qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Physicians must warn patients that the sublingual route is the only effective and safe route of administration for this medicinal product (see section 4.4).
Artsen moeten hun patiënten ervan op de hoogte stellen dat de sublinguale toediening de enige effectieve en veilige toedieningsweg is voor dit geneesmiddel (zie rubriek 4.4).
Suboxone sublingual tablets are to be placed under the tongue until dissolved, which usually requires 5 to 10 minutes.
Suboxone tabletten voor sublinguaal gebruik moeten onder de tong gehouden worden totdat ze opgelost zijn, wat gewoonlijk na 5 à 10 minuten het geval is.
The dose is made up from Suboxone 2 mg/ 0.5 mg and Suboxone 8 mg/ 2 mg sublingual tablets, which may be taken all at the same time or in two divided portions; the second portion to be taken directly after the first portion has dissolved.
Er zijn Suboxone 2 mg/0,5 mg en Suboxone 8 mg/2 mg tabletten voor sublinguaal gebruik verkrijgbaar, die alle tegelijk mogen ingenomen worden of in twee verdeelde porties; de tweede portie dient te worden ingenomen onmiddellijk na oplossing van de eerste portie.
Baseline liver function tests and documentation of viral hepatitis status is recommended prior to commencing therapy.
Voordat wordt gestart met de behandeling wordt aangeraden de leverfunctie te testen en informatie over de virale leverstatus te verzamelen.
Patients who are positive for viral hepatitis, on concomitant medicinal products (see section 4.5) and/ or have existing liver dysfunction are at risk of accelerated liver injury.
Patiënten die positief zijn voor virale hepatitis, die gelijktijdig met andere geneesmiddelen behandeld worden (zie rubriek 4.5) en/of een bestaande gestoorde leverfunctie hebben, lopen het risico op het versneld optreden van leverschade.
Regular monitoring of liver function is recommended (see section 4.4).
Regelmatige controle van de leverfunctie wordt aanbevolen (zie rubriek 4.4).
2 Induction:
2 Inductie:
Prior to treatment induction, consideration should be given to the type of opioid dependence (i. e. long- or short-acting opioid), the time since last opioid use and the degree of opioid dependence.
Vóór inductie van de behandeling moet rekening gehouden worden met het type opioïdverslaving (d.w.z. lang- of kortwerkende opioïd), met het tijdstip van het laatste opioïdgebruik en de graad van opioïdverslaving.
To avoid precipitating withdrawal, induction with Suboxone or buprenorphine only tablets should be undertaken when objective and clear signs of withdrawal are evident.
Om het uitlokken van ontwenning te vermijden, moet inductie met Suboxone of buprenorfine tabletten plaatsvinden als er objectieve en duidelijke tekenen van ontwenning zijn.
Initiation therapy:
Initiële therapie:
The recommended starting dose is one to two tablets of Suboxone 2 mg/ 0.5 mg sublingual tablets.
De aanbevolen initiële dosis bedraagt één of twee tabletten Suboxone 2 mg/0,5 mg tabletten voor sublinguaal gebruik.
An additional one to two tablets of the Suboxone 2 mg/ 0.5 mg may be administered on day one depending on the individual patient’ s requirement.
Een bijkomende dosis van één of twee tabletten Suboxone 2 mg/0,5 mg mag worden toegediend op dag één, afhankelijk van de behoefte van iedere patiënt afzonderlijk.
When treatment starts, the first dose of Suboxone should be taken when signs of withdrawal appear, but not less than 6 hours after the patient last used opioids (eg. heroin; short acting opioids).
Opioïdverslaafden die geen ontwenningskuur hebben gevolgd: bij het instellen van de behandeling moet de eerste dosis Suboxone worden ingenomen wanneer ontwenningsverschijnselen optreden, maar minstens 6 uur nadat de patiënt voor het laatst opioïden (bv. heroïne; kortwerkende opioïden) gebruikte.
Before beginning Suboxone therapy, the dose of methadone must be reduced to a maximum of 30 mg/ day.
Patiënten die methadon krijgen: voordat de behandeling met Suboxone gestart wordt, moet de dosis methadon gereduceerd worden tot maximaal 30 mg/dag.
The first dose of Suboxone should be taken when signs of withdrawal appear, but not less than 24 hours after the patient last used methadone.
De eerste dosis Suboxone moet worden ingenomen wanneer ontwenningsverschijnselen optreden, maar minstens 24 uur nadat de patiënt voor het laatst methadon gebruikte.
Buprenorphine may precipitate symptoms of withdrawal in patients dependent upon methadone.
Met buprenorfine kunnen ontwenningsverschijnselen sneller optreden bij patiënten die verslaafd zijn aan methadon.
The dose of Suboxone should be increased progressively according to the clinical effect of the individual patient and should not exceed a maximum single daily dose of 24 mg.
Dosisaanpassing en onderhoudsdosis: de dosis Suboxone moet progressief verhoogd worden afhankelijk van het klinische effect van iedere patiënt afzonderlijk en mag de maximale enkelvoudige dagelijkse dosis van 24 mg niet overschrijden.
The dosage is titrated according to reassessment of the clinical and psychological status of the patient and should be made in steps of 2-8 mg.
De dosis wordt aangepast naargelang van de herevaluatie van de klinische en psychologische status van de patiënt en dient in stappen van 2-8 mg te gebeuren.
During the initiation of treatment, daily dispensing of buprenorphine is recommended.
Aan het begin van de behandeling wordt een dagelijkse verstrekking van buprenorfine aanbevolen.
After stabilisation, a reliable patient may be given a supply of Suboxone sufficient for several days of treatment.
Zodra de toestand stabiel is, mag aan een betrouwbare patiënt een hoeveelheid Suboxone gegeven worden die voor een aantal behandelingsdagen volstaat.
It is recommended that the amount of Suboxone be limited to 7 days or according to local requirements.
Het wordt aanbevolen de hoeveelheid Suboxone te beperken tot 7 dagen of overeenkomstig lokale voorschriften.
After a satisfactory stabilisation has been achieved the frequency of Suboxone dosing may be decreased to dosing every other day at twice the individually titrated daily dose.
