qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
< Detailed information on this medicine is available on the European Medicines Agency (EMEA) web site: http://www.emea.europa.eu/.
< Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europese Geneesmiddelen Bureau(EMEA) http://www.emea.europe.eu/.
EMEA/ H/ C/ 253
EMEA/H/C/253
What is Tractocile?
Wat is Tractocile?
Tractocile is a solution for injection or a concentrate for infusion (drip into a vein) that contains the active substance atosiban (7.5 mg per millilitre).
Tractocile is een oplossing voor injectie of een concentraat voor infusie (indruppeling in een ader) dat de werkzame stof atosiban bevat (7,5 mg/ml).
What is Tractocile used for?
Wanneer wordt Tractocile voorgeschreven?
Tractocile is used to delay birth in pregnant women who are at least 18 years of age, and who are 24 to 33 weeks pregnant, when they show signs that they may give birth pre-term (prematurely).
Tractocile wordt voorgeschreven om een geboorte uit te stellen bij zwangere vrouwen die minimaal 18 jaar oud zijn en die 24 tot 33 weken zwanger zijn, wanneer zij tekenen vertonen van een dreigende vroeggeboorte.
These signs include: • regular contractions lasting at least 30 seconds at a rate of  at least four every 30 minutes; • dilation of the cervix (the neck of the womb) of 1 to 3 cm and an effacement (a measure of the thinness of the cervix) of 50% or more.
Deze tekenen zijn onder andere: • regelmatige samentrekkingen van de baarmoeder met een duur van minimaal 30 seconden en een frequentie van minstens vier per half uur, • ontsluiting van de cervix (baarmoederhals) van 1 tot 3 cm en een verstrijking (maatstaf voor de cervixwand) van 50% of meer.
In addition the baby must have a normal heart rate.
Daarnaast moet de hartslag van de baby normaal zijn.
How is Tractocile used?
Hoe wordt Tractocile gebruikt?
Treatment with Tractocile should be carried out by a doctor who has experience in the treatment of pre-term labour.
Een behandeling met Tractocile moet worden uitgevoerd door een arts die ervaren is in de behandeling van premature weeën.
Treatment should be started as soon as possible after diagnosis of pre-term labour.
Zo snel mogelijk nadat de diagnose van premature weeën is gesteld, moet worden begonnen met de behandeling.
Tractocile is given into a vein in three stages, over a maximum of 48 hours: an initial injection (6.75 mg), followed by a high-dose infusion (300 micrograms/ min) over three hours, then a lower dose infusion (100 micrograms/ min) lasting up to 45 hours.
Tractocile wordt in een ader toegediend in drie stadia, binnen maximaal 48 uur: een eerste injectie (6,75 mg), gevolgd door een infuus met hoge dosis (300 microgram/min) gedurende drie uur, en vervolgens een infuus met lagere dosis (100 microgram/min) gedurende maximaal 45 uur.
The total dose given during a full course of Tractocile therapy should not be more than 330 mg.
De totale toegediende dosis tijdens een volledige behandeling met Tractocile mag niet meer bedragen dan 330 mg.
If contractions come back, treatment with Tractocile can be repeated up to three more times during the pregnancy.
Indien de weeën terugkeren, kan de behandeling met Tractocile worden herhaald, maar tijdens de zwangerschap mag deze behandeling ten hoogste driemaal plaatsvinden.
There is no information about whether the dose needs to be adjusted for patients with kidney or liver problems.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over de behoefte aan een aangepaste dosering voor patiënten met nier- of leverproblemen.
How does Tractocile work?
Hoe werkt Tractocile?
The active substance in Tractocile, atosiban, is an antagonist of the natural hormone oxytocin.
De werkzame stof in Tractocile, atosiban, is een antagonist van het natuurlijke hormoon oxytocine.
This means that atosiban blocks the action of oxytocin.
Dit betekent dat atosiban de werking van oxytocine tegengaat.
Oxytocin is the hormone involved in starting contractions of the womb.
Oxytocine is het hormoon dat een rol speelt bij het op gang brengen van samentrekkingen van de baarmoeder.
7 Westferry Circus, Canary Wharf, London E14 4HB, UK Tel.
Tractocile gaat de werking van 7 Westferry Circus, Canary Wharf, London, E14 4HB, UK Tel.
Reproduction is authorised provided the source is acknowledged.
Reproduction is authorised provided the source is acknowledged. oxytocine tegen en voorkomt zo samentrekkingen van de baarmoeder.
How has Tractocile been studied?
Hoe is Tractocile onderzocht?
The effectiveness of Tractocile as a treatment to delay pre-term birth was studied in 742 women who were 23 to 33 weeks pregnant in three main studies.
De werkzaamheid van Tractocile als behandeling waarmee een voortijdige geboorte kan worden uitgesteld, is onderzocht bij 742 vrouwen die 23 tot 33 weken zwanger waren en die deelnamen aan drie hoofdstudies.
Tractocile was compared with ritodine, terbutaline and salbutamol (all from a different class of medicines used in pre-term labour called beta-agonists).
Tractocile werd vergeleken met ritodine, terbutaline en salbutamol (allemaal uit een andere klasse geneesmiddelen die gebruikt worden bij premature weeën, de zogeheten bèta-agonisten).
The main measure of effectiveness was whether the treatment had worked after a week.
Het belangrijkste criterium voor de effectiviteit was of de behandeling na een week had gewerkt.
What benefit has Tractocile shown during the studies?
Welke voordelen bleek Tractocile tijdens de studies te hebben?
Looking at the results of the three main studies together, 60% of the women treated with Tractocile were still pregnant one week after treatment (201 out of 337) compared with 48% of the women treated with the comparator medicines (163 out of 342).
Uit de resultaten van de drie hoofdonderzoeken tezamen blijkt dat van de vrouwen die met Tractocile waren behandeld, 60% na een week nog steeds zwanger was (201 van de 337), terwijl voor de vrouwen die met de vergelijkingsgeneesmiddelen waren behandeld het percentage op 48% lag (163 van de 342).
There were too few women with a pregnancy at less than 28 weeks for the effectiveness of Tractocile in comparison to beta-agonists to be established in this group.
Er waren te weinig vrouwen die minder dan 28 weken zwanger waren om in deze groep te kunnen vaststellen hoe werkzaam Tractocile was in vergelijking met bèta-agonisten.
