qanastek/EMEA-V3 huggingface dataset:
Consequently, patients with rare hereditary problems of galactose intolerance, the Lapp lactase deficiency, or glucose-galactose malabsorption should not take this medicinal product.
Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose- intolerantie, Lapp lactase-deficiëntie of glucose-galactose malabsorptie dienen dit geneesmiddel derhalve niet te gebruiken.
Co-administration of other medicinal products:
Gelijktijdige toediening van andere geneesmiddelen:
- Viread should not be administered with any other medicinal products containing tenofovir
- Viread dient niet te worden toegediend met andere geneesmiddelen die
disoproxil fumarate (Truvada or Atripla).
tenofovirdisoproxilfumaraat bevatten (Truvada of Atripla).
- Viread should also not be administered concurrently with adefovir dipivoxil.
- Viread dient ook niet gelijktijdig met adefovirdipivoxil te worden toegediend.
- Co-administration of tenofovir disoproxil fumarate and didanosine is not recommended.
- Gelijktijdige toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat en didanosine wordt afgeraden.
Co-administration of tenofovir disoproxil fumarate and didanosine results in a 40-60% increase in systemic exposure to didanosine that may increase the risk of didanosine-related adverse events (see section 4.5).
Gelijktijdige toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat en didanosine resulteert in een stijging van de systemische blootstelling aan didanosine met 40-60%, waardoor het risico op didanosinegerelateerde bijwerkingen mogelijk toeneemt (zie rubriek 4.5).
A decreased dosage of 250 mg didanosine co-administered with tenofovir disoproxil fumarate therapy has been associated with reports of high rates of virological failure within several tested combinations for the treatment of HIV-1 infection.
Een lagere dosering van 250 mg didanosine, gelijktijdig met
Triple therapy with nucleosides/ nucleotides:
Tripeltherapie met nucleosiden/nucleotiden:
There have been reports of a high rate of virological failure and of emergence of resistance at early stage in HIV patients when tenofovir disoproxil fumarate was combined with lamivudine and abacavir as well as with lamivudine and didanosine as a once daily regimen.
Er is bij HIV-patiënten melding gemaakt van een hoog percentage virologisch falen en de ontwikkeling van resistentie, beide in een vroeg stadium, wanneer tenofovirdisoproxilfumaraat gecombineerd werd met lamivudine en abacavir of met lamivudine en didanosine in een eenmaal daagse dosering.
Tenofovir is principally eliminated via the kidney.
Tenofovir wordt voornamelijk via de nieren uitgescheiden.
4 Renal safety with tenofovir has only been studied to a very limited degree in patients with impaired renal function (CrCl < 80 ml/ min).
De veiligheid voor de nieren is met tenofovir alleen in zeer beperkte mate onderzocht bij patiënten met nierfunctiestoornis (CrCl < 80 ml/min).
It is recommended that creatinine clearance is calculated in all patients prior to initiating therapy with tenofovir disoproxil fumarate and renal function (creatinine clearance and serum phosphate) is also monitored every four weeks during the first year, and then every three months.
De nierfunctie (creatinineklaring en serumfosfaat) wordt gedurende het eerste jaar ook elke vier weken gecontroleerd en daarna elke drie maanden.
Patients with creatinine clearance < 50 ml/ min, including haemodialysis patients:
Patiënten met een creatinineklaring < 50 ml/min, waaronder hemodialysepatiënten:
There are limited data on the safety and efficacy of tenofovir disoproxil fumarate in patients with impaired renal function.
Er zijn beperkte gegevens over de veiligheid en werkzaamheid van tenofovirdisoproxilfumaraat bij patiënten met nierfunctiestoornis.
Therefore, tenofovir disoproxil fumarate should only be used if the potential benefits of treatment are considered to outweigh the potential risks.
Daarom dient tenofovirdisoproxilfumaraat alleen te worden gebruikt als wordt geoordeeld dat de mogelijke voordelen van behandeling opwegen tegen de mogelijke risico’ s.
In patients with severe renal impairment (creatinine clearance < 30 ml/ min) use of tenofovir is not recommended.
Bij patiënten met ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring < 30 ml/min) wordt gebruik van tenofovir afgeraden.
If no alternative treatment is available, the dosing interval must be adjusted and renal function should be closely monitored (see sections 4.2 and 5.2).
Als er geen alternatieve behandeling beschikbaar is, moet het doseringsinterval worden aangepast en dient de nierfunctie nauwlettend gecontroleerd te worden (zie rubrieken 4.2 en 5.2).
If serum phosphate is < 1.5 mg/ dl (0.48 mmol/ l) or creatinine clearance is decreased to < 50 ml/ min in any patient receiving tenofovir disoproxil fumarate, renal function should be re-evaluated within one week, including measurements of blood glucose, blood potassium and urine glucose concentrations (see section 4.8, proximal tubulopathy).
Indien bij patiënten die tenofovirdisoproxilfumaraat krijgen het serumfosfaatgehalte < 1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) is of de creatinineklaring naar < 50 ml/min afgenomen is, moet de nierfunctie binnen één week opnieuw worden beoordeeld, inclusief metingen van glucose- en kaliumgehalte in het bloed en van het glucosegehalte in de urine (zie rubriek 4.8, proximale tubulopathie).
Consideration should also be given to interrupting treatment with tenofovir disoproxil fumarate in patients with creatinine clearance decreased to < 50 ml/ min or decreases in serum phosphate to < 1.0 mg/ dl (0.32 mmol/ l).
Bij patiënten met een afname van de creatinineklaring naar < 50 ml/min of een afname van het serumfosfaatgehalte naar < 1,0 mg/dl (0,32 mmol/l) dient tevens het onderbreken van de behandeling met tenofovirdisoproxilfumaraat overwogen te worden.
Use of tenofovir disoproxil fumarate should be avoided with concurrent or recent use of a nephrotoxic medicinal product (e. g. aminoglycosides, amphotericin B, foscarnet, ganciclovir, pentamidine, vancomycin, cidofovir or interleukin-2).
Gebruik van tenofovirdisoproxilfumaraat moet vermeden worden bij gelijktijdig of recent gebruik van een nefrotoxisch geneesmiddel (bijv. aminoglycosiden, amfotericine B, foscarnet, ganciclovir, pentamidine, vancomycine, cidofovir of interleukine-2).
