qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Potent inhibitors of CYP3A4 activity decrease erlotinib metabolism and increase erlotinib plasma concentrations.
Krachtige remmers van CYP3A4 activiteit verminderen erlotinib metabolisme en verhogen erlotinib plasmaconcentraties.
In a clinical study, the concomitant use of erlotinib with ketoconazole (200 mg orally twice daily for 5 days), a potent CYP3A4 inhibitor, resulted in an increase of erlotinib exposure (86% of AUC and 69% of Cmax).
In een klinische studie resulteerde het gelijktijdige gebruik van erlotinib met ketoconazol (200 mg oraal tweemaal daags gedurende 5 dagen), een krachtige CYP3A4 remmer, in een verhoging van de erlotinib blootstelling (86% van AUC en 69% van Cmax).
Therefore, caution should be used when erlotinib is combined with a potent CYP3A4 inhibitor, e. g. azole antifungals (i. e. ketoconazole, itraconazole, voriconazole), protease inhibitors, erythromycin or clarithromycin.
Daarom dient voorzichtigheid in acht genomen te worden indien erlotinib gecombineerd wordt met een krachtige CYP3A4 remmer, bijv. azol antischimmel middelen (d. w. z ketoconazol, itraconazol, voriconazol), proteaseremmers, erytromycine of claritromycine.
If necessary the dose of erlotinib should be reduced, particularly if toxicity is observed.
Indien nodig dient de dosis erlotinib verminderd te worden vooral wanneer toxiciteit wordt waargenomen.
Potent inducers of CYP3A4 activity increase erlotinib metabolism and significantly decrease erlotinib plasma concentrations.
Krachtige inductoren van CYP3A4 activiteit verhogen het erlotinib metabolisme en verminderen significant de erlotinib plasmaconcentraties.
In a clinical study, the concomitant use of erlotinib and rifampicin (600 mg orally once daily for 7 days), a potent CYP3A4 inducer, resulted in a 69% decrease in the median erlotinib AUC.
In een klinische studie resulteerde het gelijktijdige gebruik van erlotinib en rifampicine (600 mg oraal eenmaal per dag gedurende 7 dagen) een krachtige CYP3A4 inductor in een 69% vermindering van de mediane erlotinib AUC.
Co-administration of rifampicin with a single 450 mg dose of Tarceva resulted in a mean erlotinib exposure (AUC) of 57.5% of that after a single 150 mg Tarceva dose in the absence of rifampicin treatment.
Gelijktijdige toediening van rifampicine met een enkelvoudige dosis van 450 mg Tarceva, resulteerde in een gemiddelde blootstelling aan erlotinib(AUC) van 57,5% van de blootstelling na een enkelvoudige dosis van 150 mg Tarceva zonder behandeling met rifampicine.
Co-administration of Tarceva with CYP3A4 inducers should therefore be avoided.
Gelijktijdige toediening van Tarceva met CYP3A4 inductoren dient daarom te worden vermeden.
For patients who require concomitant treatment with Tarceva and a potent CYP3A4 inducer such as rifampicin an increase in dose to 300 mg should be considered while their safety (including renal and liver functions and serum electrolytes) is closely monitored, and if well tolerated for more than 2 weeks, further increase to 450 mg could be considered with close safety monitoring.
Voor patiënten die een gelijktijdige behandeling met Tarceva en een krachtige CYP3A4 inductor, zoals rifampicine, nodig hebben, zal een verhoging van de dosering tot 300 mg overwogen moeten worden, waarbij de veiligheid (inclusief nier- en leverfuncties en serumelektrolyten) nauwkeurig in de gaten wordt gehouden.
Johns Wort (hypericum perforatum).
Indien deze dosering meer dan twee weken goed wordt verdragen, zou een verdere verhoging tot 450 mg overwogen kunnen worden met nauwkeurige monitoring. Verminderde blootstelling kan ook voorkomen met andere inductoren bijv. fenytoïne, carbamazepine, barbituraten of sint janskruid (hypericum perforatum).
Caution should be observed when these active substances are combined with erlotinib.
Voorzichtigheid dient in acht genomen te worden wanneer deze geneesmiddelen gecombineerd worden met erlotinib.
Alternate treatments lacking potent CYP3A4 inducing activity should be considered when possible.
Indien mogelijk dienen alternatieve behandelingen zonder CYP3A4 inducerende activiteit overwogen te worden.
International Normalized Ratio (INR) elevations, and bleeding events including gastrointestinal bleeding have been reported in clinical studies, some associated with concomitant warfarin administration (see section 4.8) and some with concomitant NSAID administration.
5 met gelijktijdige toediening van warfarine (zie rubriek 4.8) en sommige geassocieerd werden met gelijktijdige toediening van NSAIDs.
Patients taking warfarin or other coumarin-derivative anticoagulants should be monitored regularly for changes in prothrombin time or INR.
Patiënten die warfarine gebruiken of andere van coumarine afgeleide antistollingsmiddelen dienen regelmatig gecontroleerd te worden op veranderingen in prothrombine tijd of INR.
Results of a pharmacokinetic interaction study indicated a significant 2.8-, 1.5- and 9-fold reduced AUCinf, Cmax and plasma concentration at 24 hours, respectively, after administration of Tarceva in smokers as compared to non-smokers (see section 5.2).
Uit de resultaten van een farmacokinetisch interactie-onderzoek bleek een significante 2,8-, 1,5- en 9- voudige reductie van respectievelijk de AUCinf, Cmax en plasmaconcentratie na 24 uur, na toediening van Tarceva bij rokers in vergelijking tot niet-rokers (zie rubriek 5.2).
Therefore, patients who are still smoking should be encouraged to stop smoking as early as possible before initiation of treatment with Tarceva, as plasma erlotinib concentrations are reduced otherwise.
Derhalve dienen patiënten die nog steeds roken te worden aangemoedigd om zo vroeg mogelijk voor start van de behandeling met Tarceva te stoppen met roken, daar de plasmaconcentraties van erlotinib anders verlaagd zijn.
The clinical effect of the decreased exposure has not been formally assessed but it is likely to be clinically significant.
Het klinisch effect van de verlaagde blootstelling is niet formeel onderzocht, maar is waarschijnlijk klinisch significant.
Erlotinib is a substrate for the P-glycoprotein active substance transporter.
Erlotinib is een substraat van het P-glycoproteïne transportsysteem voor geneesmiddelen.
Concomitant administration of inhibitors of Pgp, e. g. cyclosporine and verapamil, may lead to altered distribution and/ or altered elimination of erlotinib.
