qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
The same precautions observed when treating patients with major depressive disorder should therefore be observed when treating patients with other psychiatric disorders.
Dezelfde voorzorgsmaatregelen die in acht worden genomen bij de behandeling van patiënten met ernstige depressieve stoornis moeten daarom in acht worden genomen bij de behandeling van patiënten met andere psychiatrische aandoeningen.
Patients with a history of suicidal behaviour or thoughts, or those exhibiting a significant degree of suicidal ideation prior to commencement of treatment, are at a greater risk of suicidal thoughts or suicide attempts, and should receive careful monitoring during treatment.
Patiënten met een voorgeschiedenis van suïcidaal gedrag of suïcidale gedachten, of patiënten die voorafgaand aan het begin van de behandeling een significante mate van suïcidale ideeën vertonen, lopen een groter risico op het ontwikkelen van suïcidale gedachten of suïcidepogingen en moeten tijdens de behandeling zeer goed gevolgd worden.
There is a possibility of an increased risk of suicide related behaviour in young adults ages 18-29.
Er bestaat een mogelijkheid van toegenomen risico op aan suïcide gerelateerd gedrag bij jongvolwassenen in de leeftijd van 18-29.
Young adults should therefore be monitored carefully throughout treatment.
Jongvolwassenen moeten daarom zeer goed gevolgd worden gedurende de gehele behandeling.
There are insufficient data concerning the risk of suicide related behaviour in treatment naïve patients, but careful monitoring might be warranted.
Er zijn onvoldoende gegevens beschikbaar over het risico op suïcidegerelateerd gedrag bij behandelingsnaïeve patiënten, maar zeer goede controle kan noodzakelijk zijn.
Patients, (and caregivers of patients) should be alerted about the need to monitor for the emergence of suicidal ideation/ behaviour or thoughts of harming themselves and to seek medical advice immediately if these symptoms present.
Patiënten (en zorgverleners van patiënten) moeten op de hoogte worden gebracht van de noodzaak om te letten op het ontstaan van suïcidale ideeën/ suïcidaal gedrag of gedachten van zelfverwonding en van de noodzaak om onmiddellijk medisch advies in te winnen als deze symptomen zich voordoen.
Akathisia The use of paroxetine has been associated with the development of akathisia, which is characterized by an inner sense of restlessness and psychomotor agitation such as an inability to sit or stand still usually associated with subjective distress.
Acathisie Het gebruik van paroxetine is geassocieerd met de ontwikkeling van acathisie, een aandoening die gekenmerkt wordt door een innerlijk gevoel van rusteloosheid en psychomotorische agitatie zoals niet kunnen stilzitten of stilstaan, gewoonlijk vergezeld van een subjectieve onrust.
Serotonin Syndrome/ Neuroleptic Malignant Syndrome On rare occasions development of a serotonin syndrome or neuroleptic malignant syndrome-like events may occur in association with treatment of paroxetine, particularly when given in combination with other serotonergic and/ or neuroleptic drugs.
Serotoninesyndroom/ neuroleptisch maligne syndroom In zeldzame gevallen kan de ontwikkeling van serotoninesyndroom of neuroleptisch maligne syndroomachtige voorvallen optreden in verband met behandeling met paroxetine, met name indien gegeven in combinatie met andere serotonergica en/ of neuroleptica.
As these syndromes may result in potentially life- threatening conditions, treatment with paroxetine should be discontinued if such events (characterised by clusters of symptoms such as hyperthermia, rigidity, myoclonus, autonomic instability with possible rapid fluctuations of vital signs, mental status changes including confusion, irritability, extreme agitation progressing to delirium and coma) occur and supportive symptomatic treatment should be initiated.
Omdat deze syndromen kunnen leiden tot potentieel levensbedreigende condities moet de behandeling met paroxetine worden gestaakt indien dergelijke voorvallen (gekenmerkt door clusters van symptomen als hyperthermie, rigiditeit, myoclonus, autonome instabiliteit met mogelijk snelle schommelingen van de vitale functies, veranderingen van de geestestoestand waaronder verwarring, geïrriteerdheid, extreme agitatie die leidt tot delirium en coma) optreden en moet ondersteunende symptoombehandeling geïnitieerd worden.
(See Sections 4.3 Contraindications and 4.5 Interactions with other medicinal products and other forms of interaction).
Paroxetine mag niet worden gebruikt in combinatie met serotonine-precursors (zoals L-tryptofaan, oxitriptan) vanwege het risico op serotonerg syndroom (zie rubrieken 4.3 Contraindicaties en 4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie).
Mania As with all antidepressants, paroxetine should be used with caution in patients with a history of mania.
Manie Net als bij andere antidepressiva, dient paroxetine met voorzichtigheid te worden gebruikt bij
61/ 72
62/ 74
In patients with diabetes, treatment with an SSRI may alter glycaemic control.
Het gebruik van paroxetine moet worden gestaakt bij iedere patiënt die in een manische fase geraakt.
Insulin and/ or oral hypoglycaemic dosage may need to be adjusted.
Diabetes Bij patiënten met diabetes kan behandeling met een SSRI de glykemische controle veranderen.
Epilepsy As with other antidepressants, paroxetine should be used with caution in patients with epilepsy.
Epilepsie Net als met andere antidepressiva, dient paroxetine met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met epilepsie.
Seizures Overall the incidence of seizures is less than 0.1% in patients treated with paroxetine.
Insulten Over het geheel genomen is de incidentie van insulten minder dan 0,1% bij patiënten behandeld met paroxetine.
The drug should be discontinued in any patient who develops seizures.
Het gebruik van het geneesmiddel moet worden gestaakt bij elke patiënt bij wie zich insulten ontwikkelen.
ECT There is little clinical experience of the concurrent administration of paroxetine with ECT.
ECT Er is weinig klinische ervaring omtrent gelijktijdige toediening van paroxetine met ECT.
Glaucoma As with other SSRI's, paroxetine infrequently causes mydriasis and should be used with caution in patients with narrow angle glaucoma or history of glaucoma.
Glaucoom Net als voor andere SSRI's geldt, veroorzaakt paroxetine soms mydriasis en dient het met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met kleine hoek glaucoom of een voorgeschiedenis van glaucoom.
Cardiac Conditions The usual precautions should be observed in patients with cardiac conditions.