The better result with Tractocile over the beta-agonists might have been because it caused fewer side effects, thereby allowing the patients to receive a full course of treatment.
Het betere resultaat van de behandeling met Tractocile in vergelijking met de bèta-agonisten zou veroorzaakt kunnen zijn doordat Tractocile minder bijwerkingen gaf, waardoor de patiënten een volledige behandeling konden ondergaan.
What is the risk associated with Tractocile?
Welke risico’ s houdt het gebruik van Tractocile in?
The most common side effect with Tractocile (seen in more than 1 patient in 10) is nausea (feeling sick).
De meest voorkomende bijwerking van Tractocile (waargenomen bij meer dan 1 op de 10 patiënten) was misselijkheid.
No side effects have been noted in the newborn baby.
Er werden geen bijwerkingen waargenomen bij de pasgeborene.
For the full list of all side effects reported with Tractocile, see the Package Leaflet.
Zie de bijsluiter voor het volledige overzicht van alle gerapporteerde bijwerkingen van Tractocile.
Tractocile should not be used in people who may be hypersensitive (allergic) to atosiban or any of the other ingredients.
Tractocile mag niet worden voorgeschreven aan mensen die mogelijk overgevoelig (allergisch) zijn voor atosiban of voor enig ander bestanddeel.
It must not be used in women whose pregnancy is less than 24 weeks or more than 33 weeks, or who have premature rupture of the membranes, bleeding from the womb, eclampsia (a dangerous condition at the end of pregnancy caused by toxins in the blood), pre-eclampsia (a condition that can lead to eclampsia) or problems with the placenta.
Het mag niet worden voorgeschreven aan vrouwen die minder dan 24 weken of meer dan 33 weken zwanger zijn, of bij wie de vruchtvliezen te vroeg gebroken zijn, die baarmoederlijke bloedingen hebben, die eclampsie hebben (een gevaarlijke situatie aan het einde van de zwangerschap, die veroorzaakt wordt door gifstoffen in het bloed) of pre- eclampsie (een situatie die tot eclampsie kan leiden), of die problemen met de placenta hebben.
Why has Tractocile been approved?
Waarom is Tractocile goedgekeurd?
The Committee for Medicinal Products for Human Use (CHMP) concluded that Tractocile has shown an effectiveness in delaying pre-term birth that is the same as seen with beta-agonists, and that the better outcome with Tractocile was due to the medicine being better tolerated.
Het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik (CHMP) is tot de conclusie gekomen dat Tractocile even werkzaam is als bèta-agonisten wat betreft het uitstellen van een vroeggeboorte en dat het betere resultaat van Tractocile te danken was aan het feit dat dit middel beter verdragen werd.
The Committee decided that Tractocile’ s benefits are greater than its risks to delay imminent pre-term birth in pregnant women.
Het Comité heeft geconcludeerd dat de voordelen van Tractocile groter zijn dan de risico’ s ervan voor de behandeling van zwangere vrouwen die de bovenstaande tekenen van een dreigende vroeggeboorte vertonen.
The Committee recommended that Tractocile be given marketing authorisation.
Het Comité heeft geadviseerd een vergunning te verlenen voor het in de handel brengen van Tractocile.
Other information about Tractocile:
Overige informatie over Tractocile:
The European Commission granted a marketing authorisation valid throughout the European Union for Tractocile on 20 January 2000.
De Europese Commissie heeft op 20 januari 2000 een in de hele Europese Unie geldende vergunning voor het in de handel brengen van Tractocile verleend.
The marketing authorisation was renewed on 20 January 2005.
De handelsvergunning werd hernieuwd op 20 januari 2005.
The marketing authorisation holder is Ferring Pharmaceuticals A/ S.
De houder van de handelsvergunning is Ferring Pharmaceuticals A/S.
The full EPAR for Tractocile is available here.
Klik hier voor het volledige EPAR voor Tractocile.
This summary was last updated in 12-2008.
Deze samenvatting is voor het laatst bijgewerkt in 12-2008
EU/ 1/ 99/ 124/ 001 Tractocile
EU/1/99/124/001 Tractocile
Vial (glass)
Injectieflacon, glas
1
1 injectieflacon
EU/ 1/ 99/ 124/ 002 Tractocile
EU/1/99/124/002 Tractocile
TRACTOCILE 7.5 mg/ ml solution for injection
TRACTOCILE 7,5 mg/ml oplossing voor injectie
One ml solution contains 7.5 mg atosiban free-base in the form of atosiban acetate.
Eén ml oplossing bevat 7,5 mg atosiban vrije base in de vorm van atosibanacetaat.
For excipients, see section 6.1.
Voor hulpstoffen, zie 6.1.
Solution for injection Visual appearance: clear, colourless solution without particles.
Oplossing voor injectie Visueel uiterlijk: heldere, kleurloze oplossing zonder deeltjes.
TRACTOCILE is indicated to delay imminent pre-term birth in pregnant women with: − regular uterine contractions of at least 30 seconds duration at a rate of ≥ 4 per 30 minutes − a cervical dilation of 1 to 3 cm (0-3 for nulliparas) and effacement of ≥ 50% − age ≥ 18 years − a gestational age from 24 until 33 completed weeks − a normal fetal heart rate
- regelmatige baarmoedercontracties met een duur van minimaal 30 seconden en een
Treatment with TRACTOCILE should be initiated and maintained by a physician experienced in the treatment of pre-term labour.
Behandeling met TRACTOCILE dient geïnitieerd en gevolgd te worden door een arts met ervaring in de behandeling van premature weeën.
TRACTOCILE is administered intravenously in three successive stages: an initial bolus dose (6.75 mg), performed with TRACTOCILE 7.5 mg/ ml solution for injection, immediately followed by a continuous high dose infusion (loading infusion 300 micrograms/ min) of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml concentrate for solution for infusion during three hours, followed by a lower dose of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml concentrate for solution for infusion (subsequent infusion 100 micrograms/ min) up to 45 hours.
TRACTOCILE wordt intraveneus en in drie opeenvolgende stadia toegediend: een eerste bolusdosering (6,75 mg), uitgevoerd met TRACTOCILE 7,5 ml/mg oplossing voor injectie, onmiddellijk gevolgd door een infuus met hoge dosis TRACTOCILE 7,5 mg/ml concentraat voor oplossing voor infusie (oplaadinfuus 300 microgrammen/min) gedurende drie uur en tenslotte een lagere dosis TRACTOCILE 7,5 mg/ml concentraat voor oplossing voor infusie (vervolginfuus 100 microgrammen/min) over maximaal 45 uur.