Gelijktijdige toediening van remmers van Pgp, bijv. ciclosporine en verapamil, kan leiden tot een verandering in de distributie en/ of een verandering in de eliminatie van erlotinib.
CNS toxicity has not been established.
De gevolgen van deze interactie voor bijv. toxiciteit van het CZS zijn nog niet vastgesteld.
Caution should be exercised in such situations.
Voorzichtigheid dient in acht te worden genomen in deze situatie.
Co-administration of
Geneesmiddelen die de pH veranderen van het bovenste gedeelte van het maagdarmstelsel, kunnen de oplosbaarheid van erlotinib en daardoor ook de biologische beschikbaarheid veranderen.
5 erlotinib with omeprazole, a proton pump inhibitor (PPI), decreased the erlotinib exposure [AUC] and maximum concentration [Cmax] by 46% and 61%, respectively.
Gelijktijdige toediening van erlotinib met omeprazol, een protonpompremmer, verminderde de erlotinibblootstelling [AUC] en de maximumconcentratie [Cmax] met respectievelijk 46% en 61%.
There was no change to Tmax or half-life.
Er was geen verandering in Tmax of halfwaardetijd.
Concomitant administration of Tarceva with 300 mg ranitidine, an H2-receptor antagonist, decreased erlotinib exposure [AUC] and maximum concentrations [Cmax] by 33% and 54%, respectively.
Gelijktijdige toediening van Tarceva met 300 mg ranitidine, een H2-receptor antagonist, verminderde de blootstelling aan erlotinib [AUC] en de maximum concentraties [Cmax] met respectievelijk 33% en 54%.
Increasing the dose of Tarceva when co-administered with such agents is not likely to compensate for this loss of exposure.
Het verhogen van de dosering Tarceva bij gelijktijdige toediening met dit soort middelen zal het verlies aan blootstelling waarschijnlijk niet kunnen compenseren.
However, when Tarceva was dosed in a staggered manner 2 hours before or 10 hours after ranitidine 150 mg b. i. d., erlotinib exposure [AUC] and maximum concentrations [Cmax] decreased only by 15% and 17%, respectively.
Wanneer Tarceva echter gespreid werd gedoseerd, twee uur voor of 10 uur na ranitidine 150 mg tweemaal daags, daalden de erlotinib blootstelling [AUC] en de maximale concentraties [Cmax] slechts met respectievelijk 15% en 17%.
The effect of antacids on the absorption of erlotinib have not been investigated but absorption may be impaired, leading to lower plasma levels.
Het effect van antacida op de absorptie van erlotinib is niet onderzocht, maar de absorptie zou verminderd kunnen zijn, wat lagere plasmaspiegels kan veroorzaken.
In summary, the combination of erlotinib with proton pump inhibitors should be avoided.
Samengevat: de combinatie van erlotinib met protonpompremmers dient te worden vermeden.
Tarceva must be taken at least 2 hours before or 10 hours after ranitidine dosing.
Als het gebruik van ranitidine wordt overwogen, dient dit gespreid te geschieden, d. w. z. dat Tarceva minstens twee uur voor, of 10 uur na de ranitidine toediening wordt gegeven.
In a Phase Ib study, there were no significant effects of gemcitabine on the pharmacokinetics of erlotinib nor were there significant effects of erlotinib on the pharmacokinetics of gemcitabine.
Evenmin waren er significante effecten van erlotinib op de farmacokinetiek van gemcitabine.
Erlotinib increases platinum concentrations.
Erlotinib verhoogt platinaconcentraties.
In a clinical study, the concomitant use of erlotinib with carboplatin and paclitaxel led to an increase of total platinum AUC0-48 of 10.6%.
In een klinische studie leidde het gelijktijdige gebruik van erlotinib met carboplatine en paclitaxel tot een toename van de totale platina AUC0-48 met 10,6%.
Although statistically significant, the magnitude of this difference is not considered to be clinically relevant.
Ondanks de statistische significantie wordt de omvang van dit verschil niet als klinisch relevant gezien.
In clinical practice, there may be other co-factors leading to an increased exposure to carboplatin like renal impairment.
In de klinische praktijk kunnen er andere co-factoren zijn die leiden tot een verhoogde blootstelling aan carboplatine, zoals een vermindere nierfunctie.
There were no significant effects of carboplatin or paclitaxel on the pharmacokinetics of erlotinib.
Er waren geen significante effecten van carboplatine of paclitaxel op de farmacokinetiek van erlotinib.
Capecitabine may increase erlotinib concentrations.
Capecitabine kan de erlotinib concentraties verhogen.
When erlotinib was given in combination with capecitabine, there was a statistically significant increase in erlotinib AUC and a borderline increase in Cmax when compared with values observed in another study in which erlotinib was given as single agent.
Als erlotinib in combinatie met capecitabine wordt gegeven, is er een statistisch significante toename in de AUC van erlotinib en een grenswaarde stijging in Cmax vergeleken met waarden die gezien werden in een andere studie waarbij alleen erlotinib werd toegediend.
There were no significant effects of erlotinib on the pharmacokinetics of capecitabine.
Er waren geen significante effecten van erlotinib op de farmacokinetiek van capecitabine.
There are no studies in pregnant women using erlotinib.
Er zijn geen studies met erlotinib uitgevoerd bij zwangere vrouwen.
Studies in animals have shown some reproductive toxicity (see section 5.3).
Uit experimenteel onderzoek bij dieren is enige reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3).
Women of childbearing potential must be advised to avoid pregnancy while on Tarceva.
Vrouwen in de vruchtbare leeftijd moeten geadviseerd worden zwangerschap te vermijden tijdens de behandeling met Tarceva.
Adequate contraceptive methods should be used during therapy, and for at least 2 weeks after completing therapy.
Effectieve anticonceptie moet gebruikt worden tijdens en tot ten minste 2 weken na de behandeling.
Treatment should only be continued in pregnant women if the potential benefit to the mother outweighs the risk to the foetus.
Behandeling bij een zwangere vrouw moet slechts voortgezet worden indien het mogelijke voordeel voor de moeder opweegt tegen het risico voor de foetus.
It is not known whether erlotinib is excreted in human milk.
Het is niet bekend of erlotinib wordt uitgescheiden in humane moedermelk.
Because of the potential harm to the infant, mothers should be advised against breastfeeding while receiving Tarceva.
Vanwege de mogelijke schade voor het kind dienen moeders geadviseerd te worden om geen borstvoeding te geven terwijl ze Tarceva krijgen.
No studies on the effects on the ability to drive and use machines have been performed; however erlotinib is not associated with impairment of mental ability.
Erlotinib is echter niet in verband gebracht met verstoring van de geestelijke bekwaamheid.
