qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Children and adolescents Aclasta is not recommended for use in children and adolescents below 18 years of age due to lack of data on safety and efficacy.
Kinderen en adolescenten Aclasta wordt niet aanbevolen voor het gebruik bij kinderen en adolescenten jonger dan 18 jaar vanwege een gebrek aan gegevens over veiligheid en werkzaamheid.
Hypersensitivity to the active substance or to any of the excipients or to any bisphosphonates.
Overgevoeligheid voor het werkzaam bestanddeel of voor één van de hulpstoffen of voor één van de bisfosfonaten.
Aclasta is contraindicated for patients with hypocalcaemia (see section 4.4).
Het gebruik van Aclasta is gecontra-indiceerd bij patiënten met hypocalciëmie (zie rubriek 4.4).
Aclasta is contraindicated during pregnancy and in breast-feeding women (see section 4.6).
Het gebruik van Aclasta is gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die borstvoeding geven (zie rubriek 4.6).
The dose of 5 mg zoledronic acid must be administered over at least 15 minutes.
De dosis 5 mg zoledroninezuur moet toegediend worden over een periode van tenminste 15 minuten.
Aclasta is not recommended in patients with severe renal impairment (creatinine clearance < 35 ml/ min) due to limited clinical experience in this population.
Het gebruik van Aclasta wordt niet aanbevolen bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 35 ml/min) gezien de beperkte klinische ervaring in deze patiëntenpopulatie.
Patients should have their serum creatinine level measured before receiving Aclasta.
De serumcreatinineconcentratie van patiënten moet bepaald worden voordat zij Aclasta krijgen.
This is especially important in the elderly and for patients receiving diuretic therapy.
Dit is vooral belangrijk voor ouderen en voor patiënten die een diuretische behandeling krijgen.
Caution is indicated when Aclasta is administered in conjunction with medicinal products that can significantly impact renal function (e. g. aminoglycosides or diuretics that may cause dehydration), see section 4.5.
Voorzichtigheid is geboden wanneer Aclasta toegediend wordt in combinatie met geneesmiddelen die een grote invloed kunnen hebben op de nierfunctie (bijv. aminoglycosiden of diuretica die dehydratie kunnen veroorzaken), zie rubriek 4.5.
Pre-existing hypocalcaemia must be treated by adequate intake of calcium and vitamin D before initiating therapy with Aclasta (see section 4.3).
Een reeds bestaande hypocalciëmie moet behandeld worden door toereikende inname van calcium en vitamine D voor het starten van een behandeling met Aclasta (zie rubriek 4.3).
Other disturbances of mineral metabolism must also be effectively treated (e. g. diminished parathyroid reserve, intestinal calcium malabsorption).
Andere stoornissen van het mineraal metabolisme moeten ook op gepaste wijze behandeld worden (bijv. verlaagde
3 Elevated bone turnover is a characteristic of Paget’ s disease of the bone.
3 parathyroïdreserve, intestinale calciummalabsorptie).
Due to the rapid onset of effect of zoledronic acid on bone turnover, transient hypocalcaemia, sometimes symptomatic, may develop and is usually maximal within the first 10 days after infusion of Aclasta (see section 4.8).
Vanwege de snelle aanvang van het effect van zoledroninezuur op de bot ‘ turnover’ kan zich voorbijgaande, soms symptomatische, hypocalciëmie ontwikkelen, die gewoonlijk maximaal is binnen de eerste 10 dagen na infusie van Aclasta (zie rubriek 4.8).
Adequate calcium and vitamin D intake are recommended in association with Aclasta administration.
Een toereikende inname van calcium en vitamine D wordt aanbevolen in combinatie met de toediening van Aclasta.
In addition, in patients with Paget's disease, it is strongly advised that adequate supplemental calcium corresponding to at least 500 mg elemental calcium twice daily is ensured for at least 10 days following Aclasta administration (see section 4.2).
Bovendien wordt het voor patiënten met de ziekte van Paget sterk aanbevolen dat een adequaat calciumsupplement, overeenkomend met minstens tweemaal per dag 500 mg elementaire calcium, gedurende minstens de eerste 10 dagen na de toediening van Aclasta gegarandeerd is (zie rubriek 4.2).
Patients should be informed about symptoms of hypocalcaemia and receive adequate clinical monitoring during the period of risk.
Patiënten dienen geïnformeerd te worden over de symptomen van hypocalciëmie en op toereikende wijze klinisch geobserveerd te worden tijdens de risicoperiode.
Measurement of serum calcium before infusion of Aclasta is recommended for patients with Paget´s disease.
Bepaling van de serumcreatinineconcentratie vóór infusie van Aclasta wordt aanbevolen voor patiënten met de ziekte van Paget.
Severe and occasionally incapacitating bone, joint and/ or muscle pain have been infrequently reported in patients taking bisphosphonates, including Aclasta.
Ernstige en in sommige gevallen invaliderende bot-, gewrichts- en/of spierpijn werd soms gemeld bij patiënten die bisfosfonaten gebruiken, waaronder Aclasta.
Aclasta contains the same active substance found in Zometa (zoledronic acid), used for oncology indications, and a patient being treated with Zometa should not be treated with Aclasta.
Patiënten die met Zometa behandeld worden, mogen niet met Aclasta worden behandeld.
Osteonecrosis of the jaw (ONJ):
Osteonecrose van het kaakbeen:
Osteonecrosis of the jaw has been reported predominantly in patients with cancer receiving treatment regimens including bisphosphonates, including zoledronic acid.
Osteonecrose van het kaakbeen werd voornamelijk gemeld bij patiënten met kanker die behandelingsschema’ s kregen met onder andere bisfosfonaten, inclusief zoledroninezuur.
The majority of reported cases have been associated with dental procedures such as tooth extraction.
Het merendeel van de gemelde gevallen werd in verband gebracht met tandheelkundige ingrepen, waaronder tandextracties.
Many had signs of local infection including osteomyelitis.
Velen vertoonden tekenen van lokale infectie, waaronder osteomyelitis.
A dental examination with appropriate preventive dentistry should be considered prior to treatment with bisphosphonates in patients with concomitant risk factors (e. g. cancer, chemotherapy, corticosteroids, poor oral hygiene).
Een tandheelkundig onderzoek met geschikte preventieve tandheelkunde moet worden overwogen alvorens een behandeling met bisfosfonaten in te stellen bij patiënten met bijkomende risicofactoren (bijv. kanker, chemotherapie, corticosteroïden, gebrekkige mondhygiëne).
