qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Concomitant use with these drugs that lower blood pressure, as main or side-effect, may increase the risk of hypotension.
Andere middelen die hypotensie veroorzaken zoals tricyclische antidepressiva, antipsychotica, baclofen, amifostine: gelijktijdig gebruik met deze middelen die de bloeddruk verlagen, als hoofd- of nevenwerking, kunnen het risico op hypotensie vergroten.
Losartan is predominantly metabolised by cytochrome P450 (CYP) 2C9 to the active carboxy-acid metabolite.
Losartan wordt voornamelijk door cytochroom-P450 (CYP) 2C9 omgezet in de actieve carboxylzuurmetaboliet.
In a clinical trial it was found that fluconazole (inhibitor of CYP2C9) decreases the exposure to the active metabolite by approximately 50%.
In een klinisch onderzoek bleek dat fluconazol (remmer van CYP2C9) de blootstelling aan de actieve metaboliet met ongeveer 50% verlaagt.
It was found that concomitant treatment of losartan with rifampicine (inducer of matabolism enzymes) gave a 40% reduction in plasma concentration of the active metabolite.
Het bleek dat gelijktijdige behandeling van losartan en rifampicine (inductor van metaboliserende enzymen) de plasmaconcentratie van de actieve metaboliet met 40% verlaagt.
The clinical relevance of this effect is unknown.
De klinische relevantie van dat effect is onbekend.
No difference in exposure was found with concomitantly treatment with fluvastatin (weak inhibitor of CYP2C9).
Er werd geen verschil in blootstelling vastgesteld bij gelijktijdige behandeling met fluvastatine (zwakke remmer van CYP2C9).
As with other drugs that block angiotensin II or its effects, concomitant use of other drugs which retain potassium (e. g. potassium-sparing diuretics: amiloride, triamterene, spironolactone) or may increase potassium levels (e. g. heparin), potassium supplements or salt substitutes containing potassium may lead to increases in serum potassium.
Net als met andere geneesmiddelen die angiotensine II of zijn effecten remmen, kan het gelijktijdige gebruik van andere geneesmiddelen die kalium vasthouden (kaliumsparende diuretica: amiloride, triamtereen, spironolacton) of die het kalium kunnen verhogen (b.v. heparine), kaliumsupplementen of zoutvervangers die kalium bevatten, leiden tot een verhoogd serumkalium.
Co-medication is not advisable.
Co-medicatie wordt niet aangeraden.
Reversible increases in serum lithium concentrations and toxicity have been reported during concomitant administration of lithium with ACE inhibitors.
26 Bij gelijktijdige toediening van lithium en ACE-remmers zijn reversibele verhogingen van de serumlithiumconcentratie en toxiciteit gemeld.
Very rare cases have also been reported with antiotensin II receptor antagonists.
Er zijn ook zeldzame gevallen gemeld met angiotensine II-receptorantagonisten.
Co-administration of lithium and losartan should be undertaken with caution.
Gelijktijdige toediening van lithium en losartan moet voorzichtig worden ingesteld.
If this combination proves essential, serum lithium level monitoring is recommended during concomitant use.
Als deze combinatie noodzakelijk blijkt, wordt controle van het serumlithium tijdens het gelijktijdige gebruik aanbevolen.
When angiotensin II antagonists are administered simultaneously with NSAIDs (i. e. selective COX-2 inhibitors, acetylsalicylic acid at anti-inflammatory doses and non-selective NSAIDs), attenuation of the antihypertensive effect may occur.
Als angiotensine II-antagonisten gelijktijdig met NSAIDs (te weten selectieve COX-2-remmers, acetylsalicylzuur in ontstekingsremmende doses en niet-selectieve NSAIDs) worden toegediend, kan het bloeddrukverlagende effect worden afgezwakt.
Pregnancy The use of losartan is not recommended during the first trimester of pregnancy (see section 4.4).
Zwangerschap Gebruik van losartan wordt niet aanbevolen tijdens het eerste trimester van de zwangerschap (zie rubriek 4.4).
The use of losartan is contra-indicated during the 2nd and 3rd trimester of pregnancy (see section 4.3 and 4.4).
Gebruik van losartan is gecontra-indiceerd tijdens het tweede en derde trimester van de zwangerschap (zie rubrieken 4.3 en 4.4).
Epidemiological evidence regarding the risk of teratogenicity following exposure to ACE inhibitors during the first trimester of pregnancy has not been conclusive; however a small increase in risk 29 cannot be excluded.
Er zijn geen eenduidige epidemiologische gegevens over het risico op teratogeniteit na blootstelling aan ACE-remmers tijdens het eerste trimester van de zwangerschap; een geringe verhoging van het risico kan echter niet worden uitgesloten.
When pregnancy is diagnosed, treatment with losartan should be stopped immediately and, if appropriate, alternative therapy should be started.
Als de zwangerschap wordt vastgesteld, moet behandeling met losartan direct worden stopgezet en waar nodig moet alternatieve behandeling worden ingesteld.
Losartan therapy exposure during the second and third trimesters is known to induce human fetotoxicity (decreased renal function, oligohydramnios, skull ossification retardation) and neonatal toxicity (renal failure, hypotension, hyperkalaemia) (see also 5.3'Preclinical safety data ').
Het is bekend dat blootstelling aan losartan tijdens het tweede en derde trimester bij mensen fetotoxiciteit (verminderde nierfunctie, oligohydramnie, vertraagde verbening van de schedel) en neonatale toxiciteit (nierfalen, hypotensie, hyperkaliëmie) veroorzaken (zie ook rubriek 5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek).
Should exposure to losartan have occurred from the second trimester of pregnancy, ultrasound check of renal function and skull is recommended.
Mocht er tijdens het tweede trimester van de zwangerschap blootstelling aan losartan hebben plaatsgevonden, wordt echo-onderzoek van de nierfunctie en de schedel aanbevolen.
Infants whose mothers have taken losartan should be closely observed for hypotension (see also section 4.3 and 4.4).
Pasgeborenen van wie de moeder losartan heeft gebruikt, moeten zorgvuldig op hypotensie worden gecontroleerd (zie ook rubriek 4.3 en 4.4).
However, losartan is excreted in the milk of lactating rats.
Bij zogende ratten wordt losartan wel in de moedermelk uitgescheiden.
