qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Not known*
Vaak verhoogde aspartaataminotransferase (AST) in serum en/of verhoogde alanineaminotransferase (ALT) in serum, hyperbilirubinemie Soms acute hepatitis Niet bekend *
hepatic failure
leverfalen
hepatitis, increased transaminases, hepatic steatosis
hepatitis, verhoogde transaminasen, hepatische steatosis
Uncommon Psychiatric disorders:
Soms gynaecomastie Psychische stoornissen:
depression (severe in 1.6%), anxiety, abnormal dreams, insomnia
depressie (ernstig bij 1,6%), angst, abnormale dromen, slapeloosheid
abnormal dreams, insomnia
abnormale dromen, slapeloosheid
suicide attempt, suicide ideation, mania, paranoia, hallucination, euphoric mood, affect lability, confusional state, aggression
zelfmoordpoging, suïcidale gedachten, manie, paranoia, hallucinatie, euforie, affectlabiliteit, verwarring, agressie
completed suicide, psychosis, delusion, neurosis
ten uitvoer gebrachte suïcide, psychose, waanvoorstellingen, neurose
* These adverse reactions have been identified through post-marketing safety surveillance and the frequency is not known.
* Deze bijwerkingen zijn vastgesteld tijdens post-marketing bewaking met betrekking tot de veiligheid en de frequentie is niet bekend.
The following adverse reactions, listed under the body system headings above, may occur as a consequence of proximal renal tubulopathy: rhabdomyolysis, osteomalacia (manifested as bone pain and infrequently contributing to fractures), hypokalaemia, muscular weakness, myopathy and hypophosphataemia.
De volgende bijwerkingen, die onder de hierboven aangegeven lichaamssystemen zijn genoemd, kunnen optreden als gevolg van proximale niertubulopathie: rabdomyolyse, osteomalacie (die zich manifesteert als botpijn en zelden bijdraagt aan het ontstaan van fracturen), hypokaliëmie, spierzwakte, myopathie en hypofosfatemie.
These events are not considered to be causally associated with tenofovir disoproxil fumarate therapy in the absence of proximal renal tubulopathy.
Er wordt vanuit gegaan dat deze bijwerkingen bij afwezigheid van proximale niertubulopathie niet in een oorzakelijk verband staan met de behandeling met tenofovirdisoproxilfumaraat.
Rash with efavirenz: rashes are usually mild-to-moderate maculopapular skin eruptions that occur within the first two weeks of initiating therapy with efavirenz.
Gewoonlijk gaat het om lichte tot matig-ernstige maculopapulaire huiduitslag die optreedt in de eerste twee weken na instelling van de therapie met efavirenz.
In clinical studies, 1.7% of patients treated with efavirenz discontinued therapy because of rash.
In klinisch onderzoek stopte 1,7% van de met efavirenz behandelde patiënten vanwege huiduitslag met de therapie.
Efavirenz can be reinitiated in patients interrupting therapy because of rash.
Patiënten die de behandeling met efavirenz wegens uitslag onderbreken, kunnen die later hervatten.
Use of appropriate antihistamines and/ or corticosteroids is recommended when efavirenz is restarted.
Bij hervatting van de therapie met efavirenz wordt gebruik van geschikte antihistaminica en/of corticosteroïden aanbevolen.
Experience with efavirenz in patients who discontinued other antiretroviral agents of the non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor (NNRTI) class is limited.
Er is weinig bekend over de effecten van efavirenz bij patiënten die stopten met het gebruik van andere antiretrovirale middelen uit de categorie non-nucleoside reverse transcriptase-remmers (NNRTI’ s).
Nine of these patients
Negentien patiënten die nevirapine vanwege het optreden van huiduitslag hebben stopgezet, werden met efavirenz behandeld.
23 developed mild-to-moderate rash while receiving therapy with efavirenz, and two discontinued because of rash.
Negen van deze patiënten ontwikkelden tijdens behandeling met efavirenz lichte tot matig-ernstige huiduitslag, en twee stopten daarom met de therapie.
Psychiatric symptoms with efavirenz: patients with a history of psychiatric disorders appear to be at greater risk of serious psychiatric adverse reactions listed in the efavirenz column of Table 4 with the frequency of events ranging from 0.3% for manic reactions to 2.0% for both severe depression and suicidal ideation.
Patiënten met een voorgeschiedenis van psychische aandoeningen lijken een groter risico te lopen op de ernstige psychische bijwerkingen die staan vermeld in de kolom onder efavirenz in tabel 4, waarbij de frequentie van de bijwerkingen varieert van 0,3% voor manische reacties tot 2,0% voor zowel ernstige depressie als suïcidale gedachten.
Nervous system symptoms with efavirenz: in clinical controlled studies, nervous system symptoms of moderate-to-severe intensity were experienced by 19.4% of patients compared to 9.0% of patients receiving control regimens.
Bij gecontroleerd klinisch onderzoek had 19,4% van de patiënten matig-ernstige tot ernstige neurologische symptomen versus 9,0% van de patiënten in de controlegroepen.
These symptoms were severe in 2.0% of patients receiving efavirenz 600 mg daily and in 1.3% of patients receiving control regimens.
De symptomen waren ernstig bij 2,0% van de patiënten die 600 mg efavirenz per dag kregen en bij 1,3% van de patiënten in de controlegroepen.
In clinical studies 2.1% of patients treated with 600 mg of efavirenz discontinued therapy because of nervous system symptoms.
In klinisch onderzoek stopte 2,1% van de patiënten die 600 mg efavirenz kregen met de therapie wegens neurologische symptomen.
Nervous system symptoms usually begin during the first one or two days of therapy and generally resolve after the first two to four weeks.
Neurologische symptomen beginnen meestal tijdens de eerste dag of de eerste twee dagen van de therapie en verdwijnen over het algemeen na de eerste twee tot vier weken.
Nervous system symptoms may occur more frequently when efavirenz is taken concomitantly with meals possibly due to increased efavirenz plasma levels (see section 5.2).
Als efavirenz met de maaltijd wordt ingenomen, kunnen neurologische symptomen vaker optreden, mogelijk als gevolg van verhoogde efavirenzspiegels in het plasma (zie rubriek 5.2).
Dosing at bedtime seems to improve the tolerability of these symptoms (see section 4.2).
Bij toediening voor het slapen gaan lijkt de verdraagbaarheid van deze symptomen te verbeteren (zie rubriek 4.2).
Analysis of long-term data from a clinical study (median follow-up 180 weeks, 102 weeks and 76 weeks for patients treated with efavirenz + zidovudine + lamivudine, efavirenz + indinavir, and indinavir + zidovudine + lamivudine, respectively) showed that, beyond 24 weeks of therapy, the incidences of new-onset nervous system symptoms among efavirenz-treated patients were generally similar to those in the control arm.