The duration of the treatment should not exceed 48 hours.
De duur van de behandeling mag maximaal 48 uur zijn.
The total dose given during a full course of TRACTOCILE therapy should preferably not exceed 330 mg of the active substance.
De totale toegediende dosis tijdens een volledige TRACTOCILE-behandeling dient bij voorkeur niet meer dan 330 mg werkzaam bestanddeel te bedragen.
Intravenous therapy using the initial bolus injection should be started as soon as possible after diagnosis of pre-term labour.
De intraveneuze therapie met een eerste bolus-injectie moet zo spoedig mogelijk na de diagnose van premature weeën worden begonnen.
Once the bolus has been injected, proceed with the infusion (See Summary of Product Characteristics of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml, concentrate for solution for infusion).
Na de bolus-injectie wordt de behandeling voortgezet met het infuus (zie Samenvatting van de Kenmerken van het Product voor TRACTOCILE 7,5 mg/ml, concentraat voor oplossing voor infusie).
In the case of persistence of uterine contractions during treatment with TRACTOCILE, alternative therapy should be considered.
Mochten tijdens de toediening van TRACTOCILE de uteruscontracties voortduren, dan moet alternatieve therapie worden overwogen.
There is no data available regarding the need for dose adjustments in patients with renal or liver insufficiency.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over de behoefte aan aangepaste doseringen voor patiënten met nier- of leverinsufficiëntie.
2 The following table shows the full posology of the bolus injection followed by the infusion:
2 In onderstaande tabel ziet u de volledige dosering van de bolus-injectie, gevolgd door het infuus:
Step 1 2
Stadium 1 2 3
Regimen 0.9 ml intravenous bolus 3 hours intravenous loading infusion
Voorschrift 0,9 ml intraveneus bolus 3 uur intraveneus oplaadinfuus intraveneus vervolginfuus
Injection/ infusion rate over 1 minute 24 ml/ hour
Injectie- / infusiesnelheid gedurende 1 minuut 24 ml/uur 8 ml/uur
Atosiban dose 6.75 mg 18 mg/ hour
Dosis atosiban 6,75 mg 18 mg/uur 6 mg/uur
3
- Doorlopen zwangerschap van minder dan 24 of meer dan 33 volledige weken
subsequent intravenous infusion
- Voortijdig breken van de vruchtvliezen bij > 30 weken zwangerschap
8 ml/ hour
- Foetale dood in utero
Re-treatment
- Abruptio placenta
In case a re-treatment with atosiban is needed, it should also commence with a bolus injection of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml, solution for injection followed by infusion with TRACTOCILE 7.5 mg/ ml, concentrate for solution for infusion.
- Ieder andere conditie van moeder of foetus die voortzetting van de zwangerschap gevaarlijk
4.3 Contraindications
maakt
TRACTOCILE should not be used in the following conditions:
- Bekende overgevoeligheid voor het werkzame bestanddeel of voor één van de hulpstoffen.
When atosiban is used in patients in whom premature rupture of membranes cannot be excluded, the benefits of delaying delivery should be balanced against the potential risk of chorioamnionitis.
Als atosiban wordt toegepast bij patiënten bij wie het vroegtijdig breken van de vruchtvliezen niet kan worden uitgesloten, dan moeten de voordelen van een uitgestelde bevalling afgewogen worden tegen het potentiële risico van chorioamnionitis.
There is no experience with atosiban treatment in patients with impaired function of the liver or kidneys (see sections 4.2 and 5.2).
Er bestaat geen ervaring met de behandeling met atosiban bij patiënten met verminderde lever- of nierfunctie (zie de secties 4.2 en 5.2).
Atosiban has not been used in patients with an abnormal placental site.
Atosiban is niet gebruikt bij patiënten met een abnormaal geplaatste placenta.
There is only limited clinical experience in the use of atosiban in multiple pregnancies or the gestational age group between 24 and 27 weeks, because of the small number of patients treated.
Er is slechts beperkte klinische ervaring met het gebruik van atosiban bij meervoudige zwangerschappen of bij zwangerschappen van 24 tot 27 weken, vanwege het geringe aantal behandelde patiënten.
The benefit of atosiban in these subgroups is therefore uncertain.
Het is dus niet zeker wat de voordelen van atosiban voor deze subgroepen zijn.
Re-treatment with TRACTOCILE is possible, but there is only limited clinical experience available with multiple re-treatments, up to 3 re-treatments (see section 4.2).
Herhalingsbehandeling met TRACTOCILE is mogelijk, maar over meervoudige herhalingsbehandelingen zijn slechts beperkte gegevens beschikbaar, tot maximaal 3 herhalingsbehandelingen (zie sectie 4.2).
Monitoring of uterine contractions and fetal heart rate during administration of atosiban and in case of persistent uterine contractions should be considered.
In het geval van vertraging van de groei in utero, hangt de beslissing om de toediening van TRACTOCILE voort te zetten of te herhalen af van een evaluatie van de foetale maturiteit.
As an antagonist of oxytocin, atosiban may theoretically facilitate uterine relaxation and postpartum bleeding therefore blood loss after delivery should be monitored.
Gedurende toediening van atosiban en in geval de contracties voortduren, dient bewaking van de uteriene contracties en van de hartslag van de foetus te worden overwogen.
However, inadequate uterus contraction postpartum was not observed during the clinical trials.
Atosiban kan als antagonist van oxytocine theoretisch bijdragen tot het verslappen van de uterus en tot bloedingen postpartum; daarom dient het bloedverlies na de bevalling te worden gecontroleerd.
3 4.5 Interaction with other medicinal products and other forms of interaction
3 Onvoldoende contractie van de uterus postpartum is tijdens de klinische onderzoeken echter niet waargenomen.
It is unlikely that atosiban is involved in cytochrome P450 mediated drug-drug interactions as in vitro investigations have shown that atosiban is not a substrate for the cytochrome P450 system, and does not inhibit the drug metabolising cytochrome P450 enzymes.