Hartaandoeningen De gebruikelijke voorzorgsmaatregelen moeten in acht worden genomen bij patiënten met hartaandoeningen.
Hyponatraemia Hyponatraemia has been reported rarely, predominantly in the elderly.
Hyponatriëmie Hyponatriëmie is zelden gemeld, met name bij ouderen.
Caution should also be exercised in those patients at risk of hyponatraemia e. g. from concomitant medications and cirrhosis.
Voorzichtigheid is ook geboden bij patiënten met risico op hyponatriëmie, bijvoorbeeld als gevolg van gelijktijdig gebruikte medicatie en cirrose.
The hyponatraemia generally reverses on discontinuation of paroxetine.
In het algemeen is hyponatriëmie omkeerbaar bij het stoppen van paroxetine.
Haemorrhage There have been reports of cutaneous bleeding abnormalities such as ecchymoses and purpura with SSRIs.
Bloeding Er zijn meldingen van afwijkingen in de cutane bloeding zoals ecchymose en purpura met SSRI’ s.
Other haemorrhagic manifestations e. g. gastrointestinal haemorrhage have been reported.
Andere hemorragische manifestaties zoals gastrointestinale bloeding zijn gemeld.
Elderly patients may be at an increased risk.
Oudere patiënten kunnen een verhoogd risico lopen.
Caution is advised in patients taking SSRI’ s concomitantly with oral anticoagulants, drugs known to affect platelet function or other drugs that may increase risk of bleeding (e. g. atypical antipsychotics such as clozapine, phenothiazines, most TCA’ s, acetylsalicylic acid, NSAID’ s, COX-2 inhibitors) as well as in patients with a history of bleeding disorders or conditions which may predispose to bleeding.
Voorzichtigheid wordt geadviseerd bij patiënten die SSRI’ s gelijktijdig met orale anticoagulantia gebruiken, geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze de bloedplaatjesfunctie beïnvloeden of andere geneesmiddelen die het risico op bloeding verhogen (bijv. atypische antipsychotica zoals clozapine, fenothiazinen, de meeste TCA’ s, acetylsalicylzuur, NSAID’ s, COX-2 remmers) en bij patiënten met een geschiedenis van bloedingsaandoeningen of condities die leiden tot een predispositie voor bloedingen.
< Parabens > < Paroxetine oral suspension contains methyl and propyl hydroxybenzoate (parabens), which are known to cause urticaria; generally delayed type reactions, such as contact dermatitis, but rarely immediate reaction with bronchospasm. > [To be completed nationally].
< Parabenen > < Paroxetine orale suspensie bevat methyl- en propylhydroxybenzoaat (parabenen), waarvan bekend is dat zij urticaria veroorzaken; in het algemeen vertraagde reacties zoals contactdermatitis, maar in zeldzame gevallen een onmiddellijke reactie bronchospasme. > [Nationaal in te vullen].
The occurrence of withdrawal symptoms is not the same as the drug being addictive or dependence producing.
Ontwenningsverschijnselen gezien bij het staken van behandeling met paroxetine
62/ 72
63/ 74
Generally these symptoms are self-limiting and usually resolve within 2 weeks, though in some individuals they may be prolonged (2-3 months or more).
In het algemeen zijn deze symptomen zelfbeperkend en verdwijnen ze meestal binnen 2 weken, hoewel ze bij sommige mensen langer kunnen duren (2-3 maanden of langer).
It is therefore advised that paroxetine should be gradually tapered when discontinuing treatment over a period of several weeks or months, according to the patient’ s needs (see "Withdrawal Symptoms Seen on Discontinuation of Paroxetine", Section 4.2 Posology and Method of Administration).
Daarom wordt geadviseerd om paroxetine geleidelijk af te bouwen bij het staken van de behandeling over een periode van een aantal weken of maanden, naar de behoeften van de patiënt (zie "Ontwenningssymptomen gezien bij staken van de behandeling met paroxetine", rubriek 4.2 Dosering en wijze van toediening).
Serotonergic drugs As with other SSRIs, co-administration with serotonergic drugs (including MAOIs, L-tryptophan, triptans, tramadol, linezolid, SSRIs, lithium and St.
Serotonerge geneesmiddelen Net als bij andere SSRI’ s geldt, kan gelijktijdige toediening met serotonerge geneesmiddelen (waaronder MAOI’ s, L-tryptofaan, triptanen, tramadol, linezolide, SSRI’ s, lithium en St.
John's Wort – Hypericum perforatum – preparations) may lead to an incidence of 5-HT associated effects (serotonin syndrome: see Section 4.3 Contraindications and Section 4.4 Special Warnings and Special Precautions for Use).
Janskruid – Hypericum perforatum – preparaten) leiden tot het optreden van met 5-HT geassocieerde effecten (serotoninesyndroom: zie rubriek 4.3 Contraindicaties en rubriek 4.4 Speciale waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik).
Caution should be advised and a closer clinical monitoring is required when these drugs are combined with paroxetine.
Voorzichtigheid is geboden en nauwgezettere klinische controle is vereist als deze geneesmiddelen gecombineerd worden met paroxetine.
Drug metabolising enzymes The metabolism and pharmacokinetics of paroxetine may be affected by the induction or inhibition of drug metabolising enzymes.
Enzymen die geneesmiddelen metaboliseren Het metabolisme en de farmacokinetiek van paroxetine kunnen worden beïnvloed door de inductie of remming van geneesmiddelmetaboliserende enzymen.
When paroxetine is to be co-administered with a known drug metabolising enzyme inhibitor, consideration should be given to using paroxetine doses at the lower end of the range.
Als paroxetine gelijktijdig moet worden toegediend met een bekende remmer van een enzym dat geneesmiddelen metaboliseert, moet overwogen worden Paroxetine doseringen te gebruiken die aan de lage kant liggen van het doseringsbereik.
No initial dosage adjustment is considered necessary when the drug is to be co-administered with known drug metabolising enzyme inducers (e. g. carbamazepine, rifampicin, phenobarbital, phenytoin).
Aanpassing van de begindosering wordt niet noodzakelijk geacht als het geneesmiddel gelijktijdig zal worden toegediend met bekende inductoren van enzymen die geneesmiddelen metaboliseren (bijv. carbamazepine, rifampicine, fenobarbital, fenytoïne).
Any subsequent dosage adjustment should be guided by clinical effect (tolerability and efficacy).
