qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
The most frequently reported adverse reactions were mostly mild to moderate in severity and were manageable without the need for modification of doses or discontinuation of therapy.
De meest gemelde bijwerkingen waren hoofdzakelijk mild tot matig-ernstig en waren gemakkelijk te behandelen zonder dat aanpassen van de dosis of stopzetten van de therapie vereist was.
Fatigue, alopecia, pruritus, nausea, anorexia, weight decrease, irritability and insomnia occur at a notably lower rate in patients treated with PegIntron monotherapy compared to those treated with combination therapy (see Table 4).
Vermoeidheid, alopecia, pruritus, nausea, anorexie, gewichtsverlies, prikkelbaarheid en slapeloosheid komen opvallend minder snel voor bij patiënten die met PegIntron monotherapie werden behandeld in vergelijking met patiënten die met combinatietherapie werden behandeld (zie Tabel 4).
The following treatment-related adverse reactions were reported during therapy with PegIntron.
De volgende aan de behandeling gerelateerde bijwerkingen werden gemeld tijdens de therapie met PegIntron.
These reactions are listed in table 4 by system organ class and frequency (very common (≥ 1/10), common (≥ 1/100 to < 1/10), uncommon (≥ 1/1,000 to < 1/100), rare (≥ 1/10,000 to < 1/1,000), very rare (< 1/10,000) or not known.
Deze reacties worden weergegeven in tabel 4 per orgaanklasse en frequentie (zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100 tot < 1/10), soms (≥ 1/1.000 tot < 1/100), zelden (≥ 1/10.000 tot < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) of niet bekend.
Table 4
12 Tabel 4
Adverse reactions reported in clinical trials or through post-marketing surveillance in patients treated with interferon alfa-2b, including PegIntron monotherapy or PegIntron + ribavirin.
Bijwerkingen die gemeld werden tijdens klinische onderzoeken of post-marketing surveillance bij patiënten behandeld met interferon-alfa-2b, inclusief PegIntron monotherapie of PegIntron + ribavirine.
Infection s and infestations Very common:
Infecties en parasitaire aandoeningen Zeer vaak:
Infection viral*
Virale infectie *
Fungal infection, bacterial infection including sepsis, herpes simplex, otitis media
Schimmelinfectie, bacteriële infectie met inbegrip van sepsis, herpes simplex, otitis media
Anaemia, leukopaenia, thrombocytopaenia, lymphadenopathy
Anemie, leukopenie, trombocytopenie, lymfadenopathie
Aplastic anaemia
Aplastische anemie
Frequency not known:
Frequentie niet bekend:
Pure red cell aplasia
Zuivere rode celaplasie
Sarcoidosis or exacerbation of sarcoidosis
Sarcoïdose of verergering van sarcoïdose
Acute hypersensitivity reactions including angioedema, anaphylaxis and anaphylactic reactions including anaphylactic shock, idiopathic thrombocytopenic purpura, thrombotic thrombocytopenic purpura, systemic lupus erythematosus, vasculitis, arthritis rheumatoid and arthritis rheumatoid aggravated
Acute overgevoeligheidsreacties met inbegrip van angio- oedeem, anafylaxie, anafylactische reacties met inbegrip van anafylactische shock, idiopathische trombocytopenische purpura, trombotische trombocytopenische purpura, systemische lupus erythematosus, vasculitis, reumatoïde artritis en verergerde reumatoïde artritis
11 Metabolism and nutrition disorders Very common:
Zeer vaak:
Hypocalcemia, hyperuricemia, thirst
Hypocalciëmie, hyperurikemie, dorst Psychische stoornissen Zeer vaak:
Depression, irritability, insomnia, anxiety*, concentration impaired, emotional lability*
Depressie, prikkelbaarheid, slapeloosheid, angst *, verminderde concentratie, emotionele labiliteit *
Aggressive behaviour, behaviour disorder, agitation, nervousness, somnolence, sleep disorder, dreaming abnormal, decreased libido, apathy, appetite increased
Aggressief gedrag, gedragsstoornis, agitatie, nervositeit, slaperigheid, slaapstoornis, abnormaal dromen, verminderd libido, apathie, verhoogde eetlust
Attempted suicide, suicidal ideation
Poging tot zelfmoord, zelfmoordgedachten
Psychosis, hallucination
Psychose, hallucinatie
Mania, bipolar disorders
Manie, bipolaire stoornissen
Headache, mouth dry*
Hoofdpijn, droge mond *
Confusion, tremor, ataxia, neuralgia, vertigo, paresthesia, hypoaesthesia, hyperaesthesia, hypertonia, migraine, increased sweating
Verwarring, tremor, ataxie, neuralgie, vertigo, paresthesie, hypo-esthesie, hyperesthesie, hypertonie, migraine, toegenomen transpiratie
Seizure, peripheral neuropathy
Convulsies, perifere neuropathie 13
Cerebrovascular haemorrhage, cerebrovascular ischaemia, encephalopathy
Cerebrovasculaire hemorragie, cerebrovasculaire ischemie, encefalopathie
Facial palsy, neuropathies, mononeuropathies
Verlamming van het aangezicht, neuropathieën, mononeuropathieën
Conjunctivitis, blurred vision, lacrimal gland disorder, eye pain
Conjunctivitis, troebel zicht, traanklierafwijking, oogpijn
Loss of visual acuity or visual fields, retinal haemorrhage, retinopathy, retinal artery obstruction, retinal vein obstruction, optic neuritis, papilloedema, macular oedema, cotton wool spots Ear and labyrinth disorders Common:
Verlies van gezichtsscherpte of gezichtsveld, retinale bloedingen, obstructie van de retinale arterie, obstructie van de retinale ader, neuritis optica, papiloedeem, maculair oedeem, wattenachtige vlekken op de retina
Hearing impairment/loss, tinnitus
Gehoorstoornis/gehoorverlies, tinnitus
Palpitation, tachycardia
Palpitatie, tachycardie
Myocardial infarction, cardiac ischaemia
Myocardinfarct, cardiale ischemie
Cardiomyopathy, pericardial effusion, pericarditis
Cardiomyopathie, pericardeffusie, pericarditis
Hypotension, hypertension, syncope, flushing
Hypotensie, hypertensie, syncope, flush
Dyspnea*, pharyngitis*, coughing*
Dyspnoe *, faryngitis *, hoesten *
Sinusitis, bronchitis, dysphonia, epistaxis, rhinitis, respiratory disorder, nasal congestion, rhinorrhea, nonproductive cough
Sinusitis, bronchitis, dysfonie, epistaxis, rhinitis, ademhalingsstoornis, nasale congestie, rinorroe, droge hoest
Interstitial lung disease 12