Uit analyse van lange-termijn gegevens uit een klinisch onderzoek (mediane follow-up 180 weken, 102 weken en 76 weken voor patiënten die werden behandeld met respectievelijk efavirenz + zidovudine + lamivudine, efavirenz + indinavir en indinavir + zidovudine + lamivudine) bleek dat na 24 weken therapie de incidentie van nieuw optredende neurologische symptomen bij met efavirenz behandelde patiënten over het algemeen overeenkwam met die in de controlegroep.
Lactic acidosis: lactic acidosis, usually associated with hepatic steatosis, has been reported with the use of nucleoside analogues (see section 4.4).
Bij het gebruik van nucleoside-analogen is melding gemaakt van lactaatacidose, gewoonlijk samengaand met hepatische steatosis (zie rubriek 4.4).
HIV/ HBV or HCV co-infected patients:
Gelijktijdig met HIV/HBV of HCV geïnfecteerde patiënten:
Only a limited number of patients were co-infected with HBV (n=13) or HCV (n=26) in study GS-01-934.
Tijdens onderzoek GS-01-934 was slechts een beperkt aantal patiënten gelijktijdig geïnfecteerd met HBV (n=13) of HCV (n=26).
The adverse reaction profile of efavirenz, emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate in patients co-infected with HIV/ HBV or HIV/ HCV was similar to that observed in patients infected with HIV without co-infection.
Het bijwerkingenprofiel van efavirenz, emtricitabine en tenofovirdisoproxilfumaraat bij HIV-patiënten met gelijktijdige HBV- of HCV-infectie was gelijk aan het profiel dat waargenomen wordt bij HIV-patiënten zonder gelijktijdige HBV- of HCV-infectie.
However, as would be expected in this patient population, elevations in AST and ALT occurred more frequently than in the general HIV infected population.
Zoals echter te verwachten was bij deze patiëntengroep kwamen verhogingen in AST- en ALT-spiegels vaker voor dan bij de algemene met HIV geïnfecteerde groep.
Amylase: in clinical studies, asymptomatic increases in serum amylase levels > 1.5 times the ULN were seen in 10% of patients treated with efavirenz and 6% of patients treated with control regimens.
In klinisch onderzoek werden bij 10% van de met efavirenz behandelde patiënten en 6% van de patiënten in de controlegroepen asymptomatische verhogingen van het serumamylase tot > 1,5 maal ULN gezien.
Lipids, lipodystrophy and metabolic abnormalities: combination antiretroviral therapy has been associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin-resistance, hyperglycaemia and hyperlactataemia (see section 4.4).
Antiretrovirale combinatietherapie is in verband gebracht met metabole afwijkingen zoals hypertriglyceridemie, hypercholesterolemie, insulineresistentie, hyperglykemie en hyperlactatemie (zie rubriek 4.4).
Immune Reactivation Syndrome: in HIV infected patients with severe immune deficiency at the time of initiation of CART, an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic infections may arise (see section 4.4).
Bij met HIV geïnfecteerde patiënten die op het moment dat de CART wordt gestart een ernstige immunodeficiëntie hebben, kan zich een ontstekingsreactie op asymptomatische of nog aanwezige opportunistische infecties voordoen (zie rubriek 4.4).
Cannabinoid test interaction: efavirenz does not bind to cannabinoid receptors.
Efavirenz bindt zich niet aan cannabinoïdreceptoren.
False positive urine cannabinoid test results have been reported in uninfected volunteers who received efavirenz.
Bij niet-geïnfecteerde vrijwilligers die efavirenz kregen, zijn vals-positieve testresultaten voor cannabinoïd in de urine gemeld.
False positive test results have only been observed with the CEDIA DAU Multi-Level THC assay, which is
Vals-positieve testresultaten zijn alleen waargenomen bij de CEDIA DAU Multi-Level THC-test, die voor screening wordt gebruikt, en niet bij andere geteste
24 used for screening, and have not been observed with other cannabinoid assays tested including tests used for confirmation of positive results.
25 cannabinoïdbepalingen, met inbegrip van tests die voor bevestiging van positieve resultaten worden gebruikt.
Osteonecrosis: cases of osteonecrosis have been reported, particularly in patients with generally acknowledged risk factors, advanced HIV disease or long-term exposure to combination antiretroviral therapy (CART).
Er zijn gevallen van osteonecrose gemeld, vooral bij patiënten met algemeen erkende risicofactoren, voortgeschreden HIV-infectie of langdurige blootstelling aan antiretrovirale combinatietherapie (CART).
Some patients accidentally taking 600 mg efavirenz twice daily have reported increased nervous system symptoms.
Bij enkele patiënten die per ongeluk tweemaal per dag 600 mg efavirenz innamen, werden sterkere neurologische symptomen gezien.
One patient experienced involuntary muscle contractions.
Bij één patiënt traden onwillekeurige spiercontracties op.
If overdose occurs, the patient must be monitored for evidence of toxicity (see section 4.8), and standard supportive treatment applied as necessary.
Bij een overdosis moet de patiënt op tekenen van toxiciteit (zie rubriek 4.8) worden gecontroleerd, en moet waar nodig een ondersteunende standaardbehandeling worden toegepast.
Administration of activated charcoal may be used to aid removal of unabsorbed efavirenz.
Actieve kool kan worden gebruikt om niet-geabsorbeerd efavirenz te verwijderen.
Up to 30% of the emtricitabine dose and approximately 10% of the tenofovir dose can be removed by haemodialysis.
Maximaal 30% van de dosis emtricitabine en ongeveer 10% van de dosis tenofovir kan door middel van hemodialyse worden verwijderd.
It is not known whether emtricitabine or tenofovir can be removed by peritoneal dialysis.
Het is niet bekend of emtricitabine of tenofovir door middel van peritoneale dialyse kunnen worden verwijderd.
Antivirals for treatment of HIV infections, combinations, ATC code:
Antivirale geneesmiddelen voor de behandeling van HIV-infecties, combinaties, ATC-code:
Mechanism of action: efavirenz is an NNRTI of HIV-1.
Efavirenz is een NNRTI van HIV-1.
Efavirenz non-competitively inhibits HIV-1 reverse transcriptase (RT) and does not significantly inhibit human immunodeficiency virus-2 (HIV-2) RT or cellular deoxyribonucleic acid (DNA) polymerases (α, β, γ, and δ).
