๏	 เมื่อนั้น	ท้าวทศพักตร์ชาญสมร
แลเห็นอินทรชิตฤทธิรอน	ยอกรกวักเรียกแล้วถามไป
เจ้าทำพิธียังไม่ครบ	ลูกรักออกรบเป็นไฉน
สงครามติดพันประการใด	ดวงใจจึ่งมาต่อราตรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษี
น้อมเศียรสนองพระวาที	วันนี้ลูกยกโยธา
รณรงค์ด้วยองค์พระลักษมณ์	หาญหักตอบโต้กันหนักหนา
จนถึงอัสดงเวลา	ลูกยาแผลงนาคบาศไป
รัดองค์พระลักษมณ์ฤทธิรอน	กับหมู่วานรไว้ได้
ทูลความตามเรื่องที่มีชัย	โดยในเหตุผลทุกประการ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ใจหาญ
ได้ฟังดั่งทิพย์สุธาธาร	มาโสรจสรงขุนมารทั้งอินทรีย์
จึ่งสวมสอดกอดองค์พระลูกรัก	พญายักษ์ปรีดิ์เปรมเกษมศรี
เจ้าผู้ดวงเนตรดวงชีวี	มิเสียทีเป็นวงศ์พรหมา
ควรที่จะครองนคเรศ	เลื่องชื่อลือเดชไปภายหน้า
อันกรุงพิชัยลงกา	บิดาจะให้เป็นรางวัล
ว่าพลางพลางจูบลูบพักตร์	พญายักษ์สำรวลสรวลสันต์
สิ้นทั้งสิบปากพร้อมกัน	เสียงสนั่นกึกก้องเป็นโกลา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
ครั้นเสร็จทูลความพระบิดา	อสุรานบนิ้วประนมกร
กราบลงแทบเบื้องบทมาลย์	ด้วยใจชื่นบานสโมสร
ลาพระบิตุเรศฤทธิรอน	บทจรมาปราสาทรูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งเข้าห้องแก้ว	อันเพริศแพร้วจำรัสรัศมี
เสด็จเหนือแท่นรัตนมณี	พร้อมหมู่นารีอนงค์ใน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
สมิงทอง

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางกำนัลน้อยใหญ่
หมอบเฝ้าเกลื่อนกลาดดาษไป	ล้วนโฉมอำไพวิไลวรรณ
อรชรอ้อนแอ้นจำเริญรัก	ผิวพักตร์ผ่องเพียงนางสวรรค์
เข้าโบกปัดพัดวีนวดฟั้น	ชวนกันทำตามพนักงาน
นางบำเรอก็ขับถวายเสียง	สำเนียงรี่เรื่อยเฉื่อยฉาน
โหยหวนโอดพันบรรเลงลาน	เป็นคำหวานพร้อมเพราะไปในที
รำมะนาท้าทับกรับฉิ่ง	พร้อมพริ้งจังหวะดีดสี
บำรุงบำเรออสุรี	ในที่สิริไสยา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ มโหรี

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษา
ฟังนางอนงค์กัลยา	อสุราเพลิดเพลินจำเริญใจ
เอนองค์ลงเหนือบรรจถรณ์	สโมสรด้วยความพิสมัย
เย้าหยอกสัพยอกนางใน	ก็หลับไปในราษราตรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กล่อม

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
ครั้นลูกรักมีชัยแก่ไพรี	ยินดีด้วยสมอารมณ์คิด
ดั่งได้สมบัติพัสถาน	ในชั้นวิมานดุสิต
ที่ร้อนใจดั่งต้องไฟพิษ	ก็เปลื้องปลิดออกจากอุรา
พักตร์ผ่องดั่งดวงศศิธร	อันเขจรอยู่ในเวหา
ก็เสด็จยุรยาตรคลาดคลา	เข้าปราสาทรัตนารูจี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ
ช้า

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	พระหัตถ์ลูบหลังมเหสี
แล้วกล่าวมธุรสวาที	วันนี้อินทรชิตลูกรัก
ไปสังหารผลาญหมู่อริราช	ด้วยศรนาคบาศสิทธิศักดิ์
องคตหนุมานที่หาญนัก	ทั้งพระลักษมณ์แลพลก็บรรลัย
ยังแต่พระรามผู้เชษฐา	ออกมาเห็นน้องจะร้องไห้
ก็จะซบสลบทับกันไป	จึ่งจะฆ่าเสียให้วายปราณ
อันลงกาครานี้จะสิ้นทุกข์	มีแต่ความสุขเกษมศานต์
เป็นมหันตมโหฬาร	เทียมสถานไกรลาสพระศุลี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางมณโฑมารศรี
ได้ฟังพระราชสามี	เทวีสนองพระบัญชา
พระองค์มงกุฎเมืองมาร	ขอประทานโปรดเกล้าเกศา
อย่าเพ่อยินดีปรีดา	ผ่านฟ้าตริตรองให้จงนัก
อันองค์พระลักษมณ์ฤทธิรอน	ครั้งก่อนก็ต้องโมกขศักดิ์
พญากุมภกรรณน้องรัก	เห็นจักสุดสิ้นชนมาน
เลิกทัพกลับพวกโยธา	คืนเข้าพาราราชฐาน
ก็เป็นขึ้นได้ไม่วายปราณ	เพราะพิเภกแจ้งการแก่ไพรี
ครั้งนี้ก็ต้องนาคบาศ	ศรสาตร์อินทรชิตยักษี
ก็ละเสียไม่ฆ่าราวี	เห็นทีฝ่ายเขาจะแก้กัน ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
ฟังอัครชายาวิลาวัณย์	กุมภัณฑ์ขัดแค้นแน่นใจ
ดั่งศรแสลงแทงอุรา	จะออกปากเจรจาก็หาไม่
เสด็จลงจากอาสน์อำไพ	เข้าในห้องแก้วมณี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพญาพิเภกยักษี
วิ่งหนีอินทรชิตอสุรี	มายังที่พลับพลาอลงการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	พระผู้พงศ์จักรพรรดิมหาศาล
ทูลว่าพระอนุชาชัยชาญ	เสียทีขุนมารอินทรชิต
ทั้งหมู่กบินทร์วารินราช	ก็ต้องนาคบาศศรสิทธิ์
ล้มสลบซบอยู่ด้วยพิษ	พระทรงฤทธิ์จงได้เมตตา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์นาถา
ฟังข่าวเร่าร้อนในอุรา	ผ่านฟ้าตระหนกตกใจ
เอะอะไรกระนี้พิเภกเอ๋ย	ไฉนเลยช่างให้มันลวงได้
เสียแรงตัวเป็นผู้ใหญ่ไป	ละให้พระน้องกูเสียที
ว่าพลางจับศรพรหมาสตร์	เสด็จจากอาสน์แก้วเรืองศรี
สุครีพพิเภกอสุรี	หมู่พลกระบี่ก็ตามมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	เดินโดยมรรคาพนาดร	ศศิธรแจ่มแจ้งพระเวหา
อากาศดาษด้วยดารา	ผ่านฟ้าทอดทัศนาไป
เห็นวานรต้องศรนาคบาศ	มัดกลิ้งเกลื่อนกลาดไม่นับได้
ยิ่งสลดระทดพระทัย	ภูวไนยเที่ยวหาอนุชา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ฉาน