Interstitiële longziekte
Vomiting*, nausea, abdominal pain, diarrhoea, anorexia
Braken *, nausea, abdominale pijn, diarree, anorexie
Dyspepsia, gastroesophageal reflux, stomatitis, ulcerative stomatitis, gingival bleeding, loose stools, constipation, flatulence, hemorrhoids, gingivitis, glossitis, dehydration, taste perversion
Dyspepsie, gastro-esofageale reflux, stomatitis, ulceratieve stomatitis, bloedend tandvlees, dunne ontlasting, constipatie, flatulentie, hemorroïden, gingivitis, glossitis, dehydratie, smaakverandering
Ischaemic colitis, ulcerative colitis
Ischemische colitis, ulceratieve colitis
Hepatomegaly, hyperbilirubinemia
Hepatomegalie, hyperbilirubinemie
Alopecia, pruritus*, skin dry*, rash*
Alopecia, pruritus *, droge huid *, rash *
Psoriasis, photosensitivity reaction, maculopapular rash, dermatitis, face or peripheral oedema, erythematous rash, eczema, acne, furunculosis, erythema, urticaria, abnormal hair texture, nail disorder
Psoriasis, fotosensibiliteitsreactie, maculo-papuleuze rash, dermatitis, oedeem van het aangezicht of perifeer oedeem, erythemateuze rash, eczeem, acne, furunculose, erytheem, urticaria, afwijkende haartextuur, nagelafwijking
Very rare:
14 Zeer zelden:
Stevens Johnson syndrome, toxic epidermal necrolysis, injection site necrosis, erythema multiforme
Stevens-Johnson syndroom, toxische epidermale necrolyse, necrose op de injectieplaats, multiform erytheem
Myalgia, arthralgia, musculoskeletal pain
Myalgie, artralgie, pijn in spieren en skelet
Rhabdomyolysis, myositis Renal and urinary disorders Common:
Rabdomyolyse, myositis
Micturition frequency, urine abnormal
Frequent urineren, abnormale urine
Renal failure, renal insufficiency
Nierfalen, nierinsufficiëntie
Amenorrhoea, impotence, breast pain, menorrhagia, menstrual disorder, ovarian disorder, vaginal disorder, sexual dysfunction (not specified), prostatitis
Amenorroe, impotentie, pijn in de borst, menorragie, menstruatiestoornissen, aandoeningen van het ovarium, vaginale aandoeningen, seksuele disfunctie (niet gespecifieerd), prostatitis
Injection site inflammation, injection site reaction*, dizziness, fatigue, rigors, fever, flu-like symptoms, asthenia
Ontsteking op de injectieplaats, reactie op de injectieplaats *, duizeligheid, vermoeidheid, rigor, koorts, griep-achtige symptomen, asthenie
Common: *
Vaak:
These adverse reactions were common (≥1/100 to < 1/10) in clinical trials in patients treated with PegIntron monotherapy.
Pijn op de borst, pijn in het rechterboven-kwadrant, malaise, pijn op de injectieplaats * Deze bijwerkingen kwamen vaak voor (≥ 1/100 tot < 1/10) tijdens klinische onderzoeken bij patiënten die behandeld werden met PegIntron monotherapie.
Most cases of neutropaenia and thrombocytopaenia were mild (WHO grades 1 or 2).
De meeste gevallen van neutropenie en trombocytopenie waren mild (WHO-graad 1 of 2).
There were some cases of more severe neutropenia in patients treated with the recommended doses of PegIntron in combination with ribavirin (WHO grade 3:
Er waren enkele gevallen van ernstigere neutropenie bij patiënten die behandeld werden met de aanbevolen dosis PegIntron in combinatie met ribavirine (WHO-graad 3:
39 of 186 [21%]; and WHO grade 4:
39 van 186 [21%]; en WHO-graad 4:
13 of 186 [7%]).
13 van 186 [7%]).
In a clinical trial, approximately 1.2% of patients treated with PegIntron or interferon alfa-2b in combination with ribavirin reported life-threatening psychiatric events during treatment.
In een klinisch onderzoek heeft ongeveer 1,2% van de patiënten die met PegIntron of interferon-alfa- 2b in combinatie met ribavirine behandeld werd, tijdens de behandeling levensbedreigende psychiatrische effecten gemeld.
These events included suicidal ideation and attempted suicide (see section 4.4).
Deze effecten omvatten zelfmoordgedachten en poging tot zelfmoord (zie rubriek 4.4).
13 Cardiovascular (CVS) adverse events, particularly arrhythmia, appeared to be correlated mostly with pre-existing CVS disease and prior therapy with cardiotoxic agents (see section 4.4).
Cardiovasculaire bijwerkingen, in het bijzonder aritmie, bleken vooral verband te houden met bestaande cardiovasculaire ziekten en voorafgaande cardiotoxische therapie (zie rubriek 4.4).
Cardiomyopathy, that may be reversible upon discontinuation of interferon alpha, has been reported rarely in patients without prior evidence of cardiac disease.
Cardiomyopathie, die reversibel kan zijn na stopzetting van interferon-alfa, werd zelden gemeld bij patiënten zonder voorgeschiedenis van hartziekten.
Ophthalmological disorders that have been reported rarely with alpha interferons include retinopathies (including macular oedema), retinal haemorrhages, retinal artery or vein obstruction, cotton wool spots, loss of visual acuity or visual field, optic neuritis, and papilloedema (see section 4.4).
Oftalmologische aandoeningen die zelden werden gerapporteerd bij patiënten behandeld met alfa- interferonen zijn retinopathieën (inclusief maculair oedeem), retinale bloedingen, obstructie van de retinale arterie of ader, wattenachtige vlekken op de retina, verlies van gezichtsscherpte of gezichtsveld, neuritis optica en papiloedeem (zie rubriek 4.4).
A wide variety of autoimmune and immune-mediated disorders have been reported with alpha interferons including thyroid disorders, systemic lupus erythematosus, rheumatoid arthritis (new or aggravated), idiopathic and thrombotic thrombocytopenic purpura, vasculitis, neuropathies including mononeuropathies and Vogt-Koyanagi-Harada syndrome (see also section 4.4, Autoimmune disorders).
Tijdens de behandeling met alfa-interferonen werd een grote verscheidenheid aan auto-immuunziekten en immuungemedieerde stoornissen gemeld, waaronder schildklierstoornissen, systemische lupus erythematosus, reumatoïde artritis (nieuw of verergerd), idiopathische en trombotische trombocytopenische purpura, vasculitis, neuropathieën met inbegrip van mononeuropathieën en het syndroom van Vogt-Koyanagi-Harada (zie ook rubriek 4.4 Auto-immuunziekten).
