qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Relationship between concentration and effect (PK/ PD) Using a highly specific NK1-receptor tracer, positron emission tomography (PET) studies in healthy young men have shown that aprepitant penetrates into the brain and occupies NK1 receptors in a dose- and plasma-concentration-dependent manner.
8 Verband tussen concentratie en effect (PK/ PD) Door gebruikmaking van een zeer specifieke NK1-receptor tracer, blijkt uit positronemissietomografie (PET)-onderzoek bij gezonde jonge mannen dat aprepitant tot in de hersenen doordringt en NK1- receptoren op een dosis- en plasmaconcentratieafhankelijke wijze bezet.
Aprepitant plasma concentrations achieved with the 3- day regimen of EMEND are predicted to provide greater than 95% occupancy of brain NK1 receptors.
Bij de plasmaconcentratie aprepitant die bij de 3-daagse behandeling met EMEND wordt bereikt, wordt naar verwachting meer dan 95% van de NK1-receptoren in de hersenen bezet.
5.3 Pre-clinical safety data
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Pre-clinical data reveal no special hazard for humans based on conventional studies of single and repeated dose toxicity, genotoxicity, carcinogenic potential, and toxicity to reproduction.
De preklinische gegevens geven geen specifiek gevaar voor mensen te zien, op basis van conventionele onderzoeken naar toxiciteit van eenmalige en meermalige doses, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel, en toxische effecten op de voortplanting.
It should be noted that systemic exposure in male rats was lower than the therapeutic exposure in humans at 40 mg.
Hier dient echter te worden opgemerkt dat de systemische blootstelling bij mannelijke ratten lager was dan de therapeutische blootstelling bij mensen bij 40 mg.
Consequently, no adequate assessment of potential effects on male fertility in rats can be made.
Daarom kunnen de mogelijke effecten op de fertiliteit bij mannetjesratten niet worden beoordeeld.
However, in a 9 month study in dogs, no organ weight changes nor gross or histomorphologic findings were present in male reproductive organs at systemic exposures 35-fold above the therapeutic exposure in humans at 40 mg.
Maar in een 9 maanden durend onderzoek bij honden waren er bij een systemische blootstelling die 35x boven de therapeutische blootstelling bij mensen bij 40 mg lag, geen veranderingen in orgaangewicht of macroscopische of histomorfologische bevindingen in de mannelijke voortplantingsorganen.
Although no adverse effects were noted in reproduction studies when female animals were exposed 3.5- to 4-fold above the therapeutic exposure in humans at 40 mg, the potential effects on reproduction of alterations in neurokinin regulation are unknown.
Hoewel er in de reproductiestudies geen bijwerkingen werden gezien als wijfjesdieren werden blootgesteld aan 3,5 tot 4 maal de therapeutische blootstelling bij mensen bij 40 mg, zijn de mogelijke effecten op de voortplanting van veranderingen in de neurokinineregulatie onbekend.
Capsule content Sucrose Microcrystalline cellulose (E 460) Hydroxypropyl cellulose (E 463) Sodium laurilsulfate
Inhoud capsule Sucrose Microkristallijne cellulose (E 460) Hydroxypropylcellulose (E 463) Natriumlaurylsulfaat
Capsule shell Gelatin Titanium dioxide (E 171) Yellow iron oxide (E 172) Sodium laurilsulfate and silica colloidal anhydrous may be used
Omhulling capsule Gelatine Titaandioxide (E 171) Geel ijzeroxide (E 172) Natriumlaurylsulfaat en watervrij colloïdaal silicium kunnen worden gebruikt
Printing ink Shellac Potassium hydroxide Black iron oxide (E 172)
Drukinkt Schellak Kaliumhydroxide Zwart ijzeroxide (E 172)
6.5 Nature and contents of container
9 6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Aluminium blister containing one 40 mg capsule.
Aluminium blister met 1 capsule 40 mg.
5 Aluminium blisters each containing one 40 mg capsule.
5 Aluminium blisters met elk 1 capsule 40 mg.
Hertford Road, Hoddesdon Hertfordshire EN 11 9BU United Kingdom
Hertford Road, Hoddesdon Hertfordshire EN 11 9BU Verenigd Koninkrijk
DATE OF FIRST AUTHORISATION/ RENEWAL OF AUTHORISATION
DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/ HERNIEUWING VAN DE VERGUNNING
11 November 2003 Date of latest renewal:
11 november 2003 Datum van de laatste hernieuwing:
EMEND 80 mg hard capsules
EMEND 80 mg harde capsules
Each capsule contains 80 mg of aprepitant.
Elke capsule bevat 80 mg aprepitant.
80 mg sucrose.
80 mg sucrose.
Capsules are opaque with a white body and cap with “ 461” and “ 80 mg” printed radially in black ink on the body.
Capsules zijn ondoorschijnend, wit met “ 461” en “ 80 mg” radiaal opgedrukt met zwarte inkt.
Prevention of acute and delayed nausea and vomiting associated with highly emetogenic cisplatin- based cancer chemotherapy in adults.
Preventie van misselijkheid en braken in de acute en latere fase na hoog-emetogene chemotherapie met cisplatine bij de behandeling van kanker bij volwassenen.
Prevention of nausea and vomiting associated with moderately emetogenic cancer chemotherapy in adults.
Preventie van misselijkheid en braken na matig-emetogene chemotherapie bij de behandeling van kanker bij volwassenen.
4.2 Posology and method of administration
EMEND 80 mg wordt toegediend als onderdeel van combinatietherapie (zie rubriek 4.2).
Posology EMEND is given for 3 days as part of a regimen that includes a corticosteroid and a 5-HT3 antagonist.
4.2 Dosering en wijze van toediening Dosering EMEND wordt 3 dagen gegeven als onderdeel van een combinatiebehandeling met een corticosteroïd en een 5HT3-antagonist.
The recommended posology of EMEND is 125 mg orally (PO) once daily one hour before start of chemotherapy on Day 1 and 80 mg PO once daily on Days 2 and 3.
De aanbevolen dosering van EMEND is 125 mg oraal (PO) eenmaal daags één uur voor aanvang van chemotherapie op dag 1 en 80 mg PO eenmaal daags op de dagen 2 en 3.
Fosaprepitant 115 mg, a lyophilized prodrug of aprepitant, may be substituted for oral EMEND (125 mg), 30 minutes prior to chemotherapy, on Day 1 only of the chemotherapy-induced nausea and vomiting (CINV) regimen as an intravenous infusion administered over 15 minutes.