๏	ครั้นมาใกล้ราชรถทรง	ก็เห็นองค์พระลักษมณ์กนิษฐา
นาคกระหวัดรัดรอบกายา	แต่บาทาจนถึงพระนาภี
สองกรพระฉวยฉุดกระชาก	เปลื้องนาคบาศยักษี
ไม่เคลื่อนคลายออกจากอินทรีย์	พระจักรีระทดพระทัยนัก ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ลดองค์ลงแอบแนบน้อง	ค่อยประคองช้อนเกศาขึ้นใส่ตัก
ชลนัยน์ไหลลงโซมพักตร์	พระทรงจักรครวญครํ่ารำพัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด
โอ้

๏	โอ้อนิจจาเจ้าลักษมณ์เอ๋ย	ไฉนเลยมาม้วยอาสัญ
ทรงศรสามเล่มดั่งเพลิงกัลป์	ปรากฏทั่วสวรรค์ชั้นฟ้า
สงครามพ่อไม่ระวังองค์	ให้ต้องศรทรงของยักษา
เจ้าก็เป็นบัลลังก์นาคา	มาแพ้นาคอสุราสาธารณ์
ครั้งก่อนก็ต้องโมกขศักดิ์	เพราะน้องรักอาจองทะนงหาญ
ครั้งนี้ก็ออกมารอนราญ	กับด้วยขุนมารอินทรชิต
ตัวพี่ก็ได้กำชับสั่ง	ควรหรือยังมาประมาทจิต
ให้เสียทีพาลาปัจจามิตร	ดูดั่งแพ้ฤทธิ์อสุรี
เมื่อเจ้ามาสิ้นชีวัน	พี่จะรบโรมรันด้วยยักษี
มาตรแม้นมีชัยก็ไม่ดี	จะรู้ที่ไว้หน้าแห่งใด
ถึงจะได้เมียก็เสียน้อง	จะต้องการสิ่งใดก็หาไม่
รํ่าพลางแสนโศกาลัย	นิ่งไปไม่เป็นสมประดี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ โอด

๏	บัดนั้น	สุครีพพิเภกยักษี
เห็นพระหริรักษ์จักรี	โศกีแน่นิ่งไม่ติงกาย
ต่างตนเร่าร้อนไม่มีสุข	แสนทุกข์แสนเทวษใจหาย
บรรดาวานรไพร่นาย	วุ่นวายเซ็งแซ่เป็นโกลา
ต่างตนต่างเข้านวดฟั้น	คั้นเบื้องพระบาทซ้ายขวา
บ้างวิ่งไปตักนํ้ามา	ประพรมกายาพระจักรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระหริวงศ์องค์นารายณ์เรืองศรี
ครั้นฟื้นคืนได้สมประดี	ภูมีตรัสถามพิเภกไป
อันองค์พระลักษมณ์ฤทธิรอน	กับหมู่วานรน้อยใหญ่
ซึ่งต้องนาคบาศศรชัย	ทำไฉนจะฟื้นคืนมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษา
น้อมเศียรกราบลงกับบาทา	ทูลสนองบัญชาพระจักรี
อันองค์พระลักษมณ์ฤทธิรอน	ซึ่งต้องศรอินทรชิตยักษี
กับพวกวานรโยธี	บัดนี้ไม่ม้วยชีวัน
พระองค์จงแผลงพลายวาต	ให้สุธาอากาศไหวหวั่น
ไปหาพญาสุบรรณ	ลงมาคาบคั้นนาคินทร์
อันนาคบาศอสุรี	ก็จะหนีพญาปักษิน
พระอนุชากับหมู่พานรินทร์	ทั้งสิ้นก็จะฟื้นกายา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระตรีภูวนาถนาถา
ได้ฟังพิเภกโหรา	ปรีดาดั่งได้โสฬส
ที่ความโศกาอาวรณ์	ทุกข์ร้อนทั้งนั้นก็หายหมด
วางพระอนุชาไว้หน้ารถ	พระทรงยศขึ้นศรแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	สำเนียงเพียงหนึ่งลมกาล	ฟากฟ้าบาดาลก็หวาดไหว
โชติช่วงดั่งดวงอโณทัย	ตรงไปวิมานสิมพลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพญาสุบรรณปักษี
เห็นศรสำแดงฤทธี	สกุณีก็แจ้งกิจจา
ว่าองค์สมเด็จพระอวตาร	มีพระโองการให้หา
ออกจากวิมานรัตนา	บินมาด้วยกำลังฤทธิรุทร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ แผละ

