๏ บัดนั้น	ฝ่ายกองร้อยคอยเหตุอาสา
ข้างกะหมังกุหนิงพารา	เห็นทัพใหญ่ยกมามากมี
รี้พลคณนานับแสน	อเนกแน่นรถรัตน์หัตถี
ต่างตื่นตกใจไม่สมประดี	ก็เผ่นขึ้นพาชีควบไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงจึงเข้าในค่ายหลวง	เอากิจจาทั้งปวงแถลงไข
บอกแก่ยาสาเสนาใน	โดยได้ไปเห็นรี้พล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏ บัดนั้น	ยาสาได้แจ้งแห่งเหตุผล
จึงพาม้าใช้ทั้งสองคน	รีบร้นมายังพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ ก้มเกล้ากราบทูลภูวเรศ	ว่าคอยเหตุได้เห็นทัพใหญ่
ยกมาแน่นดงพงไพร	ดูไปไม่สิ้นโยธา
เซ็งแซ่แตรสังข์ฆ้องกลอง	ช้างร้องเรียกกันสนั่นป่า
เสียงโกลนกระทบแผงข้างม้า	ดังว่าเสียงพายุอึงอล
อันแสงอาวุธหอกดาบ	ปลาบแปลบแวบวาบเวหน
ผลคลีมืดคลุ้มโพยมบน	บดบังสุริยนในท้องฟ้า
ธงหน้ามาปักลงบัดใจ	แลไปไม้ราบไปทั้งป่า
แล้วมีทัพออกจากพารา	เข้าหาสมทบบรรจบกัน
กำลังสงครามครั้งนี้	ดูทียิ่งยวดกวดขัน
พรุ่งนี้น่าที่จะโรมรัน	พระทรงธรรม์จงทราบฝ่าธุลี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงเรืองศรี
ได้ฟังยาสาเสนี	จึงมีสีหนาทประภาษไป
กูเห็นจะเป็นทัพจรกา	ทั้งเชษฐาล่าสำกรุงใหญ่
บรรจบกับทัพชาวเวียงชัย	พลไกรจึงมากโดยประมาณ
แต่อรุณฤกษ์รุ่งพรุ่งนี้	จำจะยกไปตีให้แตกฉาน
จงตรวจตราม้าช้างที่ชำนาญ	จัดทัพทวยหาญเตรียมไว้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	เสนารับสั่งบังคมไหว้
มาเร่งรัดจัดทัพทันใด	ตามในพระราชบัญชา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏ เกณฑ์ทหารหอกปืนพื้นลำลอง	เป็นกองสอดแนมให้เดินหน้า
แล้วกองร้อยคอยหนุนเนื่องมา	กระทั่งถึงโยธากองพัน
อันกองซุ่มเสือป่าแมวเซา	ให้ลอบเข้าโจมตีทัพขันธ์
กองกลางห้าหมื่นพื้นฉกรรจ์	หนักไหนช่วยนั่นให้ทันที
เกณฑ์ถ้วนกระบวนทัพหน้า	กองวิหยาสะกำเรืองศรี
ทัพหลวงล้วนทหารตัวดี	สิบหมื่นพื้นมีฝีมือรบ
โยธาปาหยังกับประหมัน	เป็นปีกป้องกองขันบรรจบ
ตำมะหงงรั้งหลังตั้งครบ	พลรบกองละห้าหมื่นปลาย
แล้วให้ผูกสินธพอาชา	คอยท่ารับเสด็จผันผาย
พรั่งพร้อมพหลพลนิกาย	ตัวนายตรวจตราในราตรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา
ร่าย

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงเรืองศรี
ครั้งแสงทองส่องพื้นปัถพี	พระตื่นจากที่บรรทมใน
จึงชวนสองระตูอนุชา	กับโอรสาพิสมัย
บทจรจากอาสน์อำไพ	เสด็จไปที่สรงคงคา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏ สี่องค์สรงน้ำพิธีสนาน	สุคนธารประทิ่นกลิ่นบุหงา
ต่างใส่สนับเพลารจนา	ทรงภูษาแย่งยกกระหนกพัน
เกราะเพชรเก็จกรองฉลององค์	เจียระบาดบรรจงทรงกระสัน
คาดบั้นเหน่งพรรณรายสายสุวรรณ	สลับคั่นประจำยามอร่ามเรือง
ใส่สังวาลสำหรับรณรงค์	ทับทรวงทรงสายสร้อยห้อยเฟื่อง
ตาบทิศทับทิมแสงประเทือง	ทองกรประดับเนื่องเนาวรัตน์
ทรงมหาธำมรงค์เรือนครุฑ	มงกุฎกรรเจียกจอนจำรัส
อุบะเพชรพวงผจงทรงทัด	สี่กษัตริย์ทรงกริชแล้วคลาไคล ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ
ร่าย