HCV/HIV co-infected patients For HCV/HIV co-infected patients receiving PegIntron in combination with ribavirin, other undesirable effects (that were not reported in mono-infected patients) which have been reported in the larger studies with a frequency > 5% were: oral candidiasis (14%), lipodystrophy acquired (13%), CD4 lymphocytes decreased (8%), appetite decreased (8%), gamma-glutamyltransferase increased (9%), back pain (5%), blood amylase increased (6%), blood lactic acid increased (5%), cytolytic hepatitis (6%), lipase increased (6%) and pain in limb (6%).
15 Patiënten die gelijktijdig met HCV/HIV besmet zijn Voor patiënten die gelijktijdig met HCV/HIV besmet zijn en PegIntron in combinatie met ribavirine krijgen, waren andere bijwerkingen (die niet gemeld werden bij mono-geïnfecteerde patiënten) die gemeld werden in de studies met een frequentie van > 5%: orale candidiase (14%), verworven lipodystrofie (13%), verlaagde CD4-lymfocyten (8%), verminderde eetlust (8%), verhoogde gamma- glutamyltransferase (9%), rugpijn (5%), verhoogde bloedamylase (6%), verhoogd melkzuur in het bloed (5%), cytolytische hepatitis (6%), verhoogde lipase (6%) en pijn in de ledematen (6%).
Mitochondrial toxicity:
Mitochondriale toxiciteit:
Mitochondrial toxicity and lactic acidosis have been reported in HIV-positive patients receiving NRTI regimen and associated ribavirin for co-HCV infection (see section 4.4).
Mitochondriale toxiciteit en lactaatacidose zijn gemeld bij HIV-positieve patiënten die een NRTI- behandeling kregen in combinatie met ribavirine voor een gelijktijdige infectie met HCV (zie rubriek 4.4).
Laboratory values for HCV/HIV co-infected patients:
Laboratoriumwaarden voor patiënten die gelijktijdig met HCV/HIV besmet zijn:
Although haematological toxicities of neutropenia, thrombocytopenia and anaemia occurred more frequently in HCV/HIV co-infected patients, the majority could be managed by dose modification and rarely required premature discontinuation of treatment (see section 4.4).
Hoewel hematologische toxiciteit als neutropenie, trombocytopenie en anemie vaker voorkwamen bij patiënten die gelijktijdig met HCV/HIV besmet zijn, kon het merendeel onder controle gehouden worden door dosisaanpassing en vereiste het zelden vroegtijdige stopzetting van de behandeling (zie rubriek 4.4).
Haematological abnormalities were more frequently reported in patients receiving Peg Intron in combination with ribavirin when compared to patients receiving interferon alfa-2b in combination with ribavirin.
Hematologische afwijkingen werden vaker gemeld bij patiënten die Peg Intron in combinatie met ribavirine kregen in vergelijking met patiënten die interferon-alfa-2b in combinatie met ribavirine kregen.
In Study 1 (see section 5.1), decrease in absolute neutrophil count levels below 500 cells/mm3 was observed in 4% (8/194) of patients and decrease in platelets below 50,000/mm3 was observed in 4% (8/194) of patients receiving PegIntron in combination with ribavirin.
In Studie 1 (zie rubriek 5.1) werd een daling in de absolute neutrofielentelling onder 500 cellen/mm3 waargenomen bij 4% (8/194) van de patiënten, en werd een daling in bloedplaatjes onder 50.000/mm3 waargenomen bij 4% (8/194) van de patiënten die PegIntron in combinatie met ribavirine kregen.
Anaemia (hemoglobin < 9.4g/dl) was reported in 12% (23/194) of patients treated with PegIntron in combination with ribavirin.
Anemie (hemoglobine < 9,4 g/dl) werd gemeld bij 12% (23/194) van de patiënten die behandeld werden met PegIntron in combinatie met ribavirine.
CD4 lymphocytes decrease:
Daling in CD4-lymfocyten:
Treatment with PegIntron in combination with ribavirin was associated with decreases in absolute CD4+ cell counts within the first 4 weeks without a reduction in CD4+ cell percentage.
Behandeling met PegIntron in combinatie met ribavirine werd geassocieerd met dalingen in het absolute aantal CD4+-cellen binnen de eerste 4 weken zonder een vermindering in het percentage CD4+-cellen.
The decrease in CD4+ cell counts was reversible upon dose reduction or cessation of therapy.
De daling in het aantal CD4+-cellen was reversibel bij dosisvermindering of stopzetten van de behandeling.
The use of PegIntron in combination with ribavirin had no observable negative impact on the control of HIV viraemia during therapy or follow-up.
Het gebruik van PegIntron in combinatie met ribavirine had geen merkbaar negatief effect op de controle van HIV-viremie tijdens de behandeling of de follow-up.
Limited safety data (N= 25) are available in co-infected patients with CD4+ cell counts < 200/µl (see section 4.4).
Beperkte veiligheidsdata (N = 25) zijn beschikbaar bij gecoïnfecteerde patiënten met aantal CD4+-cellen < 200/µl (zie rubriek 4.4).
Please refer to the respective Summary of Product Characteristics of the antiretroviral medicinal products that are to be taken concurrently with HCV therapy for awareness and management of toxicities specific for each product and the potential for overlapping toxicities with PegIntron in combination with ribavirin.
Zie ook de desbetreffende samenvatting van de productkenmerken van de antiretrovirale geneesmiddelen die gelijktijdig met HCV-therapie moeten worden genomen voor bewustwording en behandeling van de toxiciteit specifiek voor elk product en de mogelijkheid om de toxiciteit bij de combinatie PegIntron en ribavirine te overlappen.
Doses up to 10.5 times the intended dose have been reported.
Doses tot maximaal 10,5 keer de bedoelde dosis zijn gemeld.
The maximum daily dose reported is 1,200 µg for one day.
De maximale dagelijkse dosis die werd gemeld is 1.200 µg gedurende één dag.
In general, the adverse events seen in overdose cases involving PegIntron are consistent with the known safety profile for PegIntron; however, the severity of the events may be increased.
Over het algemeen komen de bijwerkingen die gezien worden in gevallen van overdosering met PegIntron overeen met het bekende veiligheidsprofiel van PegIntron; echter, de ernst van de bijwerkingen kan toegenomen zijn.
Standard methods to increase elimination of the medicinal product, e.g., dialysis, have not been shown to be useful.
Standaardmethoden om de eliminatie van het geneesmiddel te verhogen, bv. dialyse, bleken niet nuttig te zijn.
No specific antidote for PegIntron is available; therefore, symptomatic treatment and close observation of the patient are recommended in cases of overdose.
Er is geen specifiek antidotum voor PegIntron beschikbaar; daarom worden symptomatische behandeling en nauwgezette observatie van de patiënt aanbevolen in gevallen van overdosering.
If available, prescribers are advised to consult with a poison control centre (PCC).