๏	เสียงปีกครั่นครึกกึกก้อง	สะเทือนถึงท้องพระสมุทร
พระสุเมรุเอนอ่อนดั่งจะทรุด	เลื่อนลั่นอุตลุดเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นใกล้สมรภูมิชัย	แลไปเห็นนาคยักษา
รวบรัดมัดองค์พระอนุชา	กับหมู่โยธาวานร
จึ่งสำแดงเดชากล้าหาญ	ด้วยกำลังชำนาญชาญสมร
ถาบถาร่าลงยังดินดอน	กางกรเข้าจิกนาคี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนาคบาศยักษี
ครั้นเห็นพญาสกุณี	วาสุกรีตระหนกตกใจ
จึ่งคลายจากกายพระวรนุช	ทั้งพลยุทธ์วานรน้อยใหญ่
ชำแรกแทรกปัถพีไป	ด้วยกลัวฤทธิไกรสกุณา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายองค์พระลักษมณ์กนิษฐา
กับหมู่วานรโยธา	ครั้นนาคาเคลื่อนหลุดจากกาย
ทั้งต้องละอองน้ำค้าง	พิษนั้นสะสร่างเสื่อมหาย
ต่างตนแลเห็นพระนารายณ์	ก็ลุกขึ้นถวายบังคมคัล
พระลักษมณ์เข้ากอดเอาเบื้องบาท	พระเชษฐาธิราชรังสรรค์
ทูลว่าข้าม้วยชีวัน	พระทรงธรรม์มาช่วยชีวิต
จึ่งได้กลับคืนเป็นมา	พระคุณลํ้าฟ้าดุสิต
จะขออาสาพระทรงฤทธิ์	ไม่คิดเกรงพวกภัยพาล ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรีผู้ปรีชาหาญ
ฟังพระอนุชาชัยชาญ	ผ่านเกล้าลูบหลังแล้วบัญชา
อันไอ้อินทรชิตกุมภัณฑ์	ศิลป์ศรของมันแกล้วกล้า
แต่เจ้าผู้ทรงศักดา	ยังว่าเป็นได้ถึงเพียงนี้
แม้นมาตรผู้อื่นออกราญรอน	เห็นไม่ครั่นกรยักษี
อันสงครามมีชัยแลเสียที	ใช่จะมีแต่องค์น้องรัก
จงทรงเดชาอานุภาพ	ปราบไปได้ทั่วทั้งไตรจักร
อันซึ่งศัตรูหมู่ยักษ์	ให้เแพ้ศรศักดิ์พระอนุชา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งพญาสุบรรณปักษา
ครั้นนาคีหนีแทรกพสุธา	ก็เข้ามาถวายบังคมคัล
ทูลว่าข้าได้ยินเสียงศร	พระสี่กรธิราชรังสรรค์
จึ่งลงมาช่วยพระทรงธรรม์	โรมรันนาคาปัจจามิตร
เสร็จแล้วจะขอบังคมลา	ใต้เบื้องบาทาพระจักรกฤษณ์
ทูลพลางถวายอัญชุลิต	แผลงฤทธิ์บินไปยังวิมาน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระผู้พงศ์จักรพรรดิมหาศาล
จึ่งชวนองค์อนุชาชัยชาญ	ขึ้นรถสุรกานต์อลงกรณ์
ให้เลิกพหลโยธี	กระบี่ทวยหาญชาญสมร
โห่สนั่นครั่นครื้นดินดอน	บทจรไปสุวรรณพลับพลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กราว

๏	บัดนั้น	ฝ่ายสารัณทูตยักษา
แลเห็นพญาครุฑา	มาไล่นาคาหนีไป
อันองค์พระลักษมณ์ฤทธิรอน	กับวานรนั้นฟื้นขึ้นมาได้
ยกทัพกลับเข้าพลับพลาชัย	ตกใจก็รีบเข้าธานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมทูล	ท้าวราพณาสูรยักษี
อันพระลักษมณ์ต้องศรนาคี	กับหมู่โยธีวานร
พระรามผู้พี่มาพบกัน	โศกาแล้วลั่นธนูศร
บัดเดี๋ยวเป็นครุฑากางกร	เข้าไล่ราญรอนนาคา
อันหมู่อริราชไพรี	ไม่ม้วยชีวีสังขาร์
ข้าศึกกำเริบอหังการ์	เพราะว่ามันไม่วายปราณ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ใจหาญ
ฟังข่าวเร่าร้อนดั่งเพลิงกาล	พญามารนิ่งขึงตะลึงไป
ชิชะไอ้หมู่ปัจจามิตร	มาคิดแก้ไขกันไปได้
ทั้งนี้เพราะพิเภกจังไร	หาไม่ไม่รอดชีวี
คิดแล้วพญากุมภัณฑ์	สั่งนางกำนัลสาวศรี
ไปหาอินทรชิตผู้ฤทธี	บอกว่ากูนี้ให้ขึ้นมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางกำนัลเสน่หา
รับสั่งพระองค์ทรงนครา	ถวายบังคมลาแล้วรีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ชุบ