Minder dan dagelijkse dosering: na een voldoende lange periode van stabilisatie kan het aantal toedieningen van Suboxone afgebouwd worden tot tweemaal de individueel aangepaste dagelijkse dosis om de andere dag.
For example, a patient stabilised to receive a daily dose of 8 mg may be given 16 mg on alternate days, with no dose on the intervening days.
Bijvoorbeeld, aan een patiënt die gestabiliseerd is op een dagelijkse dosis van 8 mg, mag een dosis van 16 mg gegeven worden om de andere dag, zonder dosis de dagen ertussen.
However, the dose given on any one day should not exceed 24 mg.
De dosis die op één dag gegeven wordt, mag echter niet meer bedragen dan 24 mg.
In some patients, after a satisfactory stabilisation has been achieved, the frequency of Suboxone dosing may be decreased to 3 times a week (for example on Monday, Wednesday and Friday).
Bij sommige patiënten kan, na een voldoende lange periode van stabilisatie, het aantal toedieningen van Suboxone afgebouwd worden tot 3 keer per week (bijvoorbeeld op maandag, woensdag en vrijdag).
The dose on Monday and Wednesday should be twice the individually titrated daily dose, and the dose on Friday should be three times the individually titrated daily dose, with no dose on the intervening days.
De dosis op maandag en woensdag moet tweemaal de individueel aangepaste dagelijkse dosis zijn, en de dosis op vrijdag moet driemaal de individueel aangepaste dagelijkse dosis zijn, zonder dosis de dagen ertussen.
Patients requiring a titrated daily dose > 8 mg/ day may not find this regimen adequate.
Echter, patiënten die een dagelijkse dosis > 8 mg/dag nodig hebben, vinden deze behandelingskuur misschien niet geschikt.
After a satisfactory stabilisation has been achieved, if the patient agrees, the dosage may be reduced gradually to a lower maintenance dose; in some favourable cases, treatment may be discontinued.
Dosisreductie en beëindiging van de behandeling: na een voldoende lange periode van stabilisatie kan, mits met toestemming van de patiënt, de dosering geleidelijk afgebouwd worden tot een lagere onderhoudsdosis; in sommige positieve gevallen kan de behandeling stopgezet worden.
The availability of the sublingual tablet in doses of 2 mg and 8 mg allows for a downward titration of dosage.
Doordat de tabletten voor sublinguaal gebruik beschikbaar zijn in een dosis van 2 mg en 8 mg, is het mogelijk de dosering te verlagen.
For patients who may require a lower buprenorphine dose, buprenorphine 0.4 mg sublingual tablets may be used.
Voor patiënten die mogelijk een lagere dosis buprenorfine nodig hebben, kunnen buprenorfine 0,4 mg tabletten voor sublinguaal gebruik gebruikt worden.
Patients should be monitored following termination of treatment because of the potential for relapse.
Na het stopzetten van de behandeling moeten de patiënten blijven gevolgd worden vanwege het risico op recidief.
Elderly:
3 Ouderen:
No data is available on elderly patients.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over de behandeling bij oudere patiënten.
Paediatrics:
Pediatrische patiënten:
Suboxone is not recommended for use in children below age 15 years due to lack of data on safety and efficacy.
Suboxone wordt niet aanbevolen voor het gebruik bij kinderen jonger dan 15 jaar vanwege een gebrek aan gegevens over veiligheid en werkzaamheid.
3 Patients with impaired hepatic function:
Patiënten met gestoorde leverfunctie:
The effect of hepatic impairment on the pharmacokinetics of buprenorphine and naloxone is unknown.
Het effect van leverstoornis op de farmacokinetische gegevens van buprenorfine en naloxon is niet bekend.
Since both active substances are extensively metabolized, the plasma levels will be expected to be higher in patients with moderate and severe hepatic impairment.
Aangezien beide werkzame bestanddelen extensief gemetaboliseerd worden, zullen de plasmaspiegels waarschijnlijk hoger liggen bij patiënten met matige en ernstige leverstoornis.
It is not known whether both active substances are affected to the same extent.
Het is niet bekend of beide werkzame bestanddelen in dezelfde mate worden beïnvloed.
As Suboxone pharmacokinetics may be altered in patients with hepatic insufficiency, lower initial doses and careful dose titration in patients with mild to moderate hepatic impairment are recommended (see section 5.2).
Aangezien de farmacokinetische gegevens van Suboxone bij patiënten met leverinsufficiëntie kunnen veranderen, worden lagere initiële doses en zorgvuldige dosisaanpassing bij patiënten met milde tot matige leverstoornis aanbevolen (zie rubriek 5.2).
Modification of the Suboxone dose is not required in patients with renal insufficiency.
Verandering van de dosis Suboxone is niet vereist bij patiënten met nierinsufficiëntie.
Caution is recommended when dosing patients with severe renal impairment (CLcr < 30 ml/ min) (see section 5.2).
Voorzichtigheid wordt aanbevolen bij behandeling van patiënten met ernstige leverstoornis (CLcr < 30 ml/min) (zie rubriek 5.2).
Suboxone is contraindicated in the following instances: • hypersensitivity to buprenorphine, to naloxone, or to any of the excipients, • severe respiratory insufficiency, • severe hepatic insufficiency, • acute alcoholism or delirium tremens.
Suboxone is gecontraïndiceerd in de volgende gevallen: • overgevoeligheid voor buprenorfine, voor naloxon of voor één van de hulpstoffen, • ernstige respiratoire insufficiëntie, • ernstige leverinsufficiëntie, • acuut alcoholisme of delirium tremens.
Due to the lack of data in adolescents (age 15- < 18), Suboxone should be used only with caution in this age group.
Bij gebrek aan gegevens bij adolescenten (leeftijd 15- < 18) mag Suboxone in deze leeftijdsgroep alleen met voorzichtigheid gebruikt worden.
Patients should be closely monitored during the switching period from buprenorphine or methadone to Suboxone since withdrawal symptoms have been reported.
Patiënten moeten nauwgezet opgevolgd worden tijdens de overgangsperiode van buprenorfine of methadon op Suboxone, aangezien ontwenningsverschijnselen gemeld werden.
Diversion:
Misbruik:
Diversion refers to the introduction of buprenorphine into the illicit market either by patients or by individuals who obtain the medicinal product through theft from patients or pharmacies.
