๏ เมื่อนั้น	ท่านท้าวสิงหฬยักษา
เห็นลูกเขยหน้าจ๋อยไม่พูดจา	ให้มีจิตรเมตตาปรานี
จึงตรัสว่าโทษทัณฑ์นั้นไซ้	พ่อก็ไม่พอใจจู้จี้
แต่ดูอยู่น่อยหนึ่งครั้งนี้	จะจัดเสียให้ดีด้วยกัน
ฝ่ายข้างสุวิญชายาใจ	เขาก็ไม่รังเกียจเดียดฉัน
แต่คิดอับอายชาวเหมันต์	จงผ่อนผันให้ดีณลูกรัก
จะอยู่ด้วยกันไปพ่อไม่ห้าม	อย่าให้เมียมีความอัปรลักษณ์
แม้นเจ้าทำตามจะงามภักตร์	ปรากศยศศักดิ์ทั้งแดนไตร
จงให้ไปเชิญสองกระษัตรา	มาแต่งการวิวาห์กันเสียใหม่
อันการเมื่อครั้งหลังนั้นอย่างไร	คราวนี้ก็ให้เหมือนครั้งนั้น
ล้างอายขายหน้าพ่อตาเสีย	ทั้งลูกเมียไม่มีใครเย้ยหยัน
ให้เสนีรีบกลับไปฉับพลัน	กำหนดสิบห้าวันให้ยกมา
ฯ ๑๒ คำ ฯ เจรจา

๏ เมื่อนั้น	พระไชยเชฐรับคำท้าวยักษา
พลางชม้ายชายดูสุวิญชา	เสนหารัญจวนป่วนใจ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สุวิญชาให้คิดพิศมัย
แลสบหลบเนตรภูวไนย	อายใจก็ถวายบังคมลา
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ บัดนั้น	วิฬาร์ลับปากไว้คอยท่า
ครั้นเห็นนางเสด็จกลับมา	หัวร่อแล้วว่าเปนแยบคาย
วันนี้แลดูแม่สุวิญชา	ภักตราผ่องเหมือนกับเดือนหงาย
คราวจะได้ศุขสนุกสบาย	กระไรไม่ทักทายอีวิฬาร์
คิดบ้างเปนไรเมื่อได้ทุกข์	อีขี้ข้าพาบุกมาในป่า
ลืมสิ้นแล้วกระมังแต่หลังมา	อนิจานิจาเปนน่าอาย
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ ได้เอยได้ฟัง	นางแค้นคั่งด่าว่าอีฉิบหาย
มึงมาพูดแอบเปนแยบคาย	กูไม่ดีง่ายง่ายอย่าเจรจา
พระบิดาจะให้แต่งขันหมากใหม่	มึงรู้มั่งฤๅไม่อีชาติข้า
ดื้อดึงขืนขัดพระอัชฌา	จะโกรธขึ้นมาเปนฟืนไฟ
ทั้งลูกเต้าก็ร้องไห้งองอ	จะให้ดีด้วยพ่อจงได้
มึงอย่ามาเซ้าซี้พิรี้พิไร	กูจะปิดหูไว้ไม่ขอฟัง
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ ไม่เอยไม่แจ้ง	ว่าจะแต่งเข้าหอเหมือนหนหลัง
วิฬารีดีใจพ้นกำลัง	แม่ข้าไหว้วานฟังให้ทุกคน
ถึงต้องทุกข์บุกไพรได้ความยาก	แต่ได้กินขันหมากเปนสองหน
วันนี้เห็นทีจะชอบกล	หนีนอนเสียให้พ้นข้างไหนดี
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ อีเอยอีวิฬาร์	ปากบอนค่อนว่าน่าบัดสี
นางขัดใจฉวยไม้ไล่ตี	วิฬารีหนีซุกซ่อนไป
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏ พระนิพนธ์ไชยเชฐจบเท่านี้	พอเต็มสี่สมุดทรงผจงใส่
แสนเสนาะเพราะล้ำคำวิไลย	แม้นผู้ใดได้สดับจับวิญญา
เราประสงค์จงจิตรคิดคำร้อง	สำหรับงานการฉลองไปภายน่า
ให้พิฦกครึกครื้นทั้งภารา	เปนมหามโหรศพเมือง
อันบทเก่าเขาเล่นเห็นเต็มเคอะ	กลอนก็เลอะเหลือใจไม่ได้เรื่อง
จึงซ่อมแปลงแต่งเสียใหม่ให้รุ่งเรือง	ก็จบเรื่องบริบูรณ์เท่านี้ เอย ๚

๔
ตอนที่ ๔ อภิเศกพระไชยเชฐ