๏	 บัดนั้น	ฝ่ายขุนอาชาชาญสมร
ควบขับรีบเร่งอัสดร	ไปนครอยุธยาเวียงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงลงจากพาชี	เข้าหาเสนีผู้ใหญ่
แจ้งความตามข้อรับสั่งใช้	แล้วส่งให้ซึ่งราชสารา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุมันตันผู้มียศถา
แจ้งข่าวเร่าร้อนในวิญญาณ์	ก็พากันเข้าสู่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ต่างตนน้อมเศียรอภิวาทน์	พระตรีภูวนาถรังสรรค์
ทูลว่าอสุรคนธรรพ์	มันยกพหลพลมาร
ตั้งอยู่ปลายแดนนคเรศ	จะเข้าปล้นไกยเกษราชฐาน
พระอัยกาผู้ปรีชาชาญ	บรรหารให้ขุนอัสดร
นำเอาพระราชสารา	มาถวายบาทบงสุ์พระทรงศร
ทูลแล้วคลี่สารสุนทร	ชุลีกรอ่านไปทันที ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ศุภลักษณ์ราชสารา	องค์พระอัยกาเรืองศรี
ผู้ดำรงไพร่ฟ้าประชาชี	ในที่ไกยเกษกรุงไกร
อวยพรมาถึงพระนเรศ	อันทรงเดชฟากฟ้าดินไหว
เป็นที่พึ่งอับเข็ญให้เย็นใจ	ทั่วไปทั้งไตรโลกา
บัดนี้มีราชภัยพาล	ชื่อคนธรรพ์มารยักษา
ยกหมู่จตุรงคโยธา	มาเข่นฆ่ารบรุกเอาธานี
อันตัวอัยกาชรานัก	สุดที่จะโหมหักยักษี
ทั้งเสนาไพร่ฟ้าประชาชี	มีแต่สลดระทดใจ
ขอเอาเดชาพระอวตาร	มาสังหารกุมภัณฑ์ซึ่งหยาบใหญ่
อันมหาไกยเกษกรุงไกร	ก็จะได้เป็นสุขด้วยนัดดา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระหริวงศ์องค์นารายณ์นาถา
แจ้งสารสมเด็จพระอัยกา	โกรธาดั่งหนึ่งเพลิงพิษ
เหม่เหม่ดูดู๋อ้ายคนธรรพ์	มันหยาบช้าโมหันธ์ทุจริต
นานแล้วศรกูผู้มีฤทธิ์	มิได้กินโลหิตอสุรี
ตรัสพลางสั่งสองวรนุช	พระพรตพระสัตรุดเรืองศรี
อันการสงครามครั้งนี้	พี่จะให้หลานรักไปชิงชัย
ตัวเจ้าพี่น้องทั้งสององค์	เป็นจอมจตุรงค์ทัพใหญ่
พระมงกุฎผู้ปรีชาไว	ให้เป็นกองขันอันศักดา
ฝ่ายว่าเจ้าลบกุมาร	คุมพลทวยหาญเป็นทัพหน้า
ยกไปล้างพวกพาลา	ที่มันหยาบช้าราวี
ให้ปรากฏพระเกียรติยศไว้	ตามในสุริย์วงศ์เรืองศรี
ฝ่ายพญาอนุชิตผู้ฤทธี	ขุนกระบี่จงเร่งรีบจร
ไปยังขีดขินชมพู	เกณฑ์หมู่ทวยหาญชาญสมร
ทั้งพลอสุราพลากร	ทั่วทุกพระนครให้ยกมา ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจกล้า
รับสั่งถวายบังคมลา	ออกมาจากท้องพระโรงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ทำอำนาจผาดแผลงสำแดงฤทธิ์	ทั่วทั้งทศทิศหวาดไหว
ถีบทะยานผ่านฟ้าด้วยว่องไว	ตรงไปขีดขินธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	ทูลองค์สุครีพกระบี่ศรี
ตามข้อรับสั่งพระจักรี	ถ้วนถี่เสร็จสิ้นทุกประการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	จึ่งองค์โอรสพระสุริย์ฉาน
ได้แจ้งรับสั่งพระอวตาร	ก็ให้เกณฑ์ทหารทุกกรุงไกร
พร้อมทั้งยักษาพานรินทร์	จะเดินนํ้าดำดินก็ย่อมได้
แน่นนันต์นับด้วยสมุทรไท	ก็ยกไปอยุธยาธานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งหยุดพลหาญ	นอกปราการตามแนววารีศรี
ก็พากันขึ้นเฝ้าพระจักรี	ยังที่พระโรงรัตนา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ต่างบังคมทูลกำหนดพล	ต่างตนต่างขันอาสา
ขอสังหารผลาญพวกพาลา	มิให้เคืองบาทาพระทรงฤทธิ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์พระหริรักษ์จักรกฤษณ์
ได้ฟังชื่นชมด้วยสมคิด	จึ่งมีประกาศิตตรัสไป
ดูก่อนโอรสพระสุริยน	จงจัดพลโดยกระบวนพยุห์ใหญ่
ตั้งตามตำรับทัพชัย	จะยกไปแต่รุ่งราตรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาไวยวงศากระบี่ศรี
รับสั่งสมเด็จพระจักรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จัดพวกพหลพลรบ	เข้ากองพระลบทัพหน้า
ล้วนเหล่าชมพูนครา	แกล้วกล้าฮึกหาญชำนาญยุทธ์
อันพลขีดขินเวียงชัย	อยู่ในกองทัพพระมงกุฎ
กองหลวงพื้นพวกมนุษย์	คาดตะกรุดใส่เครื่องคงทน
อันยักษาลงกามลิวัน	ตรวจกันเอิกเกริกกุลาหล
องค์พระสัตรุดฤทธิรณ	เป็นจอมพลรั้งท้ายพลากร
ล้วนถืออาวุธหอกดาบ	ปืนยากำซาบธนูศร
ตั้งโดยพยุหบาตรเสด็จจร	ซับซ้อนตามแถวรัถยา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สี่กษัตริย์สุริย์วงศ์นาถา
ครั้นเสร็จซึ่งจัดโยธา	เสด็จมาเข้าที่สนานกาย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ไขท่อธารทิพย์สุหร่ายรัตน์	สี่กษัตริย์สระสรงกระแสสาย