Non-small cell lung cancer (Tarceva administered as single agent in study BR.21):
Niet-kleincellig longkanker (Tarceva toegediend als monotherapie in onderzoek BR.21):
Rash (75%) and diarrhoea (54%) were the most commonly reported adverse drug reactions (ADRs).
Uitslag (75%) en diarree (54%) waren de vaakst gemelde bijwerkingen.
Most were Grade 1/ 2 in severity and manageable without intervention.
De meeste meldingen hadden graad 1 / 2 ernst en waren zonder interventie onder controle te krijgen.
Grade 3/ 4 rash and diarrhoea occurred in 9% and 6%, respectively in Tarceva-treated patients and each resulted in study discontinuation in 1% of patients.
Graad 3 / 4 uitslag en diarree kwamen voor bij respectievelijk 9% en 6% van de met Tarceva behandelde patiënten en beide bijwerkingen resulteerden in 1% van de gevallen met het stoppen van de studie.
Dose reduction for rash and diarrhoea was needed in 6% and 1% of patients, respectively.
Dosisvermindering voor respectievelijk uitslag en diarree was nodig in 6% en 1% van de patiënten.
In study BR.21, the median time to onset of rash was 8 days, and the median time to onset of diarrhoea was 12 days.
In de studie BR.21 was de mediane tijd tot begin van de uitslag 8 dagen en de mediane tijd tot begin van de diarree was 12 dagen.
6 Adverse events occurring more frequently (≥ 3%) in Tarceva-treated patients than in the placebo group in the pivotal study BR.21, and in at least 10% of patients in the Tarceva group, are summarised by National Cancer Institute-Common Toxicity Criteria (NCI-CTC) Grade in Table 1.
Bijwerkingen die frequenter voorkwamen (≥ 3%) bij met Tarceva behandelde patiënten dan in de placebo groep in de cruciale studie BR.21 en bij ten minste 10% van de patiënten in de Tarceva groep worden gerangschikt volgens de National Cancer Institute-Common Toxicity Criteria (NCI-CTC) graad in Tabel 1.
Very common ADRs in study BR.21
Zeer vaak voorkomende bijwerkingen in studie BR.21
NCI-CTC
NCI-CTC Graad
Grade Grade
graden
3 4 Grade 3
3 4 graden 3
MedDRA Preferred Term Total patients with any AE Infections and infestations
MedDRA Term Totaal aantal patiënten met enige
Infection* Metabolism and nutrition disorders
Infectie* Voedings-en stofwisselingsstoornissen
Anorexia Eye disorders
Anorexie Oogaandoeningen
Conjunctivitis Keratoconjunctivitis sicca Respiratory, thoracic and mediastinal disorders
Conjunctivitis Keratoconjunctivitis sicca
< 1 0
4 grad
0 0
%
Dyspnoea Cough Gastrointestinal disorders
Dyspneu Hoest Maagdarmstelselaandoeningen
Diarrhoea** Nausea Vomiting Stomatitis Abdominal pain Skin and subcutaneous tissue disorders
Diarree** Misselijkheid Braken Stomatitis Buikpijn Huid- en onderhuidaandoeningen
Rash*** Pruritus Dry skin General disorders and administration site conditions
Uitslag*** Pruritus Droge huid Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen
* Severe infections, with or without neutropenia, have included pneumonia, sepsis, and cellulitis. ** Can lead to dehydration, hypokalemia and renal failure. *** Rash included dermatitis acneiform.
* Ernstige infecties, al dan niet met neutropenie, omvatten pneumonie, sepsis en cellulitis ** Kan leiden tot dehydratatie, hypokaliëmie en nierfalen. *** Uitslag omvat acneïforme dermatitis.
Pancreatic cancer (Tarceva administered concurrently with gemcitabine in study PA.3):
Pancreaskanker (Tarceva toegediend in combinatie met gemcitabine in studie PA.3):
The most common adverse reactions in pivotal study PA.3 in pancreatic cancer patients receiving Tarceva 100 mg plus gemcitabine were fatigue, rash and diarrhoea.
De meest voorkomende bijwerkingen in het registratie-onderzoek PA.3 bij patiënten met pancreaskanker die 100 mg Tarceva ontvingen in combinatie met gemcitabine waren vermoeidheid, huiduitslag en diarree.
In the Tarceva plus gemcitabine arm, Grade 3/ 4 rash and diarrhoea were each reported in 5% of patients.
In de arm met Tarceva en gemcitabine werden graad 3/ 4 huiduitslag en diarree gemeld bij 5% van de patiënten.
The median time to onset of rash and diarrhoea was 10 days and 15 days, respectively.
De mediane tijd tot de eerste verschijnselen van huiduitslag en diarree was respectievelijk 10 dagen en 15 dagen.
Rash and diarrhoea each resulted in dose reductions in 2% of patients, and resulted in study discontinuation in up to 1% of patients receiving Tarceva plus gemcitabine.
Zowel huiduitslag als diarree resulteerden in reductie van de dosering bij 2% van de patiënten en in staking van het onderzoek bij 1% van de patiënten die Tarceva plus gemcitabine ontvingen.
7 Adverse events occurring more frequently (≥ 3%) in Tarceva 100 mg plus gemcitabine-treated patients than in the placebo plus gemcitabine group in the pivotal study PA.3, and in at least 10% of patients in the Tarceva 100 mg plus gemcitabine group, are summarised by National Cancer Institute-Common Toxicity Criteria (NCI-CTC) Grade in Table 2.
Bijwerkingen die vaker voorkwamen (≥ 3%) bij met Tarceva 100 mg plus gemcitabine behandelde patiënten dan bij de met placebo plus gemcitabine behandelde groep in het registratie-onderzoek PA.3, en bij ten minste 10% van de patiënten in de groep die behandeld werd met Tarceva 100 mg plus gemcitabine, zijn samengevat volgens de indeling van het National Cancer Institute Common Toxicity Criteria (NCI-CTC) in Tabel 2.
Table 2:
8 Tabel 2:
Very common ADRs in study PA.3 (100 mg cohort)
Zeer vaak voorkomende bijwerkingen in onderzoek PA.3 (100 mg cohort)
Erlotinib N = 259 Any
Erlotinib N = 259 Alle
Weight decreased Psychiatric disorders
Gewichtsafname Psychische stoornissen
Depression Nervous system disorders
Depressie Zenuwstelselaandoeningen
Headache Neuropathy Respiratory, thoracic and mediastinal disorders
Hoofdpijn Neuropathie Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen
Cough Gastrointestinal disorders
Hoest Maagdarmstelselaandoeningen
Diarrhoea** Stomatitis Dyspepsia Flatulence Skin and subcutaneous tissue disorders
Diarree** Stomatitis Dyspepsie Flatulentie Huid- en onderhuidaandoeningen
< 1 0 0 0
1 0 0 0
Rash*** Alopecia General disorders and administration site conditions
Uitslag*** Alopecia Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen
Pyrexia Fatigue Rigors
Pyrexia Vermoeidheid Rigor
* Severe infections, with or without neutropenia, have included pneumonia, sepsis, and cellulitis. ** Can lead to dehydration, hypokalemia and renal failure. *** Rash included dermatitis acneiform.