Het is onwaarschijnlijk dat atosiban betrokken is in de geneesmiddeleninteracties gemedieerd door cytochroom P450 daar in vitro studies hebben aangetoond dat atosiban geen substraat is voor het cytochroom P450 systeem en dat het de metaboliserende enzymen van cytochroom P450 niet remt.
Interaction studies were performed in healthy, female volunteers with betamethasone and labetalol.
Interactiestudies werden uitgevoerd met betamethason en labetalol bij gezonde vrouwelijke vrijwilligers.
No clinically relevant interaction was observed between atosiban and betamethasone.
Er werd geen klinisch relevante interactie waargenomen tussen atosiban en betamethason.
When atosiban and labetalol were co-administrated, Cmax of labetalol was decreased by 36% and Tmax increased by 45 minutes.
Bij gelijktijdige toediening van atosiban en labetalol, was de Cmax van labetalol verlaagd met 36% en de Tmax verhoogd met 45 minuten.
However, the extent of labetalol bioavailability in terms of AUC did not change.
Maar de biologische beschikbaarheid van labetalol in termen van AUC was niet veranderd.
The interaction observed has no clinical relevance.
De waargenomen interactie is klinisch niet relevant.
Labetalol had no effect on atosiban pharmacokinetics.
Labetalol had geen effect op de farmacokinetiek van atosiban.
No interaction study has been performed with antibiotics, ergot alkaloids, and anti-hypertensive agents other than labetalol.
Er is geen interactiestudie uitgevoerd met antibiotica, ergotalkaloïden of antihypertensiva, andere dan labetalol.
Atosiban should only be used when pre-term labour has been diagnosed between 24 and 33 completed weeks of gestation.
Atosiban mag alleen worden gebruikt bij een diagnose van premature weeën bij een doorlopen zwangerschap van 24 tot 33 volledige weken.
In atosiban clinical trials no effects were observed on lactation.
Tijdens klinische onderzoeken met atosiban zijn geen invloeden op de afgifte van moedermelk waargenomen.
Small amounts of atosiban have been shown to pass from plasma into the breast milk of lactating women.
Er is aangetoond dat kleine hoeveelheden atosiban overgaan van plasma naar de moedermelk van vrouwen die borstvoeding geven.
Embryo-fetal toxicity studies have not shown toxic effects of atosiban.
In toxiciteitsonderzoeken bij foetussen zijn geen toxische effecten van atosiban aangetoond.
No studies were performed that covered fertility and early embryonic development (see section 5.3).
Er zijn geen onderzoeken uitgevoerd naar de fertiliteit of naar de vroeg-embryonale ontwikkeling (zie ook rubriek 5.3).
Possible undesirable effects of atosiban were described for the mother during the use of atosiban in clinical trials.
In klinisch onderzoek met atosiban zijn bij de moeder mogelijke bijwerkingen van het gebruik van atosiban beschreven.
The observed undesirable effects were generally of a mild severity.
De waargenomen bijwerkingen waren meestal mild van aard.
In total 48% of the patients treated with atosiban experienced undesirable effects.
In totaal vertoonden 48% van de met atosiban behandelde patiënten bijwerkingen.
For the newborn, the clinical trials did not reveal any specific undesirable effects of atosiban.
Bij de pasgeborene bracht het klinisch onderzoek geen specifieke bijwerking van atosiban aan het licht.
The infant adverse events were in the range of normal variation and were comparable with both placebo and beta-mimetic group incidences.
De nevenverschijnselen die bij pasgeborenen werden waargenomen, vielen binnen de normale variatie, en hadden een incidentie vergelijkbaar met die van zowel de placebo-, als die van de met bèta-mimetica behandelde groep.
4 The undesirable effects in the women were the following:
4 De gemelde bijwerkingen bij de moeder bestonden uit:
Very common (> 1/ 10)
Zeer frequent (> 1/10)
Gastrointestinal disorders: nausea.
Maagdarmstelselaandoeningen: misselijkheid.
Common (> 1/ 100, < 1/ 10)
Frequent (> 1/100, < 1/10)
Metabolism and nutrition disorders: hyperglycaemia Nervous system disorders: headache, dizziness Cardiac disorders: tachycardia, Vascular disorders: hot flush, hypotension Gastrointestinal disorders: vomiting General disorders and administration site conditions: injection site reaction
Voedings- en stofwisselingsstoornissen: hyperglycemie Zenuwstelselaandoeningen: hoofdpijn, duizeligheid Hartaandoeningen: tachycardie Bloedvataandoeningen: opvliegers, hypotensie Maagdarmstelselaandoeningen: braken Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen: reactie op de plaats van de injectie
Uncommon (> 1/ 1000, < 1/ 100)
Niet frequent (> 1/1000, < 1/100)
Psychiatric disorders: insomnia Skin and subcutaneous tissue disorders: pruritis, rash General disorders and administration site conditions: pyrexia
Psychische stoornissen: slapeloosheid Huid- en onderhuidaandoeningen: pruritis, uitslag Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen: koorts
Rare (> 1/ 10,000, < 1/ 1,000)
Zelden (> 1/10.000, < 1/1000)
Incidental cases of uterine haemorrhage/ uterine atony were reported.
Enkele gevallen van uteriene bloedingen/uteriene atonie werden gemeld.
The frequency did not exceed that of the control groups in clinical trials.
De frequentie overschreed die van de controlegroepen in de klinische onderzoeken niet.
One case of allergic reaction was reported, which was considered to be probably related to atosiban.
Er werd één geval van allergische reactie gemeld dat waarschijnlijk was gerelateerd aan atosiban.
Few cases of atosiban overdosing were reported, they occurred without any specific signs or symptoms.
Deze hadden geen specifieke verschijnselen of symptomen ten gevolg.
There is no known specific treatment in case of an overdose.
Er is geen specifieke behandeling bekend in het geval van overdosering.
Other gynecologicals, ATC code:
Overige gynaecologische middelen ATC code:
TRACTOCILE contains atosiban (INN), a synthetic peptide ([Mpa1, D-Tyr(Et)2, Thr4, Orn8]-oxytocin) which is a competitive antagonist of human oxytocin at receptor level.
TRACTOCILE bevat atosiban (INN), een synthetisch peptide ([Mpa1,D-Tyr (Et)2,Thr4,Orn8]- oxytocine) dat een competitieve antagonist is voor humaan oxytocine op receptorniveau.