ทรงสุคนธ์ปนละอองทองพราย	สนับเพลาพลอยรายสามชั้น
สองพระอาผ้าจักรพรรดิทรง	กระหนกหงส์เกี้ยวกรองทองคั่น
สองกุมารม่วงตองท้องพัน	ชายไหวกุดั่นชายแครง
ต่างทรงฉลององค์พระกรน้อย	พื้นตาดดวงลอยเครือแย่ง
สังวาลสามสายลายแทง	ทับทรวงเพชรแดงตาบทิศ
ทองกรพาหุรัดนาคี	ธำมรงค์พลอยมณีโลหิต
พระอาทรงมงกุฎชวลิต	ดอกไม้ทิศเกี้ยวเพชรกุมารทรง
ต่างขัดพระขรรค์แล้วจับศร	กรายกรย่างเยื้องดำเนินหงส์
งามสง่างามฉวีทั้งสี่องค์	มาเฝ้าเบื้องบาทบงสุ์พระจักรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี
สถิตเหนือแท่นแก้วรูจี	กับสามพระชนนีวิลาวัณย์
ต่างสวมกอดสองกุมารา	จุมพิตพักตราแล้วรับขวัญ
จึ่งอำนวยอวยชัยพร้อมกัน	ซึ่งจะไปโรมรันด้วยพวกภัย
ทั้งสี่องค์จงทรงศักดาฤทธิ์	ใครอย่าต่อศรสิทธิ์ของเจ้าได้
ให้ภิญโญยศปรากฏไป	ทั้งในโลกาธาตรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สี่กษัตริย์สุริย์วงศ์เรืองศรี
ต่างน้อมเศียรศิโรโมลี	รับพรสวัสดีด้วยปรีดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมีเยาวยอดเสน่หา
อาลัยในองค์พระลูกยา	จึ่งมีวาจาตรัสไป
ดูก่อนพระพรตพระสัตรุด	เจ้าผู้ฤทธิรุทรแผ่นดินไหว
อันสองนัดดาดวงใจ	ไม่เคยชิงชัยด้วยไพรี
ประการหนึ่งก็ยังเยาว์เบาคิด	ซึ่งจะเข้าต่อฤทธิ์ยักษี
พี่ขอฝากไปใต้ธุลี	พ่อทั้งสองนี้จงเมตตา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสัตรุดกนิษฐา
ได้ฟังเสาวนีย์นางกัลยา	กราบกับบาทาแล้วทูลไป
พระผู้มารดาไตรภพ	อย่าปรารภพระทัยหม่นไหม้
อันสองพระกุมารชาญชัย	ไว้นักงานน้องทั้งสองนี้
ทูลแล้วต่างลาบาทบงสุ์	หกกษัตริย์สุริย์วงศ์เรืองศรี
สี่องค์ย่างเยื้องจรลี	มาทรงรถมณีพรรณราย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	รถเอยสี่รถทรง	ดุมวงดูแววจำรัสฉาย
กงครํ่ากำเครือจำหลักลาย	ภาพรายพื้นรอบบัลลังก์ลอย
ลวดกระจังลายกระจ่างหว่างกระจก	แก้วกระหนาบกาบกระหนกตาอ้อย
บุษบกบันสะบัดประดับพลอย	ชั้นเหมช่อห้อยอลงกรณ์
เทียมสินธพสี่ทั้งสี่รถ	มีพยศแม้นพญาไกรสร
สารถีสำทับขับจร	เครื่องสูงสลอนสลับกัน
ปี่ฆ้องเป่าขานประสานสังข์	กลองดังกลางดงครื้นครั่น
ผงคลีพัดคลุ้มชอุ่มควัน	กงเลื่อนก้องลั่นพันลึก
ยักษ์ลิงแยกเหล่าเป็นหมวดกอง	โลดโผนลำพองคะนองศึก
พลหาญพวกแห่โห่ฮึก	คึกคึกขับแข่งกันรีบไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงปลายแดนไกยเกษ	พบชาวนคเรศน้อยใหญ่
แจ้งเหตุว่าเสียเวียงชัย	พระอัยกาหนีจากพระนคร
ยิ่งแสนสลดระทดจิต	ดั่งหนึ่งต้องพิษแสงศร
มิได้พักพวกพลากร	รีบร้อนมาในพนาลี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ยังทางอีกพักม้าหนึ่ง	จะถึงนิเวศน์บุรีศรี
จึ่งหยุดพหลโยธี	ในที่ชัยภูมิอันโอฬาร์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุครีพผู้มียศถา
จึ่งกะเกณฑ์ให้ตั้งพลับพลา	แทบท่าชายป่าพนาดร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลคนธรรพ์ชาญสมร
พากันออกจากพระนคร	ซอกซอนหากินทุกวัน
เที่ยวจับหมูไก่วัวควาย	ไพร่นายโห่ร้องเสียงสนั่น
ผูกมัดหาบหามตามกัน	สำรวลสรวลสันต์เดินมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายกระบี่กองตระเวนทัพหน้า
แลไปตามแถวมรคา	เห็นพวกอสุราสาธารณ์
ต่างตนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน	มือคันเขม้นจะสังหาร
กรูกันเผ่นโผนโจนทะยาน	เข้าไล่รอนราญเป็นโกลี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พวกพลคนธรรพ์ยักษี
ไม่ทันรู้ตัวก็เสียที	แตกหนีกระจัดพลัดพราย
บ้างทิ้งมีดพร้าหาบคอน	อาวุธกับกรก็ตกหาย
บ้างบาดบ้างเจ็บบ้างตาย	ไพร่นายอุตลุดวุ่นไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นมาพ้นพวกวานร	เหนื่อยพักหอบถอนใจใหญ่
แอบดูรู้ว่าทัพชัย	ก็เข้าไปในราชธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	องค์ท้าวคนธรรพ์ยักษี
ทูลว่ามีราชไพรี	มาตั้งทัพอยู่ที่อรัญวา
ตัวนายนั้นเป็นมนุษย์	พลยุทธ์วานรกับยักษา
มากมายพ้นที่จะคณนา	ได้รบกับข้าบทมาลย์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวคนธรรพ์นุราชใจหาญ