Efavirenz is een niet-competitieve remmer van HIV-1 reverse transcriptase (RT) en remt niet significant humaan immunodeficiëntievirus-2 (HIV-2) RT of cellulaire desoxyribonucleïnezuur (DNA) - polymerasen (α, β, γ en δ).
Emtricitabine is a nucleoside analogue of cytidine.
Emtricitabine is een nucleoside-analoog van cytidine.
Tenofovir disoproxil fumarate is converted in vivo to tenofovir, a nucleoside monophosphate (nucleotide) analogue of adenosine monophosphate.
Tenofovirdisoproxilfumaraat wordt in vivo omgezet in tenofovir, een nucleoside-monofosfaat (nucleotide) analoog van adenosine-monofosfaat.
Emtricitabine and tenofovir are phosphorylated by cellular enzymes to form emtricitabine triphosphate and tenofovir diphosphate, respectively.
Emtricitabine en tenofovir worden door cellulaire enzymen gefosforyleerd om zo respectievelijk emtricitabinetrifosfaat en tenofovirdifosfaat te vormen.
In vitro studies have shown that both emtricitabine and tenofovir can be fully phosphorylated when combined together in cells.
In vitro onderzoek heeft aangetoond dat zowel emtricitabine als tenofovir volledig kunnen worden gefosforyleerd wanneer ze in cellen samen worden gecombineerd.
Emtricitabine triphosphate and tenofovir diphosphate competitively inhibit HIV-1 reverse transcriptase, resulting in DNA chain termination.
Emtricitabinetrifosfaat en tenofovirdifosfaat remmen de HIV-1 reverse transcriptase competitief, wat DNA-keten-terminatie tot gevolg heeft.
Both emtricitabine triphosphate and tenofovir diphosphate are weak inhibitors of mammalian DNA polymerases and there was no evidence of toxicity to mitochondria in vitro and in vivo.
Zowel emtricitabinetrifosfaat als tenofovirdifosfaat zijn zwakke remmers van DNA-polymerasen bij zoogdieren en in vitro noch in vivo was er bewijs van toxiciteit voor mitochondria.
Antiviral activity in vitro: efavirenz demonstrated antiviral activity against most non-clade B isolates (subtypes A, AE, AG, C, D, F, G, J, and N) but had reduced antiviral activity against group O viruses.
Efavirenz vertoonde antivirale werking tegen de meeste non-B-isolaten (subtypen A, AE, AG, C, D, F, G, J en N), maar had een verminderde antivirale werking tegen groep O-virussen.
Emtricitabine displayed antiviral activity against HIV-1 clades A, B, C, D, E, F, and G.
Emtricitabine vertoonde antivirale werking tegen HIV-1-subtypen A, B, C, D, E, F en G.
Tenofovir displayed antiviral activity against HIV-1 clades A, B, C, D, E, F, G, and O.
Tenofovir vertoonde antivirale werking tegen HIV-1-subtypen A, B, C, D, E, F, G en O.
Both emtricitabine and tenofovir showed strain specific activity against HIV-2 and antiviral activity against HBV.
Zowel emtricitabine als tenofovir vertoonde stamspecifieke werking tegen HIV-2 en antivirale werking tegen HBV.
In combination studies evaluating the in vitro antiviral activity of efavirenz and emtricitabine together, efavirenz and tenofovir together, and emtricitabine and tenofovir together, additive to synergistic antiviral effects were observed.
In onderzoek naar de antivirale werking van de combinaties efavirenz en emtricitabine, efavirenz en tenofovir en emtricitabine en tenofovir werden in vitro additieve tot synergistische antivirale effecten waargenomen.
25 Resistance: resistance to efavirenz can be selected in vitro and resulted in single or multiple amino acid substitutions in HIV-1 RT, including L100I, V108I, V179D, and Y181C.
Resistentie tegen efavirenz kan in vitro worden geselecteerd en resulteerde in één of meer aminozuursubstituties in HIV-1-RT, waaronder L100I, V108I, V179D en Y181C.
K103N was the most frequently observed RT substitution in viral isolates from patients who experienced rebound in viral load during clinical studies of efavirenz.
K103N was de meest waargenomen RT-substitutie in virale isolaten van patiënten met een rebound in virusbelasting tijdens klinisch onderzoek met efavirenz.
Cross-resistance profiles for efavirenz, nevirapine and delavirdine in vitro demonstrated that the K103N substitution confers loss of susceptibility to all three NNRTIs.
De kruisresistentieprofielen van efavirenz, nevirapine en delavirdine in vitro toonden aan dat de K103N-substitutie een verlies van gevoeligheid voor alle drie NNRTI’ s veroorzaakt.
The potential for cross-resistance between efavirenz and NRTIs is low because of the different binding sites on the target and mechanism of action.
De kans op kruisresistentie tussen efavirenz en NRTI’ s is klein door de verschillende bindingsplaatsen op het substraat en het verschillend werkingsmechanisme.
The potential for cross-resistance between efavirenz and PIs is low because of the different enzyme targets involved.
De kans op kruisresistentie tussen efavirenz en PI’ s is klein door de verschillende betrokken enzymsubstraten.
Resistance to emtricitabine or tenofovir has been seen in vitro and in some HIV-1 infected patients due to the development of an M184V or M184I substitution in RT with emtricitabine or a K65R substitution in RT with tenofovir.
In vitro en bij sommige met HIV-1 geïnfecteerde patiënten is resistentie tegen emtricitabine of tenofovir waargenomen door de ontwikkeling van een M184V- of M184I-substitutie in RT bij emtricitabine of een K65R-substitutie in RT bij tenofovir.
No other pathways of resistance to emtricitabine or tenofovir have been identified.
Er zijn geen andere routes van resistentie tegen emtricitabine of tenofovir vastgesteld.
Emtricitabine-resistant viruses with the M184V/ I mutation were cross-resistant to lamivudine, but retained sensitivity to didanosine, stavudine, tenofovir and zidovudine.
Emtricitabine-resistente virussen met de M184V/I- mutatie waren kruisresistent tegen lamivudine, maar behielden hun gevoeligheid voor didanosine, stavudine, tenofovir en zidovudine.
The K65R mutation can also be selected by abacavir or didanosine and results in reduced susceptibility to these agents plus lamivudine, emtricitabine and tenofovir.
De K65R-mutatie kan ook door abacavir of didanosine worden geselecteerd en resulteert in een verminderde gevoeligheid voor deze middelen en voor lamivudine, emtricitabine en tenofovir.
Tenofovir disoproxil fumarate should be avoided in patients with HIV-1 harbouring the K65R mutation.
Tenofovirdisoproxilfumaraat dient vermeden te worden bij patiënten met HIV-1 met de mutatie K65R.