๏	ครั้นถึงปราสาทพระโอรส	นั่งลงประณตประนมไหว้
ทูลว่าพระทรงภพไตร	ให้ข้ามาทูลบทมาลย์
บัดนี้มนุษย์กับลิงป่า	ไม่ม้วยชีวาสังขาร
สารัณเข้ามาแจ้งการ	ผ่านฟ้าให้เชิญเสด็จจร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิรงค์ทรงศร
ได้แจ้งโองการพระบิดร	ให้เร่าร้อนฤทัยดั่งไฟพิษ
นั่งขึงตะลึงทั้งอินทรีย์	อสุรีอัดอั้นตันจิต
เสด็จจากแท่นแก้วชวลิต	นางสนมสนิทก็ตามมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงถวายอภิวาทน์	พระบิตุรงค์ธิราชนาถา
ท่ามกลางอสูรเสนา	ในมหาปราสาทพรายพรรณ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรพงศ์พรหมรังสรรค์
แลเห็นลูกรักร่วมชีวัน	กุมภัณฑ์มีราชโองการ
อันพระลักษมณ์ที่ต้องนาคบาศ	กลิ้งกลาดกับพวกทวยหาญ
บัดนี้มีครุฑตัวพาล	ลงมารอนราญราวี
ฉีกฉาบคาบคั้นนาคินทร์	จิกกินเป็นเหยื่อปักษี
พระลักษมณ์กับหมู่โยธี	ฟื้นสมประดีคืนมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
ได้ฟังพระราชบัญชา	อสุรานบนิ้วแล้วทูลไป
นาคบาศเล่มนี้มีฤทธิ์	พรหเมศประสิทธิ์ประสาทให้
ทรงอานุภาพเกรียงไกร	ไตรโลกไม่ทานฤทธี
เหตุเพราะพิเภกทรชน	บอกกลให้แก้ศรศรี
หาไม่ที่ไหนไพรี	จะรอดชีวีคืนมา
อันความแค้นนี้แสนสุดคิด	น้อยจิตปิ้มสิ้นสังขาร์
จะฆ่าเสียให้ได้ดั่งจินดา	ทั้งพวกสวาวานร
แต่ลูกจะขอบังคมบาท	ไปชุบพรหมาสตร์แสงศร
ของพระอิศวรฤทธิรอน	ในหว่างยุคุนธรบรรพต
ใต้ต้นตร่างริมนที	ที่หาดมณีมรกต
โดยเวทพระศุลีมียศ	กำหนดสามวันจะกลับมา
พระองค์จงให้ไปขัดทัพ	ตั้งรับข้าศึกไว้ท่า
แต่อย่าเอาความมรณา	ไปว่าจะเสียพิธี ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวราพณาสูรยักษี
ได้ฟังอินทรชิตอสุรี	ยินดีดั่งได้โสฬส
ที่ร้อนรุมกลุ้มใจดั่งไฟพราย	ก็บันดาลเคลื่อนคลายหายหมด
จึ่งสวมสอดกอดองค์พระโอรส	แล้วมีพจนารถตรัสไป
เจ้าผู้ดวงเนตรดวงชีวิต	ความคิดไม่มีที่เปรียบได้
ซึ่งพ่อจะไปชุบศรชัย	ให้เสร็จดั่งใจจินดา
ภายหลังจะให้กำปั่น	ยกพวกพลขันธ์ยักษา
ไปขัดทัพรับหมู่พาลา	คอยท่ากว่าจะเสร็จพิธี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
น้อมเศียรรับพรด้วยยินดี	ชุลีลาสมเด็จพระบิดร
เสร็จแล้วก็ลงจากปราสาท	องอาจดั่งพญาไกรสร
เสด็จย่างเยื้องบทจร	ฝูงอนงค์นิกรก็ตามมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงนั่งเหนือบัลลังก์กาญจน์	พร้อมพวกพลหาญซ้ายขวา
จึ่งมีพระราชบัญชา	ตรัสสั่งเสนาผู้ร่วมใจ
กูจะไปตั้งพิธีกรรม์	ในระหว่างสัตภัณฑ์เขาใหญ่
จงจัดรี้พลสกลไกร	ให้พร้อมโดยในกระบวนทัพ
ทั้งแพะดำโคดำถั่วงา	ธูปเทียนมาลาให้เสร็จสรรพ
ตามที่พระเวทบังคับ	สำหรับชุบศรพระศุลี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเสนามารยักษี
ก้มเกล้ารับสั่งด้วยยินดี	อสุรีก็รีบออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม

๏	จัดหมู่ทหารชำนาญศึก	หกเหล่าห้าวฮึกแกล้วกล้า
หมู่หนึ่งเสื้อเขียวไข่กา	ถือหอกเงื้อง่าคอยแทง
หมู่หนึ่งล้วนใส่เสื้อดำ	ถือทวนกรายรำกวัดแกว่ง
หมู่หนึ่งพื้นใส่เสื้อแดง	ถือดาบคมแวงยืนยัน
หมู่หนึ่งใส่เสื้อชมพู	มือถือธนูกระหยับลั่น
หมู่หนึ่งกรกุมเกาทัณฑ์	ใส่เสื้อสีจันทร์ขลิบทอง
หมู่หนึ่งสอดเสื้อสีฟ้า	ถือปืนคาบศิลาเป็นทิวท่อง
ต่างตนโลดโผนโจนคะนอง	ทุกกองคอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
ครั้นได้ศุภฤกษ์นาที	มาเข้าที่สระสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ปทุมแก้วโปรยปรายดั่งสายฝน	ทรงสุคนธ์เฟื่องฟุ้งจรุงกลิ่น
สนับเพลาเครือขดนาคินทร์	ภูษาธงข้าวบิณฑ์พื้นดำ
ชายแครงชายไหวลายกุดั่น	สังวาลวัลย์มรกตเขียวขำ
ทับทรวงดวงบุษราคัม	ประจำยามตาบทิศทับทิมราย
เฟื่องห้อยพลอยดวงมุกดาหาร	ทองกรแก้วประพาฬฉานฉาย
พาหุรัดรูปวาสุกรีกราย	ธำมรงค์เพชรพรายอลงกรณ์
ทรงมหามงกุฎนวรัตน์	กรรเจียกแก้วจำรัสประภัสสร
พระหัตถ์จับพรหมาสตร์ฤทธิรอน	บทจรไปขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยรถทรง	กำกงล้วนแก้วมรกต
เรือนแปรกแอกงอนอ่อนชด	ชั้นลดช่อตั้งกระจังบัน
เทียมด้วยสีหราชผาดผยอง	สารถีแกว่งกระบองดั่งจักรผัน
ขับทะยานผ่านยอดอัสกรรณ	ดั้นหมอกออกชั้นลมบน
มยุรฉัตรพัดโบกชุมสาย	พรายพรายพยับโพยมหน
ธงทิวริ้วเรียบขนัดพล	มืดมนบดบังทินกร
เสียงฆ้องกลองชนะโครมครื้น	สะเทือนพื้นสัตภัณฑ์สิงขร
ข้ามแถวแนวสีทันดร	เขจรขับแข่งกันไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงสีทันดรสมุทร	จึ่งให้หยุดโยธาทัพใหญ่
ลงที่หาดแก้วแววไว	ใต้ต้นตร่างริมบรรพตา
เสร็จแล้วจึ่งมีบรรหาร	สั่งพัทกาลยักษา
จงตั้งโรงพิธีอันโอฬาร์	ในท่ามมหาสาคร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งพัทกาลชาญสมร
รับสั่งลูกท้าวยี่สิบกร	ก็รีบบทจรออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม

๏	จึ่งกะเกณฑ์กันปันด้าน	ทุกหมู่พลมารน้อยใหญ่
ให้ตั้งโรงพิธีอำไพ	ที่ในแนวฝั่งคงคา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายเจ้าพนักงานถ้วนหน้า
ก็เร่งให้ไพร่พลโยธา	ตัดไม้เกี่ยวคาเป็นโกลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา
ยานี

๏	บ้างแบกบ้างขนบ้างลาก	ปักฉลากจับการอึงมี่
ขุดหลุมยกเสาขึ้นทันที	ตามที่ตำแหน่งพนักงาน
สามสิบสามห้องมีเฉลียง	ราชวัติฉัตรเรียงทั้งสี่ด้าน
เบื้องบนนั้นดาดเพดาน	ห้อยพวงกุสุมาลย์โอฬาร์
ท่ามกลางนั้นตั้งบัลลังก์รัตน์	บัตรพลีบายศรีซ้ายขวา
ทั้งเทียนเงินเทียนทองรจนา	เสร็จตามบัญชาอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษี
ครั้นเสร็จโรงราชพิธี	ยินดีดั่งได้โสฬส
จึ่งเปลื้องเครื่องประดับพรรณราย	ออกจากพระกายทุกสิ่งหมด
แล้วเสด็จลงจากราชรถ	บทจรไปสรงคงคา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ
ชมตลาด

๏	ขัดสีธุลีละอองผง	ชำระมลทินองค์ยักษา
ทรงสุคนธ์ลูบไล้ชโลมทา	ผ้าทิพย์พื้นเขียวรูจี
เกี่ยวกระหวัดรัดโกปินำ	สอดสายธุหรํ่าดั่งฤๅษี
เจิมจุณมุ่นเกล้าเมาลี	สอดประคำมณีอลงกรณ์
ทรงสะพักสีเขียวเขียวระยับ	พระหัตถ์จับพรหมาสตร์แสงศร
ครั้นได้ศุภฤกษ์สถาวร	บทจรเข้าโรงพิธีการ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ
ชมตลาด

๏	ครั้นถึงจึงนั่งเหนืออาสน์	อันโอภาสด้วยดวงมุกดาหาร
จุดธูปเทียนทองโอฬาร	มัสการองค์เจ้าภพไตร
แล้วให้ระดมกองกาลา	ทำตามตำราคัมภีร์ไสย
เอาพรหมาสตร์พาดตักลงไว้	สำรวมใจอ่านเวทอันฤทธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระหริรักษ์เรืองศรี
ครั้นรุ่งสางสว่างธาตรี	ก็ฟื้นองค์จากที่ไสยา
จึ่งชำระสระสรงทรงเครื่อง	อร่ามเรืองดั่งเทพเลขา
กรายกรยุรยาตรคลาดคลา	ออกมายังหน้าพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	พร้อมทหารทั้งสองนคเรศ	น้อมเกศบังคมประนมไหว้
หมอบเฝ้าเกลื่อนกลาดดาษไป	ดั่งดาวล้อมแขไขในอัมพร
จึ่งปรึกษาราชกิจการยุทธ์	ด้วยสิบแปดมงกุฎชาญสมร
ซึ่งจะเข้าหักหาญราญรอน	ต่อกรอริราชไพรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพกระบี่ศรี
น้อมเศียรกราบทูลพระจักรี	บัดนี้วานรในพลับพลา
อดอยากขัดสนผลไม้	ไม่รู้ที่จะไปเที่ยวหา
แต่คอยนิลพัทไม่เห็นมา	พ้นกำหนดกว่าสิบห้าวัน
อันพฤกษากินได้ในเกาะนี้	บรรดามีตามป่าพนาสัณฑ์
ทั้งใบรากดอกผลทุกสิ่งอัน	แบ่งปันไม่พอกันกิน
อันกระบี่ที่กำลังเข้มแข็ง	ก็หิวโหยโรยแรงลงสิ้น
เห็นขัดสนจะผจญด้วยไพริน	พระทรงศิลป์จงได้เมตตา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรรัตน์แก้วนาถา
ได้ฟังลูกพระสุริยา	ผ่านฟ้าตระหนกตกใจ
นั่งนิ่งตะลึงรำพึงคิด	ร้อนจิตเพียงหนึ่งเพลิงไหม้
จึ่งมีโองการตรัสไป	ทำไฉนพิเภกขุนมาร
บัดนี้โยธีรี้พล	ขัดสนพฤกษาผลาหาร
แม้นศึกติดพันจะเสียการ	เรานี้รำคาญพันทวี
ป่าใดที่มีผลไม้	ใกล้แดนลงกาบุรีศรี
พอเป็นกำลังโยธี	กว่ากระบี่นิลพัทจะกลับมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พระยาพิเภกยักษา
ได้ฟังพระราชบัญชา	อสุรากราบทูลสนองไป
อันฟากฝั่งมหาสาคร	ทิศอุดรมีป่ากว้างใหญ่
ชื่อสาลวันพนาลัย	มิ่งไม้ทรงผลหลายพรรณ
ดกดาษดิบห่ามทรามสุก	แสนสนุกดั่งสวนในสวรรค์
ซึ่งจะเลี้ยงโยธาไปนั้น	เห็นพอกันไม่เป็นไรนัก ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระนารายณ์สุริย์วงศ์ทรงจักร
ได้ฟังน้องท้าวทศพักตร์	พระหริรักษ์ยินดีปรีดา
จึ่งมีบรรหารอันสุนทร	ดูกรพิเภกยักษา
ตัวท่านรู้แห่งมรคา	จงพาพลสองสมุทรไป
เก็บผลพฤกษาผลาหาร	เปรี้ยวหวานบรรดาที่กินได้
ให้พอพหลพลไกร	อย่านอนใจกลับมาให้ทันที ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษี
ได้ฟังบรรหารพระจักรี	ชุลีกรสนองพระบัญชา
อันตัวข้าบาทจะลาไป	เที่ยวเก็บผลไม้ที่ในป่า
ให้ได้เลี้ยงวานรโยธา	จะกลับมาวันนี้เห็นไม่ทัน
ภายหลังเกลือกว่าอินทรชิต	ทะนงฤทธิ์จะยกพลขันธ์
ออกมาหักโหมโรมรัน	จงผ่อนผันอย่าให้เสียที
ทูลแล้วถวายอภิวาทน์	แทบบาทพระนารายณ์เรืองศรี
ออกจากที่เฝ้าพระจักรี	มาจัดกระบี่โยธา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ

๏	ได้ครบสองสมุทรวานร	กระเช้าหาบคอนพร้อมหน้า
อสุรีผู้มีปรีชา	ก็พาข้ามมหาสมุทรไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ กราวนอก

๏	เดินทางหว่างทุ่งวุ้งเขา	ลำเนาเนินแนวป่าใหญ่
อันหมู่โยธีกระบี่ไพร	โลดไล่สัพยอกหยอกกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
ครั้นคํ่ายํ่าแสงสุริยัน	กุมภัณฑ์ก็เข้าที่ไสยา
ตรึกการที่จะผลาญไพริน	ให้สุดสิ้นชีวังสังขาร์
มิได้สนิทนิทรา	สุริยาจวนแจ้งแสงทอง
ชาวประโคมก็ประโคมสังข์แตร	เซ็งแซ่โห่ระทึกกึกก้อง
เสียงม้าเสียงช้างต่างคะนอง	ดุเหว่าเร่าร้องสนั่นไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งเข้าที่ชำระสระสรง	นํ้าทิพย์อาบองค์เย็นใส
ทรงเครื่องเรืองรัตน์อำไพ	เสด็จไปพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์แก้ว	อันเพริศแพร้วจำรัสรัศมี
พร้อมหมู่มาตยาโยธี	กระวีโหราพฤฒาจารย์
หมอบเฝ้าเกลื่อนกลาดดาษดา	อสุรามีราชบรรหาร
ดูกรกำปั่นขุนมาร	ตัวท่านผู้มีฤทธิรุทร
จงยกพหลโยธี	อสุรีให้ได้สิบสมุทร
สรรพไปด้วยสาตราวุธ	ตั้งรับมนุษย์วานร
กว่าอินทรชิตชัยชาญ	จะเสร็จการพิธีชุบศร
จึ่งค่อยหักหาญรานรอน	ต่อกรด้วยราชไพรี
ตรัสแล้วจึ่งมีบัญชา	สั่งเปาวนาสูรยักษี
จงจัดพหลโยธี	ที่ตัวดีไปด้วยขุนมาร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเปาวนาสูรใจหาญ
ก้มเกล้ารับราชโองการ	ชุลีลาแล้วคลานออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม
ยานี

๏	จึ่งจัดทหารชำนาญยุทธ์	สิบสมุทรเลือกล้วนแกล้วกล้า
หมู่หนึ่งเขี้ยวโง้งเพียงตา	ถือหอกเงื้อง่าขบฟัน
หมู่หนึ่งหน้ากากตัวแดง	ถือพะเนินกวัดแกว่งแข็งขัน
หมู่หนึ่งหน้าไพร่ใจฉกรรจ์	ถือปืนยืนยันเมียงมอง
หมู่หนึ่งเขี้ยวขาวฟันดำ	ถือง้าวกรายรำเคล่าคล่อง
ผูกทั้งคชสารตัวคะนอง	ทุกกองคอยท่าอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	กำปั่นสิทธิศักดิ์ยักษี
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏	ชำระกายให้หมดมลทิน	อสุรินทร์แต่งตัวโอ่อ่า
สนับเพลาเป็นรูปนาคา	นุ่งผ้าทองช้ำเครือวัลย์
เจียระบาดคาดเอวพื้นม่วง	สายหน่วงผูกรัดขัดมั่น
ใส่เสื้อผุดทองพรายพรรณ	สอดเกราะกุดั่นอลงกรณ์
ทั้งเครื่องคงทนอาวุธ	สังวาลชมพูนุทประภัสสร
มือขวานั้นถือคทาธร	บทจรมาขึ้นคชาธาร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ช้างเอยช้างศึก	ซับมันห้าวฮึกกล้าหาญ
สองตาดั่งแสงไฟกาล	สูงตระหง่านเชื้อชาติฉัททันต์
ฝีเท้าฝีงากล้ารบ	ผูกครบแต่ล้วนเครื่องมั่น
หูตรับกระหยับคอยโรมรัน	บุกบันโจมจ้วงทะลวงแทง
โยธาแต่ล้วนสามารถ	ฤทธิรงค์องอาจเข้มแข็ง
โห่ฮึกหักศึกกลางแปลง	วิ่งแข่งรีบขับกันไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นมาถึงที่สนามยุทธ์	จึ่งให้หยุดโยธาน้อยใหญ่
ตั้งเป็นทัพขันธ์มั่นไว้	คอยจะชิงชัยด้วยวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระนารายณ์สุริย์วงศ์ทรงศร
ไสยาสน์เหนืออาสน์อลงกรณ์	ภูธรไม่สนิทนิทรา
ตริตรองในการรณรงค์	ที่จะล้างโคตรวงศ์ยักษา
จนแสงทองรองเรื่อเมฆา	จันทราลับเหลี่ยมสีขริน
ฝ่ายฝูงวิหคทั้งหลาย	ก็ฟื้นกายตื่นตาขึ้นมาสิ้น
บ้างขับบ้างร้องบ้างบิน	หากินเพรียกพร้องสนั่นไพร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งชำระสระสรงทรงเครื่อง	อร่ามเรืองพักตร์ผ่องดั่งแขไข
พระกรจับพรหมาสตร์ศรชัย	เสด็จไปออกหมู่โยธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	พร้อมด้วยสุครีพหนุมาน	ชมพูพานองคตกระบี่ศรี
ทหารทั้งสองพระบูรี	ชุลีกรเกลื่อนกลาดดาษดา
พอได้ยินสำเนียงโห่ร้อง	กึกก้องเลื่อนลั่นสนั่นป่า
จึ่งสั่งพระศรีอนุชา	แก้วตาผู้ร่วมชีวัน
จงยกโยธาพลากร	ไปราญรอนอสุราโมหันธ์
อย่าให้เสียทีเสียกลมัน	ผ่อนผันรณรงค์ให้จงดี
แล้วมีบัญชาประกาศิต	แก่ลูกพระอาทิตย์เรืองศรี
ให้จัดพหลโยธี	เลือกล้วนกระบี่ชำนาญยุทธ์
ไปด้วยพระศรีอนุชา	ให้ได้ครบห้าสิบสมุทร
สรรพไปด้วยเครื่องสาตราวุธ	วายุบุตรเป็นทัพหน้าไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุครีพผู้มีอัชฌาสัย
รับสั่งพระตรีภูวไนย	บังคมไหว้แล้วรีบออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม
ยานี

