties zijn die ontstaan tijdens de behandelding met APTIVUS.
Combination of all three of these is usually required for reduced susceptibility.
Een combinatie van deze drie is gewoonlijk noodzakelijk voor verminderde gevoeligheid.
Mutations at position 82 occur via two pathways: one from pre-existing mutation 82A selecting to 82T, the other from wild type 82V selecting to 82L.
Mutaties op positie 82 ontstaan op twee manieren: door verandering van de bestaande mutatie 82A naar 82T, of door mutatie van het wildtype 82V naar 82L.
Tipranavir maintains significant antiviral activity (< 4-fold resistance) against the majority of HIV-1 clinical isolates showing post-treatment decreased susceptibility to the currently approved protease inhibitors: amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, ritonavir, nelfinavir and saquinavir.
Tipranavir behoudt aanzienlijke antivirale activiteit (< 4-voudige resistentie) tegen de meerderheid van klinische HIV-1 isolaten die een verminderde gevoeligheid bezitten na behandeling met de thans geregistreerde proteaseremmers amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, ritonavir, nelfinavir en saquinavir.
Greater than 10-fold resistance to tipranavir is uncommon (< 2.5% of tested isolates) in viruses obtained from highly treatment experienced patients who have received multiple peptidic protease inhibitors.
Meer dan 10-voudige resistentie voor tipranavir is zeldzaam (< 2,5% van de geteste isolaten) in virussen die geïsoleerd zijn uit patiënten die veel antiretrovirale middelen gebruikt hadden, waaronder meerdere peptide proteaseremmers.
Clinical pharmacodynamic data:
Klinische farmacodynamische gegevens:
The following clinical data is derived from analyses of 48-week data from ongoing studies (RESIST-1 and RESIST-2) measuring effects on plasma HIV RNA levels and CD4 cell counts.
De volgende klinische gegevens zijn afkomstig uit een 48 weken analyse van lopende studies (RESIST-1 en RESIST-2) die het effect meten op plasma HIV RNA-spiegels en CD4-waarden.
RESIST-1 and RESIST-2 are ongoing, randomised, open-label, multicentre studies in HIV-positive, triple-class experienced patients, evaluating treatment with APTIVUS co-administered with low dose ritonavir (500 mg/ 200 mg twice daily) plus an optimised background regimen (OBR) individually defined for each patient based on genotypic resistance testing and patient history.
RESIST-1 en RESIST-2 zijn nog lopende gerandomiseerde, open- label, multicenter onderzoeken bij HIV-positieve, triple-class ervaren patiënten, naar het effect van de behandeling met APTIVUS, gecombineerd met laag gedoseerd ritonavir (500 mg/ 200 mg tweemaal
The comparator regimen included a ritonavir-boosted PI (also individually defined) plus an OBR.
De referentie behandeling omvat een ritonavir boosted PI (ook individueel vastgesteld) en een OBR.
The ritonavir-boosted PI was chosen from among saquinavir, amprenavir, indinavir or lopinavir/ ritonavir.
De ritonavir boosted PI werd gekozen uit saquinavir, amprenavir, indinavir of lopinavir/ ritonavir.
All patients had received at least two PI-based antiretroviral regimens and were failing a PI-based regimen at the time of study entry.
Alle patiënten hadden ten minste twee PI-bevattende antiretrovirale behandelingen ontvangen en reageerden niet op een PI- bevattende behandeling op het moment van inclusie in de studie.
At least one primary protease gene mutation from among 30N, 46I, 46L, 48V, 50V, 82A, 82F, 82L, 82T, 84V or 90M had to be present at baseline, with not more than two mutations on codons 33, 82, 84 or 90.
Ten minste één primaire protease genmutatie van 30N, 46I, 46L, 48V, 50V, 82A, 82F, 82L, 82T, 84V of 90M moest aanwezig zijn bij de start van het onderzoek, met niet meer dan twee mutaties in codons 33, 82, 84 of 90.
After Week 8, patients in the comparator arm who met the protocol defined criteria of initial lack of virologic response had the option of discontinuing treatment and switching over to APTIVUS/ ritonavir in a separate roll-over study.
Na acht weken behandeling mochten patiënten die de referentie behandeling kregen en voldeden aan de in het protocol gedefinieerde grenzen van virologisch falen stoppen met de behandeling en switchen naar APTIVUS/ ritonavir in een aparte vervolgstudie.
The 1483 patients included in the primary analysis had a median age of 43 years (range 17-80), were 86% male, 75% white, 13% black and 1% Asian.
De mediane leeftijd van de 1483 patiënten die geïncludeerd waren bij de eerste analyse was 43 jaar (van 17 tot 80), 86% was van het mannelijke geslacht, 75% was blank, 13% negroïde en 1% Aziatisch.
In the APTIVUS and comparator arms median baseline CD4 cell counts were 158 and 166 cells/ mm3, respectively, (ranges 1-1893 and 1-1184 cells/ mm3); median baseline plasma HIV-1 RNA was 4.79 and 4.80 log10 copies/ ml, respectively (ranges 2.34-6.52 and 2.01-6.76 log10 copies/ ml).
In de APTIVUS-arm en de referentie-arm bedroegen de mediane baseline CD4-waarden respectievelijk 158 en 166 cellen/ mm3 (range 1-1893 respectievelijk 1-1184 cellen/ mm3); de mediane baseline plasma HIV-1 RNA was respectievelijk 4,79 en 4,80 log10 kopieën/ ml (range 2,34-6,52 respectievelijk 2,01-6,76 log10 kopieën/ ml).