In rats and guinea pigs, atosiban was shown to bind to oxytocin receptors, to decrease the frequency of contractions and the tone of the uterine musculature, resulting in a suppression of uterine contractions.
Dit leidt tot onderdrukking van baarmoedercontracties.
Atosiban was also shown to bind to the vasopressin receptor, thus inhibiting the effect of vasopressin.
Verder bleek Atosiban aan de vasopressinereceptor te binden, waardoor het effect van vasopressine onderdrukt werd.
In animals atosiban did not exhibit cardiovascular effects.
In dierproeven vertoonde atosiban geen cardiovasculaire effecten.
In human pre-term labour, atosiban at the recommended dosage antagonises uterine contractions and induces uterine quiescence.
Bij premature weeën bij mensen gaat atosiban bij de aanbevolen dosering de baarmoedercontracties tegen en wordt een rusttoestand van de baarmoeder verkregen.
The onset of uterus relaxation following atosiban is rapid, uterine contractions being significantly reduced within 10 minutes to achieve stable uterine quiescence (≤ 4 contractions/ hour) for 12 hours.
Deze rusttoestand treedt kort na toediening van atosiban in, binnen tien minuten worden de baarmoeder-contracties aanzienlijk verminderd, zodat de baarmoeder gedurende 12 uur rustig blijft (≤ 4 contracties per uur).
Phase III clinical trials (CAP-001 studies) include data from 742 women who were diagnosed with pre-term labour at 23– 33 weeks of gestation and were randomised to receive either atosiban (according to this labelling) or β -agonist (dose-titrated).
5 met ofwel atosiban (volgens het voorschrift in deze Samenvatting), ofwel met een β -agonist (getitreerde dosis).
Primary endpoint: the primary efficacy outcome was the proportion of women remaining undelivered and not requiring alternative tocolysis within 7 days of treatment initiation.
Primair eindpunt: het primaire effectiviteits-eindpunt was het percentage vrouwen bij wie de bevalling uitbleef en die geen alternatieve tocolyse nodig hadden binnen 7 dagen na aanvang van de behandeling.
Most of the
Uit de gegevens blijkt dat bij 59,6% (n=201) en 47,7% (n=163) van de met respectievelijk atosiban en β -agonist behandelde vrouwen (p=0,0004) de bevalling uitbleef zonder dat alternatieve tocolyse nodig was binnen 7 dagen na aanvang van de behandeling.
5 treatment failures in CAP-001 were caused by poor tolerability.
Het merendeel van de mislukte behandelingen in CAP-001 werd veroorzaakt door een geringe verdraagbaarheid.
Treatment failures caused by insufficient efficacy were significantly (p=0.0003) more frequent in atosiban (n=48, 14.2%) than in the β -agonist-treated women (n=20, 5.8%).
Mislukte behandelingen veroorzaakt door een onvoldoende effectiviteit waren significant (p = 0.0003) meer frequent bij de met atosiban (n = 48 – 14,2%) dan bij de met β -agonist behandelde vrouwen (n = 20 - 5,8%).
In the CAP-001 studies the probability of remaining undelivered and not requiring alternative tocolytics within 7 days of treatment initiation was similar for atosiban and beta-mimetics treated women at gestational age of 24-28 weeks.
In de CAP-001 studies was de kans op het uitblijven van bevalling en op het niet nodig hebben van alternatieve tocolyse binnen 7 dagen na de start of de behandeling, overeenkomstig voor de met atosiban en voor de met bèta-mimetica behandelde vrouwen na een zwangerschap van 24-28 weken.
However, this finding is based on a very small sample (n=129 patients).
Deze bevinding is echter gebaseerd op een heel klein aantal patiënten (n = 129).
Secondary endpoints: secondary efficacy parameters included the proportion of women remaining undelivered within 48 h of treatment initiation.
Secundaire eindpunten: secundaire effectiviteits-parameters waren onder meer het percentage van vrouwen bij wie de bevalling uitbleef en die geen alternatieve tocolyse nodig hadden binnen 48 uur na aanvang van de behandeling.
There was no difference between the atosiban and beta-mimetic groups with regard to this parameter.
Er was geen verschil tussen de atosiban en de bèta-mimetica-groepen wat betreft deze parameter.
35.6 (3.9) and 35.3 (4.2) weeks for the atosiban and β -agonist groups, respectively (p=0.37).
De gemiddelde zwangerschapsduur bij partus was in beide groepen gelijk: respectievelijk 35,6 (3,9) en 35,3 (4,2) weken voor de atosiban- en β -agonist-groepen (p=0,37).
Admission to a neonatal intensive care unit (NICU) was similar for both treatment groups (approximately 30%), as was length of stay and ventilation therapy.
Opname in intensive care- eenheden voor pasgeborenen was in beide groepen vergelijkbaar (circa 30%), evenals de lengte van het verblijf en de duur van de beademing.
Mean (SD) birth weight was 2491 (813) grams in the atosiban group and 2461 (831) grams in the β -agonist group (p=0.58).
Het gemiddelde geboortegewicht bedroeg 2491 (813) gram in de atosiban- en 2461 (831) gram in de β -agonistgroep (p=0,58).
Fetal and maternal outcome did apparently not differ between the atosiban and the β -agonist group, but the clinical studies were not powered enough to rule out a possible difference.
Blijkbaar was er geen verschil in resultaat voor de foetus en de moeder tussen de atosiban en de β -agonist groep, maar de klinische studies hadden niet genoeg power om een mogelijk verschil uit te sluiten.
Of the 361 women who received atosiban treatment in the phase III studies, 73 received at least one re- treatment, 8 received at least 2 re-treatments and 2 received 3 re-treatments (see section 4.4).
Van de 361 vrouwen die in fase III-studies werden behandeld met atosiban, kregen 73 minimaal één herhalingsbehandeling, ontvingen 8 minimaal 2 herhalingsbehandelingen en 2 vrouwen kregen 3 herhalingsbehandelingen (zie sectie 4.4).
As the safety and efficacy of atosiban in women with a gestational age of less than 24 completed weeks has not been established in controlled randomised studies, the treatment of this patient group with atosiban is not recommended (see section 4.3).
Daar de veiligheid en werkzaamheid van atosiban bij vrouwen met een zwangerschapsduur van minder dan 24 weken niet werd bevestigd in gecontroleerde gerandomiseerde studies, wordt behandeling met atosiban van deze groep patiënten niet aanbevolen (zie ook sectie 4.3).