Both the K65R and M184V/ I mutation remain fully susceptible to efavirenz.
Zowel de K65R- als de M184V/I-mutatie blijven volledig gevoelig voor efavirenz.
Patients with HIV-1 expressing three or more thymidine analogue associated mutations (TAMs) that included either an M41L or an L210W substitution in RT showed reduced susceptibility to tenofovir disoproxil fumarate.
Patiënten met HIV-1 bij wie drie of meer thymidine-analoog geassocieerde mutaties (TAM’ s) aanwezig zijn met ofwel een M41L- ofwel een L210W-substitutie in RT, vertoonden verminderde gevoeligheid voor behandeling met tenofovirdisoproxilfumaraat.
In vivo resistance (antiretroviral-naïve patients): extremely limited resistance data from patients treated with Atripla are currently available.
Er zijn op dit moment zeer beperkte gegevens beschikbaar over resistentie bij patiënten die zijn behandeld met Atripla.
However, in a 144-week open-label randomised clinical study (GS-01-934) in antiretroviral-naïve patients, where efavirenz, emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate were used as individual formulations (or as efavirenz and the fixed combination of emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate (Truvada) from week 96 to 144), genotyping was performed on plasma HIV-1 isolates from all patients with confirmed HIV RNA > 400 copies/ ml at week 144 or early study drug discontinuation (see section on Clinical experience).
Tijdens een 144 weken durend, open-label, gerandomiseerd klinisch onderzoek (GS-01-934) onder nog niet eerder met antiretrovirale middelen behandelde patiënten, waarbij efavirenz, emtricitabine en tenofovirdisoproxilfumaraat als afzonderlijke preparaten (of als efavirenz en de vaste combinatie van emtricitabine en tenofovirdisoproxilfumaraat (Truvada) van week 96 tot 114) werden toegediend, werd echter genotypering verricht op HIV-1-isolaten in plasma bij alle patiënten met bevestigde HIV RNA > 400 kopieën/ml in week 144 of bij vroegtijdige stopzetting van de behandeling met het onderzoeksgeneesmiddel (zie de paragraaf over Klinische ervaring).
As of week 144:
In week 144:
• The M184V/ I mutation developed in 2/ 19 (10.5%) isolates analysed from patients in the efavirenz + emtricitabine + tenofovir disoproxil fumarate group and in 10/ 29 (34.5%) isolates analysed from the efavirenz + lamivudine/ zidovudine group (p-value < 0.05, Fisher’ s Exact test comparing the emtricitabine + tenofovir disoproxil fumarate group to the lamivudine/ zidovudine group among all subjects). • No virus analysed contained the K65R mutation. • Genotypic resistance to efavirenz, predominantly the K103N mutation, developed in virus from 13/ 19 (68%) patients in the efavirenz + emtricitabine + tenofovir disoproxil fumarate group and in virus from 21/ 29 (72%) patients in the efavirenz + lamivudine/ zidovudine group.
• De M184V/I-mutatie ontwikkelde zich bij 2/19 (10,5%) geanalyseerde isolaten van patiënten in de groep met efavirenz + emtricitabine + tenofovirdisoproxilfumaraat en bij 10/29 (34,5%) geanalyseerde isolaten van patiënten in de groep met efavirenz + lamivudine/zidovudine (p-waarde < 0,05, Fisher’ s Exact test voor vergelijking van alle patiënten van de emtricitabine + tenofovirdisoproxilfumaraat-groep met die van de lamivudine/zidovudine- groep). • Geen van de geanalyseerde virussen bevatte de K65R-mutatie. • Genotypische resistentie tegen efavirenz, voornamelijk de K103N-mutatie, ontwikkelde zich in virus van 13/19 (68%) patiënten in de groep met efavirenz + emtricitabine + tenofovirdisoproxilfumaraat en in virus van 21/29 (72%) patiënten in de groep met efavirenz + lamivudine/zidovudine.
A summary of resistance mutation development is shown in Table 5.
Een samenvatting van de ontwikkeling van resistentiemutaties wordt weergegeven in tabel 5.
26 Table 5:
27 Tabel 5:
Development of resistance in study GS-01-934 through week 144
Ontwikkeling van resistentie in onderzoek GS-01-934 tot en met week 144
tenofovir disoproxil fumarate (N=244)
tenofovirdisoproxil- fumaraat (N=244)
week 144 1
Resistentieanalyse tot week 144 Tijdens de therapie voorgekomen genotypen
19 19 (100%)
19 19 (100%)
31 (100%)
31 (100%)
Efavirenz resistance
Efavirenz-resistentie1
G190A/ S Y188C/ H V108I P225H
G190A/S Y188C/H V108I P225H
M184V/ I K65R
M184V/I K65R
* p-value < 0.05, Fisher’ s Exact test comparing efavirenz + emtricitabine + tenofovir disoproxil fumarate group to efavirenz + lamivudine/ zidovudine group among all patients.
* p-waarde < 0,05, Fisher’ s Exact test voor vergelijking van alle patiënten van de efavirenz + emtricitabine + tenofovirdisoproxilfumaraat-groep met die van de efavirenz + lamivudine/zidovudine-groep.
1 Other efavirenz resistance mutations included A98G (n=1), K103E (n=1), V179D (n=1), and M230L (n=1).
1 Andere efavirenz-resistentiemutaties waren A98G (n=1), K103E (n=1), V179D (n=1) en M230L (n=1).
2 Thymidine analogue associated mutations included D67N (n=1) and K70R (n=1).
2 Thymidine-analoog geassocieerde mutaties waren D67N (n=1) en K70R (n=1).
Please refer to the Summary of Product Characteristics for the individual components for additional information regarding in vivo resistance with these medicinal products.
Raadpleeg voor aanvullende informatie over in vivo resistentie bij deze geneesmiddelen de Samenvatting van de Productkenmerken voor de afzonderlijke componenten.
In a 144-week open-label randomised clinical study (GS-01-934) antiretroviral treatment-naïve HIV-1 infected patients received either a once-daily regimen of efavirenz, emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate or a fixed combination of lamivudine and zidovudine (Combivir) administered twice daily and efavirenz once daily (please refer to the Summary of Product Characteristics for Truvada).
In een 144 weken durend, open-label, gerandomiseerd klinisch onderzoek (GS-01-934) ontvingen met HIV-1 geïnfecteerde patiënten die nog niet eerder met antiretrovirale middelen behandeld waren, ofwel eenmaal daags efavirenz, emtricitabine en tenofovirdisoproxilfumaraat ofwel tweemaal daags een vaste combinatie van lamivudine en zidovudine (Combivir) plus eenmaal daags efavirenz (raadpleeg de Samenvatting van de Productkenmerken voor Truvada).