Onder misbruik wordt verstaan de introductie van buprenorfine in de illegale handel door patiënten of door personen die het geneesmiddel verkrijgen door diefstal van patiënten of apotheken.
This diversion may lead to new addicts using buprenorphine as the primary drug of abuse, with the risks of overdose, spread of blood borne viral infections, respiratory depression and hepatic injury.
Dit misbruik kan leiden tot nieuwe verslaafden die buprenorfine gebruiken als het belangrijkste geneesmiddel van misbruik, met risico op overdosis, verspreiding van virale infecties via het bloed, repiratoire depressie en leverschade.
Because the naloxone in the combination tablet precipitated withdrawal in individuals dependent on heroin, methadone, or other full agonists, Suboxone is expected to be less likely to be diverted for intravenous use.
Aangezien naloxon in de combinatietablet ontwenning veroorzaakte bij personen die verslaafd zijn aan heroïne, methadon of andere volledige agonisten, is het minder waarschijnlijk dat Suboxone misbruikt wordt via intraveneuze weg.
Precipitated withdrawal:
Uitgelokte ontwenning:
When initiating treatment with buprenorphine, the physician must be aware of the partial agonist profile of buprenorphine and that it can precipitate withdrawal in opioid-dependent patients particularly if administered less than 6 hours after the last use of heroin or other short acting opioid, or if administered less than 24 hours after the last dose of methadone (see section 4.2).
Wanneer de behandeling met buprenorfine gestart wordt, moet de arts zich ervan bewust zijn dat buprenorfine een partiële agonist is en dat het ontwenning kan veroorzaken bij opioïdverslaafde patiënten, in het bijzonder indien toegediend binnen 6 uur na de laatste inname van heroïne of andere kortwerkende opioïden, of indien toegediend binnen 24 uur na de laatste dosis methadon (zie rubriek 4.2).
Conversely, withdrawal symptoms may also be associated with suboptimal dosing.
Daarentegen kunnen ontwenningsverschijnselen eveneens geassocieerd worden met suboptimale dosering.
The risk of serious undesirable effects such as overdose or treatment dropout is greater if a patient is under dosed with Suboxone and continues to self medicate withdrawal symptoms with opioids, alcohol or other sedative-hypnotics in particular benzodiazepines.
4 Het risico op ernstige bijwerkingen zoals een overdosis of tijdelijke onderbreking van de behandeling is groter als een patiënt behandeld wordt met Suboxone en de ontwenningsverschijnselen zelf blijft behandelen met opioïden, alcohol of andere sedativa-hypnotica, in het bijzonder benzodiazepines.
Dependence:
Afhankelijkheid:
Buprenorphine is a partial agonist at the mu-opiate receptor and chronic administration produces dependence of the opioid type.
Buprenorfine is een partiële agonist gebonden aan de mu-opiaatreceptor en chronische toediening veroorzaakt afhankelijkheid van het opioïd-type.
Discontinuation of treatment may result in a withdrawal syndrome that may be delayed.
Stopzetting van de behandeling kan ontwenningsverschijnselen tot gevolg hebben die vertraagd kunnen optreden.
4 Suboxone may cause drowsiness, particularly when taken together with alcohol or central nervous system depressants (such as tranquilisers, sedatives or hypnotics) (see section 4.5).
Suboxone kan slaperigheid veroorzaken, vooral wanneer het ingenomen wordt samen met alcohol of stoffen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken (zoals tranquillizers, sedativa en slaapmiddelen) (zie rubriek 4.5).
Studies in animals, as well as clinical experience, have demonstrated that buprenorphine may produce dependence but at a lower level than morphine.
Dierproeven, evenals de klinische ervaring, hebben aangetoond dat buprenorfine een graad van afhankelijkheid kan induceren, maar dat die lager is dan bij morfine.
Respiratory depression:
Respiratoire depressie:
A number of cases of death due to respiratory depression have been reported, particularly when buprenorphine was used in combination with benzodiazepines (see section 4.5), or when buprenorphine was not used according to prescribing information.
Een aantal sterftegevallen door respiratoire depressie werd gemeld, in het bijzonder wanneer buprenorfine gebruikt werd in combinatie met benzodiazepines (zie rubriek 4.5) of wanneer buprenorfine niet gebruikt werd volgens de voorgeschreven informatie.
Deaths have been reported in association with concomitant administration of buprenorphine and other depressants such as alcohol or other opioids.
Sterftegevallen werden gemeld in associatie met gelijktijdige toediening van buprenorfine en andere sedativa zoals alcohol of andere opioïden.
Hepatitis and hepatic events:
Hepatitis en leverstoornissen:
Cases of acute hepatic injury have been reported in opioid-dependent addicts both in clinical trials and in post marketing adverse event reports.
Gevallen van acute leverschade werden gemeld bij opioïdverslaafden zowel tijdens klinisch onderzoek als bij meldingen van bijwerkingen na het in de handel brengen.
The spectrum of abnormalities ranges from transient asymptomatic elevations in hepatic transaminases to case reports of hepatic failure, hepatic necrosis, hepatorenal syndrome and hepatic encephalopathy.
Het gamma van afwijkingen gaat van kortstondige asymptomatische verhogingen van de levertransaminasen tot meldingen van gevallen met leverfalen, hepatische necrose, hepatorenaal syndroom en hepatische encefalopathie.
In many cases the presence of pre-existing liver enzyme abnormalities, infection with hepatitis B or hepatitis C virus, concomitant use of other potentially hepatotoxic medicines, and ongoing injecting drug use may have a causative or contributory role.
In vele gevallen is de aanwezigheid van reeds bestaande afwijkingen van de leverenzymen, infectie met het hepatitis B- of hepatitis C-virus, gelijktijdig gebruik van andere mogelijk hepatotoxische geneesmiddelen en aanhoudend druggebruik via injectie kan het optreden van deze leverstoornissen veroorzaken of bevorderen.
These underlying factors must be taken into consideration before prescribing Suboxone and during treatment.
Met deze onderliggende factoren dient rekening gehouden te worden alvorens Suboxone voor te schrijven en tijdens de behandeling.
When a hepatic event is suspected, further biological and etiological evaluation is required.