Indien beschikbaar wordt voorschrijvers geadviseerd om een antigifcentrum te raadplegen.
Immunostimulants, Cytokines and immunomodulators, Interferons, Peginterferon alfa-2b, ATC code:
Immunostimulerende stoffen, cytokines en immunomodulerende stoffen, interferonen, peginterferon-alfa-2b, ATC-code:
Recombinant interferon alfa-2b is covalently conjugated with monomethoxy polyethylene glycol at an average degree of substitution of 1 mole of polymer/mole of protein.
Recombinant interferon-alfa-2b is covalent geconjugeerd aan monomethoxypolyethyleenglycol met een gemiddelde substitutiegraad van 1 mol polymeer/mol proteïne.
The average molecular mass is approximately 31,300 daltons of which the protein moiety constitutes approximately 19,300.
De gemiddelde molecuulmassa is ongeveer 31.300 dalton waarvan het proteïnedeel ongeveer 19.300 dalton bedraagt.
Interferon alfa-2b In vitro and in vivo studies suggest that the biological activity of PegIntron is derived from its interferon alfa-2b moiety.
Interferon-alfa-2b In vitro en in vivo onderzoeken suggereren dat de biologische activiteit van PegIntron afkomstig is van zijn interferon-alfa-2b-deel.
Studies with other interferons have demonstrated species specificity.
Onderzoeken met andere interferonen toonden een soortspecificiteit.
However, certain monkey species, e.g., Rhesus monkeys, are susceptible to pharmacodynamic stimulation upon exposure to human type 1 interferons.
Echter, sommige apensoorten, zoals rhesusapen, zijn gevoelig voor farmacodynamische stimulatie na blootstelling aan humane type-1-interferonen.
Once bound to the cell membrane, interferon initiates a complex sequence of intracellular events that include the induction of certain enzymes.
Na binding aan de celmembraan, stelt interferon een complexe sequentie van intracellulaire fenomenen in werking waaronder de inductie van bepaalde enzymen.
It is thought that this process, at least in part, is responsible for the various cellular responses to interferon, including inhibition of virus replication in virus- infected cells, suppression of cell proliferation and such immunomodulating activities as enhancement of the phagocytic activity of macrophages and augmentation of the specific cytotoxicity of lymphocytes for target cells.
Er wordt verondersteld dat dit proces, tenminste ten dele, verantwoordelijk is voor de verschillende cellulaire reacties op interferon, waaronder de inhibitie van virusreplicatie in cellen die met een virus geïnfecteerd zijn, suppressie van celproliferatie en immunomodulerende activiteiten zoals de verhoging van de fagocytaire activiteit van macrofagen en toename van de specifieke cytotoxische werking van lymfocyten op doelcellen.
Any or all of these activities may contribute to interferon’s therapeutic effects.
Eén van die activiteiten of alle tezamen kunnen bijdragen aan de therapeutische effecten van interferon.
Recombinant interferon alfa-2b also inhibits viral replication in vitro and in vivo.
Recombinant interferon-alfa-2b inhibeert eveneens de virusreplicatie in vitro en in vivo.
Although the exact antiviral mode of action of recombinant interferon alfa-2b is unknown, it appears to alter the host cell metabolism.
Alhoewel het precieze antivirale werkingsmechanisme onbekend is, lijkt interferon-alfa-2b het gastcelmetabolisme te wijzigen.
This action inhibits viral replication or if replication occurs, the progeny virions are unable to leave the cell.
Deze actie inhibeert de virusreplicatie of als de virusreplicatie toch doorgaat, zijn de nieuwe virionen niet in staat om de cel te verlaten.
PegIntron PegIntron pharmacodynamics were assessed in a rising single-dose trial in healthy subjects by examining changes in oral temperature, concentrations of effector proteins such as serum neopterin and 2’5’- oligoadenylate synthetase (2’5’-OAS), as well as white cell and neutrophil counts.
PegIntron De farmacodynamiek van PegIntron werd geëvalueerd in een studie met eenmalige toediening van stijgende doses bij gezonde personen aan de hand van een onderzoek van de variaties in de orale temperatuur, de concentraties van de effectorproteïnen zoals serumneopterine en 2’5’-oligoadenylaat synthetase (2’5’-OAS), alsook het aantal witte bloedcellen en neutrofielen.
Subjects treated with PegIntron showed mild dose-related elevations in body temperature.
Personen die behandeld werden met PegIntron, vertoonden een lichte dosisafhankelijke verhoging van de lichaamstemperatuur.
Following single doses of PegIntron between 0.25 and 2.0 micrograms/kg/week, serum neopterin concentration was increased in a dose- related manner.
Na toediening van eenmalige doses PegIntron van 0,25 tot 2,0 microgram/kg/week, was de neopterineconcentratie in het serum dosisafhankelijk gestegen.
Neutrophil and white cell count reductions at the end of week 4 correlated with the dose of PegIntron.
De reductie van het aantal neutrofielen en het aantal witte bloedcellen aan het einde van week 4 was gecorreleerd met de dosis PegIntron.
PegIntron clinical trials – Naïve patients Two pivotal trials have been conducted, one (C/I97-010) with PegIntron monotherapy; the other (C/I98-580) with PegIntron in combination with ribavirin.
Klinische onderzoeken met PegIntron - Niet eerder behandelde patiënten Twee spilonderzoeken werden uitgevoerd, één (C/I97-010) met PegIntron als monotherapie; de ander (C/I98-580) met PegIntron in combinatie met ribavirine.
Eligible patients for these trials had chronic hepatitis C confirmed by a positive HCV-RNA polymerase chain reaction (PCR) assay (> 30 IU/ml), a liver biopsy consistent with a histological diagnosis of chronic hepatitis with no other cause for the chronic hepatitis, and abnormal serum ALT.
Patiënten die in aanmerking kwamen voor deze onderzoeken hadden chronische hepatitis C bevestigd door een positieve HCV-RNA- polymerasekettingreactietest (PCR) (> 30 IE/ml), een leverbiopsie die overeenstemt met een histologische diagnose van chronische hepatitis zonder andere oorzaak voor de chronische hepatitis en een afwijkend ALT-gehalte in het serum.
In the PegIntron monotherapy trial, a total of 916 naïve chronic hepatitis C patients were treated with PegIntron (0.5, 1.0 or 1.5 micrograms/kg/week) for one year with a follow-up period of six months.
In het onderzoek met PegIntron als monotherapie werd een totaal van 916 niet eerder behandelde patiënten met chronische hepatitis C behandeld met PegIntron (0,5, 1,0 of 1,5 microgram/kg/week) gedurende één jaar met een follow-up-periode van zes maanden.
In addition, 303 patients received interferon alfa-2b (3 million International Units [MIU] three times a week) as a comparator.