In a placebo-controlled study, fetal/ infant deaths were 5/ 295 (1.7%) in the placebo group and 15/ 288 (5.2%) in the atosiban group, of which two occurred at five and eight months of age.
In een placebo-gecontroleerde studiekwamen in de placebo-groep 5/295 (1,7%) foetale en infantiele sterftegevallen voor en in de atosiban-groep kwamen 15/288 (5,2%) gevallen voor waarvan 1 op de leeftijd van vijf en 1 op de leeftijd van acht maanden.
Eleven out of the 15 deaths in the atosiban group occurred in pregnancies with a gestational age of 20 to 24 weeks, although in this subgroup patient distribution was unequal (19 women on atosiban, 4 on placebo).
Bij 11 van de 15 sterftegevallen in de atosiban- groep ging het om een zwangerschapsduur van 20-24 weken; de verdeling in deze subgroep was echter niet gelijkmatig (19 vrouwen in de atosiban-groep, 4 in de placebogroep).
For women with a gestational age greater than 24 weeks there was no difference in mortality rate (1.7% in the placebo group and 1.5% in the atosiban group).
Bij vrouwen met een zwangerschapsduur van meer dan 24 weken was er geen verschil in mortaliteit (1,7% bij placebo versus 1,5% in de atosiban-groep).
In healthy non-pregnant subjects receiving atosiban infusions (10 to 300 micrograms/ min over 12 hours), the steady state plasma concentrations increased proportionally to the dose.
Bij gezonde, niet-zwangere vrijwilligers die een infuus met atosiban (10 tot 300 microgrammen/min gedurende 12 uur) toegediend kregen, nam de ‘ steady state’ plasmaconcentratie evenredig met de dosis toe.
The clearance, volume of distribution and half-life were found to be independent of the dose.
6 De klaring, het verdelingsvolume en de halfwaardetijd bleken onafhankelijk te zijn van de dosis.
In women in pre-term labour receiving atosiban by infusion (300 micrograms/ min for 6 to 12 hours), steady state plasma concentrations were reached within one hour following the start of the infusion (mean 442 ± 73 ng/ ml, range 298 to 533 ng/ ml).
Bij vrouwen met premature contracties die een infuus met atosiban (300 microgrammen/min gedurende 6 tot 12 uur) ontvingen, werd binnen een uur na aanvang van het infuus (gemiddeld 442 ± 73 ng/ml, spreiding 298 tot 533 ng/ml) een ‘ steady state’ plasmaconcentratie bereikt.
Following completion of the infusion, plasma concentration rapidly declined with an initial (tα) and terminal (tβ) half-life of 0.21 ± 0.01 and 1.7 ± 0.3 hours, respectively.
Na beëindiging van de infusie nam de plasmaspiegel snel af met een aanvangshalfwaardetijd (tα) en eindhalfwaardetijd (tβ) van respectievelijk 0,21 ± 0,01 en 1,7 ± 0,3 uur.
Mean value for clearance was 41.8 ± 8.2 litres/ h.
De gemiddelde waarde voor klaring was 41,8 ± 8,2 liter/uur.
Mean value of volume of distribution was 18.3 ± 6.8 litres.
Het gemiddelde verdelingsvolume was 18,3 ± 6,8 liter.
Plasma protein binding of atosiban is 46 to 48% in pregnant women.
Atosiban bindt aan plasma-eiwitten bij zwangere vrouwen (46 tot 48%).
It is not known whether the free fraction in the maternal and fetal compartments differs substantially.
Het is niet bekend of de ongebonden fractie in het maternale compartiment substantieel verschilt met die in het foetale compartiment.
Atosiban does not partition into red blood cells.
Atosiban wordt niet gebonden in erytrocyten.
Atosiban passes the placenta.
Atosiban passeert de placenta.
Following an infusion of 300 micrograms/ min in healthy pregnant women at term, the fetal/ maternal atosiban concentration ratio was 0.12.
Na een infuus met 300 microgrammen/min bij gezonde zwangere vrouwen met een voldragen zwangerschap was de foetale/maternale concentratieverhouding 0,12.
6 Two metabolites were identified in the plasma and urine from human subjects.
In het plasma en de urine van proefpersonen werden twee metabolieten gevonden.
The ratios of the main metabolite M1 (des-(Orn8, Gly-NH29)-[Mpa1, D-Tyr(Et)2, Thr4]-oxytocin) to atosiban concentrations in plasma were 1.4 and 2.8 at the second hour and at the end of the infusion respectively.
De concentratieverhoudingen van de belangrijkste metaboliet M1 (des-(Orn8, Gly-NH29) -[Mpa1, D- Tyr(Et)2, Thr4]-oxytocin) en atosiban in plasma waren na twee uur en aan het eind van de infusieperiode respectievelijk 1,4 en 2,8.
It is not known whether M1 accumulates in tissues.
Het is niet bekend of M1 zich ophoopt in weefsels.
Atosiban is found in only small quantities in urine, its urinary concentration is about 50 times lower than that of M1.
Atosiban wordt slechts in kleine hoeveelheden aangetroffen in de urine - de concentratie in urine is circa 50 maal lager dan die van M1.
The proportion of atosiban eliminated in faeces is not known.
Hoeveel atosiban met de faeces wordt uitgescheiden, is niet bekend.
Main metabolite M1 is apparently as potent as the parent compound in inhibiting oxytocin-induced uterine contractions in vitro.
De voornaamste metaboliet M1 lijkt, voor wat betreft remming van oxytocine geïnduceerde uteriene contracties in vitro, even potent als de oorspronkelijke verbinding.
Metabolite M1 is excreted in milk (see section 4.6).
M1 wordt uitgescheiden in moedermelk (zie sectie 4.6).
There is no experience with atosiban treatment in patients with impaired function of the liver or kidneys (see sections 4.2 and 4.4).
Er is geen ervaring met atosiban-behandeling van patiënten met verminderde lever- of nierfunctie (zie sectie 4.2 en sectie 4.4).
It is unlikely that atosiban inhibits hepatic cytochrome P450 isoforms in humans (see section 4.5).
Het is onwaarschijnlijk dat atosiban de hepatische cytochroom-P450 isozymen bij de mens remt (zie rubriek 4.5).