*Ernstige infecties, al dan niet met neutropenie, omvatten pneumonie, sepsis en cellulitis. ** Kan leiden tot dehydratatie, hypokaliëmie en nierfalen. *** Uitslag omvat acneïforme dermatitis
Other Observations:
Andere waarnemingen:
Safety evaluation of Tarceva is based on the data from 759 patients treated with at least one 150 mg dose of Tarceva monotherapy during Phase III NSCLC study BR.21, Phase II NSCLC study A248-1007, and three Phase II studies in populations other than NSCLC:
Veiligheidsevaluatie van Tarceva is gebaseerd op gegevens van 759 patiënten behandeld met ten minste één 150 mg dosis Tarceva monotherapie de Fase III NSCLC studie BR.21, Fase II NSCLC studie A248-1007 en drie Fase II studies in andere populaties dan NSCLC:
248-101 (ovarian cancer), A248-1003 (head and neck cancer), and OSI2288g (metastatic breast cancer) and the 285 patients who received Tarceva 100 or 150 mg plus gemcitabine in the phase III pancreatic cancer study PA.3.
248-101 (ovarium carcinoom), A248-1003 (hoofd- en halstumoren) en OSI2288g (gemetastaseerde borstkanker) en de285 patiënten die Tarceva 100 of 150 mg met gemcitabine ontvingen in de Fase III pancreaskanker studie PA.3.
8 The following terms are used to rank the undesirable effects by frequency: very common (> 1/ 10); common (> 1/ 100 ,< 1/10); uncommon (> 1/1 ,000, < 1/100); rare (> 1/10,000, < 1/1000); very rare (< 1/10,000) including isolated reports.
De volgende termen worden gebruikt om de ongewenste effecten te rangschikken per frequentie: zeer vaak (> 1/ 10); vaak (> 1/ 100, < 1/10); soms (> 1/1000, < 1/100); zelden (> 1/ 10000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10000) inclusief geïsoleerde gevallen.
The following adverse reactions have been observed in patients who received Tarceva administered as single agent and patients who received Tarceva concurrently with chemotherapy.
9 De volgende bijwerkingen zijn waargenomen bij patiënten die Tarceva kregen als monotherapie, en die Tarceva kregen in combinatie met chemotherapie.
Very common ADR’ s are presented in Tables 1 and 2, ADR ’ s in other frequency categories are summarized below.
Zeer vaak voorkomende bijwerkingen zijn weergegeven in Tabel 1 en 2, bijwerkingen in andere frequentiecategoriën zijn hieronder samengevat.
Gastrointestinal bleeding.
Gastro-intestinale bloedingen.
In clinical studies, some cases have been associated with concomitant warfarin administration (see section 4.5) and some with concomitant NSAID administration.
In klinische studies zijn sommige gevallen geassocieerd met gelijktijdige toediening van warfarine (zie rubriek 4.5) en sommige gevallen met gelijktijdige NSAID toediening.
Common (in PA.3):
Alopecia.
Uncommon
Vaak (in PA 3):
Alopecia.
Droge huid.
Dry skin.
Vaak:
Paronychia.
Paronychia Soms:
Hirsutism, eyelash/ eyebrow changes and brittle and loose nails.
Hirsutisme, veranderingen in wimper/ wenkbrauw en broze en loszittende nagels
Very common (in PA.3) Common (in BR.21):
Zeer vaak (in PA.3) Vaak (in BR 21):
Liver function test abnormalities (including increased alanine aminotransferase [ALT], aspartate aminotransferase [AST], bilirubin).
Afwijkingen van de testuitslagen van de leverfunctie (waaronder verhoogde alanine aminotranferase [ALT], aspartaat aminotransferase [AST], bilirubine).
These were mainly mild or moderate in severity, transient in nature or associated with liver metastases.
Deze gevallen waren voornamelijk mild of matig ernstig, van voorbijgaande aard of geassocieerd met levermetastasen.
Rare cases of hepatic failure (including fatalities) have been reported during use of Tarceva.
Zelden is leverfalen (waaronder met fataal verloop) gemeld tijdens het gebruik van Tarceva.
Confounding factors have included pre-existing liver disease or concomitant hepatotoxic medications (see section 4.4).
Factoren die van invloed zijn, zijn al aanwezige leverziekte of gelijktijdig toegediende hepatotoxische medicatie (zie rubriek 4.4).
Corneal ulcerations have been reported very rarely in patients receiving Tarceva as a complication of mucocutaneous inflammation.
Corneale ulceraties als complicatie van ontsteking van de slijmvliezen zijn zeer zelden gemeld bij patiënten die Tarceva toegediend kregen.
Serious interstitial lung disease (ILD), including fatalities, in patients receiving Tarceva for treatment of NSCLC or other advanced solid tumours (see section 4.4).
Ernstige interstitiële longziekte (ILD), waaronder fatale gevallen, bij patiënten die Tarceva kregen voor de behandeling van NSCLC of andere gevorderde solide tumoren (zie rubriek 4.4).
Single oral doses of Tarceva up to 1000 mg erlotinib in healthy subjects, and up to 1600 mg in cancer patients have been tolerated.
Enkelvoudige orale doses van erlotinib tot 1000 mg bij gezonde personen en tot 1600 mg bij kankerpatiënten werden verdragen.
Repeated twice daily doses of 200 mg in healthy subjects were poorly tolerated after only a few days of dosing.
Herhaalde tweemaal daagse doseringen van 200 mg bij gezonde personen werden slecht verdragen na slechts een paar dagen van toedienen.
Based on the data from these studies, severe adverse events such as diarrhoea, rash and possibly increased activity of liver aminotransferases may occur above the recommended dose.
Gebaseerd op de gegevens van deze studies kunnen ernstige bijwerkingen zoals diarree, uitslag en mogelijk verhoogde activiteit van leveraminotransferasen voorkomen boven de aanbevolen dosering.
In case of suspected overdose, Tarceva should be withheld and symptomatic treatment initiated.