Bovendien kregen 303 patiënten ter
In the PegIntron combination trial, 1,530 naïve patients were treated for one year with one of the
17 vergelijking interferon-alfa-2b (3 miljoen Internationale Eenheden [MIE] driemaal per week).
15 following combination regimens: • Peg Intron (1.5 micrograms/kg/week) + ribavirin (800 mg/day), (n = 511). • PegIntron (1.5 micrograms/kg/week for one month followed by 0.5 microgram/kg/week for 11 months) + ribavirin (1,000/1,200 mg/day), (n = 514). • Interferon alfa-2b (3 MIU three times a week) + ribavirin (1,000/1,200 mg/day) (n = 505).
In het onderzoek met PegIntron in combinatie werden 1.530 niet eerder behandelde patiënten gedurende één jaar behandeld met een van de volgende combinatiebehandelingsvoorschriften: • PegIntron (1,5 microgram/kg/week) + ribavirine (800 mg/dag), (n = 511). • PegIntron (1,5 microgram/kg/week gedurende één maand gevolgd door 0,5 microgram/kg/week gedurende 11 maanden) + ribavirine (1.000/1.200 mg/dag), (n = 514). • Interferon-alfa-2b (3 MIE driemaal per week) + ribavirine (1.000/1.200 mg/dag), (n = 505).
In this trial, the combination of PegIntron (1.5 micrograms/kg/week) and ribavirin was significantly more effective than the combination of interferon alfa-2b and ribavirin (Table 5), particularly in patients infected with Genotype 1 (Table 6).
In dit onderzoek was de combinatie van PegIntron (1,5 microgram/kg/week) en ribavirine significant effectiever dan de combinatie van interferon-alfa-2b en ribavirine (Tabel 5), met name bij patiënten met een infectie van genotype 1 (Tabel 6).
Sustained response was assessed by the response rate six months after the cessation of treatment.
De aanhoudende respons werd geëvalueerd door middel van de responsratio zes maanden na stopzetting van de behandeling.
However, response rates in this trial were shown to be dependent also on the dose of ribavirin administered in combination with Peg Intron or interferon alfa-2b.
De responsratio's in dit onderzoek bleken echter ook afhankelijk te zijn van de dosis ribavirine die in combinatie met PegIntron of interferon-alfa-2b toegediend werd.
In those patients that received > 10.6 mg/kg ribavirin (800 mg dose in typical 75 kg patient), regardless of genotype or viral load, response rates were significantly higher than in those patients that received ≤ 10.6 mg/kg ribavirin (Table 6), while response rates in patients that received > 13.2 mg/kg ribavirin were even higher.
Bij de patiënten die > 10,6 mg/kg ribavirine (dosis van 800 mg voor een gemiddelde patiënt van 75 kg) kregen, ongeacht genotype of virusbelasting, waren de responsratio's significant hoger dan bij patiënten die ≤ 10,6 mg/kg ribavirine kregen (Tabel 6), terwijl de responsratio's bij patiënten die > 13,2 mg/kg ribavirine kregen zelfs nog hoger waren.
Sustained virological response (% patients HCV negative) PegIntron monotherapy
Aanhoudende virologische respons (% HCV-negatieve patiënten) PegIntron als monotherapie PegIntron + ribavirine
PegIntron + ribavirin
Behandelingsvoorschrift
Response at end of treatment
Respons aan het einde van de behandeling
Sustained response
Aanhoudende respons
23 %*
23%*
P 1.5 PegIntron 1.5 micrograms/kg P 1.0 PegIntron 1.0 microgram/kg P 0.5 PegIntron 0.5 microgram/kg I Interferon alfa-2b 3 MIU P 1.5/R P 0.5/R I/R * **
P 1,5 PegIntron 1,5 microgram/kg P 1,0 PegIntron 1,0 microgram/kg P 0,5 PegIntron 0,5 microgram/kg I Interferon-alfa-2b 3 MIE P 1,5/R P 0,5/R I/R * **
I/R
PegIntron (1,5 microgram/kg) + ribavirine (800 mg) PegIntron (1,5 tot 0,5 microgram/kg) + ribavirine (1.000/1.200 mg) Interferon-alfa-2b (3 MIE) + ribavirine (1.000/1.200 mg) p < 0,001 P 1,5 versus I p = 0,0143 P 1,5/R versus I/R
Sustained response rates with PegIntron + ribavirin (by ribavirin dose, genotype and viral load)
Aanhoudende-responsratio's met PegIntron + ribavirine (op basis van de dosis ribavirine, het genotype en de virale belasting)
Ribavirin dose (mg/kg)
Dosis
All Genotypes
Alle genotypen
All ≤ 10.6 > 10.6
Alle ≤ 10,6 > 10,6
Genotype 1 ≤ 600,000 IU/ml
Genotype 1 ≤ 600.000 IE/ml
Genotype 1 > 600,000 IU/ml
Genotype 1 > 600.000 IE/ml
All ≤ 10.6
Alle ≤ 10,6 > 10,6
Peg Intron (1.5 micrograms/kg) + ribavirin (800 mg) PegIntron (1.5 to 0.5 microgram/kg) + ribavirin (1,000/1,200 mg) Interferon alfa-2b (3 MIU) + ribavirin (1,000/1,200 mg)
Peg Intron (1,5 microgram/kg) + ribavirine (800 mg) PegIntron (1,5 tot 0,5 microgram/kg) + ribavirine (1.000/1.200 mg) Interferon-alfa-2b (3 MIE) + ribavirine (1.000/1.200 mg)
In the PegIntron monother apy study, the Quality of Life was generally less affected by 0.5 microgram/kg of PegIntron than by either 1.0 microgram/kg of PegIntron once weekly or 3 MIU of interferon alfa-2b three times a week.
In het onderzoek met PegIntron als monotherapie werd de Kwaliteit van Leven in het algem een minder aangetast door 0,5 microgram/kg PegIntron dan door 1,0 microgram/kg PegIntron eenmaal per week of 3 MIE interferon-alfa-2b driemaal per week.
In a separate trial, 224 patients with genotype 2 or 3 received PegIntron, 1.5 microgram/kg subcutaneously, once weekly, in combination with ribavirin 800 mg –1,400 mg p.o. for 6 months (based on body weight, only three patients weighing > 105 kg, received the 1,400 mg dose) (Table 7).
In een afzonderlijke studie kregen 224 patiënten met genotype 2 of 3 1,5 microgram/kg PegIntron eenmaal per week subcutaan toegediend in combinatie met 800 mg – 1.400 mg p.o. ribavirine gedurende 6 maanden (gebaseerd op lichaamsgewicht, slechts 3 patiënten die > 105 kg wogen, kregen de dosis van 1.400 mg toegediend) (Tabel 7).