Elke volgende doseringsaanpassing moet geschieden op geleide van het klinisch effect (verdraagbaarheid en werkzaamheid).
Daily administration of paroxetine increases significantly the plasma levels of procyclidine.
Procyclidine: dagelijkse toediening van paroxetine verhoogt de plasmaspiegels van procyclidine aanzienlijk.
If anti-cholinergic effects are seen, the dose of procyclidine should be reduced.
Als anticholinergische effecten worden waargenomen, moet de dosis van procyclidine worden verlaagd.
Anticonvulsants: carbamazepine, phenytoin, sodium valproate.
Anticonvulsiva: carbamazepine, fenytoïne, natriumvalproaat.
Concomitant administration does not seem to show any effect on pharmacokinetic/ dynamic profile in epileptic patients.
Gelijktijdige toediening lijkt geen effect te hebben op het farmacokinetisch/ dynamisch profiel bij epilepsiepatiënten.
CYP2D6 inhibitory potency of paroxetine As with other antidepressants, including other SSRIs, paroxetine inhibits the hepatic cytochrome P450 enzyme CYP2D6.
CYP2D6 remmend vermogen van paroxetine Net als bij andere antidepressiva waaronder andere SSRI’ s, remt paroxetine het leverenzym cytochroom P450 CYP2D6.
Inhibition of CYP2D6 may lead to increased plasma concentrations of co- administered drugs metabolised by this enzyme.
Remming van CYP2D6 kan leiden tot verhoogde plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die door dit enzym worden gemetaboliseerd.
These include certain tricyclic antidepressants (e. g. clomipramine, nortriptyline, and desipramine), phenothiazine neuroleptics (e. g. perphenazine and thioridazine, see section 4.3 Contraindications), risperidone, certain Type 1c antiarrhythmics (e. g. propafenone and flecainide) and metoprolol.
Daartoe behoren bepaalde tricyclische antidepressiva (bijv. clomipramine, nortriptyline en desipramine), fenothiazine neuroleptica (bijv. perfenazine en thioridazine, zie rubriek 4.3 Contraindicaties), risperidon, bepaalde Type 1c antiarrhythmica (bijv. propafenon en flecainide) en metoprolol.
It is not recommended to use paroxetine in combination with metoprolol when given in cardiac insufficiency, because of the narrow therapeutic index of metoprolol in this indication.
Het wordt niet aanbevolen paroxetine te gebruiken in combinatie met metoprolol indien gegeven bij cardiale insufficiëntie, vanwege de smalle therapeutische index van metoprolol bij deze indicatie.
CHMP/ 187488/ 2004
CHMP/ 187488/ 2004 Alcohol
63/ 72
64/ 74
NSAIDs and acetylsalicylic acid, and other antiplatelet agents A pharmacodynamic interaction between paroxetine and NSAIDs/ acetylsalicylic acid may occur.
Net als geldt bij andere psychotrope geneesmiddelen moet patiënten geadviseerd worden het gebruik van alcohol te vermijden wanneer zij paroxetine gebruiken.
Concomitant use of paroxetine and NSAIDs/ acetylsalicylic acid can lead to an increased haemorrhagic risk.
Gelijktijdig gebruik van paroxetine en orale anticoagulantia kan leiden tot verhoogde anticoagulans- activiteit en risico op bloeding.
(see section 4.4 Special warnings and Special Precautions for use) Caution is advised in patients taking SSRI’ s, concomitantly with oral anticoagulants, drugs known to affect platelet function or increase risk of bleeding (e. g. atypical antipsychotics such as clozapine, phenothiazines, most TCA’ s, acetylsalicylic acid, NSAID’ s, COX-2 inhibitors) as well as in patients with a history of bleeding disorders or conditions which may predispose to bleeding.
Voorzichtigheid is geboden bij patiënten die SSRI’ s gelijktijdig gebruiken met orale anticoagulantia, geneesmiddelen waarvan bekend is dat zij de functie van de bloedplaatjes beïnvloeden of het risico op bloeding verhogen (bijv. atypische antipsychotica zoals clozapine, fenothiazinen, de meeste TCA’ s, acetylsalicylzuur, NSAID’ s, COX-2 remmers) en bij patiënten met een geschiedenis van bloedingsaandoeningen of condities die leiden tot een predispositie voor bloedingen.
4.6 Pregnancy and Lactation
4.6 Zwangerschap en borstvoeding
Pregnancy Data on a limited number of exposed pregnancies provide no indication of an increased risk of congenital malformations in the newborn.
Zwangerschap Gegevens van een beperkt aantal blootgestelde zwangerschappen geven geen indicatie van een verhoogd risico op aangeboren misvormingen bij pasgeborenen.
Paroxetine should only be used during pregnancy when strictly indicated.
Paroxetine dient tijdens de zwangerschap uitsluitend te worden gebruikt als dit absoluut geïndiceerd is.
Women planning a pregnancy and those becoming pregnant during therapy should be asked to consult their physician.
Vrouwen die van plan zijn zwanger te worden en patiënten die tijdens de behandeling zwanger worden, moet gevraagd worden hun arts te raadplegen.
Abrupt discontinuation should be avoided during pregnancy (see "Withdrawal Symptoms Seen on Discontinuation of Paroxetine", section 4.2 Posology and Method of Administration).
Abrupt staken van de behandeling tijdens de zwangerschap moet worden vermeden (zie "Ontwenningssymptomen gezien bij staken behandeling met paroxetine", rubriek 4.2 Dosering en wijze van toediening).
Neonates should be observed if maternal use of paroxetine continues into the later stages of pregnancy, particularly the third trimester.
Neonaten moeten worden geobserveerd indien het gebruik van paroxetine door de moeder wordt voortgezet gedurende de latere stadia van de zwangerschap, met name in het derde trimester.
The following symptoms may occur in the neonate after maternal paroxetine use in later stages of pregnancy: respiratory distress, cyanosis, apnoea, seizures, temperature instability, feeding difficulty, vomiting, hypoglycaemia, hypertonia, hypotonia, hyperreflexia, tremor, jitteriness, irritability, lethargy, constant crying, somnolence and difficulty in sleeping.