While on treatment, these patients should avoid invasive dental procedures if possible.
Gedurende de behandeling moeten deze patiënten indien mogelijk invasieve tandheelkundige ingrepen vermijden.
For patients who develop osteonecrosis of the jaw while on bisphosphonate therapy, dental surgery may exacerbate the condition.
Bij patiënten die osteonecrose van het kaakbeen ontwikkelen tijdens een therapie met bisfosfonaten, kan een tandheelkundige ingreep de toestand verergeren.
For patients requiring dental procedures, there are no data available to suggest whether discontinuation of bisphosphonate treatment reduces the risk of osteonecrosis of the jaw.
Voor patiënten bij wie tandheelkundige ingrepen vereist zijn, zijn er geen gegevens beschikbaar die erop wijzen dat stopzetting van de behandeling met bisfosfonaten het risico op osteonecrose van het kaakbeen vermindert.
The clinical judgement of the treating physician should guide the management plan of each patient based on individual benefit/ risk assessment.
Het klinisch oordeel van de behandelend arts zal het behandelingsschema van elke patiënt bepalen op basis van een individuele baten/risico beoordeling.
Specific drug-drug interaction studies have not been conducted with zoledronic acid.
Er werden geen specifieke geneesmiddelen interactie studies uitgevoerd met zoledroninezuur.
Zoledronic acid is not systemically metabolised and does not affect human cytochrome P450 enzymes in vitro (see section 5.2).
Zoledroninezuur wordt niet systemisch gemetaboliseerd en heeft geen invloed op humane cytochroom P450 enzymen in vitro (zie rubriek 5.2).
Zoledronic acid is not highly bound to plasma proteins (approximately 43-55% bound) and interactions resulting from displacement of highly protein-bound drugs are therefore unlikely.
Zoledroninezuur wordt niet in hoge mate gebonden aan plasma-eiwitten (ongeveer 43-55% gebonden) en interacties voortkomend uit de verdringing van sterk eiwitgebonden geneesmiddelen zijn dan ook onwaarschijnlijk.
Zoledronic acid is eliminated by renal excretion.
Zoledroninezuur wordt geëlimineerd via nierexcretie.
Caution is indicated when Aclasta is administered in conjunction with medicinal products that can significantly impact renal function (e. g. aminoglycosides or diuretics that may cause dehydration).
Voorzichtigheid is geboden wanneer Aclasta wordt toegediend samen met geneesmiddelen die een grote invloed kunnen hebben op de nierfunctie (bijv. aminoglycosiden of diuretica die dehydratie kunnen veroorzaken).
There are no adequate data on the use of zoledronic acid in pregnant women.
Er zijn geen toereikende gegevens over het gebruik van zoledroninezuur bij zwangere vrouwen.
Studies in animals with zoledronic acid have shown reproductive toxicological effects including malformations (see section 5.3).
Uit experimenteel onderzoek bij dieren zijn toxische effecten, inclusief malformaties bij de reproductie gebleken (zie rubriek 5.3).
It is not known whether zoledronic acid is excreted into human breast milk.
4 zoledroninezuur wordt uitgescheiden in de moedermelk.
Aclasta is contraindicated during pregnancy and in breast-feeding women (see section 4.3).
Aclasta is gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap of bij vrouwen die borstvoeding geven (zie rubriek 4.3).
4 4.8 Undesirable effects
4.8 Bijwerkingen
The overall percentage of patients who experienced post-dose symptoms were 44.7%, 16.7% and 10.2% after the first, second and third infusion, respectively.
Het totaal percentage van patiënten dat post-dosis symptomen ondervond was 44,7%; 16,7% en 10,2% na respectievelijk de eerste, tweede of derde infusie.
Incidence of individual symptoms following the first infusion was: fever (17.1%), myalgia (7.8%), flu-like symptoms (6.7%), arthralgia (4.8%) and headache (5.1%).
De incidentie van individuele symptomen optredend na de eerste infusie was: koorts (17,1%), myalgie (7,8%), griepachtige symptomen (6,7%), artralgie (4,8%) en hoofdpijn (5,1%).
The incidence of these symptoms decreased markedly with subsequent doses of Aclasta.
De incidentie van deze symptomen nam aanmerkelijk af bij volgende Aclasta doses.
The majority of these symptoms occur within the first three days following Aclasta administration.
De meeste van deze symptomen treden op binnen de eerste drie dagen na toediening van Aclasta.
The majority of these symptoms were mild to moderate and resolved within three days of the event onset.
De meerderheid van deze symptomen was mild tot matig van aard en verdwenen binnen drie dagen na aanvang van optreden.
The percentage of patients who experienced post-dose symptoms was lower in a smaller study (19.5%, 10.4%, 10.7% after the first, second and third infusion, respectively), where prophylaxis against post-dose symptoms was used as described below.
Het percentage van patiënten dat post-dosis symptomen ondervond was lager in een kleinere studie (19,5%; 10,4%; 10,7% respectievelijk na de eerste, tweede en derde infusie), waarin de profylaxe tegen post-dosis symptomen gebruikt werd zoals hieronder beschreven.
The incidence of post-dose symptoms occurring within the first three days after administration of Aclasta can be reduced with the administration of paracetamol or ibuprofen shortly following Aclasta administration (see section 4.2).
De incidentie van post-dosis symptomen, die optreden binnen de eerste drie dagen na toediening van Aclasta, kan verlaagd worden door verstrekking van paracetamol of ibuprofen kort na toediening van Aclasta (zie rubriek 4.2).
In the HORIZON – Pivotal Fracture Trial [PFT] (see section 5.1), the overall incidence of atrial fibrillation was 2.5% (96 out of 3,862) and 1.9% (75 out of 3,852) in patients receiving Aclasta and placebo, respectively.
In de HORIZON – Pivotal Fracture Trial [PFT] (zie rubriek 5.1) was de totale incidentie van boezemfibrilleren 2,5% (96 op 3.862) en 1,9% (75 op 3.852) bij patiënten op respectievelijk Aclasta en placebo.
The rate of atrial fibrillation serious adverse events was increased in patients receiving Aclasta (1.3%) (51 out of 3,862) compared with patients receiving placebo (0.6%) (22 out of 3,852).
