๏	 เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรชาญสมร
เห็นกระบี่สำแดงฤทธิรอน	ตีพลนิกรเข้ามา
โกรธาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน	กุมภัณฑ์แกว่งศรเงื้อง่า
กระทืบบาทประกาศด้วยวาจา	เหวยไอ้ลิงป่าสาธารณ์
อันซึ่งพวกมึงเหล่านี้	อ้างอวดฤทธีว่ากล้าหาญ
พากันออกมารอนราญ	ดีกว่าหนุมานหรือว่าไร
กูคือพระกาลพาลราช	ทรงฤทธิ์อำนาจแผ่นดินไหว
จะเอาชีวิตของมึงไป	ยังรู้หรือไม่ไอ้อัปรีย์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพกระบี่ศรี
ได้ฟังอสุราพาที	โกรธดั่งอัคคีไหม้ฟ้า
จึ่งร้องว่าเหวยไอ้อินทรชิต	มึงอย่าอวดฤทธิ์ให้เกินหน้า
แต่ทศกัณฐ์ผู้บิดา	ก็ไม่อาจเจรจาเหมือนมึงนี้
ไม่รู้หรือเมื่อพ่อมึงยกฉัตร	ครั้งนั้นกูจะตัดเอาเกศี
หากเกรงโองการพระจักรี	หาไม่ชีวีจะบรรลัย
ตัวมึงลูกเล็กเด็กน้อย	ถ้อยคำเจรจาหยาบใหญ่
จะดีกว่าพ่อหรือว่าไร	ชาติไอ้อัปรีย์ทรลักษณ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ทรงศักดิ์
ได้ฟังกริ้วโกรธพิโรธนัก	ขุนยักษ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
จึงชักศรสิทธิ์พาดสาย	มุ่งหมายจะฆ่าให้อาสัญ
แผลงไปด้วยกำลังชาญฉกรรจ์	เสียงสนั่นลั่นฟ้าธาตรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ต้องพญาสุครีพขุนกบินทร์	องคตหลานอินทร์เรืองศรี
ทั้งสิบแปดมงกุฎเสนี	ล้มอยู่กับที่พสุธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด โอด

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์นาถา
เห็นศรอินทรชิตแผลงมา	ต้องหมู่เสนาวานร
พิโรธโกรธกริ้วคือเพลิงกัลป์	พระทรงธรรม์ก็ขึ้นธนูศร
น้าวหน่วงด้วยกำลังฤทธิรอน	น้องพระสี่กรก็แผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นโพยมหน	สุธาดลกัมปนาทหวาดไหว
เป็นลมอ่อนพัดต้องพลไกร	ก็กลับได้สมประดีคืนมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	แล้วศรชัยไปไล่รอนราญ	พวกพลทวยหาญยักษา
ล้มตายเกลื่อนกลาดดาษดา	ต้องทั้งรัถาอินทรชิต
ย่อยยับเป็นภัสม์ธุลี	ด้วยฤทธีน้องพระจักรกฤษณ์
ราชสีห์สารถีสิ้นชีวิต	เสร็จแล้วศรสิทธิ์ก็กลับมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศพักตร์ยักษา
ตกลงยังพื้นพสุธา	อสุรากริ้วโกรธดั่งอัคคี
พระกรกวัดแกว่งศรทรง	อาจองดั่งพญาราชสีห์
เผ่นขึ้นโจมจ้วงทะลวงตี	บนรถมณีพระลักษมณ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	น้องพระภุชพงศ์ทรงจักร
ประจัญกรรอนราญขุนยักษ์	หาญหักต้านต่อฤทธา
หวดด้วยพระแสงศรทรง	ต้ององค์อินทรชิตยักษา
ตกลงจากรถรัตนา	พระอนุชาก็ไล่ตามตี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
รับหัตถ์ปัดป้องไปในที	ต่างหนีต่างไล่พัลวัน
ต่างตีต่างรับกลับกลอก	เข้าออกรวดเร็วดั่งจักรผัน
ต่างหาญต่างกล้าไม่ละกัน	ต่างแข็งต่างขันประจัญกร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์ทรงศร
ผาดโผนโจนไปด้วยฤทธิรอน	ภูธรโจมจับอสุรา
ยืนยันเหยียบเข่าน้าวเกศ	พระทรงเดชแกว่งศรเงื้อง่า
ตีถูกลูกเจ้าลงกา	ยักษาเซไปด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษี
กริ้วโกรธพิโรธดั่งอัคคี	อสุรีจับศรแผลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	สำเนียงดั่งเสียงสุนิบาต	พสุธาอากาศหวาดไหว
ศรนั้นร้อนแรงเป็นแสงไฟ	ลามไหม้ล้อมกระบี่โยธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์นาถา
เห็นศรอินทรชิตเป็นไฟมา	แสงกล้าดั่งหนึ่งเพลิงกัลป์
จึ่งจับพลายวาตขึ้นพาดสาย	หมายล้างอสุราให้อาสัญ
พระหัตถ์น้าวหน่วงยืนยัน	ทรงธรรม์ผาดแผลงไปด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ดินฟ้าอากาศก็ลั่นเลื่อน	ไหวสะเทือนถึงชั้นดุสิต
เป็นห่าฝนดับเพลิงพิษ	แล้วต้องอินทรชิตอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรยักษา
ต้องศรติดตรึงทั้งกายา	ดั่งว่าจะม้วยชีวี
จึ่งยอพระกรขึ้นเหนือเกศ	ไหว้คุณพรหเมศเรืองศรี
แข็งใจสำรวมอินทรีย์	อสุรีร่ายเวทอันศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	ครบถ้วนเจ็ดคาบก็ลูบลง	ทั่วสารพางค์องค์ยักษา
ศรนั้นหลุดจากกายา	ด้วยเดชมนตราฤทธิรอน
พอเวลาอัสดงคต	ลดลงลับเหลี่ยมสิงขร
จวนสิ้นแสงสีรวีวร	จึ่งว่าดูกรพระลักษมณ์
เราสองสงครามกันมา	ต่อตีทีกล้าโหมหัก
ฝีมือก็ไม่เกินกันนัก	ควรจักเลิกทัพกลับไป
เพลารุ่งสีรวีวร	จึ่งมาต่อกรกันใหม่
ว่าแล้วให้เลิกพลไกร	เข้าในลงกาธานี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์ทรงสวัสดิ์รัศมี
ครั้นเห็นอินทรชิตไม่ต่อตี	อสุรีคืนเข้ายังลงกา
จึ่งขึ้นรถแก้วชวลิต	สั่งลูกพระอาทิตย์ฤทธิกล้า
ให้เลิกพหลโยธา	คืนเข้าพลับพลาอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรอภิวาทน์	พระเชษฐาธิราชทรงศร
ทูลความตามได้ราญรอน	ต่อกรอินทรชิตอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา
ช้า