De volgende symptomen kunnen bij de pasgeborene optreden na gebruik door de moeder van paroxetine tijdens de latere stadia van de zwangerschap: ademhalingsproblemen, cyanose, apneu, insulten, temperatuurinstabiliteit, voedingsproblemen, braken, hypoglycemie, hypertonie, hypotonie, hyperreflexie, tremor, niet stil kunnen zitten, geïrriteerdheid, lethargie, voortdurend huilen, slaperigheid en slaapproblemen.
These symptoms could be due to either serotonergic effects or withdrawal symptoms.
Deze symptomen kunnen het gevolg zijn van de serotonerge effecten of ontwenningssymptomen.
In a majority of instances the complications begin immediately or soon (< 24 hours) after delivery.
In de meeste gevallen beginnen de complicaties onmiddellijk of kort (< 24 uur) na de bevalling.
Animal studies showed reproductive toxicity, but did not indicate direct harmful effects with respect to pregnancy, embryonal/ foetal development, parturition or postnatal development (see Section 5.3 Preclinical Safety Data).
Dieronderzoek liet reproductietoxiciteit zien, maar geen directe schadelijke effecten met betrekking tot zwangerschap, embryonale/ foetale ontwikkeling, partus of postnatale ontwikkeling (zie rubriek 5.3 Preklinische veiligheidsgegevens).
4.8 Undesirable Effects
CHMP/ 187488/ 2004 Borstvoeding
64/ 72
65/ 74
Uncommon: abnormal bleeding, predominantly of the ecchymosis).
Kleine hoeveelheden paroxetine worden uitgescheiden in de moedermelk.
Very rare: thrombocytopenia.
Er werden geen tekenen van geneesmiddeleffecten waargenomen bij deze zuigelingen.
skin and mucous membranes (mostly
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en van het vermogen om machines te bedienen
Very rare: allergic reactions (including urticaria and angioedema).
Uit klinische studies is gebleken dat er geen verband bestaat tussen behandeling met paroxetine en een vermindering van de cognitieve of de psychomotorische functies.
Endocrine disorders Very rare: syndrome of inappropriate anti-diuretic hormone secretion (SIADH).
Hoewel paroxetine de dempende werking van alcohol op de psychische en motorische vaardigheden niet versterkt, wordt gelijktijdig gebruik van paroxetine en alcohol afgeraden.
Metabolism and nutrition disorders Common: decreased appetite.
Een aantal van de hieronder vermelde bijwerkingen kan in intensiteit en frequentie afnemen bij voortzetting van de behandeling en leidt in het algemeen niet tot het staken van de therapie.
Rare: hyponatraemia.
De bijwerkingen worden hieronder vermeld naar systeem orgaanklasse en frequentie.
Hyponatraemia has been reported predominantly in elderly patients and is sometimes due to syndrome of inappropriate anti-diuretic hormone secretion (SIADH).
De frequentie wordt gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/ 10), vaak (≥ 1/ 100, < 1/ 10), soms (≥ 1/ 1,000, < 1/ 100), zelden (≥ 1/ 10,000, < 1/ 1,000), zeer zelden (< 1/ 10,000), waaronder geïsoleerde gevallen.
Psychiatric disorders Common: somnolence, insomnia.
Bloed- en lymfestelselaandoeningen Soms: abnormale bloeding, met name van de huid en de slijmvliezen (meestal ecchymosis).
Uncommon: confusion, hallucinations.
Zeer zelden: trombocytopenie.
Very rare: serotonin syndrome (symptoms may include agitation, confusion, diaphoresis, hallucinations, hyperreflexia, myoclonus, shivering, tachycardia and tremor).
Immuunsysteemaandoeningen Zeer zelden: allergische reacties (waaronder urticaria en angio-oedeem).
Eye disorders Common: blurred vision.
Endocriene aandoeningen Zeer zelden:
Very rare: acute glaucoma.
Syndroom van verstoorde antidiuretisch hormoonsecretie (SIADH).
Cardiac disorders Uncommon: sinus tachycardia.
Voedings- en stofwisselingsstoornissen Vaak: verminderde eetlust.
Rare: bradycardia.
Zelden: hyponatriëmie.
Transient increases or decreases of blood pressure have been reported following treatment with paroxetine, usually in patients with pre-existing hypertension or anxiety.
Hyponatriëmie is voornamelijk gemeld bij oudere patiënten en is soms het gevolg van het Syndroom van verstoorde antidiuretisch hormoonsecretie (SIADH).
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders Common: yawning.
Psychische stoornissen Vaak: slaperigheid, slapeloosheid.
Gastrointestinal disorders Very common: nausea.
Soms: verwarring, hallucinaties.
Common: constipation, diarrhoea, dry mouth.
Zelden: manische reacties, agitatie, angst, depersonalisatie, paniekaanvallen, acathisie (zie rubriek 4.4 Speciale waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik).
Very rare: gastrointestinal bleeding.
Deze symptomen kunnen ook het gevolg zijn van de onderliggende ziekte
Hepato-biliary disorders Rare: elevation of hepatic enzymes.
Zenuwstelselaandoeningen Vaak: duizeligheid, tremor Soms: extrapiramidale aandoeningen Zelden: convulsies.
Very rare: hepatic events (such as hepatitis, sometimes associated with jaundice and/ or liver failure).
Zeer zelden: serotoninesyndroom (tot de symptomen kunnen behoren agitatie, verwarring, diaforese, hallucinaties, hyperreflexie, myoclonus, rillingen, tachycardie en tremor).
CHMP/ 187488/ 2004
Zeer zelden: acuut glaucoom.
65/ 72
66/ 74
Elevation of hepatic enzymes have been reported.
Hartaandoeningen Soms: sinustachycardie.
Discontinuation of paroxetine should be considered if there is prolonged elevation of liver function test results.
Zelden: bradycardie.
Skin and subcutaneous tissue disorders Common: sweating.
Bloedvataandoeningen Soms: voorbijgaande stijgingen of dalingen van de bloeddruk.
Uncommon: skin rashes, pruritus Very rare: photosensitivity reactions.
Voorbijgaande stijgingen of dalingen van de bloeddruk zijn gemeld na behandeling met paroxetine, meestal bij patiënten met reeds bestaande hypertensie of angst.
Renal and urinary disorders Uncommon: urinary retention.
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen Vaak: gapen.
Reproductive system and breast disorders Very common: sexual dysfunction.
Gastrointestinale aandoeningen Zeer vaak: misselijkheid.
Rare: hyperprolactinaemia/ galactorrhoea.