Fosaprepitant 115 mg, een gelyofiliseerde prodrug van aprepitant, kan oraal Emend (125 mg) op dag 1 in het schema voor behandeling van misselijkheid en braken veroorzaakt door chemotherapie (CINV), vervangen, als een intraveneuze infusie gedurende 15 minuten, 30 minuten voor aanvang van de chemotherapie.
Please refer to the Summary of Product Characteristics for fosaprepitant.
Zie de Samenvatting van de Productkenmerken van fosaprepitant.
In clinical studies with EMEND, the following regimens were used for the prevention of nausea and vomiting associated with emetogenic cancer chemotherapy:
In klinisch onderzoek met EMEND werden de volgende behandelingsschema toegepast voor de preventie van misselijkheid en braken na emetogene chemotherapie bij de behandeling van kanker:
11 Highly Emetogenic Chemotherapy Regimen
Hoog-emetogene chemotherapie
none
geen
Dexamethasone Ondansetron
Dexamethason Ondansetron
mg PO 8 mg PO none none
mg PO 8 mg PO geen geen
mg PO none
mg PO geen
EMEND was administered orally 1 hour prior to chemotherapy treatment on Day 1 and in the morning on Days 2 and 3.
EMEND werd op dag 1, 1 uur vóór chemotherapie oraal toegediend, op de dagen 2 en 3 in de ochtend.
Dexamethasone was administered 30 minutes prior to chemotherapy treatment on Day 1 and in the morning on Days 2 to 4.
Dexamethason werd op dag 1, 30 minuten vóór chemotherapie toegediend en op de dagen 2 - 4 in de ochtend.
The dose of dexamethasone was chosen to account for active substance interactions.
Bij de gekozen dosis dexamethason is rekening gehouden met interacties van het werkzame bestanddeel.
Ondansetron was administered intravenously 30 minutes prior to chemotherapy treatment on Day 1.
11 Ondansetron werd op dag 1, 30 minuten vóór chemotherapie intraveneus toegediend.
Moderately Emetogenic Chemotherapy Regimen
Matig-emetogene chemotherapie
Dexamethasone was administered 30 minutes prior to chemotherapy treatment on Day 1.
EMEND werd op dag 1, 1 uur vóór chemotherapie oraal toegediend, op de dagen 2 en 3 in de ochtend.
The dose of dexamethasone was chosen to account for active substance interactions.
Dexamethason werd op dag 1, 30 minuten vóór chemotherapie toegediend. Bij de gekozen dosis dexamethason is rekening gehouden met interacties van het werkzame bestanddeel.
One 8 mg capsule of ondansetron was administered 30 to 60 minutes prior to chemotherapy treatment and one 8 mg capsule was administered 8 hours after first dose on Day 1.
Op dag 1 werd 30 tot 60 minuten vóór de chemotherapie 1 capsule 8 mg ondansetron toegediend en 8 uur na de eerste dosis 1 capsule 8 mg.
Efficacy data on combination with other corticosteroids and 5-HT3 antagonists are limited.
Er zijn beperkte werkzaamheidsgegevens over de combinatie met andere corticosteroïden en 5-HT3-antagonisten. Voor aanvullende informatie over de gelijktijdige toediening met corticosteroïden, zie rubriek 4.5.
For additional information on the co-administration with corticosteroids, see section 4.5. Please refer to the Summary of Product Characteristics co-administered antiemetics.
Zie de Samenvatting van de Productkenmerken van gelijktijdig toegediende anti-emetica.
Method of administration The hard capsule should be swallowed whole.
Wijze van toediening De harde capsule dient in zijn geheel te worden doorgeslikt.
Co-administration with pimozide, terfenadine, astemizole or cisapride (see section 4.5).
Gelijktijdig gebruik met pimozide, terfenadine, astemizol of cisapride (zie rubriek 4.5).
EMEND should be used with caution in patients receiving concomitant orally administered active substances that are metabolised primarily through CYP3A4 (see section 4.5).
EMEND moet voorzichtig worden toegepast bij patiënten die gelijktijdig oraal toegediende werkzame bestanddelen krijgen die voornamelijk door CYP3A4 worden gemetaboliseerd (zie rubriek 4.5).
Additionally, concomitant administration with irinotecan should be approached with particular caution as the combination might result in increased toxicity.
12 Daarnaast moet gelijktijdige toediening met irinotecan met de nodige voorzichtigheid worden benaderd omdat deze combinatie tot verhoogde toxiciteit kan leiden.
Co-administration of EMEND with ergot alkaloid derivatives, which are CYP3A4 substrates, may result in elevated plasma concentrations of these active substances.
Gelijktijdige toediening van EMEND met ergotalkaloïdderivaten, die CYP3A4-substraten zijn, kan tot verhoogde plasmaconcentraties van deze werkzame bestanddelen leiden.
Therefore, caution is advised due to the potential risk of ergot-related toxicity.
Daarom wordt voorzichtigheid aanbevolen gezien het mogelijke risico van ergotgerelateerde toxiciteit.
Co-administration of EMEND with warfarin results in decreased prothrombin time, reported as International Normalised Ratio (INR).
Gelijktijdige toediening van EMEND met warfarine geeft een vermindering van de protrombinetijd, gemeld als International Normalised Ratio (INR).
In patients on chronic warfarin therapy, the INR should be monitored closely during treatment with EMEND and for 2 weeks following each 3-day course of EMEND for chemotherapy induced nausea and vomiting (see section 4.5).
Bij patiënten die chronisch met warfarine worden behandeld moet de INR tijdens behandeling met EMEND en gedurende 2 weken na elke 3-daagse kuur met EMEND wegens misselijkheid en braken na chemotherapie zorgvuldig worden gecontroleerd (zie rubriek 4.5).
The efficacy of hormonal contraceptives may be reduced during and for 28 days after administration of EMEND.
Tijdens en gedurende 28 dagen na toediening van EMEND kan de werkzaamheid van hormonale anticonceptiva verminderd zijn.
Alternative or back-up methods of contraception should be used during treatment with EMEND and for 2 months following the last dose of EMEND (see section 4.5).
Tijdens behandeling met EMEND en gedurende 2 maanden na de laatste dosis EMEND moeten alternatieven of aanvullende vormen van anticonceptie worden toegepast (zie rubriek 4.5).
Concomitant administration of EMEND with active substances that inhibit CYP3A4 activity (e. g. ritonavir, ketoconazole, clarithromycin, telithromycin) should be approached cautiously as the combination results in increased plasma concentrations of aprepitant (see section 4.5).