Een uitgebreidere biologische en etiologische status moet worden bepaald als men een leverstoornis vermoed wordt.
Depending upon the findings, the medicinal product may be discontinued cautiously so as to prevent withdrawal symptoms and to prevent a return to illicit drug use.
Afhankelijk van de resultaten kan het gebruik van het geneesmiddel voorzichtig stopgezet worden om te voorkomen dat ontwenningsverschijnselen optreden en de patiënt weer illegaal drugs gaat gebruiken.
If the treatment is continued, hepatic function should be monitored closely.
Indien de behandeling wordt voortgezet, moet de leverfunctie nauwgezet gecontroleerd worden.
As buprenorphine is an opioid, pain as a symptom of a disease may be attenuated.
Aangezien buprenorfine een opioïde is, kan pijn als symptoom van ziekte verlicht worden.
Athletes must be aware that this medicine may cause a positive reaction to ‘ anti-doping’ tests.
Atleten moeten zich ervan bewust zijn dat dit geneesmiddel een positieve reactie kan geven bij dopingcontrole.
As with other opioids, caution is requested in patients using buprenorphine and having head injury, increased intracranial pressure, hypotension, prostatic hypertrophy or urethral stenosis.
Net als met andere opioïden is voorzichtigheid geboden bij patiënten die buprenorfine gebruiken in geval van craniaal trauma en verhoogde intracraniale druk, hypotensie, prostaathypertrofie of uretrale stenose.
This product should be used with care in patients with: asthma or respiratory insufficiency (cases of respiratory depression have been reported with buprenorphine); renal insufficiency (30% of the administered dose is eliminated by the renal route; thus, renal elimination may be prolonged); hepatic insufficiency (hepatic metabolism of buprenorphine may be altered) (see section 4.3).
Voorzichtigheid is geboden indien dit geneesmiddel gebruikt wordt bij patiënten met: astma of respiratoire insufficiëntie (gevallen van respiratoire depressie werden gemeld met buprenorfine); nierinsufficiëntie (30% van de toegediende dosis wordt uitgescheiden via de urine; de eliminatie via de nieren kan dus vertraagd zijn); leverinsufficiëntie (het levermetabolisme van buprenorfine kan gewijzigd worden) (zie rubriek 4.3).
Medicines that inhibit the enzyme CYP3A4 may give rise to increased concentrations of buprenorphine.
Geneesmiddelen die het CYP3A4-enzym remmen, kunnen verhoogde concentraties buprenorfine
A reduction of the Suboxone dose may be needed.
Een vermindering van de dosis Suboxone kan nodig zijn.
Patients already treated with CYP3A4 inhibitors should have their dose of Suboxone titrated carefully since a reduced dose may be sufficient in these patients (see section 4.5).
Dosisaanpassing van Suboxone dient met voorzichtigheid te gebeuren bij patiënten die reeds behandeld worden met CYP3A4- remmers, aangezien een dosisvermindering bij deze patiënten reeds kan volstaan (zie rubriek 4.5).
The concomitant use of monoamine oxidase inhibitors (MAOI) might produce exaggeration of the effects of opioids, based on experience with morphine.
Het gelijktijdig gebruik van mono-amino-oxydase-remmers (MAO-remmers) kan een versterking van de effecten van opioïden veroorzaken, op basis van de ervaring met morfine.
Patients with rare hereditary problems of galactose intolerance, the Lapp lactase deficiency or glucose- galactose malabsorption should not take this medicine.
Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen zoals galactose-intolerantie, Lapp lactasedeficiëntie of glucose-galactose malabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
Suboxone should not be taken together with:
Suboxone mag niet ingenomen worden samen met:
• alcoholic drinks or medications containing alcohol, as alcohol increases the sedative effect of buprenorphine (see section 4.7).
• alcoholhoudende dranken of geneesmiddelen die alcohol bevatten, aangezien alcohol het sedatieve effect van buprenorfine verhoogt (zie rubriek 4.7).
Suboxone should be used cautiously when co-administered with:
Suboxone dient met voorzichtigheid te worden gebruikt in combinatie met:
This combination may result in death due to respiratory depression of central origin.
• benzodiazepines: deze combinatie kan tot de dood leiden als gevolg van een respiratoire depressie van centrale oorsprong.
Therefore, dosages must be limited and this combination must be avoided in cases where there is a risk of misuse (see section 4.4).
Daarom moeten de doses beperkt worden en moet deze combinatie vermeden worden als er een risico op misbruik bestaat (zie rubriek 4.4).
• other central nervous system depressants, other opioid derivatives (e. g. methadone, analgesics and antitussives), certain antidepressants, sedative H1-receptor antagonists, barbiturates, anxiolytics other than benzodiazepines, neuroleptics, clonidine and related substances: these combinations increase central nervous system depression.
• andere stoffen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken, andere opioïdderivaten (bv. methadon, analgetica en antitussiva), bepaalde antidepressiva, sedatieve H1- receptorantagonisten, barbituraten, andere anxiolytica dan benzodiazepines, neuroleptica, clonidine en verwante moleculen: deze combinaties verhogen de onderdrukking van het centrale zenuwstelsel.
The reduced level of alertness can make driving and using machines hazardous.
De verminderde alertheid kan het besturen van voertuigen en het bedienen van machines gevaarlijk maken.
• CYP3A4 inhibitors: an interaction study of buprenorphine with ketoconazole (a potent inhibitor of CYP3A4) resulted in increased Cmax and AUC (area under the curve) of buprenorphine (approximately 70% and 50% respectively) and, to a lesser extent, of norbuprenorphine.
• CYP3A4-remmers: een onderzoek naar de interactie tussen buprenorfine en ketoconazol (een krachtige CYP3A4-remmer) heeft een verhoging aangetoond van de Cmax en AUC (area under the curve)-waarden van buprenorfine (ongeveer 70%, respectievelijk 50%) en in mindere mate van norbuprenorfine.
Patients receiving Suboxone should be closely monitored, and may require dose-reduction if combined with potent CYP3A4 inhibitors (e. g. protease inhibitors like ritonavir, nelfinavir or indinavir or azole antifungals such as ketoconazole or itraconazole).
