๏	 เมื่อนั้น	ท้าวทศรถเรืองศรี
ไสยาสน์ในราษราตรี	ครั้นแสงรวีเรืองรอง
โกกิลาไก่แก้วส่งเสียง	สำเนียงประโคมยามกึกก้อง
ภุมรินบินว่อนร่อนร้อง	อาบละอองเกสรเสาวคนธ์
เสียงทั้งม้ารถคชสาร	โยธาทวยหาญโกลาหล
ครื้นครั่นสนั่นสุธาดล	อลวนพร้อมเพรียกเรียกกัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ
ร่าย

๏	ฟื้นองค์จากที่ไสยาสน์	สำราญราชฤทัยเกษมสันต์
เสด็จจากห้องแก้วแกมสุวรรณ	จรจรัลไปสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญองค์	ทรงสุคนธ์เกสรขจรกลิ่น
สนับเพลาเชิงรูปนาคินทร์	ภูษาทรงข้าวบิณฑ์พื้นแดง
ชายไหวชายแครงเครือมาศ	ทรงฉลององค์ตาดเครือแย่ง
ตาบทิศทับทรวงลายแทง	สังวาลเพชรลูกแตงชวลิต
ทองกรพาหุรัดรูปภุชงค์	ธำมรงค์มณีโลหิต
มงกุฎแก้วสุรกานต์ดอกไม้ทิศ	กุณฑลวิจิตรกรรเจียกจร
ห้อยพวงมาลัยเนาวรัตน์	พระหัตถ์นั้นจับธนูศร
งามทรงงามองค์งามอาภรณ์	บทจรมายังพระมุนี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรมัสการ	เชิญพระอาจารย์ทั้งสี่
ลงจากปราสาทรูจี	จรลีมาขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	รถเอยรถทรง	ดุมวงประดับมรกต
สามงอนอ่อนสลวยชวยชด	ชั้นลดช่อตั้งกระจังราย
เรียงรูปสิงห์อัดหยัดยัน	สุบรรณจับนาคแหงนหงาย
บุษบกห้ายอดสุพรรณพราย	งามคล้ายวิมานทินกร
เทียมสินธพเชื้ออาชาชาติ	สี่คู่องอาจดั่งไกรสร
สารถีมือถือโตมร	ขับจรรวดเร่งดั่งลมพัด
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	ธงริ้วทิวรายปลายสะบัด
พลทหารเกณฑ์แห่เยียดยัด	ขนัดฆ้องกลองขานประสานรับ
อันรถพระมหาสิทธา	ขับตามกันมาเป็นอันดับ
ผงคลีมืดคลุ้มกลุ้มพยับ	คับคั่งมาโดยพนาดร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด
ชมดง

๏	เดินทางหว่างทุ่งวุ้งเขา	ข้ามลำเนาห้วยธารสิงขร
ชมฝูงปักษาทิชากร	ร่อนร้องจับไม้หลายพรรณ
แซงแชวจับต้นคันทรง	ฝูงหงส์จับกิ่งกะทั่งหัน
สาลิกาจับแก้วพลอดกัน	เบญจวรรณจับหวายร่ายเรียง
นกเขาจับข่อยขันขาน	กระเหว่าจับกระวานส่งเสียง
เค้าโมงจับโมกมองเมียง	ประหิตจับเหียงเคียงนาง
นกแก้วจับเกดเป็นหมู่	กระลุมพูจับไผ่ไซ้หาง
คณายูงพาฝูงมาจับยาง	นกลางจับเลียบชมกัน
โนรีจับรักไซ้ขน	กะทาจับต้นกระถินขัน
บ้าระบุ่นจับไม้สัตบรรณ	กระเวนจับวัลย์ไต่มา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ร่าย

๏	ชมพลางพระทางเสด็จจร	แรมรอนมาในกลางป่า
รีบรถรีบพลโยธา	ไปโดยมรคาพนาลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงแม่นํ้าสรงกษัตริย์	ปลายด่านโรมพัตกรุงศรี
ให้หยุดพหลมนตรี	อยู่ที่ชายป่าพนาลัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	แล้วมีบรรหารสีหนาท	สั่งมหาอำมาตย์ผู้ใหญ่
จงเข้าไปยังเวียงชัย	บอกให้แจ้งเหตุว่าเรามา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนีผู้มียศถา
รับสั่งแล้วบังคมลา	เผ่นขึ้นอาชารีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงลงจากพาชี	เข้าหาเสนีผู้ใหญ่
ยังที่ศาลาลูกขุนใน	แจ้งไปโดยราชโองการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	เสนาผู้ปรีชาหาญ
รู้ว่าหน่อท้าวอัชบาล	ผ่านฟ้ายกจตุรงค์มา
ตั้งอยู่ปลายด่านนคเรศ	ให้เกรงเดชพระบรมนาถา
ก็พาเสนีอยุธยา	เข้าพระโรงรัตนารูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	องค์ท้าวโรมพัตเรืองศรี
ทูลว่าพระจอมโมลี	ทวารวดีเวียงชัย
บัดนี้ยกหมู่พยุหบาตร	แสนเสนามาตย์ทัพใหญ่