แจ้งว่ามีศึกมารอนราญ	ตบหัตถ์ฉัดฉานแล้วตรัสไป
แต่เรายกมาถึงธานี	ใครจะต่อฤทธีก็หาไม่
มิได้สนุกสบายใจ	ทีนี้จะได้เห็นกัน
ตัวกูก็ทรงอานุภาพ	ปราบราบทั่วภพจบสวรรค์
ทำไมกับมนุษย์เท่าแมงวัน	มันจะครั่นฝีมือเมื่อไรมี
ว่าพลางก็ทางสัพยอก	เย้าหยอกฝูงนางสาวศรี
ผัวเจ้ายกทัพมาราวี	น่ากลัวฤทธีเป็นพ้นไป
ตรัสแล้วเข้าห้องไสยาสน์	สมสวาทเชยชิดพิสมัย
ฝ่ายฝูงอนงค์นางใน	ก็จำใจบำเรอขุนมาร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นพระสุริยาเรืองรอง	แสงทองพรรณรายฉายฉาน
เสด็จจากห้องแก้วอลงการ	ออกหมู่ทหารโยธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
ไสยาสน์ในราษราตรี	ยังที่สุวรรณพลับพลา
ตริการจะสังหารชีวัน	แก้แค้นคนธรรพ์ยักษา
ทั้งคะนึงถึงองค์พระอัยกา	ไม่รู้ว่าจะไปแห่งใด
แม้นหลานอยู่รองบทมาลย์	เผ่าพาลหรือจะดูหมิ่นได้
จะผลาญเสียด้วยพระแสงศรชัย	ให้บรรลัยทั้งพวกพลากร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	แต่ผุดลุกผุดนั่งไม่ไสยาสน์	จนภาณุมาศเยี่ยมยอดสิงขร
ก็สระสรงทรงทิพย์อาภรณ์	บทจรออกหน้าพลับพลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พร้อมหมู่ทหารชำนาญยุทธ์	นับสมุทรแน่นนันต์ซ้ายขวา
จึ่งมีพระราชบัญชา	ปรึกษาการณรงค์ชิงชัย
อันซึ่งคนธรรพ์ขุนยักษ์	ฮึกฮักอหังการ์หยาบใหญ่
ยกพวกพหลพลไกร	มาปล้นเอาไกยเกษธานี
องค์พระหริวงศ์ทรงยศ	ให้ราชโอรสทั้งสองศรี
มาสังหารผลาญหมู่อสุรี	ให้มีเกียรติไว้ในโลกา
จะยกโยธาพลากร	เข้าไล่ราญรอนเข่นฆ่า
ให้สิ้นพวกพาลอสุรา	หรือว่าจะเป็นประการใด ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ท้าวพญาวานรน้อยใหญ่
ฟังราชบัญชาภูวไนย	บังคมไหว้แล้วปรึกษากัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เห็นพร้อมแล้วทูลบาทบงสุ์	น้องพระหริวงศ์รังสรรค์
ซึ่งจะยกทวยหาญเข้าโรมรัน	ฆ่ามันก็จะได้ดั่งบัญชา
แต่ว่าไม่เป็นเกียรติยศ	ปรากฏพระเดชไปภายหน้า
ขอให้ทหารผู้ศักดา	ไปเจรจาโดยธรรมประเพณี
แม้นมาตรตัวมันจะดันดึง	แข็งขึงต่อเบื้องบทศรี
จึ่งยกโยธาเข้าราวี	ไล่ล้างอสุรีให้แหลกลาญ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังเห็นชอบทุกประการ	ผ่านฟ้าจึ่งมีบัญชา
ดูก่อนศรีชามพูวราช	ท่านผู้องอาจแกล้วกล้า
จงไปสื่อสารอสุรา	ดูทีมันจะว่าประการใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาชามพูวราชทหารใหญ่
ก้มเกล้ารับสั่งพระภูวไนย	บังคมไหว้แล้วออกมาทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ถีบทะยานผ่านขึ้นอากาศ	ไหวหวาดฟากฟ้าราศี
กรขวานั้นกวัดแกว่งตรี	เหาะไปบุรีด้วยฤทธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงพระนิเวศน์วังจันทน์	แลเห็นคนธรรพ์ยักษา
ออกหมู่อสุรเสนา	ยังมหาพิมานพระลานชัย
ขุนกระบี่ลอยอยู่กลางอากาศ	ทำอำนาจฟากฟ้าดินไหว
แล้วมีสีหนาทประกาศไป	เหวยเหวยเป็นไฉนขุนมาร
ตัวจึ่งโอหังยกพล	มาปล้นไกยเกษราชฐาน
บัดนี้สมเด็จพระอวตาร	บรรหารให้สองอนุชา
ทรงนามพระพรตพระสัตรุด	พระมงกุฎพระลบโอรสา
สี่องค์ทรงศรอันศักดา	ยกมหาพยุหโยธี
จึ่งตรัสใช้ให้กูผู้ทหาร	มาเจรจาว่าขานด้วยยักษี
ถ้ารักตัวกลัวม้วยชีวี	จงไปเฝ้าธุลีพระภูธร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวคนธรรพ์นุราชชาญสมร
เหลือบแลขึ้นไปในอัมพร	เห็นวานรลอยอยู่ตรงพักตรา
พิโรธโกรธกริ้วกระทืบบาท	ทำอำนาจผาดเสียงดั่งฟ้าผ่า
เหม่เหม่ไอ้ลิงพาลา	อหังการ์อาจองทะนงใจ
กูเป็นปิ่นกษัตริย์ทรงฤทธิ์	ทั่วทั้งทศทิศไม่เปรียบได้
เที่ยวมาประพาสพนาลัย	มิได้ตั้งใจจะราวี
ให้หาองค์ท้าวไกยเกษ	ผู้ผ่านนคเรศบุรีศรี
บังอาจขัดราชวาที	ของกูผู้มีศักดา
จึ่งได้ยกจตุรงค์ทวยหาญ	เข้ารอนราญรุกรบเข่นฆ่า
ตัวมึงชื่อไรเขาใช้มา	จึ่งหยาบช้ามิได้บังคมคัล
อ้างอวดศักดาวราฤทธิ์	ไม่รู้ว่าชีวิตจะอาสัญ
ทั้งเจ้าทั้งข้าที่มานั้น	จะพากันเป็นเหยื่ออสุรี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ขุนกระบินทร์ผู้ชาญชัยศรี
ได้ฟังจึ่งตอบวาที	อันตัวกูผู้มีศักดา
ชื่อชามพูวราชฤทธิรุทร	ทหารพระทรงครุฑนาถา
ซึ่งเสด็จอวตารลงมา	ล้างพวกอสุราอาธรรม์