Het percentage boezemfibrilleren gemeld als ernstige bijwerking was verhoogd bij patiënten op Aclasta (1,3%) (51 van 3.862) in vergelijking met patiënten op placebo (0,6%) (22 van 3.852).
The mechanism behind the increased incidence of atrial fibrillation is unknown.
Het mechanisme achter de verhoogde incidentie van boezemfibrilleren is niet bekend.
In the osteoporosis trials (PFT, HORIZON - Recurrent Fracture Trial [RFT]) the pooled atrial fibrillation incidences were comparable between Aclasta (2.6%) and placebo (2.1%).
In de osteoporosestudies (PFT, HORIZON – Recurrent Fracture Trial [RFT]) was de gepoolde incidentie van boezemfibrilleren vergelijkbaar voor Aclasta (2,6%) en placebo (2,1%).
For atrial fibrillation serious adverse events the pooled incidences were 1.3% for Aclasta and 0.8% for placebo.
De gepoolde incidentie van boezemfibrilleren gemeld als ernstige bijwerking was 1,3% voor Aclasta en 0,8% voor placebo.
Very common (≥ 1/ 10), common (≥ 1/ 100, < 1/ 10), uncommon (≥ 1/ 1,000, < 1/ 100), rare (≥ 1/ 10,000, < 1/ 1,000) adverse drug reactions are shown in Table 1.
Zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000) voorkomende geneesmiddelbijwerkingen worden weergegeven in Tabel 1.
Investigations Cardiac disorders Nervous system disorders
Onderzoeken Hartaandoeningen Zenuwstelselaandoeningen
Uncommon Common Common Uncommon
Soms Vaak Vaak Soms
Blood pressure increased Atrial fibrillation Headache, dizziness Lethargy, paraesthesia, somnolence, tremor, syncope
Verhoging van de bloeddruk Boezemfibrilleren Hoofdpijn, duizeligheid Lethargie, paresthesie, slaperigheid, tremor, syncope
Uncommon Rare
Soms Zelden
Conjunctivitis, eye pain Uveitis, episcleritis, iritis
Conjunctivitis, oogpijn Uveïtis, episcleritis, iritis
Ear and labyrinth disorders Respiratory, thoracic and mediastinal disorders
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen
Uncommon Uncommon
Soms Soms
Vertigo Dyspnoea
Vertigo Dyspneu
Nausea, vomiting Diarrhoea, dyspepsia, abdominal pain, dry mouth
Misselijkheid, braken Diarree, dyspepsie, buikpijn, droge mond
Renal and urinary disorders Skin and subcutaneous tissue disorders
Nier- en urinewegaandoeningen Huid- en onderhuidaandoeningen
Blood creatinine increased, pollakiuria Rash, night sweats, hyperhydrosis, pruritus, erythema
Verhoogd serumcreatinine, pollakisurie Rash, nachtelijk zweten, hyperhidrose, pruritus, erytheem
Musculoskeletal and connective tissue disorders
5 Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen
Myalgia, arthralgia, bone pain, back pain, pain in extremity Neck pain, musculoskeletal stiffness, joint swelling, shoulder pain, muscle spasms, musculoskeletal pain, non-cardiac chest pain, arthritis, muscular weakness, joint stiffness
Myalgie, artralgie, botpijn, rugpijn, pijn in extremiteiten Nekpijn, stijfheid van skeletspieren, zwelling van gewrichten, schouderpijn, spierspasmen, pijn van skeletspieren, niet- cardiale pijn op de borst, arthritis, spierzwakte, stijve gewrichten
Hypocalcaemia† Anorexia, decreased appetite
Hypocalciëmie† Anorexie, verminderde eetlust
Infections and infestations Vascular disorders General disorders and administration site conditions
Infecties en parasitaire aandoeningen Bloedvataandoeningen Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen
Uncommon Uncommon Very common Common
Soms Soms Zeer vaak Vaak
Influenza Hypertension, flushing Fever Flu-like symptoms, chills, fatigue, asthenia, pain, malaise, rigors†
Influenza Hypertensie, flushing Koorts Griepachtige symptomen, rillingen, vermoeidheid, asthenie, pijn, malaise, rigor†
Peripheral oedema, thirst
Perifeer oedeem, dorst
Hypersensitivity reactions including rare cases of bronchoconstriction, urticaria and angioedema, and very rare cases of anaphylactic reaction/ shock
Niet bekend * * Overgevoeligheidsreacties waaronder zeldzame gevallen van bronchoconstrictie, urticaria en angio-oedeem, en zeer zeldzame gevallen van anafylactische reactie/shock
Uncommon
Soms Slapeloosheid
* Additional adverse events which were reported in the individual studies but were not included due to the pooled presentation are:
* Bijkomende nevenwerkingen die in afzonderlijke studies gerapporteerd werden maar die niet meegenomen werden ten gevolge van de gepoolde weergaven zijn:
Uncommon: dysgeusia, oesophagitis, toothache. † Common in Paget’ s disease only.
Soms: dysgeusie, oesofagitis, tandpijn. † Slechts vaak voorkomend bij ziekte van Paget.
For hypocalcaemia, see also text below. ** Based on post-marketing reports.
Voor hypocalciëmie, zie ook tekst hieronder. * * Gebaseerd op post-marketing gegevens.
Since these reports are from a population of uncertain size and are subject to confounding factors, it is not possible to reliably estimate their frequency or establish a causal relationship to exposure to the medicinal product.
Aangezien deze gegevens voortkomen uit een populatie waarvan de grootte niet bekend is en onderhevig zijn aan verstorende factoren, is het niet mogelijk om op een betrouwbare wijze hun frequentie te schatten of een oorzakelijk verband te leggen met de blootstelling aan het geneesmiddel.
Class effects:
Klasse-effecten:
Renal dysfunction Zoledronic acid has been associated with renal dysfunction manifested as deterioration in renal function (i. e. increased serum creatinine) and in rare cases acute renal failure.
Nierfunctiestoornissen Zoledroninezuur werd in verband gebracht met nierfunctiestoornissen, die zich uitten als verslechtering van de nierfunctie (nl. verhoogd serumcreatinine) en in zeldzame gevallen als acuut nierfalen.
Renal dysfunction has been observed following the administration of zoledronic acid, especially in patients with pre-existing renal compromise or additional risk factors (e. g oncology patients with chemotherapy, concomitant nephrotoxic medications, severe dehydration), the majority of whom received a 4 mg dose every 3– 4 weeks, but it has been observed in patients after a single administration.