Patients who completed 144 weeks of treatment with either treatment arm in study GS-01-934 were given the option to continue in an open-label extended phase of the study with Atripla on an empty stomach.
Patiënten die de behandeling van 144 weken in één van de behandelingsgroepen van het onderzoek GS-01-934 voltooiden, konden ervoor kiezen om verder te gaan in een open-label verlengingsfase van het onderzoek met Atripla, in te nemen op de lege maag.
Preliminary 24-week data are available from a total of 286 patients who changed to Atripla:
Er zijn voorlopige gegevens na 24 weken beschikbaar van in totaal 286 patiënten die zijn overgeschakeld op Atripla:
160 had previously received efavirenz, emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate, and 126 had previously received Combivir and efavirenz.
160 waren daarvoor met efavirenz, emtricitabine en tenofovirdisoproxilfumaraat behandeld en 126 hadden daarvoor Combivir en efavirenz ontvangen.
The majority of patients from both initial treatment groups maintained virologic suppression after changing to Atripla.
Bij de meeste patiënten van beide aanvankelijke behandelingsgroepen bleef de virussuppressie na het overschakelen op Atripla gehandhaafd.
In 91% of the patients the HIV-1 RNA plasma concentrations remained < 50 copies/ ml and in 97% < 400 copies/ ml, after 24 weeks of Atripla treatment (intention to treat analysis (ITT), missing=failure).
Bij 91% van de patiënten bleven de plasma-HIV-1-RNA- concentraties < 50 kopieën/ml en bij 97% < 400 kopieën/ml, na 24 weken behandeling met Atripla (intention-to-treat (ITT) - analyse, ontbreken = falen).
Study AI266073 was a 48-week open-label randomised clinical study in HIV infected patients comparing the efficacy of Atripla to antiretroviral therapy consisting of at least two nucleoside or nucleotide reverse transcriptase inhibitors (NRTIs) with a protease inhibitor or non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor; however not a regimen containing all Atripla components (efavirenz, emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate).
Onderzoek AI266073 was een 48 weken durend, open-label, gerandomiseerd klinisch onderzoek bij met HIV geïnfecteerde patiënten, waarbij de werkzaamheid van Atripla wordt vergeleken met die van een antiretrovirale therapie bestaande uit ten minste twee nucleoside of nucleotide reverse transcriptase-remmers (NRTI’ s) met een proteaseremmer of non-nucleoside reverse transcriptase- remmer; het was echter geen behandeling die alle Atripla-componenten bevatte (efavirenz,
Atripla was administered on an empty stomach (see section 4.2).
Atripla werd op de lege maag toegediend (zie rubriek 4.2).
Patients had never experienced virological failure on a previous antiretroviral therapy, had no known HIV-1 mutations that confer resistance to any of the three components within Atripla, and had been virologically suppressed for at least three months at baseline.
Bij de patiënten was tijdens een eerdere antiretrovirale behandeling nooit virologisch falen opgetreden, de patiënten hadden geen bekende HIV-1-mutaties die resistentie veroorzaken tegen één van de drie componenten van Atripla en hadden bij aanvang van het onderzoek gedurende ten minste drie maanden virussuppressie.
Forty-eight
De patiënten schakelden of over op Atripla (N=203), of zetten hun oorspronkelijke antiretrovirale behandeling voort (N=97).
27 week data showed that high levels of virologic suppression, comparable to the original treatment regimen, were maintained in patients who were randomised to change to Atripla (see Table 6).
De gegevens na 48 weken lieten zien dat bij de patiënten die gerandomiseerd waren voor de groep die overschakelde op Atripla een hoge mate van virussuppressie gehandhaafd bleef, vergelijkbaar met die tijdens de oorspronkelijke behandeling (zie tabel 6).
48-week efficacy data from study AI266073 in which Atripla was administered to virologically suppressed patients on combination antiretroviral therapy
Gegevens met betrekking tot de werkzaamheid na 48 weken van onderzoek AI266073, waarin Atripla werd toegediend aan patiënten met virussuppressie onder antiretrovirale combinatietherapie
Atripla (N=203) n/ N (%)
Atripla (N=203) n/N (%)
Stayed on original treatment regimen
Voortzetting van de
Difference between Atripla and original treatment regimen
Verschil tussen Atripla en de oorspronkelijke behandeling
(N=97) n/ N (%)
oorspronkelijke behandeling (N=97) n/N (%)
(95%CI)
(95% BI)
patients with HIV-1 RNA < 50 copies/ ml PVR (KM)
Patiënten met HIV-1 RNA < 50 kopieën/ml PVR (KM)
8.9% (-7.7% to 25.6%)
8,9% (-7,7% tot 25,6%)
M=Excluded M=Failure
M=Uitgesloten M=Falen
179/ 181 (98.9%) 179/ 203 (88.2%)
179/181 (98,9%) 179/203 (88,2%)
85/ 87 (97.7%) 85/ 97 (87.6%)
85/87 (97,7%) 85/97 (87,6%)
1.2% (-2.3% to 6.7%) 0.5% (-7.0% to 9.3%)
1,2% (-2,3% tot 6,7%) 0,5% (-7,0% tot 9,3%)
Modified LOCF
Gemodificeerd LOCF
190/ 203 (93.6%)
190/203 (93,6%)
94/ 97 (96.9%)
94/97 (96,9%)
-3.3% (-8.3% to 2.7%)
-3,3% (-8,3% tot 2,7%)
patients with HIV-1 RNA < 200 copies/ ml PVR (KM)
Patiënten met HIV-1 RNA < 200 kopieën/ml PVR (KM)
-0.5% (-3.2% to 2.2%)
-0,5% (-3,2% tot 2,2%)
M=Excluded
M=Uitgesloten
181/ 181 (100%)
181/181 (100%)
87/ 87 (100%)
87/87 (100%)
0% (-2.4% to 4.2%)
0% (-2,4% tot 4,2%)
M=Failure
M=Falen
181/ 203 (89.2%)
181/203 (89,2%)
87/ 97 (89.7%)
87/97 (89,7%)
-0.5% (-7.6% to 7.9%)
-0,5% (-7,6% tot 7,9%)
Pure virologic response assessed using the Kaplan Meier (KM) method M:
Pure virologic response, berekend volgens de Kaplan-Meier-methode (KM) M:
Missing Modified LOCF:
Ontbrekend Gemodificeerd LOCF:
Post-hoc analysis where patients who failed virologically or discontinued for adverse events were treated as failures; for other drop-outs, the LOCF (last observation carried forward) method was applied
Post-hoc analyse waarbij patiënten die virologisch faalden of vanwege de bijwerkingen met het gebruik stopten, als falen werden beschouwd; voor andere uitvallers werd de LOCF-methode (last observation carried forward) toegepast
When the two strata were analysed separately, response rates in the stratum with prior PI-treatment were numerically lower for patients switched to Atripla [92.4% versus 94.0% for the PVR (sensitivity analysis) for Atripla and SBR patients respectively; a difference (95%CI) of -1.6% (-10.0%, 6.7%)].