Twenty-four% had bridging fibrosis or cirrhosis (Knodell 3/4).
Vierentwintig procent had septale fibrose of cirrose (Knodell 3/4).
Sustained Virologic Response
Virologische respons aan het einde van de behandeling, aanhoudende virologische respons en recidief op basis van HCV-genotype en virale belasting* PegIntron 1,5 μg/kg eenmaal per week + ribavirine 800-1.400 mg/dag Respons aan het einde Aanhoudende virologische Recidief van de behandeling respons
HCV 2 ≤ 600,000 IU/ml
Alle patiënten HCV 2 ≤ 600.000 IE/ml > 600.000 IE/ml HCV 3 ≤ 600.000 IE/ml > 600.000 IE/ml
100% (42/42) 100% (20/20)
94% (211/224) 100% (42/42) 100% (20/20) 100% (22/22) 93% (169/182) 93% (92/99) 93% (77/83)
93% (39/42) 95% (19/20)
81% (182/224) 93% (39/42) 95% (19/20) 91% (20/22) 79% (143/182) 86% (85/99) 70% (58/83)
7% (3/42) 5% (1/20)
12% (27/224) 7% (3/42) 5% (1/20) 9% (2/22) 14% (24/166) 8% (7/91) 23% (17/75)
* Any subject with an undetectable HCV-RNA level at the Follow-Up Week 12 visit and missing data at the Follow- Up Week 24 visit was considered a susta ined responder.
* Elke patiënt met een niet-detecteerbaar HCV-RNA-niveau tijdens het follow-up-bezoek in week 12 en met ontbrekende gegevens tijdens het follow-up-bezoek in week 24 werd beschouwd als e en aanhoudende responder.
Any subject with missing data in and after the Follow-Up Week 12 window was considered to be a non-responder at Week 24 of follow-up.
Elke patiënt met ontbrekende gegevens tijdens en na de follow-up in week 12 werd beschouwd als een niet-responder in week 24 van de follow-up.
The 6 month treatment duration in this trial was better tolerated than one year of treatment in the pivotal combination trial; for discontinuation 5% vs.
De 6-maanden behandeling in dit onderzoek werd beter getolereerd dan de één-jaars behandeling in het spilonderzoek met de combinatietherapie, 5% vs.
14%, for dose modification 18% vs.
14% voor stopzetting, 18% vs.
49%.
49% voor dosisaanpassing.
In a non-comparative trial, 235 patients with genotype 1 and low viral load (< 600,000 IU/ml) received PegIntron, 1.5 microgram/kg subcutaneously, once weekly, in combination with weight adjusted ribavirin.
In een niet-comparatieve studie kregen 235 patiënten met genotype 1 en lage virale belasting (< 600.000 IE/ml) 1,5 microgram/kg PegIntron eenmaal per week subcutaan toegediend in combinatie met volgens gewicht aangepast ribavirine.
The overall sustained response rate after a 24-week treatment duration was 50%.
De totale aanhoudende responsratio na een behandelingsduur van 24 weken was 50%.
Forty-one percent of subjects (97/235) had nondetectable plasma HCV-RNA levels at Week 4 and Week 24 of therapy.
Eenenveertig procent van de patiënten (97/235) had niet- detecteerbare plasma HCV-RNA-waarden in Week 4 en Week 24 van de behandeling.
In this subgroup, there was a 92% (89/97) sustained virological response rate.
In deze subgroep was er een aanhoudende virologische responsratio van 92% (89/97).
The high sustained response rate in this subgroup of patients was identified in an interim analysis (n=49) and prospectively confirmed (n=48).
De hoge aanhoudende responsratio in deze subgroep van patiënten was geïdentificeerd tijdens een tussentijdse analyse (n=49) en werd prospectief bevestigd (n=48).
Limited historical data indicate that treatment for 48 weeks might be associated with a higher sustained response rate (11/11) and with a lower risk of relapse (0/11 as compared to 7/96 following 24 weeks of treatment).
Beperkte historische gegevens wijzen erop dat een behandeling gedurende 48 weken kan gepaard gaan met een hogere aanhoudende responsratio (11/11) en met een kleiner risico op recidief (0/11 in vergelijking met 7/96 na 24 weken behandeling).
Predictability of sustained virological response – Naïve patients Virological reponse by week 12, defined as a 2-log viral load decrease or undetectable levels of HCV- RNA has been shown to be predictive for sustained response (Table 8).
19 Voorspelbaarheid van aanhoudende virologische respons - Niet eerder behandelde patiënten Virologische repons in week 12, gedefinieerd als een vermindering van de virale belasting met 2 log of als niet-detecteerbaar HCV-RNA, bleek voorspellend te zijn voor aanhoudende respons (Tabel 8).
sustained response by viral response at week 12 and genotype*
Voorspelbaarheid van aanhoudende respons volgens virale respons in week 12 en volgens genotype*
Treatment PegIntron 1.5 + ribavirin (> 10.6 mg/kg) 48-week treatment PegIntron 1.5 +
Behandeling PegIntron 1,5 + ribavirine (> 10,6 mg/kg) 48-weken behandeling PegIntron 1,5 + ribavirine 800 – 1.400 mg 24-weken behandeling
Viral response Sustained response Negative predictive value at week 12 1 Yes 75% (82/110) 71% (58/82) ---- No 25% (28/110) 0% (0/28) 100%
Genotype Virale respons Aanhoudende Negatieve respons voorspellende in week 12 waarde 1 Ja 75% (82/110) 71% (58/82) ---- Nee 25% (28/110) 0% (0/28) 100% 2 en 3 Ja 99% (213/215) 83% (177/213) ---- Nee 1% (2/215) 50% (1/2) 50%
* reflects patients with 12 week data available
*geeft de patiënten weer van wie er gegevens van 12 weken beschikbaar zijn
The negative predictive value for sustained response in patients treated with PegIntron in monotherapy was 98%.
De negatieve voorspellende waarde voor aanhoudende respons bedroeg 98% bij patiënten behandeld met PegIntron als monotherapie.
HCV/HIV Co-infected patients Two trials have been conducted in patients co-infected with HIV and HCV.
Patiënten die gelijktijdig met HCV/HIV besmet zijn Er zijn 2 onderzoeken uitgevoerd bij patiënten die gelijktijdig met HCV en HIV besmet zijn.
The response to treatment in both of these trials is presented in Table 9.
De respons op de behandeling in beide studies wordt weergegeven in Tabel 9.
Study 1 (RIBAVIC; P01017) was a randomized, multicentre study which enrolled 412 previously untreated adult patients with chronic hepatitis C who were co-infected with HIV.
Studie 1 (RIBAVIC; P01017) was een gerandomiseerde, multicenter studie waarin 412 niet eerder behandelde volwassen patiënten met chronische hepatitis C werden opgenomen die gelijktijdig met HIV besmet waren.
