qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
In children weighing more than 30 kg, the adult dose of 150 mg twice a day should be used.
Voor kinderen die meer dan 30 kg wegen moet de dosis voor volwassenen van 150 mg tweemaal daags worden voorgeschreven.
In children weighing between 14 and 30 kg, the dose depends on body weight.
Voor kinderen tussen de 14 en 30 kg is de dosering afhankelijk van het lichaamsgewicht.
Children aged over three months who weigh less than 14 kg should be given the oral solution at a dose of 4 mg per kilogram body weight twice a day, up to a maximum of 300 mg per day.
De orale oplossing is bestemd voor kinderen die ouder zijn dan drie maanden die minder dan 14 kg wegen en de dosis bedraagt 4 mg per kilogram lichaamsgewicht tweemaal per dag, tot maximaal 300 mg per dag.
Epivir tablets should ideally be swallowed without crushing.
De tabletten moeten het liefst in zijn geheel worden doorgeslikt.
Patients who cannot swallow tablets should use the oral solution, or they may crush and add the tablets to a small amount of food or drink, before taking the dose immediately.
Patiënten die moeite hebben met het slikken van tabletten moeten de orale oplossing gebruiken, of de tabletten verpulveren en deze samen met een kleine hoeveelheid voedsel of drank direct innemen.
The dose of Epivir needs to be adjusted in patients who have severe problems with their kidneys.
De dosis Epivir moet worden aangepast bij patiënten met ernstige nierproblemen.
The oral solution can be used to achieve the appropriate dose.
De orale oplossing kan worden gebruikt om de juiste dosis te bereiken.
Epivir can be taken with or without food.
Epivir kan zowel met als zonder voedsel worden ingenomen.
How does Epivir work?
Hoe werkt Epivir?
The active substance in Epivir, lamivudine, is a nucleoside reverse transcriptase inhibitor (NRTI).
De werkzame stof in Epivir, lamivudine, is een nucleoside-reversetranscriptaseremmer (NRTI).
7 Westferry Circus, Canary Wharf, London E14 4HB, UK Tel.
Deze stof remt de activiteit van reverse-transcriptase, een enzym dat door hiv wordt gemaakt waardoor het 7 Westferry Circus, Canary Wharf, London E14 4HB, UK Tel.
Reproduction is authorised provided the source is acknowledged. but it may delay the damage to the immune system and the development of infections and diseases associated with AIDS.
Wanneer Epivir in combinatie met andere antivirale geneesmiddelen wordt gebruikt, daalt het aantal hiv-deeltjes in het bloed en blijft dit aantal op een laag niveau.
How has Epivir been studied?
Hoe is Epivir onderzocht?
Epivir has been studied in five main studies involving almost 3,000 adults.
Epivir is onderzocht in vijf hoofdonderzoeken waarbij bijna 3 000 patiënten betrokken waren.
Four of these studies compared Epivir in combination with zidovudine (another antiviral medicine) to either Epivir or zidovudine alone, or to the combination of Epivir and zalcitabine (another antiviral medicine).
In vier van deze onderzoeken werd Epivir in combinatie met zidovudine (een ander antiviraal geneesmiddel) vergeleken met alleen Epivir of alleen zidovudine, of met de combinatie van Epivir en zalcitabine (een ander antiviraal geneesmiddel).
The studies examined the effects of Epivir on the levels of HIV in the blood (viral load) and the number of CD4 T-cells in the blood (CD4 cell count).
Gekeken werd naar het effect van Epivir op de hiv-concentratie in het bloed (virale last) en het aantal CD4-T-cellen in het bloed (de CD4-celtelling).
The fifth study compared the effects of adding Epivir or placebo (a dummy treatment) to existing treatment for HIV infection in 1,895 adults who had been taking antiviral medicines for at least four weeks.
Bij het vijfde onderzoek werd gekeken wat het effect was als Epivir of een placebo (een schijnbehandeling) werd toegevoegd aan een bestaande behandeling tegen hiv-infectie.
This study looked at how many patients developed an illness associated with AIDS or died after a year’ s treatment.
Er werd onderzocht hoeveel patiënten een aan aids gerelateerde aandoening ontwikkelden of na een behandeling van 1 jaar overleden.
Epivir was also studied in 615 children.
Epivir werd ook bij 615 kinderen bestudeerd.
The study compared the effects of Epivir taken with zidovudine to didanosine (another antiviral medicine) taken alone.
In dit onderzoek werden de effecten van een combinatietherapie van Epivir en zidovudine vergeleken met didanosine als monotherapie (een ander antiviraal geneesmiddel).
The study measured how long it took the children to develop an AIDS-related illness.
In het onderzoek werd ook gemeten hoe lang het duurde tot de kinderen een aan aids gerelateerde aandoening ontwikkelden.
What benefit has Epivir shown during the studies?
Welke voordelen bleek Epivir tijdens de studies te hebben?
All of the studies found that combinations including Epivir were more effective than the comparator medicines.
Uit alle onderzoeken bleek dat combinatietherapieën met Epivir effectiever waren dan de vergelijkingsmiddelen.
In the first four studies in adults, Epivir, taken in combination with zidovudine, increased CD4 cell counts more than the comparator medicines after 24 weeks of treatment.
In de eerste vier onderzoeken bij volwassenen zorgde een combinatietherapie van Epivir en zidovudine na een behandeling van 24 weken voor een sterkere toename van het aantal CD4-cellen dan de vergelijkingsmiddelen.
The combination also reduced viral loads in all studies after two to four weeks of treatment, but this effect was temporary.
Met de combinatietherapie kon bovendien de virale last in alle onderzoeken na twee tot vier weken worden verlaagd, maar dit effect was tijdelijk.
In the fifth adult study, adding Epivir to the existing treatment reduced the risk of disease progression or death:
In het vijfde onderzoek bij volwassenen zorgde toevoeging van Epivir aan de bestaande therapie voor een daling van het risico van verergering van de ziekte of overlijden:
128 (9%) of the 1,369 patients taking Epivir developed an AIDS-related illness or died, compared with 95 (20%) of the 471 patients taking placebo.
128 (9%) van de 1 369 patiënten die Epivir namen, ontwikkelden een aan aids gerelateerde aandoening of overleden, in vergelijking met 95 (20%) van 471 patiënten die placebo kregen.