Bij vermoedens van overdosering dient Tarceva gestaakt te worden en symptomatische behandeling dient gestart te worden.
Pharmacotherapeutic group: antineoplastic agent, ATC code:
Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische middelen, ATC-code:
9 Erlotinib is an epidermal growth factor receptor/ human epidermal growth factor receptor type 1 (EGFR also known as HER1) tyrosine kinase inhibitor.
Erlotinib is een epidermale groeifactor receptor/ humane epidermale groeifactor receptor type I (EGFR, ook bekend als HER1) tyrosine kinase remmer.
Erlotinib potently inhibits the intracellular phosphorylation of EGFR.
10 intracellulaire fosforylering van EGFR.
EGFR is expressed on the cell surface of normal cells and cancer cells.
EGFR komt op het celoppervlak van normale en kankercellen tot expressie.
In non-clinical models, inhibition of EGFR phosphotyrosine results in cell stasis and/ or death.
In niet klinische modellen resulteert de remming van EGFR fosfotyrosine in celstasis en/ of celdood.
The efficacy and safety of Tarceva was demonstrated in a randomised, double-blind, placebo-controlled trial (BR.21), in 731 patients with locally advanced or metastatic NSCLC after failure of at least one chemotherapy regimen.
De werkzaamheid en veiligheid van Tarceva werd aangetoond in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebo gecontroleerde studie (BR.21) bij 731 patiënten met lokaal gevorderde of gemetastaseerde NSCLC na falen van ten minste één chemotherapie regime.
Patients were randomised 2:1 to receive Tarceva 150 mg or placebo orally once daily.
Patiënten werden 2:1 gerandomiseerd om Tarceva 150 mg of placebo oraal eenmaal per dag te krijgen.
Study endpoints included overall survival, progression-free survival (PFS), response rate, duration of response, time to deterioration of lung cancer-related symptoms (cough, dyspnoea and pain), and safety.
Studie eindpunten waren totale overleving, progressie-vrije overleving (PFS), mate van respons, duur van de respons, tijd tot verergering van longkanker gerelateerde symptomen (hoest, dyspneu en pijn) en veiligheid.
The primary endpoint was survival.
Het primaire eindpunt was overleving.
Demographic characteristics were well balanced between the two treatment groups.
Demografische karakteristieken waren goed gebalanceerd tussen de twee behandelingsgroepen.
About two-thirds of the patients were male and approximately one-third had a baseline ECOG performance status (PS) of 2, and 9% had a baseline ECOG PS of 3.
Ongeveer tweederde van de patiënten waren mannen en ongeveer eenderde had bij aanvang een ECOG performance status (PS) van 2 en 9% had bij aanvang een ECOG PS van 3.
Ninety-three percent and 92% of all patients in the Tarceva and placebo groups, respectively, had received a prior platinum-containing regimen and 36% and 37% of all patients, respectively, had received a prior taxane therapy.
Respectievelijk 93% en 92% van alle patiënten in de Tarceva en placebo groepen hadden een voorafgaande platinum bevattende regime en respectievelijk 36% en 37% van alle patiënten hadden een voorafgaande taxaan therapie ontvangen.
The adjusted hazard ratio (HR) for death in the Tarceva group relative to the placebo group was 0.73 (95% CI, 0.60 to 0.87) (p = 0.001).
De gecorrigeerde hazard ratio (HR) voor sterfte in de Tarceva groep ten opzichte van de placebo groep was 0,73 (95% BI, 0,60 tot 0,87) (p=0,001).
The percent of patients alive at 12 months was 31.2% and 21.5%, for the Tarceva and placebo groups, respectively.
Het percentage patiënten dat in leven was na 12 maanden was respectievelijk 31,2% en 21,5% voor de Tarceva en de placebo groepen.
The median overall survival was 6.7 months in the Tarceva group (95% CI, 5.5 to 7.8 months) compared with 4.7 months in the placebo group (95% CI, 4.1 to 6.3 months).
De mediane totale overleving verbeterde met 42,5% en was 6,7 maanden in de Tarceva groep (95% BI, 5,5 tot 7,8 maanden) in vergelijking met 4,7 maanden in de placebo groep (95% BI, 4,1 tot 6,3 maanden).
The effect on overall survival was explored across different patient subsets.
Het effect op totale overleving is in verschillende patiënten subgroepen onderzocht.
The effect of Tarceva on overall survival was similar in patients with a baseline performance status (ECOG) of 2-3 (HR = 0.77, CI 0.6-1.0) or 0-1 (HR = 0.73, 0.6-0.9), male (HR = 0.76, CI 0.6-0.9) or female patients (HR = 0.80, CI 0.6-1.1), patients < 65 years of age (HR = 0.75, CI 0.6-0.9) or older patients (HR = 0.79, CI 0.6-1.0), patients with one prior regimen (HR = 0.76, CI 0.6-1.0) or more than one prior regimen (HR = 0.75, CI 0.6-1.0), Caucasian (HR = 0.79, CI 0.6-1.0) or Asian patients (HR = 0.61, 0.4-1.0), patients with adenocarcinoma (HR = 0.71, CI 0.6-0.9) or squamous cell carcinoma (HR = 0.67, CI 0.5-0.9), but not in patients with other histologies (HR 1.04, CI 0.7-1.5), patients with stage IV disease at diagnosis (HR = 0.92, CI 0.7-1.2) or < stage IV disease at diagnosis (HR = 0.65, 0.5-0.8).
Het effect van Tarceva op totale overleving was gelijk bij patiënten met bij aanvang een performance status (ECOG) van 2-3 (HR = 0,77; BI 0,6-1,0) of 0-1 (HR = 0,73; BI 0,6-0,9), mannelijke (HR = 0,76; BI 0,6-0,9) of vrouwelijke patiënten (HR = 0,80; BI 0,6-1,1), patiënten < 65 jaar (HR = 0,75; BI 0,6-0,9) of oudere patiënten (HR = 0,79; BI 0,6-1,0), patiënten met één eerder regime (HR = 0,76; BI 0,6-1,0) of meer dan één voorafgaand regime (HR = 0,75; BI 0,6-1,0), Kaukasische (HR = 0,79; BI 0,6-1,0) of Aziatische patiënten (HR = 0,61; BI 0,4-1,0), patiënten met adenocarcinoom (HR = 0,71; BI 0,6-0,9) of squameuze cel carcinoom (HR = 0,67; BI 0,5-0,9), maar niet bij patiënten met andere histologieën (HR 1,04; BI 0,7-1,5), patiënten met stadium IV ziekte bij diagnose (HR = 0,92; BI 0,7-1,2) of < stadium IV ziekte bij diagnose (HR = 0,65; BI 0,5-0,8).