แต่ทศพักตร์สิบเศียรยี่สิบกร	ผ่านนครลงกาเขตขัณฑ์
จักรวรรดิเจ้าเมืองมลิวัน	สุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์พรหมาน
ล้วนเรืองฤทธิรอนศรสิทธิ์	ความคิดพิทยาก็กล้าหาญ
ยังพากันสิ้นชีพบรรลัยลาญ	จะประมาณนับด้วยสมุทรไท
อันตัวของมึงไอ้ทรลักษณ์	จะรู้จักพระกาลก็หาไม่
มาทำอาจองทะนงใจ	จะบรรลัยด้วยวงศ์พระสี่กร
ทั้งตัวทั้งพลจะพินาศ	หัวจะขาดกลาดกลิ้งด้วยแสงศร
อย่าพักอ้างอวดฤทธิรอน	วานรจะถีบเล่นด้วยบาทา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวคนธรรพ์ยักษา
ได้ฟังยิ่งกริ้วโกรธา	อสุราขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
กระทืบบาทมีราชบรรหาร	เหวยไอ้เดียรัจฉานโมหันธ์
อย่าพักโกหกยกกัน	กูไม่หวาดหวั่นพรั่นใจ
อันพวกมึงซึ่งยกมาทั้งนี้	ดั่งหมู่มฤคีก็ว่าได้
สำหรับแต่จะยับเป็นจุณไป	ด้วยพญาไกรสรอันศักดา
ไสหัวมึงไปเร่งบอกกัน	กูจะยกพลขันธ์ออกเข่นฆ่า
สังหารผลาญเสียให้มรณา	ไม่ช้าแต่ในนาที ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาชามพูวราชกระบี่ศรี
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งอัคคี	ก็ลงมาจากที่อัมพร
ยืนอยู่ตรงพักตร์คนธรรพ์	แกว่งพระขรรค์เพชรรัตน์ประภัสสร
เป็นประกายพรายทั่วพระนคร	ว่าเหวยดูก่อนไอ้ใจพาล
เอ็งดั่งหิ่งห้อยน้อยแสง	ไม่ควรแข่งเคียงดวงพระสุริย์ฉาน
แต่ตัวกูเป็นข้าพระอวตาร	ผลาญมึงก็จะม้วยมรณา
หากเกรงจะเกินรับสั่ง	น้องพระทรงสังข์นาถา
หาไม่เศียรมึงไอ้พาลา	จะขาดจากกายาบัดเดี๋ยวนี้
ว่าพลางตบมือสรวลสันต์	เย้ยหยันชี้หน้ายักษี
ท่ามกลางอสุรเสนี	แล้วเหาะไปยังที่ทัพชัย ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงพลับพลาก็ขึ้นเฝ้า	น้อมเกล้าบังคมประนมไหว้
ทูลแถลงแจ้งความแต่ต้นไป	ตามได้โต้ตอบขุนมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังเสร็จสิ้นทุกประการ	ยินดีปานได้โสฬส
จึ่งถอดธำมรงค์ค่าเมือง	อร่ามเรืองด้วยดวงมรกต
ประทานให้กระบี่ผู้มียศ	แล้วกล่าวพจนารถอันสุนทร
มิเสียทีที่ท่านเป็นทหาร	องค์พระอวตารทรงศร
ตรัสแล้วเสด็จบทจร	กรายกรเข้าสุวรรณพลับพลา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวคนธรรพ์ยักษา
ครั้นวานรมาทำอหังการ์	กล่าวคำหยาบช้าแล้วกลับไป
ได้ความอัปยศอดสู	แก่หมู่มาตยาน้อยใหญ่
ทั้งโกรธทั้งแค้นแน่นใจ	ดั่งต้องพิษไฟบรรลัยกัลป์
จึ่งมีพระราชบัญชา	ตรัสสั่งเสนาคนขยัน
จงเตรียมรี้พลกุมภัณฑ์	กูจะไปโรมรันไพรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งพัทกาลยักษี
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จัดเป็นพยุหจัตุรงค์	องค์พระโอรสเป็นทัพหน้า
พลรบล้วนทรงศักดา	แกล้วกล้าลำพองคะนองฤทธิ์
แต่ละตนอาจปล้นไพริน	หักคอสูบกินโลหิต
ทรหดอดทนเป็นพ้นคิด	นิรมิตรแปลงกายหลายกล
ทัพหลวงพื้นพวกชำนาญยุทธ์	แกว่งสาตราวุธกุลาหล
ช้างม้ารถรัตน์ขนัดพล	ตั้งตามแถวถนนเนื่องมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาไกยเกษซ้ายขวา
ท้าวนางกำนัลกัลยา	ทั้งหญิงชายไพร่ฟ้าประชาชี
เห็นพญาวานรฤทธิรงค์	อาจองโต้ตอบยักษี
ต่างคนชื่นชมยินดี	ซุบซิบพาทีต่อไป
ครั้งนี้พวกไอ้คนธรรพ์	มันจะม้วยชีวันหาเหลือไม่
ลางคนหนีจากเวียงชัย	ไปยังกองทัพพลับพลา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงประณตบทรัตน์	ทูลสองกษัตริย์นาถา
ตามได้รณรงค์แต่เดิมมา	จนผ่านฟ้าหนีจากธานี
รุ่งขึ้นพรุ่งนี้ไอ้คนธรรพ์	มันจะยกมาชิงชัยศรี
ทูลพลางต่างทรงโศกี	ดั่งหนึ่งชีวีจะวายปราณ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตผู้ปรีชาหาญ
ยิ่งฟังยิ่งแค้นแน่นวิญญาณ	จึ่งมีพจมานตรัสไป
ทำไมกับไอ้คนธรรพ์	จะแก้แค้นแทนมันให้จงได้
อย่าโศกศัลย์ทุกข์ร้อนอาวรณ์ใจ	จะฆ่าให้สิ้นพวกอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ตรัสแล้วจึ่งสั่งพระมงกุฎ	พ่อผู้ฤทธิรุทรเรืองศรี
จงเป็นจอมพลโยธี	ไปราวีล้างเหล่าอสุรา
อันองค์เจ้าลบกุมารนั้น	ยกพวกพลขันธ์เป็นทัพหน้า
อานี้จะประคองพระนัดดา	ตามราชบัญชาพระสี่กร
ฝ่ายพญาสุครีพนิลพัท	จงจัดทวยหาญชาญสมร
ทั้งหมู่ยักษาวานร	จะยกไปราญรอนอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุครีพนิลพัทกระบี่ศรี
รับสั่งน้องพระจักรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จัดทัพพระลบอนุชา	กองหน้ามัจฉานุเป็นใหญ่
อสุรผัดผู้เรืองฤทธิไกร	ให้เป็นกองหนุนบุกบัน
นิลเอกนิลราชนิลนนท์	สามตนเป็นปีกแลกองขัน
กองหน้าพระมงกุฎกุมมิตัน	เกียกกายนั้นเกสรทมาลา
สุรเสนสุรการสองนาย	เกณฑ์เป็นปีกซ้ายปีกขวา
อันทัพสองน้องนารายณ์ผู้ศักดา	โยธามนุษย์กุมภัณฑ์
ทั้งสี่ทัพทวยหาญอึงอัด	เยียดยัดเพียงพื้นสุธาลั่น
ดั่งจะปลิดดวงดาวเดือนตะวัน	เตรียมกันคอยเสด็จจรลี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตพระสัตรุดเรืองศรี
กับสองนัดดาธิบดี	มาเข้าที่สรงสาคร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สี่กษัตริย์สระสรงวาริน	หอมตลบอบกลิ่นเกสร
สอดใส่สนับเพลาเชิงงอน	เป็นรูปมังกรเกี่ยวกัน
ภูษาต่างสีทั้งสี่องค์	เครือหงส์เกี้ยวกรองทองคั่น
ชายไหวชายแครงกระหนกพัน	เกราะแก้วกุดั่นทับทิมราย
ตาบทิศทับทรวงด้วยประพาฬ	สร้อยสนสังวาลสามสาย
ธำมรงค์เรือนเก็จเพชรพราย	ทองกรมังกรกลายพาหุรัด
อันองค์พระพรตพระสัตรุด	ทรงมหามงกุฎกาบสะบัด
สองกุมารทรงเกี้ยวดอกไม้ทัด	ปักจุฑามณีรัตน์อลงกรณ์
ต่างสอดกรรเจียกกุณฑลแก้ว	ขัดพระขรรค์เพชรแพรวแล้วจับศร
งามสง่างามศรีฉวีวร	บทจรตามกันมาขึ้นรถ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	รถเอยสี่รถทรง	กำแก้วดุมกงอลงกต
แอกงอนอ่อนงามช้อยชด	บัลลังก์ลดฉลุด้วยแก้วลาย
เครือขดภาพเคียงเรียงคั่น	สามชั้นแสงช่วงวิเชียรฉาย
กาบกระจังช่องกระจกกระหนกกลาย	บุษบกบันระบายสุบรรณบิน
ห้ายอดสูงเยี่ยมโพยมหน	ทวยกาญจน์จงกลล้วนแก้วสิ้น
แสงมาศสุกแม้นวิมานอินทร์	เทียมสินธพสีต่างกัน
ขุนรถขับรีบดั่งลมพัด	จักรผัดสะท้านสะเทือนลั่น
เครื่องสูงบังสีรวีวรรณ	กลองชนะเสียงสนั่นอึงอล
ทวยหาญเกณฑ์แห่โห่ฮึก	สามโลกพันลึกกุลาหล
ธงหน้าโบกนำดำเนินพล	เร่งร้นขับแข่งกันรีบจร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ตกทุ่งแลเห็นปราการ	จึ่งให้หยุดทวยหาญชาญสมร
ตั้งที่ชัยภูมิสถาวร	คอยจะราญรอนอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวคนธรรพ์ยักษา
ไสยาสน์เหนืออาสน์รัตนา	ตรึกตราที่จะออกไปชิงชัย
จนแสงทองเรื่อรองอัมพร	ทินกรเยี่ยมยอดเนินไศล
ดาวเดือนเลื่อนลับดับไป	เสียงไก่ขันขานประสานกัน
ช้างม้าเริงร้องก้องกึก	โยธาคั่งคึกบันลือลั่น
เสียงประโคมดนตรีนี่นัน	สุริยันเยี่ยมยอดบรรพตา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งเสด็จจากห้องนพมาศ	ชวนโอรสราชเสน่หา
กรายกรยุรยาตรคลาดคลา	เข้ามาที่สรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สองกษัตริย์ชำระสระสนาน	สุคนธ์ธารหอมฟุ้งจรุงกลิ่น
สนับเพลาเครือวงเป็นหงส์บิน	เชิงงอนโกมินพรายพรรณ
ภูษาม่วงตองท้องยก	ฉลุทองช่องกระจกกระหนกลั่น
ฉลององค์เกราะแก้วแกมสุวรรณ	รัดอกกุดั่นอลงกรณ์
ตาบทิศประดับมุกดาหาร	ทับทรวงแก้วประพาฬประภัสสร
พาหุรัดนพรัตน์อรชร	ทองกรรูปวาสุกรีกราย
ทรงมหาธำมรงค์เรือนครุฑ	มงกุฎแก้วสุรกานต์ฉานฉาย
กรรเจียกกุณฑลทับทิมพราย	บิตุเรศงามคล้ายเวสสุวัน
ฝ่ายองค์โอรสอันศักดา	ดั่งไพจิตรารังสรรค์
จับศรฤทธิไกรคือไฟกัลป์	จรจรัลมาขึ้นรถทรง ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	รถเอยรถศึก	สองรถพันลึกงามระหง
แอกงอนแก้วปรับประดับกง	ดุมวงบัลลังก์กระจังราย
เรียงรูปเทพนมประนมนิ้ว	ครุฑจับนาคหิ้วแหงนหงาย
หน้าบันชั้นเหมกระหนกกลาย	บุษบกงามคล้ายวิมานรัตน์
เทียมด้วยราชสีห์สี่พัน	โลทันถือทวนแกว่งกวัด
ขับรีบรวดเร็วดั่งลมพัด	เครื่องสูงแถวฉัตรธงชัย
ปี่ฆ้องกลองขานประสานเสียง	โยธาโห่เพียงแผ่นดินไหว
ผงคลีมืดคลุ้มอโณทัย	เร่งพวกพลไกรยาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายวิรุณพัทยักษา
ขับรถมากลางโยธา	เป็นกองทัพหน้าพระบิดร
ท่วงทีฮึกหาญองอาจ	ดั่งหนึ่งลูกราชไกรสร
แลเห็นพวกพลวานร	ตั้งทัพซับซ้อนกันไป
ทั้งหมู่อสุรามานุษย์	มากมายหลายสมุทรไม่นับได้
จอมพลทั้งสี่ขี่รถชัย	ทรงโฉมวิไลเลิศลักษณ์
อันกุมารน้อยน้อยทั้งสององค์	ดั่งเทเวศร์ลอยลงมาจากจักร
อรชรอ้อนแอ้นจำเริญรัก	ผิวพักตร์ผุดผ่องทั้งอินทรีย์