๏ เสด็จยังเกยรัตน์รูจี	พร้อมกระบวนโยธีทัพใหญ่
ต่างองค์ขึ้นทรงมโนมัย	เสนาในอภิวาทดาษดา
ได้ฤกษ์เลิกพลรณรงค์	ให้ดำเนินเดินธงทัพหน้า
สารวัดรัดเร่งโยธา	ออกจากค่ายชายป่าพนาลี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ พระรีบเร่งพลขันธ์ผันผาย	มาตามชายทิวทุ่งกรุงศรี
ทอดพระเนตรแลดูหมู่โยธี	ภูมีเห็นเป็นอัศจรรย์
อันทวนทองธงฉานธงชัย	แลไปไม่มีสีสัน
จะดูดินฟ้าพนาวัน	สารพันอัปภาคย์หลากลาง
มิ่งม้าพาชีที่นั่งทรง	เผอิญงงหงอยเงื่องเยื้องย่าง
กาเหยี่ยวเฉี่ยวฉาบมาริมทาง	ข้ามขวางหน้าฉานผ่านไป
ให้อาเพศเหตุเห็นวิปริต	ก็แจ้งจิตว่าจะม้วยไม่สงสัย
ยิ่งคิดคร้ามครั่นพรั่นใจ	พระสั่งให้หยุดพหลมนตรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏ บัดนั้น	เสนารับสั่งใส่เกศี
ให้นายกองเอาฆ้องกระแตดี	สัญญาโยธีให้หยุดยั้ง
ขุนพลผู้ใหญ่ไปตรวจตรา	วางกองโยธาหน้าหลัง
ปีกขวาปีกซ้ายรายระวัง	จัดตั้งให้ต้องนามนาคา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏ บัดนั้น	ฝ่ายทหารกุเรปันแกล้วกล้า
นั่งทางอยู่ท้ายพารา	เห็นไพรียกมาแต่ชายไพร
ม้ารถคชพลคับคั่ง	หยุดตั้งกลางทุ่งกรุงใหญ่
ต่างคนเผ่นขึ้นมโนมัย	ควบขับกลับไปยังพลับพลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงจึงลงจากพาชี	เห็นเสนีพี่เลี้ยงอยู่พร้อมหน้า
จึงเข้าไปแจ้งความตามกิจจา	โดยได้เห็นโยธาไพรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏ บัดนั้น	พระพี่เลี้ยงแจ้งเหตุถ้วนถี่
ก็เข้าไปบังคมคัลอัญชลี	ทูลระเด่นมนตรีกุเรปัน
บัดนี้ม้าคอยมรคา	กลับมาแต่ชายพนาสัณฑ์
เห็นทัพท้าวกะหมังกุหนิงนั้น	ออกจากค่ายมั่นยกมา
หยุดยั้งตั้งกองอยู่กลางทุ่ง	ที่เนินทรายท้ายกรุงดาหา
ขอพระองค์ผู้ทรงศักดา	จงทราบบาทาฝ่าธุลี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระผู้พงศ์เทวาในราศี
ได้ฟังพี่เลี้ยงทูลคดี	จึงมีพระบัญชาการ


ตำมะหงงจงเร่งไปตรวจตรา	เกณฑ์พลโยธาทวยหาญ
เราจะออกหักโหมโรมราญ	รีบรัดจัดการให้พร้อมไว้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ตำมะหงงกุเรปันกรุงใหญ่
รับสั่งบังคมลาคลาไคล	ออกไปจัดทัพฉับพลัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏ เกณฑ์กระบวนทัพหน้าห้าหมื่น	แต่พื้นพวกปักมาหงัน
จัดลำลองกองร้อยกองพัน	ทั้งกองกันกองแล่นล้วนตัวดี
ปีกซ้ายนายไพร่พร้อมหน้า	ล้วนโยธาสิงหัดส่าหรี
ปีกขวากองกะหรัดตะปาตี	จัดพลโยธีให้เท่ากัน
พวกอาสาพาชีช้างเขน	เกณฑ์เป็นกองแซงแข็งขัน
ทัพหลวงล้วนทหารกุเรปัน	สิบหมื่นพื้นฉกรรจ์สรรมา
กองหลังรั้งท้ายทั้งนายไพร่	พื้นพวกพิชัยหมันหยา
เกณฑ์ถ้วยกระบวนเบญจเสนา	พายหมวดตรวจตราทั้งห้าทัพ
แล้วให้ผูกพาชีที่นั่งทรง	เครื่องกุดั่นบรรจงดาวประดับ
จัตุรงค์พร้อมพรั่งคั่งคับ	เตรียมทัพรับเสด็จจรจรัล​ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา
ร่าย

๏ เมื่อนั้น	พระผู้พงศ์เทวากระยาหงัน
ครั้นฤกษ์ดีแจ่มดวงสุริยัน	ทรงธรรม์ชวนกะหรัดตะปาตี


ทั้งสุหรานากงอนุชา	สังคามาระตาเรืองศรี
กับระเด่นดาหยนผู้ภักดี	มาเข้าที่สรงน้ำทิพมนต์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏ ห้าองค์ชำระสระสนาน	กิดาหยันถวายพานเครื่องต้น
บรรจงทรงทาพระสุคนธ์	ปรุงปนเกสรสุมาลี
สอดใส่สนับเพลาภูษาทรง	ฉลององค์โหมดตาดต่างสี
เจียระบาดคาดรัดรูจี	ปั้นเหน่งเพชรพลอยมณีหนุนซับ
ทรงมหาสังวาลพิชัยยุทธ์	ชมพูนุทเฟื่องห้อยพลอยประดับ
ทองกรแก้วพุกามวามวับ	ธำมรงค์รุ้งระยับจับตา
ทรงมงกุฎกุณฑลทัดตรัสเตร็จ	อุบะเพชรแพร้วพรายพระเวหา
เหน็บกริชฤทธิไกรแล้วไคลคลา	เสด็จมายังเกยแก้วมณี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ
ร่าย