Patients who never smoked had a much greater benefit from erlotinib (survival HR = 0.42, CI 0.28-0.64) compared with current or ex-smokers (HR = 0.87, CI 0.71-1.05).
Patiënten die nooit gerookt hebben, hadden een veel groter voordeel van erlotinib (overleving HR = 0,42; BI 0,28-0,64) in vergelijking met huidige of ex-rokers (HR = 0,87; BI 0,71-1,05).
In the 45% of patients with known EGFR-expression status, the hazard ratio was 0.68 (CI 0.49-0.94) for patients with EGFR-positive tumours and 0.93 (CI 0.63-1.36) for patients with EGFR-negative tumours (defined by IHC using EGFR pharmDx kit and defining EGFR-negative as less than 10% tumour cells staining).
Bij de 45% patiënten met een bekende EGFR-expressie status, bedroeg de hazard ratio 0,68 (BI 0,49-0,94) voor de patiënten met EGFR-positieve tumoren en 0,93 (BI 0,63-1,36) voor de patiënten met EGFR-negatieve tumoren (vastgesteld door IHC met EGFR pharmDx kit en gedefinieerd als EGFR-negatief wanneer minder dan 10% van de tumorcellen aankleuren).
In the remaining 55% of patients with unknown EGFR-expression status, the hazard ratio was 0.77 (CI 0.61-0.98).
Bij de overige 55% patiënten met onbekende EGFR-expressie status bedroeg de hazard ratio 0,77 (BI 0,61-0,98).
The median PFS was 9.7 weeks in the Tarceva group (95% CI, 8.4 to 12.4 weeks) compared with 8.0 weeks in the placebo group (95% CI, 7.9 to 8.1 weeks).
De mediane PFS bedroeg 9,7 weken voor de Tarceva groep (95% BI, 8,4 tot 12,4 weken) in vergelijking met 8,0 weken voor de placebo groep (95% BI, 7,9 tot 8,1 weken).
The objective response rate by RECIST in the Tarceva group was 8.9% (95% CI, 6.4 to 12.0).
RECIST voor de Tarceva groep bedroeg 8,9% (95% BI, 6,4 tot 12,0).
The first 330 patients were centrally assessed (response rate 6.2%); 401 patients were investigator- assessed (response rate 11.2%).
De eerste 330 patiënten waren centraal beoordeeld (mate van respons 6,2%); 401 patiënten waren door de onderzoeker beoordeeld (mate van respons 11,2%).
The median duration of response was 34.3 weeks, ranging from 9.7 to 57.6+ weeks.
De mediane duur van respons was 34,3 weken, variërend van 9,7 tot 57,6+ weken.
The proportion of patients who experienced complete response, partial response or stable disease was 44.0% and 27.5%, respectively, for the Tarceva and placebo groups (p = 0.004).
Het deel van de patiënten met complete respons, gedeeltelijke respons of stabiele ziekte, bedroeg respectievelijk 44,0% en 27,5% voor de Tarceva en de placebo groep (p = 0,004).
10 A survival benefit of Tarceva was also observed in patients who did not achieve an objective tumour response (by RECIST).
RECIST) bereikten.
This was evidenced by a hazard ratio for death of 0.82 (95% CI, 0.68 to 0.99) among patients whose best response was stable disease or progressive disease.
Dit werd bewezen door een hazard ratio voor sterfte van 0,82 (95% BI, 0,68 tot 0,99) onder patiënten voor wie de beste respons stabiele ziekte of progressie-vrije overleving was.
Tarceva resulted in symptom benefits by significantly prolonging time to deterioration in cough, dyspnoea and pain, versus placebo.
Tarceva resulteerde in symptoom voordelen door significant de tijd tot verergering van hoest, dyspneu en pijn te verlengen ten opzichte van placebo.
The efficacy and safety of Tarceva in combination with gemcitabine as a first-line treatment was assessed in a randomised, double-blind, placebo-controlled trial in patients with locally advanced, unresectable or metastatic pancreatic cancer.
De veiligheid en werkzaamheid van Tarceva in combinatie met gemcitabine als eerstelijnsbehandeling zijn vastgesteld in een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerde onderzoek bij patiënten met lokaal gevorderde, inoperabele of gemetastaseerde pancreaskanker.
Patients were randomised to receive Tarceva or placebo once daily on a continuous schedule plus gemcitabine IV (1000 mg/ m2, Cycle 1 - Days 1, 8, 15, 22, 29, 36 and 43 of an 8 week cycle; Cycle 2 and subsequent cycles - Days 1, 8 and 15 of a 4 week cycle [approved dose and schedule for pancreatic cancer, see the gemcitabine SPC]).
Patiënten werden gerandomiseerd om Tarceva of placebo eenmaal daags te krijgen volgens een continu schema met gemcitabine IV (1000 mg/ m2, cyclus 1 - dag 1, 8, 15, 22, 29, 36 en 43 van een 8-weekse cyclus; cyclus 2 en vervolgkuren - dag 1, 8 en 15 van een 4-weekse cyclus [zie de gemcitabine SPC voor goedgekeurde dosering en schema bij pancreaskanker]).
Tarceva or placebo was taken orally once daily until disease progression or unacceptable toxicity.
De eindpunten van het onderzoek waren totale overleving, mate van respons en progressievrije overleving (PFS).
The primary endpoint was overall survival.
Het primaire eindpunt was overleving.
Baseline demographic and disease characteristics of the patients were similar between the 2 treatment groups, 100 mg Tarceva plus gemcitabine or placebo plus gemcitabine, except for a slightly larger proportion of females in the erlotinib/ gemcitabine arm compared with the placebo/ gemcitabine arm:
Bij aanvang waren demografische en ziektekenmerken van de patiënten gelijk tussen de twee behandelgroepen, 100 mg Tarceva plus gemcitabine of placebo plus gemcitabine, uitgezonderd van een enigszins groter aandeel vrouwen in de erlotinib/ gemcitabine arm in vergelijking met de placebo/ gemcitabine arm:
Baseline Females Baseline ECOG performance status (PS) = 0 Baseline ECOG performance status (PS) = 1 Baseline ECOG performance status (PS) = 2 Metastatic disease at baseline
Waarden bij aanvang Vrouwen ECOG performance status (PS) bij aanvang = 0 ECOG performance status (PS) bij aanvang = 1 ECOG performance status (PS) bij aanvang = 2 Gemetastaseerde ziekte bij aanvang
Survival was evaluated in the intent-to-treat population based on follow-up survival data.
Overleving was vastgesteld in de “ Intent-To-Treat” populatie, op basis van follow-up overlevingsdata.
Results are shown in the table below (results for the group of metastatic and locally advanced patients are derived from exploratory subgroup analysis).
De resultaten zijn weergegeven in onderstaande tabel (resultaten voor de groep patiënten met gemetastaseerde en lokaal gevorderde ziekte zijn afkomstig uit een oriënterende subgroepanalyse).
CI of
BI of Δ
P-
HR
Outcome
BI of HR
(months)
P-
(months) (months) Overall Population
Mediane totale
CI of Δ
(maanden) (maanden)
HR HR
(maanden) Totale populatie
value
waarde
Median overall survival
overleving
6.4
6,4 6,0
6.0
0,41
-0.54-1.64
Gemiddelde
Mean overall survival
totale overleving
7.6
8,8 7,6
Metastatic Population Median overall survival
Gemetastaseerde populatie Mediane totale overleving
-0.26-1.56
Gemiddelde
Locally Advanced Population Median overall survival
Lokaal gevorderde populatie Mediane totale overleving
-2.43-2.96
Gemiddelde
11 Overall Survival – All Patients 1.0
Totale overleving – Alle patiënten 1.0
0.9
0.9 Overlevingswaarschijnlijkheid
HR = 0.82 (95% CI:
HR = 0.82 (95% BI:
0.3 0.2 0.1 0.0
0.3 0.2 0.1
Median OS = 6.4 months
Mediaan OS = 6.4 maanden
Overall Survival – Patients with Distant Metastases 1.0
13 Totale overleving (OS) – Patiënten met metastases op
0.9
1.0 0.9
HR = 0.80 (95% CI:
HR = 0.80 (95% BI:
Median OS = 5.93 months
Mediaan OS = 5.93 maanden
0.1 gemcitabine (n = 197) Median OS = 5.0 6 months 0.0
0.1 gemcitabine (n = 197) Mediaan OS = 5.0 6 maanden 0.0
In a post-hoc analysis, patients with favourable clinical status at baseline (low pain intensity, good QoL and good PS) may derive more benefit from Tarceva.
In een post-hoc analyse blijkt dat patiënten met een gunstige klinische status (lage pijnintensiteit, goede QoL en een goede PS) meer voordeel van Tarceva kunnen ondervinden.
The benefit is mostly driven by the presence of a low pain intensity score.
Het voordeel komt voornamelijk voor uit de aanwezigheid van een lage pijnintensiteitsscore.
90% of patients on Tarceva developed rash within the first 44 days.
90% van de patiënten die Tarceva ontvingen ontwikkelden huiduitslag binnen de eerste 44 dagen.
The median time to onset of rash was 10 days.
De mediane tijd tot het ontstaan van huiduitslag was 10 dagen.
A fter oral administration, erlotinib peak plasma levels are obtained in approximately 4 hours after oral dosing.
Erlotinib piekplasmaspiegels worden ongeveer 4 uur na de orale toediening bereikt.
A study in normal healthy volunteers provided an estimate of the absolute bioavailability of 59%.
Een studie bij normale gezonde vrijwilligers leverde een schatting van de absolute biologische beschikbaarheid op van 59%.
The exposure after an oral dose may be increased by food.
De blootstelling na een orale dosis kan verhoogd zijn met voedsel.
Erlotinib has a mean apparent volume of distribution of 232 l and distributes into tumour tissue of humans.
Erlotinib heeft een gemiddeld schijnbaar distributievolume van 232 l en diffundeert in humaan tumorweefsel.
In a study of 4 patients (3 with non-small cell lung cancer [NSCLC], and 1 with laryngeal cancer) receiving 150 mg daily oral doses of Tarceva, tumour samples from surgical excisions on Day 9 of treatment revealed tumour concentrations of erlotinib that averaged 1,185 ng/g of tissue.
In een studie met 4 patiënten (3 met niet-kleincellige longkanker [NSCLC] en 1 met larynx kanker) die 150 mg dagelijkse doses Tarceva kregen vertoonden tumormonsters van chirurgisch verkregen excisies op Dag 9 van de behandeling erlotinib concentraties in de tumor van gemiddeld 1,185 ng/g weefsel.
This corresponded to an overall average of 63% (range 5-161%) of the steady state observed peak plasma concentrations.
Dit kwam overeen met een totaal gemiddelde van 63% (bereik 5-161%) van de bij steady state waargenomen piekplasmaspiegels.
The primary active metabolites were present in tumour at concentrations averaging 160 ng/g tissue, which corresponded to an overall average of 113% (range 88-130%) of the observed steady state peak plasma concentrations.
De primaire actieve metabolieten waren aanwezig in tumoren in concentraties van gemiddeld 160 ng/g weefsel, dat overeenkwam met een totaal gemiddelde van 113% (bereik 88-130%) van de waargenomen steady state piekplasmaspiegels.
Plasma protein binding is approximately 95%.
Plasma eiwitbinding is ongeveer 95%.
Erlotinib binds to serum albumin and alpha-1 acid glycoprotein (AAG).
Erlotinib bindt aan serumalbumine en alfa-1 zuur glycoproteïne (AAG).
Erlotinib is metabolised in the liver by the hepatic cytochromes in humans, primarily CYP3A4 and to a lesser extent by CYP1A2.
Erlotinib wordt bij mensen in de lever omgezet door levercytochromen, voornamelijk door CYP3A4 en in mindere mate door CYP1A2.
Extrahepatic metabolism by CYP3A4 in intestine, CYP1A1 in lung, and 1B1 in tumour tissue potentially contribute to the metabolic clearance of erlotinib.
Er zijn 3 belangrijke omzettingsroutes geïdentificeerd:
1) O-demethylation of either side chain or both, followed by oxidation to the carboxylic acids; 2) oxidation of the acetylene moiety followed by hydrolysis to the aryl carboxylic acid; and 3) aromatic hydroxylation of the phenyl-acetylene moiety.
1) O-demethylering van één van beide zijketens of beiden, gevolgd door oxidatie tot de carboxylzuren; 2) oxidatie van de acetyleen groep gevolgd door hydrolyse tot het arylcarboxylzuur; en 3) aromatische hydroxylering van de fenyl-acetyleen
The primary metabolites OSI-420 and OSI-413 of erlotinib produced by O-demethylation of either side chain have comparable potency to erlotinib in non-clinical in vitro assays and in vivo tumour models.
De primaire metabolieten OSI-420 en OSI-413 van erlotinib geproduceerd door O-demethylering van één van beide zijketens hebben een potentie vergelijkbaar met deze van erlotinib in niet-klinische in vitro assays en in vivo tumormodellen.