Gelijktijdige toediening van EMEND met werkzame bestanddelen die een remming van de CYP3A4- aktiviteit geven (zoals ritonavir, ketoconazol, claritromycine, telitromycine) vereist voorzichtigheid omdat de combinatie de plasmaconcentratie van aprepitant verhoogt (zie rubriek 4.5).
Aprepitant (125 mg/ 80 mg) is a substrate, a moderate inhibitor, and an inducer of CYP3A4.
Aprepitant (125 mg/ 80 mg) is een substraat, een matige remmer en een inductor van CYP3A4.
Aprepitant is also an inducer of CYP2C9.
Aprepitant is ook een inductor van CYP2C9.
During treatment with EMEND, CYP3A4 is inhibited.
Bij behandeling met EMEND wordt CYP3A4 geremd.
After the end of treatment, EMEND causes a transient moderate induction of CYP2C9 and a transient mild induction of CYP3A4 and glucuronidation.
Na afloop van de behandeling geeft EMEND een tijdelijke matige inductie van CYP2C9 en een lichte tijdelijke inductie van CYP3A4 en glucuronidering.
Effect of CYP3A4 inhibition by aprepitant on the pharmacokinetics of other active substances As a moderate inhibitor of CYP3A4, aprepitant (125 mg/ 80 mg) can increase plasma concentrations of co-administered active substances that are metabolised through CYP3A4.
Effect van remming van CYP3A4 door aprepitant op de farmacokinetiek van andere werkzame bestanddelen Als matige remmer van CYP3A4 kan aprepitant (125 mg/ 80 mg) de plasmaconcentratie van gelijktijdig toegediende werkzame bestanddelen die door CYP3A4 worden gemetaboliseerd, verhogen.
Caution is advised during concomitant administration of EMEND and CYP3A4 substrates.
Voorzichtigheid wordt geadviseerd bij gelijktijdige toediening van EMEND en CYP3A4- substraten.
EMEND must not be used concurrently with pimozide, terfenadine, astemizole, or cisapride (see section 4.3).
EMEND mag niet gelijktijdig worden toegediend met pimozide, terfenadine, astemizol of cisapride (zie rubriek 4.3).
Inhibition of CYP3A4 by aprepitant could result in elevated plasma concentrations of theseactive substances, potentially causing serious or life-threatening reactions.
Remming van CYP3A4 door aprepitant kan de plasmaconcentratie van deze werkzame bestanddelen verhogen, wat tot ernstige of levensbedreigende reacties kan leiden.
13 Induction As a moderate inducer of CYP2C9 and a mild inducer of CYP3A4 and glucuronidation, aprepitant can decrease plasma concentrations of substrates eliminated by these routes.
Inductie Als matige inductor van CYP2C9 en lichte inductor van CYP3A4 en glucuronidering, kan aprepitant de plasmaconcentraties verminderen van substraten die via deze routes worden geëlimineerd.
This effect may become apparent only after the end of treatment with EMEND.
Het kan zijn dat dit effect pas duidelijk wordt aan het einde van de behandeling met EMEND.
For CYP2C9 and CYP3A4 substrates, the induction is transient with a maximum effect reached 3-5 days after end of the EMEND 3-day treatment.
Voor substraten van CYP2C9 en CYP3A4 is de inductie van voorbijgaande aard, met een maximaal effect 3-5 dagen
The effect is maintained for a few days, thereafter slowly declines and is clinically insignificant by two weeks after end of EMEND treatment.
Het effect houdt enkele dagen aan, daarna neemt het langzaam af en twee weken na afloop van de behandeling met EMEND is het klinisch van geen belang.
Mild induction of glucuronidation is also seen with 80 mg oral aprepitant given for 7 days.
Lichte inductie van glucuronidering wordt ook gezien met 80 mg oraal aprepitant, toegediend gedurende 7 dagen.
Data are lacking regarding effects on CYP2C8 and CYP2C19.
Er zijn geen gegevens over de effecten op CYP2C8 en CYP2C19.
Caution is advised when warfarin, acenocoumarol, tolbutamide, phenytoin or other active substances that are known to be metabolised by CYP2C9 are administered during this time period.
Voorzichtigheid wordt geadviseerd als warfarine, acenocoumarol, tolbutamide, fenytoïne of andere werkzame bestanddelen waarvan bekend is dat deze door CYP2C9 worden gemetaboliseerd, gedurende deze periode worden toegediend.
The usual oral dexamethasone dose should be reduced by approximately 50% when co-administered with EMEND 125 mg/ 80 mg regimen.
De gebruikelijke orale doses dexamethason moeten bij gelijktijdige toediening met EMEND 125 mg/ 80 mg met ongeveer 50% worden verminderd.
The dose of dexamethasone in chemotherapy induced nausea and vomiting clinical trials was chosen to account for active substance interactions (see section 4.2).
Bij de gekozen dosis dexamethason in het wegens misselijkheid en braken na chemotherapie verrichtte klinisch onderzoek, is rekening gehouden met interacties van het werkzame bestanddeel (zie rubriek 4.2).
EMEND, when given as a regimen of 125 mg with dexamethasone co-administered orally as 20 mg on Day 1, and EMEND when given as 80 mg/ day with dexamethasone co- administered orally as 8 mg on Days 2 through 5, increased the AUC of dexamethasone, a CYP3A4 substrate, 2.2-fold on Days 1 and 5.
EMEND, toegediend in een dosering van 125 mg samen met dexamethason 20 mg oraal op dag 1, en EMEND 80 mg/ dag samen met dexamethason 8 mg oraal op dagen 2-5, verhoogde de AUC van dexamethason, een CYP3A4- substraat, op de dagen 1 en 5 met een factor 2,2.
The usual intravenously administered methylprednisolone dose should be reduced approximately 25%, and the usual oral methylprednisolone dose should be reduced approximately 50% when co-administered with EMEND 125 mg/ 80 mg regimen.
Bij gelijktijdige toediening met EMEND 125 mg/ 80 mg moet de gebruikelijke intraveneus toegediende dosis methylprednisolon met ongeveer 25% worden verminderd, en de gebruikelijke orale dosis methylprednisolon met ongeveer 50%.
EMEND, when given as a regimen of 125 mg on Day 1 and 80 mg/ day on Days 2 and 3, increased the AUC of methylprednisolone, a CYP3A4 substrate, by 1.3-fold on Day 1 and by 2.5-fold on Day 3, when methylprednisolone was co-administered intravenously as 125 mg on Day 1 and orally as 40 mg on Days 2 and 3.