Vaak: constipatie, diarree, droge mond.
Very rare: priapism.
Zeer zelden: gastrointestinale bloeding.
Musculoskeletal disorders Rare: arthralgia, myalgia
Lever- en galaandoeningen Zelden: verhoging van leverenzymen.
General disorder and administration site conditions Common: asthenia, body weight gain Very rare: peripheral oedema.
Soms: huiduitslag, pruritus Zeer zelden: overgevoeligheid voor licht.
WITHDRAWAL SYMPTOMS SEEN ON DISCONTINUATION OF PAROXETINE TREATMENT
Nier- en urinewegaandoeningen Soms: urineretentie.
Common: dizziness, sensory disturbances, sleep disturbances, anxiety, headache.
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen Zeer vaak: seksuele dysfunctie.
Uncommon: agitation, nausea, tremor, confusion, sweating, emotional instability, visual disturbances, palpitations, diarrhoea, irritability.
Zelden: hyperprolactinemie/ galactorroe.
Discontinuation of paroxetine (particularly when abrupt) commonly leads to withdrawal symptoms.
Zeer zelden: priapisme.
Suicidal thoughts and suicide attempts were mainly observed in clinical trials of adolescents with Major Depressive Disorder.
Bot-, skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen Zelden: artralgie, myalgie
In studies that used a tapering regimen, symptoms reported during the taper phase or upon discontinuation of paroxetine at a frequency of at least 2% of patients and occurred at a rate at least twice that of placebo were: emotional lability (including crying, mood fluctuations, self-harm, suicidal thoughts and attempted suicide), nervousness, dizziness, nausea and abdominal pain (see section 4.4 Special Warnings and Special Precautions for use).
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Vaak: asthenie, toename van het lichaamsgewicht Zeer zelden: perifeer oedeem.
CHMP/ 187488/ 2004 4.9 Overdose
CHMP/ 187488/ 2004 ONTWENNINGSVERSCHIJNSELEN GEZIEN BIJ STAKEN VAN MET PAROXETINE
66/ 72
67/ 74 DE BEHANDELING
Symptoms and Signs
Daarom word geadviseerd om als behandeling met paroxetine niet meer nodig is deze geleidelijk af te bouwen door geleidelijke verlaging van de dosis (zie rubriek 4.2 Dosering en wijze van toediening en 4.4 rubriek Speciale waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik).
A wide margin of safety is evident from available
Toename van vijandigheid trad met name op bij kinderen met obsessief- compulsieve stoornis en met name bij jongere kinderen van minder dan 12 jaar.
overdose information on paroxetine.
4.9 Overdosering
Experience of paroxetine in overdose has indicated that, in addition to those symptoms mentioned under section 4.8 "Undesirable Effects", vomiting, dilated pupils, fever, blood pressure changes, headache, involuntary muscle contractions, agitation, anxiety and tachycardia have been reported.
De ervaring met overdosering paroxetine heeft geleerd dat naast de symptomen genoemd onder rubriek 4.8 Bijwerkingen braken, verwijde pupillen, koorts, veranderingen van de bloeddruk, hoofdpijn, onwillekeurige spiercontracties, agitatie, angst en tachycardie zijn gemeld.
Patients have generally recovered without serious sequelae even when doses of up to 2000 mg have been taken alone.
In het algemeen herstelden patiënten zonder ernstige gevolgen zelfs als er doses tot 2000 mg alleen waren genomen.
Events such as coma or ECG changes have occasionally been reported and, very rarely with a fatal outcome, but generally when paroxetine was taken in conjunction with other psychotropic drugs, with or without alcohol.
Gebeurtenissen als coma of ECG-veranderingen zijn af en toe gemeld, zeer zelden met een fatale afloop, maar in het algemeen wanneer paroxetine samen met andere psychotrope geneesmiddelen was ingenomen, met of zonder alcohol.
Treatment No specific antidote is known.
Behandeling Er is geen specifiek antidotum bekend.
The treatment should consist of those general measures employed in the management of overdose with any antidepressant.
Behandeling bestaat uit de gebruikelijke algemene maatregelen bij overdosering met antidepressiva.
Where appropriate, the stomach should be emptied either by the induction of emesis, lavage or both.
Indien van toepassing moet de maag geledigd worden, ofwel door het opwekken van braken, of door maagspoeling, of beide.
Following evacuation, 20 to 30 g of activated charcoal may be administered every 4 to 6 h during the first 24 h after ingestion.
Na het ledigen van de maag kan gedurende de eerste 24 uur na de inname iedere 4 tot 6 uur 20 tot 30 gram actieve kool worden toegediend.
Supportive care with frequent monitoring of vital signs and careful observation is indicated.
Ondersteunende maatregelen met frequente bewaking van de vitale functies en zorgvuldige observatie is geïndiceerd.
5.
CHMP/ 187488/ 2004 5.
Antidepressants – selective serotonin reuptake inhibitors, ATC code:
Farmacotherapeutische groep: antidepressiva – selectieve serotonine-heropnameremmers, ATC-code:
Mechanism of Action Paroxetine is a potent and selective inhibitor of 5-hydroxytryptamine (5-HT, serotonin) uptake and its antidepressant action and effectiveness in the treatment of OCD, Social Anxiety disorder/ Social Phobia, General Anxiety Disorder, Post-traumatic Stress Disorder and Panic Disorder is thought to be related to its specific inhibition of 5-HT uptake in brain neurones.
Werkingsmechanisme Paroxetine is een sterke en selectieve remmer van de opname van 5-hydroxytryptamine (5-HT, serotonine) en de antidepressieve werking en effectiviteit bij de behandeling van obsessief- compulsieve stoornissen, sociale angst stoornis/ sociale fobie, algemene angststoornis, post- traumatische stress stoornis en paniekstoornis hangen vermoedelijk samen met de specifieke remming van de 5HT-opname in de hersenneuronen.
Paroxetine is chemically unrelated to the tricyclic, tetracyclic and other available antidepressants.
Paroxetine is chemisch niet verwant aan de tricyclische, tetracyclische en andere beschikbare antidepressiva.
Paroxetine has low affinity for muscarinic cholinergic receptors and animal studies have indicated only weak anticholinergic properties.
Paroxetine heeft een lage affiniteit voor cholinerge muscarine receptoren en uit dierexperimenteel onderzoek is gebleken dat paroxetine slechts zwakke anti-cholinerge eigenschappen bezit.