Bijgevolg dienen patiënten die met Suboxone behandeld worden, nauwgezet gecontroleerd te worden, en in geval van gelijktijdige toediening met krachtige CYP3A4-remmers (bv. proteaseremmers zoals ritonavir, nelfinavir of indinavir, of antifungale stoffen van het azole-type zoals ketoconazol of itraconazol) kan een dosisvermindering nodig blijken.
• CYP3A4 inducers: the interaction of buprenorphine with CYP3A4 inducers has not been investigated.
• CYP3A4-inductoren: de interactie tussen buprenorfine en CYP3A4-inductoren werd niet onderzocht.
Therefore it is recommended that patients receiving Suboxone should be closely monitored if inducers (e. g. phenobarbital, carbamazepine, phenytoin, rifampicin) are co- administered.
Bijgevolg wordt aangeraden patiënten die Suboxone krijgen, nauwgezet te controleren indien ze inductoren (bv. fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne, rifampicine) gelijktijdig krijgen toegediend.
To date, no notable interaction has been observed with cocaine, the agent most frequently used by multi-drug abusers in association with opioids.
Tot nu toe werd geen bijzondere interactie waargenomen tussen buprenorfine en cocaïne, het product dat het meest frequent gebruikt wordt door verslaafden die meerdere drugs gebruiken in combinatie met opioïden.
There is very limited experience with buprenorphine/ naloxone in pregnant women.
Er is slechts zeer beperkte ervaring met buprenorfine/naloxon bij zwangere vrouwen.
Towards the end of pregnancy high doses of buprenorphine may induce respiratory depression in the neonate even after a short period of administration.
Tegen het einde van de zwangerschap kunnen hoge doses buprenorfine respiratoire depressie bij neonaten induceren, zelfs na een korte toedieningsperiode.
Long-term administration of buprenorphine during the last three months of pregnancy may cause a withdrawal syndrome in the neonate.
6 tijdens de laatste drie maanden van de zwangerschap kan een ontwenningssyndroom bij neonaten veroorzaken.
Suboxone should not be used during pregnancy.
Suboxone dient niet tijdens de zwangerschap te worden gebruikt.
If it is the prescriber’ s opinion that therapy in pregnancy is required, the use of buprenorphine may be considered according to the local buprenorphine labeling.
Als de voorschrijver van mening is dat de behandeling tijdens de zwangerschap nodig is, kan het gebruik van buprenorfine overwogen worden volgens de lokale buprenorfine bijsluiter.
In case pregnancy occurs while on Suboxone treatment, the mother and the unborn child should be closely monitored and switched to buprenorphine if further treatment is required.
In geval van zwangerschap tijdens de behandeling met Suboxone, moeten de moeder en het ongeboren kind nauwgezet gecontroleerd worden en moet er overgeschakeld worden op buprenorfine als verdere behandeling vereist is.
It is unknown whether naloxone is excreted in human breast milk.
Borstvoeding: het is niet bekend of naloxon wordt uitgescheiden in de moedermelk.
Buprenorphine and its metabolites are excreted in human breast milk.
Buprenorfine en zijn metabolieten worden uitgescheiden in de moedermelk.
In rats buprenorphine has been found to inhibit lactation.
Bij ratten is gebleken dat buprenorfine de borstvoeding remt.
Therefore, breast-feeding should be discontinued during treatment with Suboxone.
Daarom dient borstvoeding te worden stopgezet tijdens de behandeling met Suboxone.
In general Suboxone has minor to moderate influence on the ability to move safely in traffic, use machines, or perform other hazardous activities.
Over het algemeen heeft Suboxone milde tot matige invloed op het vermogen om zich veilig in het verkeer te begeven, om machines te bedienen of om andere riskante activiteiten uit te oefenen.
Suboxone may cause drowsiness, dizziness, or impaired thinking, particularly when taken together with alcohol or central nervous system depressants.
Suboxone kan slaperigheid, duizeligheid of verstoord denken veroorzaken, voornamelijk wanneer het gebruikt wordt in combinatie met alcohol of geneesmiddelen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken.
Therefore caution is advised when performing the above mentioned activities (see sections 4.4 and 4.5).
Daarom moet u voorzichtig zijn wanneer u die hierboven vermelde activiteiten uitoefent (zie rubrieken 4.4 en 4.5).
6 The most common-treatment related undesirable effects reported during clinical trials with Suboxone were those related to withdrawal symptoms (e. g. abdominal pain, diarrhoea, muscle aches, anxiety, sweating).
De meest voorkomende aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen die gemeld werden tijdens klinisch onderzoek met Suboxone waren deze gerelateerd aan ontwenningsverschijnselen (bv. abdominale pijn, diarree, spierpijn, angst, zweten).
In the pivotal clinical study of Suboxone, 342 of 472 patients (72.5%) reported treatment related adverse reactions.
In de belangrijkste klinische onderzoeken naar Suboxone rapporteerden 342 van 472 patiënten (72,5%) aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen.
These reactions are listed in Table 1 by system organ class and frequency (very common (> 1/ 10), common (> 1/ 100 ,< 1/10), uncommon (> 1/ 1,000 to ≤ 1/ 100)).
Deze reacties worden weergegeven in Tabel 1 per systeem/orgaanklasse en frequentie (zeer vaak (> 1/10), vaak (> 1/100, < 1/10), soms (> 1/1.000 tot ≤ 1/100)).