EMEND, toegediend in een dosering van 125 mg op dag 1 en 80 mg/ dag op de dagen 2 en 3, verhoogde de AUC van methylprednisolon, een CYP3A4-substraat, op dag 1 met een factor 1,3 en op dag 3 met een factor 2,5, als methylprenisolon gelijktijdig intraveneus werd toegediend als 125 mg op dag 1 en oraal als 40 mg op de dagen 2 en 3.
During continuous treatment with methylprednisolone, the AUC of methylprednisolone may decrease at later time points within 2 weeks following initiation of dosing with EMEND, due to the inducing effect of aprepitant on CYP3A4.
Bij continue behandeling met methylprednisolon, kan de AUC van methylprednisolon op een later tijdstip binnen 2 weken na instelling van de toediening met EMEND afnemen als gevolg van het inductoreffect van aprepitant op CYP3A4.
This effect may be expected to be more pronounced for orally administered methylprednisolone.
Dit effect zal naar verwachting meer uitgesproken zijn bij oraal toegediend methylprednisolon.
Chemotherapeutic agents:
Chemotherapeutica:
In pharmacokinetic studies, EMEND, when given as a regimen of 125 mg on Day 1 and 80 mg/ day on Days 2 and 3, did not influence the pharmacokinetics of docetaxel administered intravenously on Day 1 or vinorelbine administered intravenously on Day 1 or Day 8.
In farmacokinetisch onderzoek had EMEND toegediend als 125 mg op dag 1 en 80 mg/ dag op dagen 2 en 3, geen invloed op de farmacokinetiek van docetaxel, intraveneus toegediend op dag 1, of vinorelbine, intraveneus toegediend op dag 1 of dag 8.
Because the effect of EMEND on the pharmacokinetics of orally administered CYP3A4 substrates is greater than the effect of EMEND on the pharmacokinetics of intravenously administered CYP3A4 substrates, an interaction with orally administered chemotherapeutic agents metabolised primarily or in part by CYP3A4 (e. g. etoposide, vinorelbine) cannot be excluded.
(bv. etoposide, vinorelbine) niet worden uitgesloten.
Caution is advised and additional monitoring may be appropriate in patients receiving such agents orally (see section 4.4).
Voorzichtigheid wordt geadviseerd en aanvullende controle kan nodig zijn bij patiënten die deze middelen oraal toegediend krijgen (zie rubriek 4.4).
The potential effects of increased plasma concentrations of midazolam or other benzodiazepines metabolised via CYP3A4 (alprazolam, triazolam) should be considered when co- administering these agents with EMEND (125 mg/ 80 mg).
De mogelijke effecten van een verhoogde plasmaconcentratie van midalozam of andere benzodiazepines die via CYP3A4 worden gemetaboliseerd (alprazolam, triazolam) moeten bij gelijktijdige toediening van deze middelen met EMEND (125 mg/ 80 mg) worden overwogen.
EMEND increased the AUC of midazolam, a sensitive CYP3A4 substrate, 2.3-fold on Day 1 and 3.3- fold on Day 5, when a single oral dose of 2 mg midazolam was co-administered on Days 1 and 5 of a regimen of EMEND 125 mg on Day 1 and 80 mg/ day on Days 2 to 5.
EMEND verhoogde de AUC van midalozam, een gevoelig CYP3A4-substraat, op dag 1 met een factor 2,3 en op dag 5 met een factor 3,3, als een eenmalige orale dosis 2 mg midazolam werd toegevoegd op dagen 1 en 5 aan een behandeling met EMEND 125 mg op dag 1 en 80 mg/ dag op dagen 2-5.
In another study with intravenous administration of midazolam, EMEND was given as 125 mg on Day 1 and 80 mg/ day on Days 2 and 3, and 2 mg midazolam was given intravenously prior to the administration of the 3-day regimen of EMEND and on Days 4, 8, and 15.
Van midazolam werd 2 mg intraveneus toegediend voor aanvang van de 3-daagse behandeling met EMEND en op de dagen 4, 8 en 15.
EMEND increased the AUC of midazolam 25% on Day 4 and decreased the AUC of midazolam 19% on Day 8 and 4% on Day 15.
EMEND verhoogde de AUC van midazolam met 25% op dag 4 en verlaagde de AUC van midazolam met 19% op dag 8 en 4% op dag 15.
These effects were not considered clinically important.
Deze effecten werden niet klinisch belangrijk geacht.
14 In a third study with intravenous and oral administration of midazolam, EMEND was given as 125 mg on Day 1 and 80 mg/ day on Days 2 and 3, together with ondansetron 32 mg Day 1, dexamethasone 12 mg Day 1 and 8 mg Days 2-4.
14 In een derde onderzoek met intraveneuze en orale toediening van midazolam werd EMEND gegeven als 125 mg op dag 1 en 80 mg/ dag op dagen 2 en 3, samen met ondansetron 32 mg op dag 1, dexamethsaon 12 mg op dag 1 en 8 mg op dagen 2 - 4.
EMEND, ondansetron and dexamethasone) decreased the AUC of oral midazolam 16% on Day 6, 9% on Day 8, 7% on Day 15 and 17% on Day 22.
Deze combinatie (EMEND, ondansetron en dexamethsaon) verlaagde de AUC van oraal midazolam op dag 6 met 16%, op dag 8 met 9%, op dag 15 met 7% en op dag 22 met 17%.
An additional study was completed with intravenous administration of midazolam and EMEND.
Er is nog een onderzoek verricht met intraveneuze toediening van midazolam en EMEND.
Intravenous 2 mg midazolam was given 1 hour after oral administration of a single dose of EMEND 125 mg.
Intraveneus 2 mg midazolam werd 1 uur na orale toediening van een eenmalige dosis EMEND 125 mg gegeven.
The plasma AUC of midazolam was increased by 1.5-fold.
De plasma-AUC van midazolam nam met een factor 1,5 toe.
This effect was not considered clinically important.
Dit effect werd niet van klinisch belang geacht.
In patients on chronic warfarin therapy, the prothrombin time (INR) should be monitored closely during treatment with EMEND and for 2 weeks following each 3-day course of EMEND for chemotherapy induced nausea and vomiting (see section 4.4).
Bij patiënten die chronisch met warfarine worden behandeld, moet de protrombinetijd (INR) tijdens behandeling met EMEND en gedurende 2 weken na elke 3-daagse kuur met EMEND wegens misselijkheid en braken na chemotherapie zorgvuldig worden gecontroleerd (zie rubriek 4.4).
When a single 125 mg dose of EMEND was administered on Day 1 and 80 mg/ day on Days 2 and 3 to healthy subjects who were stabilised on chronic warfarin therapy, there was no effect of EMEND on the plasma AUC of R(+) or S(-) warfarin determined on Day 3; however, there was a 34% decrease in S(-) warfarin (a CYP2C9 substrate) trough concentration accompanied by a 14% decrease in INR 5 days after completion of dosing with EMEND.