Similar results were seen in HIV- infected children.
Soortgelijke resultaten werden bij met hiv geïnfecteerde kinderen waargenomen.
What is the risk associated with Epivir?
Welke risico’ s houdt het gebruik van Epivir in?
The most common side effects with Epivir (seen in between 1 and 10 patients in 100) are diarrhoea, nausea (feeling sick), vomiting, headache, insomnia (difficulty sleeping), cough, nasal symptoms, rash, muscle disorders, arthralgia (joint pain), alopecia (hair loss), fever, abdominal (tummy) pain or cramps, malaise (feeling unwell) and fatigue (tiredness).
De meest voorkomende bijwerkingen van Epivir (waargenomen bij 1 tot 10 van de 100 patiënten) zijn diarree, misselijkheid, braken, hoofdpijn, slapeloosheid, hoesten, neusklachten, huiduitslag, spieraandoeningen, pijnlijke gewrichten, haaruitval, koorts, buikpijn of krampen, malaise (gevoel van onwel zijn) en vermoeidheid.
For the full list of all side effects reported with Epivir, see the Package Leaflet.
Zie de bijsluiter voor het volledige overzicht van alle gerapporteerde bijwerkingen van Epivir.
Epivir should not be used in patients with severe liver disease or who may be hypersensitive (allergic) to lamivudine or any of the other ingredients.
Epivir mag niet worden gebruikt bij patiënten met een ernstige leveraandoening of die overgevoelig (allergisch) kunnen zijn voor lamivudine of voor enig ander bestanddeel van het middel.
As with other anti-HIV medicines, patients taking Epivir may be at risk of lipodystrophy (changes in the distribution of body fat), osteonecrosis (death of bone tissue) or immune reactivation syndrome (symptoms of infection caused by the recovering immune system).
Net als bij andere middelen tegen hiv kunnen patiënten die Epivir nemen ook last krijgen van lipodystrofie (veranderingen in de verdeling van lichaamsvet), osteonecrose (afsterven van botweefsel) of het zogenoemde immuunreactiveringssyndroom (ontstekingsreacties veroorzaakt door het zich herstellende immuunsysteem).
Patients who have problems with their liver (including hepatitis B or C infection) may be at an elevated risk of liver damage when taking Epivir.
Patiënten met leverproblemen (met inbegrip van een infectie met hepatitis B of C) kunnen bij behandeling met Epivir een verhoogd risico lopen op leverbeschadiging.
As with all other NRTIs, Epivir may also cause lactic acidosis (a build-up of lactic acid in the body) and, in the babies of mothers taking Epivir during pregnancy, mitochondrial dysfunction (damage to the energy-producing components within cells that can cause problems in the blood).
Net als alle andere NRTI’ s kan Epivir ook melkzuuracidose veroorzaken (ophoping van melkzuur in het lichaam) en bij de baby’ s van moeders die Epivir tijdens de zwangerschap gebruikten, mitochondriale disfunctie (aantasting van de energieproducerende onderdelen in de cel waardoor problemen in het bloed kunnen ontstaan).
Why has Epivir been approved?
Waarom is Epivir goedgekeurd?
The Committee for Medicinal Products for Human Use (CHMP) decided that Epivir’ s benefits are greater than its risks in combination with other antiretroviral medicinal products for the treatment of HIV infected adults and children.
Het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik (CHMP) heeft geconcludeerd dat de voordelen van Epivir in combinatie met andere antiretrovirale geneesmiddelen groter zijn dan de 2/3 risico’ s ervan voor de behandeling van met hiv geïnfecteerde volwassenen.
The Committee recommended that Epivir be given marketing authorisation.
Het Comité heeft geadviseerd een vergunning te verlenen voor het in de handel brengen van Epivir.
Epivir was originally authorised under ‘ Exceptional Circumstances’, because, for scientific reasons, limited information was available at the time of approval.
Epivir was oorspronkelijk goedgekeurd onder ‘ uitzonderlijke omstandigheden’, omdat om wetenschappelijke redenen op het moment van goedkeuring slechts beperkte informatie beschikbaar was.
As the company had supplied the additional information requested, the ‘ Exceptional Circumstances ’ ended on 7 January 1998.
Aangezien de firma de verzochte aanvullende informatie had aangeleverd, zijn de ‘ uitzonderlijke omstandigheden’ sinds 7 januari 1998 niet langer van kracht.
Other information about Epivir:
Overige informatie over Epivir:
The European Commission granted a marketing authorisation valid throughout the European Union for Epivir to Glaxo Group Limited on 8 August 1996.
De Europese Commissie heeft op 8 augustus 1996 een in de hele Europese Unie geldige vergunning voor het in de handel brengen van Epivir verleend aan Glaxo Group Limited.
The marketing authorisation was renewed on 8 August 2001 and on 8 August 2006.
Deze vergunning werd op 8 augustus 2001 en op 8 augustus 2006 verlengd.
2/ 3 The full EPAR for Epivir can be found here.
Klik hier voor het volledige EPAR voor Epivir.
Epivir 150 mg film-coated tablets
Epivir 150 mg filmomhulde tabletten
Each film-coated tablet contains 150 mg lamivudine.
Iedere filmomhulde tablet bevat 150 mg lamivudine.
White, diamond shaped scored tablets engraved with “ GX CJ7” on both faces.
Witte, diamantvormige tabletten met een breukgleuf en op beide zijden gegraveerd met “ GX CJ7”.
Epivir is indicated as part of antiretroviral combination therapy for the treatment of Human Immunodeficiency Virus (HIV) infected adults and children.
Epivir is geïndiceerd bij een antiretrovirale combinatie therapie voor de behandeling van Humaan Immunodeficiëntie Virus (HIV) geïnfecteerde volwassenen en kinderen.
The therapy should be initiated by a physician experienced in the management of HIV infection.
De therapie moet worden gestart door een arts die ervaring heeft met de behandeling van een HIV- infectie.
Epivir may be administered with or without food.
Epivir kan zowel met als zonder voedsel worden ingenomen.
Alternatively, the tablets may be crushed and added to a small amount of semi-solid food or liquid, all of which should be consumed immediately (see section 5.2).