๏ ต่างองค์ขึ้นทรงม้าต้น	พร้อมพลจัตุรงค์ทั้งสี่
กิดาหยันพี่เลี้ยงเคียงพาชี	ถวายกลดโหมดสีต่างกัน
ให้เดินทัพโยธาห้ากอง	เสียงกลองเสียงปืนครื้นครั่น
ผลคลีมืดคลุ้มชอุ่มควัน	รีบร้นพลขันธ์คลาไคล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นมาใกล้กองทัพไพรี	เห็นโยธีธงทิวปลิวไสว
ช้างม้าดาทุ่งเป็นแถวไป	พระสั่งให้หยุดพลจัตุรงค์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	จึงมหาเสนาตำมะหงง
รับราชบัญชาพระโฉมยง	ให้หยุดธงสำคัญสัญญา
แล้วรีบรัดจัดพลรณยุทธ์	ตั้งที่นามครุฑปักษา
วางกองเยื้องกันเป็นฟันปลา	ให้โยธาคอยยิงชิงชัย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงเป็นใหญ่
เห็นทัพมาตั้งมั่นกันเมืองไว้	พลไกรเพียบพื้นปัถพี
จึงตรัสเรียกโอรสยศยง	กับองค์อนุชาทั้งสองศรี
ต่างรีบกะระตะพาชี	ออกยืนที่ประจำกองโยธา
แล้วมีสีหนาทโองการ	ประกาศสั่งทวยหาญกองหน้า
จงเร่งเข้าตีทัพให้อัปรา	หักเอาดาหาในวันนี้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ดะหมังรับสั่งใส่เกศี
ก็เร่งพลเร่งพวกพาชี	เข้าต่อตีหักโหมโจมทัพ
บ้างเป่าชุดจุดยิงปืนใหญ่	ฉัตรชัยมณฑกนกสับ
นายกองแกว่งดาบวาบวับ	ต่างขับพลวิ่งเข้าชิงชัย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ บัดนั้น	นายทหารกุเรปันไม่หวั่นไหว
ให้ระดมปืนตับรับไว้	แล้วไล่โยธีตีประจัญ
ต่างดีมีฝีมืออื้ออึง	วางวิ่งเข้าถึงอาวุธสั้น
ดาบสองมือถือโถมทะลวงฟัน	เหล่ากริชติดพันประจัญรบ
ทหารหอกกลอกกลับสัประยุทธ์	ป้องปัดอาวุธไม่หลีกหลบ
พวกพลพาชีตีกระทบ	รำทวนสวนประจบโถมแทง
บ้างสกัดซัดพุ่งหอกคู่	เกาทัณฑ์ธนูน้าวแผลง
ตะลุมบอนฟอนฟันกันกลางแปลง	ต่อแย้งยุทธ์ยิงชิงชัย
ตายระดับทับกันดังฟอนฟาง	เลือดนองท้องช้างเหลวไหล
กองหลังประดังหนุนขึ้นไป	ตัวนายไล่ไพร่เข้าบุกบัน ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏ เมื่อนั้น	สังคามาระตาแข็งขัน
เห็นพวกพลไพรีตีประจัญ	โยธาขยั้นหยุดยั้ง
พระกริ้วโกรธนักดังอัคคี	แกว่งกระบี่ขี่ขับม้าที่นั่ง
โรมรุกบุกไปแต่ลำพัง	ไล่หลังพวกพลเข้ารณรงค์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีสูงส่ง
กับระเด่นทั้งสามสุริย์วงศ์	ต่างองค์ผันแปรแลตาม
เห็นสังคามาระตากล้านัก	ยังอ่อนศักดิ์หักศึกไม่เกรงขาม
มิไว้ใจในทีทำสงคราม	ต่างขับม้าตามไปทันใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงเป็นใหญ่
เห็นระเด่นทั้งสี่จึงถามไป	เจ้าผู้ใดที่ชื่อจรกา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีใจกล้า
ยิ้มพลางทางตอบวาจา	เรายกมาแต่กรุงกุเรปัน
จะสังหารผลาญพวกปัจจามิตร	ที่มาติดดาหาเขตขัณฑ์
ซึ่งท่านถามหาจรกานั้น	มิได้มาด้วยกันในกองนี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงเรืองศรี
รู้ว่าระเด่นมนตรี	ภูมีครั่นคร้ามขามวิญญาณ์
แต่มานะตอบไปด้วยใจหาญ	เจ้าผู้วงศ์วานอสัญหยา
แต่ละองค์ทรงโฉมโสภา	ชันษาอายุก็ยังเยาว์
ได้เห็นก็เป็นน่าเสียดาย	จะพากันมาตายเสียเปล่าเปล่า
ไม่ควรคู่สู้รบกับเรา	ครั้นจะฆ่าเสียเล่าก็อายใจ
อนึ่งตัวเจ้ากับเรานี้	จะราคีเคืองกันก็หาไม่
ให้จรกามาเถิดจะชิงชัย	เจ้าจะได้ดูเล่นเป็นขวัญตา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระองค์วงศ์อสัญแดหวา
จึงตอบว่าอันตัวจรกา	มิได้อยู่ดาหาธานี
เมื่อหลับตามารบให้ผิดเมือง	รี้พลตายเปลืองไม่พอที่
จะรบกับจรกาดังว่านี้	จงล่าเลิกโยธีถอยไป
แม้นไม่รู้แห่งเมืองจรกา	จะช่วยชี้มรคาบอกให้
ถ้าขืนตั้งประชิดติดกรุงไกร	จะชิงชัยไม่ฟังท่านพาที