No systemic toxic effects were observed during the two-week intravenous toxicity studies (in rats and dogs) at doses which are approximately 10 times higher than the human therapeutic dose, and during the three-months toxicity studies in rats and dogs (up to 20 mg/ kg/ day s. c.).
Dit was eveneens het geval tijdens de drie maanden durende toxiciteitsonderzoeken bij ratten en honden (bij doses tot maximaal 20 mg/ kg/ dag s. c.).
The highest atosiban subcutaneous dose not producing any adverse effects was approximately two times the therapeutic human dose.
De hoogste subcutane dosis atosiban die geen ongewenste effecten gaf, bedroeg circa tweemaal de therapeutische dosis voor de mens.
No studies were performed that covered fertility and early embryonic development.
Er zijn geen onderzoeken uitgevoerd naar de fertiliteit of naar de vroeg-embryonale ontwikkeling.
Reproduction toxicity studies, with dosing from implantation up to late stage pregnancy, showed no effects on mothers and fetuses.
Voortplantingstoxiciteitsonderzoeken waarbij toediening van implantatie tot aan de late fase van de zwangerschap plaatsvond, lieten geen effecten op moederdieren of foetussen zien.
The exposure of the rat fetus was approximately four times that received by the human fetus during intravenous infusions in women.
De foetus van de rat werd aan circa vier maal hogere doses blootgesteld in vergelijking tot de dosis waaraan de humane foetus tijdens intraveneuze infusie bij de moeder werd blootgesteld.
Animal studies have shown inhibition of lactation as expected from the inhibition of action of oxytocin.
Zoals te verwachten bij een remming van de werking van oxytocine, werd in dierstudies een remming van moedermelkafscheiding gemeld.
Atosiban was neither oncogenic nor mutagenic in in vitro and in vivo tests.
Atosiban was in zowel in vitro als in in vivo onderzoeken niet oncogeen, noch mutageen.
Mannitol Hydrochloric acid 1M Water for injections
Mannitol Zoutzuur 1M Water voor injecties
Once the vial has been opened, the product must be used immediately.
Wanneer een injectieflacon eenmaal geopend is, moet het product onmiddellijk gebruikt worden.
One vial of solution for injection contains 0.9 ml solution, corresponding to 6.75 mg atosiban.
Eén injectieflacon met oplossing voor injectie bevat 0,9 ml oplossing, overeenkomend met 6,75 mg atosiban.
Colourless glass vials, clear borosilicated (type I) sealed with grey siliconised bromo-butyl rubber stopper, type I, and flip-off cap of polypropylene and aluminium.
Kleurloze glazen injectieflacons, helder boorsilicaat (type I) verzegeld met grijze gesiliconiseerde broom-butyl rubberen stop type I en een afneembare deksel van polypropyleen en aluminium.
The vials should be inspected visually for particulate matter and discoloration prior to administration.
De injectieflacons dienen vóór gebruik visueel gecontroleerd te worden op afwezigheid van deeltjes en verkleuring.
Preparation of the initial intravenous injection:
Bereiding van de oplossing voor intraveneuze injectie:
Withdraw 0.9 ml of a 0.9 ml labelled vial of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml, solution for injection and administer slowly as an intravenous bolus dose over one minute, under adequate medical supervision in an obstetric unit.
Gebruik dient plaats te vinden op een afdeling verloskunde, onder adequaat medisch toezicht.
The TRACTOCILE 7.5 mg/ ml, solution for injection should be used immediately.
TRACTOCILE 7,5 mg/ ml, oplossing voor injectie moet meteen worden gebruikt.
In the absence of compatibility studies, this medicinal product must not be mixed with other medicinal products (see section 6.2).
In verband met het ontbreken van onderzoek naar verenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet met andere geneesmiddelen gemengd worden (zie sectie 6.2).
Ferring Pharmaceuticals A/ S Kay Fiskers Plads 11 2300 København S Denmark
Ferring Pharmaceuticals A/ S Kay Fiskers Plads 11 2300 København S Denemarken
NUMBER IN THE COMMUNITY REGISTER OF MEDICINAL PRODUCTS
NUMMER(S) IN HET COMMUNAUTAIRE GENEESMIDDELENREGISTER
TRACTOCILE 7.5 mg/ ml concentrate for solution for infusion
TRACTOCILE 7,5 mg/ ml concentraat voor oplossing voor infusie
After dilution, the concentration of atosiban is 0.75 mg/ ml.
Na verdunning bedraagt de concentratie van atosiban 0,75 mg/ ml.
Concentrate for solution for infusion Visual appearance: clear, colourless solution without particles.
Visueel uiterlijk: heldere, kleurloze oplossing zonder deeltjes.
TRACTOCILE is indicated to delay imminent pre-term birth in pregnant women with: − regular uterine contractions of at least 30 seconds duration at a rate of ≥ 4 per 30 minutes − a cervical dilation of 1 to 3 cm (0-3 for nulliparas) and effacement of ≥ 50% − age ≥ 18 years − a gestational age from 24 until 33 completed weeks − a normal fetal heart rate
- ontsluiting van 1 tot 3 cm (0 - 3 voor nullipara’ s) en verstrijking van ≥ 50%
TRACTOCILE is administered intravenously in three successive stages: an initial bolus dose (6.75 mg), performed with TRACTOCILE 7.5 mg/ ml solution for injection, immediately followed by a continuous high dose infusion (loading infusion 300 micrograms/ min) of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml concentrate for solution for infusion during three hours, followed by a lower dose of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml concentrate for solution for infusion (subsequent infusion 100 micrograms/ min) up to 45 hours.
TRACTOCILE wordt intraveneus en in drie opeenvolgende stadia toegediend: een eerste bolusdosering (6,75 mg), uitgevoerd met TRACTOCILE 7,5 ml/ mg oplossing voor injectie, onmiddellijk gevolgd door een infuus met hoge dosis TRACTOCILE 7,5 mg/ ml concentraat voor oplossing voor infusie (oplaadinfuus 300 microgrammen/ min) gedurende drie uur en tenslotte een lagere dosis TRACTOCILE 7,5 mg/ ml concentraat voor oplossing voor infusie (vervolginfuus 100 microgrammen/ min) over maximaal 45 uur.
The total dose given during a full course of TRACTOCILE therapy should preferably not exceed 330 mg of the active substance.
De totale toegediende dosis tijdens een volledige TRACTOCILE behandeling dient bij voorkeur niet meer dan 330 mg werkzaam bestanddeel te bedragen.