Voor patiënten die de tabletten niet kunnen doorslikken, kunnen de tabletten worden fijngemaakt en met een kleine hoeveelheid halfvast voedsel of drank vermengd, daarna moet het mengsel onmiddellijk ingenomen worden (zie rubriek 5.2).
Adults and adolescents (over 12 years of age): the recommended dose of Epivir is 300 mg daily.
Volwassenen en adolescenten ouder dan 12 jaar: de aanbevolen dosering voor Epivir is 300 mg per dag.
This may be administered as either 150 mg twice daily or 300 mg once daily (see section 4.4).
Dit kan toegediend worden als 150 mg tweemaal daags of 300 mg eenmaal daags (zie rubriek 4.4).
The 300 mg tablet is only suitable for the once a day regimen.
De tablet van 300 mg is enkel geschikt voor het éénmaal daags regime.
Patients changing to the once daily regimen should take 150 mg twice a day and switch to 300 mg once a day the following morning.
Patiënten die overgaan op het eenmaal daags regime dienen tweemaal daags 150 mg in te nemen en de volgende ochtend over te stappen op het eenmaal daags regime met 300 mg.
Where an evening once daily regimen is preferred, 150 mg of Epivir should be taken on the first morning only, followed by 300 mg in the evening.
Als de voorkeur wordt gegeven aan een avondregime, dient op de eerste morgen 150 mg Epivir te worden ingenomen, gevolgd door 300 mg in de avond.
When changing back to a twice daily regimen patients should complete the days treatment and start 150 mg twice a day the following morning.
Wanneer teruggeschakeld wordt naar een tweemaal daags regime dienen patiënten de behandeling van die dag af te maken en de volgende ochtend te beginnen met tweemaal daags 150 mg.
Children (under 12 years of age):
Kinderen jonger dan 12 jaar:
Since an accurate dosing can not be achieved with this formulation, dosing according to weight bands is recommended for Epivir tablets.
Aangezien de meest accurate dosering niet met deze formulering kan worden bereikt, wordt aanbevolen om Epivir tabletten te doseren volgens een indeling op lichaamsgewicht.
This dosing regimen for paediatric patients weighing 14-30 kg is based primarily on pharmacokinetic modelling, with supporting data from clinical studies.
Voor kinderen met een lichaamsgewicht van tenminste 30 kg:
For children weighing at least 30 kg: the adult dosage of 150 mg twice daily should be taken.
Gebruik de bij volwassenen vermelde dosering van 150 mg tweemaal daags.
For children weighing between 21 kg to 30 kg: the recommended oral dose of Epivir (150 mg) is one- half tablet taken in the morning and one whole tablet taken in the evening.
2 Voor kinderen met een lichaamsgewicht tussen 21 en 30 kg: de aanbevolen (orale) dosering is een halve Epivir 150 mg tablet in de ochtend en een hele Epivir 150 mg tablet in de avond.
For children weighing 14 to 21 kg: the recommended oral dose of Epivir (150 mg) is one half of a scored tablet taken twice daily.
Voor kinderen met een lichaamsgewicht van 14 tot 21 kg: de aanbevolen (orale) dosering is tweemaal daags een halve Epivir 150 mg tablet.
2 Epivir is also available as an oral solution for children over three months of age and who weigh less than 14 kg or for patients who are unable to swallow tablets.
Epivir is ook beschikbaar als drank voor kinderen ouder dan 3 maanden met een lichaamsgewicht van minder dan 14 kg en voor patiënten die geen tabletten kunnen doorslikken.
Less than three months of age: the limited data available are insufficient to propose specific dosage recommendations (see section 5.2).
Voor kinderen jonger dan 3 maanden: de beperkte beschikbare gegevens zijn onvoldoende om specifieke voorstellen voor een aanbevolen dosering te kunnen doen (zie rubriek 5.2).
Lamivudine concentrations are increased in patients with moderate - severe renal impairment due to decreased clearance.
Lamivudinespiegels nemen toe bij patiënten met een matig tot ernstig verminderde nierfunctie door een afgenomen klaring.
The dose should therefore be adjusted, using oral solution presentation of Epivir for patients whose creatinine clearance falls below 30 ml/ min (see tables).
Hierbij moet gebruik worden gemaakt van Epivir drank.
Dosing recommendations – Adults and adolescents weighing at least 30 kg::
Doseringsaanbevelingen - volwassenen en adolescenten met een lichaamsgewicht van ten minste 30 kg
Creatinine clearance (ml/ min)
Creatinineklaring (ml/min)
First dose
Startdosering
≥ 50 30- < 50
≥ 50 30- < 50
150 150
150 mg tweemaal daags 150 mg eenmaal daags
< 30 As doses below 150 mg are needed the use of the oral solution is recommended
< 30 Indien het nodig is om een dosis lager dan 150 mg te geven wordt het gebruik van de drank aanbevolen
There are no data available on the use of lamivudine in children with renal impairment.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het gebruik van lamivudine bij kinderen met een verminderde nierfunctie.
Based on the assumption that creatinine clearance and lamivudine clearance are correlated similarly in children as in adults it is recommended that the dosage in children with renal impairment be reduced according to their creatinine clearance by the same proportion as in adults.
Op grond van de veronderstelling dat de creatinineklaring en lamivudineklaring bij kinderen en volwassenen op dezelfde manier correleren wordt aanbevolen dat de dosering voor kinderen met een verminderde nierfunctie in dezelfde verhouding wordt verlaagd als bij volwassenen.
Dosing recommendations – Children aged at least 3 months and weighing less than 30 kg:
Doseringsaanbevelingen - voor kinderen in de leeftijd van drie maanden of ouder en met een lichaamsgewicht minder dan 30 kg
≥ 50 30 to < 50 15 to < 30 5 to < 15 < 5
≥ 50 30- < 50 15- < 30 5- < 15 < 5
4 mg/ kg 4 mg/ kg 4 mg/ kg 4 mg/ kg 1.3 mg/ kg
4 mg/kg 4 mg/kg 4 mg/kg 4 mg/kg 1,3 mg/kg
4 mg/ kg twice daily 4 mg/ kg once daily 2.6 mg/ kg once daily 1.3 mg/ kg once daily 0.7 mg/ kg once daily
4 mg/kg tweemaal daags 4 mg/kg eenmaal daags 2,6 mg/kg eenmaal daags 1,3 mg/kg eenmaal daags 0,7 mg/kg eenmaal daags
Data obtained in patients with moderate to severe hepatic impairment shows that lamivudine pharmacokinetics are not significantly affected by hepatic dysfunction.