ถึงมาตรแม้นจรกามิมาเล่า	ตัวเราจำช่วยด้วยเป็นพี่
เมตตาว่าน้องเป็นสตรี	จะทอดทิ้งมารศรีเสียอย่างไร
ใช่นางเกิดในปทุมา	สุริย์วงศ์พงศานั้นหาไม่
จะมาช่วงชิงกันดังผลไม้	อันจะได้นางไปอย่าสงกา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงใจกล้า
จึงว่าเรายกโยธา	หมายจะมาชิงพระบุตรี
ถึงจะรับของสู่ระตูไว้	ยังมิได้ทำการภิเษกศรี
จรกาไม่มาก็ยิ่งดี	ไม่มีผู้หวงแหนเกียดกัน
สุดแท้แต่นางอยู่ที่ไหน	เราก็จะชิงชัยที่นั่น
อันชิงนางอย่างนี้ไม่ผิดธรรม์	ธรรมเนียนนั้นมีแต่บุราณมา
สุดแต่ใครดีก็ใครได้	การอะไรของเจ้าผู้เชษฐา
จงยกทัพกลับคืนไปพารา	เบื้องหน้าจะได้สืบสุริย์วงศ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีตอบตามประสงค์
ซึ่งจะให้เรายกจัตุรงค์	คืนคงกรุงไกรนั้นไม่ควร
อับอายไพร่ฟ้าประชาชน	เสนีรี้พลจะแซ่สรวล
หรือหมายไม่สมคะเนเรรวน	จึงชวนพูดจาหย่าทัพ
อย่าพักพูดอุบายให้ตายใจ	ท่านมิยกคืนไปก็ไม่กลับ
รี้พลจะพลอยย่อยยับ	เรากับระตูมาสู้กัน


จะได้ดูฤทธีฝีมือ	ให้ลือชื่อในชวาเขตขัณฑ์
หรือรักตัวกลัวจะม้วยชีวัน	บังคมคัลจะให้คืนไปพารา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	วิหยาสะกำใจกล้า
ได้ฟังคั่งแค้นแทนบิดา	จึงร้องตอบวาจาว่าไป
ดูก่อนอริราชไพรี	อย่าพาทีลบหลู่ท่านผู้ใหญ่
โอหังบังอาจประมาทใคร	จะนบนอบยอบไหว้อย่าพึงนึก
มิเราก็เจ้าจะตายลง	อย่าหมายจิตคิดทะนงในการศึก
ยังมิทันพันตูมาขู่คึก	จะรับแพ้แลลึกไม่มีลาย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สังคามาระตาเฉิดฉาย
ฟังวิหยาสะกำอภิปราย	หยาบคายเคืองขัดอัธยา
จึงทูลองค์ระเด่นมนตรี	น้องนี้จะขออาสา
สู้วิหยาสะกำผู้ศักดา	พระองค์จงยืนม้าเป็นประธาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีใจหาญ
จึงตอบอนุชาชัยชาญ	เจ้าจะต้านต่อฤทธิ์ก็ตามใจ
แต่อย่าลงจากพาชี	เพลงกระบี่ยังหาชำนาญไม่
เพลงทวนสันทัดชัดเจนใจ	เห็นจะมีชัยแก่ไพรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สังคามาระตาเรืองศรี
น้อมองค์ลงถวายอัญชลี	กะระตะพาชีขึ้นไปพลัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ ยืนม้าอยู่ตรงวิหยาสะกำ	แสร้งทำเป็นทีเย้ยหยัน
แล้วว่าใครไม่คิดแก่ชีวัน	จะชิงตุนาหงันพระธิดา
จงมาเล่นทวนด้วยกันก่อน	ให้เห็นฤทธิรอนแกล้วกล้า
แม้นควรคู่กับวงศ์เทวา	จึงจะยกกัลยาให้ไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	วิหยาสะกำศรีใส
ได้ฟังแค้นขัดกลัดใจ	จึงตอบคำไปด้วยพลัน
ดูก่อนเจ้าผู้เรืองฤทธิรงค์	รูปทรงงามสมคมสัน
เชื้อชาติญาติวงศ์พงศ์พันธุ์	อยู่เขตขัณฑ์ธานีบุรีไร
หรือเป็นวงศ์อสัญแดหวา	ในสี่นคราเป็นไฉน
จึงบั้นหน้ามาต่อฤทธิไกร	ไม่กลัวชีวาลัยจะมรณา
ที่ยืนม้าอยู่ข้างหลังนั้น	กั้นกลดพื้นสุวรรณโอ่อ่า
นามวงศ์พงศ์ใดจงบอกมา	แจ้งกิจจาแล้วจึงจะรบกัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สังคามาระตาเฉิดฉัน
ได้ฟังดังศรเสียบกรรณ	จึงตอบไปพลันทันใด
อันองค์สมเด็จพระปิ่นเกล้า	คืออิเหนากุเรปันเป็นใหญ่
นั่นกะหรัดตะปาตีชาญชัย	ร่วมในสุริย์วงศ์ธิบดี
นี่สุหรานากงทรงสวัสดิ์	องค์อะหนะสิงหัดส่าหรี
นั่นระเด่นดาหยาภูมี	อยู่หมันหยาธานีกรุงไกร
เราชื่อสังคามาระตา	หน่อท้าวปักมาหงันเป็นใหญ่
ได้เป็นอนุชาเรืองชัย	ภูวไนยองค์ระเด่นมนตรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	วิหยาสะกำเรืองศรี
ยิ้มแล้วจึงกล่าววาที	ซึ่งว่ามานี้ยังแคลงใจ
อันกาหลังสิงหัดส่าหรีนั้น	ดาหากุเรปันกรุงใหญ่
ทั้งหมันหยาธานีนั้นไซร้	ก็แจ้งใจว่าวงศ์กันสืบมา
ตัวสิอยู่ปักมาหงัน	ใช่วงศ์อสัญแดหวา
เหตุใดว่าเป็นอนุชา	นับในวงศาประการใด
หรือหนึ่งพึ่งจะมาเป็นน้อง	เกี่ยงข้องรักกันเป็นไฉน
เราคิดเห็นผิดประหลาดใจ	จงบอกไปแต่จริงบัดนี้ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สังคามาระตาเรืองศรี
ฟังวิหยาสะกำพาที	ดังตรีเพชรบาดในอุรา
จึงร้อยว่าเหวยไพริน	ลมลิ้นหยาบคายนักหนา
มาถามไถ่ไล่เอากิจจา	คือจะปรารถนาสิ่งใด
สุดแต่ว่าจิตพิศวาส	ก็นับเป็นวงศ์ญาติกันได้
อย่าชักเจรจาให้ช้าไป	จะชิงชัยให้เห็นฝีมือกัน