Als een eenmalige dosis EMEND 125 mg op dag 1 werd toegediend en 80 mg/ dag op de dagen 2 en 3 aan gezonde proefpersonen die stabiel op chronische behandeling met warfarine stonden ingesteld, werd er op dag 3 geen effect van EMEND op de plasma-AUC van R(+) of S(-) warfarine vastgesteld; 5 dagen na voltooiing van de toediening van EMEND was er echter een verlaging van 34% van de dalconcentratie van S(-) warfarine (een CYP2C9-substraat) vergezeld van een verlaging van de INR van 14%.
EMEND, when given as 125 mg on Day 1 and 80 mg/ day on Days 2 and 3, decreased the AUC of tolbutamide (a CYP2C9 substrate) by 23% on Day 4, 28% on Day 8, and 15% on Day 15, when a single dose of tolbutamide 500 mg was administered orally prior to the administration of the 3-day regimen of EMEND and on Days 4, 8, and 15.
EMEND, toegediend als 125 mg op dag 1 en 80 mg/ dag op dagen 2 en 3, verminderde de AUC van tolbutamide (CYP2C9-substraat) met 23% op dag 4, 28% op dag 8 en 15% op dag 15, als een eenmalige dosis tolbutamide 500 mg oraal werd toegediend vóór de toediening van de 3-daagse behandeling met EMEND en op dagen 4, 8 en 15.
The efficacy of hormonal contraceptives may be reduced during and for 28 days after administration of EMEND.
De werkzaamheid van hormonale anticonceptiva kan tijdens en gedurende 28 dagen na toediening van EMEND verminderd zijn.
Alternative or back-up methods of contraception should be used during treatment with EMEND and for 2 months following the last dose of EMEND.
Tijdens behandeling met EMEND en gedurende 2 maanden na de laatste dosis EMEND moeten alternatieven of extra methodes van anticonceptie worden toegepast.
Aprepitant, when given once daily for 14 days as a 100 mg capsule with an oral contraceptive containing 35 μ g of ethinyl estradiol and 1 mg of norethindrone, decreased the AUC of ethinyl estradiol by 43%, and decreased the AUC of norethindrone by 8%.
Aprepitant, 14 dagen eenmaal daags toegediend als capsule 100 mg met een oraal anticonceptivum met 35 μ g etinylestradiol en 1 mg noretindron verlaagde de AUC van etinylestradiol met 43% en verlaagde de AUC van noretindron met 8%.
In another study, single doses of an oral contraceptive containing ethinyl estradiol and norethindrone were administered on Days 1 through 21 with EMEND, given as a regimen of 125 mg on Day 8 and 80 mg/ day on Days 9 and 10 with ondansetron 32 mg intravenouslyon Day 8 and oral dexamethasone given as 12 mg on Day 8 and 8 mg/ day on Days 9, 10, and 11.
In een ander onderzoek werd een oraal anticonceptivum dat etinylestradiol en noretindron bevatte eenmaal daags toegediend op de dagen 1-21, op dag 8 samen met EMEND 125 mg en op dagen 9 en 10 met EMEND 80 mg/ dag, met op dag 8 ondansetron 32 mg intraveneus, en op dag 8 oraal dexamethason 12 mg en op dagen 9, 10 en 11 dexamethason 8 mg/ dag.
During days 9 through 21 in this study, there was as much as a 64% decrease in ethinyl estradiol trough concentrations and as much as a 60% decrease in norethindrone trough concentrations.
60% verlaagd.
Aprepitant does not seem to interact with the P-glycoprotein transporter, as suggested by the lack of interaction of aprepitant with digoxin.
Aprepitant lijkt geen interactie te vertonen met P-glycoproteïne (transporteiwit), zoals het ontbreken van een interactie van EMEND met digoxine doet vermoeden.
Effect of other agents on the pharmacokinetics of aprepitant Concomitant administration of EMEND with active substances that inhibit CYP3A4 activity (e. g., ritonavir, ketoconazole, clarithromycin, telithromycin) should be approached cautiously, as the combination results in increased plasma concentrations of aprepitant.
Effect van andere middelen op de farmacokinetiek van aprepitant Bij gelijktijdige toediening van EMEND met werkzame bestanddelen die een remming van de CYP3A4-activiteit geven (zoals ritonavir, ketoconazol, claritromycine, telitromycine) moet voorzichtig te werk worden gegaan omdat de combinatie de plasmaconcentraties van aprepitant verhoogt.
Concomitant administration of EMEND with active substances that strongly induce CYP3A4 activity (e. g. rifampicin, phenytoin, carbamazepine, phenobarbital) should be avoided as the combination results in reductions of the plasma concentrations of aprepitant that may result in decreased efficacy of EMEND.
Gelijktijdige toediening van EMEND met werkzame bestanddelen die een sterke inductie van de CYP3A4-activiteit geven (zoals rifampicine, fenytoine, carbamazepine, fenobarbital) moet vermeden worden omdat de combinatie de plasmaconcentratie van aprepitant verlaagt waardoor de werkzaamheid van EMEND verminderd kan zijn.
15 Ketoconazole:
15 Ketoconazol:
When a single 125 mg dose of aprepitant was administered on Day 5 of a 10-day regimen of 400 mg/ day of ketoconazole, a strong CYP3A4 inhibitor, the AUC of aprepitant increased approximately 5-fold and the mean terminal half-life of aprepitant increased approximately 3-fold.
Als een eenmalige dosis aprepipant 125 mg werd toegediend op dag 5 van een 10-daagse behandeling met 400 mg/ dag ketoconazol, een sterke CYP3A4-remmer, werd de AUC van aprepitant met ongeveer een factor 5 verhoogd en de gemiddelde terminale halfwaardetijd van aprepitant met ongeveer een factor 3 verhoogd.
When a single 375 mg dose of aprepitant was administered on Day 9 of a 14-day regimen of 600 mg/ day of rifampicin, a strong CYP3A4 inducer, the AUC of aprepitant decreased 91% and the mean terminal half-life decreased 68%.
Als een eenmalige dosis aprepipant 375 mg werd toegediend op dag 9 van een 14-daagse behandeling met 600 mg/ dag rifampicine, een sterke CYP3A4-inductor, werd de AUC van aprepitant met 91% verlaagd en de gemiddelde terminale halfwaardetijd met 68% verlaagd.
The potential for reproductive toxicity of aprepitant has not been fully characterized, since exposure levels above the therapeutic exposure in humans at the 125 mg/ 80 mg dose were not attained in animal studies.