Verminderde leverfunctie: gegevens van patiënten met matige tot ernstige vormen van leverfunctiestoornissen tonen aan dat de farmacokinetiek van lamivudine niet significant wordt beïnvloed door de leverfunctiestoornis.
Based on these data, no dose adjustment is necessary in patients with moderate or severe hepatic impairment unless accompanied by renal impairment.
Op grond van deze gegevens is het niet noodzakelijk om de dosering bij patiënten met matige tot ernstige vormen van leverfunctiestoornissen aan te passen tenzij dit gepaard gaat met een nierfunctiestoornis.
Epivir is not recommended for use as monotherapy.
Epivir wordt niet aanbevolen als monotherapie.
In patients with moderate to severe renal impairment, the terminal plasma half-life of lamivudine is increased due to decreased clearance, therefore the dose should be adjusted (see section 4.2).
De dosering moet daarom aangepast worden (zie rubriek 4.2).
Triple nucleoside therapy:
Triple nucleoside therapie:
3 fumarate and abacavir as well as with tenofovir disoproxil fumarate and didanosine as a once daily regimen.
Er is een hoog aantal virologisch falen en optreden van resistentie aan het begin van de eenmaal daagse dosering van zowel de combinatie van lamivudine met tenofovir disoproxil fumaraat en abacavir als met tenofovir disoproxil fumaraat en didanosine gemeld.
Patients receiving Epivir or any other antiretroviral therapy may continue to develop opportunistic infections and other complications of HIV infection, and therefore should remain under close clinical observation by physicians experienced in the treatment of patients with associated HIV diseases.
Zij moeten daarom onder strikt klinisch toezicht blijven van artsen die ervaren zijn in het behandelen van patiënten met HIV geassocieerde ziekten.
Patients should be advised that current antiretroviral therapy, including Epivir, has not been proven to prevent the risk of transmission of HIV to others through sexual contact or contamination with blood.
Patiënten moeten erop worden gewezen dat er niet bewezen is dat de huidige antiretrovirale therapie, inclusief Epivir, het risico van transmissie van HIV naar anderen via seksueel contact of besmetting via bloed voorkomt.
Appropriate precautions should continue to be taken.
De nodige voorzorgen moeten steeds worden genomen.
Cases of pancreatitis have occurred rarely.
Gevallen van pancreatitis zijn zelden waargenomen.
Treatment with Epivir should be stopped immediately if clinical signs, symptoms or laboratory abnormalities suggestive of pancreatitis occur.
De behandeling met Epivir moet onmiddellijk worden stopgezet indien klinische tekenen/symptomen of abnormale laboratoriumwaarden optreden die aanleiding kunnen geven tot de diagnose pancreatitis.
Lactic acidosis: lactic acidosis, usually associated with hepatomegaly and hepatic steatosis, has been reported with the use of nucleoside analogues.
Lactaatacidose: lactaatacidose wordt meestal geassocieerd met ernstige hepatomegalie en hepatische steatosis en zijn gerapporteerd met het gebruik van nucleoside-analogen.
Early symptoms (symptomatic hyperlactatemia) include benign digestive symptoms (nausea, vomiting and abdominal pain), non-specific malaise, loss of appetite, weight loss, respiratory symptoms (rapid and/ or deep breathing) or neurological symptoms (including motor weakness).
Vroege symptomen (symptomatische hyperlactatemie) omvatten benigne digestieve symptomen (misselijkheid, braken en buikpijn), niet-specifieke malaise, verlies van eetlust, gewichtsverlies, respiratoire symptomen (snelle en/of zware ademhaling) of neurologische symptomen (inclusief verzwakte motoriek).
Treatment with nucleoside analogues should be discontinued in the setting of symptomatic hyperlactatemia and metabolic/ lactic acidosis, progressive hepatomegaly, or rapidly elevating aminotransferase levels.
Behandeling met nucleoside-analogen dient te worden onderbroken in het geval van symptomatische hyperlactatemie, metabole/lactaatacidose, progressieve hepatomegalie of snel toenemende aminotransferasespiegels.
Caution should be exercised when administering nucleoside analogues to any patient (particularly obese women) with hepatomegaly, hepatitis or other known risk factors for liver disease and hepatic steatosis (including certain medicinal products and alcohol).
Voorzichtigheid is geboden wanneer nucleoside-analogen worden toegediend aan elke patiënt (in het bijzonder obese vrouwen) met hepatomegalie, hepatitis of andere bekende risicofactoren voor leverziekte en hepatische steatosis (inclusief bepaalde geneesmiddelen en alcohol).
Mitochondrial dysfunction:
4 Mitochondriale disfunctie:
There have been reports of mitochondrial dysfunction in HIV-negative infants exposed in utero and/ or post-natally to nucleoside analogues.
Er werden mitochondriale disfuncties gemeld bij HIV-negatieve kinderen die in utero en/of postnataal zijn blootgesteld aan nucleoside-analogen.
A higher risk of lipodystrophy has been associated with individual factors such as older age, and with drug related factors such as longer duration of antiretroviral treatment and 4 associated metabolic disturbances.
Een hoger risico op lipodystrofie is gepaard gegaan met individuele factoren zoals een hogere leeftijd en met factoren te wijten aan de inname van het geneesmiddel zoals langere duur van de antiretrovirale behandeling en bijkomende metabole stoornissen.
Relevant examples are cytomegalovirus retinitis, generalised and/ or focal mycobacterium infections, and Pneumocystis carinii pneumonia.
Relevante voorbeelden zijn cytomegalovirus retinitis, gegeneraliseerde en/of focale mycobacteriële infecties en Pneumocystis carinii pneumonie.
If lamivudine is being used concomitantly for the treatment of HIV and HBV, additional information relating to the use of lamivudine in the treatment of hepatitis B infection is available in the Zeffix SPC.