Treatment-related undesirable effects reported in the pivotal clinical study of Suboxone (≥ 0.1% of Suboxone-treated patients)
Aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen gemeld in het belangrijkste klinisch onderzoek van Suboxone (≥ 0,1% van met Suboxone behandelde patiënten)
Infection Uncommon:
Infectie Soms:
Vaginitis Blood and lymphatic system disorders
Vaginitis Bloed- en lymfestelselaandoeningen
Anaemia, thrombocytopenia, leucopenia, lymphadenopathy, leukocytosis Immune system disorders
Anemie, trombocytopenie, leukopenie, lymfadenopathie, leukocytosis Immuunsysteemaandoeningen
Allergic reaction Metabolism and nutrition disorders
Allergische reactie Voedings- en stofwisselingsstoornissen
Peripheral oedema, weight decreased Uncommon:
Perifeer oedeem, gewichtsverlies Soms:
Hyperglycaemia, hyperlipemia, hypoglycemia Psychiatric disorders
Hyperglykemie, hyperlipemie, hypoglykemie Psychische stoornissen
Anxiety, nervousness, depression, libido decreased, thinking abnormal Uncommon:
Angst, nervositeit, depressie, verminderd libido, abnormaal denken Soms:
Drug dependence, amnesia, hostility, speech disorder, depersonalization, abnormal dream, apathy, euphoria Nervous system disorders
Drugsverslaving, amnesie, vijandigheid, spraakstoornis, depersonalisatie, abnormaal dromen, apathie, euforie Zenuwstelselaandoeningen
Insomnia Common:
Slapeloosheid Vaak:
Somnolence, dizziness, paresthesia, hypertonia Uncommon:
Slaperigheid, duizeligheid, paresthesie, hypertonie Soms:
Convulsion, agitation, tremor, hyperkinesia
Convulsie, agitatie, tremor, hyperkinesie Oogaandoeningen
Lacrimation disorder, amblyopia Uncommon:
Verstoorde afscheiding van traanvocht, amblyopie Soms:
Miosis, conjunctivitis Cardiac disorders
Miosis, conjunctivitis Hartaandoeningen
Myocardial infarction, angina pectoris, palpitation, tachycardia, bradycardia
Myocardinfarct, angina pectoris, palpitatie, tachycardie, bradycardie Bloedvataandoeningen
Vasodilation, hypertension, migraine Uncommon:
Vasodilatie, hypertensie, migraine Soms:
Hypotension, heat stroke Respiratory, thoracic and mediastinal disorders
Hypotensie, hitteberoerte Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen
Rhinitis, pharyngitis, cough increased Uncommon:
Rhinitis, faryngitis, toegenomen hoest Soms:
Dyspnoea, asthma, yawn Gastrointestinal disorders
Dyspnoe, astma, geeuwen Maagdarmstelselaandoeningen
Constipation, nausea Common:
Constipatie, nausea Vaak:
Vomiting, dyspepsia, diarrhoea, anorexia, flatulence Uncommon:
Braken, dyspepsie, diarree, anorexie, flatulentie Soms:
Ulcerative stomatitis, tongue discolouration Hepatobiliary disorders
Ulceratieve stomatitis, tongverkleuring
Liver function abnormal Skin and subcutaneous tissue disorders
Abnormale leverfunctie Huid- en onderhuidaandoeningen
Sweating Common:
Zweten Vaak:
Rash, pruritus, urticaria Uncommon:
Rash, pruritus, urticaria Soms:
Exfoliative dermatitis, acne, skin nodule, alopecia, dry skin Musculoskeletal, connective tissue and bone disorders
Exfoliatieve dermatitis, acne, huidknobbeltje, alopecie, droge huid Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen
Arthralgia, myalgia, leg cramps Uncommon:
Artralgie, myalgie, krampen in de benen Soms:
Arthritis Renal and urinary disorders
Artritis Nier- en urinewegaandoeningen
Albuminuria, urine abnormality Uncommon:
Albuminurie, abnormale urine Soms:
Haematuria, kidney calculus, increased creatinine, urinary tract infection, dysuria, urinary retention Reproductive system and breast disorders
Hematurie, niersteen, verhoogde creatinine, urineweginfectie, dysurie, urineretentie Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen
Impotence, amenorrhoea, abnormal ejaculation, menorrhagia, metrorrhagia General disorders
Impotentie, amenorroe, abnormale ejaculatie, menorragie, metrorragie Algemene aandoeningen
Withdrawal syndrome, headache Common:
Ontwenningssyndroom, hoofdpijn Vaak:
Asthenia, fever, flu syndrome, malaise, accidental injury, chills, chest pain, abdominal pain, back pain, pain Injury, poisoning and procedural complications
Asthenie, koorts, griepsyndroom, malaise, accidentele verwonding, rillingen, pijn op de borst, abdominale pijn, rugpijn, pijn Letsels, intoxicaties en verrichtingencomplicaties
Buprenorphine used alone for treatment of opioid dependency has been associated with the following symptoms (> 1%): constipation, headache, insomnia, asthenia, drowsiness, nausea and vomiting, fainting and dizziness, orthostatic hypotension, and sweating.
Buprenorfine dat alleen gebruikt wordt voor de behandeling van opioïdafhankelijkheid werd geassocieerd met de volgende symptomen (> 1%): constipatie, hoofdpijn, slapeloosheid, asthenie, slaperigheid, nausea en braken, flauwvallen en duizeligheid, orthostatische hypotensie en zweten.
Other undesirable effects (< 0.1%) have been reported in association with buprenorphine alone.
Andere bijwerkingen (< 0,1%) werden gemeld in associatie met buprenorfine alleen.
These are: • respiratory depression (see sections 4.4 and 4.5), • hepatic necrosis and hepatitis (see section 4.4), • hallucinations,
Deze zijn: • respiratoire depressie (zie rubrieken 4.4 en 4.5), • hepatische necrose en hepatitis (zie rubriek 4.4), • hallucinaties, • gevallen van bronchospasme, angioneurotisch oedeem en anafylactische shock.
In cases of intravenous misuse, local reactions, sometimes septic, and potentially serious acute hepatitis have been reported (see section 4.4).
Lokale, soms septische, reacties en potentieel ernstige acute hepatitis werden gemeld na intraveneus misbruik (zie rubriek 4.4).
In patients presenting with marked drug dependence, initial administration of buprenorphine can produce a withdrawal effect similar to that associated with naloxone.
Bij patiënten met een uitgesproken geneesmiddelenverslaving, kan de initiële toediening van buprenorfine ontwenningsverschijnselen veroorzaken die vergelijkbaar zijn met deze geassocieerd met naloxon.
Spontaneous abortion has been reported with both buprenorphine and buprenorphine-naloxone.
Spontane abortus werd gemeld bij zowel buprenorfine als buprenorfine-naloxon.
It is not possible to establish a causal relationship, since cases typically involve other drug use or risk factors for spontaneous abortion (see section 4.6).
Het is niet mogelijk om een causaal verband te bepalen, aangezien er vaak andere geneesmiddelen of risicofactoren voor spontane abortus mee gepaard gaan (zie rubriek 4.6).