มาอยู่ปลายด่านชั้นใน	ให้ขุนพลมาเฝ้าบาทา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวโรมพัตนาถา
แจ้งว่าพระพงศ์เทวา	เสด็จมาด้วยยศบริวาร
ตกใจนิ่งขึงตะลึงคิด	ร้อนจิตดั่งหนึ่งเพลิงผลาญ
ไฉนหนอหน่อท้าวอัชบาล	ต้องการสิ่งไรจึ่งยกมา
เอะแล้วจะมีที่ประสงค์	องค์บุตรีเรากระมังหนา
ตริแล้วจึงถามเสนา	เสด็จมาด้วยกิจสิ่งใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนีผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังบัญชาภูวไนย	บังคมไหว้สนองพจมาน
อันพระองค์ผู้วงศ์เทเวศร์	ทรงเดชยกพวกพลหาญ
มาหวังนิมนต์พระอาจารย์	กไลโกฏทรงญาณไปช่วยคิด
กับด้วยคณะพระสิทธา	ตั้งการบูชากระลากิจ
ให้เกิดโอรสที่มีฤทธิ์	มาโดยสุจริตสวัสดี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวโรมพัตเรืองศรี
ได้ฟังมหาเสนี	ยินดีสิ้นแหนงแคลงใจ
จึ่งมีพระราชบัญชา	ตรัสสั่งเสนาผู้ใหญ่
เร่งเตรียมพหลสกลไกร	กูจะไปรับเสด็จพระทรงธรรม์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาโรมพัตคนขยัน
รับสั่งถวายบังคมคัล	พากันเร่งรีบออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	จัดหมู่โยธาที่สามารถ	เลือกล้วนองอาจแกล้วกล้า
หมู่หนึ่งห่มเสื้อสีฟ้า	ให้เดินนำหน้าโยธี
หมู่หนึ่งใส่เสื้ออินทรธนู	โพกผ้าชมพูสลับสี
หมู่หนึ่งนุ่งผ้าตานี	เสื้อแดงกำมะหยี่กรีดกราย
หมู่หนึ่งใส่เสื้อเสนากุฎ	เกี้ยวลายเครือครุฑเฉิดฉาย
หมู่หนึ่งเสื้อโหมดทองพราย	นุ่งดาวกระจายพื้นแดง
หมู่หนึ่งใส่เสื้อเข้มขาบ	ขัดดาบถือหอกกวัดแกว่ง
เตรียมทั้งช้างต้นช้างแซง	โดยตำแหน่งพยุหบาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวโรมพัตนาถา
ครั้นเสร็จซึ่งจัดโยธา	เสด็จมาสระสรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญองค์	ทรงสุคนธารสหอมหวาน
สนับเพลาเชิงงอนอลงการ	ภูษาทองผลานท้องพัน
ชายแครงฉลุเป็นเครือขด	ชายไหวมรกตทับทิมคั่น
ฉลององค์ลายแย่งพื้นสุวรรณ	สะอิ้งแก้วกุดั่นประดับพลอย
ตาบทิศทับทรวงลายแทง	สังวาลแก้วแดงเฟื่องห้อย
พาหุรัดทองกรจำหลักลอย	ธำมรงค์เพชรพร้อยชัชวาล
ทรงมหามงกุฎเนาวรัตน์	ดอกไม้ทัดกรรเจียกมุกดาหาร
จับพระขรรค์แก้วสุรกานต์	มาขึ้นคชาธารเลิศไกร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ช้างเอยช้างต้น	สกลจักรอัครคเชนทร์สูงใหญ่
งางอนขึ้นขาวอำไพ	เกิดในเชื้อชาติอำนวยพงศ์
หางหูดูพร้อมเพราสรรพ	เครื่องประดับอร่ามงามระหง
ที่นั่งรองเดินท้ายที่นั่งทรง	เครื่องสูงทิวธงอลงการ์
ปี่กลองฆ้องขานประสานเสียง	สำเนียงครื้นครั่นสนั่นป่า
รีบเร่งพหลโยธา	ไปโดยมรคาพนาลี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	ล่วงทางมาห้าโยชน์กึ่ง	ก็ถึงปลายด่านบุรีศรี
ให้หยุดพหลโยธี	อยู่ที่ชายป่าพนาวัน
เสด็จลงจากคอคชาธาร	งามดั่งมัฆวานรังสรรค์
กรายกรย่างเยื้องจรจรัล	เสนาทั้งนั้นก็ตามมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึงประณตบทบงสุ์	องค์ท้าวทศรถนาถา
ด้วยความยินดีปรีดา	โดยทางมหาพันธุมิตร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพงศ์หริรักษ์จักรกฤษณ์
ชื่นชมด้วยสมความคิด	ทรงฤทธิ์มีราชบัญชา
เราได้ยินข่าวว่าฝนแล้ง	ข้าวยากหมากแพงหนักหนา
ท่านประมาทในทศธรรมา	ฤๅว่าเหตุอื่นบังเกิดมี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวโรมพัตเรืองศรี
ได้ฟังพระราชวาที	นบนิ้วชุลีสนองไป