Patients were randomized to receive either PegIntron (1.5 µg/kg/week) plus ribavirin (800 mg/day) or interferon alfa-2b (3 MIU TIW) plus ribavirin (800 mg/day) for 48 weeks with a follow-up period of 6 months.
De patiënten werden gerandomiseerd aan een groep die PegIntron (1,5 µg/kg/week) plus ribavirine (800 mg/dag) kreeg of een groep die interferon-alfa-2b (3 MIE TIW) plus ribavirine (800 mg/dag) kreeg gedurende 48 weken met een follow-up periode van 6 maanden.
Study 2 (P02080) was a randomized, single centre study that enrolled 95 previously untreated adult patients with chronic hepatitis C who were co- infected with HIV.
Studie 2 (P02080) was een gerandomiseerde, single-center studie waarin 95 niet eerder behandelde volwassen patiënten met chronische hepatitis C werden opgenomen die gelijktijdig met HIV besmet waren.
Patients were randomized to receive either PegIntron (100 or 150 µg /week based on weight) plus ribavirin (800-1,200 mg/day based on weight) or interferon alfa-2b (3 MIU TIW) plus ribavirin (800-1,200 mg/day based on weight).
De patiënten werden gerandomiseerd aan een groep die PegIntron (100 of 150 µg/kg/week op basis van gewicht) plus ribavirine (800-1.200 mg/dag op basis van gewicht) kreeg of een groep die interferon-alfa-2b (3 MIE TIW) plus ribavirine (800-1.200 mg/dag op basis van gewicht) kreeg.
The duration of therapy was 48 weeks with a follow-up period of 6 months except for patients infected with genotypes 2 or 3 and viral load < 800,000 IU/ml (Amplicor) who were treated for 24 weeks with a 6-month follow-up period.
De behandelingsduur bedroeg 48 weken met een follow-up periode van 6 maanden, behalve voor patiënten die besmet waren met genotype 2 of 3 en een virale belasting < 800.000 IE/ml (Amplicor) die behandeld werden gedurende 24 weken met een follow-up periode van 6 maanden.
18 Table 9
Tabel 9
Sustained virological response based on genotype after PegIntron in combination with Ribavirin in HCV/HIV Co-infected patients Study 11 Study 22 PegIntron Interferon PegIntron Interferon (100 or alfa-2b (1.5 µg/kg/ alfa-2b 150c µg/week) (3 MIU TIW) week) + (3 MIU TIW) + + ribavirin + ribavirin
Aanhoudende virologische respons op basis van genotype na PegIntron in combinatie met ribavirine bij patiënten die gelijktijdig met HCV/HIV besmet zijn Studie 11 Studie 22 PegIntron Interferon- PegIntron Interferon-alfa- (100 of alfa-2b (1,5 µg/kg/ 2b 150c µg/week) (3 MIE TIW) week) + (3 MIE TIW) + p- + ribavirine + ribavirine p- ribavirine ribavirine waard (800- (800- waarde b (800 mg) (800 mg) ea 1.200 mg)d 1.200 mg)d
(41/205) 0.047 44% (23/52) 6% (8/129) 0.006 38% (12/32)
27% (56/205) 20% (41/205) 0,047 44% (23/52) 21% (9/43) 0,017 17% (21/125) 6% (8/129) 0,006 38% (12/32) 7% (2/27) 0,007
0.017 0.007
20
53% (10/19)
44% (35/80) 43% (33/76) 0,88 53% (10/19) 47% (7/15)
MIU = million international units; TIW = three times a week. a: p value based on Cochran-Mantel Haenszel Chi square test. b: p value based on chi-square test. c: subjects < 75 kg received 100 µg/week PegIntron and subjects ≥ 75 kg received 150 µg/week PegIntron. d: ribavirin dosing was 800 mg for patients < 60 kg, 1,000 mg for patients 60-75 kg, and 1,200 mg for patients > 75 kg.
MIE = miljoen internationale eenheden; TIW = drie keer per week. a: p-waarde op basis van de Cochran-Mantel Ha enszel Chi square test. b: p-waarde op basis van de chi-square test. c: patiënten < 75 kg kregen 100 µg/week PegIntron en patiënten ≥ 75 kg kregen 150 µg/week PegIntron. d: ribavirinedosering was 800 mg voor patiënten < 60 kg, 1.000 mg voor patiënten 60-75 kg en 1.200 mg voor patiënten > 75 kg.
Histological response Liver biopsies were obtained before and after treatment in Study 1 and were available for 210 of the 412 subjects (51%).
Histologische respons Leverbiopten werden verkregen voor en na de behandeling in Studie 1 en waren beschikbaar voor 210 van de 412 patiënten (51%).
Both the Metavir score and Ishak grade decreased among subjects treated with PegIntron in combination with ribavirin.
Zowel de Metavir-score als de Ishak-graad daalden onder de patiënten die behandeld werden met PegIntron in combinatie met ribavirine.
This decline was significant among responders (-0.3 for Metavir and -1.2 for Ishak) and stable (-0.1 for Metavir and -0.2 for Ishak) among non-responders.
Deze afname was significant onder de responders (-0,3 voor Metavir en -1,2 voor Ishak) en stabiel (-0,1 voor Metavir en -0,2 voor Ishak) onder de non-responders.
In terms of activity, about one-third of sustained responders showed improvement and none showed worsening.
In termen van activiteit vertoonde ongeveer 1/3 van de aanhoudende responders verbetering en geen enkele vertoonde verergering.
There was no improvement in terms of fibrosis observed in this study.
Er werd geen verbetering in termen van fibrose waargenomen in deze studie.
Steatosis was significantly improved in patients infected with HCV Genotype 3.
Steatose was significant verbeterd bij patiënen die met het HCV- Genotype 3 besmet zijn.
PegIntron/ribavirin retreatment of prior treatment failures In a non-comparative trial, 2,293 patients with moderate to severe fibrosis who failed previous treatment with combination alpha interferon/ribavirin were retreated with PegIntron, 1.5 microgram/kg subcutaneously, once weekly, in combination with weight adjusted ribavirin.
PegIntron/ribavirine herbehandeling van patiënten die niet reageerden op eerdere behandeling Tijdens een niet-vergelijkend onderzoek werden 2.293 patiënten met matige tot ernstige fibrose, die niet reageerden op eerdere behandeling met een combinatie van alfa-interferon/ribavirine, herbehandeld met PegIntron, 1,5 microgram/kg subcutaan, éénmaal per week, in combinatie met een hoeveelheid ribavirine aangepast aan het gewicht.
Failure to prior therapy was defined as relapse or non-response (HCV-RNA positive at the end of a minimum of 12 weeks of treatment).