Bij afzonderlijke analyse van de twee groepen (strata) waren de responspercentages in de groep met eerdere behandeling met proteaseremmer numeriek lager dan bij patiënten die op Atripla waren overgestapt [92,4% versus 94,0% voor de PVR (sensitiviteitsanalyse) voor respectievelijk Atripla- en SBR-patiënten (SBR, stayed on their baseline regimen); een verschil (95% BI) van -1,6% (-10,0%, 6,7%)].
In the prior-NNRTI stratum, response rates were 98.9% vs 97.4% for Atripla and SBR patients respectively; a difference (95%CI) of 1.4% (-4.0%, 6.9%).
In de groep met eerdere behandeling met NNRTI waren de responspercentages 98,9% versus 97,4% voor respectievelijk Atripla- en SBR-patiënten; een verschil (95% BI) van 1,4% (-4,0%, 6,9%).
No data are currently available from clinical studies with Atripla in treatment-naïve patients or in heavily pretreated patients.
Er zijn op dit moment geen gegevens beschikbaar uit klinische onderzoeken over toediening van Atripla aan nog niet eerder behandelde of aan uitgebreid voorbehandelde patiënten.
There is no clinical experience with Atripla in patients who are experiencing virological failure in a first-line antiretroviral treatment regimen or in combination with other antiretroviral agents.
Er is geen klinische ervaring met Atripla bij patiënten bij wie virologisch falen optreedt tijdens een eerstelijns antiretrovirale behandeling of met Atripla in combinatie met andere antiretrovirale middelen.
Patients coinfected with HIV and HBV: limited clinical experience in patients co-infected with HIV and HBV suggests that treatment with emtricitabine or tenofovir disoproxil fumarate in antiretroviral combination therapy to control HIV infection also results in a reduction in HBV DNA (3 log10 reduction or 4 to 5 log10 reduction, respectively) (see section 4.4).
29 HIV-infectie ook resulteert in een reductie in HBV DNA (respectievelijk 3 log10 reductie of 4 tot 5 log10 reductie) (zie rubriek 4.4).
The separate pharmaceutical forms of efavirenz, emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate were used to determine the pharmacokinetics of efavirenz, emtricitabine and tenofovir disoproxil fumarate, administered separately in HIV infected patients.
De afzonderlijke preparaten van efavirenz, emtricitabine en tenofovirdisoproxilfumaraat werden gebruikt voor het bepalen van de farmacokinetiek van efavirenz, emtricitabine en tenofovirdisoproxilfumaraat, afzonderlijk toegediend aan met HIV geïnfecteerde patiënten.
The bioequivalence of one Atripla film-coated tablet with one efavirenz 600 mg film-coated tablet plus one emtricitabine 200 mg hard capsule plus one tenofovir disoproxil 245 mg film-coated tablet (equivalent to 300 mg tenofovir disoproxil fumarate) administered together, was established following single dose administration to fasting healthy subjects in study GS-US-177-0105 (see Table 7).
De bio- equivalentie van één Atripla filmomhulde tablet met één efavirenz 600 mg filmomhulde tablet plus één emtricitabine 200 mg harde capsule plus één tenofovirdisoproxil 245 mg filmomhulde tablet (overeenkomend met 300 mg tenofovirdisoproxilfumaraat), samen toegediend, werd na toediening van één enkele dosis aan nuchtere gezonde proefpersonen vastgesteld in onderzoek GS-US-177-0105 (zie tabel 7).
Summary of pharmacokinetic data from study GS-US-177-0105
Samenvatting van farmacokinetische gegevens uit onderzoek GS-US-177-0105
fumarate (n=45) GMR (%)
Tenofovirdisoproxilfumaraat (n=45) GMR (%)
Reference (90%CI) Test 98.79
Referentie (90% BI) Test 98,79
Reference (90%CI) Test Reference (90%CI) 88.84
Referentie (90% BI) Test Referentie (90% BI) 88,84 91,46
2,264.3
2.264,3
2,308.6
2.308,6
2,130.6
2.130,6
2,384.4
2.384,4
AUC0-last
AUC0-last
125,623.6 132,795.7
125.623,6 132.795,7
(90.73,
(90,73,
10,682.6 10,874.4
10.682,6 10.874,4
(94.90,
(94,90,
1,948.8
1.948,8
1,969.0
1.969,0
(ng·h/ ml)
(ng·h/ml)
(25.7) (27.0)
(25,7) (27,0)
101.23) 95.87
101,23) 95,87
(18.1) (14.9)
(18,1) (14,9)
101.16) 97.96
101,16) 97,96
146,074.9 155,518.6
146.074,9 155.518,6
(33.1) (34.6)
(33,1) (34,6)
102.55)
102,55)
(17.9) (14.9)
(17,9) (14,9)
(29.2)
(29,2)
T1/ 2 (h)
T1/2 (h)
180.6 182.5 (45.3) (38.3)
180,6 182,5 (45,3) (38,3)
14.5 14.6 (53.8) (47.8)
14,5 14,6 (53,8) (47,8)
18.9 (20.8)
18,9 (20,8)
17.8 (22.6)
17,8 (22,6)
Test: single fixed-dose combination tablet taken under fasted conditions.
Test: een enkele tablet met vaste dosiscombinatie, ingenomen in nuchtere toestand.
Reference: single dose of a 600 mg efavirenz tablet, 200 mg emtricitabine capsule and 300 mg tenofovir disoproxil fumarate tablet taken under fasted conditions.
Referentie: een enkele dosis van een tablet met 600 mg efavirenz, een capsule met 200 mg emtricitabine en een tablet met 300 mg tenofovirdisoproxilfumaraat, ingenomen in nuchtere toestand.
GMR=geometric least-squares mean ratio, CI=confidence interval
De waarden voor Test en Referentie zijn: gemiddelde (% variatiecoëfficient) GMR = geometric least-squares mean ratio, BI = betrouwbaarheidsinterval
Absorption: in HIV infected patients, peak efavirenz plasma concentrations were attained by 5 hours and steady-state concentrations reached in 6 to 7 days.