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี
ฟังพระอนุชาร่วมชีวี	ภูมีแสนโสมนัสนัก
ดั่งได้สมบัติอันโอฬาร	ทั่วทุกสถานไตรจักร
สำรวลสรวลยิ้มพริ้มพักตร์	สวมกอดพระลักษมณ์แล้วอวยชัย
จงทรงศักดาวราฤทธิ์	ทศทิศอย่ารอต่อได้
ตรัสแล้วพระปิ่นภพไตร	เข้าในสุวรรณพลับพลา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายอินทรชิตยักษา
ครั้นถึงพิชัยลงกา	ตรงมาพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งน้อมเศียรถวายบังคมบาท	พระบิตุรงค์ธิราชยักษี
ทูลว่าลูกยกโยธี	ออกไปต่อตีกับมนุษย์
ทรงนามพระลักษมณ์ฤทธิรอน	โยธาวานรนับสมุทร
แต่ละตนล้วนมีฤทธิรุทร	สัประยุทธ์ขับเคี่ยวแต่เช้ามา
ตัวลูกต้องศรปัจจามิตร	ปิ้มเสียชีวิตสังขาร์
สิ้นรถสิ้นทศโยธา	จะอยู่เกลือกว่าจะเสียที
จึ่งกลับมาลาพระบิตุราช	ไปชุบนาคบาศศรศรี
ยังเขาอากาศคีรี	ให้มีอานุภาพเกรียงไกร
ถ้วนคำรบเจ็ดวันวาร	จะมาผลาญไพรีเสียให้ได้
ขอพระองค์จงแต่งทัพชัย	ไปขัดไว้กว่าลูกจะกลับมา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวทศพักตร์ยักษา
ฟังลูกทูลความก็ปรีดา	จึ่งมีวาจาบัญชาการ
อันศึกครั้งนี้นี่สามารถ	โยธาองอาจกล้าหาญ
ทรหดอดทนพ้นประมาณ	จงหักราญมันเสียให้ย่อยยับ
ซึ่งเจ้าจะไปทำพิธีกรรม์	ครบเจ็ดคืนวันจงเร่งกลับ
อยู่หลังพ่อจะให้ขัดทัพ	ตั้งรับหมู่ราชไพรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษี
ก้มเกล้ารับราชวาที	ถวายอัญชุลีแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงปราสาทอลงการ	สั่งเสนามารผู้ใหญ่
จงจัดพหลพลไกร	ทั้งดอกไม้ธูปเทียนบูชา
กูจะไปตั้งกิจพิธี	ยังอากาศคีรีภูผา
ครบเจ็ดราตรีจะกลับมา	เข่นฆ่าอริราชภัยพาล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาผู้ใหญ่ใจหาญ
ก้มเกล้ารับพระบัญชาการ	ขุนมารออกจากพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม
ยานี

๏	จัดหมู่ทหารชาญณรงค์	สี่เหล่าอาจองแข็งขัน
เหล่าหนึ่งหน้ากากยิงฟัน	โตดำลํ่าสันเรี่ยวแรง
เหล่าหนึ่งหน้ากากตัวขาว 	หนังเหนียวเขี้ยวยาวเข้มแข็ง
เหล่าหนึ่งหน้าแสยะตาแดง	ทรหดเหี้ยมแหงห้าวฮึก
เหล่าหนึ่งหน้าเขียวตัวลาย	หยาบคายอาจองทะนงศึก
แต่ละหมู่เข้มขันพันลึก	คั่งคึกกวัดแกว่งสาตรา
เตรียมทั้งรถแก้ววิเชียร	พร้อมด้วยธูปเทียนบุปผา
ตั้งกระบวนพยุหโยธา	คอยท่าเสด็จจรลี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศพักตร์ยักษี
ครั้นรุ่งสางสว่างราตรี	เสด็จไปเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	สระสนานนํ้าทิพย์อโนดาต	ใสสะอาดโปรยปรายดั่งสายฝน
สำราญกายลูบไล้เสาวคนธ์	ปรุงปนเรณูสุมามาลย์
สนับเพลาเชิงงอนช่องกระจก	ภูษาเขียวลายยกกระหนกก้าน
ชายแครงชายไหวอลงการ	ฉลององค์สังวาลชมพูนุท
ตาบทิศทับทรวงพาหุรัด	ทองกรนาคกระหวัดรายบุษย์
ธำมรงค์มรกตไข่ครุฑ	ทรงมงกุฎแก้วกรรเจียกจร
ห้อยพวงมาลัยดอกไม้มาศ	พระหัตถ์จับนาคบาศธนูศร
ขัดพระขรรค์เพชรฤทธิรอน	กรายกรขึ้นรถสุพรรณพราย ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยราชรถทรง	กำกงแกมแก้ววิเชียรฉาย
แอกงอนอ่อนระหงธงชาย	กูบท้ายรายดวงทับทิมแดง
เสาซุ้มทรงมันสุวรรณแวว	ฉลุแก้วทุกชั้นบันแถลง
เทียมด้วยสีหราชเริงแรง	สารถีกวัดแกว่งธนูชัย
เคยขี่ข้ามเขายุคุนธร	เขจรขับแข่งแขไข
เครื่องสูงบังแสงอโณทัย	ระบายฉัตรพัดโบกโอฬาร
เสียงฆ้องกลองประโคมอึงมี่	ดนตรีแตรสังข์กระทั่งขาน
เดินโดยพยุหบาตราการ	พลหาญโห่ร้องก้องมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงเชิงเขาอากาศ	เดียรดาษด้วยพรรณบุปผา
จึ่งให้หยุดพหลโยธา	แล้วบัญชาสั่งเสนี
ให้ล้อมวงรักษาตรวจกระเวน	เกณฑ์รายรอบเชิงคีรีศรี
กว่าจะครบเจ็ดราตรี	โดยในพิธีบังคับไว้
ระวังดูหมู่หมีทั้งหลาย	อย่าให้กล้ำกรายเข้ามาได้
ผลัดกันนั่งยามตามไฟ	นายไพร่อย่าเห็นแก่หลับนอน
สั่งแล้วก็ทรงนาคบาศ	องอาจดั่งพญาไกรสร
ลงจากรถแก้วอลงกรณ์	บทจรยังยอดบรรพต ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ

๏	แลเห็นต้นไม้โรทัน	ใบนั้นมีนํ้าไหลหยด
หอมกลิ่นรวยรื่นโอชารส	กำหนดแสนอ้อมคณนา
มีโพรงเป็นปล่องช่องชั้น	เทวัญพิทักษ์รักษา
ยอดเขามีท่อธารา	โปรยปรายลงมาเป็นละออง
ภูตพรายกระหึ่มครึมคราง	ปัดรังควานโขมดกู่ก้อง
เยือกเย็นทุกเส้นขนพอง	จักจั่นเรื่อยร้องวังเวงใจ
อสุราจึ่งทำอำนาจ	กระทืบบาทสนั่นหวั่นไหว
บรรดาภูตผีให้หนีไป	แล้วเข้าในโพรงไม้โรทัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ชมตลาด

๏	จึ่งจุดธูปเทียนขึ้นมัสการ	องค์บรมพรหมานรังสรรค์
นั่งสมาธิถือศรบังคมคัล	กุมภัณฑ์หลับเนตรภาวนา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ
ร่าย

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงฝูงนาคินทร์พิษกล้า
ซึ่งอยู่ในอากาศบรรพตา	ต้องเวทวิทยาอินทรชิต
ให้ร้อนรนสกนธ์อินทรีย์	ดั่งอัคคีสุมทรวงดวงจิต
ต่างตนสุดทนสุดคิด	บรรดาที่มีฤทธิ์ก็ขึ้นไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงพญาอสุรี	นาคีคายพิษลงให้
ที่ในนาคบาศศรชัย	ด้วยเกรงฤทธิไกรกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
ครั้นแสงทองส่องฟ้าพรายพรรณ	สุริยันเยี่ยมยอดคีรี
ไก่แก้วสกุณารํ่าร้อง	สำเนียงกึกก้องอึงมี่
ชาวประโคมก็ประโคมดนตรี	อสุรีตื่นจากนิทรา
เข้าที่ชำระสระสรง	แต่องค์พญายักษา
กรายกรนวยนาดยาตรา	เสด็จมาออกท้องพระโรงชัย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งนั่งเหนืออาสน์	พร้อมเสนามาตย์น้อยใหญ่
จึ่งมีบัญชาตรัสไป	เหวยไวยวาสูรอสุรี
จงรีบไปเมืองโรมคัล	หามังกรกัณฐ์ยักษี
หลานกูผู้ร่วมชีวี	มายังธานีลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งไวยวาสูรยักษา
รับสั่งพญาอสุรา	ถวายบังคมลาแล้วรีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงนครโรมคัล	กุมภัณฑ์ผู้มีอัชฌาสัย
ขึ้นเฝ้าพระองค์ทรงฤทธิไกร	ยังในพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	น้อมเศียรประณตบทบงสุ์	องค์มังกรกัณฐ์ยักษี
หมอบอยู่ตรงพักตร์อสุรี	ในที่ท่ามกลางเสนา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษา
เห็นไวยวาสูรเข้ามา	จึ่งมีบัญชาถามไป
อันพระบิตุลาฤทธิรอน	ยังถาวรเป็นสุขหรือไฉน
มีเหตุเภทพาลประการใด	จึ่งใช้ให้ตัวท่านมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งไวยวาสูรยักษา
ก้มเกล้าสนองพระบัญชา	ว่าลงกานั้นเกิดปัจจามิตร
พระองค์มงกุฎเมืองมาร	จึ่งมีโองการประกาศิต
ให้ข้ามาเชิญพระทรงฤทธิ์	ไปคิดล้างพวกไพรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษี
ได้ฟังคั่งแค้นแสนทวี	โกรธาดั่งอัคคีไหม้ฟ้า
ดูดู๋มนุษย์เท่าแมลงวัน	โมหันธ์ฮึกฮักอวดกล้า
ล่วงลามข้ามมาถึงลงกา	ไม่รู้ว่าจะม้วยบรรลัย
ว่าแล้วจึ่งมีบรรหาร	สั่งเสนามารผู้ใหญ่
เร่งเกณฑ์รี้พลสกลไกร	กูจะไปสังหารไพรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วิรุณจักรยักษี
รับสั่งแล้วถวายอัญชุลี	ออกมาจากที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม
ยานี