They are present in plasma at levels that are < 10% of erlotinib and display similar pharmacokinetics as erlotinib.
Ze zijn aanwezig in het plasma met spiegels die < 10% van erlotinib zijn en vertonen een farmacokinetiek vergelijkbaar met deze van erlotinib.
Erlotinib is excreted predominantly as metabolites via the faeces (> 90%) with renal elimination accounting for only a small amount (approximately 9%) of an oral dose.
Erlotinib wordt voornamelijk uitgescheiden als metabolieten via de faeces (> 90%) waarbij eliminatie via de nieren slechts een klein gedeelte (ongeveer 9%) van een orale dosis voor zijn rekening neemt.
Less than 2% of the orally administered dose is excreted as parent substance.
Minder dan 2% van de oraal toegediende dosis wordt uitgescheiden als onveranderde stof.
A population pharmacokinetic analysis in 591 patients receiving single agent Tarceva shows a mean apparent clearance of 4.47 l/hour with a median half-life of 36.2 hours.
Een populatie farmacokinetische analyse bij 591 patiënten die alleen het middel Tarceva kregen vertoonde een gemiddeld schijnbare klaring van 4,47 l/uur met een mediane halfwaardetijd van 36,2 uur.
Therefore, the time to reach steady state plasma concentration would be expected to occur in approximately 7-8 days.
Daarom wordt verwacht dat het punt waarop de steady state plasmaspiegel bereikt wordt na ongeveer 7-8 dagen plaatsvindt.
Pharmacokinetics in special populations:
Farmacokinetiek in speciale populaties:
Based on population pharmacokinetic analysis, no clinically significant relationship between predicted apparent clearance and patient age, bodyweight, gender and ethnicity were observed.
Gebaseerd op een populatie farmacokinetische analyse werd geen klinisch significant verband waargenomen tussen voorspelde schijnbare klaring en de leeftijd van de patiënt, lichaamsgewicht, geslacht en etniciteit.
Patient factors, which correlated with erlotinib pharmacokinetics, were serum total bilirubin, AAG and current smoking.
Patiënten factoren die correleerden met de farmacokinetiek van erlotinib waren serum totaal bilirubine, AAG en het huidige rookgedrag.
Increased serum concentrations of total bilirubin and AAG concentrations were associated with a reduced erlotinib clearance.
Verhoogde serumconcentraties van totaal bilirubine en AAG concentraties werden geassocieerd met een verminderde erlotinibklaring.
The clinical relevance of these differences is unclear.
De klinische relevantie van deze verschillen is onduidelijk.
However, smokers had an increased rate of erlotinib clearance.
Rokers hadden echter een toegenomen erlotinibklaring.
This was confirmed in a pharmacokinetic study in non-smoking and currently cigarette smoking healthy subjects receiving a single oral dose of 150 mg erlotinib.
Dit werd bevestigd in een farmacokinetisch onderzoek onder niet-rokende en huidige sigarettenrokende gezonde vrijwilligers die een enkelvoudige dosering van 150 mg erlotinib ontvingen.
The geometric mean of the Cmax was 1056 ng/mL in the non-smokers and 689 ng/mL in the smokers with a mean ratio for smokers to non-smokers of 65.2% (95% CI:
Het geometrisch gemiddelde voor Cmax was 1056 ng/ml bij niet-rokers en 689 ng/ml bij rokers, met een gemiddelde ratio voor rokers tot niet-rokers van 65,2% (95% BI:
44.3 to 95.9, p = 0.031).
44,3 tot 95,9; p = 0,031).
The geometric mean of the AUC0-inf was 18726 ng•h/mL in the non-smokers and 6718 ng•h/mL in the smokers with a mean ratio of 35.9% (95% CI:
Het geometrisch gemiddelde voor de AUC0-inf was 18726 ng•h/ml bij niet-rokers en 6718 ng•h/ml bij rokers, met een gemiddelde ratio van 35,9% (95% BI:
23.7 to 54.3, p < 0.0001).
23,7 tot 54,3; p < 0,0001).
The geometric mean of the C24h was 288 ng/mL in the non-smokers and 34.8 ng/mL in the smokers with a mean ratio of 12.1% (95% CI:
Het geometrisch gemiddelde van C24h was 288 ng/ml bij niet-rokers en 34,8 ng/ml bij rokers, met een gemiddelde ratio van 12,1% (95% BI:
4.82 to 30.2, p = 0.0001).
4,82 tot 30,2; p = 0,0001).
In the pivotal Phase III NSCLC trial, current smokers achieved erlotinib steady state trough plasma concentration of 0.65 µg/mL (n=16) which was approximately 2-fold less than the former smokers or patients who had never smoked (1.28 µg/mL, n=108).
In de cruciale fase III NSCLC-studie, bereikten huidige rokers de erlotinib 'steady state' laagste plasmaconcentratie van 0,65 µg/ml (n=16) die ongeveer tweemaal minder was dan bij voormalige rokers of patiënten die nooit eerder hadden gerookt (1,28µg/ml, n=108).
This effect was accompanied by a 24% increase in apparent erlotinib plasma clearance.
Dit effect ging samen met een toename van 24% van schijnbare erlotinib plasmaklaring.
13 current smokers, pharmacokinetic analyses at steady-state indicated a dose proportional increase in erlotinib exposure when the Tarceva dose was increased from 150 mg to the maximum tolerated dose of 300 mg.
In een fase I dosisescalatie studie bij NSCLC patiënten die rookten, duiden de farmacokinetische analyses bij 'steady state' op een dosisproportionele toename van erlotinib blootstelling wanneer de Tarceva dosis werd verhoogd van 150 mg tot de maximaal getolereerde dosis van 300 mg.
Steady-state trough plasma concentrations at a 300 mg dose in current smokers in this study was 1.22 µg/mL (n=17).
De 'steady state' laagste plasmaconcentratie bij een 300 mg dosering bij huidige rokers in deze studie was 1,22 µg/ml (n=17).
Based on the results of pharmacokinetic studies, current smokers should be advised to stop smoking while taking Tarceva, as plasma concentrations could be reduced otherwise.
Gebaseerd op de resultaten van deze farmacokinetische studies, dienen huidige rokers geadviseerd te worden om te stoppen met roken gedurende het gebruik van Tarceva, omdat anders de plasmaconcentraties verlaagd kunnen zijn.
Based on population pharmacokinetic analysis, the presence of an opioid appeared to increase exposure by about 11%.
Gebaseerd op de populatie farmacokinetische analyse, verhoogt de aanwezigheid van een opiaat de beschikbaarheid met ongeveer 11%.