If concomitant use of tenofovir disoproxil fumarate and nephrotoxic agents is unavoidable, renal function should be monitored weekly.
Indien gelijktijdig gebruik van tenofovirdisoproxilfumaraat en nefrotoxische middelen onvermijdelijk is, dient de nierfunctie wekelijks te worden gecontroleerd.
Tenofovir disoproxil fumarate has not been clinically evaluated in patients receiving medicinal products which are secreted by the same renal pathway, including the transport proteins human organic anion transporter (hOAT) 1 and 3 or MRP 4 (e. g. cidofovir, a known nephrotoxic medicinal product).
Tenofovirdisoproxilfumaraat is niet klinisch onderzocht bij patiënten die geneesmiddelen krijgen die worden uitgescheiden via dezelfde renale route, waaronder de transporteiwitten human organic anion transporter (hOAT) 1 en 3 of MRP 4 (bijv. cidofovir, een bekend nefrotoxisch geneesmiddel).
These renal transport proteins may be responsible for tubular secretion and in part, renal elimination of tenofovir and cidofovir.
Deze renale transporteiwitten kunnen voor de tubulaire secretie en ten dele voor de renale eliminatie van tenofovir en cidofovir verantwoordelijk zijn.
Consequently, the pharmacokinetics of these medicinal products which are secreted by the same renal pathway including transport proteins hOAT 1 and 3 or MRP 4 might be modified if they are co-administered.
Dientengevolge zou de farmacokinetiek van deze geneesmiddelen die via dezelfde renale route worden uitgescheiden, waaronder de transporteiwitten hOAT 1 en 3 of MRP 4, veranderd kunnen zijn, als ze gelijktijdig toegediend worden.
Unless clearly necessary, concomitant use of these medicinal products which are secreted by the same renal pathway is not recommended, but if such use is unavoidable, renal function should be monitored weekly (see section 4.5).
Tenzij hiervoor een duidelijke noodzaak bestaat, wordt gelijktijdig gebruik van deze geneesmiddelen die via dezelfde renale route worden uitgescheiden afgeraden, indien dit echter onvermijdbaar is, dient de renale functie wekelijks gecontroleerd te worden (zie rubriek 4.5).
Bone effects:
5 Effecten op het bot:
In HIV infected patients, in a 144-week controlled clinical study that compared tenofovir disoproxil fumarate with stavudine in combination with lamivudine and efavirenz in antiretroviral-naïve patients, small decreases in bone mineral density of the hip and spine were observed in both treatment groups.
Tijdens een 144 weken durend gecontroleerd klinisch onderzoek onder met HIV geïnfecteerde patiënten, waarbij tenofovirdisoproxilfumaraat vergeleken werd met stavudine in combinatie met lamivudine en efavirenz bij nog niet eerder met antiretrovirale middelen behandelde patiënten, werd een kleine afname in de botmineraaldensiteit van de heup en de wervelkolom waargenomen in beide behandelingsgroepen.
The safety of tenofovir in patients with decompensated liver disease is being studied.
De veiligheid van tenofovir bij patiënten met gedecompenseerde leverziekte wordt nog onderzocht.
At present the safety in this patient population has not been thoroughly evaluated.
Op dit moment is de veiligheid bij deze patiëntenpopulatie niet grondig geëvalueerd.
No safety and efficacy data are available in liver transplant patients.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over de veiligheid en werkzaamheid bij patiënten die een levertransplantatie hebben ondergaan.
5 Exacerbations of hepatitis:
Exacerbaties van hepatitis:
Flares on treatment:
Opvlammingen tijdens de behandeling:
Spontaneous exacerbations in chronic hepatitis B are relatively common and are characterised by transient increases in serum ALT.
Spontane exacerbaties komen relatief vaak voor bij chronische hepatitis B en worden gekenmerkt door kortstondige verhogingen van serum-ALT.
After initiating antiviral therapy, serum ALT may increase in some patients as serum HBV DNA levels decline (see section 4.8).
Na het starten van een antivirale behandeling kan serum-ALT bij sommige patiënten toenemen, terwijl de serum- HBV DNA-spiegels dalen (zie rubriek 4.8).
Among tenofovir-treated patients on-treatment exacerbations typically occurred after 4-8 weeks of therapy.
Kenmerkend voor met tenofovir behandelde patiënten is dat exacerbaties tijdens de behandeling optraden na 4-8 weken therapieduur.
In patients with compensated liver disease, these increases in serum ALT are generally not accompanied by an increase in serum bilirubin concentrations or hepatic decompensation.
Bij patiënten met gecompenseerde leverziekte gaan deze verhogingen van serum-ALT over het algemeen niet gepaard met een verhoging van serumbilirubineconcentraties of leverdecompensatie.
Patients with cirrhosis may be at a higher risk for hepatic decompensation following hepatitis exacerbation, and therefore should be monitored closely during therapy.
Patiënten met cirrose kunnen na exacerbatie van hepatitis een verhoogd risico hebben op leverdecompensatie en dienen daarom tijdens de behandeling nauwlettend gecontroleerd te worden.
Flares after treatment discontinuation:
Opvlammingen na het stoppen van de behandeling:
Acute exacerbation of hepatitis has also been reported in patients who have discontinued hepatitis B therapy.
Acute exacerbatie van hepatitis is ook gemeld bij patiënten die gestopt zijn met de behandeling tegen hepatitis B.
Post-treatment exacerbations are usually associated with rising HBV DNA, and the majority appears to be self-limited.
Exacerbaties na behandeling worden doorgaans geassocieerd met stijgende HBV DNA-spiegels en de meeste lijken zelfbeperkend te zijn.
However, severe exacerbations, including fatalities, have been reported.
Er zijn echter ernstige exacerbaties gemeld, waaronder met fatale afloop.
Hepatic function should be monitored at repeated intervals with both clinical and laboratory follow-up for at least 6 months after discontinuation of hepatitis B therapy.
De leverfunctie dient met regelmatige tussenpozen te worden gecontroleerd middels klinisch vervolgonderzoek en laboratoriumonderzoek, gedurende ten minste 6 maanden na het stoppen met de behandeling van hepatitis B.
Liver flares are especially serious, and sometimes fatal in patients with decompensated liver disease.
Opvlammingen van de lever zijn bij patiënten met gedecompenseerde leverziekte bijzonder ernstig en soms fataal.
There are no data on the efficacy of tenofovir in patients co-infected with hepatitis C or D virus.
Er zijn geen gegevens over de werkzaamheid van tenofovir bij patiënten met gelijktijdige infectie met hepatitis-C- of -D-virus.
Co-infection with HIV-1 and hepatitis B:
Gelijktijdige infectie met HIV-1 en hepatitis B:
Due to the risk of development of HIV resistance, tenofovir disoproxil fumarate should only be used as part of an appropriate antiretroviral combination regimen in HIV/ HBV co-infected patients.
Vanwege het risico op het ontwikkelen van HIV-resistentie dient tenofovirdisoproxilfumaraat alleen te worden gebruikt als onderdeel van een geschikte antiretrovirale combinatietherapie bij patiënten met gelijktijdige HIV- en HBV-infectie.
Patients with pre-existing liver dysfunction including chronic active hepatitis have an increased frequency of liver function abnormalities during combination antiretroviral therapy and should be monitored according to standard practice.
Bij patiënten met reeds aanwezige leverdysfunctie waaronder chronische actieve hepatitis doen leverfunctieafwijkingen zich tijdens de antiretrovirale combinatietherapie in een hogere frequentie voor en deze patiënten moeten dan ook volgens de standaardmethoden worden gecontroleerd.
If there is evidence of worsening liver disease in such patients, interruption or discontinuation of treatment must be considered.
Er moet echter worden opgemerkt
However, it should be noted that increases of ALT can be part of HBV clearance during therapy with tenofovir, see above Exacerbations of hepatitis.
6 dat tijdens de behandeling met tenofovir toename van ALT onderdeel kan zijn van de klaring van HBV, zie hierboven Exacerbaties van hepatitis.
The preclinical and clinical data suggest that the risk of occurrence of lactic acidosis, a class effect of nucleoside analogues, is low for tenofovir disoproxil fumarate.
De preklinische en klinische gegevens laten vermoeden dat de kans op lactaatacidose, een groepseffect van nucleoside-analogen, met tenofovirdisoproxilfumaraat gering is.
However, as tenofovir is structurally related to nucleoside analogues, this risk cannot be excluded.
Aangezien tenofovir structureel verwant is aan nucleoside- analogen, kan dit risico echter niet uitgesloten worden.
Early symptoms (symptomatic hyperlactatemia) include benign digestive symptoms (nausea, vomiting and abdominal pain), non-specific malaise, loss of appetite, weight loss, respiratory symptoms (rapid and/ or deep breathing) or neurological symptoms (including motor weakness).
Eerste symptomen (symptomatische hyperlactatemie) omvatten goedaardige digestieve symptomen (misselijkheid, braken en abdominale pijn), niet-specifieke malaise, gebrek aan eetlust, gewichtsverlies, ademhalingssymptomen (snel en/of diep ademhalen) of neurologische symptomen (waaronder motorische zwakheid).
Treatment with nucleoside analogues should be discontinued in the setting of symptomatic hyperlactatemia and metabolic/ lactic acidosis, progressive hepatomegaly, or rapidly elevating aminotransferase levels.
De behandeling met nucleoside-analogen moet gestopt worden bij het optreden van symptomatische hyperlactatemie en metabole acidose/lactaatacidose, progressieve hepatomegalie of snel stijgende aminotransferasespiegels.
Lipodystrophy (lipoatrophy/ lipomatosis):
Lipodystrofie (lipoatrofie/lipomatose):
In HIV infected patients, combination antiretroviral therapy has been associated with the redistribution of body fat (lipodystrophy).
Bij met HIV geïnfecteerde patiënten is antiretrovirale combinatietherapie gepaard gegaan met de herverdeling van lichaamsvet (lipodystrofie).
The long-term consequences 6 of these events are currently unknown.
De consequenties daarvan op de lange termijn zijn onbekend.
However, 144-week clinical data from antiretroviral-naïve HIV infected patients indicate that the risk of lipodystrophy was lower with tenofovir disoproxil fumarate than with stavudine when administered with lamivudine and efavirenz.
De klinische gegevens van het 144 weken durende onderzoek onder met HIV geïnfecteerde patiënten die nog niet eerder met antiretrovirale middelen waren behandeld, wijzen er echter op dat de kans op lipodystrofie lager was bij tenofovirdisoproxilfumaraat dan bij stavudine wanneer toegediend met lamivudine en efavirenz.
Immune Reactivation Syndrome:
7 Immuunreactiveringssyndroom:
Relevant examples are cytomegalovirus retinitis, generalised and/ or focal mycobacterium infections, and Pneumocystis jiroveci pneumonia.
Relevante voorbeelden zijn cytomegalovirus retinitis, gegeneraliseerde en/of focale mycobacteriële infecties en Pneumocystis jiroveci pneumonie.
Based on the results of in vitro experiments and the known elimination pathway of tenofovir, the potential for CYP450 mediated interactions involving tenofovir with other medicinal products is low.
Op basis van de resultaten van in vitro experimenten en de bekende eliminatieweg van tenofovir is het potentieel voor CYP450-gemedieerde interacties van tenofovir met andere geneesmiddelen laag.
Concomitant use not recommended:
Gelijktijdig gebruik wordt afgeraden:
Viread should not be administered with any other medicinal products containing tenofovir disoproxil fumarate (Truvada or Atripla).
Viread dient niet te worden toegediend met andere geneesmiddelen die tenofovirdisoproxilfumaraat bevatten (Truvada of Atripla).
Viread should also not be administered concurrently with adefovir dipivoxil.
Viread dient ook niet gelijktijdig met adefovirdipivoxil te worden toegediend.
Co-administration of tenofovir disoproxil fumarate and didanosine is not recommended (see section 4.4 and Table 1).
Gelijktijdige toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat en didanosine wordt afgeraden (zie rubriek 4.4 en tabel 1).
7 Renally eliminated medicinal products:
Via de nieren uitgescheiden geneesmidelen:
Since tenofovir is primarily eliminated by the kidneys, co-administration of tenofovir disoproxil fumarate with medicinal products that reduce renal function or compete for active tubular secretion via transport proteins hOAT 1, hOAT 3 or MRP 4 (e. g. cidofovir) may increase serum concentrations of tenofovir and/ or the co-administered medicinal products.
Aangezien tenofovir voornamelijk via de nieren wordt uitgescheiden, kan gelijktijdige toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat met geneesmiddelen die de nierfunctie verminderen of concurreren voor actieve tubulaire secretie via transporteiwitten hOAT 1, hOAT 3 of MRP 4 (bijv. cidofovir) leiden tot een verhoging van de tenofovirconcentraties in serum en/of van de gelijktijdig toegediende geneesmiddelen.
Some examples include, but are not limited to, aminoglycosides, amphotericin B, foscarnet, ganciclovir, pentamidine, vancomycin, cidofovir or interleukin-2 (see section 4.4).
Enkele voorbeelden zijn aminoglycosiden, amfotericine B, foscarnet, ganciclovir, pentamidine, vancomycine, cidofovir of interleukine-2, maar dit is geen volledige opsomming (zie rubriek 4.4).
Given that tacrolimus can affect renal function, close monitoring is recommended when it is co-administered with tenofovir disoproxil fumarate.
Aangezien tacrolimus de nierfunctie kan aantasten, wordt nauwlettende observatie aanbevolen wanneer dit middel gelijktijdig met tenofovirdisoproxilfumaraat wordt toegediend.
Interactions between tenofovir disoproxil fumarate and protease inhibitors and antiretroviral agents other than protease inhibitors are listed in Table 1 below (increase is indicated as “↑”, decrease as “↓”, no change as “↔”, twice daily as “ b. i. d.”, and once daily as “ q. d.”).
Interacties tussen tenofovirdisoproxilfumaraat enerzijds en proteaseremmers en andere antiretrovirale middelen dan proteaseremmers anderzijds worden hieronder weergegeven in tabel 1 (een stijging wordt aangegeven als “↑”, een daling als “↓”, geen verandering als “↔”, tweemaal daags als “ b.i.d.” en eenmaal daags als “ q.d.”).
Table 1:
8 Tabel 1:
Interactions between tenofovir disoproxil fumarate and other medicinal products
Interacties tussen tenofovirdisoproxilfumaraat en andere geneesmiddelen
Medicinal product by
Geneesmiddel ingedeeld volgens
therapeutic areas
therapeutische gebieden
concerning
gelijktijdige toediening met
ANTI-INFECTIVES Antiretrovirals Protease inhibitors Atazanavir/ Ritonavir (300 q. d. / 100 q. d. / 300 q. d.)
Atazanavir/Ritonavir (300 q.d. / 100 q.d. / 300 q.d.)
No dose adjustment is recommended.
Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen.
The increased exposure of tenofovir could potentiate tenofovir associated adverse events, including renal disorders.
De verhoogde blootstelling aan tenofovir kan eventueel tenofovirgerelateerde bijwerkingen, waaronder nieraandoeningen, versterken.
Renal function should be closely monitored (see section 4.4).
De nierfunctie dient nauwlettend gecontroleerd te worden (zie rubriek 4.4).
Lopinavir/ Ritonavir (400 b. i. d. / 100 b. i. d. / 300 q. d.)
Lopinavir/Ritonavir (400 b.i.d. / 100 b.i.d. / 300 q.d.)
Lopinavir/ ritonavir:
Lopinavir/ritonavir:
No significant effect on lopinavir/ ritonavir PK parameters.
Geen significant effect op de farmacokinetische parameters van lopinavir/ritonavir.
Darunavir/ Ritonavir (300/ 100 b. i. d. / 300 q. d.) NRTIs
Darunavir/Ritonavir (300/100 b.i.d. / 300 q.d.)
No significant effect on darunavir/ ritonavir PK parameters.
Geen significant effect op de farmacokinetische parameters van darunavir/ritonavir.
Didanosine
9 NRTI’ s Didanosine
fumarate and didanosine results in a 40-60% increase in systemic exposure to didanosine that may increase the risk for didanosine-related adverse events.
Gelijktijdige toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat en didanosine resulteert in een stijging van de systemische blootstelling aan didanosine met 40-60%, waardoor het risico op didanosinegerelateerde bijwerkingen mogelijk toeneemt.
Co-administration of tenofovir disoproxil fumarate and didanosine at a dose of 400 mg daily has been associated with a significant decrease in CD4 cell count, possibly due to an intracellular interaction increasing phosphorylated (i. e. active) didanosine.
Gelijktijdige toediening van tenofovirdisoproxil- fumaraat en didanosine met een dosis van 400 mg per dag is gepaard gegaan met een significante afname van het aantal CD4-cellen, mogelijk veroorzaakt door een intracellulaire interactie die tot een stijging van gefosforyleerd (d.w.z. actief) didanosine leidt.
A decreased dosage of 250 mg didanosine co-administered with tenofovir disoproxil fumarate therapy has been associated with reports of high rates of virological failure within several tested combinations for the treatment of HIV-1 infection.
Een lagere dosering van 250 mg didanosine, gelijktijdig met tenofovirdisoproxilfumaraat toegediend, is gepaard gegaan met meldingen van een hoog percentage virologisch falen binnen verschillende geteste combinaties voor de behandeling van HIV-1-infectie.
tenofovir disoproxil fumarate and didanosine is not recommended (see section 4.4).
Gelijktijdige toediening van tenofovirdisoproxilfumaraat en didanosine wordt afgeraden (zie rubriek 4.4).
Tenofovir disoproxil fumarate should not be administered concurrently with adefovir dipivoxil (see section 4.4).
Tenofovirdisoproxilfumaraat dient niet gelijktijdig met adefovirdipivoxil te worden toegediend (zie rubriek 4.4).
No clinically significant pharmacokinetic interactions when tenofovir disoproxil fumarate was co-administered with entecavir.
Geen klinisch significante farmacokinetische interacties wanneer tenofovirdisoproxilfumaraat gelijktijdig werd toegediend met entecavir.
Studies conducted with other medicinal products:
Onderzoeken die zijn uitgevoerd met andere geneesmiddelen:
There were no clinically significant pharmacokinetic interactions when tenofovir disoproxil fumarate was co-administered with emtricitabine, lamivudine, indinavir, efavirenz, nelfinavir, saquinavir (ritonavir boosted), methadone, ribavirin, rifampicin, tacrolimus, or the hormonal contraceptive norgestimate/ ethinyl oestradiol.
Er waren geen klinisch significante farmacokinetische interacties wanneer tenofovirdisoproxilfumaraat gelijktijdig werd toegediend met emtricitabine, lamivudine, indinavir, efavirenz, nelfinavir, saquinavir (versterkt met ritonavir), methadon, ribavirine, rifampicine, tacrolimus of het hormonale anticonceptivum norgestimaat/ethinyloestradiol.
Tenofovir disoproxil fumarate must be taken with food, as food enhances the bioavailability of tenofovir (see section 5.2).
Tenofovirdisoproxilfumaraat moet samen met voedsel worden ingenomen, omdat daardoor de biobeschikbaarheid van tenofovir wordt verhoogd (zie rubriek 5.2).
Pregnancy For tenofovir disoproxil fumarate limited clinical data on exposed pregnancies are available.
Zwangerschap Er zijn voor tenofovirdisoproxilfumaraat beperkte klinische gegevens voorhanden over gevallen van gebruik tijdens de zwangerschap.
Animal studies do not indicate direct or indirect harmful effects of tenofovir disoproxil fumarate with respect to pregnancy, foetal development, parturition or postnatal development (see section 5.3).
Experimenteel onderzoek bij dieren wijst geen directe of indirecte schadelijke effecten van tenofovirdisoproxilfumaraat uit voor de zwangerschap, ontwikkeling van de foetus, de bevalling of de postnatale ontwikkeling (zie rubriek 5.3).
Tenofovir disoproxil fumarate should be used during pregnancy only if the potential benefit justifies the potential risk to the foetus.
10 Tenofovirdisoproxilfumaraat dient uitsluitend tijdens de zwangerschap gebruikt te worden, indien het mogelijke voordeel opweegt tegen het mogelijke risico voor de foetus.
Given that the potential risks to developing human foetuses are unknown, the use of tenofovir disoproxil fumarate in women of childbearing potential must be accompanied by the use of effective contraception.
Aangezien het mogelijke risico voor zich ontwikkelende menselijke foetussen niet bekend is, moet het gebruik van tenofovirdisoproxilfumaraat bij vruchtbare vrouwen vergezeld gaan met het gebruik van effectieve anticonceptie.
Lactation In animal studies it has been shown that tenofovir is excreted into milk.
Borstvoeding Experimenteel onderzoek bij dieren toont aan, dat tenofovir uitgescheiden wordt in de melk.
It is not known whether tenofovir is excreted in human milk.
Het is niet bekend of tenofovir wordt uitgescheiden in moedermelk.
Therefore, it is recommended that mothers being treated with tenofovir disoproxil fumarate do not breast-feed their infants.
Derhalve wordt aangeraden, dat moeders die met tenofovirdisoproxilfumaraat behandeld worden hun baby geen borstvoeding geven.
9 As a general rule, it is recommended that HIV and HBV infected women do not breast-feed their infants in order to avoid transmission of HIV and HBV to the infant.
Gewoonlijk is het raadzaam dat met HIV en HBV geïnfecteerde vrouwen hun baby geen borstvoeding geven, om het overdragen van HIV en HBV op de baby te voorkomen.
However, patients should be informed that dizziness has been reported during treatment with tenofovir disoproxil fumarate.
Patiënten dienen echter ingelicht te worden over het feit, dat er melding is gemaakt van duizeligheid tijdens behandeling met tenofovirdisoproxilfumaraat.
Assessment of adverse reactions from clinical study data is based on experience in two studies in 653 treatment-experienced patients receiving treatment with tenofovir disoproxil fumarate (n = 443) or placebo (n = 210) in combination with other antiretroviral medicinal products for 24 weeks and also in a double-blind comparative controlled study in which 600 treatment-naïve patients received treatment with tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) (n = 299) or stavudine (n = 301) in combination with lamivudine and efavirenz for 144 weeks.
De beoordeling van bijwerkingen uit gegevens van klinische onderzoeken is gebaseerd op ervaring in twee onderzoeken onder 653 eerder behandelde patiënten die gedurende 24 weken behandeld werden met tenofovirdisoproxilfumaraat (n = 443) of placebo (n = 210), in combinatie met andere antiretrovirale geneesmiddelen en ook in een dubbelblind vergelijkend gecontroleerd onderzoek waarin 600 nog niet eerder behandelde patiënten gedurende 144 weken behandeld werden met 245 mg tenofovirdisoproxil (als fumaraat) (n = 299) of stavudine (n = 301) in combinatie met lamivudine en efavirenz.
Approximately one third of patients can be expected to experience adverse reactions following treatment with tenofovir disoproxil fumarate in combination with other antiretroviral agents.
Er wordt verwacht dat ongeveer één derde van de patiënten bijwerkingen zal ervaren na behandeling met tenofovirdisoproxilfumaraat in combinatie met andere antiretrovirale geneesmiddelen.
These reactions are usually mild to moderate gastrointestinal events.
Gewoonlijk betreft het hierbij lichte tot matig-ernstige gastro-intestinale bijwerkingen.
The adverse reactions with suspected (at least possible) relationship to treatment are listed below by body system organ class and absolute frequency.
De bijwerkingen die vermoedelijk (of ten minste mogelijk) verband houden met de behandeling worden hierna genoemd per lichaamssysteem, orgaanklasse, en absolute frequentie.
Frequencies are defined as very common (≥ 1/ 10) or common (≥ 1/ 100, < 1/ 10).
De frequentie wordt gedefinieerd als zeer vaak (≥ 1/10) of vaak (≥ 1/100, < 1/10).
See also Post-marketing experience below.
Zie ook Post-marketing ervaring hieronder.
Very common: hypophosphataemia
Zeer vaak: hypofosfatemie
Very common: dizziness
Zeer vaak: duizeligheid
Very common: diarrhoea, vomiting, nausea Common: flatulence
Zeer vaak: diarree, braken, misselijkheid Vaak: flatulentie
Approximately 1% of tenofovir disoproxil fumarate-treated patients discontinued treatment due to the gastrointestinal events.
Ongeveer 1% van de patiënten behandeld met tenofovirdisoproxilfumaraat zijn met de behandeling gestopt in verband met de gastro-intestinale problemen.
Combination antiretroviral therapy has been associated with redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV patients including the loss of peripheral and facial subcutaneous fat, increased intra-abdominal and visceral fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump).
11 Antiretrovirale combinatietherapie is bij HIV-patiënten gepaard gegaan met een herverdeling van lichaamsvet (lipodystrofie), waaronder verlies van perifeer en faciaal subcutaan vet, toegenomen intra- abdominaal en visceraal vet, borsthypertrofie en accumulatie van dorsocervicaal vet (buffalo hump).
In a 144-week controlled clinical study in antiretroviral-naïve patients that compared tenofovir disoproxil fumarate with stavudine in combination with lamivudine and efavirenz, patients who received tenofovir disoproxil had a significantly lower incidence of lipodystrophy compared with patients who received stavudine.
In een 144 weken durend gecontroleerd klinisch onderzoek onder patiënten die nog niet eerder met antiretrovirale middelen waren behandeld, waarbij tenofovirdisoproxilfumaraat vergeleken werd met stavudine in combinatie met lamivudine en efavirenz, hadden patiënten die tenofovirdisoproxil kregen een significant lagere incidentie van lipodystrofie vergeleken met patiënten die stavudine kregen.
The tenofovir disoproxil fumarate arm also had significantly smaller mean increases in fasting triglycerides and total cholesterol than the comparator arm.
De groep die tenofovirdisoproxilfumaraat kreeg, had tevens significant kleinere gemiddelde verhogingen in nuchtere triglyceriden en nuchter totaal cholesterol dan de groep waarmee vergeleken werd.
10 Cases of osteonecrosis have been reported, particularly in patients with generally acknowledged risk factors, advanced HIV disease or long-term exposure to combination antiretroviral therapy (CART).
Er zijn gevallen van osteonecrose gemeld, vooral bij patiënten met algemeen erkende risicofactoren, voortgeschreden HIV-infectie of langdurige blootstelling aan antiretrovirale combinatietherapie (CART).
Assessment of adverse reactions from clinical study data is based on experience in two double-blind comparative controlled studies in which 641 patients with chronic hepatitis B and compensated liver disease received treatment with tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) daily (n = 426) or adefovir dipivoxil 10 mg daily (n = 215) for 48 weeks.
De beoordeling van bijwerkingen uit gegevens van klinische onderzoeken is gebaseerd op ervaringen uit twee dubbelblinde vergelijkende gecontroleerde onderzoeken waarin 641 patiënten met chronische hepatitis B en gecompenseerde leverziekte gedurende 48 weken werden behandeld met dagelijks 245 mg tenofovirdisoproxil (als fumaraat) (n = 426) of met dagelijks 10 mg adefovirdipivoxil (n = 215).
The adverse reactions with suspected (at least possible) relationship to treatment are listed below by body system organ class and frequency.
De bijwerkingen die vermoedelijk (of ten minste mogelijk) verband houden met de behandeling worden hierna genoemd per lichaamssysteem, orgaanklasse en frequentie.
Frequencies are defined as common (≥ 1/ 100, < 1/ 10).
De frequentie wordt gedefinieerd als vaak (≥ 1/100, < 1/10).
Common: diarrhoea, vomiting, abdominal pain, nausea, abdominal distension, flatulence
Vaak: diarree, braken, abdominale pijn, misselijkheid, opgezette buik, flatulentie
ALT increase
Vaak: verhoogde ALT-waarden
Common: fatigue
Vaak: vermoeidheid
Exacerbations during treatment:
Exacerbaties tijdens de behandeling:
In studies with nucleoside-naïve patients, on-treatment ALT elevations > 10 times ULN (upper limit of normal) and > 2 times baseline occurred in 2.6% of tenofovir disoproxil fumarate-treated patients versus 1.9% of adefovir dipivoxil-treated patients.
Tijdens onderzoeken onder patiënten die nog niet eerder met nucleosiden waren behandeld, kwamen tijdens de behandeling verhogingen van ALT > 10 maal ULN (upper limit of normal, bovengrens van het normale bereik) en > 2 maal de uitgangswaarde voor bij 2,6% van de patiënten behandeld met tenofovirdisoproxilfumaraat versus 1,9% van de patiënten behandeld met adefovirdipivoxil.
Among tenofovir disoproxil fumarate-treated patients, on-treatment ALT elevations had a median time to onset of 8 weeks, resolved with continued treatment, and, in a majority of cases, were associated with a ≥ 2 log10 copies/ ml reduction in viral load that preceded or coincided with the ALT elevation.
Onder de patiënten die werden behandeld met tenofovirdisoproxilfumaraat hadden de verhogingen van ALT tijdens de behandeling een mediane tijd tot verschijning van 8 weken, de verhogingen verdwenen bij voortgezette behandeling en waren in de meeste gevallen geassocieerd met een afname van de virusbelasting met ≥ 2 log10 kopieën/ml, die voorafging aan of gelijktijdig optrad met de verhoging van ALT.
Periodic monitoring of hepatic function is recommended during treatment.
Periodieke controle van de leverfunctie tijdens de behandeling wordt aangeraden.
In addition to adverse reaction reports from clinical studies the following possible adverse reactions have also been identified during post-marketing safety surveillance of tenofovir disoproxil fumarate.
Naast de meldingen van bijwerkingen uit klinische onderzoeken, zijn de volgende mogelijke bijwerkingen ook vastgesteld tijdens post-marketing bewaking met betrekking tot de veiligheid van tenofovirdisoproxilfumaraat.
Frequencies are defined as rare (≥ 1/ 10,000, < 1/ 1,000) or very rare (< 1/ 10,000) including isolated reports.
Omdat
Because these events have been reported voluntarily from a population of unknown size, estimates of frequency cannot always be made.
12 deze bijwerkingen op vrijwillige basis zijn gemeld uit een populatie van onbekende grootte kunnen niet altijd schattingen van de frequentie worden gemaakt.
Rare: lactic acidosis Not known: hypokalaemia
Zelden: lactaatacidose Niet bekend: hypokaliëmie
Rare: pancreatitis
Zelden: pancreatitis
Rare: increased transaminases Very rare: hepatitis Not known: hepatic steatosis
Zelden: verhoogde transaminasen Zeer zelden: hepatitis Niet bekend: hepatische steatosis
Rare: rash
Zelden: uitslag
11 Musculoskeletal and connective tissue disorders:
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen:
Not known: rhabdomyolysis, osteomalacia (manifested as bone pain and infrequently contributing to fractures), muscular weakness, myopathy
Niet bekend: rabdomyolyse, osteomalacie (die zich manifesteert als botpijn en zelden bijdraagt aan het ontstaan van fracturen), spierzwakte, myopathie
Rare: acute renal failure, renal failure, proximal renal tubulopathy (including Fanconi syndrome), increased creatinine Very rare: acute tubular necrosis Not known: nephritis (including acute interstitial nephritis), nephrogenic diabetes insipidus
Zelden: acuut nierfalen, nierfalen, proximale niertubulopathie (waaronder syndroom van Fanconi), verhoogde creatinine Zeer zelden: acute tubulaire necrose Niet bekend: nefritis (waaronder acute interstitiële nefritis), nefrogene diabetes insipidus
Very rare: asthenia
Zeer zelden: asthenie
If overdose occurs the patient must be monitored for evidence of toxicity (see sections 4.8 and 5.3), and standard supportive treatment applied as necessary.
Bij een overdosis moet de patiënt op tekenen van toxiciteit (zie rubrieken 4.8 en 5.3) gecontroleerd worden, en waar nodig ondersteunende standaardbehandeling toegepast worden.
Tenofovir can be removed by haemodialysis; the median haemodialysis clearance of tenofovir is 134 ml/ min.
Tenofovir kan worden verwijderd door middel van hemodialyse; de mediane hemodialyseklaring van tenofovir is 134 ml/min.
The elimination of tenofovir by peritoneal dialysis has not been studied.
Er is geen onderzoek verricht met betrekking tot de eliminatie van tenofovir door middel van peritoneale dialyse.
Mechanism of action:
13 Werkingsmechanisme:
Tenofovir disoproxil fumarate is the fumarate salt of the prodrug tenofovir disoproxil.
Tenofovirdisoproxilfumaraat is het fumaraatzout van de prodrug tenofovirdisoproxil.
Tenofovir disoproxil is absorbed and converted to the active substance tenofovir, which is a nucleoside monophosphate (nucleotide) analogue.
Tenofovirdisoproxil wordt geabsorbeerd en omgezet in de werkzame stof tenofovir, een nucleoside-monofosfaat (nucleotide) analoog.
Tenofovir is then converted to the active metabolite, tenofovir diphosphate, an obligate chain terminator, by constitutively expressed cellular enzymes.
Daarna wordt tenofovir omgezet in de actieve metaboliet, tenofovirdifosfaat, een essentiële terminator van DNA-ketens, door constitutief tot expressie gebrachte cellulaire enzymen.
Tenofovir diphosphate has an intracellular half-life of 10 hours in activated and 50 hours in resting peripheral blood mononuclear cells (PBMCs).
Tenofovirdifosfaat heeft een intracellulaire halfwaardetijd van 10 uur in geactiveerde en van 50 uur in rustende perifere mononucleaire bloedcellen (PBMC’ s).
Tenofovir diphosphate inhibits HIV-1 reverse transcriptase and the HBV polymerase by direct binding competition with the natural deoxyribonucleotide substrate and, after incorporation into DNA, by DNA chain termination.
Tenofovirdifosfaat remt HIV-1-reverse transcriptase en HBV-polymerase door directe bindingscompetitie met het natuurlijke deoxyribonucleotide-substraat en, na incorporatie in DNA, door het beëindigen van de DNA-keten.
Tenofovir diphosphate is a weak inhibitor of cellular polymerases α, β, and γ.
Tenofovirdifosfaat is een zwakke remmer van cellulaire polymerasen α, β en γ.
At concentrations of up to 300 µmol/ l, tenofovir has also shown no effect on the synthesis of mitochondrial DNA or the production of lactic acid in in vitro assays.
In concentraties van maximaal 300 µmol/l heeft tenofovir evenmin effect getoond op de synthese van mitochondriaal DNA of de productie van melkzuur in in vitro bepalingen.
Data pertaining to HIV:
Gegevens met betrekking tot HIV:
HIV antiviral activity in vitro:
Antivirale werking tegen HIV in vitro:
The concentration of tenofovir required for 50% inhibition (EC50) of the wild-type laboratory strain HIV-1IIIB is 1-6 µmol/ l in lymphoid cell lines and 1.1 µmol/ l against primary HIV-1 subtype B isolates in PBMCs.
De tenofovirconcentratie die nodig is voor 50% remming (EC50) van de wild-type laboratoriumstam HIV-1IIIB is 1-6 µmol/l in lymfoïde cellijnen en 1,1 µmol/l tegen primaire HIV-1 subtype B-isolaten in PBMC’ s.
Tenofovir is also active against HIV-1 subtypes A, C, D, E, F, G, and O and against HIVBaL in primary monocyte/ macrophage cells.
Tenofovir is ook werkzaam tegen HIV-1 subtypes A, C, D, E, F, G en O en tegen HIVBaL in primaire monocyt/macrofaagcellen.
Tenofovir shows activity in vitro against HIV-2, with an EC50 of 4.9 µmol/ l in MT-4 cells.
Tenofovir is in vitro actief tegen HIV-2, met een EC50 van 4,9 µmol/l in MT-4 cellen.
Strains of HIV-1 with reduced susceptibility to tenofovir and a K65R mutation in reverse transcriptase have been selected in vitro and in some patients (see Clinical results).
Stammen van HIV-1 met een verminderde gevoeligheid voor tenofovir en een K65R mutatie in reverse transcriptase werden in vitro en bij sommige patiënten (zie Klinische resultaten) geselecteerd.
Tenofovir 12 disoproxil fumarate should be avoided in antiretroviral experienced patients with strains harbouring the K65R mutation (see section 4.4).
Tenofovirdisoproxilfumaraat dient vermeden te worden bij reeds eerder met antiretrovirale middelen behandelde patiënten met stammen die de K65R mutatie bevatten (zie rubriek 4.4).
Clinical studies in treatment-experienced patients have assessed the anti-HIV activity of tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) against strains of HIV-1 with resistance to nucleoside inhibitors.
Tijdens klinische onderzoeken onder patiënten die al eerder waren behandeld, werd de anti-HIV-werking van tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) tegen stammen van HIV-1 met resistentie tegen nucleosideremmers bestudeerd.
The results indicate that patients whose HIV expressed 3 or more thymidine-analogue associated mutations (TAMs) that included either the M41L or L210W reverse transcriptase mutation showed reduced response to tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) therapy.
De resultaten geven aan dat patiënten bij wie het HIV drie of meer thymidine-analoog geassocieerde mutaties (Thymidine-analogue Associated Mutations, TAMs) tot expressie bracht, waaronder ofwel de M41L of de L210W mutatie in het reverse transcriptase, een verminderde respons vertoonden op de behandeling met tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat).
Clinical results:
Klinische resultaten:
The effects of tenofovir disoproxil fumarate in treatment-experienced and treatment-naïve HIV-1 infected adults have been demonstrated in trials of 48 weeks duration in treatment-experienced HIV-1 infected adults.
De effecten van tenofovirdisoproxilfumaraat bij reeds eerder behandelde en nog niet eerder behandelde volwassenen die geïnfecteerd zijn met HIV-1, zijn aangetoond tijdens onderzoeken met een duur van 48 weken.
In study GS-99-907, 550 treatment-experienced patients were treated with placebo or tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) for 24 weeks.
Tijdens onderzoek GS-99-907 kregen 550 eerder behandelde patiënten gedurende 24 weken placebo of 245 mg tenofovirdisoproxil (als fumaraat).
The mean baseline CD4 cell count was 427 cells/ mm3, the mean baseline plasma HIV-1 RNA was 3.4 log10 copies/ ml (78% of patients had a viral load of < 5,000 copies/ ml) and the mean duration of prior HIV treatment was 5.4 years.
De gemiddelde uitgangswaarde van de CD4-telling was 427 cellen/mm3, de gemiddelde uitgangswaarde van het plasma HIV-1 RNA was 3,4 log10 kopieën/ml (78% van de patiënten had een virusbelasting van < 5.000 kopieën/ml), en de gemiddelde duur van eerdere HIV-behandeling 5,4 jaar.
Baseline genotypic analysis of HIV isolates from 253 patients revealed that 94% of patients had HIV-1 resistance mutations associated with nucleoside reverse transcriptase inhibitors, 58% had mutations associated with protease inhibitors and 48% had mutations associated with non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors.
Uit genotype-analyse van HIV-isolaten van 253 patiënten bij aanvang van het onderzoek bleek 94% van de patiënten HIV-1-resistentiemutaties te hebben welke in verband gebracht werden met nucleoside reverse transcriptase-remmers, 58% had mutaties veroorzaakt door proteaseremmers, en 48% mutaties door niet-nucleoside reverse transcriptase- remmers.
At week 24 the time-weighted average change from baseline in log10 plasma HIV-1 RNA levels (DAVG24) was -0.03 log10 copies/ ml and -0.61 log10 copies/ ml for the placebo and tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) recipients (p < 0.0001).
In week 24 bedroegen de veranderingen vanaf de uitgangswaarde in de tijdgewogen gemiddelde waarden van de log10 plasma HIV-1 RNA-spiegels (DAVG24) respectievelijk -0,03 log10 kopieën/ml en -0,61 log10 kopieën/ml voor de placebogroep en de groep die 245 mg tenofovirdisoproxil (als fumaraat) kreeg (p < 0,0001).
A statistically significant difference in favour of tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) was seen in the time-weighted average change from baseline at week 24 (DAVG24) for CD4 count (+13 cells/ mm3 for tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) versus -11 cells/ mm3 for placebo, p-value = 0.0008).
Er werd een statistisch significant verschil ten gunste van 245 mg tenofovirdisoproxil (als fumaraat) gezien in de verandering vanaf de uitgangswaarde in de tijdgewogen gemiddelde waarde in week 24 (DAVG24) voor de CD4-telling (+13 cellen/mm3 voor 245 mg tenofovirdisoproxil (als fumaraat) versus -11 cellen/mm3 voor placebo, p = 0,0008).
The antiviral response to tenofovir disoproxil fumarate was durable through 48 weeks (DAVG48 was -0.57 log10 copies/ ml, proportion of patients with HIV-1 RNA below 400 or 50 copies/ ml was 41% and 18% respectively).
De antivirale respons op tenofovirdisoproxilfumaraat hield 48 weken aan (DAVG48 was -0,57 log10 kopieën/ml, het aandeel van patiënten met HIV-1 RNA beneden 400 of 50 kopieën/ml was
Eight (2%) tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) treated patients developed the K65R mutation within the first 48 weeks.
Bij acht (2%) patiënten die met 245 mg tenofovirdisoproxil (als fumaraat) werden behandeld, ontstond de K65R mutatie binnen de eerste 48 weken.
The 144-week, double-blind, active controlled phase of study GS-99-903 evaluated the efficacy and safety of tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) versus stavudine when used in combination with lamivudine and efavirenz in HIV-1 infected patients naïve to antiretroviral therapy.
De 144 weken durende, dubbelblinde, actief gecontroleerde fase van het onderzoek GS-99-903 bestudeerde de werkzaamheid en veiligheid van tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) versus stavudine, indien gebruikt in combinatie met lamivudine en efavirenz bij met HIV-1 geïnfecteerde patiënten die nog niet eerder een antiretrovirale behandeling hebben gehad.
The mean baseline CD4 cell count was 279 cells/ mm3, the mean baseline plasma HIV-1 RNA was 4.91 log10 copies/ ml, 19% of patients had symptomatic HIV-1 infection and 18% had AIDS.
De gemiddelde uitgangswaarde van de CD4-cel-telling was 279 cellen/mm3, de gemiddelde uitgangswaarde van het plasma HIV-1 RNA was 4,91 log10 kopieën/ml, 19% van de patiënten had een symptomatische HIV-1 infectie en 18% had AIDS.
Patients were stratified by baseline HIV-1 RNA and CD4 count.
Patiënten werden gestratificeerd op uitgangswaarde van HIV-1 RNA en CD4-telling.
Forty-three percent of patients had baseline viral loads > 100,000 copies/ ml and 39% had CD4 cell counts < 200 cells/ ml.
43% van de patiënten had een uitgangswaarde voor virusbelastingen > 100.000 kopieën/ml en 39% had CD4-cel-tellingen < 200 cellen/ml.
By intent to treat analysis (Missing data and switch in antiretroviral therapy (ART) considered as failure), the proportion of patients with HIV-1 RNA below 400 copies/ ml and 50 copies/ ml at 48 weeks of treatment was 80% and 76% respectively in the tenofovir disoproxil 245 mg (as fumarate) arm, compared to 84% and 80% in the stavudine arm.
76% was in de groep die tenofovirdisoproxil 245 mg (als fumaraat) kreeg, vergeleken met 84% en 80% in de groep die stavudine kreeg.