Indien lamivudine tegelijkertijd wordt gebruikt voor de behandeling van HIV en HBV, is er bijkomende informatie beschikbaar omtrent het gebruik van lamivudine bij de behandeling van hepatitis B in de Zeffix samenvatting van de productkenmerken (SmPC).
If Epivir is discontinued in patients co-infected with hepatitis B virus, periodic monitoring of liver function tests and markers of HBV replication is recommended, as withdrawal of lamivudine may result in an acute exacerbation of hepatitis (see Zeffix SPC).
Indien het gebruik van Epivir wordt gestaakt bij patiënten die een co-infectie hebben met hepatitis B, wordt aanbevolen om periodiek zowel de leverfunctietesten als de markers voor HBV-replicatie te controleren, daar het stopzetten van lamivudine kan resulteren in een acute exacerbatie van hepatitis (zie Zeffix SmPC).
Patients with pre-existing liver dysfunction, including chronic active hepatitis, have an increased frequency of liver function abnormalities during combination antiretroviral therapy, and should be monitored according to standard practice.
Patiënten met een reeds bestaande leverstoornis, inclusief chronische actieve hepatitis, hebben een hogere frequentie van afwijkingen van de leverfunctie gedurende de antivirale combinatietherapie en dienen gecontroleerd te worden volgens de standaardpraktijk.
If there is evidence of worsening liver disease in such patients, interruption or discontinuation of treatment must be considered (see section 4.8).
Indien er een duidelijke verergering van de leverziekte optreedt bij deze patiënten moet een tijdelijke of volledige onderbreking van de behandeling worden overwogen (zie rubriek 4.8).
Although the etiology is considered to be multifactorial (including corticosteroid use, alcohol consumption, severe immunosuppression, higher body mass index), cases of osteonecrosis have been reported particularly in patients with advanced HIV-disease and/ or long-term exposure to combination antiretroviral therapy (CART).
Hoewel men aanneemt dat bij de etiologie vele factoren een rol spelen (waaronder gebruik van corticosteroïden, alcoholgebruik, ernstige immunosuppressie, hoge Body Mass Index), zijn gevallen van osteonecrose vooral gemeld bij patiënten met voortgeschreden HIV-infectie en/of
Interaction studies have only been performed in adults
Interactiestudies zijn alleen bij volwassenen uitgevoerd.
Lamivudine may inhibit the intracellular phosphorylation of zalcitabine when the two medicinal products are used concurrently.
Lamivudine kan de intracellulaire fosforylatie van zalcitabine remmen als deze twee geneesmiddelen gelijktijdig worden gebruikt.
Epivir is therefore not recommended to be used in combination with zalcitabine.
Het is daarom niet aanbevolen om Epivir te gebruiken in combinatie met zalcitabine.
Co-administration of lamivudine with intravenous ganciclovir or foscarnet is not recommended.
Gelijktijdige toediening van lamivudine met intraveneus ganciclovir of foscarnet wordt niet aanbevolen.
The likelihood of metabolic interactions is low due to limited metabolism and plasma protein binding and almost complete renal clearance.
De waarschijnlijkheid van metabole interacties is klein door een beperkt metabolisme, beperkte plasma-eiwitbinding en een bijna volledige renale klaring.
Administration of trimethoprim/ sulfamethoxazole 160 mg/ 800 mg results in a 40% increase in lamivudine exposure, because of the trimethoprim component; the sulfamethoxazole component did not interact.
Toediening van trimethoprim/sulfamethoxazol 160 mg/800 mg, resulteert in een 40% toename van de plasmaconcentraties van lamivudine door de trimethoprim component; de sulfamethoxazol-component vertoont geen interactie.
However, unless the patient has renal impairment, no dosage adjustment of lamivudine is necessary (see section 4.2).
De aanpassing van de dosering van lamivudine is echter niet nodig, tenzij de patiënt een verminderde nierfunctie heeft (zie rubriek 4.2).
When concomitant administration is warranted, patients should be monitored clinically.
Indien gelijktijdige toediening is gerechtvaardigd moeten de patiënten klinisch worden gevolgd.
Co-administration of lamivudine with high doses of co-trimoxazole for the treatment of Pneumocystis carinii pneumonia (PCP) and toxoplasmosis should be avoided.
Gelijktijdige toediening van lamivudine met hoge doses co-trimoxazol voor de behandeling van Pneumocystis carinii pneumonia (PCP) en toxoplasmose moet worden vermeden.
5 The possibility of interactions with other medicinal products administered concurrently should be considered, particularly when the main route of elimination is active renal secretion via the organic cationic transport system e. g. trimethoprim.
De mogelijkheid van interacties met andere geneesmiddelen die tegelijkertijd worden toegediend moet in beschouwing worden genomen, in het bijzonder als de voornaamste eliminatieweg een actieve renale secretie is via het organische kationentransportsysteem, zoals bijvoorbeeld bij trimethoprim.
Other medicinal products (e. g. ranitidine, cimetidine) are eliminated only in part by this mechanism and were shown not to interact with lamivudine.
Andere geneesmiddelen (bijv. ranitidine en cimetidine) worden slechts gedeeltelijk via dit mechanisme geëlimineerd en vertonen geen interactie met lamivudine.
The nucleoside analogues (e. g. didanosine and zalcitabine) like zidovudine, are not eliminated by this mechanism and are unlikely to interact with lamivudine.
De nucleoside-analogen (bijv. didanosine en zalcitabine) zoals zidovudine, worden niet via dit mechanisme geëlimineerd en vertonen waarschijnlijk geen interactie met lamivudine.
A modest increase in Cmax (28%) was observed for zidovudine when administered with lamivudine, however overall exposure (AUC) is not significantly altered.
Indien lamivudine gelijktijdig wordt toegediend met zidovudine wordt er een lichte toename in Cmax (28%) van zidovudine waargenomen, echter de totale blootstelling (AUC) wordt niet significant beïnvloed.
Zidovudine has no effect on the pharmacokinetics of lamivudine (see section 5.2).
Zidovudine heeft geen effect op de farmacokinetiek van lamivudine (zie rubriek 5.2).
PIs) unlikely.
Aangezien CYP3A niet is betrokken bij het metabolisme van lamivudine is het onwaarschijnlijk dat interacties plaatsvinden met geneesmiddelen die via dit systeem (zoals proteaseremmers) worden gemetaboliseerd.