Because of the potential for adverse effects on the nursing infant, losartan is contraindicated during breast-feeding (see section 4.3).
Vanwege de kans op bijwerkingen voor het kind dat borstvoeding krijgt, is losartan tijdens de borstvoeding gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
The frequency of adverse events listed below is defined using the following convention: very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100, < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000, < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000, < 1/ 1,000); very rare (< 1/ 10,000), not known (cannot be estimated from the available data).
Zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000), zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
In controlled clinical trials for essential hypertension, hypertensive patients with left ventricular hypertrophy, chronic heart failure as well as for hypertension and type 2 diabetes mellitus with renal disease, the most common adverse event was dizziness.
In gecontroleerd klinisch onderzoek bij zowel essentiële hypertensie, hypertensieve patiënten met linkerventrikelhypertrofie, chronisch hartfalen als bij hypertensie en type 2-diabetes mellitus met nierlijden, was duizeligheid de meest voorkomende bijwerking.
Hypertension In controlled clinical trials for essential hypertension with losartan the following adverse events were reported
Hypertensie In gecontroleerd klinisch onderzoek naar essentiële hypertensie met losartan werden de volgende bijwerkingen gemeld:
Common: dizziness, vertigo Uncommon: somnolence, headache, sleep disorders
Vaak: duizeligheid, vertigo Soms: slaperigheid, hoofdpijn, slaapstoornissen
Cardiac disorder:
Hartaandoeningen:
Uncommon: palpitations, angina pectoris
Soms: palpitaties, angina pectoris
Uncommon: symptomatic hypotension (especially in patients with intravascular volume depletion, e. g. patients with severe heart failure or under treatment with high dose diuretics), dose-related orthostatic effects, rash.
Soms: symptomatische hypotensie (vooral bij patiënten met intravasculaire volumedepletie, b.v. patiënten met ernstig hartfalen of onder behandeling met hoge doses diuretica), dosisafhankelijke orthostatische effecten, uitslag.
Uncommon: abdominal pain, obstipation 30 General disorders and administration site conditions:
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen:
Uncommon: asthenia, fatigue, oedema
Soms: asthenie/vermoeidheid, oedeem
Hypertensive patients with left ventricular hypertrophy In a controlled clinical trial in hypertensive patients with left ventricular hypertrophy the following adverse events were reported:
Hypertensiepatiënten met linkerventrikelhypertrofie In een gecontroleerd klinisch onderzoek bij hypertensiepatiënten met linkerventrikelhypertrofie werden de volgende bijwerkingen gemeld:
Nervous system disorders: common: dizziness
Vaak: duizeligheid
Ear and labyrinth disorders: common: vertigo
Vaak: vertigo
General disorders and administration site conditions: common: asthenia/ fatigue
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen:
Chronic heart failure
Vaak: asthenie/vermoeidheid
In a controlled clinical trial in patients with cardiac insufficiency the following adverse events were reported:
Chronisch hartfalen In een gecontroleerd klinisch onderzoek bij patiënten met hartfalen werden de volgende bijwerkingen gemeld:
Nervous system disorders: uncommon: dizziness, headache rare: paraesthesia
Soms: duizeligheid, hoofdpijn Zelden: paresthesie
Cardiac disorders: rare: syncope, artrial fibrillation, cerebrovascular accident
Zelden: syncope, atriumfibrilleren, cerebrovasculair accident
Vascular disorders: uncommon: hypotension, including orthostatic hypotension
Soms: hypotensie, met inbegrip van orthostatische hypotensie
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders: uncommon: dyspnoea
Soms: dyspnoe
Gastrointestinal disorders: uncommon: diarrhoea, nausea, vomiting
Soms: diarree, misselijkheid, braken
Skin and subcutanous tissue disorders: uncommon: urticaria, pruritus, rash
Soms: urticaria, pruritus, uitslag
General disorders and administration site conditions: uncommon: asthenia/ fatigue
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen:
Hypertension and type 2 diabetes with renal disease
Soms: asthenie/vermoeidheid
In a controlled clinical trial in type 2 diabetic patients with proteinuria (RENAAL study, see section 5.1) the most common drug-related adverse events which were reported for losartan are as follows:
Hypertensie en type 2-diabetes met nierziekte In een gecontroleerd klinisch onderzoek bij type 2-diabetici met proteïnurie (RENAAL-studie, zie rubriek 5.1) waren de meest gemelde geneesmiddelgerelateerde bijwerkingen die voor losartan werden gemeld de volgende:
Vascular disorders: common: hypotension
Vaak: hypotensie
General disorders and administration site conditions: common: asthenia/ fatigue 31 Investigations: common: hypoglycaemia, hyperkalaemia
Vaak: asthenie/vermoeidheid
The following adverse events occurred more often in patients receiving losartan than placebo:
De volgende bijwerkingen kwamen vaker voor bij patiënten die losartan kregen dan bij placebo:
Blood and lymphatic system disorders: not known: anaemia
Onbekend: anemie
Cardiac disorders: not known: syncope, palpitations
Onbekend: syncope, palpitaties
Vascular disorders: not known: orthostatic hypotension
Onbekend: orthostatische hypotensie
Gastrointestinal disorders: not known: diarrhoea
Onbekend: diarree
Muscoskeletal and connective tissue disorders: not known: back pain
Onbekend: rugpijn
Renal and urinary disorders: not known: urinary tract infections
Onbekend: urineweginfecties
General disorders and administration site conditions: not known: flu-like symptoms
Onbekend: griepachtige verschijnselen
Post-marketing experience
29 Postmarketing ervaring
The following adverse events have been reported in post-marketing experience:
De volgende bijwerkingen zijn sinds de introductie van het product gemeld:
Blood and lymphatic system disorders: not known:
Bloed- en lymfestelselaandoeningen:
Anaemia, thrombocytopenia
Onbekend: anemie, trombocytopenie
Immune system disorders: rare: hypersensitivity: anaphylactic reactions, angiooedema including swelling of the larynx and glottis causing airway obstruction and/ or swelling of the face, lips, pharynx, and/ or tongue; in some of these patients angiooedema had been reported in the past in connection with the administration of other medicines, including ACE inhibitors; vasculitis, including Henoch-Schonlein purpura.
Zelden: overgevoeligheid: anafylactische reacties, angio-oedeem waaronder zwelling van de larynx en glottis met luchtwegobstructie en/of zwelling van gezicht, lippen, farynx en/of tong; bij enkele van deze patiënten was in het verleden angio-oedeem gemeld in samenhang met de toediening van andere geneesmiddelen waaronder ACE-remmers; vasculitis, waaronder Henoch-Schönlein-purpura.
Nervous system disorders: not known: migraine
Onbekend: migraine
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders: not known: cough
Onbekend: hoest
Hepatobiliary disorders: rare: hepatitis not known: liver function abnormalities
Zelden: hepatitis Onbekend: abnormale leverfuncties
Skin and subcutaneous tissue disorders: not known: urticaria, pruritus, rash
Onbekend: urticaria, pruritus, uitslag
32 not known: myalgia, arthralgia
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen Onbekend: myalgie, artralgie
Renal disorders:
Nierstoornissen:
As a consequence of inhibiting the renin-angiotensin-aldosterone system, changes in renal function including renal failure have been reported in patients at risk; these changes in renal function may be reversible upon discontinuation of therapy (see section 4.4)
Als gevolg van remming van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem zijn bij risicopatiënten veranderingen in de nierfunctie waaronder nierfalen gemeld; deze veranderingen in nierfunctie kunnen na stopzetting van de behandeling reversibel zijn (zie rubriek 4.4).
In controlled clinical trials, clinically important changes in standard laboratory parameters were rarely associated with administration of Losartan tablets.
In gecontroleerd klinisch onderzoek ging toediening van tabletten losartan zelden gepaard met klinisch belangrijke veranderingen in de standaard laboratoriumparameters.
Elevations of ALT occurred rarely and usually resolved upon discontinuation of therapy.
Verhogingen van het ALT traden zelden op en verdwenen meestal na stopzetting van de behandeling.
Hyperkalaemia (serum potassium > 5.5 mmol/ l) occurred in 1.5% of patients in hypertension clinical trials.
Hyperkaliëmie (serumkalium > 5,5 mmol/l) trad in klinische hypertensiestudies bij 1,5% van de patiënten op.
In a clinical study conducted in type 2 diabetic patients with nephropathy, 9.9% of patients treated with Losartan tablets developed hyperkalaemia > 5.5 mEq/ l and 3.4% of patients treated with placebo (see section 4.4, ‘ Electrolyte imbalances’).
In een klinisch onderzoek bij type 2-diabetici met neuropathie kreeg 9,9% van de met tabletten losartan behandelde patiënten hyperkaliëmie > 5,5 mEq/l tegen 3,4% van de met placebo behandelde patiënten (zie rubriek 4.4, 'Gestoorde electrolytenhuishouding').
In a controlled clinical trial on patients with cardiac insufficiency, increase in blood urea, serum creatinine and serum potassium has been reported.
In een gecontroleerd klinisch onderzoek bij patiënten met hartinsufficiëntie is verhoging van het bloedureum, serumcreatinine en serumkalium gemeld.
The adverse experience profile for pediatric patients appears to be similar to that seen in adult patients.
Het bijwerkingenprofiel voor kinderen lijkt overeen te komen met dat wat bij volwassen patiënten wordt gezien.
Data in the pediatric population are limited.
Er zijn beperkte gegevens bij kinderen.
Symptoms of intoxication No experience with overdose in man is available so far.
Verschijnselen van intoxicatie Tot op heden is er geen ervaring met overdosering bij de mens.
The most likely symptoms, depending on the extent of overdose, are hypotension, tachycardia, possibly bradycardia.
De meest waarschijnlijke symptomen, afhankelijk van de mate van overdosering, zijn hypotensie, tachycardie en mogelijk bradycardie.
Treatment of intoxication Measures are depending on the time of drug intake and kind and severity of symptoms.
Behandeling van intoxicatie De maatregelen zijn afhankelijk van het tijdstip van de inname van het geneesmiddel en de soort en ernst van de symptomen.
Stabilisation of the circulatory system should be given priority.
Stabilisatie van het circulatoire systeem moet prioriteit krijgen.
After oral intake the administration of a sufficient dose of activated charcoal is indicated.
Na orale inname is toediening van een voldoende hoge dosis geactiveerde kool geïndiceerd.
Afterwards, close monitoring of the vital parameters should be performed.
Daarna moeten de vitale parameters zorgvuldig worden gecontroleerd.
Vital parameters should be corrected if necessary.
Waar nodig moeten de vitale parameters worden gecorrigeerd.
Neither Losartan nor the active metabolite can be removed by haemodialysis.
Noch losartan nochde actieve metaboliet kunnen niet door hemodialyse worden verwijderd.
Angiotensin II Receptor Antagonists, ATC code:
Angiotensie II-antagonisten, ATC-code:
Losartan is a synthetic oral angiotensin-II receptor (type AT1) antagonist.
Losartan is een synthetische orale angiotensine II-receptor (type AT1) - antagonist.
Angiotensin II, a potent vasoconstrictor, is the primary active hormone of the renin/ angiotensin system and an important determinant of the pathophysiology of hypertension.
Angiotensine II, een krachtige vaatvernauwende stof, is het primaire actieve hormoon van het renine-angiotensinesysteem en een belangrijke determinant in de pathofysiologie van hypertensie.
Angiotensin II binds to the AT1 receptor found in many tissues (e. g. vascular smooth muscle, adrenal gland, kidneys and the heart) and elicits several important biological actions, including vasoconstriction and the release of aldosterone.
Angiotensine II bindt zich aan de AT1-receptor, die in vele weefsels wordt aangetroffen (bijv. vasculaire gladde spieren, de bijnieren, de nieren en het hart) en zet verschillende belangrijke biologische mechanismen in werking, waaronder vasoconstrictie en de afgifte van aldosteron.
Angiotensin II also stimulates smooth muscle cell proliferation.
Ook stimuleert angiotensine II de proliferatie van gladde spiercellen.
Furthermore Losartan does not inhibit ACE (kininase II), the enzyme that degrades bradykinin.
Daarnaast geeft losartan geen remming van ACE (kininase II), het enzym dat bradykinine afbreekt.
Consequently, there is no potentiation of undesirable bradykinin- mediated effects.
Daarom is er geen versterking van ongewenste, door bradykinine gemedieerde effecten.
33 During administration of Losartan, removal of the angiotensin II negative feedback on renin secretion leads to increased plasma renin activity (PRA).
Bij toediening van losartan neemt door het wegvallen van de negatieve terugkoppeling door angiotensine II op de renineafgifte de plasmarenineactiviteit (PRA) toe.
Despite these increases, antihypertensive activity and suppression of plasma aldosterone concentration are maintained, indicating effective angiotensin II receptor blockade.
Ondanks deze toenames blijven de bloeddrukverlagende activiteit en onderdrukking van het plasma-aldosteron gehandhaafd, wat wijst op een effectieve blokkering van de angiotensine II-receptor.
After discontinuation of Losartan, PRA and angiotensin II values fell within three days to the baseline values.
Na stopzetting van losartan keerden de PRA- en angiotensine II-waarden binnen drie dagen naar de uitgangswaarden terug.
Both Losartan and its principal active metabolite have a far greater affinity for the AT1-receptor than for the AT2-receptor.
Zowel losartan als de belangrijkste actieve metaboliet heeft een veel grotere affiniteit voor de AT1-receptor dan voor de AT2-receptor.
The active metabolite is 10- to 40- times more active than Losartan on a weight for weight basis.
Op basis van gewicht is de actieve metaboliet 10 tot 40 maal actiever dan losartan.
Hypertension Studies
31 Hypertensiestudies
Blood pressure reduction at the end of the dosing interval was 70 – 80% of the effect seen 5-6 hours post- dose.
Aan het einde van het doseringsinterval was de bloeddrukverlaging 70-80% van het effect dat 5-6 uur na de dosis werd gezien.
Losartan is equally effective in males and females, and in younger (below the age of 65 years) and older hypertensive patients.
Losartan is even effectief bij mannen en vrouwen, en bij jongere (< 65 jaar) en oudere hypertensiepatiënten.
LIFE-Study The Losartan Intervention For Endpoint Reduction in Hypertension [LIFE] study was a randomised, triple-blind, active-controlled study in 9193 hypertensive patients aged 55 to 80 years with ECG- documented left-ventricular hypertrophy.
De Losartan Intervention For Endpoint reduction in hypertension (LIFE-studie) was een gerandomiseerd, tripelblind, met actieve stof gecontroleerd onderzoek bij 9193 hypertensiepatiënten van 55-80 jaar met op ECG vastgestelde linkerventrikelhypertrofie.
Patients were randomised to once daily Losartan 50 mg or once daily atenolol 50 mg.
Patiënten werden willekeurig toegewezen aan losartan 50 mg 1 dd of atenolol 50 mg 1 dd.
If goal blood pressure (< 140/ 90 mmHg) was not reached, hydrochlorothiazide (12.5 mg) was added first and, if needed, the dose of Losartan or atenolol was then increased to 100 mg once daily.
Als de streefbloeddruk (< 140/90 mmHg) niet werd bereikt, werd eerst hydrochloorthiazide (12,5 mg) toegevoegd; zonodig werd de dosis losartan of atenolol dan nog verhoogd naar 100 mg 1 dd.
Other antihypertensives, with the exception of ACE-inhibitors, angiotensin II antagonists or beta-blockers were added if necessary to reach the goal blood pressure.
Om de streefbloeddruk te bereiken, werden waar nodig andere antihypertensiva toegevoegd, maar geen ACE-remmers, angiotensine II-antagonisten of bètablokkers.
The mean length of follow up was 4.8 years.
De gemiddelde duur van opvolging was 4,8 jaar.
Treatment with losartan reduced the risk of stroke by 25% relative to atenolol (p=0.001 95% confidence interval 0.63-0.89).
Behandeling met losartan verminderde het risico op beroerte met 25% t.o.v. atenolol (p=0,001, 95% %-betrouwbaarheidsinterval 0,63-0,89).
The rates of cardiovascular death and myocardial infarction were not significantly different between the treatment groups.
De frequentie van cardiovasculaire sterfte en myocardinfarct was niet significant verschillend tussen de behandelingsgroepen.
Race In the LIFE-Study black patients treated with Losartan had a higher risk of suffering the primary combined endpoint, i. e. a cardiovascular event (e. g. cardiac infarction, cardiovascular death) and especially stroke, than the black patients treated with atenolol.
Ras In de LIFE-studie hadden met losartan behandelde negroïde patiënten een hoger risico op het primaire gecombineerde eindpunt, te weten een cardiovasculair voorval (b.v. hartinfarct, cardiovasculaire dood) en voornamelijk beroerte dan de negroïde patiënten die met atenolol werden behandeld.
Therefore the results observed with losartan in comparison with atenolol in the LIFE study with regard to cardiovascular morbidity/ mortality do not apply for black patients with hypertension and left ventricular hypertrophy.
Daarom zijn de resultaten die met losartan versus atenolol in de LIFE-studie zijn waargenomen ten aanzien van cardiovasculaire morbiditeit/mortaliteit niet van toepassing voor negroïde patiënten met hypertensie en linkerventrikelhypertrofie.
34 RENAAL-Study The Reduction of Endpoints in NIDDM with the Angiotensin II Receptor Antagonist Losartan RENAAL study was a controlled clinical study conducted worldwide in 1513 Type 2 diabetic patients with proteinuria, with or without hypertension.
De Reduction of Endpoints in NIDDM with Angiotensin II Receptor Antagonist Losartan (RENAAL) - studie was een wereldwijd gecontroleerd klinisch onderzoek bij 1513 type 2-diabetici met proteïnurie, met of zonder hypertensie.
751 Patients were treated with Losartan The objective of the study was to demonstrate a nephroprotective effect of Losartan potassium over and above the benefit of a blood lowering pressure.
Het doel van de studie was een nefroprotectief effect van kaliumlosartan aan te tonen naast dat van het gunstige effect van bloeddrukverlaging alleen.
Patients with proteinuria and a serum creatinine of 1.3 – 3.0 mg/ dl were randomised to receive Losartan 50 mg once a day, titrated if necessary, to achieve blood pressure response, or to placebo, on a background of conventional antihypertensive therapy excluding ACE-inhibitors and angiotension II antagonists.
Patiënten met proteïnurie en een serumcreatinine van 115-265µmol / werden gerandomiseerd naar losartan 50 mg 1 dd, waar nodig getitreerd om een bloeddrukreactie te verkrijgen, of naar placebo, tegen de achtergrond van conventionele antihypertensieve therapie exclusief ACE-remmers en angiotensine II-antagonisten.
Investigators were instructed to titrate the study medication to 100 mg daily as appropriate; 72% of patients were taking the 100 mg daily dose for the majority of the time.
De onderzoekers werden geïnstrueerd om waar nodig de studiemedicatie naar 100 mg/dag te titreren; 72% van de patiënten gebruikten het grootste deel van de tijd de dosis 100 mg/dag.
Other antihypertensive agents (diuretics, calcium antagonists, alpha- and beta-receptor blockers and also centrally acting antihypertensives) were permitted as supplementary treatment depending on the requirement in both groups.
Andere antihypertensiva (diuretica, calciumantagonisten, alfa- en bètareceptorblokkers en ook centraal werkende antihypertensiva) waren als aanvullende behandeling toegestaan afhankelijk van de behoefte in beide groepen.
Patients were followed up for up to 4.6 years (3.4 years on average).
Patiënten werden tot 4,6 jaar gevolgd (gemiddeld 3,4 jaar).
The primary endpoint of the study was a composite endpoint of doubling of the serum creatinine end- stage renal failure (need for dialysis or transplantation) or death.
Het primaire eindpunt van de studie was een samengesteld eindpunt van verdubbeling van het serumcreatinine, nierfalen in het eindstadium (dialyse of transplantatie nodig) of dood.
The results showed that the treatment with Losartan (327 events) as compared with placebo (359 events) resulted in a 16.1% risk reduction (p = 0.022) in the number of patients reaching the primary composite endpoint.
Uit de resultaten bleek dat behandeling met losartan (327 voorvallen) versus placebo (359 voorvallen) een risicoreductie van 16,1% gaf (p=0,022), voor het aantal patiënten dat het primaire samengestelde eindpunt bereikte.
25.3% risk reduction for doubling of the serum creatinine (p = 0.006); 28.6% risk reduction for end-stage renal failure (p = 0.002); 19.9% risk reduction for end-stage renal failure or death (p = 0.009); 21.0% risk reduction for doubling of serum creatinine or end-stage renal failure (p = 0.01).
Voor de volgende individuele en gecombineerde componenten van het primaire eindpunt gaven de resultaten een significante risicoreductie te zien in de met losartan behandelde groep: risicoreductie 25,3% voor verdubbeling van het serumcreatinine (p=0,006); risicoreductie 28,6% voor nierfalen in het eindstadium (p=0,002); risicoreductie 19,9% voor nierfalen in het eindstadium of dood (p=0,009); risicoreductie 21,0% voor verdubbeling van het serumcreatinine of nierfalen in het eindstadium (p=0,01).
All-cause mortality rate was not significantly different between the two treatment groups.
De mortaliteit ongeacht de oorzaak verschilde tussen de twee behandelingsgroepen niet significant.
In this study losartan was generally well tolerated, as shown by a therapy discontinuation rate on account of adverse events that was comparable to the placebo group.
In dit onderzoek werd losartan over het algemeen goed verdragen, wat blijkt uit het aantal stopzettingen wegens bijwerkingen dat vergelijkbaar was met de placebogroep.
ELITE I and ELITE II Study In the ELITE Study carried out over 48 weeks in 722 patients with heart failure (NYHA Class II-IV), no difference was observed between the patients treated with Losartan and those treated with captopril was observed with regard to the primary endpoint of a long-term change in renal function.
In de ELITE-studie, duur 48 weken bij 722 patiënten met hartfalen (NYHA-klasse II-IV) werd er geen verschil waargenomen tussen de patiënten die met losartan werden behandeld en zij die met captopril werden behandeld ten aanzien van het primaire eindpunt van een langetermijnverandering in de nierfunctie.
The observation of the ELITE I Study, that, compared with captopril, Losartan reduced the mortality risk, was not confirmed in the subsequent ELITE II Study, which is described in the following.
De waarneming in de ELITE-studie dat in vergelijking met captopril, losartan het risico op mortaliteit verminderde werd niet bevestigd in de daarna verrichte ELITE II-studie, welke hieronder wordt beschreven.
In the ELITE II Study Losartan 50 mg once daily (starting dose 12.5 mg, increased to 25 mg, then 50 mg once daily) was compared with captopril 50 mg three times daily (starting dose 12.5 m, increased to 25 mg and then to 50 mg three times daily).
In de ELITE II-studie werd losartan 50 mg 1 dd (aanvangsdosis 12,5 mg, getitreerd naar 25 mg, dan 50 mg 1 dd) vergeleken met captopril 50 mg 3 dd (aanvangsdosis 12,5mg, getitreerd naar 25 mg, en dan 50 mg 3 dd).
The primary endpoint of this prospective study was the all-cause mortality.
Het primaire eindpunt van dit prospectieve onderzoek was mortaliteit door alle oorzaken.
In this study 3152 patients with heart failure (NYHA Class II-IV) were followed for almost two years (median:
In dit onderzoek werden 3152 patiënten met hartfalen (NYHA-klasse II-IV) bijna twee jaar gevolgd (mediaan:
1.5 years) in order to determine whether Losartan is superior to captopril in reducing all cause mortality.
1,5 jaar) om vast te stellen of losartan de mortaliteit door alle oorzaken sterker vermindert dan captopril.
The primary endpoint did not show any statistically significant difference between Losartan and captopril in reducing all-cause mortality.
Het primaire eindpunt gaf geen statistisch significant verschil in vermindering van de mortaliteit door alle oorzaken tussen losartan en captopril te zien.
In both comparator-controlled (not placebo-controlled) clinical studies on patients with heart failure the tolerability of Losartan was superior to that of captopril, measured on the basis of a significantly lower rate of discontinuations of therapy on account of adverse events and a significantly lower frequency of cough.
33 significant lager aantal stopzettingen van de therapie wegens bijwerkingen en een significant lagere frequentie van hoest.
An increased mortality was observed in ELITE II in the small subgroup (22% of all HF patients) taking beta-blockers at baseline.
In de kleine subgroep (22% van alle HF-patiënten) in ELITE II die bij baseline bètablokkers gebruikte, werd een hogere mortaliteit gezien.
Pediatric Hypertension
Hypertensie bij kinderen
35 The antihypertensive effect of Cozaar was established in a clinical study involving 177 hypertensive pediatric patients 6 to 16 years of age with a body weight > 20 kg and a glomerular filration rate > 30 ml/ min/ 1.73 m2.
Het antihypertensieve effect van Cozaar is vastgesteld in een klinisch onderzoek bij 177 hypertensieve kinderen van 6 - 16 jaar oud met een lichaamsgewicht > 20 kg en een glomerulaire filtratiesnelheid > 30 ml/min/1,73m2.
Patients who weighted > 20kg to< 50 kg received either 2.5, 25 or 50 mg of losartan daily and patients who weighted > 50 kg received either 5, 50 or 100 mg of losartan daily.
Patiënten die tussen 20 en 50 kg wogen kregen hetzij 2,5, 25 of 50 mg losartan per dag en patiënten die meer wogen dan 50 kg kregen 5, 50 of 100 mg losartan per dag.
At the end of three weeks, losartan administration once daily lowered trough blood pressure in a dose-dependent manner.
Na drie weken bleek dat losartan eenmaal daags toegediend de dalwaarde van de bloeddruk op dosisafhankelijke wijze had verlaagd.
Overall, there was a dose-response.
In het algemeen was de reactie dosisafhankelijk.
The dose-response relationship became very obvious in the low dose group compared to the middle dose group (period I: -6.2 mmHg vs. -11.65 mmHg), but was attenuated when comparing the middle dose group with the high dose group (period I: -11.65 mmHg vs. -12.21 mmHg).
De dosis-reactierelatie was zeer duidelijk bij vergelijking van de groep met de lage dosis en de groep met de middendosis (periode I: -6,2 mmHg vs. - 11,65 mmHg), maar zwakte af bij vergelijking van de groep met de middendosis en de groep met de hoge dosis (periode I: -11,65 mmHg vs. -12,21 mmHg).
The lowest doses studied, 2.5 mg and 5 mg, corresponding to an average daily dose of 0.07 mg/ kg, did not appear to offer consistent antihypertensive efficacy.
De laagste onderzochte doses, 2,5 en 5 mg, overeenkomend met een gemiddelde dagelijkse dosis van 0,07 mg/kg, leken geen consistente bloeddrukverlagende werkzaamheid te geven.
These results were confirmed during period II of the study where patients were randomized to continue losartan or placebo, after three weeks of treatment.
Deze resultaten werden bevestigd tijdens periode II van het onderzoek waarin patiënten willekeurig werden toegewezen aan voortzetting van losartan of placebo, na drie weken therapie.
The difference in blood pressure increase as compared to placebo was largest in the middle dose group (6.70 mm Hg middle dose vs.
Het verschil in bloeddrukverhoging vs. placebo was het grootste in de middendosisgroep (middendosis 6,70 mmHg vs. hoge dosis 5,38 mmHg).
The rise in trough diastolic blood pressure was the same in patients receiving placebo and in those continuing losartan at the lowest dose in each group, again suggesting that the lowest dose in each group did not have significant antihypertensive effect.
De stijging in dalwaarde van de diastolische bloeddruk was bij patiënten die placebo kregen en zij die met losartan in de laagste dosis in elke groep doorgingen gelijk, wat wederom aannemelijk maakt dat de laagste dosis in elke groep geen significant bloeddrukverlagend effect had.
Long-term effects of losartan on growth, puberty and general development have not been studied.
De langetermijneffecten van losartan op de groei, puberteit en algehele ontwikkeling zijn niet onderzocht.
The long-term efficacy of antihypertensive therapy with losartan in childhood to reduce cardiovascular morbidity and mortality has also not been established.
De langetermijneffectiviteit van antihypertensieve therapie met losartan in de jeugd om cardiovasculaire morbiditeit en mortaliteit te verminderen is ook niet vastgesteld.
Following oral administration, losartan is well absorbed and undergoes first-pass metabolism, forming an active carboxylic acid metabolite and other inactive metabolites.
Na orale toediening wordt losartan goed geabsorbeerd en ondergaat het first- passmetabolisme, waarbij een actieve carboxylzuurmetaboliet en andere inactieve metabolieten gevormd worden.
Both losartan and its active metabolite are ≥ 99% bound to plasma proteins, primarily albumin.
Zowel losartan als de actieve metaboliet worden voor meer dan of gelijk aan 99% aan plasma-eiwitten gebonden, voornamelijk albumine.
The volume of distribution of losartan is 34 litres.
Het verdelingsvolume van losartan is 34 liter.
About 14% of an intravenously- or orally-administered dose of losartan is converted to its active metabolite.
Ongeveer 14% van een intraveneuze of orale dosis losartan wordt in de actieve metaboliet omgezet.
In addition to the active metabolite, inactive metabolites are formed.
Naast de actieve metaboliet worden er ook inactieve metabolieten gevormd.
Elimination
34 Eliminatie
Plasma clearance of losartan and its active metabolite is about 600 mL/ min and 50 mL/ min, respectively.
50 ml per minuut.
When losartan is administered orally, about 4% of the dose is excreted unchanged in the urine, and about 6% of the dose is excreted in the urine as active metabolite.
Na orale toediening van losartan wordt ongeveer 4% van de dosis onveranderd in de urine uitgescheiden en wordt ongeveer 6% van de dosis als actieve metaboliet in de urine uitgescheiden.
The pharmacokinetics of losartan and its active metabolite are linear with oral losartan potassium doses up to 200 mg.
De farmacokinetiek van losartan en de actieve metaboliet is tot 200 mg lineair met oraal kaliumlosartan.
36 Following oral administration, plasma concentrations of losartan and its active metabolite decline polyexponentially with a terminal half-life of about 2 hours and 6-9 hours, respectively.
6 - 9 uur.
During once- daily dosing with 100 mg, neither losartan nor its active metabolite accumulates significantly in plasma.
Bij eenmaaldaagse toediening van 100 mg is er geen belangrijke mate van accumulatie van losartan of de actieve metaboliet in het plasma.
Following an oral dose/ intravenous administration of 14C-labeled losartan in man, about 35% / 43% of radioactivity is recovered in the urine and 58%/ 50% in the faeces.
Na een orale dosis/intraveneuze toediening van 14C-gelabeld losartan bij de mens wordt ongeveer 35% / 43% van de radioactiviteit in de urine aangetroffen en 58% / 50% in de feces.
In elderly hypertensive patients the plasma concentrations of losartan and its active metabolite do not differ essentially from those found in young hypertensive patients.
Bij oudere hypertensieve patiënten zijn de plasmaconcentraties losartan en actieve metaboliet niet significant anders dan die welke zijn gezien bij jonge hypertensiepatiënten.
In female hypertensive patients the plasma levels of losartan were up to twice as high as in male hypertensive patients, while the plasma levels of the active metabolite did not differ between men and women.
Bij vrouwelijke hypertensiepatiënten was de plasmaconcentratie losartan tot twee maal zo hoog als bij mannelijke hypertensiepatiënten, terwijl de plasmaconcentraties van de actieve metaboliet tussen mannen en vrouwen niet verschilden.
In patients with mild to moderate alcohol-induced hepatic cirrhosis, the plasma levels of losartan and its active metabolite after oral administration were respectively 5 and 1.7 times higher than in young male volunteers (see section 4.2 and 4.4).
Bij patiënten met lichte tot matige, door alcohol geïnduceerde levercirrose waren de plasmaconcentraties losartan en actieve metaboliet na orale toediening 5 respectievelijk 1,7 maal hoger dan bij jonge mannelijke vrijwilligers (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Plasma concentrations of Losartan are not altered in patients with a creatinine clearance above 10 ml/ minute.
De plasmaconcentraties losartan zijn niet anders bij patiënten met een creatinineklaring boven 10 ml/minuut.
Compared to patients with normal renal function, the AUC for Losartan is about 2-times higher in haemodialysis dialysis patients.
In vergelijking met patiënten met een normale nierfunctie is de AUC van losartan ongeveer twee maal hoger dan bij hemodialysepatiënten.
The plasma concentrations of the active metabolite are not altered in patients with renal impairment or in heamodialysis patients.
De plasmaconcentraties van de actieve metaboliet zijn bij patiënten met een nierfunctiestoornis of bij hemodialysepatiënten niet anders.
Neither Losartan nor the active metabolite can be removed by haemodialysis.
Losartan en de actieve metaboliet kunnen niet door hemodialyse worden verwijderd.
Pharmacokinetics in paediatric patients The pharmacokinetics of losartan have been investigated in 50 hypertensive paediatric patients > 1 month to < 16 years of age following once daily oral administration of approximately 0.54 to 0.77 mg/ kg of losartan (mean doses).
De farmacokinetiek van losartan is onderzocht bij 50 hypertensieve kinderen > 1 maand tot < 16 jaar oud na een eenmaaldaagse orale toediening van ongeveer 0,54 tot 0,77 mg/kg losartan (gemiddelde doses).
The results showed that the active metabolite is formed from losartan in all age groups.
Uit de resultaten blijkt dat in alle leeftijdsgroepen de actieve metaboliet uit losartan gevormd wordt.
The results showed roughly similar pharmacokinetic parameters of losartan following oral administration in infants and toddlers, preschool children, school age children and adolescents.
Na toediening aan pasgeborenen en peuters, kleuters, schoolgaande kinderen en adolescenten waren de resultaten voor de farmacokinetische parameters van losartan ongeveer gelijk.
The pharmacokinetic parameters for the metabolite differed to a greater extent between the age groups.
De farmacokinetische parameters voor de metaboliet verschilden sterker tussen de leeftijdsgroepen.
When comparing preschool children with adolescents these differences became statistically significant.
Deze verschillen werden bij vergelijking van kleuters en adolescenten statistisch significant.
Exposure in infants/ toddlers was comparatively high.
De blootstelling in pasgeborenen/peuters was relatief hoog.
Preclinical data reveal no special hazard for humans based on conventional studies of general pharmacology, genotoxicity and carcinogenic potential.
De preklinische gegevens uit conventionele onderzoeken naar farmacologie, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel wijzen niet op bijzondere gevaren voor mensen.
In repeated dose toxicity studies, the administration of losartan induced a decrease in the red blood cell parameters (erythrocytes, haemoglobin, haematocrit), a rise in urea-N in the serum and occasional rises in serum creatinine, a decrease in heart weight (without a histological correlate) and gastrointestinal changes (mucous membrane lesions, ulcers, erosions, haemorrhages).
In onderzoeken naar toxiciteit van herhaalde doses gaf toediening van losartan een verlaging van de parameters voor de rode bloedcellen (erytrocyten, hemoglobine, hematocriet), verhoging van het ureum-N in het serum en incidentele verhogingen van het serumcreatinine, verlaging van het hartgewicht (zonder histologisch correlaat) en gastro-intestinale veranderingen (mucosalaesies, ulcera, erosies, bloedingen).
Like other substances that directly affect the renin-angiotensin system, losartan has been shown to induce adverse effects on the late foetal development, resulting in foetal death and malformations.
Net als andere stoffen met een direct effect op het renine-angiotensinesysteem blijkt losartan ongunstige effecten op de laat-foetale ontwikkeling te induceren die leiden tot dood en misvorming van de foetus.
37 6.1 List of excipients
6.1 Lijst van hulpstoffen
Each tablet contains the following inactive ingredients: microcrystalline cellulose (E460) lactose monohydrate pregelatinized maize starch magnesium stearate (E572) hydroxypropyl cellulose (E463) hypromellose (E464)
Elke tablet bevat de volgende hulpstoffen: microkristallijne cellulose (E460) lactosemonohydraat gepregelatineerd zetmeel magnesiumstearaat (E572) hydroxypropylcellulose (E463) hypromellose (E464)
Cozaar 12.5 mg, 25 mg, 50 mg and 100 mg contain potassium in the following amounts:
Cozaar 12,5 mg, 25 mg, 50 mg en 100 mg bevatten kalium in de volgende hoeveelheden, respectievelijk:
1.06 mg (0.027 mEq), 2.12 mg (0.054 mEq), 4.24 mg (0.108 mEq) and 8.48 mg (0.216 mEq) respectively.
1.06 mg (0,027 mEq), 2,12 mg (0,054 mEq), 4,24 mg (0,108 mEq) en 8,48 mg (0,216 mEq).
Cozaar 12.5 mg tablets also may contain carnauba wax E 903, titanium dioxideE171, indigo carmine E132 aluminum lake.
Cozaar 12,5 mg bevat mogelijk ook carnaubawas (E903), titaandioxide (E171) en indigotine (E132).
Cozaar 25 mg tablets also may contain Carnauba wax (E903), Titanium dioxide (E171).