ว่าพลางทางกรายปลายทวน	รำร่ายเป็นกระบวนหวนหัน
ชักอาชาชิดติดพัน	เข้าประจัญจ้วงโจมโถมแทง​​ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏ เมื่อนั้น	วิหยาสะกำเข้มแข็ง
ขับม้าเลี้ยวล่อต่อแย้ง	กรายพระแสงทวนรำเป็นทำนอง
กลอกกระหยับกลับแทงซ้ายขวา	สังคามาระตาปัดป้อง
ถ้อยทีหนีไล่รับรอง	เปลี่ยนท่าทวนทองแทงกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ พญาเดิน

๏ เมื่อนั้น	สังคามาระตาแข็งขัน
ขับม้าไวว่องป้องประจัญ	เป็นเชิงชั้นชิงชัยในทีทวน
ร่ายรับกลับแทงไม่แพลงพล้ำ	วิหยาสะกำผัดผันหันหวน
ต่างเรียงเคียงร่ายย้ายกระบวน	ปะทะทวนรวนรุกคลุกคลี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	วิหยาสะกำเรืองศรี
ชักม้าวงวิ่งชิงที	โหมหักไพรีด้วยแรงฤทธิ์
โถมแทงแล้วแปลงเปลี่ยนกระบวน	ทบทวนม้าที่นั่งไม่พลั้งผิด
หมายเขม้นเข่นฆ่าปัจจามิตร	ตามติดต้านทานราญรอน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สังคามาระตาชาญสมร
รบรับเคี่ยวขับอัสดร	ยอกย้อนเปลี่ยนกลรณรงค์


กลับกลอกรำร่ายกรายพระแสง	ปะทะแทงลวงไปให้ใหลหลง
แล้วทำเสียเชิงชักม้าทรง	ตลบวงเวียนหันไปทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ นัยน์เนตรมุ่งหมายวิหยาสะกำ	เห็นถลำเลี้ยวไล่ได้ที่
พระแทงสอดลอดเกราะถูกไพรี	ตกจากพาชีมรณา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงใจกล้า
เห็นโอรสต้องสาตรา	ตกจากอาชาบรรลัย
กริ้วโกรธโกรธาบ้าจิต	จะรอรั้งยั้งคิดก็หาไม่
แกว่งหอกคู่ขับอาชาไนย	เข้ารุกไล่สังคามาระตา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์พงศ์อสัญแดหวา
เห็นไพรีรุกไล่อนุชา	พระขับม้าถลันออกกั้นกาง
กลับกลอกหอกทรงพุ่งสกัด	ระตูรับผันผัดไม่ขัดขวาง
พระชักอาชาไนยไว้วาง	สะบัดย่างเชือนชายย้ายทำนอง ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงไวว่อง
ขับม้าวกวิ่งชิงคลอง	เคล่าคล่องกลับกลอกหอกซัด
ขยับกรผ่อนพุ่งข้างละที	ระเด่นมนตรีป้องปัด
ระตูตามติดพันด้วยสันทัด	ผันผัดอาวุธกันไปมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระผู้พงศ์เทวัญอสัญหยา
รับพลางทางชักอาชา	รั้งรารอไว้ไม่รอนราญ
จึงคิดว่าระตูผู้นี้	ท่วงทีสามารถอาจหาญ
ทั้งอาวุธต่างต่างก็ชำนาญ	จะผลาญบนหลังม้าเห็นยากใจ
อย่าเลยจะชวนตีกระบี่	ได้ทีจะฆ่าเสียให้ได้
คิดแล้วจึงร้องประกาศไป	ดูก่อนภูวไนยธิบดี
เรารบกันบนหลังอาชา	ต่างกล้าสามารถไม่ถอยหนี
มาจะลงยังพื้นปัถพี	ตีกระบี่ให้เห็นฝีมือกัน
ว่าพลางลงจากอัสดร	พระกรทรงกระบี่ผาดผัน
รำร่ายหันเหียนเวียนระวัน	หมายมั่นเข่นฆ่าราวี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงเรืองศรี
จึ่งถอดโกลนโจนจากพาชี	ภูมีไม่ยั้งรั้งรา
ทรงกระบี่รำเรียงเคียงร่าย	ประปรายปลายกระบี่แล้วให้ท่า
กระหยับหันผันหลังออกมา	แล้วกลับหน้าจ้วงโจมเข้าฟันแทง ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์เทวากล้าแข็ง
กลับกระบี่ให้ท่าเปลี่ยนแปลง	ต่อแย้งย่างเท้าเข้าชิด
แทงต้องระตูแล้วฟันซ้ำ	ไม่ชอกช้ำผิวหนังแต่สักหนิด
ต่างทรงศักดาวราฤทธิ์	เลี้ยวไล่ตามติดต้านทาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงห้าวหาญ
แกว่งกระบี่ผัดผันประจัญบาน	ไม่ย่อท้อต่อต้านราญรบ
แทงทะลวงจ้วงฟันทันที	ระเด่นมนตรีหลีกหลบ
กระบี่ต่อกระบี่ตีกระทบ	เป็นประกายกลุ้มกลบกันไปมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กลอง