ชะรอยว่าชื่อลบแลมงกุฎ	กับพระพรตพระสัตรุดสองศรี
จึ่งให้ขับรถรัตน์มณี	ฝ่าพวกโยธีขึ้นไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีบรรหาร	เหวยเด็กอหังการหยาบใหญ่
น้อยน้อยกระจ้อยเท่าแมงใย	เหตุใดไม่กลัวมรณา
จงให้ผู้ใหญ่มาต่อสู้	เอ็งคอยดูเล่นดีกว่า
ถ้ามิฟังก็จะสิ้นชีวา	ด้วยฤทธากูบัดเดี๋ยวนี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลบทรงสวัสดิ์รัศมี
ได้ฟังจึ่งตอบวาที	เหวยเหวยอสุรีใจพาล
ยกพลมาปล้นไกยเกษ	แล้วอวดฤทธิ์อวดเดชว่ากล้าหาญ
อย่าจองหองสู้น้องพระอวตาร	แต่กูเป็นหลานจะชิงชัย
ทั้งพ่อทั้งลูกจะวายชนม์	รี้พลมิให้เหลือไปได้
ด้วยกำลังศรสิทธิ์ฤทธิไกร	แต่ในนาทีไม่พริบตา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	จึ่งวิรุณพัทยักษา
ได้ฟังกริ้วโกรธโกรธา	สองตาดั่งไฟบรรลัยกัลป์
กระทืบบาทผาดแผดสุรเสียง	สำเนียงดั่งหนึ่งฟ้าลั่น
เหม่ไอ้เด็กน้อยเท่าแมงวัน	โมหันธ์หยาบช้าพาที
ตัวกูผู้ทรงศักดาเดช	เทเวศเกรงฤทธิ์ทุกราศี
เอ็งอย่าอ้างอวดว่าตัวดี	จะล้างชีวีให้บรรลัย
ว่าแล้วจึ่งมีพจมาน	สั่งนายทหารน้อยใหญ่
เร่งเข้าโจมตีกระบี่ไพร่	ฆ่าให้สิ้นพวกบรรดามา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	รณวุธนายกองทัพหน้า
กุมภสูรกองขันอันศักดา	ตรีกันปีกขวาชัยชาญ
อีกทั้งตรีจักรปีกซ้าย	ต่างขับนิกายทวยหาญ
บรรดาอสุรหมู่มาร	โถมทะยานเข้าไล่ราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บ้างแกว่งสาตราอาวุธ	อุตลุดโห่ร้องอึงมี่
แล่นโลดแทงฟันเป็นโกลี	อสุรีหนุนเนื่องกันเข้าไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	โยธาวานรน้อยใหญ่
ต่างผลุนหมุนรับว่องไว	ชิงชัยต่อตีอสุรา
เป็นหมู่หมู่เหล่าเหล่าเข้าจับกัน	ต่างแทงต่างฟันประจัญหน้า
กุมภัณฑ์ตายกลาดดาษดา	แตกยับลงมาไม่สมประดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ขุนมารทหารทั้งสี่
เห็นวานรไล่ฆ่าอสุรี	โกรธดั่งอัคคีบรรลัยกัลป์
กระทืบบาทกวัดแกว่งคทาวุธ	สำแดงฤทธิรุทรดั่งฟ้าลั่น
เผ่นโผนโจนทะยานเข้าโรมรัน	บุกบันไล่ตีกระบี่มา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	มัจฉานุอสุรผัดตัวกล้า
นิลเอกนิลราชอันศักดา	เห็นสี่ยักษาตีพลไกร
ต่างตนกริ้วโกรธตัวสั่น	แผดเสียงสนั่นหวั่นไหว
แกว่งกระบองพระขรรค์ทะยานไป	โถมไล่รับหน้าอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	อสุรผัดโจมจับสัประยุทธ์	ต่อด้วยรณวุธยักษี
มัจฉานุผู้ชาญฤทธี	โจมตีกุมภสูรขุนยักษ์
นิลเอกเหยียบบ่าตรีกัน	นิลราชประจัญตรีจักร
สี่ทหารสมเด็จพระหริรักษ์	ต่างผลาญสี่ยักษ์บรรลัย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ โอด

๏	แล้วไล่หักโหมโจมประจัญ	ตีพลกุมภัณฑ์น้อยใหญ่
ทั้งหมู่ม้ารถคชไกร	ล้มตายไม่เป็นสมประดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายวิรุณพัทยักษี
เห็นสี่ทหารสิ้นชีวี	โกรธดั่งอัคคีบรรลัยกัลป์
กระทืบบาทเร่งราชรถทรง	กำกงสะเทือนเลื่อนลั่น
ฉวยจับจักรแก้วแพรวพรรณ	กุมภัณฑ์กวัดแกว่งแล้วขว้างไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	โชติช่วงดั่งดวงสุริยา	ดินฟ้ากัมปนาทหวาดไหว
ร้อนแรงคือหนึ่งแสงไฟ	ล้อมไล่วานรโยธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลบทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นยักษ์ขว้างจักรโมลี	สำแดงฤทธีเป็นโกลา
จึ่งชักศรสิทธิ์ออกพาดสาย	หมายล้างอาวุธยักษา
น้าวหน่วงแผลงไปด้วยศักดา	เสียงสนั่นลั่นฟ้าแดนไตร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ศรชัยไปล้างจักรกรด	แหลกหมดไม่ทนกำลังได้
แล้วต้องรถยักษ์หักไป	ด้วยฤทธิ์ไกรชัยชาญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วิรุณพัทศักดากล้าหาญ
รถหักตกพื้นสุธาธาร	ขุนมารกริ้วโกรธเป็นโกลา
ลุกขึ้นแกว่งศรยืนยัน	ขบฟันเขม้นเข่นฆ่า
โลดโผนโจนจ้วงทะลวงมา	จับงอนรัถาทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลบทรงสวัสดิ์รัศมี
ลงจากรถรัตน์มณี	เข้าไล่โจมตีกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เท้าขวานั้นเหยียบบ่าซ้าย	เยื้องกรายแกว่งศรดั่งจักรผัน