In accordance with this selective action, in vitro studies have indicated that, in contrast to tricyclic antidepressants, paroxetine has little affinity for alpha1, alpha2 and beta-adrenoceptors, dopamine (D2), 5-HT1 like, 5-HT2 and histamine (H1) receptors.
Overeenkomstig deze selectieve werking hebben in vitro studies laten zien dat paroxetine in tegenstelling tot de tricyclische antidepressiva, een lage affiniteit heeft voor alfa1, alfa2, en beta- adrenoreceptoren, dopamine (D2), 5-HT1-achtige, 5-HT2 en histamine (H1) receptoren.
This lack of interaction with post-synaptic receptors in vitro is substantiated by in vivo studies which demonstrate lack of CNS depressant and hypotensive properties.
Dit gebrek aan interactie met postsynaptische receptoren in vitro, is bevestigd in in vivo studies die de afwezigheid van CZS dempende en hypotensieve eigenschappen laten zien.
Pharmacodynamic Effects Paroxetine does not impair psychomotor function and does not potentiate the depressant effects of ethanol.
Farmacodynamische effecten Paroxetine remt de psychomotore functie niet en potentieert de depressie-effecten van ethanol niet.
As with other selective 5-HT uptake inhibitors, paroxetine causes symptoms of excessive 5-HT receptor stimulation when administered to animals previously given monoamine oxidase (MAO) inhibitors or tryptophan.
Net als bij andere selectieve 5-HT opname remmers, veroorzaakt paroxetine symptomen van excessieve 5-HT receptor stimulatie indien toegediend aan dieren die eerder monoamineoxidase (MAO) remmers of tryptofaan kregen.
Behavioural and EEG studies indicate that paroxetine is weakly activating at doses generally above those required to inhibit 5-HT uptake.
Gedrags- en EEG-onderzoek laat zien dat paroxetine zwak activeert bij doseringen die in het algemeen liggen boven wat vereist is voor de remming van de 5-HT opname.
The activating properties are not "amphetamine-like" in nature.
De activerende eigenschappen zijn niet "amfetamine-achtig" van aard.
Animal studies indicate that paroxetine is well tolerated by the cardiovascular system.
Dieronderzoek geeft aan dat paroxetine goed verdragen wordt door het cardiovasculair systeem.
Paroxetine produces no clinically significant changes in blood pressure, heart rate and ECG after administration to healthy subjects.
Paroxetine geeft na toediening aan gezonde proefpersonen geen klinisch significante veranderingen van de bloeddruk, de hartslag en het ECG.
Studies indicate that, in contrast to antidepressants which inhibit the uptake of noradrenaline, paroxetine has a much reduced propensity to inhibit the antihypertensive effects of guanethidine.
Uit onderzoek blijkt dat, in tegenstelling tot antidepressiva die de opname van noradrenaline remmen, paroxetine een veel lagere neiging heeft tot het remmen van de antihypertensieve effecten van guanethidine.
The long-term efficacy of paroxetine in treating obsessive compulsive disorder has been examined in three 24 week maintenance studies with relapse prevention design.
De werkzaamheid van paroxetine op de lange termijn bij de behandeling van obsessief-compulsieve stoornis is onderzocht in drie 24 weken durende onderhoudsonderzoeken met een relapsepreventie- ontwerp.
One of the three studies achieved a significant difference in the proportion of relapsers between paroxetine (38%) compared to placebo (59%).
Bij een van de drie onderzoeken werd een significant verschil bereikt in de proportie patiënten die een recidief kregen tussen paroxetine (38%) en placebo (59%).
The long-term efficacy of paroxetine in treating panic disorder has been demonstrated in a 24 week maintenance study with relapse prevention design:
De werkzaamheid van paroxetine op de lange termijn bij de behandeling van paniekstoornis is aangetoond in een 24 weken durend onderhoudsonderzoek met relapsepreventieontwerp:
5% of patients receiving paroxetine (10-40mg daily) relapsed, versus 30% of patients on placebo.
5% van de patiënten die paroxetine kregen (10-40 mg per dag) vielen terug, tegen 30% van de patiënten op placebo.
This was supported by a 36 week maintenance study.
Dit werd ondersteund in een 36 weken durend onderhoudsonderzoek.
The long-term efficacy of paroxetine in treating social anxiety disorder and generalised anxiety disorder and Post-traumatic Stress Disorder has not been sufficiently demonstrated.
De werkzaamheid van paroxetine op de lange termijn bij de behandeling van sociale angst stoornis en gegeneraliseerde angststoornis en post-traumatische stress stoornis is onvoldoende aangetoond.
5.2 Pharmacokinetics
5.2 Farmacokinetische gegevens
Absorption Paroxetine is well absorbed after oral dosing and undergoes first-pass metabolism.
Absorptie Paroxetine wordt na orale toediening goed geabsorbeerd en ondergaat first-pass metabolisme.
Due to first-pass metabolism, the amount of paroxetine available to the systemic circulation is less than that absorbed from the gastrointestinal tract.
Door het first-pass metabolisme is de hoeveelheid paroxetine die beschikbaar is voor de systemische circulatie lager dan die die geabsorbeerd wordt uit het maagdarmkanaal.
Partial saturation of the first-pass effect and reduced plasma clearance occur as the body burden increases with higher single doses or on multiple dosing.
Gedeeltelijke verzadiging van het first- pass effect en verminderde plasmaklaring treden op als de belasting op het lichaam toeneemt met hogere enkelevoudige of meervoudige dosering.
This results in disproportionate increases in plasma concentrations of paroxetine and hence pharmacokinetic parameters are not constant, resulting in non-linear kinetics.
Dit leidt tot disproportionele toename van de plasmaconcentraties paroxetine en daardoor zijn de farmacokinetische parameters niet constant, wat leidt tot non-lineaire kinetiek.
However, the non-linearity is generally small and is confined to those subjects who achieve low plasma levels at low doses.
De non-lineariteit is echter in het algemeen klein en blijft beperkt tot die proefpersonen die lage plasmaspiegels bereiken bij lage doseringen.
Steady state systemic levels are attained by 7 to 14 days after starting treatment with immediate or controlled release formulations and pharmacokinetics do not appear to change during long-term therapy.