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีใจกล้า
เห็นระตูต่อตีมีศักดา	คงทั้งสาตราอาวุธ
ท่วงหนีทีไล่ไวว่อง	เพลงกระบี่ตีคล่องเป็นที่สุด
ยากที่ใครจะรอต่อยุทธ์	เป็นบุรุษผู้หนึ่งในแดนไตร
จำกูจะสังหารผลาญด้วยกริช	ซึ่งเทเวศร์ประสิทธิ์ประสาทให้
คิดพลางชักกริชฤทธิไกร	แล้วร้องว่าไปมิได้ช้า
ดูก่อนระตูภูมี	เพลงกระบี่ตีกันจนสิ้นท่า
ต่างคนไม่แพ้ฤทธา	เรามารำกริชสู้กัน
ว่าพลางทางถอดกริชกราย	เยื้องย้ายร่ายรำบิดผัน
กวักพระหัตถ์ตรัสเรียกระตูพลัน	พระทำทีเย้ยหยันไพรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ท้าวกะหมังกุหนิงเรืองศรี
ได้ฟังชื่นชมยินดี	ครั้งนี้อิเหนาจะวายชนม์
อันเพลงกริชชวามลายู	กูรู้สันทัดไม่ขัดสน
คิดแล้วชักกริชฤทธิรณ	ร่ายรำทำกลมารยา


กรขวานั้นกุมกริชกราย	พระหัตถ์ซ้ายนั้นถือเช็ดหน้า
เข้าปะทะประกริชด้วยฤทธา	ผัดผันไปมาไม่ครั่นคร้าม ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ กลอง

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีชาญสนาม
พระกรกรายฉายกริชติดตาม	ไม่เข็ดขามคร้ามถอยคอยรับ
หลบหลีกไวว่องป้องกัน	ผัดผันหันออกกลอกกลับ
ปะทะแทงแสร้งทำสำทับ	ย่างกระหยับรุกไล่มิได้ยั้ง ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ เห็นระตูถอยเท้าก้าวผิด	พระกรายกริชแทงอกตลอดหลัง
ล้มลงด่าวดิ้นสิ้นกำลัง	มอดม้วยชีวังปลดปลง ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด

๏ เมื่อนั้น	กะหรัดตะปาตีสูงส่ง
ทั้งระเด่นดาหยนสุริย์วงศ์	สุหรานากงทรงฤทธิ์
เห็นระเด่นมนตรีต่อสู้	แทงระตูแม่ทัพดับจิต
สามองค์ทรงม้ากระชั้นชิด	จะสังหารผลาญชีวิตไพรี
ต่างเข้าลุยไล่ไม่รอรั้ง	ท้าวปาหยังประหมันผันหนี
ทหารโห่เอาชัยได้ที	ตามตีโยธาฝ่าฟัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	องค์ระตูปาหยังประหมัน
สุดที่จะรับรองป้องกัน	พลขันธ์พังพ่ายตายยับ


ไพร่พลัดจากนายกระจายหนี	เห็นเสียทีตีม้าควบขับ
ปลอมพลปนไปในกองทัพ	ไม่ผันหน้ามารับแต่สักคน
บ้างบ่าวเข้าคนละบ่าพานายวิ่ง	ประเจียดเครื่องเปลื้องทิ้งไว้เกลื่อนกล่น
บ้างหนามเกี่ยวหัวหูไม่รู้ตน	ซุกซนด้นไปแต่ลำพัง
บ้างเททิ้งไถ้ข้าวเขนงปืน	รื้อตื่นเสียงเพื่อนกันข้างหลัง
ที่ถูกปืนป่วยขาละล้าละลัง	อุตส่าห์คลานเซซังซุกไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด เจรจา

๏ ครั้นมาถึงท้ายค่ายมั่น	ท้าวประหมันปาหยังเป็นใหญ่
จึงหยุดปรึกษากันทันใด	อันเราจะหนีไปเห็นไม่พ้น
ครั้นจะคืนเข้าค่ายรายรับ	ไม่ทันทีกองทัพยังสับสน
จะซ้ำเสียเสนีรี้พล	จำจะผ่อนให้พ้นมรณา
มาเราจะเข้าบังคมคัล	พระผู้พงศ์อสัญแดหวา
จึ่งให้ยกธงอัปรา	โยธายั้งหยุดพร้อมกัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ สององค์ลงจากอาชา	เสด็จมากับหมู่กิดาหยัน
เสนาแวดล้อมแน่นนันต์	จรจรัลมาสมรภูมิชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงจึ่งแจ้งกิจจา	แก่ตำมะหงงเสนาผู้ใหญ่
เราผู้น้องระตูที่บรรลัย	ตั้งใจจะมาเฝ้าบาทบงสุ์ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	จึ่งมหาเสนาตำมะหงง
พาระตูพี่น้องทั้งสององค์	มาเฝ้าพระสุริย์วงศ์ทรงธรรม์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ วันทาทูลแถลงแจ้งคดี	บัดนี้ท้าวปาหยังกับประหมัน
น้องระตูผู้ม้วยชีวัน	มาบังคมคัลพระภูวไนย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สองระตูตัวสั่นหวั่นไหว
ก้มกราบบาทมูลแล้วทูลไป	ภูวไนยได้ทรงพระเมตตา
ข้าน้อยทั้งสองเป็นไพรี	โทษผิดครั้งนี้นักหนา
จงโปรดปรานประทานชีวา	ไว้เป็นข้าใต้เบื้องบทมาลย์
ขอเอาพระเดชปกเกศเกล้า	ตราบเท่าสิ้นชีวังสังขาร
ถึงปีจะมีบรรณาการ	มาถวายตามบุราณประเพณี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา
ช้า