Patients had prior exposure to a median of 6 NRTIs, 1 NNRTI, and 4 PIs.
Patiënten waren eerdere blootgesteld aan gemiddeld 6 NRTI’ s, 1 NNRTI en 4 PI’ s.
In both studies, a total of 67% patient viruses were resistant and 22% were possibly resistant to the pre-selected comparator PIs.
In beide studies gezamenlijk had 67% van de patiënten virus dat resistent was tegen de van te voren uitgekozen referentie PI’ s en had 22% mogelijk resistent virus.
A total of 10% of patients had previously used enfuvirtide.
In totaal had 10% van de patiënten eerder enfuvirtide gebruikt.
Patients had baseline HIV-1 isolates with a median of 16 HIV-1 protease gene mutations, including a median of 3 primary protease gene mutations D30N, L33F/ I, V46I/ L, G48V, I50V, V82A/ F/ T/ L, I84V, and L90M.
Patiënten hadden baseline HIV-1 isolaten met een mediaan van 16 HIV-1 protease genmutaties, met gemiddeld 3 primaire protease genmutaties D30N, L33F/ I, V46I/ L, G48V, I50V, V82A/ F/ T/ L, I84V en L90M.
18 codons 82 (less than 1% of patients had the mutation V82L) and 90, 18% had mutations at codons 84 and 90 and 53% had at least one key mutation at codon 90.
Met betrekking tot mutaties op codon 33, 82, 84 en 90 had ongeveer 4% geen mutaties, had 24% mutaties op codons 82 (minder dan 1% van de patiënten had de mutatie V82L) en 90, had 18% mutaties op codons 84 en 90, en had 53% minstens één key mutatie op codon 90.
One patient in the APTIVUS arm had four mutations.
Eén patiënt in de APTIVUS arm had vier mutaties.
In addition the majority of participants had mutations associated with both NRTI and NNRTI resistance.
Bovendien had de meerderheid van de deelnemers mutaties die geassocieerd waren met zowel NRTI- als NNRTI-resistentie.
Baseline phenotypic susceptibility was evaluated in 454 baseline patient samples.
Baseline fenotypische gevoeligheid is geëvalueerd in 454 baseline patiëntenmonsters.
There was an average decrease in susceptibility of 2-fold wild type (WT) for tipranavir, 12-fold WT for amprenavir, 55-fold WT for atazanavir, 41-fold WT for indinavir, 87-fold WT for lopinavir, 41- fold WT for nelfinavir, 195-fold WT for ritonavir, and 20-fold WT for saquinavir.
De gemiddelde afname in gevoeligheid ten opzichte van het wildtype was 2-voudig voor tipranavir, 12-voudig voor amprenavir, 55-voudig voor atazanavir, 41-voudig voor indinavir, 87-voudig voor lopinavir, 41-voudig voor nelfinavir, 195-voudig voor ritonavir en 20-voudig voor saquinavir.
Combined 48-week treatment response (composite endpoint defined as patients with a confirmed ≥ 1 log RNA drop from baseline and without evidence of treatment failure) for both studies was 34% in the APTIVUS/ ritonavir arm and 15% in the comparator arm.
De gecombineerde behandelingsrespons (samengesteld eindpunt gedefinieerd als patiënten met een bevestigde 1 log RNA reductie ten opzichte van het uitgangsniveau en zonder aanwijzingen voor het falen van de behandeling) na 48 weken in beide studies was 34% in de APTIVUS/ ritonavir arm en 15% in de referentie arm.
Treatment response is presented for the overall population (displayed by enfuvirtide use), and detailed by PI strata for the subgroup of patients with genotypically resistant strains in the Table below.
In het onderste deel wordt de behandelingsresponse gegeven voor de subgroep met genotypische resistentie onderverdeeld per proteaseremmer.
Treatment response* at week 48 (pooled studies RESIST-1 and RESIST-2 in treatment- experienced patients)
19 Behandelingsresponse* in week 48 (gepoolde studies RESIST-1 en RESIST-2 in voorbehandelde patiënten)
RESIST study
RESIST studie Totale populatie
CPI/ RTV**
CPI/ RTV** n (%)
N
p-waarde
FAS PP - with ENF (FAS) - without ENF (FAS) Genotypically Resistant LPV/ rtv
FAS PP - met ENF (FAS) - zonder ENF (FAS) Genotypisch resistent tegen LPV/ rtv
255 (34.2) 171 (37.7) 85 (50.0) 170 (29.5)
255 (34,2) 171 (37,7) 85 (50,0) 170 (29,5)
114 (15.5) 74 (17.1) 28 (20.7) 86 (14.3)
114 (15,5) 74 (17,1) 28 (20,7) 86 (14,3)
< 0.0001 < 0.0001 < 0.0001 < 0.0001
< 0,0001 < 0,0001 < 0,0001 < 0,0001
66 (28.9) 47 (32.2)
66 (28,9) 47 (32,2)
23 (9.5) 13 (9.1)
23 (9,5) 13 (9,1)
6 (46.2) 3 (50.0)
6 (46,2) 3 (50,0)
* Composite endpoint defined as patients with a confirmed 1 log RNA drop from baseline and without evidence of treatment failure ** Comparator PI/ RTV:
* Samengesteld eindpunt gedefinieerd als patiënten met een bevestigde 1 log10 RNA reductie ten opzichte van het uitgangsniveau en zonder aanwijzingen voor het falen van de behandeling. ** Vergelijking PI/ RTV: