qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Caution should be exercised when using paracetamol prior to (less than 72 hours) or concurrently with Busilvex due to a possible decrease in the metabolism of busulfan (See section 4.5).
3 Extra voorzichtigheid is geboden als paracetamol samen met of voorafgaand (minder dan 72 uur) aan Busilvex wordt gebruikt, vanwege een mogelijk verminderd metabolisme van busulfan (zie rubriek 4.5).
As documented in clinical studies, no treated patients experienced cardiac tamponade or other specific cardiac toxicities related to Busilvex.
Tijdens klinische onderzoeken zijn bij geen van de behandelde patiënten harttamponades of andere specifieke met Busilvex verbandhoudende verschijnselen van cardiale toxiciteit opgetreden.
However cardiac function should be monitored regularly in patients receiving Busilvex (see section 4.8).
Bij patiënten die met Busilvex worden behandeld moet de hartfunctie echter regelmatig worden gecontroleerd (zie rubriek 4.8).
4 Occurrence of acute respiratory distress syndrome with subsequent respiratory failure associated with interstitial pulmonary fibrosis was reported in Busilvex studies in one patient who died, although, no clear aetiology was identified.
Hoewel er geen duidelijke etiologie kon worden vastgesteld, is er bij de onderzoeken met Busilvex een geval opgetreden van ARDS (acute respiratory distress syndrome), met daaropvolgend respiratoir falen, geassocieerd met interstitiële longfibrose, met fatale afloop.
In addition, busulfan might induce pulmonary toxicity that may be additive to the effects produced by other cytotoxic agents.
Daarnaast kan busulfan een longvergiftiging veroorzaken waardoor het totale effect van andere cytotoxische stoffen kan toenemen.
Therefore, attention should be paid to this pulmonary issue in patients with prior history of mediastinal or pulmonary radiation (see section 4.8).
Daarom moet er bij patiënten die eerder een bestraling hebben ondergaan van het mediastinum of de longen extra aandacht worden geschonken aan dit pulmonair aspect (zie rubriek 4.8).
Periodic monitoring of renal function should be considered during therapy with Busilvex (see section 4.8).
Tijdens de behandeling met Busilvex moet het regelmatig controleren van de nierfunctie worden overwogen (zie rubriek 4.8).
Seizures have been reported with high dose busulfan treatment.
Bij hoog gedoseerde busulfanbehandelingen is verslag gedaan van epileptische aanvallen.
Special caution should be exercised when administering the recommended dose of Busilvex to patients with a history of seizures.
Bij de behandeling met de aanbevolen dosis Busilvex van patiënten met een geschiedenis van epileptische aanvallen dient extra voorzichtigheid in acht te worden genomen.
Patients should receive adequate anti-convulsant prophylaxis.
Patiënten dienen een afdoende anticonvulsieve profylaxe te krijgen.
In adults, all data with Busilvex were obtained using phenytoin.
Bij volwassenen is bij alle Busilvex-gegevens fenytoïne gebruikt.
There are no data available on the use of other anticonvulsant agents such as benzodiazepines.
Er zijn geen gegevens over het gebruik van andere anticonvulsieve stoffen zoals benzodiazepinen.
Thus, the effect of anticonvulsant agents (other than phenytoin) on busulfan pharmacokinetics is not known.
Het is daarom niet bekend wat de invloed is van anticonvulsiva (andere dan fenytoïne) op de farmacokinetiek van busulfan.
In paediatric patients, data with Busilvex were obtained using benzodiazepines or phenytoin.
(zie rubrieken 4.2 en 4.5) Bij pediatrische patiënten zijn de gegevens omtrent Busilvex verkregen met gebruikmaking van benzodiazepinen of fenytoïne.
The increased risk of a second malignancy should be explained to the patient.
Het verhoogde risico van een secundaire maligniteit dient aan de patiënt te worden uitgelegd.
On the basis of human data, busulfan has been classified by the International Agency for Research on Cancer (IARC) as a human carcinogen.
Op basis van de via onderzoek op mensen verkregen gegevens is busulfan door de International Agency for Research on Cancer (IARC) geclassificeerd als een menselijk carcinogeen.
The World Health Association has concluded that there is a causal relationship between busulfan exposure and cancer.
De Wereld Gezondheids Organisatie heeft vastgesteld dat er een causaal verband is tussen de blootstelling aan busulfan en kanker.
Leukaemia patients treated with busulfan developed many different cytological abnormalities, and some developed carcinomas.
Van de met busulfan behandelde leukemiepatiënten ontwikkelden velen verschillende cytologische afwijkingen en bij sommigen ontstonden carcinomen.
Busulfan is thought to be leukemogenic.
Busulfan is waarschijnlijk leukemogeen.
Fertility: busulfan can impair fertility.
Busulfan kan de vruchtbaarheid verminderen.
Therefore, men treated with Busilvex are advised not to father a child during and up to 6 months after treatment and to seek advice on cryo-conservation of sperm prior to treatment because of the possibility of irreversible infertility due to therapy with Busilvex.
Daarom wordt aan met Busilvex behandelde mannen geadviseerd tijdens, en gedurende zes maanden na de behandeling geen kinderen te verwekken en advies te vragen over het voorafgaand aan de behandeling invriezen van sperma, aangezien de behandeling met Busilvex een onomkeerbare onvruchtbaarheid kan veroorzaken.
Ovarian suppression and amenorrhoea with menopausal symptoms commonly occur in pre-menopausal patients.
Bij pre- menopauzale patiënten treden vaak een met menopauzeklachten gepaard gaande ovariumsuppressie en amenorroe op.
Busulfan treatment in a pre-adolescent girl prevented the onset of puberty due to ovarian failure.
De behandeling met busulfan heeft bij een pre-adolescent meisje geleid tot het niet op gang komen van de puberteit vanwege een ovariumfunctiestoornis.
Impotence, sterility, azoospermia, and testicular atrophy have been reported in male patients.
Bij mannelijke patiënten kwamen impotentie, steriliteit, azoöspermie en testiculaire atrofie voor.
The solvent dimethylacetamide (DMA) may also impair fertility.
Ook het oplosmiddel dimethylacetamide (DMA) kan de vruchtbaarheid verminderen.
DMA decreases fertility in male and female rodents (see sections 4.6 and 5.3)
DMA vermindert de vruchtbaarheid bij mannelijke en vrouwelijke knaagdieren (zie rubrieken 4.6 en 5.3).
No specific clinical trial was carried out to assess drug-drug interaction between intravenous busulfan and itraconazole.
Er zijn geen specifieke klinische onderzoeken gedaan naar de onderlinge geneesmiddelwisselwerkingen tussen intraveneuze busulfan en itraconazol.
From published studies, in adults administration of itraconazole to patients receiving high-dose busulfan may result in reduced busulfan clearance.
In gepubliceerde onderzoeken met volwassenen is beschreven dat het toedienen van itraconazol aan patiënten die hooggedoseerde busulfan kregen de klaring van busulfan mogelijk vermindert.
Patients should be monitored for signs of busulfan toxicity when itraconazole is used as an antifungal prophylaxis with intravenous busulfan.
Als bij intraveneuze busulfan itraconazol wordt gebruikt als schimmelprofylaxe moeten patiënten gecontroleerd worden op aanwijzingen voor een busulfanvergiftiging.
Published studies in adults described that ketobemidone (analgesic) might be associated with high levels of plasma busulfan.
4 In gepubliceerde onderzoeken met volwassenen is beschreven dat ketobemidon (analgeticum) mogelijk een verhoogde busulfanspiegel in het plasma veroorzaakt.
Therefore special care is recommended when combining these two compounds.
Daarom is bij het gecombineerde gebruik van deze twee middelen extra oplettendheid geboden.
In adults, for the BuCy2 regimen it has been reported that the time interval between the last oral busulfan administration and the first cyclophosphamide administration may influence the development of toxicities.
Voor volwassenen is aangaande de BuCy2-behandeling gemeld dat het tijdsinterval tussen de laatste orale dosis busulfan en de eerste dosis cyclofosfamide van invloed kan zijn op de ontwikkeling van vergiftigingsverschijnselen.
A reduced incidence of Hepatic Veino Occlusive Disease (HVOD) and other regimen- related toxicity have been observed in patients when the lag time between the last dose of oral busulfan and the first dose of cyclophosphamide is > 24hours.
Bij patiënten waarbij de tijdruimte tussen de laatste orale dosis busulfan en de eerste dosis cyclofosfamide groter was dan 24 uur was er een verminderde incidentie van HVOD (afsluiting van een leverader) en andere met de behandeling verbandhoudende vergiftigingen.
In paediatric patients, for the BuMel regimen it has been reported that the administration of melphalan less than 24 hours after the last oral busulfan administration may influence the development of toxicities.
Bij pediatrische patiënten is bij de BuMel-behandeling gemeld dat de toediening van melfalan binnen 24 uur na de laatste orale toediening van busulfan van invloed kan zijn op het optreden van vergiftigingen.
Paracetamol is described to decrease glutathione levels in blood and tissues, and may therefore decrease busulfan clearance when used in combination (see section 4.4).
Aangaande paracetamol is beschreven dat het de glutathionspiegel in bloed en weefsels verlaagt, zodat er bij gecombineerd gebruik met busulfan een verminderde busulfanklaring kan optreden (zie rubriek 4.4).
5 Phenytoin or benzodiazepines were administered for seizure prophylaxis in all patients in the clinical trials conducted with intravenous busulfan.
Aan alle patiënten in de klinische onderzoeken met intraveneuze busulfan is als profylaxe voor epileptische aanvallen fenytoïne of benzodiazepinen gegeven.
The concomitant systemic administration of phenytoin to patients receiving high-dose busulfan has been reported to increase busulfan clearance, due to induction of glutathion-S-transferase.
Het gelijktijdig systemisch toedienen van fenytoïne aan patiënten die hooggedoseerde busulfan kregen toegediend versterkte de klaring van busulfan door het induceren van glutathion-S-transferase.
However no evidence of this effect has been seen in intravenous data. (see section 4.4) No interaction has been reported when benzodiazepines such as diazepam, clonazepam or lorazepam have been used to prevent seizures with high-dose busulfan (see sections 4.2 and 4.4).
Bij het gebruik van benzodiazepinen als diazepam, clonazepam of lorazepam ter preventie van epileptische aanvallen samen met hooggedoseerde busulfan was er geen sprake van onderlinge geneesmiddelwisselwerking (zie rubrieken 4.2 en 4.4).
No interaction was observed when busulfan was combined with fluconazole (antifungal agent) or 5 HT3 antiemetics such as ondansetron or granisetron.
Bij het gecombineerde gebruik van busulfan en fluconazol (anti-schimmelmiddel) of 5-HT3-anti- emetica als ondansetron of granisetron was er geen sprake van onderlinge geneesmiddelwisselwerking.
Pregnancy HPCT is contraindicated in pregnant women; therefore, Busilvex is contraindicated during pregnancy.
Zwangerschap Bij zwangere vrouwen is HPCT gecontraïndiceerd en daarom is Busilvex gecontraïndiceerd tijdens de zwangerschap.
Busulfan has caused embryofoetal lethality and malformations in pre-clinical studies. (see section 5.3)
In preklinische onderzoeken heeft busulfan embryofoetale letaliteit en misvormingen veroorzaakt (zie rubriek 5.3).
There are no adequate data from the use of either busulfan or DMA in pregnant woman.
Er zijn geen adequate gegevens naar het effect van het gebruik van busulfan of DMA bij zwangere vrouwen.
A few cases of congenital abnormalities have been reported with low-dose oral busulfan, not necessarily attributable to the active substance, and third trimester exposure may be associated with impaired intrauterine growth.
Blootstelling in het derde trimester van de zwangerschap kan een verminderde intra-uteriene groei tot gevolg hebben.
Women of childbearing potential have to use effective contraception during and up to 6 months after treatment.
Vrouwen die mogelijk zwanger kunnen raken, moeten tijdens en tot 6 maand na de behandeling een zwangerschap voorkomen.
Lactation It is not known whether busulfan and DMA are excreted in human milk.
Borstvoeding Het is niet bekend of busulfan en DMA in de moedermelk worden uitgescheiden.
Because of the potential for tumorigenicity shown for busulfan in human and animal studies, breast-feeding should be discontinued at the start of therapy.
Omdat uit onderzoek bij mensen en dieren is gebleken dat busulfan potentieel carcinogeen is, moet de borstvoeding bij het begin van de behandeling worden gestaakt.
Fertility Busulfan and DMA can impair fertility in man or woman.
Vruchtbaarheid Busulfan en DMA kunnen schadelijk zijn voor mannelijke en vrouwelijke vruchtbaarheid.
Therefore it is advised not to father child during the treament and up to 6 months after treatment and to seek advice on cryo-conservation of sperm prior to treatment because of the possibility of irreversible infertility (see section 4.4).
Het wordt hierom aanbevolen geen kinderen te verwekken tijdens de behandeling en gedurende 6 maanden na behandeling en om advies in te winnen met betrekking tot cryopreservatie van sperma voorafgaand aan de behandeling wegens het risico op mogelijk onomkeerbare onvruchtbaarheid (zie rubriek 4.4).
Not relevant
5 Niet van toepassing.
Averse events in adults Adverse events information is derived from two clinical trials (n=103) of Busilvex.
De gegevens over ongewenste bijwerkingen komen uit twee klinische onderzoeken (n=103) met Busilvex.
Serious toxicities involving the haematologic, hepatic and respiratory systems were considered as expected consequences of the conditioning regimen and transplant process.
Ernstige vergiftigingsverschijnselen ten aanzien van bloed, lever en ademhaling zijn beoordeeld als verwachte consequenties van de voorbereidende behandeling en de transplantatie.
These include infection and Graft-versus host disease (GVHD) which although not directly related, were the major causes of morbidity and mortality, especially in allogeneic HPCT.
Daaronder vallen ontsteking en graft versus host disease (GVHD) die, hoewel er geen direct verband was, de belangrijkste oorzaken waren van morbiditeit en mortaliteit, vooral bij allogene HPCT.
Myelo-suppression and immuno-suppression were the desired therapeutic effects of the conditioning regimen.
Myelosuppressie en immunosuppressie waren de gewenste therapeutische effecten van de voorbereidende behandeling.
Therefore all patients experienced profound cytopenia: leukopenia 96%, thrombocytopenia 94%, and anemia 88%.
Om die reden was er bij alle patiënten sprake van een ernstige cytopenie: leucopenie 96%, trombocytopenie 94% en anemie 88%.
The median time to neutropenia was 4 days for both autologous and allogeneic patients.
De gemiddelde tijd tot neutropenie was bij zowel de autologe als allogene patiënten 4 dagen.
The median duration of neutropenia was 6 days and 9 days for autologous and allogeneic patients.
De gemiddelde duur van de neutropenie was 6 dagen bij autologe en 9 dagen bij allogene patiënten.
6 The incidence of acute graft versus host disease (a-GVHD) data was collected in OMC-BUS-4 study(allogeneic)(n=61).
De incidentie van acute graft versus host disease (a-GVHD) - gegevens is verzameld in het OMC-BUS-4-onderzoek (allogeen) (n=61).
A total of 11 patients (18%) experienced a-GVHD.
Bij in totaal 11 patiënten (18%) trad een a-GVHD op.
The incidence of a- GVHD grades I-II was 13% (8/ 61), while the incidence of grade III-IV was 5% (3/ 61).
De incidentie van a-GVHD graad I - II was 13% (8/61), de incidentie van graad III - IV was 5% (3/61).
Acute GVHD was rated as serious in 3 patients.
De acute GVHD werd bij 3 patiënten als ernstig beoordeeld.
Chronic GVHD (c-GVHD) was reported if serious or the cause of death, and was reported as the cause of death in 3 patients.
Van chronische GVHD (c-GVHD) is verslag gedaan als deze ernstig was of de oorzaak van overlijden; bij 3 patiënten werd dit als doodsoorzaak aangegeven.
Infections and infestations:
Infecties en parasitaire aandoeningen:
39% of patients (40/ 103) experienced one or more episodes of infection, of which 83% (33/ 40) were rated as mild or moderate.
39% van de patiënten (40/103) had last van één of meer infecties en hiervan werd 83% (33/40) als licht of matig beoordeeld.
Pneumonia was fatal in 1% (1/ 103) and life-threatening in 3% of patients.
Bij 1% (1/103) trad een fatale pneumonie op en de pneumonie was levensbedreigend bij 3% van de patiënten.
Other infections were considered severe in 3% of patients.
Andere infecties werden bij 3% van de patiënten als ernstig beoordeeld.
Fever was reported in 87% of patients and graded as mild/ moderate in 84% and severe in 3%.
Koorts kwam voor bij 87% van de patiënten; deze was licht tot matig bij 84% en hoog bij 3% van de patiënten.
47% of patients experienced chills which were mild/ moderate in 46% and severe in 1%.
47% van de patiënten had last van koude rillingen die licht tot matig waren bij 46% en ernstig bij 1% van de patiënten.
15% of SAEs involved liver toxicity.
Bij 15% van de ernstige bijwerkingen was er sprake van leververgiftiging.
HVOD is a recognized potential complication of conditioning therapy post-transplant.
Een HVOD is na de transplantatie een bekende potentiële complicatie van een voorbereidende behandeling.
Six of 103 patients (6%) experienced HVOD.
Bij zes van de 103 patiënten (6%) trad een HVOD op.
HVOD occurred in:
HVOD kwam voor bij:
8.2% (5/ 61) allogeneic patients (fatal in 2 patients) and 2.5% (1/ 42) of autologous patients.
8,2% (5/61) van de allogene patiënten (en was fataal bij 2 patiënten) en 2,5% (1/42) van de autologe patiënten.
Elevated bilirubine (n=3) and elevated AST (n=1) were also observed.
Ook verhoogde bilirubine (n=3) en verhoogde AST (n=1) kwamen voor.
Two of the above four patients with serious serum hepatotoxicity were among patients with diagnosed HVOD.
Twee van de hiervoor genoemde vier patiënten met een ernstige serumhepatotoxiciteit behoorden tot de patiënten met een gediagnosticeerde HVOD.
One patient experienced a fatal case of acute respiratory distress syndrome with subsequent respiratory failure associated with interstitial pulmonary fibrosis in the Busilvex studies.
Bij de onderzoeken met Busilvex trad bij één patiënt een acute ARDS (acute respiratory distress syndrome) op met daaropvolgend respiratoir falen, geassocieerd met interstitiële longfibrose, met fatale afloop.
In addition the literature review reports alterations of cornea and lens of the eye with oral busulfan.
Daarnaast vermeldt het literatuuroverzicht dat bij het gebruik van orale busulfan veranderingen aan de cornea en de ooglens kunnen optreden.
Adverse events in paediatric patients Adverse events information are derived from the clinical study in paediatrics (n=55).
Gegevens over bijwerkingen zijn afkomstig van het klinische onderzoek met pediatrische patiënten (n = 55).
Serious toxicities involving the hepatic and respiratory systems were considered as expected consequences of the conditioning regimen and transplant process.
Ernstige vergiftigingsverschijnselen ten aanzien van lever en ademhaling zijn beoordeeld als verwachte consequenties van de voorbereidende behandeling en de transplantatie.
Immune system disorders:
6 Immuunsysteemaandoeningen:
The incidence of acute graft versus host disease (a-GVHD) data was collected in allogeneic patients (n=28).
De incidentiegegevens over acute graft versus host disease (a-GVHD) zijn verzameld bij allogene patiënten (n = 28).
A total of 14 patients (50%) experienced a-GVHD.
Bij in totaal 14 patiënten (50%) trad een a-GVHD op.
The incidence of a-GVHD grades I-II was 46.4% (13/ 28), while the incidence of grade III-IV was 3.6% (1/ 28).
De incidentie van a-GVHD graad I - II was 46,4% (13/28), de incidentie van graad III - IV was 3,6% (1/28).
Chronic GVHD was reported only if it is the cause of death: one patient died 13 months post-transplant.
Van chronische GVHD is alleen verslag gedaan als dit de oorzaak van overlijden was; 1 patiënt overleed 13 maanden na de transplantatie.
Infections (documented and non documented febrile neutropenia) were experienced in 89% of patients (49/ 55).
Infecties (gedocumenteerde en niet-gedocumenteerde febriele neutropenie) kwamen voor bij 89% van de patiënten (49/55).
Mild/ moderate fever was reported in 76% of patients.
Een geringe tot matige koorts werd gemeld bij 76% van de patiënten.
Grade 3 elevated transaminases were reported in 24% of patients.
Graad 3 verhoogde transaminases kwamen voor bij 24% van de patiënten.
Veino occlusive disease (VOD) was reported in 15% (4/ 27) and 7% (2/ 28) of the autologous and allogenic transplant respectively.
Veno-occlusieve aandoeningen (VOD) kwamen voor bij 15% (4/27) en 7% (2/28) van de autologe, respectievelijk allogene transplantaties.
VOD observed were neither fatal nor severe and resolved in all cases.
De waargenomen VOD was niet fataal of ernstig en herstelde in alle gevallen.
Adverse reactions reported both in adults and paediatric patients as more than an isolated case are listed below, by system organ class and by frequency.
Onderstaand worden de bijwerkingen vermeld die zowel bij volwassenen als pediatrische patiënten in meer dan een enkel geval zijn voorgekomen, per systeem/orgaanklasse en per frequentie.
Within each frequency grouping, adverse events are presented in order of decreasing seriousness.
Per frequentiegroep worden de bijwerkingen getoond op volgorde van afnemende ernstigheid.
Frequencies are defined as: very common (≥ 1/ 10), common (≥ 1/ 100, < 1/ 10), uncommon (≥ 1/ 1,000, < 1/ 100).
Frequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100).
System organ class
Orgaansysteem Infecties en infestaties
Very common
Zeer vaak Rhinitis Pharyngitis
Blood and lymphatic system disorders
Bloed- en lymfestelselaandoeningen
Neutropenia Thrombocytopenia Febrile neutropenia Anaemia Pancytopenia
Neutropenie Trombocytopenie Febriele neutropenie Anemie Pancytopenie
Allergic reaction
Allergische reactie
Anorexia Hyperglycaemia Hypocalcaemia Hypokalaemia Hypomagnesaemia Hypophosphatemia
Anorexia Hyperglykemie Hypocalciëmie Hypokaliemie Hypomagnesemie Hypofosfatemie
Hyponatraemia
Hyponatremie
Anxiety Depression Insomnia
Angst Depressie Slapeloosheid
Confusion
Verwarring
Delirium Nervousness Hallucination Agitation
Delirium Nervositeit Hallucinaties Agitatie
Headache Dizziness
Hoofdpijn Duizeligheid
Seizure Encephalopathy Cerebral haemorrhage
Epileptische aanvallen Encefalopatie Cerebrale bloeding
Arrhythmia Atrial fibrillation Cardiomegaly Pericardial effusion Pericarditis
Aritmie Atriumfibrilleren Cardiomegalie Pericardiale effusie Pericarditis
Ventricular extrasystoles Bradycardia
Ventriculaire extrasystoles Bradycardie
Vascular disorders
7 Vasculaire aandoeningen
Hypertension Hypotension Thrombosis Vasodilatation
Hypertensie Hypotensie Trombose Vasodilatatie
Femoral artery thrombosis Capillary leak syndrome
Trombose van dijbeenslagader Capillair leak- syndroom
Respiratory thoracic and mediastinal disorders
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen
Dyspnoea Epistaxis Cough Hiccup
Dyspnoe Hoest Epistaxis Hikken Neusbloedingen
Hyperventilation Respiratory failure Alveolar haemorrhages Asthma Atelectasis Pleural effusion
Hyperventilatie Ademnood Alveolaire bloedingen Astma Atelectase Pleurale effusie
Stomatitis Diarrhoea Abdominal pain Nausea Vomiting Dyspepsia Ascites
Stomatitis Diarree Buikpijn Misselijkheid Braken Dyspepsie Ascites Constipatie Anaal ongemak
Haematemesis Ileus Oesophagitis
Hematemese Ileus Oesophagitis
Gastrointestinal haemorrhage
Bloedingen van het maagdarmstelsel
8 Hepato-biliary disorders
Lever- en galaandoeningen
Hepatomegaly Jaundice
Hepatomegalie Geelzucht
Rash Pruritis Alopecia
Uitslag Pruritus Alopecie
Skin desquamation Erythema Pigmentation disorder
Vervellen van de huid Erytheem Pigmentatiestoornis- sen
Musculoskeletal and connective tissue disorders
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen
Myalgia Back pain
Myalgie Rugpijn Arthralgie
Arthralgia Renal and urinary disorders
Nier- en urinewegaandoeningen
Dysuria Oligurea
Dysurie Oligurie
Haematuria Moderate renal insufficiency
Hematurie Matige nier- insufficiëntie
Asthenia Chills Fever Chest pain
Asthenie Koude rillingen Koorts Pijn aan de borst
Oedema Oedema general
Oedeem Oedeem algemeen
Pain
Pijn
Pain or inflammation at injection site
Pijn of ontsteking op de plaats van de injectie
Mucositis Investigations
Slijmvliesontsteking
Transaminases increased Bilirubin increased GGT increased Alkaline phosphatases increased Weight increased
Verhoogde transaminases Verhoogde bilirubine Verhoogde GGT Verhoogde alkalische fosfatase Gewichtstoename
Bun increase Decrease ejection fraction
Verhoogde Bun Verminderde ejectiefractie
Abnormal breath sounds Creatinine elevated
Afwijkende ademgeluiden Verhoogde creatinine
The principal toxic effect is profound myeloablation and pancytopenia but the central nervous system, liver, lungs, and gastrointestinal tract may also be affected.
Het belangrijkste toxische effect is een sterke myeloablatie en pancytopenie, maar ook het centrale zenuwstelsel, lever, longen en maagdarmkanaal kunnen worden aangetast.
There is no known antidote to Busilvex other than haematopoietic progenitor cell transplantation.
Er bestaat geen bekend antidotum voor Busilvex, anders dan hemopoëtische stamceltransplantatie.
In the absence of haematopoietic progenitor cell transplantation, the recommended dosage of Busilvex would constitute an overdose of busulfan.
Als er geen hemopoëtische stamceltransplantatie zou worden uitgevoerd, zou de aanbevolen dosering Busilvex een overdosis zijn.
The haematologic status should be closely monitored and vigorous supportive measures instituted as medically indicated.
De hematologische status moet nauwkeurig worden gecontroleerd en indien geïndiceerd moeten krachtige ondersteunende maatregelen worden genomen.
There have been two reports that busulfan is dialyzable, thus dialysis should be considered in the case of an overdose.
Er is tweemaal gemeld dat busulfan kan worden gedialyseerd; bij overdosering moet de mogelijkheid van dialyse dus worden overwogen.
Since, busulfan is metabolized through conjugation with glutathione, administration of glutathione might be considered.
Omdat busulfan gemetaboliseerd wordt via conjugatie met glutathion kan gedacht worden aan het toedienen van glutathion.
9 It must be considered that overdose of Busilvex will also increase exposure to DMA.
Er moet rekening mee worden gehouden dat er bij een overdosis Busilvex eveneens sprake is van een verhoogde blootstelling aan DMA.
In human the principal toxic effects were hepatotoxicity and central nervous system (CNS) effects.
Bij de mens waren de belangrijkste toxische effecten hepatotoxiciteit en effecten op het centrale zenuwstelsel (CZS).
CNS changes precede any of the more severe side effects.
De meer ernstige bijwerkingen worden voorafgegaan door aandoeningen van het centrale zenuwstelsel.
No specific antidote for DMA overdose is known.
Er is geen bekend specifiek antidotum voor een overdosis DMA.
In case of overdose, management would include general supportive care.
Bij een overdosis bestaat de behandeling onder meer uit algemeen ondersteunende maatregelen.
Alkyl sulfonates, ATC code:
Alkylsulfonaten, ATC-code:
Busulfan is a potent cytotoxic agent and a bifunctional alkylating agent.
Busulfan is een krachtige cytotoxische en bifunctioneel alkylerende stof.
In aqueous media, release of the methanesulphonate groups produces carbonium ions which can alkylate DNA, thought to be an important biological mechanism for its cytotoxic effect.
In waterige media ontstaan door het loslaten van de methaansulfonaatgroepen koolstofionen die het DNA kunnen alkyleren; dit wordt beschouwd als een belangrijk fysiologisch mechanisme voor het cytotoxische effect van het middel.
Clinical trials in adults Documentation of the safety and efficacy of Busilvex in combination with cyclophosphamide in the BuCy2 regimen prior to conventional allogeneic and/ or autologous HPCT derive from two clinical trials (OMC-BUS-4 and OMC-BUS-3).
De gegevens over de veiligheid en werkzaamheid van Busilvex, in combinatie met cyclofosfamide bij de BuCy2-behandeling voorafgaand aan conventionele allogene en/of autologe HPCT, zijn afkomstig uit twee klinische onderzoeken (OMC-BUS-4 en OMC-BUS-3).
Two prospective, single arm, open-label, uncontrolled phase II studies were conducted in patients with haematological disease, the majority of whom had advanced disease.
Er zijn twee prospectieve, open label, fase II onderzoeken, met één arm, zonder controlegroep, uitgevoerd met patiënten met een hematologische aandoening, waarbij het merendeel van de patiënten een gevorderd stadium van de aandoening had.
Diseases included were acute leukemia past first remission, in first or subsequent relapse, in first remission (high risk), or induction failures; chronic melogenous leukemia in chronic or advanced phase; primary refractory or resistant relapsed Hodgkin’ s disease or non-Hodgkin’ s lymphoma, and myelodysplastic syndrome.
9 Tot de aandoeningen behoorden acute leukemie na de eerste remissie, in het eerste of volgende recidief, in eerste remissie (hoog risico), of met een niet geslaagde inductie; chronische myelogene leukemie in een chronisch of gevorderd stadium: primair refractaire of resistent recidieve morbus Hodgkin of non-Hodgkin-lymfoom, en myelodysplastisch syndroom.
Patients received doses of 0.8 mg/ kg busulfan every 6 hours infusion for a total 16 doses followed by cyclophosphamide at 60 mg/ kg once per day for two days (BuCy2 regimen).
De patiënten kregen busulfan toegediend in doses van 0,8 mg/kg, elke 6 uur een intraveneuze infusie, tot een totaal van 16 doses, gevolgd door cyclofosfamide, 60 mg/kg, eenmaal per dag gedurende twee dagen (BuCy2-behandeling).
The primary efficacy parameters in these studies were myeloablation, engraftment, relapse, and survival.
In deze onderzoeken waren de primaire parameters voor de beoordeling van de werkzaamheid de myeloablatie, het aanslaan, het recidief en de overleving.
In both studies, all patients received a 16/ 16 dose regimen of Busilvex.
In beide onderzoeken kregen alle patiënten 16 van 16 doses Busilvex toegediend.
No patients were discontinued from treatment due to adverse reactions related to Busilvex.
Er werden geen patiënten uit het onderzoek genomen vanwege met Busilvex verbandhoudende bijwerkingen.
All patients experienced a profound myelosuppression.
Bij alle patiënten trad een sterke myelosuppressie op.
The time to Absolute Neutrophil Count (ANC) greater than 0.5x109 / l was 13 days (range 9-29 days) in allogenic patients (OMC-BUS 4), and 10 days (range 8-19 days) in autologous patients (OMC-BUS 3).
De tijd tot een absolute neutrofielentelling (ANC) hoger dan 0,5x109/l was 13 dagen (spreiding 9 tot 29 dagen) bij de allogene patiënten (OMC- BUS 4) en 10 dagen (spreiding 8 tot 19 dagen) bij de autologe patiënten (OMC-BUS 3).
All evaluable patients engrafted.
Alle evalueerbare patiënten sloegen aan.
There is no primary nor secondary graft rejection.
Er is geen sprake van primaire of secundaire transplantaatrejectie.
Overall mortality and non- relapse mortality at more than 100 days post-transplant was (8/ 61) 13% and (6/ 61) 10% in allotransplanted patients, respectively.
Bij patiënten met een allotransplantatie was de algehele mortaliteit en non-recidiefmortaliteit bij +100 dagen na de transplantatie 13% (8/61), respectievelijk 10% (6/61).
During the same period there was no death in autologous recipients.
In dezelfde periode waren er in de autologe groep geen gevallen van overlijden.
Clinical trials in paediatric patients Documentation of the safety and efficacy of Busilvex in combination with cyclophosphamide in the BuCy4 or with melphalan in the BuMel regimen prior to conventional allogeneic and/ or autologous HPCT derives from clinical trial F60002 IN 101 G0.
Klinische onderzoeken met pediatrische patiënten De gegevens over de veiligheid en werkzaamheid van Busilvex in combinatie met cyclofosfamide bij de BuCy4-behandeling, of in combinatie met melfalan bij de BuMel-behandeling, voorafgaand aan conventionele allogene en/of autologe HPCT, zijn afkomstig van het klinische onderzoek F60002 IN 101 G0.
The patients received the dosing mentioned in section 4.2.
De patiënten kregen de in rubriek 4.2 genoemde dosering.
The time to Absolute Neutrophil Count (ANC) greater than 0.5x109/ l was 21 days (range 12-47 days) in allogenic patients, and 11 days (range 10-15 days) in autologous patients.
De tijd tot een absolute neutrofielentelling (ANC) hoger dan 0,5 x 109/l was 21 dagen (spreiding 12 tot 47 dagen) bij de allogene patiënten en 11 dagen (spreiding 10 tot 15 dagen) bij de autologe patiënten.
All children engrafted.
Alle kinderen sloegen aan.
There is no primary or secondary graft rejection.
Er is geen sprake van primaire of secundaire transplantaatrejectie.
93% of allogeneic patients showed complete chimerism.
Bij 93% van de allogene patiënten was sprake van een volledig chimerisme.
There was no regimen-related death through the first 100-day post-transplant and up to one year post-transplant.
Er waren geen behandelinggerelateerde overlijdens in de eerste 100 dagen na de transplantatie en tot één jaar na de transplantatie.
10 The pharmacokinetics of Busilvex has been investigated.
De farmacokinetiek van Busilvex is onderzocht.
The information presented on metabolism and elimination is based on oral busulfan.
De gegevens over het metabolisme en de eliminatie zijn gebaseerd op orale busulfan.
Pharmacokinetics in adults Absorption The pharmacokinetics of intravenous busulfan was studied in 124 evaluable patients following a 2- hour intravenous infusion for a total of 16 doses over four days.
Farmacokinetiek bij volwassenen Absorptie De farmacokinetiek van intraveneuze busulfan is onderzocht bij 124 evalueerbare patiënten, na in totaal 16 doses, gegeven via 2 uur durende intraveneuze infusen, verdeeld over vier dagen.
Immediate and complete availability of the dose is obtained after intravenous infusion of busulfan.
Na intraveneuze infusie van busulfan is de dosis onmiddellijk en volledige beschikbaar.
Similar blood exposure was observed when comparing plasma concentrations in adult patients receiving oral and intravenous busulfan at 1 mg/ kg and 0.8 mg/ kg respectively.
Bij volwassen patiënten bij wie orale en intraveneuze doses busulfan werden toegediend van respectievelijk 1 mg/kg en 0,8 mg/kg, werden vergelijkbare plasmaconcentraties gemeten.
Low inter (CV=21%) and intra (CV=12%) patient variability on busulfan exposure was demonstrated through a population pharmacokinetic analysis, performed on 102 patients.
Bij een farmacokinetische populatieanalyse, uitgevoerd op 102 patiënten, is een lage inter-(CV=21%) en intra-(CV=12%) patiëntvariabiliteit van de blootstelling aan busulfan gemeten.
Distribution Terminal volume of distribution Vz ranged between 0.62 and 0.85 l/ kg.
Distributie Het eindvolume van de distributie Vz was 0,62 - 0,85 l/kg.
Busulfan concentrations in the cerebrospinal fluid are comparable to those in plasma although these concentrations are probably insufficient for anti-neoplastic activity.
Hoewel deze concentraties waarschijnlijk onvoldoende zijn voor een anti-neoplastisch effect is de busulfanconcentratie in de cerebrospinale vloeistof vergelijkbaar met die in het plasma.
Reversible binding to plasma proteins was around 7% while irreversible binding, primarily to albumin, was about 32%.
De reversibele binding aan plasma-eiwitten was ongeveer 7% terwijl de irreversibele binding, voornamelijk aan albumine, ongeveer 32% was.
Metabolism Busulfan is metabolised mainly through conjugation with glutathione (spontaneous and glutathione-S- transferase mediated).
10 Busulfan wordt vooral gemetaboliseerd via conjugatie met glutathion (zowel spontaan als via tussenkomst van glutathion-S-transferase).
The glutathione conjugate is then further metabolised in the liver by oxidation.
Het glutathionconjugaat wordt vervolgens in de lever verder gemetaboliseerd via oxidatie.
None of the metabolites is thought to contribute significantly to either efficacy or toxicity.
Waarschijnlijk draagt geen van de metabolieten significant bij aan de werkzaamheid of toxiciteit.
Elimination Total clearance in plasma ranged 2.25 - 2.74 ml/ minute/ kg.
Eliminatie De volledige klaring in het plasma was 2,25 - 2,74 ml/min/kg.
The terminal half-life ranged from 2.8 to 3.9 hours.
De terminale halfwaardetijd was 2,8 - 3,9 uur.
Approximately 30% of the administered dose is excreted into the urine over 48 hours with 1% as unchanged busulfan.
Ongeveer 30% van de toegediende doses werd in de loop van 48 uur uitgescheiden via de urine, waarvan ongeveer 1% ongewijzigde busulfan.
Elimination in faeces is negligible.
De eliminatie via de ontlasting is verwaarloosbaar.
Irreversible protein binding may explain the incomplete recovery.
De achtergrond voor het onvolledige herstel is wellicht een irreversibele proteïnebinding.
Contribution of long-lasting metabolites is not excluded.
Mogelijk is er een bijdrage van lang in het lichaam verblijvende metabolieten.
Pharmacokinetic linearity The dose proportional increase of busulfan exposure was demonstrated following intravenous busulfan up to 1 mg/ kg.
Farmacokinetische lineariteit De dosisafhankelijke toename van de blootstelling aan busulfan is bepaald door middel van intraveneuze busulfan tot maximaal 1 mg/kg.
Pharmacokinetic/ pharmacodynamic relationships The literature on busulfan suggests a therapeutic window between 900 and 1500 µMol. minute for AUC.
Farmacokinetische/farmacodynamische verbanden De literatuur betreffende busulfan noemt een therapeutisch venster tussen 900 en 1500 µMol.min voor AUC.
During clinical trials with intravenous busulfan, 90% of patients AUCs were below the upper AUC limit (1500 µMol. minute) and at least 80% were within the targeted therapeutic window (900- 1500 µMol. minute).
Bij klinische onderzoeken met intraveneuze busulfan bleef 90% van de AUC van de patiënten onder de bovengrens van de AUC (1500 µMol.min) en bij tenminste 80% bleef deze binnen het beoogde therapeutische venster (900-1500 µMol.min.).
Special populations The effects of renal dysfunction on intravenous. busulfan disposition have not been assessed.
Bijzondere populaties De effecten van nierstoornissen op de beschikbaarheid van intraveneuze busulfan zijn niet onderzocht.
The effects of hepatic dysfunction on intravenous busulfan disposition have not been assessed.
De effecten van leverstoornissen op de beschikbaarheid van intraveneuze busulfan zijn niet onderzocht.
Nevertheless the risk of liver toxicity may be increased in this population.
Toch kan het risico van levertoxiciteit bij deze populatie verhoogd zijn.
No age effect on busulfan clearance was evidenced from available intravenous busulfan data in patients over 60 years.
De beschikbare gegevens over intraveneuze busulfan bij patiënten ouder dan 60 jaar leveren geen aanwijzingen voor het feit dat de leeftijd van invloed is op de klaring van busulfan.
Pharmacokinetics in paediatric patients A continuous variation of clearance ranging from 2.49 to 3.92 ml/ minute/ kg has been established in children from < 6 months up to 17 years old.
Farmacokinetiek bij pediatrische patiënten Er is een continue spreiding van de klaring van 2,49 tot 3,92 ml/minuut/kg bij kinderen in de leeftijd van < 6 maanden tot 17 jaar bewezen.
The terminal half life ranged from 2.26 to 2.52 h.
De terminale halfwaardetijd lag tussen 2,26 en 2,52 uur.
The dosing recommended in section 4.2. allows to achieve a similar AUC whatever the children's age, the targeted range of AUCs being the one used for adults.
De in rubriek 4.2 aanbevolen dosering zorgt ervoor dat een gelijke AUC kan worden bereikt, ongeacht de leeftijd van de kinderen, waarbij het beoogde bereik van de AUC dezelfde is als bij volwassenen.
Inter and intra patient variabilities in plasma exposure were lower than 20% and 10%, respectively.
De inter- en intrapatiëntvariabiliteit van de plasmablootstelling was lager dan respectievelijk 20% en 10%.
11 Pharmacokinetic/ pharmacodynamic relationships:
Farmacokinetische/farmacodynamische relaties:
The successful engraftment achieved in all patients during phase II trials suggests the appropriateness of the targeted AUCs.
Het feit dat het aanslaan bij alle patiënten in de fase II-trials succesvol was, duidt erop dat de beoogde AUCs juist waren.
Occurrence of VOD was not related to overexposure.
Het voorkomen van VOD was niet gerelateerd aan overblootstelling.
PK/ PD relationship was observed between stomatitis and AUCs in autologous patients and between bilirubin increase and AUCs in a combined autologous and allogeneic patient analysis.
Er werd een farmacokinetische/farmacodynamische relatie waargenomen tussen stomatitis en AUCs bij autologe patiënten en tussen verhoging van bilirubine en AUCs in een gecombineerde autologe en allogene patiëntenanalyse.
Busulfan is mutagenic and clastogenic.
Busulfan is mutageen en clastogeen.
Busulfan was mutagenic in Salmonella typhimurium, Drosophila melanogaster and barley.
Busulfan is mutageen gebleken bij Salmonella typhimurium, Drosophila melanogaster en gerst.
Busulfan induced chromosomal aberrations in vitro (rodent and human cell) and in vivo (rodents and humans).
Busulfan induceerde zowel in vitro (knaagdiercellen en menselijke cellen) als in vivo (knaagdieren en mensen) chromosomale afwijkingen.
Various chromosome aberrations have been observed in cells from patients receiving oral busulfan.
In cellen van patiënten die orale busulfan kregen, zijn verschillende chromosoomafwijkingen vastgesteld.
Busulfan belongs to a class of substances which are potentially carcinogenic based on their mechanism of action.
Busulfan behoort tot een klasse stoffen die op basis van het werkingsmechanisme ervan potentieel carcinogeen zijn.
On the basis of human data, busulfan has been classified by the IARC as a human carcinogen.
Op basis van de via onderzoek op mensen verkregen gegevens is busulfan door de IARC geclassificeerd als een menselijk carcinogeen.
WHO has concluded that there is a causal relationship between busulfan exposure and cancer.
De WHO heeft vastgesteld dat er een causaal verband is tussen de blootstelling aan busulfan en kanker.
The available data in animals support the carcinogenic potential of busulfan.
11 het carcinogene potentieel van busulfan.
Intravenous administration of busulfan to mice significantly increased the incidences of thymic and ovarian tumours.
Na intraveneuze toediening van busulfan bij muizen was er een significant verhoogde incidentie van thymus- en ovariumtumoren.
Busulfan is teratogen in rats, mice and rabbits.
Busulfan is teratogeen bij ratten, muizen en konijnen.
Malformations and anomalies included significant alterations in the musculoskeletal system, body weight gain, and size.
Optredende misvormingen en afwijkingen waren o.a. belangrijke veranderingen in het skeletspierstelsel, gewichtstoename en lichaamsomvang.
In pregnant rats, busulfan produced sterility in both male and female offspring due to the absence of germinal cells in testes and ovaries.
Bij zwangere ratten veroorzaakte busulfan steriliteit bij zowel mannelijk als vrouwelijk nageslacht door het ontbreken van kiemcellen in de testes en de ovaria.
Busulfan was shown to cause sterility in rodents.
Er is aangetoond is dat busulfan steriliteit bij knaagdieren veroorzaakte.
Busulfan depleted oocytes of female rats, and induced sterility in male rats and hamster.
Busulfan verminderde het aantal oöcyten bij vrouwelijke ratten en veroorzaakte steriliteit bij mannelijke ratten en hamsters.
Repeated doses of DMA produced signs of liver toxicity, the first being increases in serum clinical enzymes followed by histopatological changes in the hepatocytes.
Herhaalde doses DMA veroorzaakten tekenen van levertoxiciteit, met als eerste aanwijzing een verhoging van de klinische serumenzymen, gevolgd door histopathologische afwijkingen in de hepatocyten.
Higher doses can produce hepatic necrosis and liver damage can be seen following single high exposures.
Hogere doses kunnen levernecrose veroorzaken en na een enkelvoudige hoge blootstelling kunnen leverbeschadigingen optreden.
DMA is teratogenic in rats.
DMA is teratogeen bij ratten.
Doses of 400 mg/ kg/ day DMA administered during organogenesis caused significant developmental anomalies.
Doses van 400 mg/kg/dag DMA die tijdens de organogenese werden toegediend veroorzaakten significante ontwikkelingsafwijkingen.
The malformations included serious heart and/ or major vessels anomalies: a common truncus arteriosis and no ductus arteriosis, coarctation of the pulmonary trunk and the pulmonary arteries, intraventricular defects of the heart.
De misvormingen omvatten onder meer ernstige afwijkingen van het hart en/of de grote bloedvaten: een gemeenschappelijke truncus arteriosus en een afwezige ductus arteriosus, coarctatie van de truncus pulmonalis en de longslagaders, intraventriculaire defecten van de hart.
Other frequent anomalies included cleft palate, anasarca and skeletal anomalies of the vertebrae and ribs.
Andere vaak voorkomende afwijkingen waren een gespleten gehemelte, anasarca en skeletafwijkingen van de wervels en ribben.
DMA decreases fertility in male and female rodents.
DMA vermindert de vruchtbaarheid bij mannelijke en vrouwelijke knaagdieren.
A single s. c. dose of 2.2 g/ kg administered on gestation day 4 terminated pregnancy in 100% of tested hamster.
Een enkele s.c. dosis van 2,2 g/kg, toegediend op de 4e dag van de zwangerschap, beëindigde die zwangerschap bij 100% van de onderzochte hamsters.
In rats, a DMA daily dose of 450 mg/ kg given to rats for nine days caused inactive spermatogenesis.
Bij ratten veroorzaakte een gedurende negen dagen dagelijks gegeven dosis van 450 mg/kg DMA een stilstand van de spermatogenese.
Dimethylacetamide Macrogol 400.
Dimethylacetamide Macrogol 400.
In the absence of compatibility studies, this medicinal product must not be mixed with other medicinal products except those mentioned in section 6.6.
In verband met het ontbreken van onderzoek naar onverenigbaarheden mag dit geneesmiddel niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn onder rubriek 6.6.
Do not use polycarbonate syringes with Busilvex.
Gebruik voor Busilvex geen polycarbonaat spuiten.
2 years 12 Diluted solution
Verdunde oplossing:
Chemical and physical in-use stability after dilution in glucose 5% or sodium chloride 9 mg/ ml (0.9%) solution for injection has been demonstrated for:
De chemische en fysische stabiliteit na verdunning in glucose 5% of natriumchlorideoplossing voor injectie 9 mg/ml (0,9%) is aangetoond gedurende:
- 8 hours (including infusion time) after dilution when stored at 20 °C ± 5 °C
- 8 uur (inclusief infusietijd) na verdunning, indien bewaard bij 20 ° C ± 5 ° C.
- 12 hours after dilution when stored at 2 °C-8 °C followed by 3 hours stored at 20 °C ± 5 °C
- 12 uur na verdunning, indien bewaard bij 2 ° C – 8 ° C, gevolgd door 3 uur bewaren bij 20 ° C ±
(including infusion time).
5 ° C (inclusief infusietijd).
From a microbiological point of view, the product should be used immediately after dilution.
Microbiologisch gezien dient het product meteen na verdunning gebruikt te worden.
If not used immediately, in-use storage times and conditions prior to use are the responsibility of the user and would normally not be longer than the above mentioned conditions when dilution has taken place in controlled and validated aseptic conditions.
Als de oplossing niet onmiddellijk wordt gebruikt, ligt de verantwoordelijkheid voor de bewaartijden- en condities tot aan het gebruik bij de gebruiker; als de verdunning is uitgevoerd onder gecontroleerde en gevalideerde 12 aseptische condities zouden deze tijden en omstandigheden normalerwijze niet langer of slechter mogen zijn dan hiervoor genoemd.
Storein a refrigerator (2 ° C-8 °C).
Bewaren in een koelkast (2 ° C – 8 ° C).
Do not freeze the diluted solution.
De verdunde oplossing niet in de vriezer bewaren.
For storage conditions of the diluted medicinal product see section 6.3
Voor de bewaarcondities van het verdunde geneesmiddel, zie rubriek 6.3.
10 ml of concentrate for solution for infusion in clear glass vials (type I) with a butyl rubber stopper covered by a purple flip-off aluminium seal cap.
10 ml concentraat voor oplossing voor intraveneuze infusie in heldere type I glazen flacons met butylrubberen stop, bedekt met een paarse flip-off aluminium verzegeling.
Pack size:
Verpakkingsformaat:
8 vials per box
8 flacons per verpakking.