Steady state systemische spiegels worden bereikt 7 tot 14 dagen na het begin van de behandeling met onmiddellijke of controlled release formuleringen en de farmacokinetische eigenschappen lijken niet te veranderen gedurende langdurige behandeling.
Distribution Paroxetine is extensively distributed into tissues and pharmacokinetic calculations indicate that only 1% of the paroxetine in the body resides in the plasma.
Distributie Paroxetine wordt sterk gedistribueerd in het weefsel en farmacokinetische berekeningen geven aan dat slechts 1% van de paroxetine in het lichaam in het plasma zit.
Approximately 95% of the paroxetine present is protein bound at therapeutic concentrations.
Ongeveer 95% van de aanwezige paroxetine is eiwitgebonden bij therapeutische concentraties.
No correlation has been found between paroxetine plasma concentrations and clinical effect (adverse experiences and efficacy).
Er is geen correlatie gevonden tussen de plasmaconcentraties paroxetine en het klinisch effect (bijwerkingen en werkzaamheid).
Transfer to human breast milk, and to the foetuses of laboratory animals, occurs in small amounts.
Overdracht in de moedermelk van de mens en op de foetus van proefdieren treedt in kleine hoeveelheden op.
Metabolism The principal metabolites of paroxetine are polar and conjugated products of oxidation and methylation which are readily cleared.
Eliminatie De uitscheiding van onveranderd paroxetine in de urine is over het algemeen minder dan 2% terwijl die van de metabolieten ongeveer 64% van de dosering.
In view of their relative lack of pharmacological activity, it is most unlikely that they contribute to paroxetine's therapeutic effects.
Ongeveer 36% van de dosering wordt uitgescheiden in de feces, vermoedelijk via de gal, waarvan onveranderd paroxetine minder dan 1% van de dosering bedraagt.
CHMP/ 187488/ 2004
CHMP/ 187488/ 2004 Speciale patiëntenpopulaties
Elderly and Renal/ Hepatic Impairment Increased plasma concentrations of paroxetine occur in elderly subjects and in those subjects with severe renal impairment or in those with hepatic impairment, but the range of plasma concentrations overlaps that of healthy adult subjects.
Ouderen en patiënten met nier-/ leverfunstiestoornissen Verhoogde plasmaconcentraties paroxetine treden op bij oudere proefpersonen en bij proefpersonen met ernstige nier- of leverfunctiestoornissen, maar de range van plasmaconcentraties overlapt die van gezonde volwassen proefpersonen.
Toxicology studies have been conducted in rhesus monkeys and albino rats; in both, the metabolic pathway is similar to that described for humans.
Toxicologisch onderzoek is uitgevoerd bij rhesusapen en albinoratten; bij beide is de metabole route vergelijkbaar aan wat voor mensen wordt beschreven.
As expected with lipophilic amines, including tricyclic antidepressants, phospholipidosis was detected in rats.
Zoals verwacht met lipofiele aminen, waaronder tricyclische antidepressiva, werd fosfolipidose gezien bij ratten.
Phospholipidosis was not observed in primate studies of up to one-year duration at doses that were 6 times higher than the recommended range of clinical doses.
Fosfolipidose werd niet waargenomen in onderzoek bij primaten met een duur van maximaal een jaar bij doseringen die 6 maal zo hoog waren dan de aanbevolen range van klinische doseringen.
In two-year studies conducted in mice and rats, paroxetine had no tumorigenic effect.
Carcinogenese: in twee jaar durende onderzoeken bij muizen en ratten had paroxetine geen tumorigeen effect.
Genotoxicity was not observed in a battery of in vitro and in vivo tests.
Genotoxiciteit: genotoxiciteit werd niet waargenomen in een aantal in vitro en in vivo tests.
Reproduction toxicity studies in rats have shown that paroxetine affects male and female fertility.
Reproductietoxiciteitsonderzoeken bij ratten hebben aangetoond dat paroxetine van invloed is op de vruchtbaarheid van mannelijke en vrouwelijke dieren.
In rats, increased pup mortality and delayed ossification were observed.
Bij ratten werden een stijging van de mortaliteit van pups en vertraagde ossificatie waargenomen.
The latter effects were likely related to maternal toxicity and are not considered a direct effect on the foetus/ neonate.
De laatstgenoemde effecten waren waarschijnlijk gerelateerd aan toxiciteit bij de moeder en worden niet gezien als direct effect op de foetus/ neonaat.
CHMP/ 187488/ 2004 [To be completed nationally]
[Nationaal in te vullen]
70/ 72
72/ 74
Conditions of the Marketing Authorisations
Voorwaarden verbonden aan de vergunningen voor het in de handel brengen
• Member States should ensure that appropriate pharmaceutical forms / strengths can be made available in order to facilitate up and down titration in accordance to the posology recommendations stated in the SPC attached to Annex III of this Opinion.
• De lidstaten vergewissen zich ervan dat de geschikte farmaceutische vormen/ sterkten voorhanden kunnen zijn om opbouw en afbouw te vergemakkelijken volgens de doseringsaanbevelingen vermeld in de bij bijlage III van dit advies gevoegde SPC.
• 6-monthly Periodic Safety Update Reports should be provided to the Reference Member States and/ or National Competent Authorities for the next 2 years.
• De komende 2 jaar moeten zesmaandelijkse periodieke veiligheidsverslagen worden voorgelegd aan de referentielidstaten en/ of de nationale bevoegde instanties.
COMMITTEE FOR PROPRIETARY MEDICINAL PRODUCTS (CPMP) OPINION FOLLOWING AN ARTICLE 29 REFERRAL
Londen, 27 april 2004 EMEA/CPMP/3122/04 COMITÉ VOOR FARMACEUTISCHE SPECIALITEITEN (CPMP) ADVIES INGEVOLGE EEN VERWIJZING UIT HOOFDE VAN ARTIKEL 29
EMEA/ CPMP/ 3122/ 04
EMEA/CPMP/3122/04
Marketing
Aanvrager
EMEA/ CPMP/ 3122/ 04 SCIENTIFIC CONCLUSIONS
EMEA/CPMP/3122/04 WETENSCHAPPELIJKE CONCLUSIES
EMEA/ CPMP/ 3122/ 04 1 NAME OF THE MEDICINAL PRODUCT
NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Pidolma 5 mg tablets Pidolma 10 mg tablets
Pidolma 5 mg tabletten Pidolma 10 mg tabletten
Each tablet contains 5 mg of amlodipine (as amlodipine maleate).