De kans op reproductietoxiciteit van aprepitant is niet volledig gekarakteriseerd, omdat in dieronderzoek geen hogere concentraties dan de therapeutische blootstelling bij mensen bij de dosis 125 mg/ 80 mg werden bereikt.
These studies did not indicate direct or indirect harmful effects with respect to pregnancy, embryonal/ foetal development, parturition or postnatal development (see section 5.3).
Uit deze onderzoeken kwamen geen directe of indirecte schadelijke effecten ten aanzien van zwangerschap, embryonale/ foetale ontwikkeling, partus of postnatale ontwikkeling aan het licht (zie rubriek 5.3).
The potential effects on reproduction of alterations in neurokinin regulation are unknown.
De mogelijke effecten op de voortplanting van veranderingen in de neurokinineregulatie zijn onbekend.
EMEND should not be used during pregnancy unless clearly necessary.
EMEND mag niet tijdens de zwangerschap worden toegediend tenzij dit duidelijk noodzakelijk is.
Aprepitant is excreted in the milk of lactating rats.
Aprepitant wordt bij ratten in de moedermelk uitgescheiden.
Adverse reactions considered as drug-related by the investigator were reported in approximately 17% of patients treated with the aprepitant regimen compared with approximately 13% of patients treated with standard therapy in patients receiving highly emetogenic chemotherapy.
Bijwerkingen, die door de onderzoeker geneesmiddelgerelateerd werden geacht, werden gemeld bij ongeveer 17% van de met aprepitant behandelde patiënten tegen ongeveer 13% van de met standaardtherapie behandelde patiënten die hoog-emetogene chemotherapie kregen.
Aprepitant was discontinued due to adverse reactions in 0.6% of patients treated with the aprepitant regimen compared with 0.4% of patients treated with standard therapy.
Het percentage stopzettingen wegens bijwerkingen in de met aprepitant behandelde groep was 0,6% tegen 0,4% in de standaardtherapiegroep.
In a clinical study of patients receiving moderately emetogenic chemotherapy, clinical adverse reactions were reported in approximately 21% of patients treated with the aprepitant regimen compared with approximately 20% of patients treated with standard therapy.
In een klinisch onderzoek bij patiënten die matig-emetogene chemotherapie kregen werden klinische bijwerkingen gemeld bij ongeveer 21% van de patiënten die werden behandeld met aprepitant tegen ongeveer 20% van de met standaardtherapie behandelde patiënten.
Aprepitant was discontinued due to adverse reactions in 1.1% of patients treated with the aprepitant regimen compared with 0.5% of patients treated with standard therapy.
Van de met aprepitant behandelde patiënten werd bij 1,1% aprepitant wegens bijwerkingen stopgezet tegen 0,5% van de met standaardtherapie behandelde patiënten.
The most common adverse reactions reported at a greater incidence in patients treated with the aprepitant regimen than with standard therapy in patients receiving highly emetogenic chemotherapy were: hiccups (4.6% versus 2.9%), asthenia/ fatigue (2.9% versus 1.6%), alanine aminotransferase (ALT) increased (2.8% versus 1.5%), constipation (2.2% versus 2.0%), headache (2.2% versus 1.8%), and anorexia (2.0% versus 0.5%).
De meest voorkomende bijwerkingen die bij de met aprepitant behandelde patiënten met een hogere incidentie werden gemeld dan bij de standaardtherapie bij patiënten die hoog-emetogene chemotherapie kregen, waren: hik (4,6% versus 2,9%), asthenie/ vermoeidheid (2,9% versus 1,6%), verhoogd alanineaminotransferase (ALT) (2,8% versus 1,5%), constipatie (2,2% versus 2,0%), hoofdpijn (2,2% versus 1,8%), en anorexie (2,0% versus 0,5%).
The most common adverse reaction reported at a greater incidence in patients treated with the aprepitant regimen than with standard therapy in patients receiving moderately emetogenic chemotherapy was fatigue (2.5% versus 1.6%).
De meest voorkomende bijwerking die bij patiënten die aprepitant kregen met een hogere incidentie werd gemeld dan met standaardtherapie bij patiënten die matig-emetogene chemotherapie kregen, was vermoeidheid (2,5% versus 1,6%).
The following adverse reactions were observed in patients treated with the aprepitant regimen and at a greater incidence than with standard therapy:
De volgende bijwerkingen werden waargenomen bij patiënten die met aprepitant werden behandeld en met een hogere incidentie dan bij de standaardtherapie:
Frequencies are defined as: very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100 to < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000) and very rare (< 1/ 10,000), not known (cannot be estimated from the available data).
16 Frequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/ 10); vaak (≥ 1/ 100 tot < 1/ 10); soms (≥ 1/ 1000 tot < 1/ 100); zelden (≥ 1/ 10.000 tot < 1/ 1000) en zeer zelden (< 1/ 10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald)
ALT increased, AST increased
verhoogd ALT, verhoogd AST
alkaline phosphatase increased, hyperglycaemia, microscopic haematuria, hyponatraemia, weight decreased
verhoogde alkalische fosfatase, hyperglykemie, microscopische hematurie, hyponatriëmie, gewichtsverlies
Cardiac disorders Blood and lymphatic system disorders
Hartaandoeningen Bloed- en lymfestelselaandoeningen
bradycardia febrile neutropenia, anaemia
bradycardie febriele neutropenie, anemie
Uncommon Uncommon
soms soms
headache, dizziness
hoofdpijn, duizeligheid
dream abnormality, cognitive disorder
abnormaal dromen, cognitieve stoornis
Eye disorders
Oogaandoeningen Evenwichtsoorgaan- en ooraandoeningen
conjunctivitis
conjunctivitis tinnitus
Uncommon
soms soms
Ear and labyrinth disorders Respiratory, thoracic and mediastinal disorders
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen
tinnitus hiccups
hik
Uncommon common
vaak
pharyngitis, sneezing, cough, postnasal drip, throat irritation
faryngitis, niezen, hoest, postnasal drip, keelirritatie
constipation, diarrhoea, dyspepsia, eructation
constipatie, diarree, dyspepsie, oprispingen
perforating duodenal ulcer, nausea*, vomiting*, acid reflux, dysgeusia, epigastric discomfort, obstipation, gastroesophageal reflux disease, abdominal pain, dry mouth, enterocolitis, flatulence, stomatitis
perforerend ulcus duodenum, misselijkheid*, braken*, zure reflux, dysgeusie, epigastrische pijn, obstipatie, gastro-oesofageale reflux, buikpijn, droge mond, enterocolitis, winderigheid, stomatitis
polyuria, dysuria, pollakiuria rash, acne, photosensitivity, hyperhidrosis, oily skin, pruritus, skin lesion
polyurie, dysurie, pollakisurie uitslag, acne, lichtgevoeligheid, hyperhydrose, olieachtige huid, pruritus, huidbeschadiging
muscle cramp, myalgia
spierkramp, myalgie
Uncommon
soms
weight gain, polydipsia
gewichtstoename, polydipsie
Infection and infestations Vascular disorders General disorders and administration site conditions
Infecties en parasitaire aandoeningen
candidiasis, staphylococcal infection flushing/ hot flush asthaenia/ fatigue
candidiasis, stafylokokkeninfectie
Uncommon Uncommon common
opvliegers asthenie/ vermoeidheid
oedema, chest discomfort, lethargy, thirst
oedeem, pijn op de borst, lethargie, dorst
disorientation, euphoria, anxiety
desoriëntatie, euforie, angst
*Nausea and vomiting were efficacy parameters in the first 5 days of post-chemotherapy treatment and were reported as adverse reactions only thereafter.