ตัวข้าก็อยู่ในทศพิธ	จะผิดทางธรรมก็หาไม่
จะบัญชาว่าขานประการใด	มิได้โมหันธ์ฉันทา
หากพระกไลโกฏอาจารย์	เธอสำเร็จฌานแก่กล้า
ฝนจึ่งไม่ตกลงมา	ไพร่ฟ้าอดอยากถึงสามปี
ข้าจึ่งคิดกลอุบาย	ให้ทำลายฌานพระฤๅษี
เชิญเข้ามาไว้ในบุรี	ฝนจึ่งตกดีแต่นั้นมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถนาถา
ได้ฟังสุนทรวาจา	ผ่านฟ้าจึ่งตรัสตอบไป
เป็นกรรมของสัตว์จึ่งวิปริต	จะโทษพระนักสิทธ์ก็ไม่ได้
เธอก็มาดับเข็ญให้เย็นใจ	รู้ไปทั่วทุกธานี
ตัวเราจึ่งยกรี้พล	มาหวังนิมนต์พระฤๅษี
ไปตั้งกระลากิจพิธี	ยังในบุรีอยุธยา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวโรมพัตนาถา
ฟังรสพจนารถก็ปรีดา	ดั่งได้ฟากฟ้าโสฬส
ยอกรคำรพอภิวาทน์	ขอเชิญเบื้องบาทบงกช
เคลื่อนหมู่โยธาม้ารถ	บทจรเข้าราชธานี
ให้เป็นพระเกียรติแก่ข้าไว้	ทั้งจะได้พบองค์พระฤๅษี
โดยมหามงคลสวัสดี	ภูมีทรงพระเมตตา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์พงศ์นารายณ์นาถา
ได้ฟังดั่งอมฤตฟ้า	จึ่งสั่งเสนาสุมันตัน
จงเตรียมม้ารถคชสาร	ทวยหาญสำหรับทัพขันธ์
ให้พร้อมในรุ่งสุริยัน	จะพากันเข้าไปยังพารา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุมันตันผู้มียศถา
รับสั่งพระพงศ์เทวา	ถวายบังคมลาแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ให้ผูกม้ารถคชสาร	จัดหมู่ทวยหาญน้อยใหญ่
ตั้งตามริ้วนอกริ้วใน	เตรียมไว้คอยเสด็จบทจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถชาญสมร
ครั้นรุ่งแสงสีรวีวร	ภูธรแต่งองค์อลงการ์
พระกรนั้นจับพระแสงขรรค์	ดั่งเทวัญลอยเลื่อนเวหา
เสด็จจากสุวรรณพลับพลา	กรายกรมาขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ให้เลิกพหลโยธี	ผงคลีมืดคลุ้มบังบด
ท้าวโรมพัตเรืองยศ	นำทศโยธาพาจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ข้ามธารผ่านทุ่งวุ้งไศล	มาในแนวเนินสิงขร
รีบเร่งโยธาพลากร	บทจรเข้าราชธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวโรมพัตเรืองศรี
นำเสด็จมาถึงพระบุรี	ภูมีลงจากคชาธาร
ให้หยุดรถประทับกับเกยแก้ว	อันเพริศแพร้วด้วยดวงมุกดาหาร
น้อมเศียรประณตบทมาลย์	ทูลพระผู้ผ่านอยุธยา
ขอเชิญพระองค์ทรงฤทธิ์	กับพระนักสิทธ์ขึ้นไปหา
พระกไลโกฏสิทธา	ในปราสาทรัตนาอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพงศ์เทเวศร์ชาญสมร
ฟังท้าวโรมพัตฤทธิรอน	กล่าวด้วยสุนทรมธุรส
จึ่งเชิญฤๅษีทั้งสี่องค์	ลงจากรถทรงอลงกต
สองกษัตริย์ก็ตามพระนักพรต	บทจรขึ้นปราสาทมณี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงนบนิ้วประนมไหว้	พระกไลโกฏฤๅษี
ทั้งสี่พระมหามุนี	คำรพกันตามที่อันดับมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏฌานกล้า
เห็นท้าวทศรถผู้ศักดา	กับสี่พระมหานักธรรม์
จึ่งว่าดูกรพระทรงเดช	มงกุฎเกศโลกานราสรรค์
เสด็จมาถึงโรมพัตตัน	ด้วยเหตุผลนั้นประการใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์ทรงภพแผ่นดินไหว
จึ่งมีบัญชาสนองไป	ข้าตั้งใจมาหาพระสิทธา
เหตุด้วยอสุรามันสาธารณ์	อหังการองอาจแกล้วกล้า
ยํ่ายีทั้งตรีโลกา	ถึงสวรรค์ชั้นฟ้าโสฬส
ข้าจะใคร่ได้บุตรที่มีฤทธิ์	จึ่งประชุมนักสิทธ์ทั้งปวงหมด
บอกว่าพระอาจารย์ชำนาญพรต	วิทยาปรากฏเชี่ยวชาญ
พระองค์จงทรงพระเมตตา	โลกาจะได้เกษมศานต์
โปรดเกล้าข้าเถิดพระทรงญาณ	ขอประทานโอรสอันฤทธี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏฤๅษี
ฟังเจ้าอยุธยาธานี	มีจิตถวิลจินดา
จะหาพระผู้ทรงอานุภาพ	มาปราบพวกพาลยักษา
ให้ราบรื่นพื้นไตรโลกา	เห็นว่าการนี้จะใหญ่นัก
คิดแล้วจึ่งถวายพระพร	ดูกรพระองค์ทรงจักร
ซึ่งจะใคร่มีบุตรอันเลิศลักษณ์	เป็นที่พำนักแดนไตร
แม้นองค์นารายณ์อวตาร	จึ่งจะล้างพวกพาลทั้งปวงได้
รูปนี้จะช่วยภูวไนย	ให้สำเร็จใจจินดา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถนาถา
ได้ฟังดั่งอมฤตฟ้า	กราบกับบาทาแล้วตอบไป
ซึ่งพระองค์เมตตาการุญ	พระคุณนั้นหาที่สุดไม่
ทีนี้จะเย็นภพไตร	ด้วยได้พึ่งบุญพระมุนี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระดาบสทั้งสี่
ต่างองค์โสมนัสยินดี	ก็พัดวีปรนนิบัติพระอาจารย์
อันสองกษัตริย์ฤทธิรงค์	ต่างองค์เป็นสุขเกษมศานต์
เข้านวดฟั้นคั้นเบื้องบทมาลย์	พระผู้ทรงญาณสังวร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นแสงทองส่องภพโอภาส	ภานุมาศเยี่ยมยอดสิงขร
ฝ่ายท้าวทศรถฤทธิรอน	ชุลีกรแล้วกล่าววาจา
โยมขอนิมนต์พระองค์	อันทรงพรตญาณฌานกล้า
ไปยังกรุงศรีอยุธยา	ด้วยกันกับข้าวันนี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏฤๅษี
ได้ฟังพระราชวาที	จึ่งมีวาจาอันสุนทร
ขอเชิญพระองค์ทรงศักดา	ยกพวกโยธาไปก่อน
รูปจะตามเสด็จบทจร	ให้ถึงพระนครพร้อมกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถรังสรรค์
ได้ฟังพระมหานักธรรม์	อภิวันท์แล้วตอบสนองไป
พระองค์จะจรต่อภายหลัง	ทั้งนี้ก็ตามอัชฌาสัย
อันสี่พระดาบสยศไกร	จะให้อยู่ด้วยพระมุนี
ว่าพลางสั่งท้าวโรมพัต	แล้วมัสการลาพระฤๅษี
เสด็จย่างเยื้องจรลี	จากปราสาทมณีโอฬาร์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	ถึงเกยจึ่งขึ้นรถทรง	ให้เลิกจัตุรงค์ซ้ายขวา
ออกจากโรมพัตพารา	ไปโดยมรคาพนาลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏฤๅษี
แต่ท้าวทศรถยกโยธี	พระมุนีนับไว้ได้เจ็ดวัน
เห็นล่วงมรคาพนาดร	เกือบใกล้นครเขตขัณฑ์
จำกูกับสี่พระนักธรรม์	จะพากันไปตามสัญญา
ตริแล้วจึ่งกล่าววาที	สั่งอรุณวดีเสน่หา
ตัวเรามีกิจจะขอลา	สีกาค่อยอยู่สำราญใจ
ถึงไปก็ไม่ช้านัก	จะกลับมาเชยพักตร์พิสมัย
สั่งพลางก็ทางอาลัย	จำใจจากห้องไสยา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ เจรจา

๏	จึ่งชวนทั้งสี่พระอาจารย์	อันมีพรตญาณฌานกล้า
เหาะขึ้นพ่างพื้นเมฆา	ด้วยกำลังฤทธาว่องไว ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงอยุธยาธานี	พระวสิษฐ์ผู้มีอัชฌาสัย
ก็นำพระกไลโกฏเข้าไป	ยังในพระโรงอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	พระพงศ์จักรพรรดิทรงศร
รีบพลรีบรถบทจร	รอนแรมมาเจ็ดราตรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงจึ่งประทับกับเกยแก้ว	แล้วลงจากรถมณีศรี
เสด็จย่างเยื้องจรลี	ขึ้นที่พระโรงรจนา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	แลเห็นทั้งห้าพระดาบส	ทรงยศแสนโสมนัสสา
ยอหัตถ์มัสการบาทา	แล้วมีบัญชาตรัสไป
โยมนี้มาก่อนเป็นหลายวัน	จะทันพระอาจารย์ก็หาไม่
อันการพิธีกระลาไฟ	จะทำฉันใดพระมุนี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏฤๅษี
ได้ฟังจึ่งตอบวาที	ภูมีอย่าได้อาวรณ์
ตัวรูปทั้งห้าจะไปเฝ้า	ทูลพระเป็นเจ้าให้แจ้งก่อน
เชิญองค์นารายณ์ฤทธิรอน	ให้ภูธรเสด็จอวตาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจอมอยุธยาราชฐาน
ได้ฟังกไลโกฏอาจารย์	จึ่งบรรหารตอบถ้อยวาที
พระองค์จะขึ้นไปเฝ้า	พระเป็นเจ้าไกรลาสคีรีศรี
โยมนี้มีความยินดี	เชิญพระมุนีรีบไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏอาจารย์ใหญ่
กับสี่พระสิทธาปรีชาไว	ก็พากันเหาะไปด้วยฤทธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เลื่อนลอยมาในอากาศ	ถึงไศลไกรลาสภูผา
ห้าพระมุนีผู้ปรีชา	ก็พากันขึ้นเฝ้าพระศุลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	พระสยมภูวนาถเรืองศรี
ครั้นเห็นทั้งห้าพระมุนี	จึ่งมีเทวราชโองการ
ดูกรพระกไลโกฏ	อันมีโพธิปรีชากล้าหาญ
พากันมาไยพระอาจารย์	ยังสถานไกรลาสบรรพต ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏดาบส
ฟังเทวบรรหารมธุรส	จึ่งตอบพจนารถวาที
บัดนี้โลกาเกิดยุค	ทนทุกข์เร่าร้อนดั่งเพลิงจี่
บรรดาคณะโยคี	ขาดที่จำเริญภาวนา
ด้วยสามพระเป็นเจ้าประสาทพร	ทั้งอาวุธศิลป์ศรแก่ยักษา
มันจึ่งเที่ยวทำอหังการ์	องอาจหยาบช้ากำเริบฤทธิ์
เห็นแต่ทศรถสุริย์วงศ์	เป็นพงศ์บรมจักรกฤษณ์
เหมือนฉัตรแก้วกั้นโมลิศ	ทุกทิศได้พึ่งบทมาลย์
เธอก็ไร้โอรสยศยง	จะสืบวงศ์กษัตริย์มหาศาล
ขอเชิญนารายณ์อวตาร	ไปปราบพวกพาลอสุรี
จะได้เย็นใจทั้งไตรจักร	เป็นปิ่นปักเศียรเกล้าเกศี
จะปรากฏพระยศทั่วธาตรี	พระโมลีโลกจงเมตตา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระอิศวรบรมนาถา
ได้ฟังมีเทวบัญชา	ไม่แจ้งกิจจาฤๅฉันใด
ปางนี้ก็เป็นไตรดายุค	จึ่งเกิดทุกข์โดยโลกวิสัย
ซึ่งจะให้นารายณ์ลงไป	ก็ต้องในไวกูณฐ์อวตาร
ว่าแล้วจึ่งองค์พระศุลี	มีเทวราชบรรหาร
ตรัสสั่งแก่ท้าวมัฆวาน	ท่านจงไปเชิญนารายณ์มา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	หัสนัยน์เจ้าตรัยตรึงศา
ทั้งฝูงเทวัญอันศักดา	ถวายบังคมลาแล้วเหาะไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงเกษียรชลธาร	เชิงเขาจักรวาลสูงใหญ่
เห็นองค์พระนารายณ์ฤทธิไกร	ไสยาสน์เหนือหลังนาคา
องค์นางพระศรีอยู่เบื้องซ้าย	พระลักษมีโฉมฉายอยู่เบื้องขวา
โกสีย์กับฝูงเทวา	จึ่งถวายวันทาพร้อมกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	โฉมพระลักษมีสาวสวรรค์
เห็นองค์มัฆวานกับเทวัญ	มาบังคมคัลพระจักรา
พระมารดาโลกทั้งสาม	จึ่งถามเจ้าตรัยตรึงศา
ดูกรองค์อมรินทรา	พาเทวัญมาด้วยอันใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	โกสีย์ผู้มีอัชฌาสัย
จึ่งทูลเหตุผลแต่ต้นไป	ว่าไตรโลกได้ความเดือดร้อน
บัดนี้พระสยมภูวนาถ	มงกุฎไกรลาสสิงขร
ให้มาเชิญองค์พระสี่กร	บทจรไปในเพลานี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์สมเด็จพระลักษมี
มีเทวราชเสาวนีย์	ว่านี้ก็แจ้งกิจจา
แต่พระองค์พึ่งทรงไสยาสน์	จะปลุกเกรงราชโทษา
แม้นเป็นการเร็วเจ้าโลกา	จงปลุกนิทราพระจักรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวหัสนัยน์เรืองศรี
ฟังเทวราชเสาวนีย์	อัญชุลีเป่าสังข์ขึ้นทันใด
อันฝูงเทวาก็บรรเลง	พิณเพลงจำเรียงเสียงใส
กาหลกึกก้องกลองชัย	ประโคมมี่ไปเป็นโกลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ มโหรี

๏	เมื่อนั้น	องค์พระนารายณ์นาถา
ไสยาสน์สนิทนิทรา	เหนือหลังพญาภุชงค์
ได้ยินเสียงประโคมโครมครัน	สะดุ้งตื่นหลากจิตพิศวง
ลุกจากแท่นที่บรรทมทรง	เห็นองค์หัสนัยน์ธิบดี
กับฝูงทวยเทพเทวัญ	ลงมาพร้อมกันทุกราศี
จึ่งปราศรัยไถ่ถามทันที	มาหาเรานี้ด้วยอันใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวโกสีย์ผู้มีอัชฌาสัย