A neonatal abstinence syndrome has been reported among newborns of women who have received buprenorphine during pregnancy.
9 Een neonataal abstinentiesyndroom werd gemeld bij pasgeborenen of vrouwen die buprenorfine hebben gekregen tijdens de zwangerschap.
The syndrome may be milder and more protracted than that from short acting full µ-opioid agonists.
Het syndroom kan milder zijn en langer aanhouden dan dat van kortwerkende volledige µ-opioïdagonisten.
The nature of the syndrome may vary depending upon the mother’ s drug use history (see section 4.6).
De aard van het syndroom kan variëren naargelang van het vroegere geneesmiddelengebruik bij de moeder (zie rubriek 4.6).
In the event of overdose, general supportive measures should be instituted, including close monitoring of respiratory and cardiac status of the patient.
In geval van overdosering moeten algemene ondersteunende maatregelen genomen worden, waaronder nauwgezette controle van de respiratoire en cardiale status van de patiënt.
The major symptom requiring intervention is respiratory depression, which could lead to respiratory arrest and death.
Respiratoire depressie is het voornaamste symptoom dat een interventie vereist, aangezien het tot ademstilstand en de dood kan leiden.
If the patient vomits, care must be taken to prevent aspiration of the vomitus.
Als de patiënt braakt, moeten maatregelen genomen worden om aspiratie van het braaksel te voorkomen.
Symptomatic treatment of respiratory depression, and standard intensive care measures, should be implemented.
Behandeling: een symptomatische behandeling van respiratoire depressie moet ingesteld worden en intensive-care-maatregelen dienen genomen te worden.
A patent airway and assisted or controlled ventilation must be assured.
De bovenste luchtwegen moeten vrijgemaakt worden en ondersteunde of gecontroleerde ventilatie dient verzekerd te worden.
The patient should be transferred to an environment within which full resuscitation facilities are available.
De patiënt moet worden overgebracht naar een afdeling voor intensive care.
Use of an opioid antagonist (i. e., naloxone) is recommended, despite the modest effect it may have in reversing the respiratory symptoms of buprenorphine compared with its effects on full agonist opioid agents.
Het gebruik van een opioïd-antagonist (d.w.z. naloxon) wordt aanbevolen ondanks het geringe effect dat het kan hebben op de inversie van de door buprenorfine veroorzaakte respiratoire symptomen in vergelijking met zijn effecten op volledige agonist-opioïden.
The long duration of action of Suboxone should be taken into consideration when determining the length of treatment and medical surveillance needed to reverse the effects of an overdose.
Met de lange werkingsduur van Suboxone dient rekening te worden gehouden bij het bepalen van de duur van de behandeling en van het medisch toezicht die nodig is om de effecten van een overdosis om te keren.
Drugs used in opioid dependence, ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: geneesmiddel dat gebruikt wordt bij opoïdverslaving, ATC-code:
Mechanism of action:
Actiemechanisme:
Buprenorphine is an opioid partial agonist/ antagonist which binds to the μ (mu) and κ (kappa) receptors of the brain.
Buprenorfine is een partiële opioïd-agonist/antagonist die zich aan de µ (mu)- en κ (kappa)-receptoren in de hersenen bindt.
Its activity in opioid maintenance treatment is attributed to its slowly reversible properties with the μ receptors, which over a prolonged period, might minimise the need of addicted patients for drugs.
De activiteit van buprenorfine tijdens de opioïd-substitutiebehandeling wordt toegeschreven aan de trage reversibele binding aan de µ-receptoren die, op lange termijn, de drang van de verslaafde naar verdovende middelen zou kunnen minimaliseren.
Opioid agonist ceiling effects were observed during clinical pharmacology studies in opioid-dependent persons.
Opioïd-agonist plafondeffecten werden waargenomen tijdens klinisch onderzoek naar farmacologie bij opioïd-afhankelijke personen.
Naloxone is an antagonist at μ (mu)-opioid receptors.
Naloxon is een antagonist van de µ (mu)-opioïdreceptoren.
When administered orally or sublingually in usual doses to patients experiencing opioid withdrawal, naloxone exhibits little or no pharmacological effect because of its almost complete first pass metabolism.
Indien naloxon oraal of sublinguaal in gebruikelijke doses wordt toegediend aan patiënten die ontwenning van opioïden ondervinden, vertoont het een klein of niet-farmacologisch effect omwille van zijn bijna volledig first-pass- metabolisme.
However, when administered intravenously to opioid dependent persons, the presence of naloxone in Suboxone produces marked opioid antagonist effects and opioid withdrawal, thereby deterring intravenous abuse.
Wanneer het echter intraveneus wordt toegediend aan opioïdafhankelijke personen, veroorzaakt de aanwezigheid van Naloxon in Suboxone duidelijke opioïd-antagonistische effecten en ontwenning van opioïden, en ontmoedigt het daardoor intraveneus misbruik.
9 Clinical efficacy:
Klinische werkzaamheid:
Efficacy and safety data for Suboxone are primarily derived from a one-year clinical trial, comprising a 4-week randomised double blind comparison of Suboxone, buprenorphine and placebo tablets followed by a 48 week safety study of Suboxone.
De gegevens over de werkzaamheid en veiligheid voor Suboxone worden voornamelijk afgeleid van een een jaar durend klinisch onderzoek, die opgebouwd is uit een gerandomiseerde dubbelblinde vergelijking van Suboxone, buprenorfine en placebotabletten gedurende 4 weken, gevolgd door een veiligheidsonderzoek naar Suboxone gedurende 48 weken.
In this trial, 326 heroin-addicted subjects were randomly assigned to either Suboxone 16 mg per day, 16 mg buprenorphine per day or placebo tablets.
In dit onderzoek werden 326 heroïneverslaafde patiënten willekeurig toegewezen tot een behandeling met 16 mg Suboxone per 10 dag, 16 mg buprenorfine per dag of placebotabletten.
For subjects randomized to either active treatment, dosing began with one 8 mg tablet of buprenorphine on Day 1, followed by 16 mg (two 8 mg tablets) of buprenorphine on Day 2.