Bij met HIV geïnfecteerde patiënten werden de piek-plasmaconcentraties van efavirenz na 5 uur bereikt en de steady-state concentraties na 6 tot 7 dagen.
In 35 patients receiving efavirenz 600 mg once daily, steady-state peak concentration (Cmax) was 12.9 ± 3.7 µM (29%) [mean ± standard deviation (S. D.) (coefficient of variation (%CV))], steady-state Cmin was 5.6 ± 3.2 µM (57%), and AUC was 184 ± 73 µM• h (40%).
Bij 35 patiënten die eenmaal daags 600 mg efavirenz kregen, was de steady-state piekconcentratie (Cmax) 12,9 ± 3,7 µM (29%) [gemiddelde ± standaarddeviatie (S.D.) (variatiecoëfficient (%CV))], de steady-state Cmin was 5,6 ± 3,2 µM (57%) en de AUC 184 ± 73 µM•h (40%).
Emtricitabine is rapidly absorbed with peak plasma concentrations occurring at 1 to 2 hours post-dose.
Emtricitabine wordt snel geabsorbeerd waarbij de piek-plasmaconcentraties 1 tot 2 uur na de dosisinname optreden.
Following multiple dose oral administration of emtricitabine to 20 HIV infected patients, steady-state Cmax was 1.8 ± 0.7 µg/ ml (mean ± S. D.) (39%CV), steady-state Cmin was 0.09 ± 0.07 µg/ ml (80%) and the AUC was 10.0 ± 3.1 µg• h/ ml (31%) over a 24 hour dosing interval.
Na orale toediening van meerdere doses emtricitabine aan 20 met HIV geïnfecteerde patiënten was de steady-state Cmax 1,8 ± 0,7 µg/ml (gemiddelde ± S.D.) (39%CV), de steady-state Cmin was 0,09 ± 0,07 µg/ml (80%) en de AUC 10,0 ± 3,1 µg• h/ml (31%) gedurende een doseringsinterval van 24 uur.
Following oral administration of a single 300 mg dose of tenofovir disoproxil fumarate to HIV-1 infected patients in the fasted state, maximum tenofovir concentrations were achieved within one hour and the Cmax and AUC (mean ± S. D.) (%CV) values were 296 ± 90 ng/ ml (30%) and 2,287 ± 685 ng• h/ ml (30%), respectively.
Na orale toediening van een enkele dosis van 300 mg tenofovirdisoproxilfumaraat aan met HIV-1 geïnfecteerde nuchtere patiënten werden binnen één uur maximale tenofovirconcentraties bereikt en waren de waarden voor Cmax en AUC (gemiddelde ± S.D.) (%CV) respectievelijk 296 ± 90 ng/ml (30%) en 2.287 ± 685 ng• h/ml (30%).
The oral bioavailability of tenofovir from tenofovir disoproxil fumarate in fasted patients was approximately 25%.
Bij nuchtere patiënten was de orale biologische beschikbaarheid van tenofovir in tenofovirdisoproxilfumaraat ongeveer 25%.
Effect of food:
Invloed van voedsel:
Atripla has not been evaluated in the presence of food.
De inname van Atripla in combinatie met voedsel is niet onderzocht.
Administration of efavirenz capsules with a high fat meal increased the mean AUC and Cmax of efavirenz by 28% and 79%, respectively, compared to administration in a fasted state.
30 Door toediening van efavirenz-capsules met een vetrijke maaltijd namen de gemiddelde AUC en Cmax van efavirenz met respectievelijk 28% en 79% toe, in vergelijking met toediening in nuchtere toestand.
Compared to fasted administration, dosing of tenofovir disoproxil fumarate and emtricitabine in combination with either a high fat meal or a light meal increased the mean AUC and Cmax of tenofovir by 35% and 15%, respectively without affecting emtricitabine exposures.
In vergelijking met toediening in nuchtere toestand nam de gemiddelde AUC en Cmax van tenofovir bij dosering van tenofovirdisoproxilfumaraat en emtricitabine in combinatie met een vetrijke maaltijd of een lichte maaltijd met respectievelijk 35% en 15% toe, zonder dat daardoor de blootstelling aan emtricitabine werd beïnvloed.
Atripla is recommended for administration on an empty stomach since food may increase efavirenz exposure and may lead to an increase in the frequency of adverse reactions (see sections 4.4 and 4.8).
Aanbevolen wordt Atripla op de lege maag toe te dienen, omdat voedsel de blootstelling aan efavirenz kan doen stijgen, waardoor de frequentie van bijwerkingen kan toenemen (zie rubrieken 4.4 en 4.8).
It is anticipated that tenofovir exposure will be approximately 35% lower following administration of Atripla on an empty stomach as compared to the individual component tenofovir disoproxil fumarate when taken with food.
Het is te verwachten dat de blootstelling aan tenofovir na toediening van Atripla op de lege maag ongeveer 35% lager zal zijn ten opzichte van de afzonderlijke component tenofovirdisoproxilfumaraat wanneer die met voedsel wordt ingenomen.
29 antiretroviral therapy and subsequently changed to Atripla with a recommendation for administration of Atripla on an empty stomach.
De gegevens na 48 weken van een klinisch onderzoek (AI266073) gaven aan dat de virussuppressie gehandhaafd bleef bij patiënten die stabiele virussuppressie hadden onder antiretrovirale combinatietherapie en vervolgens waren overgeschakeld op Atripla, met een aanbeveling voor toediening van Atripla op de lege maag.
Distribution: efavirenz is highly bound (> 99%) to human plasma proteins, predominantly albumin.
Efavirenz bindt zich sterk (> 99%) aan humane plasmaproteïnen, hoofdzakelijk albumine.
In vitro binding of emtricitabine to human plasma proteins is < 4% and independent of concentrations over the range of 0.02 to 200 µg/ ml.
In vitro binding van emtricitabine aan humane plasmaproteïnen is < 4% en onafhankelijk van de concentratie tussen 0,02 en 200 µg/ml.
Following intravenous administration the volume of distribution of emtricitabine was approximately 1.4 l/ kg.
Na intraveneuze toediening was het verdelingsvolume van emtricitabine ongeveer 1,4 l/kg.
After oral administration, emtricitabine is widely distributed throughout the body.
Na orale toediening wordt emtricitabine uitgebreid verdeeld over het gehele lichaam.
The mean plasma to blood concentration ratio was approximately 1.0 and the mean semen to plasma concentration ratio was approximately 4.0.
De gemiddelde verhouding van plasma- tot bloedconcentratie was ongeveer 1,0 en de gemiddelde verhouding van sperma- tot plasmaconcentratie was ongeveer 4,0.