*Misselijkheid en braken waren werkzaamheidsparameters in de eerste 5 dagen na behandeling met chemotherapie en werden alleen daarna als bijwerkingen gemeld.
The adverse reactions profiles in the Multiple-Cycle extension for up to 5 additional cycles of chemotherapy were generally similar to those observed in Cycle 1.
De bijwerkingenprofielen in de Multiple-Cycle-extensie gedurende maximaal 5 vervolg chemokuren kwamen in het algemeen overeen met die welke in de eerste kuur werden waargenomen.
Additional adverse reactions were observed in patients treated with aprepitant (40 mg) for postoperative nausea and vomiting and a greater incidence than with ondansetron: abdominal pain upper, bowel sounds abnormal, dysarthria, dyspnoea, hypoaesthesia, insomnia, miosis, nausea, sensory disturbance, stomach discomfort, visual acuity reduced, wheezing.
Bij patiënten die wegens postoperatieve misselijkheid en braken werden behandeld met aprepitant (40 mg) werden nog andere bijwerkingen waargenomen met een grotere incidentie dan met ondansetron: pijn in de bovenbuik, abnormale darmgeluiden, dysartrie, dyspneu, hypo-esthesie, slapeloosheid, miosis, misselijkheid, sensorische stoornis, maagpijn, verminderde gezichtsscherpte, piepende ademhaling.
In addition, two serious adverse reactions were reported in clinical studies in postoperative nausea and vomiting (PONV) in patients taking a higher dose of aprepitant: one case of constipation, and one case of sub-ileus.
17 Daarnaast werden twee ernstige bijwerkingen gemeld in klinische onderzoeken naar postoperatieve misselijkheid en braken (PONV) bij patiënten die een hogere dosis aprepitant gebruikten: een geval van verstopping en een geval van subileus.
One case of Stevens-Johnson syndrome was reported as a serious adverse event in a patient receiving aprepitant with cancer chemotherapy.
Bij één patiënt die samen met chemotherapie tegen kanker aprepitant kreeg, werd een geval van Stevens-Johnson-syndroom als ernstige bijwerking gemeld.
17 One case of angioedema and urticaria was reported as a serious adverse event in a patient receiving aprepitant in a non-CINV/ non-PONV study.
Er werd een geval van angio-oedeem en urticaria gemeld als ernstige bijwerkingen bij een patiënt die aprepitant in een niet-CINV/ niet-PONV-studie kreeg.
Aprepitant is a selective high-affinity antagonist at human substance P neurokinin 1 (NK1) receptors.
Aprepitant is een selectieve antagonist met hoge affiniteit voor de humane substance P neurokinin 1 (NK1)-receptoren.
In 2 randomised, double-blind studies encompassing a total of 1,094 patients receiving chemotherapy that included cisplatin ≥ 70 mg/ m2, aprepitant in combination with an ondansetron/ dexamethasone regimen (see section 4.2) was compared with a standard regimen (placebo plus ondansetron 32 mg intravenously administered on Day 1 plus dexamethasone 20 mg orally on Day 1 and 8 mg orally twice daily on Days 2 to 4).
In 2 gerandomiseerde, dubbelblinde studies met in totaal 1.094 patiënten die werden behandeld met chemotherapie met cisplatine > 70 mg/ m2, werd aprepitant in combinatie met een behandeling met ondansetron/ dexamethason (zie rubriek 4.2) vergeleken met een standaardbehandeling (placebo plus ondansetron 32 mg intraveneus toegediend op dag 1 plus dexamethason 20 mg oraal op dag 1 en 8 mg oraal tweemaal daags op dagen 2 - 4).
Efficacy was based on evaluation of the following composite measure: complete response (defined as no emetic episodes and no use of rescue therapy) primarily during Cycle 1.
De werkzaamheid werd gebaseerd op beoordeling van de volgende samengestelde parameter: volledige respons (gedefinieerd als geen braken en geen gebruik van rescue-medicatie) met name gedurende cyclus 1.
The results were evaluated for each individual study and for the 2 studies combined.
De resultaten werden voor elke studie afzonderlijk beoordeeld en voor de 2 studies gecombineerd.
A summary of the key study results from the combined analysis is shown in Table 1.
18 Tabel 1 toont een overzicht van de belangrijkste studieresultaten uit de gecombineerde analyse.
18 Table 1 Percent of Patients Receiving Highly Emetogenic Chemotherapy Responding by Treatment Group and Phase — Cycle 1
Tabel 1 Percentage patiënten die hoog-emetogene chemotherapie krijgen die per behandelingsgroep en fase reageren - Cyclus 1
COMPOSITE MEASURES
SAMENGESTELDE PARAMETERS
521) †%
Aprepitant (N= 521) †%
(N= 524) †%
Standaardtherapie (N= 524) †%%
(95% CI)
Verschillen* (95% BI)
Complete Response (no emesis and no
Volledige respons (geen braken en geen rescue-medicatie)
Overall (0-120 hours) 0-24 hours 25-120 hours
Algemeen (0-120 uur) 0-24 uur 25-120 uur
(14.0, 25.8) (7.9, 17.6) (14.5, 26.1)
(14,0-25,8) (7,9-17,6) (14,5-26,1)
INDIVIDUAL MEASURES No Emesis (no emetic episodes regardless of use of rescue therapy)
INDIVIDUELE PARAMETERS Geen emesis (geen braken ongeacht gebruik rescue-medicatie)
(16.4, 28.0) (8.0, 17.5) (17.0, 28.2)
(16,4-28,0) (8,0-17,5) (17,0-28,2)
No Significant Nausea (maximum VAS < 25 mm on a scale of 0-100 mm)
Geen significante misselijkheid (maximale VAS < 25 mm op een schaal van 0-100 mm)
Overall (0-120 hours) 25-120 hours
Algemeen (0-120 uur) 25-120 uur
(1.6, 12.8) (1.5, 12.6)
(1,6-12,8) (1,5-12,6)
* The confidence intervals were calculated with no adjustment for gender and concomitant chemotherapy, which were included in the primary analysis of odds ratios and logistic models. † One patient in the Aprepitant Regimen only had data in the acute phase and was excluded from the overall and delayed phase analyses; one patient in the Standard Regimen only had data in the delayed phase and was excluded from the overall and acute phase analyses.