De meerderheid van deze patiënten kreeg een dosis van 4 mg elke 3-4 weken, maar de nierfunctiestoornis werd bij patiënten waargenomen na een eenmalige toediening.
In clinical trials in osteoporosis, the change in creatinine clearance (measured annually prior to dosing) and the incidence of renal failure and impairment was comparable for both the Aclasta and placebo treatment groups over three years.
In klinische studies bij osteoporose, waren de verandering in creatinineklaring (jaarlijks gemeten vóór de toediening) en de incidentie van nierfalen en – stoornissen vergelijkbaar voor de Aclasta- en de placebogroep gedurende drie jaar.
There was a transient increase in serum creatinine observed within 10 days in 1.8% of Aclasta-treated patients versus 0.8% of placebo-treated patients.
Er werd een voorbijgaande verhoging in serumcreatinine waargenomen binnen 10 dagen bij 1,8% van de met Aclasta behandelde patiënten versus 0,8% bij de met placebo behandelde patiënten.
Hypocalcaemia In clinical trials in osteoporosis, approximately 0.2% of patients had notable declines of serum calcium levels (less than 1.87 mmol/ l) following Aclasta administration.
Hypocalciëmie In klinische studies bij osteoporose, had ongeveer 0,2% van de patiënten aanzienlijke verlagingen in serumcalciumwaarden (minder dan 1,87 mmol/l) na toediening van Aclasta.
No symptomatic cases of hypocalcaemia were observed.
Er werden geen symptomatische gevallen van hypocalciëmie waargenomen.
In the Paget’ s disease trials, symptomatic hypocalcaemia was observed in approximately 1% of patients, in all of whom it resolved.
In de studies naar de ziekte van Paget werd symptomatische hypocalciëmie waargenomen bij ongeveer 1% van de patiënten, bij wie het allemaal herstelde.
Based on laboratory assessment, transient asymptomatic calcium levels below the normal reference range (less than 2.10 mmol/ l) occurred in 2.3% of Aclasta-treated patients in a large clinical trial compared to 21% of Aclasta-treated patients in the Paget’ s disease trials.
6 Uit laboratoriumbepaling bleek dat voorbijgaande asymptomatische calciumwaarden onder het normale referentie interval (minder dan 2,10 mmol/l) optraden bij 2,3% van de met Aclasta behandelde patiënten in een grote klinische studie, in vergelijking met 21% van de met Aclasta behandelde patiënten in de studies betreffende de ziekte van Paget.
The frequency of hypocalcaemia was much lower following subsequent infusions.
De frequentie van hypocalciëmie was veel lager na opeenvolgende infusies.
All patients received adequate supplementation with vitamin D and calcium in the post-menopausal osteoporosis trial, the prevention of clinical fractures after hip fracture trial, and the Paget’ s disease trials (see also section 4.2).
Alle patiënten kregen toereikende vitamine D- en calciumsuppletie, in de postmenopauzale osteoporose studie, in de studie naar de preventie van klinische fracturen na een heupfractuur en in de studies naar de ziekte van Paget (zie ook rubriek 4.2).
In the trial for the prevention of clinical fractures following a recent hip fracture, vitamin D levels were not routinely measured but the majority of patients received a loading dose of vitamin D prior to Aclasta administration (see section 4.2).
In de studie naar de preventie van klinische fracturen volgend op een recente heupfractuur, werden de vitamine D spiegels niet routinematig gemeten maar de meerderheid van de patiënten kreeg een oplaaddosis vitamine D voor de Aclasta toediening (zie rubriek 4.2).
Local reactions In a large clinical trial, local reactions at the infusion site, such as redness, swelling and/ or pain, were reported (0.7%) following the administration of zoledronic acid.
Lokale reacties In een grote klinische studie werden lokale reacties, zoals roodheid, zwelling en/of pijn waargenomen (0,7%) na toediening van zoledroninezuur.
6 Osteonecrosis of the jaw Uncommonly, cases of osteonecrosis (primarily of the jaw) have been reported, predominantly in cancer patients treated with bisphosphonates, including zoledronic acid.
Osteonecrose van het kaakbeen Gevallen van osteonecrose (hoofdzakelijk van het kaakbeen) werden soms gemeld, voornamelijk bij patiënten met kanker behandeld met bisfosfonaten, waaronder zoledroninezuur.
Many of these patients had signs of local infection including osteomyelitis, and the majority of the reports refer to cancer patients following tooth extractions or other dental surgeries.
Vele van deze patiënten vertoonden tekenen van lokale infectie, waaronder osteomyelitis, en het merendeel van deze gevallen heeft betrekking op patiënten met kanker na een tandextractie of andere tandheelkundige operaties.
Osteonecrosis of the jaw has multiple well documented risk factors including a diagnosis of cancer, concomitant therapies (e. g. chemotherapy, radiotherapy, corticosteroids) and co-morbid conditions (e. g. anaemia, coagulopathies, infection, pre- existing dental disease).
Osteonecrose van het kaakbeen heeft verschillende goed gedocumenteerde risicofactoren, waaronder een diagnose van kanker, gelijktijdige behandelingen (bijv. chemotherapie, radiotherapie, corticosteroïden) en co-morbide omstandigheden (bijv. anemie, coagulopathieën, infectie, reeds aanwezige tandheelkundige aandoeningen).
Although causality has not been determined, it is prudent to avoid dental surgery as recovery may be prolonged (see section 4.4).
Hoewel de causaliteit niet is bepaald, is het verstandig om tandheelkundige ingrepen te vermijden aangezien daardoor het herstel kan worden vertraagd (zie rubriek 4.4).
In a large clinical trial in 7,736 patients, osteonecrosis of the jaw has been reported in one patient treated with Aclasta and one patient treated with placebo.
In een grote klinische studie met 7.736 patiënten werd osteonecrose van het kaakbeen waargenomen bij één patiënt behandeld met Aclasta en bij één patiënt die placebo gebruikte.
Both cases resolved.
Beide patiënten herstelden.
There is no experience of acute intoxication with Aclasta.
Er is geen ervaring met acute intoxicaties met Aclasta.
Patients who have received doses higher than those recommended should be carefully monitored.
Patiënten die hogere doses dan aanbevolen toegediend hebben gekregen, dienen zorgvuldig geobserveerd te worden.