Het niet reageren op eerdere behandeling werd gedefinieerd als recidief of non-respons (HCV-RNA- positief aan het einde van minimaal 12 weken behandeling).
Patients who were HCV-RNA negative at Treatment Week 12 continued treatment for 48 weeks and were followed for 24 weeks post-treatment.
Patiënten die HCV-RNA-negatief waren na week 12 van de behandeling zetten de behandeling nog 48 weken voort en werden tot 24 weken na de behandeling gevolgd.
Response Week 12 was defined as undetectable HCV- RNA after 12 weeks of treatment.
Respons week 12 werd gedefinieerd als niet-waarneembaar HCV-RNA na 12 weken behandeling.
Sustained Virologic Response (SVR) is defined as undetectable HCV-RNA at 24 weeks post-treatment (Table 10).
Aanhoudende virologische respons (SVR) wordt gedefinieerd als niet-waarneembaar HCV-RNA 24 weken na de behandeling (Tabel 10).
19 Table 10 Rates of Response to retreatment in prior treatment failures
Tabel 10 Responsratio’s bij herbehandeling van patiënten die niet reageerden op eerdere behandeling
Patients with undetectable HCV–RNA at treatment Week 12 and SVR upon retreatement Overall
Patiënten met niet-waarneembaar HCV–RNA na week 12 van de behandeling en SVR bij herbehandeling Totale
interferon alpha/ribavirin
interferon-alfa/ribavirine
peginterferon alpha/ribavirin
peginterferon-alfa/ribavirine
Population*
populatie*
Response Week 12% (n/N)
Respons Week 12% (n/N)
Response SVR% (n/ N) Week 12% 99% CI (n/N)
Respons SVR% (n/ N) Week 12% 99% CI (n/N)
Overall Prior Response
Totaal Aanvankelijk effect
38.6 (549/1,423) 59.4 (326/549) 54.0,64.8
38,6 (549/1.423) 59,4 (326/549) 54,0; 64.8
31.5 (272/863) 50.4 (137/272) 42.6, 58.2
31,5 (272/863)
Relapse
Recidief
67.7 (203/300) 59.6 (121/203) 50.7, 68.5
67,7 (203/300) 59,6 (121/203) 50,7; 68,5
Genotype 1/4
Genotype 1/4
59.7 (129/216) 51.2 (66/129) 39.8, 62.5
59,7 (129/216) 51,2 (66/129) 39,8; 62,5
88.9 (72/81)
88,9 (72/81) 73,6 (53/72) 60,2; 87,0
57.0 (147/258) 49.0, 64.9
57,0 (147/258)
12.4 (59/476)
12,4 (59/476) 44,1 (26/59)
44.1 (26/59) 27.4, 60.7
27,4; 60,7
Genotype 2/3 Genotype
Genotype 2/3
46.0 (63/ 137) 35.0, 57.0
46,0 (63/137) 35,0; 57,0
28.4 (19/67) 14.2, 42.5
METAVIR Fibrose score
32.4 (78/241)
32,4 (78/241) 51,3 (40/78) 36,7; 65,9
29.7 (116/390)
29,7 (116/390) 44,8 (52/116) 32,9; 56,7
HVL (> 600,000 IU/ml)
Uitgangswaarde van de virale belasting HVL (> 600.000 IE/ml)
LVL (≤600,000 IU/ml)
LVL (≤600.000 IE/ml)
Non-responder defined as serum/plasma HCV-RNA positive at the end of a minimum of 12 weeks of treatment.
Non-responder is gedefinieerd als serum/plasma HCV-RNA-positief aan het einde van minimaal 12 weken behandeling.
Plasma HCV-RNA is measured with a research-based quantitative polymerase chain reaction assay by a central laboratory *Intent to treat population includes 7 patients for whom at least 12 weeks of prior therapy could not be confirmed.
Plasma HCV-RNA is gemeten met een op onderzoek gebaseerde kwantitatieve polymerasekettingreactie bepaling door een centraal laboratorium * Intent to treat populatie is inclusief 7 patiënten waarbij een eerdere behandeling met een duur van minstens 12 weken niet bevestigd kon worden.
20 Overall, approximately 36% (821/2,286) of patients had undetectable plasma HCV-RNA levels at Week 12 of therapy measured using a research-based test (limit of detection 125 IU/ml).
In totaal had ongeveer 36% (821/2.286) van de patiënten een niet-detecteerbare plasma HCV-RNA- spiegel na week 12 van de behandeling, gemeten met een op onderzoek gebaseerde test (detectielimiet 125 IE/ml).
In this subgroup, there was a 56% (463/823) sustained virological response rate.
In deze subgroep was er een aanhoudende virologische responsratio van 56% (463/823).
For patients with prior failure on therapy with nonpegylated interferon or pegylated interferon and negative at Week 12, the sustained response rates were 59% and 50%, respectively.
Bij patiënten bij wie de behandeling met niet-gepegyleerd interferon of gepegyleerd interferon eerder faalde en die negatief waren na week 12 was de aanhoudende responsratio respectievelijk 59% en 50%.
Among 480 patients with > 2 log viral reduction but detectable virus at Week 12, altogether 188 patients continued therapy.
Van 480 patiënten met een > 2 log virale reductie maar waarneembaar virus na Week 12, zetten 188 patiënten de therapie voort.
In those patients the SVR was 12%.
Bij deze patiënten was de SVR 12%..
Non-responders to prior therapy with pegylated interferon alpha/ribavirin were less likely to achieve a Week 12 response to retreatment than non-responders to nonpegylated interferon alpha/ribavirin (12.4% vs.
Voor patiënten die niet reageerden op eerdere behandeling met gepegyleerd interferon-alfa/ribavirine was het minder waarschijnlijk dat ze een week 12 effect bereikten na herbehandeling dan voor patiënten die niet eerder reageerden op niet-gepegyleerd interferon-alfa/ribavirine (12,4% vs.
However, if a Week 12 response was achieved, there was little difference in SVR regardless of prior treatment or prior response.
Als echter een week 12 respons werd bereikt, was er weinig verschil in SVR, ongeacht eerdere behandeling of eerder effect.
Long-Term efficacy data A large long-term follow-up study enrolled 567 patients after treatment in a prior study with PegIntron (with or without ribavirin).
Gegevens over werkzaamheid op lange termijn In een grote langetermijn follow-up studie werden 567 patiënten geïncludeerd na behandeling tijdens een voorafgaande studie met PegIntron (met of zonder ribavirine).
The purpose of the study was to evaluate the durability of sustained virologic response (SVR) and assess the impact of continued viral negativity on clinical outcomes.
Het doel van de studie was het evalueren van de duurzaamheid van aanhoudende virologische respons (SVR) en het beoordelen van de impact van constante virale negativiteit op klinische resultaten.