Voor patiënten die gerandomiseerd werden naar actieve behandeling, werd dosering gestart met één 8 mg tablet buprenorfine op Dag 1, gevolgd door 16 mg (twee 8 mg tabletten) buprenorfine op Dag 2.
On Day 3, those randomized to receive Suboxone were switched to the combination tablet.
Op Dag 3 werden degenen die gerandomiseerd waren om Suboxone te krijgen, overgeschakeld op de combinatietablet.
Subjects were seen daily in the clinic (Monday through Friday) for dosing and efficacy assessments.
De patiënten werden dagelijks gezien in de kliniek (maandag tot en met vrijdag) voor dosering en beoordeling van de werkzaamheid.
Take-home doses were provided for weekends.
Meeneemdoses werden geleverd voor de weekends.
The primary study comparison was to assess the efficacy of buprenorphine and Suboxone individually against placebo.
De belangrijkste studievergelijking was om de werkzaamheid te beoordelen van buprenorfine en Suboxone afzonderlijk tegenover placebo.
The percentage of thrice-weekly urine samples that were negative for non-study opioids was statistically higher for both Suboxone versus placebo (p < 0.0001) and buprenorphine versus placebo (p < 0.0001).
Het percentage 3-wekelijkse urinestalen die negatief waren voor opioïden buiten het onderzoek was statistisch hoger voor zowel Suboxone versus placebo (p < 0,0001) als buprenorfine versus placebo (p < 0,0001).
In a double-blind, double-dummy, parallel-group study comparing buprenorphine ethanolic solution to a full agonist active control, 162 subjects were randomized to receive the ethanolic sublingual solution of buprenorphine at 8 mg/ day (a dose which is roughly comparable to a dose of 12 mg/ day of Suboxone), or two relatively low doses of active control, one of which was low enough to serve as an alternative to placebo, during a 3 to10 day induction phase, a 16-week maintenance phase and a 7- week detoxification phase.
In een dubbelblind, dubbel-dummy parallelgroeponderzoek ter vergelijking van een ethanolische buprenorfine-oplossing met een actieve controle van een volledige agonist, werden 162 patiënten gerandomiseerd naar de ethanolische sublinguale buprenorfine-oplossing met een dosering van 8 mg/dag (een dosis die grofweg vergelijkbaar is met een dosis van 12 mg/dag Suboxone), of naar twee relatief lage actieve-controledoses, waarvan één laag genoeg was om te dienen als een alternatief voor placebo, tijdens een inductiefase van 3 tot 10 dagen, een onderhoudsfase van 16 weken en een detoxificatiefase van 7 weken.
Buprenorphine was titrated to maintenance dose by Day 3; active control doses were titrated more gradually.
Buprenorfine werd aangepast tot een onderhoudsdosis op Dag 3; actieve-controle doses werden geleidelijker aangepast.
Based on retention in treatment and the percentage of thrice- weekly urine samples negative for non-study opioids, buprenorphine was more effective than the low dose of the control, in keeping heroin addicts in treatment and in reducing their use of opioids while in treatment.
Op basis van retentie in behandeling en het percentage van 3-wekelijkse urinestalen die negatief zijn voor opioïden buiten het onderzoek, was buprenorfine doeltreffender dan de lage dosis van de controle, door heroïneverslaafden in behandeling te houden en hun dosis opioïden te verminderen terwijl ze in behandeling waren.
The effectiveness of buprenorphine, 8 mg per day was similar to that of the moderate active control dose, but equivalence was not demonstrated.
De doeltreffendheid van buprenorfine, 8 mg per dag was gelijk aan die van de matige actieve-controledoses, maar equivalentie werd niet aangetoond.
Buprenorphine
Buprenorfine
Buprenorphine, when taken orally, undergoes first-pass metabolism with N-dealkylation and glucuroconjugation in the small intestine and the liver.
Wanneer buprenorfine oraal wordt ingenomen, ondergaat het een first-pass-metabolisme met N- dealkylering en glucuroconjugatie in de dunne darm en de lever.
The use of this medicinal product by the oral route is therefore inappropriate.
Hierdoor is dit geneesmiddel niet geschikt voor toediening langs orale weg.
Peak plasma concentrations are achieved 90 minutes after sublingual administration.
De maximale plasmaconcentraties worden 90 minuten na sublinguale toediening bereikt.
Plasma levels of buprenorphine increased with the sublingual dose of Suboxone.
Plasmaconcentraties van buprenorfine verhoogden met de sublinguale dosis van Suboxone.
Both Cmax and AUC of buprenorphine increased with the increase in dose (in the range of 4-16 mg), although the increase was less than dose proportional.
Zowel Cmax als AUC van buprenorfine verhoogden met de stijging in dosis (tussen 4-16 mg), hoewel de stijging minder was dan dosisproportioneel.
Pharmacokinetic Parameter
Farmacokinetische parameter
Cmax · ng/ ml
Cmax · ng/ml
AUC0-48 hour · ng/ ml
AUC0-48 uur · ng/ml
The absorption of buprenorphine is followed by a rapid distribution phase (distribution half-life of 2 to 5 hours).
De absorptie van buprenorfine wordt gevolgd door een snelle distributiefase (de distributiehalfwaardetijd bedraagt 2 tot 5 uur).
Buprenorphine is metabolised by 14-N-dealkylation and glucuroconjugation of the parent molecule and the dealkylated metabolite.
Buprenorfine wordt gemetaboliseerd door 14-N-dealkylering en glucuroconjugatie van de oorspronkelijke molecule en de gedealkyleerde metaboliet.
Clinical data confirm that CYP3A4 is responsible for the N-
Preklinische gegevens wijzen erop dat CYP3A4 verantwoordelijk is voor N-dealkylering van buprenorfine.
N-dealkylbuprenorphine is a μ (mu)-opioid agonist with weak intrinsic activity.
Het N-dealkylbuprenorfine is een agonist van de µ (mu)-opioïdreceptoren en heeft een geringe intrinsieke activiteit.
Elimination of buprenorphine is bi- or tri-exponential, and has a mean half-life from plasma of 32 hours.
11 De eliminatie van buprenorfine is bi- of tri-exponentieel, en heeft een gemiddelde halfwaardetijd in plasma van 32 uur.