The safety of lamivudine in human pregnancy has not been established.
De veiligheid van Epivir tijdens de zwangerschap bij de mens is niet vastgesteld.
Reproductive studies in animals have not shown evidence of teratogenicity, and showed no effect on male or female fertility.
Reproductiestudies bij dieren hebben geen aanwijzing voor teratogeniteit laten zien en toonden geen effect op de mannelijke of vrouwelijke vruchtbaarheid aan.
Lamivudine induces early embryonic death when administered to pregnant rabbits at exposure levels comparable to those achieved in man.
Lamivudine induceert een vroege embryonale sterfte wanneer het werd toegediend aan zwangere konijnen bij blootstellingniveaus die vergelijkbaar zijn met diegenen diee bij de mens worden bereikt.
In humans, consistent with passive transmission of lamivudine across the placenta, lamivudine concentrations in infant serum at birth were similar to those in maternal and cord serum at delivery.
Bij de mens zijn lamivudine- concentraties in het serum van de baby bij de geboorte gelijk aan die in het serum van de moeder en in het serum in de navelstreng tijdens de bevalling, hetgeen consistent is met de passieve overdracht van lamivudine door de placenta.
Although animal reproductive studies are not always predictive of the human response, administration is not recommended during the first three months of pregnancy.
Hoewel reproductiestudies bij dieren niet altijd een voorspellende waarde hebben voor de mens, wordt toediening gedurende de eerste drie maanden van de zwangerschap niet aanbevolen.
Lactation:
6 Borstvoeding:
Following oral administration lamivudine was excreted in breast milk at similar concentrations to those found in serum.
Na orale toediening wordt lamivudine in de moedermelk uitgescheiden in concentraties die gelijk zijn aan de concentraties die in het serum worden aangetroffen.
Since lamivudine and the virus pass into breast milk, it is recommended that mothers taking Epivir do not breast-feed their infants.
Omdat lamivudine en het virus in de moedermelk terechtkomen, wordt het aanbevolen dat moeders die Epivir gebruiken hun kinderen geen borstvoeding geven.
It is recommended that HIV infected women do not breast-feed their infants under any circumstances in order to avoid transmission of HIV.
Er wordt aanbevolen aan HIV-geïnfecteerde vrouwen in geen geval hun kinderen borstvoeding te geven om transmissie van HIV te voorkomen.
The following adverse reactions have been reported during therapy for HIV disease with Epivir.
De volgende bijwerkingen zijn gerapporteerd tijdens de behandeling van de HIV ziekte met Epivir.
Frequencies are defined as very common (> 1/ 10), common (> 1/ 100 ,< 1/10), uncommon (> 1/ 1,000 ,< 1/100), rare (> 1/ 10,000, < 1/ 1,000), very rare (< 1/ 10,000).
De frequenties worden gedefinieerd als: zeer vaak (> 1/10), vaak (> 1/100, < 1/10), soms (> 1/1000, < 1/100), zelden (> 1/10.000, < 1/1.000) en zeer zelden (< 1/10.000).
Headache, insomnia Very rare: peripheral neuropathy (or paraesthesia)
Zenuwstelselaandoeningen Vaak: hoofdpijn, slapeloosheid Zeer zelden: perifere neuropathie (of paresthesie)
Pancreatitis. elevations in serum amylase.
Maagdarmstelselaandoeningen Vaak: misselijkheid, braken, pijn in de buik of krampen, diarree Zelden: pancreatitis, verhoging van serumamylasespiegels
Hepatitis
Lever- en galaandoeningen Soms: tijdelijke verhoging van de leverenzymen (AST, ALT) Zelden: hepatitis
Fatigue, malaise, fever.
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Vaak: vermoeidheid, malaise, koorts
Cases of lactic acidosis, sometimes fatal, usually associated with severe hepatomegaly and hepatic steatosis, have been reported with the use of nucleoside analogues (see section 4.4).
Gevallen van lactaatacidose, soms fataal, gewoonlijk geassocieerd met ernstige hepatomegalie en hepatische steatosis zijn gerapporteerd met het gebruik van nucleoside analogen (zie rubriek 4.4).
Combination antiretroviral therapy has been associated with redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV patients including the loss of peripheral and facial subcutaneous fat, increased intra-abdominal and visceral fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump).
Antiretrovirale combinatietherapie is bij HIV-patiënten gepaard gegaan met een herverdeling van lichaamsvet (lipodystrofie), waaronder verlies van perifeer en faciaal subcutaan vet, toegenomen intra- abdominaal en visceraal vet, borsthypertrofie en accumulatie van dorsocervicaal vet (buffalo hump).
Combination antiretroviral therapy has been associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin resistance, hyperglycaemia and hyperlactataemia (see section 4.4).
7 Antiretrovirale combinatietherapie is gepaard gegaan met metabole stoornissen zoals hypertriglyceridemie, hypercholesterolemie, insuline resistentie, hyperglycemie en hyperlactatemie (zie rubriek 4.4).
Cases of osteonecrosis have been reported, particularly in patients with generally acknowledged risk factors, advanced HIV disease or long-term combined antiretroviral exposure (cART).
Er zijn gevallen van osteonecrose gemeld, vooral bij patiënten met algemeen erkende risicofactoren, voortgeschreden HIV-infectie of langdurige blootstelling aan antiretrovirale combinatietherapie (CART).
The frequency of which is unknown (see section 4.4).
De frequentie hiervan is onbekend (zie rubriek 4.4).
Administration of lamivudine at very high dose levels in acute animal studies did not result in any organ toxicity.
Toediening van lamivudine in zeer hoge doseringen in acute dierstudies resulteerde niet in enige orgaantoxiciteit.
Limited data are available on the consequences of ingestion of acute overdoses in humans.
Beperkte gegevens zijn beschikbaar over de consequenties van inname van acute overdoses bij mensen.
No fatalities occurred, and the patients recovered.
Er traden geen fataliteiten op en patiënten herstelden.
No specific signs or symptoms have been identified following such overdose.
Geen specifieke tekenen of symptomen zijn geïdentificeerd na zo een overdosis.
If overdosage occurs the patient should be monitored, and standard supportive treatment applied as required.