๏	เกณฑ์ให้คำแหงหนุมาน	คุมพลทหารเป็นทัพหน้า
กองขันเกสรทมาลา	เกียกกายลูกพญาพาลี
ทัพหลวงโยธาล้วนสามารถ	องอาจดั่งพญาราชสีห์
ยุกกระบัตรนั้นสัตพลี	กองหนุนกระบี่สุรกานต์
นิลนนท์กองหลังรั้งทัาย	ไพร่นายล้วนมีกำลังหาญ
โยธาทัพน้องพระอวตาร	เลือกล้วนชำนาญในการยุทธ์
แต่ละตนลำพองคะนองศึก	ห้าวฮึกทั้งห้าสิบสมุทร
พร้อมด้วยเครื่องสรรพอาวุธ	อุตลุดคอยเสด็จยาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์กนิษฐา
ครั้นได้ศุภฤกษ์เวลา	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญกาย	สุหร่ายมาศโปรยปรายดั่งสายฝน
ลูบไล้เครื่องทิพย์เสาวคนธ์	ปรุงปนเกสรสุมามาลย์
สนับเพลาเชิงงอนช่องกระจก	ภูษายกเกี้ยวกรองทองผสาน
ชายไหวชายแครงอลงการ	ฉลององค์เครือก้านกระหนกพัน
สะอิ้งสร้อยพลอยเพชรรุ้งร่วง	ตาบทิศทับทรวงดวงกุดั่น
เฟื่องแก้วสุรกานต์สังวาลวัลย์	พาหุรัดนาคพันทองกร
ธำมรงค์ทรงถ้วนนิ้วพระหัตถ์	มงกุฎแก้วจำรัสประภัสสร
ห้อยมาลัยทิพย์กรรเจียกจร	ดอกไม้ทัดอรชรอลงการ์
พระหัตถ์นั้นจับศรทรง	ดั่งเทเวศลอยลงจากเวหา
กรายกรยุรยาตรคลาดคลา	เสด็จมาขึ้นรถพรรณราย ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยราชรถทรง	กำกงมรกตฉานฉาย
แอกอ่อนงอนระหงธงชาย	บัลลังก์ลายเลื่อมแก้วโกเมน
เทียมด้วยเทพบุตรอัสดร	สารถีกรายกรกุมเขน
เครื่องสูงบังแสงสุริเยน	เกณฑ์แห่แตรสังข์อึงอล
เสียงฆ้องกลองประโคมโครมคึก	เสียงทหารโห่ฮึกโกลาหล
ไชยามพวานนำพล	ถือธงโบกบนเฉลิมชัย
เสียงรถเสียงทศทวยหาญ	ดินฟ้าจักรวาลสะท้านไหว
ผงคลีมืดคลุ้มอโณทัย	รีบพวกพลไกรยาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ รุกร้น