In the event of overdose leading to clinically significant hypocalcaemia, reversal may be achieved with supplemental oral calcium and/ or an intravenous infusion of calcium gluconate.
Indien overdosering leidt tot klinisch significante hypocalciëmie, kan dit gecorrigeerd worden door een oraal calciumsupplement en/of een intraveneuze infusie met calciumgluconaat.
Bisphosphonate, ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: bisfosfonaat, ATC-code:
Mechanism of action Zoledronic acid belongs to the class of nitrogen-containing bisphosphonates and acts primarily on bone.
Werkingsmechanisme Zoledroninezuur behoort tot de klasse van de stikstof bevattende bisfosfonaten en werkt hoofdzakelijk op het bot.
It is an inhibitor of osteoclast-mediated bone resorption.
Het is een inhibitor van de osteoclast-gemedieerde botresorptie.
Pharmacodynamic effects Aclasta treatment rapidly reduced the rate of bone turnover from elevated post-menopausal levels with the nadir for resorption markers observed at 7 days, and for formation markers at 12 weeks.
Farmacodynamische effecten Een behandeling met Aclasta verminderde snel de snelheid van botombouw van verhoogde postmenopauzale niveaus, waarbij het dal van de markers van resorptie na 7 dagen werd waargenomen, en dat van de markers van botvorming na 12 weken.
Thereafter bone markers stabilised within the pre-menopausal range.
Daarna stabiliseerden de botmarkers binnen het premenopauzale interval.
There was no progressive reduction of bone turnover markers with repeated annual dosing.
Er was geen progressieve reductie van de markers van botombouw bij een herhaalde jaarlijkse toediening.
Clinical efficacy in the treatment of post-menopausal osteoporosis (PFT) The efficacy and safety of Aclasta 5 mg once a year for 3 consecutive years were demonstrated in post-menopausal women (7,736 women aged 65– 89 years) with either: a femoral neck bone mineral density (BMD) with a T-score ≤ – 1.5 and at least two mild or one moderate existing vertebral fracture(s); or a femoral neck BMD T-score ≤ – 2.5 with or without evidence of existing vertebral fracture(s).
7 Klinische werkzaamheid bij de behandeling van postmenopauzale osteoporose [PFT] De werkzaamheid en veiligheid van Aclasta 5 mg eenmaal per jaar gedurende 3 opeenvolgende jaren werden aangetoond bij postmenopauzale vrouwen (7.736 vrouwen tussen 65-89 jaar) met ofwel: een femurhals botmineraaldichtheid (BMD) met een T-score ≤-1,5 en tenminste twee milde of één matige bestaande wervelfractu(u)r(en); of een femurhals BMD T-score ≤-2,5 met of zonder bewijs van bestaande wervelfractu(u)r(en).
85% of patients were bisphosphonate-naïve.
85% van de patiënten was bisfosfonaat-naïef.
Women who were evaluated for the incidence of vertebral fractures did not receive concomitant osteoporosis therapy, which was allowed for women contributing to the hip and all clinical fracture evaluations.
Vrouwen die geëvalueerd werden voor de incidentie van wervelfracturen kregen geen gelijktijdige osteoporosebehandeling, wat wel toegestaan was voor vrouwen die bijdroegen tot de evaluaties van heupfracturen en alle klinische fracturen.
Concomitant osteoporosis therapy included: calcitonin, raloxifene, tamoxifen, hormone replacement therapy, tibolone; but excluded other bisphosphonates.
Gelijktijdige osteoporosebehandeling omvatte: calcitonine, raloxifen, tamoxifen, hormonale substitutietherapie, tibolon; maar sloot andere bisfosfonaten uit.
All women received 1,000 to 1,500 mg elemental calcium and 400 to 1,200 IU of vitamin D supplements daily.
Alle vrouwen kregen dagelijks 1.000 tot 1.500 mg elementaire calcium en 400 tot 1.200 IE vitamine D supplementen.
Effect on morphometric vertebral fractures Aclasta significantly decreased the incidence of one or more new vertebral fractures over three years and as early as the one year timepoint (see Table 2).
Tabel 2
7 Table 2
Samenvatting van wervelfractuurwerkzaamheid na
Summary of vertebral fracture efficacy at 12, 24 and 36 months
12, 24 en 36 maanden
Outcome
Resultaat
Relative fracture
Absolute reductie in fractuurincidentie% (BI)
reduction in incidence% (CI)
Relatieve reductie in fractuurincidentie% (BI)
At least one new vertebral fracture (0– 1 year)
Tenminste één nieuwe wervelfractuur (0-1 jaar)
2.2 (1.4, 3.1)
2,2 (1,4; 3,1)
60 (43, 72)**
60 (43, 72) * *
At least one new vertebral fracture (0– 2 year)
Tenminste één nieuwe wervelfractuur (0-2 jaar)
5.5 (4.4, 6.6)
5,5 (4,4; 6,6)
71 (62, 78)**
71 (62, 78) * *
At least one new vertebral fracture (0– 3 year) ** p < 0.0001
Tenminste één nieuwe wervelfractuur (0-3 jaar) * * p < 0,0001
7.6 (6.3, 9.0)
7,6 (6,3; 9,0)
70 (62, 76)**
70 (62, 76) * *
Aclasta-treated patients aged 75 years and older exhibited a 60% reduction in the risk of vertebral fractures compared to placebo patients (p < 0.0001).
Met Aclasta behandelde patiënten van 75 jaar en ouder vertoonden 60% reductie van het risico op wervelfracturen ten opzichte van patiënten op placebo (p < 0,0001).
Effect on hip fractures Aclasta demonstrated a consistent effect over 3 years, resulting in a 41% reduction in the risk of hip fractures (95% CI, 17% to 58%).
Effect op heupfracturen Aclasta veroorzaakte een aanhoudend effect gedurende 3 jaar, wat resulteerde in 41% afname van het risico op heupfracturen (95% BI, 17% tot 58%).
The hip fracture event rate was 1.44% for Aclasta-treated patients compared to 2.49% for placebo-treated patients.
De incidentie van heupfracturen was 1,44% voor de met Aclasta behandelde patiënten in vergelijking met 2,49% voor de patiënten op placebo.
The risk reduction was 51% in bisphosphonate-naïve patients and 42% in patients allowed to take concomitant osteoporosis therapy.