In geval van overdosering moet de patiënt worden gemonitord en de standaard ondersteunende behandeling worden toegepast zoals vereist.
Pharmacotherapeutic group: nucleoside analogue, ATC Code:
Farmacotherapeutische categorie: nucleoside analogen, ATC-code:
Lamivudine is a nucleoside analogue which has activity against human immunodeficiency virus (HIV) and hepatitis B virus (HBV).
Lamivudine is een nucleoside-analoog die actief is tegen het humaan immunodeficiëntie virus (HIV) en het hepatitis-B-virus (HBV).
It is metabolised intracellularly to the active moiety, lamivudine 5’ -
Het wordt intracellulair gemetaboliseerd tot de actieve stof lamivudine 5’ -trifosfaat.
Its main mode of action is as a chain terminator of viral reverse transcription.
Het belangrijkste werkingsmechanisme berust op chain termination van de virale reverse transcriptie.
The triphosphate has selective inhibitory activity against HIV-1 and HIV-2 replication in vitro, it is also active against zidovudine-resistant clinical isolates of HIV.
Het trifosfaat is een selectieve remmer van de HIV-1 en HIV-2 replicatie in vitro; het is ook actief tegen zidovudine-resistente klinische isolaten van HIV.
M184V mutants display greatly reduced susceptibility to lamivudine and show diminished viral replicative capacity in vitro.
M184V-mutanten vertonen een sterk verlaagde gevoeligheid voor lamivudine en tonen een in vitro verlaagd viraal replicatievermogen.
In vitro studies indicate that zidovudine-resistant virus isolates can become zidovudine sensitive when they simultaneously acquire resistance to lamivudine.
In vitro studies geven aan dat zidovudine-resistente virusisolaten gevoelig kunnen worden voor zidovudine wanneer ze gelijktijdig resistent worden voor lamivudine.
In vitro data tend to suggest that the continuation of lamivudine in anti-retroviral regimen despite the development of M184V might provide residual anti-retroviral activity (likely through impaired viral fitness).
In vitro gegevens lijken erop te wijzen dat de voortzetting van lamivudine in antiretrovirale therapie, ondanks de ontwikkeling van M184V, mogelijk zorgt voor resterende antiretrovirale activiteit (mogelijk door verminderde virale geschiktheid).
Therefore, maintaining lamivudine therapy despite emergence of M184V mutation should only be considered in cases where no other active NRTI’ s are available.
Vandaar dat het handhaven van de lamivudinetherapie, ondanks het optreden van M184V-mutatie, slechts in overweging genomen dient te worden wanneer geen andere actieve NRTI's beschikbaar zijn.
Cross-resistance conferred by the M184V RT is limited within the nucleoside inhibitor class of antiretroviral agents.
8 Kruisresistentie door de M184V RT is beperkt tot de klasse van nucleoside-remmers.
Zidovudine and stavudine maintain their antiretroviral activities against lamivudine-resistant HIV-1.
Zidovudine en stavudine blijven hun antivirale activiteit behouden bij lamivudineresistente HIV-1.
Abacavir maintains its antiretroviral activities against lamivudine- resistant HIV-1 harbouring only the M184V mutation.
Abacavir blijft zijn antivirale activiteit behouden bij lamivudineresistente HIV-1, die enkel de M184V-mutatie vertoont.
Lamivudine demonstrates low cytotoxicity to peripheral blood lymphocytes, to established lymphocyte and monocyte-macrophage cell lines, and to a variety of bone marrow progenitor cells in vitro.
Lamivudine vertoont een lage cytotoxiciteit voor perifere bloedlymfocyten, voor de lymfocyt en monocyt-macrofaag cellijnen en voor verschillende beenmerg stamcellen in vitro.
Evidence from clinical studies shows that lamivudine plus zidovudine delays the emergence of zidovudine resistant isolates in individuals with no prior antiretroviral therapy.
Gegevens uit klinische studies tonen aan dat lamivudine plus zidovudine het ontstaan van zidovudine- resistente isolaten vertraagt bij individuen die niet eerder een antivirale therapie hebben ontvangen.
Lamivudine has been widely used as a component of antiretroviral combination therapy with other antiretroviral agents of the same class (NRTIs) or different classes (PIs, non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors).
Lamivudine wordt wijd gebruikt als onderdeel van antiretrovirale combinatietherapie samen met andere anti-retrovirale middelen van dezelfde klasse (nucleoside reverse transcriptaseremmers) of van andere klasses (proteaseremmers, niet-nucleoside reverse transcriptaseremmers).
Multiple drug antiretroviral therapy containing lamivudine has been shown to be effective in antiretrovirally-naive patients as well as in patients presenting with viruses containing the M184V mutations.
Antiretrovirale combinatietherapie die lamivudine bevat is effectief bij zowel antiretrovirale naïeve patiënten als bij patiënten die de virussen vertonen met M184V-mutaties.
The relationship between in vitro susceptibility of HIV to lamivudine and clinical response to lamivudine-containing therapy remains under investigation.
De relatie tussen de in vitro gevoeligheid van het HIV voor lamivudine en de klinische respons voor lamivudine-bevattende therapie wordt verder onderzocht.
Lamivudine at a dose of 100 mg once daily has also been shown to be effective for the treatment of adult patients with chronic HBV infection (for details of clinical studies, see the prescribing information for Zeffix).
Lamivudine is met een dosis van 100 mg eenmaal daags ook doeltreffend bij de behandeling van volwassen patiënten met chronische HBV-infectie (voor details van de klinische studies, zie ook de Samenvatting van de productkenmerken van Zeffix).
However, for the treatment of HIV infection only a 300 mg daily dose of lamivudine (in combination with other antiretroviral agents) has been shown to be efficacious.
Echter, bij de behandeling van de HIV-infectie is enkel een dagelijkse dosis van 300 mg doeltreffend bevonden.
8 Lamivudine has not been specifically investigated in HIV patients co-infected with HBV.
Lamivudine is niet specifiek onderzocht bij patiënten met HIV die ook geïnfecteerd waren met HBV.
Once daily dosing (300 mg once a day): a clinical study has demonstrated the non inferiority between Epivir once a day and Epivir twice a day containing regimens.