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีเรืองศรี
ฟังระตูสองราพาที	ภูมีจึ่งตรัสตอบไป
ซึ่งท่านมาวอนง้อขอโทษ	เราจะถือโกรธนั้นหาไม่
อันเชษฐานัดดาซึ่งบรรลัย	เพราะใจโอหังกำลังพาล
ท่านจงรับศพทั้งสองนั้น	พากันกลับไปยังถิ่นฐาน
บูชาเพลิงปลงส่งสการ	ให้พร้อมพงศ์วงศ์วานในธานี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ
ร่าย

๏ ตรัสพลางย่างเยื้องยุรยาตร	องอาจดังไกรสรสีห์
สองระตูตามเสด็จจรลี	ไปที่วิหยาสะกำตาย
มาเห็นศพทองทิ้งกลิ้งอยู่	พระพินิจพิศดูแล้วใจหาย
หนุ่มน้อยโสภาน่าเสียดาย	ควรจะนับว่าชายโฉมยง
ทนต์แดงดังแสงทับทิม	เพริศพริ้มเพรารับกับขนง
เกศาปลายงอนงามทรง	เอวองค์สารพัดไม่ขัดตา
กระนี้หรือบิดามิพิศวาส	จนพินาศด้วยโอรสา
แม้นว่าระตูจรกา	งามเหมือนวิหยาสะกำนี้
จะมิได้ร้อนรนด้วยปนศักดิ์	น่ารักรูปทรงส่งศรี
ตรัสแล้วลีลาขึ้นพาชี	กลับไปยังที่พลับพลาพลัน ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏ เมื่อนั้น	สองระตูวิโยคโศกศัลย์
กอดศพเชษฐาเข้าจาบัลย์	พิไรร่ำรำพันโศกา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด
โอ้

๏ ว่าพระองค์ผู้ทรงยศ	พระเกียรติปรากฏในแหล่งหล้า
สงครามทุกครั้งแต่หลังมา	ไม่เคยอัปราแก่ไพรี
ครั้งนี้ควรหรือมาพินาศ	เบาจิตคิดประมาทไม่พอที่
เพราะรักบุตรสุดสวาทแสนทวี	จะทัดทานภูมีไม่เชื่อฟัง
อนิจจาวิหยาสะกำเอ๋ย	เวรสิ่งใดเลยแต่หนหลัง
เสียแรงเรืองฤทธีมีกำลัง	มาวอดวายชีวังแต่ยังเยาว์
ตั้งแต่นี้ไปไม่เห็นหน้า	กลับคือนพาราจะเงียบเหงา
สองกษัตริย์กำสรดซบเซา	ให้ละห้อยสร้อยเศร้าวิญญาณ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ โอด
ร่าย

๏ ครั้นคลายวายโศกกันแสงศัลย์	ให้เชิญศพทรงธรรม์เชษฐา
กับศพศรีราชนัดดา	ขึ้นมหาบุษบกรถชัย
ระตูสององค์ทรงอัสดร	เลิกนิกรโยธาทัพใหญ่
เข้าในพนมพนาลัย	กลับไปยังราชธานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ บัดนั้น	เสนาดาหากรุงศรี
เห็นอิเหนามีชัยแก่ไพรี	ก็เผ่นขึ้นพาชีรีบมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงที่โรงท้องพระโรงคัล	อภิวันท์องค์ศรีปัตหรา
ทูลว่าอิเหนานัดดา	เข่นฆ่าไพรีวายปราณ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระปิ่นปักนคเรศราชฐาน
แจ้งว่าข้าศึกประลัยลาญ	มีความเกษมศานต์โสมนัส
ซึ่งดาลเดือดนัดดามาแต่หลัง	ก็ค่อยคลายแค้นคั่งเคืองขัด
เสด็จจากแท่นที่บัลลังก์รัตน์	เข้าปราสาทจำรัสรูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏ บัดนั้น	ตำมะหงงกุเรปันกรุงศรี
จึงสั่งเจ้าพนักงานทันที	บัดนี้เสร็จการชิงชัย
จะเชิญเสด็จพระโฉมยง	ไปสรงสนานในสระใหญ่
ริมเชิงกุหนุงมาลัย	เร่งไปปลูกเกยแลพลับพลา
ประชุมเหล่าโหราราชครู	หราหมณ์ชีบีกูประมาหนา
สำหรับราชพิธีกษัตรา	ให้พร้อมแต่เวลาตะวันชาย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	จึงเจ้าพนักงานทั้งหลาย
รับสั่งบังคับคำนับนาย	ออกจากค่ายเข้าป่าพากันไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงซึ่งฝั่งสระศรี	ริมเชิงคีรีเขาใหญ่
เกณฑ์กันปลูกเกยพลับพลาชัย	ทุกหมวดหมายนายไพร่ระดมกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏ บัดนั้น	ตำมะหงงเสนาคนขยัน
เข้าไปเฝ้าองค์พระทรงธรรม์	บังคมคัลแล้วทูลทันใด
ประเพณีกษัตรามาแต่ก่อน	รณรงค์ราญรอนศึกใหญ่
แม้นชนะไพรีมีชัย	ย่อมไปสระสนานสำราญองค์
ขอเชิญเสด็จพระภูวนาถ	ลีลาศไปชำระสระสรง
ยังสระชื่อเบญจบุษบง	ให้เป็นมงคลสวัสดี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีเรืองศรี
ฟังคำตำมะหงงเสนี	ภูมีชื่นชมภิรมยา