จึ่งสนองพระบัญชาไป	บัดนี้ท่านไทนักพรต
ทั้งห้ามาทูลพระเป็นเจ้า	ว่าไตรโลกร้อนเร่าดั่งเพลิงกรด
จึ่งจอมไกรลาสบรรพต	จึ่งมีมธุรสวาที
ให้ข้ามาเชิญเบื้องบาท	พระทรงครุฑราชปักษี
เสด็จจากเกษียรวารี	ไปเฝ้ายังที่ประชุมกัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์พระนารายณ์รังสรรค์
ทั้งท้าวมัฆวานเทวัญ	ทรงธรรม์ถวิลจินดา
ตัวกูจะต้องอวตาร	ไปปราบหมู่มารยักษา
พวกมันล้วนมีฤทธา	ศิลปศรศาสตราก็เพริศพราย
ผู้เดียวจะเคี่ยวฆ่าเข็ญ	เห็นจะไม่สำเร็จโดยง่าย
จะแสนลำบากยากกาย	คิดแล้วบ่ายพักตร์มาบัญชา
ดูกรนงลักษณ์ลักษมี	ชนนีโลกยอดเสน่หา
พี่อวตารไปผลาญอสุรา	แสนเวทนาถึงเก้าครั้ง
บัดนี้อสุรีมันมีฤทธิ์	พี่คิดเห็นยากกว่าปางหลัง
ขอเชิญเจ้าผู้ร่วมชีวัง	ทั้งพญาบัลลังก์นาคี
ลงไปช่วยกันปราบยุค	ให้โลกเป็นสุขเกษมศรี
ว่าแล้วจับสังข์โมลี	จักรแก้วมณีคทาวุธ
พาพระลักษมีลีลาศ	จากอาสน์วารีกระษีร์สมุทร
สององค์ขึ้นทรงพญาครุฑ	ภุชงค์เทวัญก็ตามมา ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ แผละ

๏	ครั้นถึงไกรลาสสิงขร	ชวนองค์บังอรเสน่หา
ทั้งพญาอนันตนาคา	เข้าไปวันทาพระศุลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	องค์พระอิศวรเรืองศรี
ครั้นเห็นพระนารายณ์ฤทธี	ทั้งพระลักษมีบังอร
กับพญาภุชงค์บัลลังก์อาสน์	ภูวนาถชื่นชมสโมสร
แจ้งเหตุแก่องค์พระสี่กร	ว่าโลกเดือดร้อนดั่งอัคคี
ปางนี้เจ้าจงอวตาร	ไปปราบพวกพาลยักษี
เป็นหน่อทศรถธิบดี	ในราชธานีอยุธยา
จะได้พำนักแก่ไตรโลก	ดับโศกให้เย็นทุกทิศา
พระยศจะปรากฏทั้งโลกา	ไปกว่าจะสิ้นกัปกัลป์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์พระนารายณ์รังสรรค์
ได้ฟังบรรหารพระทรงธรรม์	อภิวันท์สนองพระวาที
ซึ่งพระองค์จะให้อวตาร	ไปปราบพวกพาลยักษี
ให้ราบรื่นพ่างพื้นธาตรี	ครั้งนี้เห็นมีกำลังนัก
แต่ข้าปราบมาก็หลายยุค	เป็นสุขทั่วไปทั้งไตรจักร
ปางนี้อสูรหมู่ยักษ์	เรืองฤทธิ์สิทธิศักดิ์มหิมา
แต่ผู้เดียวจะล้างอาธรรม์	จะไม่สิ้นพงศ์พันธุ์ยักษา
จะขอคทาเพชรจักรา	ทั้งมหาสังข์ทักขิณาวัฏ
กับนาคอันเป็นบัลลังก์ทรง	ไปเกิดร่วมวงศ์พงศ์กษัตริย์
ในมหานครจักรพรรดิ	กำจัดอาธรรม์อันธพาล
ขอทั้งองค์พระลักษมี	ชนนีโลกยอดสงสาร
กับเทวาไปเป็นบริวาร	จะได้ช่วยสังหารกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระอิศวรบรมรังสรรค์
ฟังพระภุชพงศ์ทรงสุบรรณ	ทรงธรรม์จึ่งกล่าววาจา
ยุคนี้ก็แจ้งมาแต่ก่อน	ว่าโลกจะเดือดร้อนไปภายหน้า
จึ่งจัดฝูงเทพโยธา	ไปคอยช่วยเข่นฆ่าราวี
ล้วนกำเนิดเกิดในประยูรวงศ์	พงศ์พญาพานรเรืองศรี
ทั้งชมพูขีดขินธานี	แต่ละคนย่อมปรีชาชาญ
เจ้าไปเกิดเถิดเป็นกษัตริย์	สุริย์วงศ์จักรพรรดิมหาศาล
ทรงนามพระรามอวตาร	ในสถานกรุงศรีอยุธยา
จักรเป็นพระพรตยศยง	ถัดองค์พระนารายณ์เชษฐา
ฝ่ายสังข์บัลลังก์นาคา 	เป็นพระลักษมณ์อนุชาฤทธิรอน
อันซึ่งคทาวราวุธ 	เป็นพระสัตรุดชาญสมร
องค์พระลักษมีบังอร	ไปเกิดในนครลงกา
ชื่อว่าสีดานงลักษณ์	เป็นบุตรทศพักตร์ยักษา
จงไปศรีสวัสดิ์วัฒนา	อย่ามีโรคาเภทภัย ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ เจรจา
ยานี

๏	เมื่อนั้น	ฝูงเทพเทวาน้อยใหญ่
ต่างทูลอาสาพระภูวไนย	จะขอไปเป็นพลพระอวตาร
มาล้างเหล่าอสุรพาลา	ที่หยาบช้าเบียนโลกทุกสถาน
พระราหูฤทธิไกรชัยชาญ	เป็นทหารชื่อนิลปานัน
พระพินายนั้นเป็นนิลเอก	พระพิเนกนั้นเป็นนิลขัน
พระเกตุเป็นเสนีกุมิตัน	พระอังคารเป็นวิสันตราวี
พระหิมพานต์จะเป็นโกมุท	พระสมุทรนิลราชกระบี่ศรี
พระเพลิงเป็นนิลนนท์มนตรี	พระเสารีเป็นนิลพานร
พระศุกร์เป็นนิลปาสัน	พระหัสนั้นมาลุนทเกสร
พระพุธเป็นสุรเสนฤทธิรอน	พระจันทรเป็นสัตพลี
วิรูฬหกวิรูปักษ์สองตระกูล	เป็นเกยูรมายูรกระบี่ศรี
เทวัญวานรนอกนี้	บาญชีเจ็ดสิบเจ็ดสมุดตรา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระอิศวรบรมนาถา
ได้ฟังฝูงเทพเทวา	ผ่านฟ้าแย้มยิ้มพริ้มพราย
จึ่งตรัสอำนวยอวยพร	แก่เทพนิกรทั้งหลาย
ถึงมาตรยักษาจะฆ่าตาย	พระพายพัดจงคืนชีวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝูงเทพเทวาในราศี
รับพรสมเด็จพระศุลี	ด้วยใจยินดีปรีดา
กราบลงแทบบาทพระเป็นเจ้า	เอาพระเดชปกเกล้าเกศา
ต่างองค์ถวายบังคมลา	แล้วจุติลงมาเป็นวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระมงกุฎไกรลาสสิงขร
ครั้นสิ้นหมู่เทพนิกร	ภูธรชื่นชมยินดี
จึ่งประสาทพระมนตร์สญชีพให้	พระกไลโกฏฤๅษี
จงตั้งกาลากิจพิธี	จะเกิดกองอัคคีขึ้นมา
แล้วจะมีรูปอสูร	ทูนถาดข้าวทิพย์เหนือเกศา
ผุดขึ้นในกลางกาลา	กากนาจะโฉบเอาข้าวไป
ฉวยได้แต่กึ่งครึ่งปั้น	กานั้นจะบินไปทิศใต้
จะเกิดสีดาทรามวัย	เป็นไส้เพลิงผลาญอสุรี
ยังข้าวสามปั้นกับกึ่ง	จึ่งจะเกิดโอรสเรืองศรี
ในกลางอยุธยาธานี	ทั้งสี่เชี่ยวชาญชำนาญฤทธิ์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏนักสิทธ์
ครั้นพระอิศโรโมลิศ	บอกวิทยามนตร์พิธี
ก็จำได้สิ้นทุกสิ่งหมด	ชวนมหาดาบสทั้งสี่
ลาพระเป็นเจ้าธาตรี	เหาะมาบุรีอยุธยา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	มาถึงนิเวศน์วังสถาน	องค์พระอาจารย์ฌานกล้า
พากันลีลาศยาตรา	เข้ามายังท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถรังสรรค์
ครั้นเห็นทั้งห้าพระนักธรรม์	ก็ถวายอภิวันท์ด้วยยินดี
ถามว่าพระผู้เป็นเจ้า	ไปเฝ้าพระอิศวรเรืองศรี
ทูลความตามคำของโยมนี้	ภูมีโปรดปรานประการใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกไลโกฏอาจารย์ใหญ่
จึ่งถวายพระพรภูวไนย	รูปไปเฝ้าองค์เจ้าโลกา
ได้ทูลมูลเหตุถี่ถ้วน	พระอิศวรใสโสมนัสสา
จึ่งให้เชิญองค์นารายณ์มา	พระจักราก็รับอวตาร
แล้วเอาเนื้อความทั้งนั้น	มารำพันแจ้งแถลงสาร
นัยจะสำเร็จทุกประการ	ผ่านฟ้าอย่าร้อนฤทัย
จงตั้งโรงราชมณฑป	ครบสิบเก้าห้องกว้างใหญ่
ลงที่ในหน้าพระลานชัย	ให้ทันศุภฤกษ์พรุ่งนี้ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระจอมจักรพรรดิเรืองศรี
ได้ฟังโสมนัสยินดี	ถวายอัญชุลีพระอาจารย์
จึ่งมีมธุรสพจนารถ	แก่อำมาตย์ผู้ปรีชาหาญ
ให้ปลูกโรงพิธีโอฬาร	โดยกำหนดการพระสิทธา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุมันตันผู้มียศถา
รับสั่งพระพงศ์เทวา	ถวายบังคมลาแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ให้ตั้งโรงราชพิธี	สิบเก้าห้องยาวรีสูงใหญ่
สี่เหลี่ยมจัตุรัสอำไพ	แล้วไปด้วยเครื่องอลงการ
เพดานดัดอัจกลับพู่ห้อย	ระย้าย้อยล้วนพวงมุกดาหาร
ราชวัติฉัตรธงโอฬาร	งามดั่งวิมานเทวัญ
ท่ามกลางมีแท่นนพรัตน์	ปักเศวตฉัตรฉายฉัน
ตั้งเครื่องบูชาเรียงรัน	ครบครันตามราชวาที ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายคณะพระมหาฤๅษี
รู้ว่าห้าองค์พระมุนี	ไปเฝ้าพระศุลีเรืองชัย
ได้มนตร์สญชีพอันมีฤทธิ์	กลับมาตั้งกิจพิธีใหญ่
ต่างนุ่งคากรองครองสไบ	ก็รีบเข้าไปยังพารา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ห้าพระอาจารย์ฌานกล้า
ครั้นพร้อมคณะพระสิทธา	ก็พากันเข้าโรงพิธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จึ่งให้ดาบสทั้งหลาย	นั่งรายรอบนอกตามที่
ชั้นในนั้นสี่พระมุนี	สำรวมอินทรีย์ประจำทิศ
พระกไลโกฏผู้เป็นครู	เข้าสู่พิธีกาลากิจ
ถวายเครื่องบูชาวรามิศ	สำรวมจิตอ่านเวทพร้อมกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถ้วนสามราตรีกาล	บันดาลธรณีเลื่อนลั่น
บังเกิดเพลิงพลุ่งเป็นเปลวควัน	แสงนั้นรุ่งโรจน์เรืองไป
บัดเดี๋ยวอสูรทูนถาดทอง	ผุดขึ้นในกองเพลิงใหญ่
มีก้อนข้าวทิพย์อันพึงใจ	สี่ปั้นในถาดโอชา
กลิ่นนั้นหอมฟุ้งตลบ	อบไปทั่วทศทิศา
ปรากฏถึงเกาะลงกา	ด้วยอานุภาพฤทธี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายนางมณโฑมารศรี
อยู่ในปราสาทรูจี	เทวีหอมกลิ่นจับใจ
ให้เกิดเดือดร้อนรำคาญ	จะทนทานความอยากก็ไม่ได้
ประนมกรทูลวอนผัวไป	ภูวไนยจงทรงพระเมตตา
หอมสิ่งอันใดโอชารส	ปรากฏซับซาบนาสา
เมียอยากสุดทนพ้นปัญญา	ดั่งว่าจะสิ้นชีวัน
แม้นมาตรมิได้ดั่งใจคิด	ชีวิตจะม้วยอาสัญ
ทูลพลางโศกาจาบัลย์	กัลยาไม่เป็นสมประดี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
เห็นนางว่าวอนแล้วโศกี	อสุรีสวมสอดแล้วกอดไว้
จึ่งมีสุนทรวาจา	แก้วตาพี่ยอดพิสมัย
จะแสนโศกาไปว่าไร	พี่จะหามาให้เยาวมาลย์
ว่าแล้วสั่งกากนาสูร	ผู้ประยูรญาติอาจหาญ
ท่านจงบินขึ้นคัคนานต์	ตามกลิ่นหอมหวานนี้ไป
หาให้ทั่วทศทิศา	เอารสทิพย์มาให้จงได้
จะปูนบำเหน็จให้ถึงใจ	โดยในความชอบครั้งนี้ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นางกากนาสูรยักษี
รับสั่งแล้วถวายอัญชุลี	อสุรีก็แปลงกายา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	บัดเดี๋ยวเพศยักษ์ก็กลับกลาย	เป็นกายกากนายักษา
ใหญ่หลวงกำลังมหิมา	บินขึ้นเมฆาด้วยว่องไว ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ แผละ

๏	ร่อนแลดูไปในเวหน	จบสกลทวีปน้อยใหญ่
เห็นโรงมณฑปอำไพ	ที่ในกรุงศรีอยุธยา
กลิ่นทิพย์โอชากระยารส	ปรากฏฟุ้งขึ้นบนเวหา
ดีใจบินตรงลงมา	โฉบโรงกาลาพิธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายคณะพระมหาฤๅษี
บริกรรมสำรวมอินทรีย์	ได้ยินเสียงมี่ก็ตกใจ
ลืมเนตรขึ้นจากภาวนา	แลไปเห็นกาตัวใหญ่
สองตานั้นแดงดั่งแสงไฟ	บินวู่มาในคัคนานต์
โฉบตรงลงด้วยกำลัง	โรงพิธีพังไปทั้งด้าน
ดาบสลุกขึ้นลนลาน	วิ่งพล่านไม่เป็นสมประดี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	นางกากนาสูรยักษี
ทำลายโรงย่อยยับด้วยฤทธี	สกุณีแลเห็นกุมภัณฑ์
ชูถาดทองไว้เหนือเกล้า	มีข้าวทิพย์อยู่สี่ปั้น
โผลงด้วยใจชาญฉกรรจ์	คาบได้กึ่งปันก็บินมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงลงกาพระนิเวศน์	ก็กลายเพศจากกากปักษา
ถือก้อนข้าวทิพย์อันโอชา	เข้ามาถวายอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
รับเอาก้อนข้าวด้วยยินดี	ดั่งได้มณีจินดา
หอมประทิ่นกลิ่นรสอาบอบ	ฟุ้งตลบซาบซ่านนาสา
ส่งให้องค์อัครชายา	แก้วตาจงเสวยให้สำราญ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นางมณโฑเยาวยอดสงสาร
รับเอาข้าวทิพย์อันโอฬาร	เยาวมาลย์ก็เสวยทันใด
รสซาบทุกเส้นโลมา	สุธาโภชน์ฟากฟ้าไม่เปรียบได้
ผิวพรรณผุดผ่องอำไพ	พักตร์ดั่งแขไขไม่ราคี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา 

๑๒
๑๒