Eenmaal daagse dosering (300 mg eenmaal daags): een klinische studie heeft geen inferioriteit aangetoond tussen Epivir eenmaal daags en Epivir tweemaal daags bevattende regimes.
These results were obtained in an antiretroviral naïve-population, primarily consisting of asymptomatic HIV infected patients (CDC stage A).
Deze resultaten zijn verkregen in een antiretroviraal-naïeve populatie, die voornamelijk bestond uit asymptomatische HIV-patiënten (CDC stadiumA).
Lamivudine is well absorbed from the gastrointestinal tract, and the bioavailability of oral lamivudine in adults is normally between 80 and 85%.
Lamivudine wordt goed geabsorbeerd uit het maagdarmkanaal en de biologische beschikbaarheid van oraal lamivudine bij volwassenen is normaal tussen 80 en 85%.
Following oral administration, the mean time (tmax) to maximal serum concentrations (Cmax) is about an hour.
Na orale toediening is de gemiddelde tijd (tmax) die nodig is om de maximale serumconcentratie (Cmax) te bereiken ongeveer een uur.
Based on data derived from a study in healthy volunteers, at a therapeutic dose of 150mg twice daily, mean (CV) steady-state Cmax and Cmin of lamivudine in plasma are 1.2 µg/ ml (24%) and 0.09 µg/ ml (27%), respectively.
CV) "steady state" Cmax en Cmin van lamivudine in het plasma respectievelijk 1,2 µg/ml (24%) en 0,09 µg/ml (27%).
The mean (CV) AUC over a dosing interval of 12 hours is 4.7 µg. h/ ml (18%).
De gemiddelde (CV) AUC voor lamivudine over een doseringsinterval van 12 uur is 4,7 µg.u/ml (18%).
At a therapeutic dose of 300mg once daily, the mean (CV) steady-state Cmax, Cmin and 24h AUC are 2.0 µg/ ml (26%), 0.04 µg/ ml (34%) and 8.9 µg. h/ ml (21%), respectively.
Bij een therapeutische dosering van 300 mg eenmaal daags bedraagt de gemiddelde (CV) "steady state" Cmax en Cmin en 24 uurs AUC respectievelijk 2,0 µg/ml (26%), 0,04 µg/ml (34%) en 8,9 µg.u/ml (21%).
The 150 mg tablet is bioequivalent and dose proportional to the 300 mg tablet with respect to AUC∞, Cmax, and tmax.
De 150 mg tablet is bioequivalent en dosis-proportioneel met de 300 mg tablet wat betreft de AUC∞, Cmax, en tmax.
Co-administration of lamivudine with food results in a delay of tmax and a lower C max (decreased by 47%).
9 Gelijktijdige toediening van lamivudine met voedsel resulteert in een vertraging van de tmax en een verlaging van de Cmax (afname van 47%).
However, the extent (based on the AUC) of lamivudine absorbed is not influenced.
De biologische beschikbaarheid van lamivudine (gebaseerd op een AUC) wordt echter niet beïnvloed.
Co-administration of zidovudine results in a 13% increase in zidovudine exposure and a 28% increase in peak plasma levels.
Tegelijkertijd toedienen van zidovudine resulteert in een 13% toename in de beschikbaarheid van zidovudine en een 28% toename in piekplasmaconcentraties.
This is not considered to be of significance to patient safety and therefore no dosage adjustments are necessary.
Dit wordt niet van betekenis geacht voor de veiligheid van patiënten en doseringsaanpassingen zijn derhalve niet nodig.
From intravenous studies, the mean volume of distribution is 1.3 l/ kg.
Uit intraveneuze studies blijkt het gemiddeld verdelingsvolume 1,3 l/kg te zijn.
The observed half-life of elimination is 5 to 7 hours.
De waargenomen gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd is 5 tot 7 uur.
The mean systemic clearance of lamivudine is approximately 0.32 l/ h/ kg, with predominantly renal clearance (> 70%) via the organic cationic transport system.
De gemiddelde systemische klaring van lamivudine is bij benadering 0,32 l/h/kg, die voornamelijk via de nieren plaatsvindt (> 70%) via organisch kationentransport.
Lamivudine exhibits linear pharmacokinetics over the therapeutic dose range and displays limited binding to the major plasma protein albumin (< 16% - 36% to serum albumin in in vitro studies).
Lamivudine vertoont een lineaire farmacokinetiek binnen het therapeutisch doseringsgebied en het is beperkt gebonden aan het voornaamste plasma-eiwitalbumine (< 16%-36% aan serumalbumine in in vitro studies).
Limited data show that lamivudine penetrates the central nervous system and reaches the cerebro- spinal fluid (CSF).
Beperkte gegevens laten zien dat lamivudine in het centraal zenuwstelsel doordringt en de cerebro-spinale vloeistof (CSV) bereikt.
The mean ratio CSF/ serum lamivudine concentration 2-4 hours after oral administration was approximately 0.12.
De gemiddelde verhouding CSV/serum-lamivudine- concentratie 2-4 uur na orale toediening was ongeveer 0,12.
The true extent of penetration or relationship with any clinical efficacy is unknown.
De werkelijke mate van doordringing of de relatie met klinische werkzaamheid is onbekend.
The active moiety, intracellular lamivudine triphosphate, has a prolonged terminal half- life in the cell (16 to 19 hours) compared to the plasma lamivudine half-life (5 to 7 hours).
De actieve stof, intracellulair lamivudine trifosfaat, heeft in cellen een verlengde halfwaardetijd (16 tot 19 uur), in vergelijking tot de plasma-lamivudine-halfwaardetijd (5 tot 7 uur).
In 60 healthy adult volunteers, Epivir 300 mg once daily has been demonstrated to be pharmacokinetically equivalent at steady-state to Epivir 150 mg twice daily with respect to intracellular triphosphate AUC24 and Cmax.
Bij 60 gezonde volwassen vrijwilligers is aangetoond dat de steady-state van 300 mg Epivir eenmaal daags farmacokinetisch equivalent is aan Epivir 150 mg tweemaal daags met betrekking tot de AUC24 en Cmax van het intracellulaire trifosfaat.
Lamivudine is predominately cleared unchanged by renal excretion.
Lamivudine wordt voornamelijk onveranderd uitgescheiden via renale excretie.