Pidolma 5 mg tablet: iedere tablet bevat 5 mg amlodipine (als amlodipinemaleaat).
Each tablet contains 10 mg of amlodipine (as amlodipine maleate).
Pidolma 10 mg tablet: iedere tablet bevat 10 mg amlodipine (als amlodipinemaleaat).
Pidolma 5 mg tablets are white, round and biconvex, diameter approx.
Pidolma 5 mg tabletten zijn witte, ronde en biconvexe tabletten, met een diameter van ca 9 mm en ca 4,4 mm dik.
4.4 mm.
Pidolma 10 mg tabletten zijn witte, ronde en biconvexe tabletten, met aan beide zijden een breukgleuf, met een diameter van ca 9 mm en ca 4,4 mm dik.
Paediatric patients Pidolma tablets should not be given to children due to insufficient clinical experience.
Bij kinderen Pidolma tablets dient niet aan kinderen te worden voorgeschreven aangezien er onvoldoende klinische ervaring bestaat.
Hepatic impairment In patients with hepatic impairment a reduced dose should be used.
EMEA/CPMP/3122/04 Bij patiënten met leverinsufficiëntie
Pidolma tablets are contraindicated in
4.3 Contra-indicaties
patients with known hypersensitivity to amlodipine, other dihydropyridines or any of the excipients severe hypotension shock heart failure after acute myocardial infarction (during the first 28 days) obstruction of the outflow-tract of the left ventricle (e. g. high grade aortic stenosis) instable angina pectoris
Pidolma tabletten zijn gecontraïndiceerd bij: • patiënten met een bekende overgevoeligheid amlodipine, voor andere dihydropyridines of één van de bestanddelen. • Ernstige hypotensie • Shock • Hartfalen na acuut myocard infarct (in de voorgaande 28 dagen) • Obstructie van het afvoergebied van het linker ventrikel (bv ernstige aorta stenose) • Instabiele angina pectoris
Amlodipine should be used with caution in patients with severe renal insufficiency undergoing dialysis due to limited experience.
Pidolma tabletten dienen voorzichtig te worden toegepast bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie die dialyse ondergaan, aangezien er slechts beperkte ervaring bestaat.
Amlodipine may potentiate the effect of other antihypertensive drugs as beta-adrenoreceptor blocking agents, ACE-inhibitors, alpha-1-blockers and diuretics.
Pidolma tabletten kunnen de werking van andere antihypertensiva zoals bètablokkers, ACE-remmers, α 1-blockers en diuretica potentiëren.
4.6 Pregnancy and lactation
EMEA/CPMP/3122/04 4.6 Zwangerschap en borstvoeding
No studies on the effects on the ability to drive and use machines have been performed.
Het is niet bekend of amlodipine wordt uitgescheiden in de moedermelk.
In patients suffering from dizziness, headache, fatigue or nausea the ability to react may be impaired.
Vergelijkbare calcium blokkers van het type dihydropyridine worden uitgescheiden in de moedermelk.
Syncope, tachycardia, chest pain.
Incidentele gevallen van myocard infarct en arrythmieën (incl extrasystole, tachycardie en atrium EMEA/CPMP/3122/04
EMEA/ CPMP/ 3122/ 04 Hepato-biliary system Uncommon:
Lever en galaandoeningen:
Pancreatitis Rare:
Soms: pancreatitis.
10/ 14
Zelden:
 EMEA 2004
verhoogde lever-enzymwaarden, geelzucht, hepatitis
5 PHARMACOLOGICAL PROPERTIES
EMEA/CPMP/3122/04 5.
The active substance in Pidolma tablets, the dihydropyridine derivative amlodipine, is a chiral substance, composed of a racemate.
De actieve stof in Pidolma tabletten - het dihydropyridine derivaat amlodipine - is een chirale verbinding bestaande uit het racemaat.
Amlodipine can be given to patients with co-existing compensated heart failure.
Pidolma kan aan patiënten met gecompenseerd hartfalen worden voorgeschreven.
Pidolma tablets can be used in combination with beta-blockers, saluretics, ACE inhibitors, or as monotherapy.
Pidolma tabletten kunnen gelijktijdig met β -blokkers, diuretica of ACE-remmers worden gebruikt, of als monotherapie.
Pidolma tablets can be used in combination with beta-blockers, nitrates or as monotherapy in angina pectoris.
Pidolma tabletten kunnen bij angina pectoris gelijktijdig worden gebruikt met β -blokkers, nitraten of als monotherapie.
Absorption and distribution The bioavailability is 64-80%.
Absorptie en distributie De biobeschikbaarheid bedraagt 64-80%.
The bioavailability is not influenced by concomitant intake of food.
De biobeschikbaarheid wordt niet beïnvloed door gelijktijdig nuttigen van voedsel.
Peak plasma concentrations are reached, using recommended doses, within 6-12 hours.
Bij de aanbevolen dosis worden maximale plasmaspiegels bereikt na 6-12 uur.
EMEA/ CPMP/ 3122/ 04 Patients with hepatic impairment:
EMEA/CPMP/3122/04
Amlodipine is not expected to be dialysable due to the high degree of plasma protein binding.
In toxicologische reproductiestudies bij dieren werden wel schadelijke effecten gezien.
Toxicological animal studies reveal no special hazards for humans regarding safety pharmacology, genotoxicity, carcinogenicity and studies with repeated dosing.
Effecten bij ratten, zoals verlengde zwangerschapsduur en complicaties bij het werpen, laten weliswaar geen direct teratogeen effect zien, maar duiden op secundaire gevolgen van de farmacodynamische effecten.
Harmful effects have been seen in reproductive toxicological animal studies.
De betekenis hiervan voor zwangerschap bij de mens is nog onduidelijk
Blister packs, aluminium/ aluminium 10, 20, 28, 30, 50, 56, 98, 100, 300 tablets, 50 x 1 tablets (unit dose), 100 x 1 tablets (unit dose).
Alu/Alu doordrukstrips met 10, 20, 28, 30, 50, 56, 98, 100, 300, 50 x 1 tabletten, 100 x 1 tabletten.
EMEA/ CPMP/ 3122/ 04 7 MARKETING AUTHORISATION HOLDER
7.
 EMEA 2004
HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN