qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
If a patient develops symptoms suggestive of a lupus-like syndrome following treatment with Humira and is positive for antibodies against double-stranded DNA, further treatment with Humira should not be given (see section 4.8).
Als een patiënt na behandeling met Humira symptomen ontwikkelt die wijzen op een lupusachtig syndroom en als deze patiënt positief bevonden wordt voor antilichamen tegen dubbelstrengs DNA, mag de behandeling met Humira niet langer gegeven worden (zie rubriek 4.8).
Concurrent administration of TNF-antagonists and anakinra
Gelijktijdige toediening van TNF-antagonisten en anakinra
Serious infections were seen in clinical studies with concurrent use of anakinra and another TNF-antagonist, etanercept, with no added clinical benefit compared to etanercept alone.
In klinische onderzoeken zijn ernstige infecties gemeld na gelijktijdig gebruik van anakinra en een andere TNF-antagonist, etanercept, zonder toegevoegd voordeel vergeleken met etanercept alleen.
Because of the nature of the adverse events seen with the combination of etanercept and anakinra therapy, similar toxicities may also result from the combination of anakinra and other TNF-antagonists.
Gezien de aard van de bijwerkingen die gevonden zijn met de combinatie van etanercept en anakinra,
Therefore, the combination of adalimumab and anakinra is not recommended.
8 kan de combinatie van anakinra met andere TNF-antagonisten in vergelijkbare toxiciteiten resulteren.
(See section 4.5).
Daarom wordt de combinatie van adalimumab en anakinra niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).
Concurrent administration of TNF-antagonists and abatacept
Gelijktijdige toediening van TNF-antagonisten en abatacept
Concurrent administration of TNF-antagonists and abatacept has been associated with an increased risk of infections including serious infections compared to TNF-antagonists alone, without increased clinical benefit.
Gelijktijdige toediening van TNF-antagon isten en abatacept is in verband gebracht met een toegenomen risico van infecties, waaronder ernstige infecties, in vergelijking met TNF-antagonisten alleen, zonder toegenomen klinisch voordeel.
(See Section 4.5).
De combinatie van Humira met abatacept wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).
Surgery
Chirurgische ingrepen
There is limited safety experience of surgical procedures in patients treated with Humira.
Er is gelimiteerde ervaring met de veiligheid van chirurgische procedures in patiënten die behandeld worden met Humira.
The long half-life of adalimumab should be taken into consideration if a surgical procedure is planned.
Er dient rekening gehouden te worden met de lange halfwaardetijd van adalimumab als een chirurgische ingreep gepland wordt.
A patient who requires surgery while on Humira should be closely monitored for infections, and appropriate actions should be taken.
Een patiënt die een operatie ondergaat terwijl hij of zij nog Humira gebruikt moet zorgvuldig worden gecontroleerd op infecties en geschikte acties dienen ondernomen te worden.
There is limited safety experience in patients undergoing arthroplasty while receiving Humira.
Er is gelimiteerde ervaring met de veiligheid bij patiënten die Humira gebruiken en arthroplastie ondergaan.
8 Small bowel obstruction
Dunne darmobstructie
Failure to respond to treatment for Crohn’ s disease may indicate the presence of fixed fibrotic stricture that may require surgical treatment.
Gebrek aan respons op behandeling voor de ziekte van Crohn kan een indicatie zijn voor de aanwezigheid van een gefixeerde fibrotische vernauwing, waarvoor chirurgische behandeling noodzakelijk is.
Available data suggest that Humira does not worsen or cause strictures.
Beschikbare gegevens wijzen erop dat Humira vernauwingen niet verergert of veroorzaakt.
Humira has been studied in rheumatoid arthritis, polyarticular juvenile idiopathic arthritis and psoriatic arthritis patients taking Humira as monotherapy and those taking concomitant methotrexate.
Humira is onderzocht bij patiënten met reumatoïde artritis, polyarticulaire juveniele idiopathische artritis en artritis psoriatica die Humira als monotherapie gebruikten en bij patiënten die gelijktijdig methotrexaat gebruikten.
Antibody formation was lower when Humira was given together with methotrexate in comparison with use as monotherapy.
De aanmaak van antilichamen was lager wanneer Humira samen met methotrexaat werd gegeven in vergelijking met de monotherapie.
Administration of Humira without methotrexate resulted in increased formation of antibodies, increased clearance and reduced efficacy of adalimumab (see section 5.1).
Toediening van Humira zonder methotrexaat resulteerde in een verhoogde aanmaak van antilichamen, een verhoogde klaring en verminderde werkzaamheid van adalimumab (zie rubriek 5.1).
The combination of Humira and anakinra is not recommended (see section 4.4 “ Concurrent administration of TNF-antagonists and anakinra”).
De combinatie van Humira en anakinra wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4 “ Gelijktijdige toediening van TNF-antagonisten en anakinra”).
The combination of Humira and abatacept is not recommended (see section 4.4 “ Concurrent administration of TNF-antagonists and abatacept”).
De combinatie van Humira en abatacept wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4 “ Gelijktijdige toediening van TNF-antagonisten en abatacept”).
For Humira, no clinical data on exposed pregnancies are available
Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar over het gebruik van Humira tijdens de zwangerschap.
In a developmental toxicity study conducted in monkeys, there was no indication of maternal toxicity, embryotoxicity or teratogenicity.
Bij een onderzoek naar de ontwikkelingstoxiciteit bij apen waren er geen aanwijzingen voor toxiciteit voor de moeder, embryotoxiciteit of teratogeniciteit.
Preclinical data on postnatal toxicity and fertility effects of adalimumab are not available (see section 5.3).
Er zijn geen preklinische gegevens beschikbaar over de postnatale toxiciteit en invloed op de vruchtbaarheid van adalimumab (zie rubriek 5.3).
Due to its inhibition of TNFα, adalimumab administered during pregnancy could affect normal immune responses in the newborn.
Doordat adalimumab remmend werkt op TNFα, kan toediening van het middel tijdens de zwangerschap invloed hebben op de normale immuunresponsen bij de pasgeborene.
Administration of adalimumab is not recommended during pregnancy.
Toediening van adalimumab tijdens de zwangerschap wordt niet aanbevolen.
Women of childbearing potential are strongly recommended to use adequate contraception to prevent pregnancy and continue its use for at least five months after the last Humira treatment.
Vrouwen in de vruchtbare leeftijd wordt sterk aanbevolen een betrouwbare anticonceptiemethode te gebruiken om zwangerschap te voorkomen en het gebruik daarvan gedurende ten minste vijf maanden na de laatste Humira-behandeling voort te zetten.
It is not known whether adalimumab is excreted in human milk or absorbed systemically after ingestion.
9 Het is niet bekend of adalimumab na inname in de moedermelk wordt afgescheiden of systemisch wordt geresorbeerd.
However, because human immunoglobulins are excreted in milk, women must not breast-feed for at least five months after the last Humira treatment.
Echter, omdat humane immunoglobulinen worden uitgescheiden in de melk, mogen vrouwen gedurende ten minste vijf maanden na de laatste Humira-behandeling geen borstvoeding geven.
Humira may have a minor influence on the ability to drive and use machines.
Humira kan een klein effect hebben op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen.
Dizziness (including vertigo, vision disorder and fatigue) may occur following administration of Humira (see Section 4.8)
Duizeligheid (waaronder vertigo, stoornis van het gezichtsvermogen en vermoeidheid) kan optreden na toediening van Humira (zie rubriek 4.8).
Clinical Trials
Klinisch onderzoek
Humira was studied in 6593 patients in controlled and open label trials for up to 60 months.
Humira is tot maximaal 60 maanden onderzocht bij 6.593 patiënten in gecontroleerde en open label onderzoeken.
These trials included rheumatoid arthritis patients with short term and long standing disease, polyarticular juvenile idiopathic arthritis as well as psoriatic arthritis, ankylosing spondylitis, Crohn’ s disease and psoriasis patients.
Bij deze onderzoeken waren patiënten betrokken met kort bestaande en langer bestaande reumatoïde artritis, met polyarticulaire juveniele idiopathische artritis en met artritis psoriatica, spondylitis ankylopoetica, de ziekte van Crohn en psoriasis.
The data in Table 1 is based on the pivotal controlled Studies involving 4,355 patients receiving Humira and 2,487 patients receiving placebo or active comparator during the controlled period.
De gegevens in tabel 1 zijn gebaseerd op de belangrijkste gecontroleerde onderzoeken waarbij 4.355 patiënten Humira kregen en 2.487 patiënten een placebo of active-comparator kregen tijdens de gecontroleerde periode.
9 The proportion of patients who discontinued treatment due to adverse events during the double-blind, controlled portion of pivotal studies was 4.5% for patients taking Humira and 4.5% for control treated patients.
Het deel van de patiënten dat de behandeling staakte omwille van bijwerkingen tijdens het dubbelblinde gecontroleerde deel van de belangrijkste onderzoeken bedroeg 4,5% voor de patiënten die Humira gebruikten en 4,5% voor met controle behandelde patiënten.
In general, the adverse events in paediatric patients were similar in frequency and type to those seen in adult patients.
In het algemeen waren de bijwerkingen bij kinderen qua frequentie en type vergelijkbaar met de bij volwassen patiënten waargenomen bijwerkingen.
Adverse events at least possibly causally-related to adalimumab for pivotal studies, both clinical and laboratory, are displayed by system organ class and frequency (very common ≥ 1/ 10; common ≥ 1/ 100 to < 1/ 10; uncommon ≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100 and rare ≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000) in Table 1 below.
Bijwerkingen die tenminste mogelijk een causaal verband vertoonden met adalimumab tijdens de belangrijkste onderzoeken, zowel klinisch als in het laboratorium, worden vermeld per orgaanklasse en frequentie (zeer vaak ≥ 1/10; vaak ≥ 1/100 tot < 1/10; soms ≥ 1/1.000 tot ≤ 1/100 en zelden ≥ 1/10.000 tot < 1/1.000) in Tabel 1 hieronder.
Table 1 Undesirable Effects in Clinical Studies
Tabel 1 Bijwerkingen in klinische onderzoeken
Frequency Uncommon
Frequentie soms
Adverse Reaction blood creatine phosphokinase increased, activated partial thromboplastin time prolonged, autoantibodies present
Bijwerking verhoogd creatininefosfokinase in het bloed, verlengde geactiveerde gedeeltelijke tromboplastinetijd, aanwezigheid van autoantilichamen
arrhythmias, tachycardia
aritmieën, tachycardie
Rare
zelden
cardiac arrest, coronary artery insufficiency, angina pectoris, pericardial effusion, congestive cardiac failure, palpitations
hartstilstand, kransslagaderinsufficiëntie, angina pectoris, pericardeffusie, congestief hartfalen, palpitaties
Blood and the lymphatic system disorders
10 Bloed- en lymfestelselaandoeningen
neutropaenia (including agranulocytosis), leucopaenia, thrombocytopaenia, anaemia, lymphadenopathy, leucocytosis, lymphopaenia
neutropenie (waaronder agranulocytose), leukopenie, trombocytopenie, anemie, lymfadenopathie, leukocytose, lymfopenie
pancytopaenia, idiopathic thrombocytopaenic purpura
pancytopenie, purpura die verband houdt met idiopathische trombocytopenie
Common
vaak
dizziness (including vertigo), headache, neurologic sensation disorders (including paraesthesias)
duizeligheid (waaronder vertigo), hoofdpijn, neurologische gewaarwordingsstoornissen (waaronder paresthesie)
syncope, migraine, tremor, sleep disturbances
syncope, migraine, tremor, slaapstoornissen
multiple sclerosis, facial palsy
multipele sclerose, gelaatsparalyse
vision disorder, ocular sensation disorders, infection, irritation or inflammation of the eye
visusstoornis, stoornissen van het gevoel van het oog, infectie, irritatie of ontsteking van het oog
panophthalmitis, iritis, glaucoma
panoftalmie, iritis, glaucoom
10 System Organ Class Ear and labyrinth disorders
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen
Frequency Uncommon
soms
Adverse Reaction ear discomfort (including pain and swelling)
oorproblemen (waaronder pijn en zwelling)
hearing loss, tinnitus
gehoorverlies, tinnitus
cough, nasopharyngeal pain
hoest, nasofaryngeale pijn
asthma, dyspnoea, dysphonia, nasal congestion
astma, dyspneu, dysfonie, neusverstopping
pulmonary oedema, pharyngeal oedema, pleural effusion, pleurisy
longoedeem, faryngeaal oedeem, pleurale effusie, pleuritis
diarrhoea, abdominal pain, stomatitis and mouth ulceration, nausea
diarree, buikpijn, stomatitis en mondulcera, misselijkheid
rectal haemorrhage, vomiting, dyspepsia, abdominal bloating, constipation
rectale bloeding, braken, dyspepsie, opgezette buik, verstopping
pancreatitis, intestinal stenosis, colitis, enteritis, oesophagitis, gastritis
pancreatitis, darmstenose, colitis, enteritis, oesofagitis, gastritis
haematuria, renal impairment, bladder and urethral symptoms
hematurie, nierfunctiestoornissen, blaas- en urinebuissymptomen
proteinuria, renal pain
proteïnurie, nierpijn
rash, pruritus
uitslag, pruritus
Uncommon
soms zelden
erythema multiforme, panniculitis
urticaria, psoriasis, ecchymose en toegenomen blauwe plekken, purpura, dermatitis en eczeem, haaruitval erythema multiforme, panniculitis
Musculoskeletal, connective tissue and
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen
bone disorders
skeletspierpijn
Rhabdomyolysis
rhabdomyolyse
thyroid disorder (including goitre)
Endocriene aandoeningen Voedings- en stofwisselingsstoornissen
Uncommon
zelden soms
hypokalaemia, lipids increased, appetite disorders (including anorexia), hyperuricaemia
schildklieraandoening (waaronder struma) hypokaliëmie, toegenomen lipiden, verstoorde eetlust (waaronder anorexie), hyperurikemie
hypercalcaemia, hypocalcaemia
hypercalciëmie, hypocalciëmie
11 System Organ Class Infections and infestations
11 Infecties en parasitaire aandoeningen
Frequency Common
vaak
Adverse Reaction lower respiratory infections (including pneumonia, bronchitis), viral infections (including influenza, herpes infections), candidiasis, bacterial infections (including urinary tract infections), upper respiratory infection
lage luchtweginfecties (waaronder pneumonie, bronchitis), virale infecties (waaronder influenza, herpesinfecties), candidiasis, bacteriële infecties (waaronder urineweginfecties), bovenste luchtweginfectie
opportunistic infections (including tuberculosis, histoplasmosis), sepsis, abscess, joint infection, skin infection (including cellulitis and impetigo), superficial fungal infections (including skin, nail and foot)
opportunistische infecties (waaronder tuberculose, histoplasmose), sepsis, abces, gewrichtsontsteking, huidinfectie (waaronder cellulitis en impetigo), oppervlakkige schimmelinfecties (waaronder huid, nagel en voet)
necrotising fasciitis, viral meningitis, diverticulitis, wound infection
fasciitis necroticans, virale meningitis, diverticulitis, wondinfectie
Neoplasms benign, malignant and unspecified
Letsels en intoxicaties Neoplasmata, benigne, maligne en ongespecificeerd (inclusief
skin papilloma
toevallige verwonding, verslechterde genezing benigne huidepitheeltumor
(including cysts and polyps)
cysten en poliepen)
lymphoma, solid organ tumours (including breast, ovarian, testicular), malignant melanoma, squamous cell carcinoma of the skin
lymfoom, orgaantumoren (waaronder borst-, ovarium- en testikeltumoren), maligne melanoom, plaveiselcelcarcinoom van de huid
hypertension, flushing, haematoma
hypertensie, blozen, hematoom
vascular occlusion, aortic stenosis, thrombophlebitis, aortic aneurysm
bloedvatafsluiting, aortastenose, tromboflebitis, aneurysma aortae
General disorders and administration site conditions
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornisssen
Very Common
zeer vaak
injection site reaction (including pain, swelling, redness or pruritus)
injectieplaatsreactie (waaronder pijn, zwelling, roodheid of pruritus)
pyrexia, fatigue (including asthenia and malaise)
pyrexie, vermoeidheid (waaronder asthenie en malaise)
chest pain, oedema, influenza like illness
pijn op de borst, oedeem, griepachtige aandoening
systemic lupus erythematosus, angioedema, drug hypersensitivity
systemische lupus erythematodes, angio-oedeem, geneesmiddelovergevoeligheid
serum sickness, seasonal allergy
serumziekte, hooikoorts
hepatic enzymes increased
verhoogde leverenzymen
hepatic necrosis, hepatitis, hepatic steatosis, cholelithiasis, blood bilirubin increased
levernecrose, hepatitis, leververvetting, cholelithiasis, verhoogd bilirubine in het bloed
menstrual cycle and uterine bleeding disorders
stoornissen in de menstruatiecyclus en uteriene bloedingsstoornissen
mood disorders, anxiety (including nervousness and agitation)
stemmingswisselingen, angst (waaronder nervositeit en agitatie)
12 Injection site reactions
Reacties op de injectieplaats
In the pivotal controlled trials, 15% of patients treated with Humira developed injection site reactions (erythema and/ or itching, haemorrhage, pain or swelling), compared to 9% of patients receiving placebo or active control.
In de belangrijkste gecontroleerde onderzoeken traden bij 15% van de met Humira behandelde patiënten reacties op de injectieplaats op (erytheem en/of jeuk, bloeding, pijn of zwelling), in vergelijking met 9% van de patiënten die placebo of actieve-control kregen.
Injection site reactions generally did not necessitate discontinuation of the medicinal product.
Reacties op de injectieplaats noodzaakten doorgaans niet tot staken van het geneesmiddel.
In the pivotal controlled trials, the rate of infection was 1.58 per patient year in the Humira treated patients and 1.42 per patient year in the placebo and active control-treated patients.
In de belangrijkste gecontroleerde onderzoeken bedroeg het incidentiecijfer voor infectie 1,58 per patiëntjaar bij de met Humira behandelde patiënten en 1,42 per patiëntjaar bij de met placebo en actieve-control behandelde patiënten.
The infections consisted primarily of nasopharyngitis, upper respiratory tract infection, and sinusitis.
De infecties bestonden hoofdzakelijk uit nasofaryngitis,
Most patients continued on Humira after the infection resolved.
De meeste patiënten bleven op Humira na het verdwijnen van de infectie.
The incidence of serious infections was 0.04 per patient year in Humira treated patients and 0.03 per patient year in placebo and active control − treated patients.
De incidentie van ernstige infecties bedroeg 0,04 per patiëntjaar bij met Humira behandelde patiënten en 0,03 per patiëntjaar bij met placebo en actieve-control behandelde patiënten.
In controlled and open label studies with Humira, serious infections (including fatal infections, which occurred rarely) have been reported, which include reports of tuberculosis (including miliary and extra-pulmonary locations) and invasive opportunistic infections (e. g. disseminated or extrapulmonary histoplasmosis, blastomycosis, coccidioidomycosis, pneumocystis, candidiasis, aspergillosis and listeriosis).
In gecontroleerde en open label onderzoeken met Humira zijn ernstige infecties (waaronder fatale infecties, die zelden voorkwamen) gemeld, waaronder tuberculose (inclusief miliair en extrapulmonale locaties) en invasieve opportunistische infecties (o.a. gedissimineerde of extrapulmonaire histoplasmose, blastomycose, coccidioidomycose, pneumocystose, candidiasis, aspergillose en listeriose).
Most of the cases of tuberculosis occurred within the first eight months after initiation of therapy and may reflect recrudescence of latent disease.
De meeste gevallen van tuberculose traden op in de eerste acht maanden na het starten van de therapie en kan duiden op een recidieve van een latente ziekte.
No malignancies were observed in 171 patients with an exposure of 192.5 patient years during a Humira trial in juvenile idiopathic arthritis patients.
Er zijn geen maligniteiten waargenomen bij 171 patiënten met een blootstelling van 192,5 patiëntjaren tijdens een onderzoek met Humira bij juveniele idiopathische artritis patiënten.
During the controlled portions of pivotal Humira trials at least 12 weeks in duration in patients with moderately to severely active rheumatoid arthritis, psoriatic arthritis, ankylosing spondylitis, Crohn’ s disease and psoriasis, malignancies, other than lymphoma and non-melanoma skin cancer, were observed at a rate (95% confidence interval) of 5.9 (3.5, 9.9) per 1,000 patient-years among 3853 Humira treated patients versus a rate of 4.3 (1.8, 10.4) per 1,000 patient-years among 2,183 control patients (median duration of treatment was 5.5 months for Humira and 3.9 months for control-treated patients).
Tijdens de gecontroleerde gedeelten van belangrijke Humira onderzoeken die tenminste 12 weken duurden bij patiënten met matig-ernstige tot ernstige actieve reumatoïde artritis, artritis psoriatica, spondylitis ankylopoetica, de ziekte van Crohn en psoriasis, werden maligniteiten, anders dan lymfomen en niet-melanoom huidkanker, geobserveerd met een incidentie (95% betrouwbaarheidsinterval) van 5,9 (3,5; 9,9) per 1.000 patiëntjaren bij 3853 met Humira behandelde patiënten versus een incidentie van 4,3 (1,8; 10,4) per 1.000 patiëntjaren bij 2.183 controlepatiënten (gemiddelde behandelingsduur was 5,5 maanden voor Humira en 3,9 maanden voor de controlepatiënten).
The rate (95% confidence interval) of non-melanoma skin cancers was 8.8 (5,7, 13.5) per 1,000 patient-years among Humira-treated patients and 2.6 (0.8, 8.0) per 1,000 patient-years among control patients.
De incidentie (95% betrouwbaarheidsinterval) van niet-melanoom huidcarcinomen was 8,8 (5,7; 13,5) per 1.000 patiëntjaren bij de met Humira behandelde patiënten en 2,6 (0,8; 8,0) per 1.000 patiëntjaren bij de controlepatiënten.
Of these skin cancers, squamous cell carcinomas occurred at rates (95% confidence interval) of 2.5 (1.1, 5.6) per 1,000 patient-years among Humira-treated patients and 0 per 1,000 patient-years among control patients.
Van deze huidcarcinomen, bedroeg de incidentie (95% betrouwbaarheidsinterval) van plaveiselcelcarcinoom 2,5 (1,1; 5,6) per 1.000 patiëntjaren bij met Humira behandelde patiënten en 0 per 1.000 patiëntjaren bij de controlepatiënten.
The rate (95% confidence interval) of lymphomas was 0.8 (0.2, 3.3) per 1,000 patient-years among Humira-treated patients and 0.9 (0.1, 6.1) per 1,000 patient-years among control patients.
De incidentie (95% betrouwbaarheidsinterval) van lymfomen bedroeg 0,8 (0,2; 3,3) per 1.000 patiëntjaren bij met Humira behandelde patiënten en 0,9 (0,1; 6,1) per 1.000 patiëntjaren bij de controlepatiënten.
When combining controlled portions of these trials and ongoing open label extension studies with a median duration of approximately 1.7 years including 6,539 patients and over 16,000 patient-years of therapy, the observed rate of malignancies, other than lymphoma and non-melanoma skin cancers is approximately 10.1 per 1,000 patient years.
Bij het combineren van de gecontroleerde gedeelten van deze onderzoeken en de lopende open label extensieonderzoeken met een gemiddelde duur van ongeveer 1,7 jaar waarin 6.539 patiënten geïncludeerd waren en meer dan 16.000 patiëntjaren van therapie, is het waargenomen aantal maligniteiten, anders dan lymfomen en niet-melanoom huidcarcinomen ongeveer 10,1 per 1.000 patiëntjaren.
The observed rate of non-melanoma skin cancers is approximately 9.0 per 1,000 patient years, and the observed rate of lymphomas is approximately 1.1 per 1000 patient years.
De geobserveerde incidentie van niet-melanoom huidcarcinomen bedraagt ongeveer 9,0 per 1.000 patiëntjaren en voor lymfomen ongeveer 1,1 per 1.000 patiëntjaren.
In post-marketing experience from January 2003, predominately in patients with rheumatoid arthritis, the reported rate of malignancies other than lymphomas and non-melanoma skin cancers is approximately 1.7 per 1,000 patient years.
Tijdens postmarketing ervaringen sinds januari 2003, voornamelijk bij patiënten met reumatoïde artritis, was de incidentie van maligniteiten, anders dan lymfomen en niet-melanoom huidcarcinomen, ongeveer 1,7 per 1.000 patiëntjaren.
The reported rates for non-melanoma skin cancers and lymphomas are approximately 0.2 and 0.4 per 1,000 patient years, respectively (see section 4.4).
De gerapporteerde incidenties van niet-melanoom huidcarcinomen en lymfomen waren respectievelijk ongeveer 0,2 en 0,4 per 1.000 patiëntjaren (zie rubriek 4.4).
Rare post-marketing cases of hepatosplenic T-cell lymphoma have been reported in patients treated with adalimumab (see section 4.4).
Zeldzame postmarketing gevallen van hepatosplenisch T-cellymfoom zijn gerapporteerd bij patiënten die behandeld werden met adalimumab (zie rubriek 4.4).
13 Autoantibodies
13 syndroom.
The patients improved following discontinuation of therapy.
De patiënten vertoonden verbetering na het staken van de behandeling.
No patients developed lupus nephritis or central nervous system symptoms.
Er waren geen patiënten bij wie lupus nefritis of symptomen van het centrale zenuwstelsel optraden.
Liver Enzyme Elevations
Verhoogde leverenzymen
Rheumatoid arthritis clinical trials: in controlled rheumatoid arthritis clinical trials (RAstudies I − IV), elevations of ALT were similar in patients receiving adalimumab or placebo.
In de gecontroleerde klinische onderzoeken bij reumatoïde artritis (RA onderzoeken I-IV) waren verhogingen van ALT hetzelfde in patiënten behandeld met adalimumab of placebo.
In patients with early rheumatoid arthritis (disease duration of less than 3 years) (RA study V), elevations of ALT were more common in the combination arm (Humira / methotrexate) compared to the methotrexate monotherapy arm or the Humira monotherapy arm.
Bij patiënten met vroege reumatoïde artritis (duur van de ziekte minder dan 3 jaar) (RA onderzoek V) waren verhogingen van ALT meer voorkomend in de combinatie arm (Humira/methotrexaat) dan in de methotrexaat monotherapie arm of de Humira monotherapie-arm.
In the JIA trial the few transaminase elevations were small and similar in the placebo and adalimumab exposed patients, and mostly occurred in combination with methotrexate.
In het JIA onderzoek waren de weinige transaminaseverhogingen klein en vergelijkbaar in de aan placebo en de aan adalimumab blootgestelde patiënten en kwamen het vaakst voor in combinatie met methotrexaat.
Psoriatic arthritis clinical trials: elevations in ALT were more common in psoriatic arthritis patients (PsA studies I - II) compared with patients in rheumatoid arthritis clinical studies.
Artritis psoriatica klinische onderzoeken: verhogingen van ALT kwamen meer voor bij patiënten met artritis psoriatica (PsA onderzoeken I-II) vergeleken met patiënten in de klinische onderzoeken bij reumatoïde artritis.
In all rheumatoid arthritis, polyarticular juvenile idiopathic arthritis and psoriatic arthritis studies, patients with raised ALT were asymptomatic and in most cases elevations were transient and resolved on continued treatment.
In alle onderzoeken bij reumatoïde artritis, polyarticulaire juveniele idiopathische artritis en artritis psoriatica waren patiënten met een verhoogd ALT klachtenvrij en in de meeste gevallen waren de verhogingen voorbijgaand en verdwenen na voortgezette therapie.
Crohn’ s disease clinical trials: in controlled clinical trials, elevations of ALT were similar in patients receiving adalimumab or placebo.
Klinische onderzoeken bij de ziekte van Crohn: in gecontroleerde klinische onderzoeken waren verhogingen van ALT vergelijkbaar bij patiënten die adalimumab of placebo kregen.
Psoriasis clinical trials: in controlled psoriasis clinical trials, elevations of ALT were similar in patients receiving adalimumab or placebo.
Klinische onderzoeken bij psoriasis: in gecontroleerde klinische onderzoeken bij psoriasis waren verhogingen van ALT vergelijkbaar bij patiënten die adalimumab of placebo kregen.
Additional Adverse Reactions from Postmarketing Surveillance or Phase IV Clinical Trials
Additionele bijwerkingen uit postmarketing surveillance of fase IV klinische onderzoeken
The additional adverse reactions in Table 2 have been reported from postmarketing surveillance or Phase IV clinical trials:
De additionele bijwerkingen in tabel 2 zijn gemeld in post marketing surveillance of fase IV klinische onderzoeken:
Table 2 Undesirable Effects in Postmarketing Surveillance and Phase IV Clinical Studies
Tabel 2 Bijwerkingen in postmarketing surveillance en fase IV klinische onderzoeken
System Organ Class Gastrointestinal disorders Hepatobiliary disorders Nervous system disorders
Systeem/orgaanklassen Maagdarmstelselaandoeningen Lever- en galaandoeningen
Adverse Reaction intestinal perforation reactivation of hepatitis B demyelinating disorders (e. g. optic neuritis, Guillian-Barré syndrome)
demyelinisatie (b.v. oogzenuwontsteking, Guillain-Barré-syndroom)
interstitial lung disease, including pulmonary fibrosis
interstitiële longziekte, inclusief longfibrose
Skin and subcutaneous tissue disorders Immune system disorders Neoplasma benign, malignant and unspecified (including cysts and polyps)
Neoplasmata, benigne, maligne en ongespecificeerd (inclusief cysten en poliepen)
cutaneous vasculitis anaphylaxis hepatosplenic T-cell lymphoma
hepatosplenisch T-cellymfoom
14 4.9 Overdose
14 4.9 Overdosering
No dose-limiting toxicity was observed during clinical trials.
Er werd geen dosisbeperkende toxiciteit waargenomen tijdens klinische onderzoeken.
The highest dose level evaluated has been multiple intravenous doses of 10 mg/ kg, which is approximately 15 times the recommended dose.
De hoogste geëvalueerde dosering bestond uit verschillende intraveneuze doses van 10 mg/kg, hetgeen ongeveer overeenkomt met 15 maal de aanbevolen dosis.
Selective immunosuppressive agents.
Selectieve immunosuppressiva.
Adalimumab binds specifically to TNF and neutralizes the biological function of TNF by blocking its interaction with the p55 and p75 cell surface TNF receptors.
Adalimumab bindt specifiek aan TNF en neutraliseert de biologische werking van TNF door de interactie van TNF met de p55- en p75-TNF-receptoren op het oppervlak van cellen te blokkeren.
Adalimumab also modulates biological responses that are induced or regulated by TNF, including changes in the levels of adhesion molecules responsible for leukocyte migration (ELAM-1, VCAM-1, and ICAM-1 with an IC50 of0.1-0.2 nM).
Adalimumab moduleert ook de biologische respons die wordt geïnduceerd of gereguleerd door TNF, waaronder wijzigingen in de concentraties van adhesiemoleculen die verantwoordelijk zijn voor leukocytenmigratie (ELAM-1, VCAM-1 en ICAM-1 met een IC50 van 0,1-0,2 nM).
After treatment with Humira, a rapid decrease in levels of acute phase reactants of inflammation (C-reactive protein (CRP) and erythrocyte sedimentation rate (ESR)) and serum cytokines (IL-6) was observed compared to baseline in patients with rheumatoid arthritis.
Na behandeling met Humira werd er een snelle daling ten opzichte van uitgangsniveau vastgesteld van de concentraties van de bij ontsteking optredende acutefase-eiwitten (C-reactief proteïne (CRP)) en de sedimentatiesnelheid van de erytrocyten (ESR: erythrocyte sedimentation rate) en serumcytokinen (IL- 6) bij patiënten met reumatoïde artritis.
Serum levels of matrix metalloproteinases (MMP-1 and MMP-3) that produce tissue remodelling responsible for cartilage destruction were also decreased after Humira administration.
De serumwaarden van matrixmetalloproteïnases (MMP-1 en MMP-3), die voor de remodellering van het weefsel zorgen wat leidt tot kraakbeendestructie, waren eveneens verlaagd na toediening van Humira.
Patients treated with Humira usually experienced improvement in haematological signs of chronic inflammation.
Met Humira behandelde patiënten vertonen gewoonlijk een verbetering van de hematologische tekenen van chronische ontsteking.
A rapid decrease in CRP levels was also observed in patients with Crohn’ s disease.
Een snelle afname van de CRP spiegels werd ook waargenomen bij patiënten met de ziekte van Crohn.
A rapid decrease in CRP levels was also observed in patients with polyarticular juvenile idiopathic arthritis.
Een snelle afname van de CRP spiegels werd ook waargenomen bij patiënten met polyarticulaire juveniele idiopathische artritis.
Clinical trials
Klinische onderzoeken
Humira was evaluated in over 3,000 patients in all rheumatoid arthritis clinical trials.
Humira is geëvalueerd bij meer dan 3000 patiënten in alle klinische onderzoeken naar reumatoïde artritis.
Some patients were treated for up to 60 months duration.
Sommige patiënten werden tot maximaal 60 maanden behandeld.
The efficacy and safety of Humira for the treatment of rheumatoid arthritis were assessed in five randomised, double-blind and well-controlled studies.
De werkzaamheid en veiligheid van Humira voor de behandeling van reumatoïde artritis werden beoordeeld in vijf gerandomiseerde, dubbelblinde en goedgecontroleerde onderzoeken.
RAstudy I evaluated 271 patients with moderately to severely active rheumatoid arthritis who were ≥ 18 years old, had failed therapy with at least one disease-modifying, anti rheumatic drug and had insufficient efficacy with methotrexate at doses of 12.5 to 25 mg (10 mg if methotrexate-intolerant) every week and whose methotrexate dose remained constant at 10 to 25 mg every week.
In RA onderzoek I werden 271 patiënten met matig tot ernstig actieve reumatoïde artritis geëvalueerd die ≥ 18 jaar oud waren, bij wie ten minste één behandeling met antireumatische middelen niet geslaagd was en bij wie methotrexaat in wekelijkse doseringen van 12,5 tot 25 mg (10 mg indien intolerant voor methotrexaat) onvoldoende werkzaamheid vertoonde en bij wie de methotrexaatdosering constant bleef op wekelijks 10 tot 25 mg.
Doses of 20, 40 or 80 mg of Humira or placebo were given every other week for 24 weeks.
Er werd gedurende 24 weken eenmaal per twee weken een dosis van 20, 40 of 80 mg Humira of placebo gegeven.
RA study II evaluated 544 patients with moderately to severely active rheumatoid arthritis who were ≥ 18 years old and had failed therapy with at least one disease-modifying, anti-rheumatic drugs.
In RA onderzoek II werden 544 patiënten geëvalueerd met matig tot ernstig actieve reumatoïde artritis die ≥ 18 jaar oud waren en bij wie ten minste één behandeling met antireumatische middelen niet geslaagd was.
Doses of 20 or 40 mg of Humira were given by subcutaneous injection every other week with placebo on alternative weeks or every week for 26 weeks; placebo was given every week for the same duration.
Doses van 20 of 40 mg Humira werden gedurende 26 weken wekelijks, of eenmaal per twee weken, met de andere weken placebo, toegediend door subcutane injectie; placebo werd
No other disease-modifying anti-rheumatic drugs were allowed.
Er waren geen andere antireumatische middelen toegelaten.
RA study III evaluated 619 patients with moderately to severely active rheumatoid arthritis who were ≥ 18 years old, and who had an ineffective response to methotrexate at doses of 12.5 to 25 mg, or
In RA onderzoek III werden 619 patiënten met matig tot ernstig actieve reumatoïde artritis geëvalueerd die ≥ 18 jaar oud waren en die een ineffectieve respons hadden op doseringen van 12,5 tot 25 mg methotrexaat of intolerant waren voor wekelijks 10 mg methotrexaat.
There were three groups in this study.
In dit onderzoek waren er drie groepen.
The first received placebo injections every week for 52 weeks.
De eerste kreeg gedurende 52 weken wekelijks placebo-injecties.
The second received 20 mg of Humira every week for 52 weeks.
De tweede kreeg gedurende 52 weken wekelijks 20 mg Humira.
The third group received 40 mg of Humira every other week with placebo injections on alternate weeks.
De derde groep kreeg eenmaal per twee weken 40 mg Humira en de andere weken placebo-injecties.
Thereafter, patients enrolled in an open-label extension phase in which 40 mg of Humira was administered every other week up to 60 months.
Daarna werden de patiënten opgenomen in een open- label extensie fase waarin 40 mg Humira eenmaal per twee weken werd toegediend tot maximaal 60 maanden.
RA study IV primarily assessed safety in 636 patients with moderately to severely active rheumatoid arthritis who were ≥ 18 years old.
In RA onderzoek IV werd in de eerste plaats de veiligheid geëvalueerd bij 636 patiënten van ≥ 18 jaar met matig tot ernstig actieve reumatoïde artritis.
Patients were permitted to be either disease-modifying, anti-rheumatic drug-naïve or to remain on their pre-existing rheumatologic therapy provided that therapy was stable for a minimum of 28 days.
De patiënten konden ofwel nog geen antireumatische middelen gebruikt hebben, ofwel op hun bestaande rheumaticum blijven op voorwaarde dat de behandeling gedurende minimaal 28 dagen stabiel bleef.
These therapies include methotrexate, leflunomide, hydroxychloroquine, sulfasalazine and/ or gold salts.
Deze behandelingen omvatten methotrexaat, leflonumide, hydroxychloroquine, sulfasalazine en/of goudzouten.
Patients were randomised to 40 mg of Humira or placebo every other week for 24 weeks.
De patiënten werden gerandomiseerd tussen eenmaal per twee weken 40 mg Humira of placebo gedurende een periode van 24 weken.
RA study V evaluated 799 methotrexate-naïve, adult patients with moderate to severely active early rheumatoid arthritis (mean disease duration less than 9 months).
RA onderzoek V evalueerde 799 methotrexaat-naïeve volwassen patiënten met matig tot ernstig actieve kortbestaande reumatoïde artritis (gemiddelde ziekteduur minder dan 9 maanden).
This study evaluated the efficacy of Humira 40 mg every other week/ methotrexate combination therapy, Humira 40 mg every other week monotherapy and methotrexate monotherapy in reducing the signs and symptoms and rate of progression of joint damage in rheumatoid arthritis for 104 weeks.
Deze studie evalueerde de doelmatigheid van Humira 40 mg eenmaal per twee weken/methotrexaat combinatie therapie, Humira 40 mg eenmaal per twee weken monotherapie en methotrexaat monotherapie bij vermindering van de tekenen en symptomen en progressie van gewrichtsschade bij reumatoïde artritis gedurende 104 weken.
The primary end point in RA studies I, II and III and the secondary endpoint in RA study IV was the percent of patients who achieved an ACR 20 response at Week 24 or 26.
Het primaire eindpunt in RA onderzoeken I, II en III en het secundaire eindpunt in RA onderzoek IV was het percentage patiënten dat in week 24 of 26 een ACR 20-respons vertoonde.
The primary endpoint in RA study V was the percent of patients who achieved an ACR 50 response at Week 52.
Het primaire eindpunt in RA onderzoek V was het percentage patiënten dat in week 52 een ACR 50-respons vertoonde.
RA studies III and V had an additional primary endpoint at 52 weeks of retardation of disease progression (as detected by X-ray results).
RA onderzoeken III en V hadden als verdere primaire eindpunten op 52 weken vertraging van de progressie van de aandoening (als bepaald d.m.v. de resultaten van röntgenonderzoek).
RA study III also had a primary endpoint of changes in quality of life.
RA onderzoek III had tevens als primair eindpunt de wijzigingen in de kwaliteit van leven.
The percent of Humira-treated patients achieving ACR 20, 50 and 70 responses was consistent across RA studies I, II and III.
Het percentage met Humira behandelde patiënten met een ACR-respons 20, 50 en 70 was in RA onderzoeken I, II en III onderling consistent.
The results for the 40 mg every other week dose are summarised in Table 3.
Tabel 3 vermeldt de resultaten voor de dosering van eenmaal per twee weken 40 mg.
Table 3 ACR Responses in Placebo-Controlled Trials (Percent of Patients)
16 Tabel 3 ACR-responsen bij placebogecontroleerde onderzoeken (percentage patiënten)
RA Study Ia**
RA onderzoek Ia * *
RA Study IIa**
RA onderzoek IIa * *
RA Study IIIa**
RA onderzoek IIIa * *
Placebo/ MTXc n=60
Placebo / MTXc n=60
Humirab/ MTXc n=63
Humirab/ MTXc n=207
Placebo n=110
13,3% N.v.t.
Humirab n=113
65,1% N.v.t.
Placebo/ MTXc n=200
19,1% N.v.t.
Humirab/ MTXc n=207
46,0% N.v.t.
6 months 12 months ACR 50
29,5% 24,0%
13.3% NA
63,3% 58,9%
65.1% NA
ACR 50
19.1% NA
6 maanden
46.0% NA
52,4%
29.5% 24.0%
22,1%
63.3% 58.9%
39,1%
6 months 12 months ACR 70
12 maanden
6.7% NA
N. v. t.
52.4% NA
41,5%
22.1% NA
6 maanden
9.5% 9.5%
12,4%
39.1% 41.5%
2,5%
6 months 12 months a
20,8%
3.3% NA
a
23.8% NA
12 maanden
1.8% NA
N. v. t.
12.4% NA
N. v. t.
2.5% 4.5%
4,5%
RA study I at 24 weeks, RA study II at 26 weeks, and RA study III at 24 and 52 weeks b 40 mg Humira administered every other week c MTX = methotrexate **p < 0.01, Humira versus placebo
RA onderzoek I op 24 weken, RA onderzoek II op 26 weken en RA onderzoek III op 24 en 52 weken b 40 mg Humira, eenmaal per twee weken toegediend c MTX = methotrexaat * * p < 0,01, Humira versus placebo
In RA studies I-IV, all individual components of the ACR response criteria (number of tender and swollen joints, physician and patient assessment of disease activity and pain, disability index (HAQ) scores and CRP (mg/ dl) values) improved at 24 or 26 weeks compared to placebo.
In RA onderzoeken I-IV vertoonden alle afzonderlijke componenten van de ACR-responscriteria (aantal pijnlijke en gezwollen gewrichten, beoordeling door arts en patiënt van de ziekteactiviteit en pijn, 'disability index' (HAQ) - scores en CRP (mg/dl)-waarden) een verbetering in week 24 of 26 in vergelijking met placebo.
In RA study III, these improvements were maintained throughout 52 weeks.
In RA onderzoek III bleven deze verbeteringen gedurende 52 weken gehandhaafd.
In addition, ACR response rates were maintained in the majority of patients followed in the open-label extension phase to Week 104.
Tevens bleven de ACR-responsen in de meerderheid van de patiënten die gevolgd zijn in de open-label extensie fase gehandhaafd tot week 104.
There 16 were 114 out of 207 patients who continued on Humira 40 mg every other week for 60 months.
114 van de 207 patiënten zetten de behandeling met Humira 40 mg eenmaal per twee weken gedurende 60 maanden voort.
Among those, 86, 72, and 41 patients had ACR 20/ 50/ 70 response, respectively at Month 60.
Hiervan hadden 86, 72 en 41 patiënten een ACR-respons van respectievelijk 20/50/70 in maand 60.
In RA study IV, the ACR 20 response of patients treated with Humira plus standard of care was statistically significantly better than patients treated with placebo plus standard of care (p < 0.001).
In RA onderzoek IV was de ACR 20-respons van patiënten behandeld met Humira plus standaardbehandeling statistisch significant beter dan die van patiënten behandeld met placebo plus standaardbehandeling (p < 0,001).
In RA studies I-IV, Humira-treated patients achieved statistically significant ACR 20 and 50 responses compared to placebo as early as one to two weeks after initiation of treatment.
In RA onderzoeken I-IV behaalden met Humira behandelde patiënten reeds een tot twee weken na het begin van de behandeling statistisch significante ACR 20- en 50-responsen in vergelijking met placebo.
In RA study V with early rheumatoid arthritis patients who were methotrexate naïve, combination therapy with Humira and methotrexate led to faster and significantly greater ACR responses than methotrexate monotherapy and Humira monotherapy at Week 52 and responses were sustained at Week 104 (see Table 4).
In RA onderzoek V bij kort bestaande reumatoïde artritis patiënten die methotrexaat-naïeve waren, leidde de combinatie therapie van Humira met methotrexaat tot een sneller en significant hogere ACR respons dan met methotrexaat monotherapie en Humira monotherapie in week 52 en de respons bleef behouden in week 104 (zie tabel 4).
Table 4 ACR Responses in RA Study V (percent of patients)
17 Tabel 4 ACR respons in RA onderzoek V (percentage patiënten)
Response ACR 20
Respons ACR 20
n=268
Humira/MTX n=268
p-valuea
p-waardea
p-valueb
p-waardeb
p-valuec
p-waardec
Week 52 Week 104
week 52 week 104
p-value is from the pairwise comparison of methotrexate monotherapy and Humira/ methotrexate combination therapy using the Mann-Whitney U test. b p-value is from the pairwise comparison of Humira monotherapy and Humira/ methotrexate combination therapy using the Mann-Whitney U test c p-value is from the pairwise comparison of Humira monotherapy and methotrexate monotherapy using the Mann-Whitney U test
p-waarde van de paarsgewijze vergelijking van methotrexaat monotherapie en Humira/methotrexaat combinatietherapie waarbij gebruikt gemaakt is van de Mann-Whitney U test. b p-waarde van de paarsgewijze vergelijking van Humira monotherapie en Humira/methotrexaat combinatietherapie waarbij gebruikt gemaakt is van de Mann-Withney U test. c p-waarde van de paarsgewijze vergelijking van Humira monotherapie en methotrexaat monotherapie waarbij gebruik gemaakt is van de Mann-Whitney U test.
At Week 52, 42.9% of patients who received Humira/ methotrexate combination therapy achieved clinical remission (DAS28 < 2.6) compared to 20.6% of patients receiving methotrexate monotherapy and 23.4% of patients receiving Humira monotherapy.
In week 52 behaalde 42,9% van de patiënten die behandeld werden met Humira/methotrexaat combinatietherapie klinische remissie (DAS28 < 2,6) vergeleken met 20,6% van de patiënten behandeld met methotrexaat monotherapie en 23,4% van de patiënten behandeld met Humira monotherapie.
Humira/ methotrexate combination therapy was clinically and statistically superior to methotrexate (p < 0.001) and Humira monotherapy (p < 0.001) in achieving a low disease state in patients with recently diagnosed moderate to severe rheumatoid arthritis.
De combinatietherapie Humira/methotrexaat was klinisch en statistisch superieur aan de methotrexaat (p < 0,001) en Humira monotherapie (p < 0,001) wat betreft het behalen van lagere ziektestatus bij patiënten met een recent gediagnosticeerde matig tot ernstige reumatoïde artritis.
The response for the two monotherapy arms was similar (p = 0.447).
De responsen voor de twee monotherapie onderzoeken waren vergelijkbaar (p = 0,447).
Radiographic response
Radiografische respons
In RA study III, where Humira treated patients had a mean duration of rheumatoid arthritis of approximately 11 years, structural joint damage was assessed radiographically and expressed as change in modified Total Sharp Score (TSS) and its components, the erosion score and joint space narrowing score.
In RA onderzoek III, waarin de met Humira behandelde patiënten een gemiddelde duur van reumatoïde artritis hadden van ongeveer 11 jaar, werd structurele gewrichtsschade radiografisch bepaald en uitgedrukt als een verandering in de aangepaste Totale Sharp Score (TSS) en de componenten daarvan, de erosiescore en gewrichtsruimte-vernauwingsscore (JSN).
Humira/ methotrexate patients demonstrated significantly less radiographic progression than patients receiving methotrexate alone at 6 and 12 months (see Table 5).
Humira/methotrexaat patiënten vertoonden minder radiografische progressie na 6 en 12 maanden dan patiënten die alleen methotrexaat kregen (zie tabel 5).
Data from the open-label extension phase indicate that the reduction in rate of progression of structural damage is maintained for 60 months in a subset of patients.
Data uit de open-label extensie fase geven aan dat de remming van de progressie van structurele schade in een subgroep van patiënten gedurende 60 maanden wordt gehandhaafd.
113/ 207 of patients originally treated with 40 mg Humira every other week were evaluated radiographically at 5 years.
113 van de 207 patiënten die aanvankelijk eenmaal per twee weken werden behandeld met 40 mg Humira, werden na 5 jaar radiografisch geëvalueerd.
Among those, 66 patients showed no progression of structural damage defined by a change in the TSS of zero or less.
Van deze patiënten vertoonden 66 geen progressie van structurele schade, gedefinieerd als een verandering van de TSS van nul of minder.
17 Table 5 Radiographic Mean Changes Over 12 Months in RA Study III
18 Tabel 5 Gemiddelde Radiografische Verandering Over 12 Maanden in RA onderzoek III
HUMIRA/ MTX 40 mg every
HUMIRA/MTX
Placebo/ MTX- HUMIRA/ MTX
Placebo/MTX-HUMIRA/MTX
week
mg elke 2 weken
(95% Confidence Intervalb)
(95% betrouwbaarheidsintervalb)
Total Sharp Score Erosion score JSNd score
Totale Sharp Score Erosie score JSNd score a methotrexaat b
2.7 1.6 1.0
2,7 1,6 1,0
0.1 0.0 0.1
0,1 0,0 0,1
2.6 (1.4, 3.8) 1.6 (0.9, 2.2) 0.9 (0.3, 1.4)
2,6 (1,4, 3,8) 1,6 (0,9, 2,2) 0,9 (0,3, 1,4)
0.001c 0.001 0.002
< 0,001c < 0,001 0,002