Cozaar 25 mg bevat mogelijk ook carnaubawas (E903) en titaandioxide (E171).
Cozaar 50 mg tablets also may contain Carnauba wax (E903), Titanium dioxide (E171).
Cozaar 50 mg bevat mogelijk ook carnaubawas (E903) en titaandioxide (E171).
Cozaar 100 mg tablets also may contain Carnauba wax (E903), Titanium dioxide (E171).
Cozaar 100 mg bevat mogelijk ook carnaubawas (E903) en titaandioxide (E171).
Cozaar 12.5 mg - PVC/ PE/ PVDC blister packages with aluminum foil lidding in packs of 7, 14, 21, 28, 50, 98, 210 or 500 tablets.
Cozaar 12,5 mg - PVC/PE/PVDC doordrukverpakkingen met een laag aluminiumfolie in verpakkingen van 7, 14, 21, 28, 50, 98, 210 of 500 tabletten.
A package containing 35 tablets (21 pcs of 12.5 mg tablet and 14 pcs of the 50 mg tablet) or 28 tablets (21 pcs of 12.5 mg tablet and 7 pcs of the 50 mg tablet) is available in a PVC/ PE/ PVDC titration blister package.
Een verpakking met 35 tabletten (21 stuks van de 12,5 mg tablet en 14 stuks van de 50 mg tablet) of 28 tabletten (21stuks van de 12,5 mg-tablet en 7 stuks van de 50 mg-tablet) is verkrijgbaar in een PVC/PE/PVDC blister.
Cozaar 25 mg - PVC/ PE/ PVDC blister packages with aluminum foil lidding in packs of 7 or 28 tablets.
Cozaar 25 mg - PVC/PE/PVDC doordrukverpakkingen met een laag aluminiumfolie in verpakkingen van 7 of 28 tabletten.
Cozaar 50 mg - PVC/ PE/ PVDC blister packages with aluminum foil lidding in packs of 7, 10, 14, 20, 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98, 280 or 500 tablets.
Cozaar 50 mg - PVC/PE/PVDC doordrukverpakkingen met een laag aluminiumfolie in verpakkingen van 7, 10, 14, 20, 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98, 280 of 500 tabletten.
HDPE bottles of 100 or 300 tablets.
HDPE flesjes met 100 of 300 tabletten.
PVC/ aluminum foil/ nylon blisters with aluminum foil lidding in packs of 10, 14 and 28.
PVC/aluminiumfolie/nylon blisters in verpakkingen van 10, 14 en 28 tabletten.
A package containing 35 tablets (21 pcs of 12.5 mg tablet and 14 pcs of the 50 mg tablet) or 28 tablets (21 pcs of 12.5 mg tablet and 7 pcs of the 50 mg tablet) is available in a PVC/ PE/ PVDC titration blister package.
Een verpakking met 35 tabletten (12 stuks van de 12,5 mg tablet en 14 stuks van de 50 mg tablet) is verkrijgbaar in een PVC/PE/PVDC blister.
Cozaar 100 mg - PVC/ PE/ PVDC blister packages with aluminum foil lidding in packs of 7, 10, 14, 15, 20, 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98 or 280 tablets.
Cozaar 100 mg - PVC/PE/PVDC doordrukverpakkingen met een laag aluminiumfolie in verpakkingen van 7, 10, 14, 15, 20, 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98 of 280 tabletten.
HDPE bottles of 100 tablets.
HPDE flesjes met 100 tabletten.
38 6.6 Special precautions for disposal
6.6 Speciale vorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
[To be implemented nationally]
< [Nationaal te implementeren] >
39 LABELLING
37 ETIKETTERING
40 PARTICULARS TO APPEAR ON THE OUTER PACKAGING
38 GEGEVENS DIE OP DE BUITENVERPAKKING MOETEN WORDEN VERMELD
Outer carton for Cozaar 12.5 mg blister
Doosje voor Cozaar 12,5 mg blister
Cozaar 12.5 mg film-coated tablets
Cozaar 12,5 mg filmomhulde tabletten
Each tablet contains 12.5 mg losartan potassium.
Elke tablet bevat 12,5 mg kaliumlosartan.
7, 14, 21, 28, 50, 98, 210 or 500 film-coated tablets.
7, 14, 21, 28, 50, 98, 210 of 500 filmomhulde tabletten.
[To be completed nationally]
< [Nationaal te implementeren] >
[To be completed nationally]
Geneesmiddel op medisch voorschrift.
[To be completed nationally] [For referral procedures]
< [Nationaal te implementeren] >
42 MINIMUM PARTICULARS TO APPEAR ON BLISTERS OR STRIPS
40 GEGEVENS DIE TEN MINSTE OP BLISTERVERPAKKINGEN OF STRIPS MOETEN WORDEN VERMELD
Blister for Cozaar 12.5 mg film-coated tablets
Blisterverpakking voor Cozaar 12,5 mg filmomhulde tabletten
Cozaar 12.5 mg film-coated tablets
Cozaar 12,5 mg filmomhulde tabletten.
[See Annex I - To be completed nationally] [For referral procedures]
< [Nationaal te implementeren] >
43 PARTICULARS TO APPEAR ON THE OUTER PACKAGING
41 GEGEVENS DIE OP DE BUITENVERPAKKING MOETEN WORDEN VERMELD
Outer carton for Cozaar 12.5 mg HDPE bottle
Buitenverpakkig voor Cozaar 12,5 mg HDPE flesjes
45 PARTICULARS TO APPEAR ON THE OUTER PACKAGING
43 GEGEVENS DIE OP DE BUITENVERPAKKING MOETEN WORDEN VERMELD
Bottle label for Cozaar 12.5 mg HDPE bottle
Etiket voor Cozaar 12,5 mg HDPE flesje
Store in the original bottle.
Bewaren in het oorspronkelijke flesje
47 PARTICULARS TO APPEAR ON THE OUTER PACKAGING
45 GEGEVENS DIE OP DE BUITENVERPAKKING MOETEN WORDEN VERMELD
Outer carton for Cozaar 25 mg
Doosje voor Cozaar 25 mg
Cozaar 25 mg film-coated tablets
Cozaar 25 mg filmomhulde tabletten
Each tablet contains 25 mg losartan potassium.
Elke tablet bevat 25 mg kaliumlosartan.