*De betrouwbaarheidsintervallen (BI) zijn berekend zonder aanpassing voor geslacht en gelijktijdig toegediende chemotherapie, die in de primaire analyse van odds-ratios en logistische modellen zijn meegerekend. † Bij één patiënt in het aprepitantschema waren alleen gegevens van de acute fase beschikbaar en deze werd geëxcludeerd uit de overall- en vertraagde-fase-analyses.
The estimated time to first emesis in the combined analysis is depicted by the Kaplan-Meier plot in Figure 1.
Bij één patiënt in het standaardschema waren alleen gegevens in de vertraagde fase beschikbaar en deze werd geëxcludeerd uit de overall- en acute-fase-analyses.
Figure 1 Percent of Patients Receiving Highly Emetogenic Chemotherapy Who Remain Emesis Free Over Time – Cycle 1
Figuur 1 toont de geschatte tijd tot eerste braken in de gecombineerde analyse in een Kaplan- Meier-curve.
Percent of Patients
Figuur 1 Percentage patiënten die hoog-emetogene chemotherapie krijgen die niet braken, in de tijd - Cyclus 1
Aprepitant Regimen (N=520) Standard Therapy (N=523)
Aprepitant (N=520) Stand. therapie (N=523)
48
48 Tijd
60
60 (uren)
Statistically significant differences in efficacy were also observed in each of the 2 individual studies.
Ook werden statistisch significante verschillen in werkzaamheid waargenomen in elk van de twee afzonderlijke studies.
In the same 2 clinical studies, 851 patients continued into the Multiple-Cycle extension for up to 5 additional cycles of chemotherapy.
19 In dezelfde twee klinische studies kregen 851 patiënten in de Multiple-Cycle-extensie nog eens 5 chemokuren.
The efficacy of the aprepitant regimen was apparently maintained during all cycles.
Naar het zich liet aanzien, bleef de werkzaamheid van aprepitant tijdens al deze kuren behouden.
19 In a randomised, double-blind study in a total of 866 patients (864 females, 2 males) receiving chemotherapy that included cyclophosphamide 750-1500 mg/ m2; or cyclophosphamide 500- 1500 mg/ m2 and doxorubicin (< 60 mg/ m2) or epirubicin (< 100 mg/ m2), aprepitant in combination with an ondansetron/ dexamethasone regimen (see section 4.2) was compared with standard therapy (placebo plus ondansetron 8 mg orally (twice on Day 1, and every 12 hours on Days 2 and 3) plus dexamethasone 20 mg orally on Day 1).
In een gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek bij in totaal 866 patiënten (864 vrouwen, 2 mannen) die chemotherapie kregen met daarin cyclofosfamide 750-1500 mg/ m2; of cyclofosfamide 500- 1500 mg/ m2 en doxorubicine (< 60 mg/ m2) of epirubicine (< 100 mg/ m2), werd aprepitant in combinatie met een behandeling met ondansetron/ dexamethason (zie rubriek 4.2) vergeleken met standaard therapie (placebo + ondansetron 8 mg oraal (tweemaal op dag 1, en om de 12 uur op dagen 2 en 3) + dexamethason 20 mg oraal op dag 1).
Efficacy was based on evaluation of the composite measure: complete response (defined as no emetic episodes and no use of rescue therapy) primarily during Cycle 1.
De werkzaamheid was gebaseerd op een beoordeling van de samengestelde parameter: volledige respons (gedefinieerd als geen braakaanvallen en geen gebruik van rescue-therapie) met name gedurende Cyclus 1.
A summary of the key study results is shown in Table 2.
Tabel 2 toont een overzicht van de belangrijkste onderzoeksresultaten.
Table 2 Percent of Patients Responding by Treatment Group and Phase — Cycle 1 Moderately Emetogenic Chemotherapy
Tabel 2 Percentage patiënten die per behandelingsgroep en fase reageren - Cyclus 1 Matig-emetogene chemotherapie
(N= 433) †%
Aprepitant (N=433) †%
(N= 424)%%
Standaardtherapie (N= 424)%%
Complete Response (no emesis and no rescue therapy)
braken en geen rescue-medicatie)
* The confidence intervals were calculated with no adjustment for age category (< 55 years, ≥ 55 years) and investigator group, which were included in the primary analysis of odds ratios and logistic models. † One patient in the Aprepitant Regimen only had data in the acute phase and was excluded from the overall and delayed phase analyses.
*De betrouwbaarheidsintervallen zijn berekend zonder aanpassing voor leeftijdscategorie (< 55 jaar, > 55 jaar) en onderzoekersgroep, die in de primaire analyse van odds-ratios en logistische modellen zijn meegerekend. † Bij één patiënt in het aprepitantschema waren alleen gegevens van de acute fase beschikbaar en deze werd geëxcludeerd uit de overall- en vertraagde fase-analyses.
20 The estimated time to first emesis in the study is depicted by the Kaplan-Meier plot in Figure 2.
Figuur 2 toont de geschatte tijd tot eerste braken in de studie in een Kaplan-Meier-curve.
Figure 2 Percent of Patients Receiving Moderately Emetogenic Chemotherapy Who Remain Emesis Free Over Time – Cycle 1
20 Figuur 2 Percentage patiënten die matig-emetogene chemotherapie krijgen die niet braken, in de tijd- Cyclus 1
Aprepitant Regimen (N=432) Standard Therapy (N=424) 90%
Aprepitant Regimen (N=432) Standard Therapy (N=424) 90% Percentage patiënten
Time (hours)
Tijd (uren)
In the same clinical study, 744 patients continued into the Multiple-Cycle extension for up to 3 additional cycles of chemotherapy.
In dezelfde klinische studie kregen 744 patiënten in de Multiple-Cycle-extensie nog eens 3 chemokuren.