๏	เกณฑ์หมู่พลมารชำนาญศึก	 เลือกล้วนห้าวฮึกแข็งขัน
ใส่เกราะสอดเสื้อสีจันทร์	กรกุมเกาทัณฑ์ลูกพิษ
กองหนึ่งใส่เสื้อดอกคำ	เกราะครํ่ากรกุมกระบองบิด
หมู่หนึ่งเกราะทองชวลิต	เสื้อเขียวติดขลิบถือหอกซัด
หมู่หนึ่งล้วนถือทองปราย	เกราะเงินเสื้อลายยืนหยัด
หมู่หนึ่งเสื้อแดงเกราะเหล็กรัด	ถือง้าวแกว่งกวัดลำพอง
หมู่หนึ่งเกราะนาคเสื้อดำ	ถือทวนกรายรำเคล่าคล่อง
เตรียมทั้งรถแก้วกุดั่นทอง	ตั้งกองคอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษี
ครั้นรุ่งสางสว่างราตรี	จรลีไปสรงสาคร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ไขทิพย์สุหร่ายสายสินธุ์	สุคนธาธารกลิ่นเกสร
ทรงสอดสนับเพลาเชิงงอน	เป็นมังกรรัดกระหวัดชงฆ์
ภูษาโขมพัสตร์พื้นม่วง	ฉลุดวงแย่งยกกระหนกหงส์
ชายแครงชายไหวฉลององค์	เกราะเกล็ดภุชงค์ประดับพลอย
ทับทรวงตาบทิศเพชรแพร้ว	แสงสังวาลแววดั่งหิ่งห้อย
ทองกรแก้วปรุฉลุลอย	ธำมรงค์เพชรพร้อยอรชร
ทรงมหามงกุฎดอกไม้ทัด	กรรเจียกจำรัสประภัสสร
พระหัตถ์จับศิลป์ฤทธิรอน	บทจรไปขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยราชรถแก้ว	กำวงกงแววด้วยมรกต
แอกงามเอี่ยมงอนอ่อนชด	ชั้นลดช่อลอยบราลี
เทียมสัตว์เทียมใส่มังกรกาจ	เผ่นผงกยกผงาดดั่งไกรศรี
สองพันสรรพื้นแต่ตัวดี	สารถีสำทับขับจร
เครื่องสูงครบสิ่งกรรชิงรัตน์	แถวฉัตรธงชายปลายสลอน
ปี่เรื่อยเป่ารับแตรงอน	อัมพรอับพื้นโพยมบน
กงลั่นกำเลื่อนสะเทือนก้อง	ทหารเร้าโห่ร้องกุลาหล
พาชีพวกช้างอึงอล	ขับพลข้ามพื้นสมุทรไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	มาถึงลงการาชฐาน	จึ่งให้หยุดทวยหาญน้อยใหญ่
เสด็จลงจากราชรถชัย	เข้าในพระโรงรัตนา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ลดองค์ลงถวายอภิวาทน์	พระบิตุลาธิราชยักษา
ตามที่ตำแหน่งพระนัดดา	กลางหมู่มาตยากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
ครั้นเห็นพญามังกรกัณฐ์	หลานขวัญมาถึงก็ยินดี
ลูบหลังแล้วกล่าวสุนทร	ดูก่อนนัดดาเรืองศรี
ซึ่งลุงให้หาเจ้ามานี้	ด้วยมีไพรีมาบีฑา
คือว่าลักษมณ์รามพี่น้อง	มันเที่ยวท่องสัญจรอยู่ในป่า
ฆ่าพ่ออาเจ้ามรณา	อหังการ์ว่ามีฤทธิรุทร
บัดนี้ได้พวกพลากร	วานรเจ็ดสิบเจ็ดสมุทร
จองถนนข้ามชลมาต่อยุทธ์	รบกันไม่หยุดแต่สักวัน
กุมภกรรณลุงเจ้ายกไป	ชิงชัยสิ้นชีพอาสัญ
แล้วอินทรชิตออกไปโรมรัน	หักมันไม่ได้ด้วยฤทธี
บัดนี้ไปชุบนาคบาศ	ยังยอดอากาศคีรีศรี
กำหนดถึงเจ็ดราตรี	พิธีจะเสร็จดั่งจินดา
ลุงจะให้ออกไปขัดทัพ	ตั้งรับลงไว้คอยท่า
กว่าพี่ของเจ้าจะกลับมา	จึ่งช่วยกันเข่นฆ่าพวกพาล ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายมังกรกัณฐ์ใจหาญ
ฟังพระบิตุลาบัญชาการ	กราบกับบทมาลย์แล้วทูลไป
อันลักษมณ์รามพี่น้องซึ่งดูแคลน	แสนแค้นปิ้มเลือดตาไหล
จักใคร่ฆ่ามันให้บรรลัย	ก็ยังไม่สมอารมณ์คิด
ซึ่งพระองค์จะให้ไปราวี	ยินดีดั่งได้ดุสิต
อันพวกพาลาปัจจามิตร	ถึงมีฤทธิ์ก็ไม่เกรงมัน
หลานขออาสาไปราญรอน	ล้างมนุษย์วานรให้อาสัญ
พระองค์มงกุฎกุมภัณฑ์	อย่าหวาดหวั่นใต้เบื้องบาทา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพงศ์พรหมธิราชยักษา
ได้ฟังหลานรักก็ปรีดา	จึ่งมีบัญชาตอบไป
มิเสียแรงเจ้าเกิดร่วมพงศ์	สุริย์วงศ์พรหเมศสูงใหญ่
เชี่ยวชาญในการศรชัย	ฤทธิไกรเลิศลบธาตรี
ตรัสแล้วจึ่งมีพจนารถ	สั่งมหาอำมาตย์ยักษี
ให้แต่งโภชนาสาลี	เลี้ยงพลโยธีพระนัดดา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเปาวนาสูรยักษา
ก้มเกล้ารับราชบัญชา	บังคมลาแล้วรีบออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งสั่งชาววังให้หมายบอก	วิเสทในนอกน้อยใหญ่
ให้แต่งเครื่องถวายภูวไนย	เลี้ยงทั้งไพร่พลกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางวิเสทตัวขยัน
แจ้งหมายจ่ายของครบครัน	แล้วเกณฑ์กันทำตามพนักงาน
ฝ่ายวิเสทในก็จัดแจง	แต่งทั้งของคาวของหวาน
กับแกล้มเมรัยชัยบาน	เทียบทานแต่ล้วนโอชา
เสร็จแล้วให้นางอสุรี	อันมีศุภลักษณ์เสน่หา
ยกเครื่องเนื่องตามกันมา	ถวายองค์พญากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เพลง

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
จึ่งตรัสชวนมังกรกัณฐ์	หลานขวัญเสวยชัยบาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา
ชมตลาด

๏	บัดนั้น	นางกำนัลเยาวยอดสงสาร
แต่งองค์ทรงเครื่องสะคราญ	กรานหมอบนอบน้อมอัญชุลี
ลางนางก็รินสุรา	ถวายองค์พญายักษี
บ้างเข้าโบกปัดพัดวี	ตามที่ตำแหน่งพนักงาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เซ่นเหล้า
มะหลิ่ม

๏	ฝ่ายนางบำเรอก็ครวญขับ	ร้องรับรี่เรื่อยเฉื่อยฉาน
โหยหวนโอดพันบรรเลงลาน	ฉิ่งกรับประสานจังหวะกัน
รำมะนาท้าทับสลับเสียง	สำเนียงดั่งหนึ่งเพลงสวรรค์
กระจับปี่สีซอนี่นัน	บำเรอกุมภัณฑ์ผู้ทรงฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
พระทอง

๏	ฝ่ายนางระบำก็รำฟ้อน	ทอดกรเยื้องกรายเบี่ยงบิด
ร่ายเรียงเคียงเข้ามาให้ชิด	ใส่จริตชม้ายชายตา
แล้วตีวงเวียนตามกัน	กลับผันเป็นแป้งผัดหน้า
แทรกเปลี่ยนขวักไขว่ไปมา	ย้ายท่าเป็นช้าน้องนอน
แล้วซัดสองกรอ่อนละไม	ย้ายมาพิสมัยเรียงหมอน
แกล้งประดิษฐ์บิดท่ากระบวนงอน	บำเรอเจ้านครลงกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เพลง

๏	บัดนั้น	ฝ่ายวิเสทนอกถ้วนหน้า
เสร็จแต่งเครื่องเลี้ยงโยธา	ยกเนื่องออกมาตามกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ชุบ

๏	ตั้งไว้เป็นหมวดเป็นเหล่า	ทั้งไหเหล้าช้างปิ้งกระทิงหัน
ของหวานของคาวครบครัน	เลี้ยงหมู่กุมภัณฑ์โยธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	พลมังกรกัณฐ์ยักษี
นั่งพร้อมล้อมกินเป็นโกลี	รินเหล้าทำทีวุ่นไป
เมามายพูดโป้งโฉงเฉง	เต้นรำทำเพลงปรบไก่
หยอกนางวิเสทคนใช้	คว้าไขว่ด้วยใจปรีดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เซ่นเหล้า

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายมังกรกัณฐ์ยักษา
เสวยพลางทางทอดทัศนา	ดูนางกัลยาระบำบัน
เป็นที่เพลิดเพลินจำเริญรัก	พญายักษ์ปรีดิ์เปรมเกษมสันต์
เสร็จแล้วถวายบังคมคัล	พระทรงธรรม์ธิราชกรุงมาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวราพณาสูรใจหาญ
ลูบหลังแล้วมีบัญชาการ	หลานรักของลุงผู้ดวงใจ
อันซึ่งมนุษย์แลวานร	อย่าให้ต่อกรเจ้าได้
พ่อจงศรีสวัสดิ์มีชัย	ดั่งพรลุงให้นัดดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	จึ่งมังกรกัณฐ์ใจกล้า
รับพรถวายบังคมลา	มาที่ประทับอสุรินทร์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	จึ่งชำระองค์สรงสนาน	สุคนธารเกสรขจรกลิ่น
สนับเพลาเครือก้านสุบรรณบิน	ภูษารูปกินรีรำ
ชายแครงชายไหวลายขด	ทรงเกราะมรกตเขียวขำ
ทับทรวงดวงบุษราคัม	ประจำยามตาบทิศทับทิมพราย
เฟื่องห้อยพลอยแก้วมุกดาหาร	ทรงสังวาลศึกสามสาย
พาหุรัดทองกรมังกรกลาย	ธำมรงค์เพชรพรายอรชร
ทรงมหามงกุฎเนาวรัตน์	พระหัตถ์นั้นจับธนูศร
ดั่งองค์เวสสุวัณฤทธิรอน	บทจรไปขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยรถแก้ว	กำกงล้วนแล้วด้วยมรกต
แอกงอนอ่อนงามช้อยชด	เครือขดภาพคั่นบัลลังก์ลอย
ยอดเยี่ยมเทียมแทงโพยมหน	บันบนบุษบกกระหนกห้อย
ทวยทองรองรับประดับพลอย	ช่อฟ้าชดช้อยอรชร
ตรวจเตรียมเทียมด้วยมังกรกาจ	สองพันเพียงราชไกรสร
สารถีมือถือโตมร	กวัดแกว่งขับจรดั่งลมพัด
เครื่องสูงคู่เคียงเรียงริ้ว	ธงชายปลายปลิวโบกสะบัด
แถวทวนกระบวนเบียดเยียดยัด	ขนัดฆ้องกลองประโคมโครมครึก
เสียงช้างร้องก้องโกญจนาท	เสียงอัศวราชลำพองศึก
ทวยหาญโห่สนั่นพันลึก	ขับกันคึกคึกรีบไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงให้หยุดจัตุรงค์	ตั้งลงแทบเชิงเขาใหญ่
เป็นกระบวนพยุหทัพชัย	มั่นไว้คอยพวกไพรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา
ช้า