In vitro binding of tenofovir to human plasma or serum protein is < 0.7% and 7.2%, respectively over the tenofovir concentration range 0.01 to 25 µg/ ml.
In vitro binding van tenofovir aan humaan plasma- of serumproteïne is minder dan respectievelijk 0,7% en 7,2%, bij een tenofovirconcentratie van 0,01 tot 25 µg/ml.
Following intravenous administration the volume of distribution of tenofovir was approximately 800 ml/ kg.
Na intraveneuze toediening was het verdelingsvolume van tenofovir ongeveer 800 ml/kg.
After oral administration, tenofovir is widely distributed throughout the body.
Na orale toediening wordt tenofovir uitgebreid verdeeld over het gehele lichaam.
Biotransformation: studies in humans and in vitro studies using human liver microsomes have demonstrated that efavirenz is principally metabolised by the cytochrome P450 system to hydroxylated metabolites with subsequent glucuronidation of these hydroxylated metabolites.
Onderzoek bij mensen en in vitro onderzoek met humane levermicrosomen hebben aangetoond dat efavirenz hoofdzakelijk door het cytochroom P450-systeem wordt gemetaboliseerd tot gehydroxyleerde metabolieten die vervolgens geglucuronideerd worden.
The in vitro studies suggest that CYP3A4 and CYP2B6 are the major isoenzymes responsible for efavirenz metabolism and that it inhibits P450 isoenzymes 2C9, 2C19, and 3A4.
Het in vitro onderzoek doet vermoeden dat CYP3A4 en CYP2B6 de belangrijkste iso-enzymen voor de metabolisatie van efavirenz zijn en dat efavirenz de P450-iso-enzymen 2C9, 2C19 en 3A4 remt.
In in vitro studies efavirenz did not inhibit CYP2E1 and inhibited CYP2D6 and CYP1A2 only at concentrations well above those achieved clinically.
Bij in vitro onderzoek bleek efavirenz CYP2E1 niet te remmen en CYP2D6 en CYP1A2 alleen bij concentraties die veel hoger waren dan waarden die klinisch werden bereikt.
Efavirenz plasma exposure may be increased in patients with homozygous G516T genetic variant of the CYP2B6 isoenzyme.
De plasmablootstelling aan efavirenz kan verhoogd zijn bij patiënten met de homozygote genetische variant G516T van het iso-enzym CYP2B6.
The clinical implications of such an association are unknown; however, the potential for an increased frequency and severity of efavirenz-associated adverse events cannot be excluded.
De klinische implicaties van een dergelijke associatie zijn onbekend; de mogelijkheid van een verhoogde frequentie en ernst van efavirenz-gerelateerde bijwerkingen kan echter niet worden uitgesloten.
Efavirenz has been shown to induce P450 enzymes, resulting in the induction of its own metabolism.
Van efavirenz is aangetoond dat het P450-enzymen induceert, en zo zijn eigen metabolisme induceert.
In uninfected volunteers, multiple doses of 200 to 400 mg per day for 10 days resulted in a lower than predicted extent of accumulation (22 to 42% lower) and a shorter terminal half-life of 40 to 55 hours (single dose half-life 52 to 76 hours).
Meerdere doses van 200 tot 400 mg per dag gedurende 10 dagen resulteerden bij niet-geïnfecteerde vrijwilligers in een lagere accumulatie dan voorspeld (22 tot 42% lager) en een kortere terminale halfwaardetijd van 40 tot 55 uur (halfwaardetijd enkelvoudige dosis 52 tot 76 uur).
The biotransformation of emtricitabine includes oxidation of the thiol moiety to form the 3'-sulphoxide diastereomers (approximately 9% of dose) and conjugation with glucuronic acid to form 2'-O-glucuronide (approximately 4% of dose).
De biotransformatie van emtricitabine omvat oxidatie van de thiolgroep tot de 3’ -sulfoxide diastereomeren (ongeveer 9% van de dosis) en conjugatie met glucuronzuur tot het 2’ -O-glucuronide (ongeveer 4% van de dosis).
In vitro studies have determined that neither tenofovir disoproxil fumarate nor tenofovir are substrates for the CYP450 enzymes.
In vitro onderzoek heeft aangetoond dat tenofovirdisoproxilfumaraat noch tenofovir substraten zijn voor de CYP450-enzymen.
Neither emtricitabine nor tenofovir inhibited in vitro drug metabolism mediated by any of the major human CYP450 isoforms involved in drug biotransformation.
Emtricitabine noch tenofovir remde in vitro het geneesmiddelmetabolisme dat werd gemedieerd door een van de belangrijkste humane CYP450-isoformen die bij geneesmiddelbiotransformatie zijn betrokken.
Also, emtricitabine did not inhibit uridine 5'-diphosphoglucuronyl transferase, the enzyme responsible for glucuronidation.
Emtricitabine had ook geen remmende werking op uridine-5’ -difosfoglucuronyltransferase, het enzym dat verantwoordelijk is voor glucuronidatie.
Elimination: efavirenz has a relatively long terminal half-life of at least 52 hours after single doses (see also data from bioequivalence study described above) and 40 to 55 hours after multiple doses.
Efavirenz heeft een relatief lange terminale halfwaardetijd van minimaal 52 uur na enkelvoudige doses (zie ook de gegevens van het hierboven beschreven bio-equivalentieonderzoek) en van 40 tot 55 uur na meerdere doses.
Approximately 14 to 34% of a radiolabelled dose of efavirenz was recovered in the urine and less than 1% of the dose was excreted in urine as unchanged efavirenz.
Ongeveer 14 tot 34% van een radioactief gemerkte dosis efavirenz werd in de urine teruggevonden en minder dan 1% van de dosis werd ongewijzigd in urine uitgescheiden.
Following oral administration, the elimination half-life of emtricitabine is approximately 10 hours.
Na orale toediening is de eliminatiehalfwaardetijd van emtricitabine ongeveer 10 uur.
Emtricitabine is primarily excreted by the kidneys with complete recovery of the dose achieved in urine (approximately 86%) and faeces (approximately 14%).
Emtricitabine wordt voornamelijk door de nieren uitgescheiden, waarbij de dosis volledig in urine (ongeveer 86%) en faeces (ongeveer 14%) wordt teruggevonden.
Thirteen percent of the emtricitabine dose was recovered in urine as three metabolites.
Dertien procent van de dosis emtricitabine werd in de urine teruggevonden in de vorm van drie metabolieten.
The systemic clearance of emtricitabine averaged 307 ml/ min.
De systemische klaring van emtricitabine bedroeg gemiddeld 307 ml/min.