Intravenous therapy using the initial bolus injection of TRACTOCILE 7.5 mg/ ml, solution for injection (see Summary of Product Characteristics of this product) should be started as soon as possible after diagnosis of pre-term labour.
De intraveneuze therapie met een eerste bolus-injectie van TRACTOCILE 7,5 mg/ ml, oplossing voor injectie (zie Samenvatting van de Kenmerken van het Product voor dit product) moet zo spoedig mogelijk na de diagnose van premature weeën worden begonnen..
Once the bolus has been injected, proceed with the infusion.
Zodra de bolus is geïnjecteerd, ga verder met de infusie.
9 The following table shows the full posology of the bolus injection followed by the infusion:
10 In onderstaande tabel ziet u de volledige dosering van de bolus-injectie, gevolgd door het infuus:
Injection/ infusion rate over 1 minute 24 ml/ hour
Injectie-/ infusiesnelheid gedurende 1 minuut 24 ml/ uur 8 ml/ uur
Atosiban dose 6.75 mg 18 mg/ hour
Dosis atosiban 6,75 mg 18 mg/ uur 6 mg/ uur
In case of intrauterine growth retardation, the decision to continue or reinitiate the administration of TRACTOCILE depends on the assessment of fetal maturity.
In het geval van vertraging van de groei in utero, hangt de beslissing om de toediening van TRACTOCILE voort te zetten of te herhalen af van een evaluatie van de foetale maturiteit.
Monitoring of uterine contractions and fetal heart rate during administration of atosiban and in case of persistent uterine contractions should be considered.
Gedurende toediening van atosiban en in geval de contracties voortduren, dient bewaking van de uteriene contracties en van de hartslag van de foetus te worden overwogen.
As an antagonist of oxytocin, atosiban may theoretically facilitate uterine relaxation and postpartum bleeding therefore blood loss after delivery should be monitored.
Atosiban kan als antagonist van oxytocine theoretisch bijdragen tot het verslappen van de uterus en tot bloedingen postpartum; daarom dient het bloedverlies na de bevalling te worden gecontroleerd.
However, inadequate uterus contraction postpartum was not observed during the clinical trials.
11 Onvoldoende contractie van de uterus postpartum is tijdens de klinische onderzoeken echter niet waargenomen.
Possible undesirable effects of atosiban were described for the mother during the use of atosiban in clinical trials.
In klinisch onderzoek met atosiban bij de moeder zijn mogelijke bijwerkingen van het gebruik van atosiban beschreven.
11 The undesirable effects in the women were the following:
12 De gemelde bijwerkingen bij de moeder bestonden uit:
Very common (> 1/ 10)
Zeer frequent (> 1/ 10)
Common (> 1/ 100, < 1/ 10)
Frequent (> 1/ 100, < 1/ 10)
Uncommon (> 1/ 1,000, < 1/ 100)
Niet frequent (> 1/ 1000, < 1/ 100)
Rare (> 1/ 10,000, < 1/ 1,000)
Zelden (> 1/ 10.000, < 1/ 1000)
Incidental cases of uterine haemorrhage/ uterine atony were reported.
Enkele gevallen van uteriene bloedingen/ uteriene atonie werden gemeld.
TRACTOCILE contains atosiban (INN), a synthetic peptide ([Mpa1, D-Tyr(Et)2, Thr4, Orn8]-oxytocin) which is a competitive antagonist of human oxytocin at receptor level.
TRACTOCILE bevat atosiban (INN), een synthetisch peptide ([Mpa1, D-Tyr(Et)2, Thr4, Orn8]- oxytocine) dat een competitieve antagonist is voor humaan oxytocine op receptorniveau.
Atosiban was also shown to bind to the vasopressin receptor, thus inhibiting the effect of vasopressin.
Verder bleek atosiban aan de vasopressinereceptor te binden, waardoor het effect van vasopressine onderdrukt werd.
Phase III clinical trials (CAP-001 studies) include data from 742 women who were diagnosed with pre-term labour at 23– 33 weeks of gestation and were randomised to receive either atosiban (according to this labelling) or β -agonist (dose-titrated).
13 met ofwel atosiban (volgens het voorschrift in deze Samenvatting), ofwel met een β -agonist (getitreerde dosis).
The data show that 59.6% (n=201) and 47.7% (n=163) of atosiban- and β -agonist-treated women (p=0.0004), respectively, were undelivered and did not require alternative tocolysis within 7 days of starting treatment.
Uit de gegevens blijkt dat bij 59,6% (n=201) en 47,7% (n=163) van de met respectievelijk atosiban en β -agonist behandelde vrouwen (p=0,0004) de bevalling uitbleef zonder dat alternatieve tocolyse nodig was binnen 7 dagen na aanvang van de behandeling.
Treatment failures caused by
Het merendeel van de mislukte behandelingen in CAP-001 werd veroorzaakt door een geringe tolerantie.
12 insufficient efficacy were significantly (p=0.0003) more frequent in atosiban (n=48, 14.2%) than in the β -agonist-treated women (n=20, 5.8%).
Mislukte behandelingen veroorzaakt door een onvoldoende effectiviteit waren significant (p = 0.0003) meer frequent in de met atosiban (n = 48 - 14,2%) dan in de met β -agonist behandelde vrouwen (n = 20 - 5,8%).
In the CAP-001 studies the probability of remaining undelivered and not requiring alternative tocolytics within 7 days of treatment initiation was similar for atosiban and beta-mimetics treated women at gestational age of 24-28 weeks.
In de CAP-001 studies was de kans op het uitblijven van bevalling en op het niet nodig hebben van alternatieve tocolyse binnen 7 dagen na de start of de behandeling, gelijk voor de met atosiban en voor de met bèta-mimetica behandelde vrouwen na een zwangerschap van 24-28 weken.
As the safety and efficacy of atosiban in women with a gestational age of less than 24 completed weeks has not been established in controlled randomised studies, the treatment of this patient group with atosiban is not recommended (see section 4.3).
Daar de veiligheid en werkzaamheid van atosiban bij vrouwen met een zwangerschapsduur van minder dan 24 weken niet werd bevestigd in gecontroleerde gerandomiseerde studies, wordt behandeling met atosibanvan deze groep patiënten niet aanbevolen (zie ook sectie 4.3).