๏	เมื่อนั้น	พระอวตารทรงสวัสดิ์รัศมี
เข้าที่ไสยาในราตรี	ภูมีถวิลจินดา
โดยการกระบวนรณรงค์	ที่จะล้างโคตรวงศ์ยักษา
มิได้สนิทนิทรา	จนล่วงเวลาปัจฉิมยาม
ดาวเดือนเลื่อนลับสัตภัณฑ์	สุริยันจวนแจ้งแสงอร่าม
เบิกอรุณเรื่อเรืองประเทืองงาม	ประโคมยามเป็นเพลงถวายพร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งเสด็จจากที่ไสยาสน์	บัลลังก์อาสน์ทิพรัตน์ประภัสสร
สระสรงทรงเครื่องอลงกรณ์	บทจรออกหน้าพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	พร้อมหมู่ทหารชาญณรงค์	สุริย์วงศ์วานรน้อยใหญ่
พอได้ยินสำเนียงเกรียงไกร	ภูวไนยจึ่งมีโองการ
ดูกรพิเภกกุมภัณฑ์	วันนี้ใครยกทวยหาญ
ออกมาต่อกรรอนราญ	เสียงสะเทือนสะท้านธรณี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษี
พิเคราะห์ดูโดยยามนาที	อสุรีก็แจ้งด้วยปรีชา
จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล	นเรนทร์สูรปิ่นภพนาถา
อันทัพที่ยกออกมา	คืออสุรามังกรกัณฐ์
เพื่อนนั้นเป็นบุตรพญาขร	ศิลป์ศรยิ่งยวดกวดขัน
อยู่ยังบุรีโรมคัล	หลานทศกัณฐ์อสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี
ได้ฟังพิเภกพาที	จึ่งมีบัญชาถามไป
ตัวมันชำนาญในการศร	ฤทธิรอนไม่มีใครเปรียบได้
เราจะให้ทหารผู้ใด	ยกออกชิงชัยอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษา
น้อมเศียรสนองพระบัญชา	อันซึ่งโยธาวานร
ไม่เห็นผู้ใดจะโรมรัน	ประจัญด้วยลูกพญาขร
ขอเชิญเสด็จพระสี่กร	ออกไปราญรอนขุนมาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรีผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังพิเภกโหราจารย์	ผ่านฟ้าสั่งลูกพระสุริยัน
จงเตรียมโยธาวานร	ฤทธิรอนเหี้ยมแหงแข็งขัน
จะยกออกไปโรมรัน	ล้างมังกรกัณฐ์อสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งสมเด็จพระจักรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม
ยานี

๏	จัดเป็นเสนาพยุหบาตร	นิลราชเป็นปากปักษา
นิลเอกนิลขันเป็นสองตา	วายุบุตรเป็นเศียรสกุณี
มหัทวิกันเป็นลิ้น	นิลนนท์เป็นคอปักษี
สองปีกกางป้องโยธี	วาหุโรมกระบี่ชมพูพาน
อันซึ่งเท้าซ้ายเท้าขวา	ปิงคลามาลุนสองทหาร
กองหลวงเป็นตัวเหยี่ยวการ	หลานอินทร์เป็นหางต้อนพล
อันหมู่เตียวเพชรจังเกียง	รายเรียงสลับเป็นเล็บขน
สุครีพพิเภกสองตน	รองบาทยุคลพระสี่กร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระรามสุริย์วงศ์ทรงศร
กับพระอนุชาฤทธิรอน	บทจรไปสรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	สองกษัตริย์สระสนานสำราญองค์	สุคนธ์ทิพย์กลิ่นส่งหอมหวาน
สนับเพลาคู่ทรงมัฆวาน	เชิงงอนแก้วกาญจน์กระหนกเวียน
ภูษาพื้นม่วงเครือมาศ	เป็นรูปนาคราชเจ็ดเศียร
ชายไหวรายพลอยแก้ววิเชียร	ชายแครงเครือเขียนฉลุดวง
ฉลององค์ตาบทิศเฟื่องแก้ว	สังวาลแววมรกตรุ้งร่วง
ทับทิมทิพย์ประดับทับทรวง	พาหุรัดโชติช่วงทองกร
ต่างทรงธำมรงค์เรือนครุฑ	ทรงมงกุฎจำรัสประภัสสร
พระหัตถ์จับศิลป์ฤทธิรอน	บทจรขึ้นรถเทวัญ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยราชรถทรง	ขององค์เจ้าตรัยตรึงศ์สวรรค์
ดุมวงกงแก้วกระหนกบัน	ประดับชั้นช่อห้อยพลอยเพชร
แท่นท้ายลายเทพประนมกร	อรชรทุกชั้นบัลลังก์เก็จ
พนักล้วนลายกาบกระหนาบเม็ด	มุขเด็จล้วนดวงมณีพราย
เทียมด้วยสินธพเทเวศร์	กำลังเดชเพียงพลิกแผ่นดินหงาย
มาตุลีขับม้ากรีดกราย	น้องนารายณ์นั่งหน้าประนมกร
ประดับเครื่องบังสูรย์มยุรฉัตร	พัดโบกบังแทรกธงสลอน
เสียงฆ้องกลองชนะแตรงอน	อัสดรเริงร้องคะนองชัย
สำเนียงเสียงโห่พลหาญ	ดินฟ้าจักรวาลสะท้านไหว
ผงคลีมืดคลุ้มชอุ่มไป	เร่งรีบพลไกรยาตรา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กราวนอก