ตีต้องอสุราอาธรรม์	หันเหเซไปด้วยศักดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วิรุณพัทสิทธิศักดิ์ยักษา
ความเจ็บทุกเส้นโลมา	โกรธาจับศรแผลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงปีกครุฑ	เป็นอาวุธตกลงไม่นับได้
ต้องหมู่โยธีกระบี่ไพร	ด้วยฤทธิไกรกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลบสุริย์วงศ์รังสรรค์
เห็นอาวุธยักษามาโรมรัน	ต้องพวกพลขันธ์วานร
จึ่งชักศิลป์สาตร์ขึ้นพาดสาย	งามดั่งพระนารายณ์ประลองศร
น้าวหน่วงด้วยกำลังฤทธิรอน	มุ่งหมายดัสกรแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เป็นลมกรดล้างอาวุธ	แหลกลาญสิ้นสุดหาเหลือไม่
แล้วต้องวิรุณพัทบรรลัย	ล้มในพ่างพื้นพสุธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวคนธรรพ์ยักษา
เสด็จเหนือรถแก้วแววฟ้า	ท่ามกลางเสนาพลมาร
แลเห็นโอรสอสุรินทร์	ต้องศรสุดสิ้นสังขาร
แสนสลดระทดวิญญาณ	ปานดั่งเศียรขาดออกจากกาย
ชลนัยน์ไหลนองคลองเนตร	อาดูรพูนเทวษใจหาย
แสนทุกข์แสนรักแสนเสียดาย	โกรธดั่งเพลิงพรายกระจายฟ้า
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบบาท	ให้โลทันเร่งราชรัถา
พระกรแกว่งศรศักดา	ยกพลขึ้นมาจะโรมรัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎสุริย์วงศ์รังสรรค์
เห็นวิรุณพัทสิ้นชีวัน	คนธรรพ์โกรธาบ้าใจ
เร่งพลเร่งรถคชา	เสียงสนั่นลั่นฟ้าดินไหว
จึ่งให้ขับรถแก้วแววไว	ขึ้นไปรับทัพอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวคนธรรพ์ยักษี
เห็นกุมารทรงรถมณี	ยกพลกระบี่ขึ้นมา
ยิ่งกริ้วโกรธาทุกขมขน	มืดมนนัยน์เนตรทั้งซ้ายขวา
ขบฟันกระทืบบาทา	แล้วมีวาจาประกาศไป
เหม่เหม่ไอ้ลูกกาลี	จะว่าเกิดวันนี้ก็ว่าได้
น้อยน้อยกระจ้อยเท่าตัวไร	ยังไม่สิ้นกลิ่นนมมารดร
ดั่งลูกเนื้ออ่อนอันตํ่าชาติ	องอาจจะสู้ด้วยไกรสร
หมู่มนุษย์เทวาวิชาธร	กูราญรอนปราบราบทั้งไตรดาล
แต่อัยกาปู่ตาของเอ็ง	ยังกลัวเกรงไม่รอต่อต้าน
มึงคือละอองบทมาลย์	จะพากันวายปราณบัดนี้ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎทรงสวัสดิ์รัศมี
ได้ฟังจึ่งตอบอสุรี	มึงอย่าพาทีให้เกินพักตร์
อันองค์พระอัยกากู	การณรงค์รอบรู้แหลมหลัก
แต่หากว่าทรงพระชรานัก	มึงจึ่งโหมหักได้พารา
ตัวกูเล็กก็ชาติอสรพิษ	ดั่งพระกาลชาญฤทธิ์แกล้วกล้า
จะสังหารผลาญชีพไอ้พาลา	ให้มรณาตามลูกมึงบัดนี้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวคนธรรพ์นุราชยักษี
ได้ฟังคั่งแค้นแสนทวี	โกรธดั่งอัคคีบรรลัยกัลป์
เหม่เหม่ดูดู๋ไอ้ลูกน้อย	ถ้อยคำหยาบช้าโมหันธ์
อันเลือดเนื้อของมึงเท่านั้น	เห็นไม่ครั่นปากแร้งกา
ว่าแล้วมีราชโองการ	สั่งนายทหารซ้ายขวา
เร่งเร็วเร่งยกโยธา	ตีทัพจับฆ่าให้สาใจ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นายกองทหารน้อยใหญ่
รับสั่งแล้วขับพลไกร	เข้ารุกไล่หักโหมโจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างยิงหน้าไม้เกาทัณฑ์	จุดปืนเสียงสนั่นอึงมี่
แทงฟันโรมลุกคลุกคลี	ตีกระหนาบโห่ร้องเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พวกกระบี่นิกายซ้ายขวา
แยกทัพออกรับเป็นปีกกา	เข้าตีประดาทะยานยุทธ์
ถีบตบขบกัดฟัดฟาด	ฉีกแขนขาขาดนับสมุทร
วานรได้ทีตีรุด	ยักษ์แตกอุตลุดพัลวัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	อสุรากองหนุนกองขัน
เกียกกายซ้ายขวาพร้อมกัน	เห็นทัพหน้านั้นแตกลงมา
ต่างตนต่างขับทวยหาญ	โถมทะยานออกรับประจัญหน้า
ถ้อยทีตีกันเป็นโกลา	ต่างหาญต่างกล้าไม่ลดกร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุรเสนสุรการชาญสมร
กริ้วโกรธพิโรธดั่งไฟฟอน	แกว่งพระขรรค์ฤทธิรอนเข้าราวี
แทงฟันกลอกกลับสับสน	เข่นฆ่าล้างพลยักษี
ล้มตายก่ายกองไม่สมประดี	แล้วโผนจับสี่อสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สี่นายทหารยักษา
ต่างตนกวัดแกว่งคทา	ทะยานเข้ารับหน้าวานร
หวดซ้ายป้ายขวากุลาหล	ทรหดอดทนกลางสมร
ต่างตีต่างฟันประจัญกร	ราญรอนกลอกกลับจับกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สองทหารพระนารายณ์รังสรรค์
สุรเสนเหยียบสองกุมภัณฑ์	แกว่งพระขรรค์เงื้อง่าราวี
สุรการผู้มีศักดา	เหยียบบ่าทั้งสองยักษี
หกนายจับกันเป็นโกลี	ต่างฟันต่างตีว่องไว
สองนายรอนราญหาญหัก	สี่ยักษ์เสียทีไม่รับได้
วานรตัดหัวโยนไป	แล้วร้องไยไพอสุรา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวคนธรรพ์นุราชยักษา
เห็นกระบี่เย้ยหยันก็โกรธา	เปล่งตาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
กระทืบเร่งรถคชสีห์	เพียงพื้นปถพีจะทรุดลั่น
ชักศรพาดสายยืนยัน	กุมภัณฑ์ก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงพยุหฝน	เป็นศรเกลื่อนกล่นไม่นับได้
ต้องหมู่โยธีกระบี่ไพร	บรรลัยกลิ้งกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎสุริย์วงศ์นาถา
เห็นคนธรรพ์แผลงศรมา	ต้องหมู่โยธาวานร
เจ็บปวดล้มตายก่ายกัน	ทรงธรรม์ก็ชักพระแสงศร
พาดสายน้าวหน่วงด้วยฤทธิรอน	ลูกพระสี่กรก็แผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงลมกรด	ต้องรถหักยับไม่ทนได้
พลมารสุดสิ้นชีวาลัย	กระบี่ไพรที่ตายก็เป็นมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวคนธรรพ์นุราชยักษา
ตกรถเจ็บช้ำทั้งกายา	โกรธาผุดลุกขึ้นทันที
ตาแดงดั่งแสงสุริยัน	ขบฟันกวัดแกว่งศรศรี
โถมทะยานราญรุกราวี	ขึ้นโจมตีบนรถพระกุมาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎวุฒิไกรใจหาญ
แกว่งศรรับกรรอนราญ	หวดต้องขุนมารกระเด็นไป
เสด็จลงจากราชรถทรง	อาจองถาโถมโจมไล่
งามดั่งบิตุเรศฤทธิไกร	ชิงชัยรามสูรอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวคนธรรพ์ยักษี
รับหัตถ์ปัดป้องราวี	ต่างไล่ต่างหนีพัลวัน
ต่างจับกลับกลอกเงื้อง่า	เปลี่ยนท่ารวดเร็วดั่งจักรผัน
ต่างกล้าต่างหาญเข้าโรมรัน	รบชิดติดพันประจัญกร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎกุมารชาญสมร
กวัดแกว่งศรชัยดั่งไฟฟอน	เข้าราญรอนโจมจับอสุรา
โจนขึ้นเหยียบบ่าคว้าเศียร	กลอกกลับหันเวียนเปลี่ยนท่า
หวดด้วยคันศิลป์อันศักดา	อสุราซวนเซไปทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวคนธรรพ์ยักษี
ยิ่งเจ็บยิ่งแค้นแสนทวี	ก็ต้อนพวกโยธีเข้าชิงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	หมู่มารทหารน้อยใหญ่
กลัวราชอาชญาเป็นพ้นไป	ก็จำใจถาโถมโรมรัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎสุริย์วงศ์รังสรรค์
ครั้นเห็นอสูรคนธรรพ์	ต้อนพวกพลขันธ์เข้ามา
จึ่งชักศรสาตร์พาดสาย	มุ่งหมายเขม้นเข่นฆ่า
น้าวหน่วงแผลงไปด้วยศักดา	เสียงสนั่นลั่นฟ้าแดนไตร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ต้องหมู่จตุรงค์ทวยหาญ	บรรลัยลาญสุดสิ้นหาเหลือไม่
หัวขาดตัวขาดกลาดไป	เลือดไหลแดงดาษทั้งดินดอน
แล้วศรกลับกลายเป็นนารี	ส่งศรีดั่งเทพอัปสร
สี่นางทรงลักษณ์สุนทร	อรชรอ้อนแอ้นวิไลวรรณ
กรายกรฟ้อนรำหลายท่า	กิริยาสำรวลสรวลสันต์
ตบมือชี้หน้าพร้อมกัน	ต่างเข้าเย้ยหยันอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวคนธรรพ์นุราชยักษี
เคี่ยวขับรณรงค์ราวี	เสียทีเสียลูกดั่งดวงใจ
เสียทั้งรถรัตน์อัสดร	กุญชรทวยหาญน้อยใหญ่
ผู้เดียวไม่เหลียวเห็นใคร	ซึ่งจะได้เป็นเพื่อนโรมรัน
ทั้งศรกุมารเป็นนารี	สี่นางมารำเย้ยหยัน
ให้สลดระทดใจจาบัลย์	กุมภัณฑ์นิ่งนึกตรึกตรา
หรือหน่อพระนารายณ์ชัยชาญ	อวตารมาจริงกระมังหนา
จึ่งเรืองฤทธิ์สิทธิศักดิ์มหิมา	ศรศิลป์สาตราเกรียงไกร
เมื่อได้รณรงค์ถึงเพียงนี้	จะรู้ที่ย่อท้อกระไรได้
จะสู้ตายไม่เสียดายชีวาลัย	ให้ลือเกียรติไว้ในไตรดาล
คิดแล้วสำแดงแผลงฤทธิ์	มืดมิดบดบังสุริย์ฉาน
จึ่งจับจักรแก้วสุรกานต์	ขุนมารขวางไปด้วยศักดา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เป็นจักรลอยเลื่อนเกลื่อนกลาด	เสียงเพียงฟ้าฟาดภูผา
เวียนวงรอบองค์กุมารา	ร้อนแรงแสงกล้าดั่งอัคคี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นขุนยักษ์ขว้างจักรมาราวี	ก็ทรงศรศรีแผลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นถึงโสฬส	ล้างจักรหักหมดไม่ทนได้
แล้วต้องคนธรรพ์บรรลัย	ล้มในพ่างพื้นพระสุธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด
 

๑๑๖
๑๑๖