De risicoreductie was 51% in bisfosfonaat-naïeve patiënten en 42% in patiënten die een gelijktijdige osteoporosetherapie mochten nemen.
A summary of results is presented in Table 3.
Effecten op alle klinische fracturen Alle klinische fracturen werden geverifieerd op basis van de radiologische en/of klinische bewijzen.
Table 3
Een samenvatting van de resultaten is weergegeven in Tabel 3.
Between treatment comparisons of the incidence over 3 years
Vergelijking tussen de behandelingen van fractuurvariabelen over 3 jaar
of key clinical fracture variables
van belangrijkste klinische
Relative risk reduction in
Absolute reductie Relatieve risico
event rate (%)
(N=3.875) voorval graad (%)
event rate (%)
(N=3.861) voorval graad (%)
rate% (CI)
fractuur voorval graad% (BI)
fracture incidence% (CI)
reductie in fractuur incidentie% (BI)
Any clinical fracture (1) Clinical vertebral fracture (2) Non-vertebral fracture (1) *p-value < 0.001, **p-value < 0.0001
Welke klinische fractuur dan ook (1)
8.4 0.5 8.0
4,4 (3,0; 5,8)
12.8 2.6 10.7
33 (23; 42) * *
4.4 2.1 2.7
2,6 10,7
(3.0, 5.8) (1.5, 2.7) (1.4, 4.0)
2,1 (1,5; 2,7) 2,7 (1,4; 4,0)
33 (23, 42)** 77 (63, 86)** 25 (13, 36)*
77 (63; 86) * * 25 (13; 36) *
(1) Excluding finger, toe and facial fractures (2) Including clinical thoracic and clinical lumbar vertebral fractures
(1) Met uitzondering van vinger-, teen- en aangezichtsbreuken (2) Inclusief klinische thorax en klinische lumbale wervelfracturen
Effect on bone mineral density (BMD) Aclasta significantly increased BMD at the lumbar spine, hip, and distal radius relative to treatment with placebo at all timepoints (6, 12, 24 and 36 months).
Effect op botmineraaldichtheid (BMD) Aclasta verhoogde significant de BMD ter hoogte van de lumbale wervelkolom, heup en distale radius, ten opzichte van behandeling met placebo op alle tijdspunten (6, 12, 24 en 36 maanden).
Treatment with Aclasta resulted in a 6.7% increase in BMD at the lumbar spine, 6.0% at the total hip, 5.1% at the femoral neck, and 3.2% at the distal radius over 3 years as compared to placebo.
Behandeling met Aclasta resulteerde in een BMD verhoging van de lumbale wervel met 6,7%, van de totale heup met 6,0%, van de femurhals met 5,1% en van de distale radius met 3,2%, gedurende 3 jaar in vergelijking met placebo.
Bone histology Bone biopsies were obtained from the iliac crest 1 year after the third annual dose in 152 post- menopausal patients with osteoporosis treated with Aclasta (N=82) or placebo (N=70).
Bothistologie Er werden botbiopten verkregen van de crista ileaca 1 jaar na de derde jaarlijkse dosis bij 152 postmenopauzale patiënten met osteoporose behandeld met Aclasta (N=82) of placebo (N=70).
Histomorphometric analysis showed a 63% reduction in bone turnover.
Histomorfometrische analyse toonde een reductie van 63% in bot ‘ turnover’.
In patients treated with Aclasta, no osteomalacia, marrow fibrosis or woven bone formation was detected.
In patiënten behandeld met Aclasta werd geen osteomalacie, beenmergfibrose of ‘ woven bone’ vorming waargenomen.
Microcomputed
Tetracycline label werd waargenomen in alle behalve één van de 82 biopten verkregen uit patiënten behandeld met Aclasta.
8 tomography (μ CT) analysis demonstrated increased trabecular bone volume and preservation of trabecular bone architecture in patients treated with Aclasta compared to placebo.
Microcomputed tomografie (μ CT) analyse toonde een verhoogd trabeculair botvolume en behoud van de trabeculaire botarchitectuur aan bij patiënten behandeld met Aclasta in vergelijking met placebo.
Bone turnover markers Bone specific alkaline phosphatase (BSAP), serum N-terminal propeptide of type I collagen (P1NP) and serum beta-C-telopeptides (b-CTx) were evaluated in subsets ranging from 517 to 1,246 patients at periodic intervals throughout the study.
Markers van botombouw Botspecifiek alkalische fosfatase (BSAP), serum N-terminaal propeptide van type I collageen (P1NP) en serum beta-C-telopeptiden (b-CTx) werden bestudeerd in subsets van 517 tot 1.246 patiënten op periodieke intervallen door de hele studie.
Treatment with a 5 mg annual dose of Aclasta significantly reduced BSAP by 30% relative to baseline at 12 months which was sustained at 28% below baseline levels at 36 months.
Behandeling met een 5 mg jaarlijkse dosis Aclasta verlaagde na 12 maanden significant BSAP met 30% ten opzichte van de uitgangswaarde, wat aanhield tot 28% onder de uitgangswaarden na 36 maanden.
P1NP was significantly reduced by 61% below baseline levels at 12 months and was sustained at 52% below baseline levels at 36 months.
P1NP was significant gereduceerd met 61% onder de uitgangswaarden na 12 maanden en dit hield aan tot 52% onder de uitgangswaarden na 36 maanden.
B-CTx was significantly reduced by 61% below baseline levels at 12 months and was sustained at 55% below baseline levels at 36 months.
B-CTx was significant gereduceerd met 61% onder de uitgangswaarden na 12 maanden en dit aanhield tot 55% onder de uitgangswaarden na 36 maanden.
During this entire time period bone turnover markers were within the pre-menopausal range at the end of each year.
Gedurende deze volledige periode bleven de markers van botombouw binnen het gebied van de premenopauzale interval aan het einde van elk jaar.
Repeat dosing did not lead to further reduction of bone turnover markers.
Herhaalde dosering leidde niet tot verdere verlaging van de markers van botombouw.
Effect on height In the three-year osteoporosis study standing height was measured annually using a stadiometer.
Effect op de lengte In de drie jaar durende osteoporosestudie werd jaarlijks de staande lengte gemeten, gebruik makend van een stadiometer.
The Aclasta group revealed approximately 2.5 mm less height loss compared to placebo (95% CI:
De Aclastagroep toonde ongeveer 2,5 mm minder lengteverlies vergeleken met placebo (95% CI:
Days of disability Aclasta significantly reduced the mean days of limited activity and the days of bed rest due to back pain by 17.9 days and 11.3 days respectively compared to placebo and significantly reduced the mean days of limited activity and the days of bed rest due to fractures by 2.9 days and 0.5 days respectively compared to placebo (all p < 0.01).
Dagen van invaliditeit Aclasta verminderde significant het gemiddeld aantal dagen met beperkte activiteit en de dagen van bedlegerigheid te wijten aan rugpijn met respectievelijk 17,9 dagen en 11,3 dagen in vergelijking tot placebo en verminderde significant het gemiddeld aantal dagen met beperkte activiteit en de dagen van bedlegerigheid te wijten aan fracturen met respectievelijk 2,9 dagen en 0,5 dagen in vergelijking tot placebo (alle p < 0,01).
Clinical efficacy in the treatment of osteoporosis in patients at increased risk of fracture after a recent hip fracture (RFT) The incidence of clinical fractures, including vertebral, non-vertebral and hip fractures, was evaluated in 2,127 men and women aged 50-95 years (mean age 74.5 years) with a recent (within 90 days) low- trauma hip fracture who were followed for an average of 2 years on study medication.
9 Klinische werkzaamheid van de osteoporosebehandeling bij patiënten met een verhoogd risico op fracturen na een recente heupfractuur (RFT) De incidentie van klinische fracturen, inclusief wervel-, niet-wervel- en heupfracturen werd geëvalueerd bij 2.127 mannen en vrouwen tussen 50-95 jaar (gemiddelde leeftijd 74,5 jaar) met een recente (binnen 90 dagen) laag-energetische heupfractuur, die gedurende gemiddeld 2 jaar op studiemedicatie werden gevolgd.
Approximately 42% of patients had a femoral neck BMD T-score below -2.5 and approximately 45% of the patients had a femoral neck BMD T-score above -2.5.
Ongeveer 42% van de patiënten had een femurhals BMD T-score lager dan -2.5 en ongeveer 45% van de patiënten had een femurhals BMD T-score hoger dan -2.5.
Aclasta was administered once a year, until at least 211 patients in the study population had confirmed clinical fractures.
Aclasta werd eenmaal per jaar toegediend, tot tenminste 211 patiënten in de studiepopulatie bevestigde klinische fracturen hadden.
Vitamin D levels were not routinely measured but a loading dose of vitamin D (50,000 to 125,000 IU orally or via the intramuscular route) was given to the majority of patients 2 weeks prior to infusion.
Vitamine D spiegels werden niet routinematig gemeten maar een oplaaddosis vitamine D (50.000 tot 125.000 IE oraal of intramusculair) werd aan de meerderheid van de patiënten 2 weken voor de infusie toegediend.
All participants received 1,000 to 1,500 mg of elemental calcium plus 800 to 1,200 IU of vitamin D supplementation per day.
Alle deelnemers kregen per dag 1.000 tot 1.500 mg elementair calcium plus 800 tot 1.200 IE vitamine D supplementen.
Ninety-five percent of the patients received their infusion two or more weeks after the hip fracture repair and the median timing of infusion was approximately six weeks after the hip fracture repair.
Vijfennegentig procent van de patiënten kreeg hun infusie twee of meer weken na de operatie voor de heupfractuur en het mediane tijdstip van infusie was ongeveer zes weken na operatie van de heupfractuur.
The primary efficacy variable was the incidence of clinical fractures over the duration of the study.
De primaire werkzaamheidsvariabele was de incidentie van klinische fracturen gedurende de duur van de studie.
Effect on all clinical fractures The incidence rates of key clinical fracture variables are presented in Table 4.
Effect op alle klinische fracturen De incidenties van de belangrijkste variabelen van de klinische fracturen zijn weergegeven in Tabel 4.
9 Table 4
Tabel 4
Between treatment comparisons of the incidence of key clinical fracture variables
Vergelijking van de incidentie van de belangrijkste klinische fractuurvariabelen tussen de behandelingen
Aclasta Placebo Absolute reduction (N=1,065) (N=1,062) in fracture event
Aclasta Placebo Absolute reductie Relatieve risico (N=1.065) (N=1.062) in fractuur voorval reductie in fractuur voorval voorval graad% incidentie graad (%) graad (%) (BI)% (BI)
Relative risk reduction in
Welke klinische fractuur dan ook (1)
event rate event rate (%) (%)
13,9
rate% (CI)
5,3 (2,3; 8,3)
fracture incidence% (CI)
35 (16; 50)**
Any clinical fracture (1) Clinical vertebral fracture (2) Non-vertebral fracture (1) *p-value < 0.05, **p-value < 0.01
Klinische wervelfractuur (2) Niet-wervelfractuur (1) *p-waarde < 0,05; **p-waarde < 0,01
8.6 13.9 1.7 3.8 7.6 10.7
1,7 7,6
5.3 2.1 3.1
3,8 10,7
(2.3, 8.3) (0.5, 3.7) (0.3, 5.9)
2,1 (0,5; 3,7) 3,1 (0,3; 5,9)
35 (16, 50)** 46 (8, 68)* 27 (2, 45)*
46 (8; 68)** 27 (2; 45)*
(1) Excluding finger, toe and facial fractures (2) Including clinical thoracic and clinical lumbar vertebral fractures
(1) Met uitzondering van vinger-, teen- en aangezichtsfracturen (2) Inclusief klinische thoracale en klinische lumbale wervelfracturen
The study was not designed to measure significant differences in hip fracture, but a trend was seen towards reduction in new hip fractures.
De studie was niet opgezet om significante verschillen in heupfracturen te meten, maar er werd een trend in reductie van nieuwe heupfracturen waargenomen.
All cause mortality was 10% (101 patients) in the Aclasta-treated group compared to 13% (141 patients) in the placebo group.
De mortaliteit van welke oorsprong ook was 10% (101 patiënten) in de Aclasta groep vergeleken met 13% (141 patiënten) in de placebo groep.
This corresponds to a 28% reduction in the risk of all cause mortality (p=0.01).
Dit komt overeen met een 28% risicoreductie van mortaliteit van welke oorsprong ook (p=0,01).
The incidence of delayed hip fracture healing was comparable between Aclasta (34 [3.2%]) and placebo (29 [2.7%]).
De incidentie van vertraagde genezing van de heupfracturen was vergelijkbaar in Aclasta (34 [3,2%]) en placebo (29 [2,7%]).
Effect on bone mineral density (BMD) In the HORIZON-RFT study Aclasta treatment significantly increased BMD at the total hip and femoral neck relative to treatment with placebo at all timepoints.
Effect op botmineraaldichtheid (BMD) Behandeling met Aclasta verhoogde in de HORIZON-RFT studie op alle tijdspunten significant de BMD van de totale heup en femurhals, in vergelijking tot behandeling met placebo op alle tijdspunten.
Treatment with Aclasta resulted in an increase in BMD of 5.4% at the total hip and 4.3% at the femoral neck over 24 months as compared to placebo.
Behandeling met Aclasta resulteerde in een BMD verhoging van 5,4% van de totale heup en met 4,3% t. h. v. de femurhals gedurende 24 maanden in vergelijking tot placebo.
Clinical efficacy in men In the HORIZON-RFT study 508 men were randomised into the study and 185 patients had BMD assessed at 24 months.
Klinische werkzaamheid in mannen In de HORIZON-RFT studie werden 508 mannen gerandomiseerd en bij 185 patiënten werd een BMD bepaald na 24 maanden.
At 24 months a similar significant increase of 3.6% in total hip BMD was observed for patients treated with Aclasta as compared to the effects observed in post-menopausal women in the HORIZON-PFT study.
Na 24 maanden werd een vergelijkbare significante stijging van 3,6% in totale heup BMD waargenomen bij patiënten behandeld met Aclasta, in vergelijking tot de effecten waargenomen bij postmenopauzale vrouwen in de HORIZON-PFT studie.
The study was not powered to show a reduction in clinical fractures in men; the incidence of clinical fractures was 7.5% in men treated with Aclasta versus 8.7% for placebo.
De power van de studie was niet groot genoeg om een reductie in klinische fracturen bij mannen aan te tonen; de incidentie van klinische fracturen was 7,5% bij mannen behandeld met Aclasta versus 8,7% voor placebo.
In another study in men (study CZOL446M2308) an annual infusion of Aclasta was non-inferior to weekly alendronate for the percentage change in lumbar spine BMD at month 24 relative to baseline.
10 In een andere studie bij mannen (studie CZOL446M2308) was een jaarlijkse Aclasta-infusie non- inferior aan een wekelijkse toediening van alendronate wat betreft het percentage verandering in lumbaal wervelkolom BMD na 24 maanden ten opzichte van de baseline.
Clinical efficacy in the treatment of Paget’ s disease of the bone Aclasta was studied in male and female patients aged above 30 years with primarily mild to moderate Paget’ s disease of the bone (median serum alkaline phosphatase level 2.6– 3.0 times the upper limit of the age-specific normal reference range at the time of study entry) confirmed by radiographic evidence.
Klinische werkzaamheid bij de behandeling van de botziekte van Paget Aclasta werd bestudeerd bij mannelijke en vrouwelijke patiënten ouder dan 30 jaar met hoofdzakelijk een milde tot matige botziekte van Paget (mediane serum alkalische fosfatase waarden 2,6– 3,0 maal de bovenste limiet van de leeftijdspecifieke referentiewaarden op het moment van inclusie in de studie) en bevestigd aan de hand van radiologisch bewijs.
The efficacy of one infusion of 5 mg zoledronic acid versus daily doses of 30 mg risedronate for 2 months was demonstrated in two 6-month comparative trials.
De werkzaamheid van één infusie van 5 mg zoledroninezuur versus een dagelijkse dosis van 30 mg risedronaat gedurende 2 maanden werd aangetoond in twee 6-maanden durende vergelijkende studies.
After 6 months, Aclasta showed 96% (169/ 176) and 89% (156/ 176) response and serum alkaline phosphatase (SAP) normalisation rates compared to 74% (127/ 171) and 58% (99/ 171) for risedronate (all p < 0.001).
Na 6 maanden toonde Aclasta respons van 96% (169/ 176) en een serum alkalische fosfatase (SAP) normalisatie van 89% (156/ 176), in vergelijking tot 74% (127/ 171) en 58% (99/ 171) voor risedronaat (alle p < 0,001).
In the pooled results, a similar decrease in pain severity and pain interference scores relative to baseline were observed over 6 months for Aclasta and risedronate.
In de gepoolde resultaten werd een vergelijkbare afname in pijn met betrekking tot scores van ernst en hinder waargenomen ten opzichte van de uitgangswaarde gedurende 6 maanden waargenomen voor Aclasta en risedronaat.
10 Patients who were classified as responders at the end of the 6 month core study were eligible to enter an extended follow-up period.
Patiënten die geclassificeerd waren als responders aan het einde van de 6 maanden basisstudie, hadden de mogelijkheid aan een verlengde follow-up periode deel te nemen.
Of the 143 Aclasta-treated patients and 107 risedronate-treated patients who entered an extended observation study, after a median duration of follow-up of 18 months from time of dosing, 141 Aclasta-treated patients maintained their therapeutic response compared to 71 risedronate-treated patients.
Van de 143 met Aclasta behandelde patiënten en de 107 met risedonaat behandelde patiënten die deelnamen in de verlengde follow-up studie, behielden, na een mediane follow-up duur van 18 maanden, 141 van de met Aclasta behandelde patiënten hun therapeutische respons in vergelijking met 71 patiënten behandeld met risedronaat.
This corresponds to a 96% reduction of risk of relapse in Aclasta versus risedronate-treated patients.
Dit komt overeen met 96% reductie van het risco op relaps in patiënten behandeld met Aclasta ten opzichte van patiënten behandeld met risedronaat.
Bone histology was evaluated in 7 patients with Paget’ s disease 6 months after treatment with 5 mg zoledronic acid.
Bothistologie werd geëvalueerd bij 7 patiënten met de ziekte van Paget, 6 maanden na behandeling met 5 mg zoledroninezuur.
Bone biopsy results showed bone of normal quality with no evidence of impaired bone remodelling and no evidence of mineralisation defects.
Botbiopsie resultaten toonden bot van normale kwaliteit zonder aanwijzingen van verstoorde bot ‘ remodellering’ en zonder aanwijzingen van defecten in mineralisatie.
These results were consistent with biochemical marker evidence of normalisation of bone turnover.
Deze resultaten waren consistent met bewijs van normalisatie van de bot ‘ turnover’ op basis van biochemische markers.