๏	ครั้นมาถึงที่รณรงค์	พระภุชพงศ์เห็นพวกยักษา
จึ่งให้หยุดพหลโยธา	อยู่ตรงหน้าทัพอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษี
เสด็จเหนือรถแก้วมณี	อยู่กลางโยธีกุมภัณฑ์
เห็นมนุษย์ยกทัพมาแต่ไกล	พลไกรเพียงหนึ่งแผ่นดินลั่น
หมายเขม้นเข่นฆ่าโรมรัน	ให้แยกพลขันธ์เป็นปีกกา
แล้วมีพระราชบรรหาร	สั่งโลทันมารยักษา
ให้ขับรถแก้วแววฟ้า	ฝ่าหมู่โยธาขึ้นไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งร้องว่าเหวยมนุษย์	เอ็งมีฤทธิรุทรเป็นไฉน
อหังการ์อาจองทะนงใจ	มาชิงชัยกับหมู่อสุรี
ตัวเราอยู่กรุงโรมคัล	ชื่อมังกรกัณฐ์ยักษี
ทรงเดชเดชาราวี	ตรีโลกก็เกรงฤทธา
วันนี้ตัวเอ็งจะบรรลัย	ด้วยศรชัยของกูผู้แกล้วกล้า
อันจะรอดคืนไปอย่าสงกา	ทั้งพวกสวาวานร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระนารายณ์สุริย์วงศ์ทรงศร
ได้ฟังหลานท้าวยี่สิบกร	ภูธรมีราชโองการ
เหวยมังกรกัณฐ์ขุนยักษ์	อย่าฮึกฮักอ้างอวดกำลังหาญ
แต่พ่อของเอ็งมารอนราญ	ยังไม่ต้านทานมือกู
ตัวมึงมีฤทธิ์สักเพียงไร	จึ่งอาจใจออกมาต่อสู้
หัวจะขาดปลิวไปไม่ทันรู้	มึงอย่าดูหมิ่นเจรจา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษา
ได้ฟังกริ้วโกรธโกรธา	สองตาดั่งแสงอโณทัย
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบบาท	พสุธากัมปนาทหวาดไหว
ให้ขับพหลพลไกร	เข้าไล่ถาโถมโจมตี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นายกองทัพหน้ายักษี
รับสั่งพญาอสุรี	แล้วขับโยธีเข้าราญรอน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	หมู่มารก็วิ่งเข้าฟันแทง	แย้งยิงปืนไฟธนูศร
พุ่งซัดแหลนหลาวโตมร	ตะลุมบอนหักโหมโรมรัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลวานรแข็งขัน
รับรองป้องปัดกุมภัณฑ์	ดากันเข้าโรมโจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างหักเอวหักคอหักเข่า	ฉีกแขนฉีกเท้ายักษี
ขบกัดฟัดฟาดเป็นโกลี	อสุรีตายกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษา
ยิ่งตายยิ่งหนุนกันเข้ามา	ตีพวกโยธากระบี่ไพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พุ่งซัดอาวุธเป็นห่าฝน	ต่างตนต่างหนีต่างไล่
เสียงปืนเสียงโห่สนั่นไป	พลไกรไม่คิดชีวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่โยธากระบี่ศรี
ต่างตนยืนยันประจัญตี	คลุกคลีรบชิดติดพัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	หวดซ้ายป่ายขวาอุตลุด	ด้วยฤทธิรุทรแข็งขัน
เป็นหมู่หมู่เหล่าเหล่าเข้าบุกบัน	กุมภัณฑ์ตายแตกไม่สมประดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษี
เห็นวานรรอนราญอสุรี	บ้างตายบ้างหนีกระจายไป
พระกรกวัดแกว่งศรสาตร์	ร้องตวาดเพียงพื้นแผ่นดินไหว
ให้โลทันขับราชรถชัย	เข้าลุยไล่กลางพลวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	หักหาญราญรุกบุกตี	กระบี่ตายยับด้วยคันศร
เกลื่อนกลาดดาษพื้นดินดอน	ด้วยฤทธิรอนกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระทรงครุฑภุชพงศ์รังสรรค์
ครั้นเห็นพญามังกรกัณฐ์	ตีพวกพลขันธ์เข้ามา
วานรล้มตายอกนิษฐ์	ด้วยกำลังฤทธิ์ยักษา
จึ่งจับอัคนิวาตอันศักดา	พาดสายเงื้อง่าแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าฟาด	โลกธาตุสนั่นหวั่นไหว
ต้องหมู่พหลพลไกร	บรรลัยเกลื่อนกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษา
เห็นมนุษย์นั้นแผลงศรมา	โยธาตายยับนับพัน
จึ่งจับจักรแก้วฤทธิรงค์	ขององค์พรหเมศรังสรรค์
กวัดแกว่งดั่งแสงเพลิงกัลป์	กุมภัณฑ์ขว้างไปด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	โชติช่วงดั่งดวงทินกร	ต้องพลวานรกระบี่ศรี
หัวขาดตีนขาดไม่สมประดี	ล้มก่ายกับที่สุธาธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระตรีภพลบโลกทุกสถาน
เห็นยักษ์ขว้างจักรมารอนราญ	ต้องพลทวยหาญวานร
ตายยับทับกันนับสมุทร	พระจักรภุชก็ทรงพระแสงศร
อันชื่อพลายวาตฤทธิรอน	ภูธรผาดแผลงไปด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ต้องจักรขุนมารละเอียดลง	ด้วยกำลังศรทรงพระจักรกฤษณ์
แล้วต้องโยธาปัจจามิตร	ตายยับอกนิษฐ์ก่ายกอง
บรรดาวานรที่ล้มตาย	ครั้นว่าพระพายพัดต้อง
ก็เป็นขึ้นโลดโผนโจนคะนอง	โห่ร้องเยาะเย้ยขุนมาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ใจหาญ
กริ้วโกรธพิโรธดั่งไฟกาล	ขุนมารก็แผลงศรไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ต้ององค์พระรามสุริย์วงศ์	ตัดเกราะแก้วทรงเข้าไปได้
พอกระทั่งมังสาภูวไนย	ก็กลับไปลอยอยู่ยังเมฆา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระภุชพงศ์องค์นารายณ์นาถา
เห็นศรยักษีมีฤทธา	ผ่านฟ้านิ่งนึกตรึกไป
อันมังกรกัณฐ์นี้สามารถ	ยิงเกราะกูขาดเข้ามาได้
นับว่าเป็นชายชาญชัย	ยิ่งในสุริย์วงศ์พงศ์ยักษ์
ครั้งเมื่อพญาขรรณรงค์	ก็ยิงคันธนูทรงกูหัก
พ่อลูกประเสริฐเลิศนัก	ศรศักดิ์ไม่มีใครเทียมทัน
คิดพลางก็ขึ้นธนูศิลป์	ฟ้าดินสะเทือนเลื่อนลั่น
พระกรชักศรพาลจันทร์	พาดสายหมายมั่นแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด

๏	ต้องศรมังกรกัณฐ์มาร	แหลกลาญไม่ทนกำลังได้
พวกพลกุมภัณฑ์ก็บรรลัย	สิ้นทั้งรถชัยอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญามังกรกัณฐ์ยักษี
สิ้นรถสิ้นทศโยธี	สิ้นทั้งสารถีโลทัน
ผู้เดียวไม่มีใครเป็นเพื่อน	พักตร์เฝื่อนความกลัวตัวสั่น
สุดคิดสุดฤทธิ์จะโรมรัน	กุมภัณฑ์ถวิลจินดา
ชิชะมนุษย์กระจิริด	ศรสิทธิ์ของมันแกล้วกล้า
ทั้งหมู่วานรโยธา	กูฆ่าไม่ม้วยบรรลัย
มาตรแม้นจะกลับเข้าราญรอน	ไหนจะรอต่อกรมันได้
คิดแล้วก็เหาะขึ้นไป	ยังในกลีบเมฆด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด

๏	ยอกรประนมเหนือเกศ	ไหว้คุณพรหเมศเรืองศรี
อ่านเวทสำรวมอินทรีย์	อสุรีนิมิตกายา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	เกิดเป็นกุมภัณฑ์ฤทธิรงค์	เหมือนองค์พญายักษา
เกลื่อนกลาดดาษไปในท้องฟ้า	ด้วยศักดาเดชขุนมาร
แล้วบันดาลห่าฝนถ่านเพลิง	เถกิงรุ่งแรงแสงฉาน
ตกลงยังพื้นสุธาธาร	ร้อนดั่งหนึ่งกาลอัคคี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี
เห็นมังกรกัณฐ์อสุรี	ไม่ต่อตีหายไปกับตา
แต่ถ่านเพลิงตกเต็มสุธาธาร	ชัชวาลร้อนแรงแสงกล้า
ให้ฉงนสนเท่ห์ในวิญญาณ	จึ่งมีบัญชาถามไป
ดูก่อนพิเภกกุมภัณฑ์	อันมังกรกัณฐ์นั้นไปไหน
ห่าฝนตกลงเป็นถ่านไฟ	ด้วยเหตุอันใดอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษี
ได้ฟังพจนารถพระจักรี	ชุลีกรสนองพระบัญชา
อันซึ่งพญามังกรกัณฐ์	มันหนีขึ้นยังเวหา
ซ่อนกายแอบกลีบเมฆา	ร่ายเวทวิทยาเชี่ยวชาญ
ให้เป็นห่าฝนถ่านเพลิง	สีเถกิงร้อนแรงแสงฉาน
หวังจะฆ่าวานรให้วายปราณ	ด้วยเวทขุนมารผู้ฤทธี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระอวตารทรงสวัสดิ์รัศมี
ได้ฟังพิเภกอสุรี	ภูมีทอดทัศนาไป
เห็นรูปอสุราในอากาศ	เหมือนกันเกลื่อนกลาดไม่นับได้
มิรู้ที่จะแผลงศรชัย	ว่าตนใดเป็นมังกรกัณฐ์
แต่พาดสายหมายมุ่งเป็นหลายที	พระจักรีไม่รู้แห่งลั่น
จึ่งถามพิเภกกุมภัณฑ์	จะสำคัญยักษาตนใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังบรรหารพระภูวไนย	ก็ทูลไปด้วยไวปัญญา
ขอพระองค์จงสั่งพรหมาสตร์	ให้ตรงไปพิฆาตยักษา
แม้นมังกรกัณฐ์มรณา	จะหายรูปมายาพร้อมกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระนารายณ์สุริย์วงศ์รังสรรค์
ได้ฟังพิเภกกุมภัณฑ์	ทรงธรรม์จึ่งสั่งศรชัย
เสร็จแล้วพาดสายเงื้อง่า	งามสง่าไม่มีที่เปรียบได้
น้าวหน่วงด้วยกำลังว่องไว	ก็ผาดแผลงไปด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นอากาศ	วิมานมาศสะเทือนทุกราศี
ตรงไปตามสั่งพระจักรี	ต้องอสุรีมังกรกัณฐ์
เศียรขาดกระเด็นจากกาย	ด้วยฤทธิ์พระนารายณ์รังสรรค์
ตกลงสุดสิ้นชีวัน	รูปมายานั้นก็หายไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
ยานี

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายฝูงเทวาน้อยใหญ่
ทั้งหมู่นางฟ้าสุราลัย	เห็นพระทรงชัยสี่กร
สังหารพญามังกรกัณฐ์	สุดสิ้นชีวันด้วยแสงศร
ต่างองค์ปรีดาสถาวร	เผยบัญชรแก้วทุกวิมาน
เยี่ยมพักตร์สำรวลสรวลร่า	พร้อมหน้าตบหัตถ์ฉัดฉาน
โปรยดอกไม้ทิพย์อันโอฬาร	หอมหวานตลบอบอาย
หมู่นางอัปสรก็ดีดสี	ดุริยางค์ดนตรีประสานสาย
อวยชัยให้พรพระนารายณ์	ยอกรถวายบังคมคัล ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ สาธุการ

๕๑
๕๑