๏	ครั้นถึงแลไปเห็นทัพ	ตั้งรับอยู่ริมชายป่า
จึ่งให้หยุดพหลโยธา	แยกเป็นปีกกาจะราวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	กำปั่นสิทธิศักดิ์ยักษี
ยืนช้างอยู่กลางโยธี	เห็นทัพกระบี่ยกมา
พิโรธโกรธกริ้วดั่งเพลิงกัลป์	ตัวสั่นเขม้นจะเข่นฆ่า
จึ่งสั่งอสุรโยธา	ให้ดากันเข้าตีวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกพลมารชาญสมร
ต่างตนสำแดงฤทธิรอน	เข้าต่อกรกับหมู่กระบี่ไพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ยิงแย้งแทงฟันกันสับสน	ลางตนก็พุ่งหอกใหญ่
โห่ฮึกสะอึกเข้าไป	เสียงสนั่นหวั่นไหวเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	โยธาวานรทัพหน้า
ปะทะกรรอนราญอสุรา	โถมเข้าเข่นฆ่าราวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ตีนถีบปากกัดมือตบ	หลีกหลบกลางพลยักษี
กอดรัดฟัดกันเป็นโกลี	ถ้อยทีหนีไล่กันวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	จึ่งหมู่พลมารน้อยใหญ่
ไม่คิดชีวิตจิตใจ	ไล่กันหนุนเนื่องเข้ามา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ตีด้วยฆ้อนเหล็กคทาธร	โตมรพุ่งซัดสกัดหน้า
ยักษ์แทงลิงปัดศัสตรา	ต่างหาญต่างกล้าประจัญบาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่วานรใจหาญ
รบรอต่อกรรอนราญ	โถมทะยานเข้าไล่ราวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ลางลิงชิงได้อาวุธ	ฟันแทงแย้งยุทธ์ยักษี
หัวขาดตายกลาดไม่สมประดี	อสุรีแตกยับทับกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	กำปั่นฤทธิแรงแข็งขัน
เห็นพลมารม้วยชีวัน	กุมภัณฑ์กริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทำอำนาจ	ร้องตวาดบนคอคชสาร
แล้วขับพญาคชาธาร	เข้าไล่รอนราญกระบี่ไพร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	วานรตายยับนับหมื่น	ไม่ยืนประจัญอยู่ได้
หนีร้นย่นแตกกระจายไป	ไม่เป็นตำบลสนธยา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจกล้า
เห็นกุมภัณฑ์ขับช้างน้ำมันมา	ไล่หมู่โยธาพลากร
โกรธาชักตรีกวัดแกว่ง	สำแดงเดชดั่งพญาไกรสร
ออกยืนขวางหน้ากุญชร	วานรจึ่งร้องถามไป
เหวยเหวยดูก่อนอสุรี	อันตัวมึงนี้เป็นไฉน
จึ่งเย่อหยิ่งออกมาชิงชัย	นามกรชื่อใดนะขุนมาร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	กำปั่นฤทธิไกรใจหาญ
เห็นกระบี่ทำทีอหังการ	กล่าวเป็นคำพาลถามมา
จึ่งร้องว่าเหวยไอ้ลิงน้อย	กระจ้อยร่อยเท่านิ้วหัตถา
อันตัวของกูผู้ศักดา	ชื่อว่ากำปั่นอสุรี
เป็นยอดทหารชาญณรงค์	องค์ท้าวทศพักตร์ยักษี
อานุภาพเลิศลบธาตรี	ไม่มีใครต่อฤทธิไกร
อันตัวของมึงไอ้วานร	นามกรเชื้อชาติเป็นไฉน
มายืนขวางหน้าอยู่ว่าไร	ไม่กลัวจะม้วยชีวัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วายุบุตรฤทธิแรงแข็งขัน
ได้ฟังอสูรกุมภัณฑ์	ตบมือเย้ยหยันแล้วตอบมา
ตัวกูนี้ชื่อหนุมาน	เป็นทหารพระนารายณ์นาถา
มึงอย่าอ้างอวดอหังการ์	กูจะฆ่าให้ม้วยบรรลัย
ว่าแล้วสำแดงแผลงฤทธิ์	ทศทิศกัมปนาทหวาดไหว
โลดโผนโจนจ้วงทะลวงไป	เข้าไล่หักโหมโรมราญ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	กวัดแกว่งตรีเพชรอันคมกล้า	แทงถูกพญาคชสาร
ล้มลงกับพื้นสุธาธาร	ทั้งควาญก็ม้วยชีวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	กำปั่นฤทธิแรงแข็งขัน
เสียทีเสียช้างซับมัน	กุมภัณฑ์กริ้วโกรธคือไฟ
ลุกขึ้นกวัดแกว่งคทาธร	สำแดงฤทธิรอนแผ่นดินไหว
เผ่นโผนโจนทะยานว่องไว	เข้าไล่ชิงชัยหนุมาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ต่างตีต่างฟันต่างรับ	กลอกกลับไปด้วยกำลังหาญ
ต่างถอยต่างไล่รอนราญ	ประจัญบานไม่คิดชีวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรชัยศรี
รับกรรอนรบตลบตี	ขุนกระบี่โจมจับกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	โจนขึ้นเหยียบเข่าน้าวเศียร	หันเวียนรวดเร็วดั่งจักรผัน
เงือดเงื้อตรีเพชรจะฟาดฟัน	พัลวันปัดป้องกันไปมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	กำปั่นฤทธิไกรใจกล้า
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสนั่นฟ้า	อสุราเผ่นโผนเข้าชิงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ถีบต้องคำแหงหนุมาน	โถมทะยานเข้าจับตัวได้
ฟาดลงด้วยกำลังฤทธิไกร	หมายใจจะให้ม้วยชีวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
มิได้เจ็บชํ้าอินทรีย์	ขุนกระบี่ผุดลุกขึ้นยืนยัน
ตาแดงดั่งแสงพระสุริยา	กริ้วโกรธโกรธาตัวสั่น
มาดหมายจะล้างชีวัน	ขบฟันเข้าไล่รอนราญ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ถีบถูกกำปั่นนายพล	ล้มลงไม่ทนกำลังหาญ
ฟาดด้วยตรีเพชรสุรกานต์	ขุนมารก็สิ้นชีวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด โอด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายกองคอยเหตุยักษี
ครั้นเห็นกำปั่นอสุรี	ต่อตีสิ้นชีพชีวัน
ความกลัวดั่งจะแทรกสุธาธาร	หน้าตาเหลือกลานตัวสั่น
ทั้งสองอสูรกุมภัณฑ์	ก็พากันรีบเข้ายังลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงน้อมเกล้าบังคมทูล	ท้าวราพณาสูรยักษา
บัดนี้กำปั่นอสุรา	กับโยธาที่ยกออกไป
ไพรีฆ่าเสียวายชนม์	รี้พลตายยับไม่นับได้
ข้าศึกฮึกฮักทะนงใจ	ทูลไปเสร็จสิ้นทุกประการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๕๓
๕๓