จึ่งเสด็จขึ้นม้าที่นั่งทรง	กับระเด่นสี่องค์วงศา
พร้อมม้าพี่เลี้ยงแลเสนา	ม้าหมู่โยธาพลไกร
ครบถ้วนกระบวนพาชี	ขับขี่สะบัดย่างวางใหญ่
ควบแข่งแซงเสียดกันไป	ตามแถวแนวไม้ชายดง ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงซึ่งสระปทุเมศ	อยู่นอกนคเรศสำหรับสรง
เสด็จจากพาชีที่นั่งทรง	แล้วลงสรงสนานสำราญกาย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
สระบุหร่ง

๏ ชี้ชมโกสุมปทุมมาศ	ขาวแดงเดียรดาษประหลาดหลาย
ชูก้านบานกลีบคลี่คลาย	เกสรร่วงรายเรณูนวล
เหล่าระเด่นเล่นน้ำในสระนั้น	ยิ้มแย้มหยอกกันเกษมสรวล
พระทรงฤทธิ์คิดกระสันรัญจวน	คะนึงนวลโฉมงามสามสุดา
บุษบงส่งรสรวยริน	หอมละม้ายคล้ายกลิ่นจินตะหรา
ถวิลวันลงสรงคงคา	เมื่อไปฌาปนกิจอัยกี
เห็นหมู่มัจฉาว่ายคล้ายคล่ำ	เหมือนเจ้าว่ายแหวกน้ำหนีพี่
โหยหวนครวญคร่ำถึงเทวี	ภูมีเศร้าสร้อยกำสรดทรง ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ ลงสรง
ร่าย

๏ สรงเสร็จเสด็จคลาไคล	ประพาสไปริมฝั่งสระสรง
กับระเด่นทั้งสี่สุริย์วงศ์	ต่างองค์สัพยอกหยอกกัน


พระหักก้านโกสุมปทุมา	รำท่ากระบี่บิดผัน
กับระเด่นสิงหัดส่าหรีนั้น	ป้องปัดผัดผันอลวน
อันองค์กะหรัดตะปาตี	รำกระบี่กับระเด่นดาหยน
สังคามาระตานั้นประจญ	ด้วยเสนาสามนต์ไปมา
ยะรุเดะสันทัดกั้นหยั่น	คู่กันกับกะระตาหลา
ปูนตาคู่กับประสันตา	รำกริชชวาว่องไว ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กลอง

๏ ครั้นเสร็จพระเสด็จจรลี	ไปยังที่พลับพลาอาศัย
ทรงภูษาโขมพัตถ์อำไพ	แล้วตรงไปขึ้นเกยพิธีการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ปุโรหิตโหรามหาศาล
ต่างคนประณตบทมาลย์	โอมอ่านไสยเวทขึ้นฉับพลัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ สาธุการ

๏ จึงเอาใบมะพร้าวมาจำหลัก	เป็นรูปจักรหอกดาบพระแสงขรรค์
ทั้งกริชแลเสน่าเกาทัณฑ์	สารพันอาวุธนานา
ลอยลงในน้ำพิธีการ	ซ้ำอ่านอาคมคาถา
โสรจสรงห้าองค์กษัตรา	ให้เมาะตาริยะกัดสวัสดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีเรืองศรี
ครั้นเสร็จสรงน้ำพิธี	ภูมีชื่นชมภิรมยา


จึงสำอางอ่าองค์ทรงเครื่อง	อร่ามเรืองจำรัสทัดบุหงา
ขึ้นทรงสินธพอาชา	ควบขับกลับมาพลับพลาทอง ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงจึงเสด็จขึ้นเหนืออาสน์	ภูวนาถทุกข์ทนหม่นหมอง
คะนึงสามทรามสงวนนวลน้อง	ตรึกตรองแต่จะคืนไปพารา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏ พระสุริยาสายัณห์สิ้นแสง	ศศิธรแจ่มแจ้งเวหา
พระดูเดือนเหมือนผิวพักตรา	ระเด่นจินตะหรายาใจ
โอ้ว่าเจ้าดวงยิหวาพี่	อนิจจาป่านนี้จะเป็นไฉน
จะตั้งแต่อาวรณ์ร้อนฤทัย	คร่ำครวญหวนไห้ไม่เว้นวัน
สรงเสวยเคยสุขจะทุกข์ร้อน	ยามนอนจะวิโยคโศกศัลย์
ใครจะปลอบอรไทวิไลวรรณ	ให้สร่างกันแสงเศร้าโศกา
จะได้แต่ปรับทุกข์กันทั้งสาม	จะนับวันคืนยามคอยหา
อกเอ๋ยจำใจไกลสุดา	เพราะต้องมาปราบราชไพรี
บัดนี้การศึกก็เสร็จสรรพ	พี่จะเร่งรีบกลับไปสมศรี
พระครวญคร่ำกำสรดแสนทวี	คิดอยู่แต่ที่จะคลาไคล ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ ตระ
ร่าย

๏ จึงสั่งระเด่นดาหยน	จงจัดพลโยธาทัพใหญ่
พร้อมทั้งม้ารถคชไกร	ตรวจตราเตรียมไว้ในราตรี


พรุ่งนี้จะเข้าไปทูลลา	กลับไปหมันหยากรุงศรี
สั่งเสร็จเสด็จจรลี	เข้าในแท่นที่ไสยา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๑๑
๑๑