๏	 มาจะกล่าวบทไป	ถึงสหมลิวันยักษี
แจ้งว่าลัสเตียนอสุรี	สุดสิ้นชีวีวายปราณ
ทศกัณฐ์ได้ผ่านพารา	เบียดเบียนเทวาทุกสถาน
นานไปจะเกิดภัยพาล	ร้อนถึงบาดาลกรุงไกร
เมืองเราเป็นมหานัคเรศ	ขอบเขตท่าทางหาดีไม่
จะไปตั้งด่านขันให้มั่นไว้	อย่าให้ไพรีมาบีฑา
คิดแล้วจึ่งสั่งเสนามาร	เร่งเตรียมทหารซ้ายขวา
กูจะไปเที่ยวดูมรคา	ตั้งด่านรักษาธานี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเสนามารยักษี
รับสั่งพญาอสุรี	ชุลีลาออกจากพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	เกณฑ์พลทวยหาญชาญณรงค์	เลือกล้วนอาจองแข็งขัน
กองหน้าถือปืนขบฟัน	น้าวนกยืนยันทุกตน
หมู่หนึ่งหน้ากากตากลอก	ถือหอกกวัดแกว่งกุลาหล
หมู่หนึ่งถือธนูลูกกล	เขี้ยวโง้งพ้นปากเพียงตา
หมู่หนึ่งล้วนถือทวนยาว	ฟันขาวหน้าไพร่ใจกล้า
เตรียมทั้งรถแก้วแววฟ้า	คอยท่าเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวสหมลิวันยักษี
เสด็จจากแท่นแก้วมณี	มาเข้าที่สระสรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญองค์	ทรงสุคนธาทิพหอมหวาน
สนับเพลาพลอยแก้วสุรกานต์	ภูษาลายก้านเครือครุฑ
สอดใส่ชายไหวชายแครง	ฉลององค์ตาดแย่งรายบุษย์
ตาบทิศทับทรวงชมพูนุท	สังวาลชุดมุกดาชิงดวง
พาหุรัดทองกรมังกรกลาย	ธํามรงค์เพชรพรายรุ้งร่วง
ทรงมงกุฎแก้วดอกไม้พวง	ห้อยห่วงกุณฑลประดับกรรณ
พระหัตถ์ซ้ายจับคทาธร	กรขวานั้นกุมพระแสงขรรค์
งามทรงดั่งองค์เวสสุวัณ	จรจรัลไปขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยราชรถทรง	กำกงประดับด้วยมรกต
แอกงอนอ่อนงามช้อยชด	บัลลงก์ลดช่อตั้งกระจังราย
ประดับรูปเทพนมประนมนิ้ว	ครุฑจับนาคหิ้วแหงนหงาย
บุษบกเรือนเก็จเพชรพราย	งามคล้ายรถทรงทินกร
เทียมโตสองพันตัวคะนอง	ลำพองดั่งพญาไกรสร
สารถีมือถือโตมร	ขับจรรวดเร็วดั่งลมพัด
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	ธงริ้วทิวรายปลายสะบัด
เกณฑ์แห่เบียดเสียดเยียดยัด	ขนัดฆ้องกลองประโคมโครมครึก
เสียงกงรถลั่นสนั่นป่า	โยธาโห่ร้องก้องกึก
แผ่นดินไหวหวั่นพันลึก	คึกคึกออกจากธานี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กราว
ร่าย

๏	มาถึงเนินทรายชายสมุทร	ที่สุดขอบเขตยักษี
เป็นต้นทางจะขึ้นไปปัถพี	อสุรีให้หยุดพลไกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	จึ่งนิมิตเป็นสระปทุมมาศ	บัวหนึ่งประหลาดดอกใหญ่
เป็นทางโดยก้านลงไป	แล้วไว้ประตูศีลา
มีกำแพงแล่งล้อมป้อมค่าย	กุมภัณฑ์โกฏิปลายอยู่รักษา
ถัดนั้นไว้พญาคชา	สูงใหญ่แกล้วกล้าบ้ามัน
เที่ยวท่องป้องกันกระเวนทาง	คอยล้างศัตรูให้อาสัญ
ถัดไปไว้เขากระทบกัน	ประกายนั้นรุ่งโรจน์เป็นเพลิงกาฬ
ถัดนั้นมีฝูงยุงใหญ่	ตัวเท่าแม่ไก่ใจหาญ
จัดเสร็จสำเร็จทุกประการ	พญามารกลับมายังธานี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด เจรจา

๏	ครั้นถึงจึ่งมีบัญชา	สั่งมหาเสนาทั้งสี่
ว่าทวารปราการพระบุรี	เป็นที่เข้าออกอลวน
ถ้าศัตรูปลอมมาทําร้าย	จะแยกรายกันจับเห็นขัดสน
จงทำเป็นตราชูยนตร์	ชั่งให้ทุกตนทั้งไปมา
สั่งแล้วเสด็จลีลาศ	จากบัลลังก์ราชรัถา
กรายกรนวยนาดยาตรา	ขึ้นยังมหาปราสาทชัย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ทั้งสี่เสนาผู้ใหญ่
รับสั่งพระองค์ทรงภพไตร	ไปทําตามมีบัญชาการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวสหมลิวันใจหาญ
แต่เสวยสวรรยาในบาดาล	ช้านานประมาณโกฏิปี
ทรงพระชราประชวรหนัก	เรียกมหายมยักษ์ยักษี
อันเป็นโอรสร่วมชีวี	เข้ามาแล้วมีบัญชา
บัดนี้บิดาจะบรรลัย	เจ้าจะผ่านโภไคยไปภายหน้า
อย่าคบทศกัณฐ์อสุรา	ใจบาปหยาบช้าสาธารณ์
จะพาให้เสียวงศ์พรหเมศ	ซึ่งเรืองเดชศักดากล้าหาญ
สั่งแล้วจึ่งองค์พญามาร	ก็วายปราณสิ้นชีพชีวี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ โอด

๏	เมื่อนั้น	มหายมยักษ์ยักษี
ได้ผ่านสวรรยาธานี	แทนที่สมเด็จพระบิดร
ทรงนามท้าวศากยวงศา	มหายมยักษ์ชาญสมร
มีพระมเหสีบังอร	งามงอนทรงโฉมประโลมใจ
ชื่อจันทประภาลาวัณย์	กุมภัณฑ์แสนสนิทพิสมัย
มีบุตรีเลิศลักษณ์อำไพ	ให้ชื่อพิรากวนเทวี
ท้าวมีทั้งโอรสา	ชื่อว่าไมยราพยักษี
องคพระชนกชนนี	มิให้มีราคีแผ้วพาน
พระเสวยสวรรยาราชัย	ไพร่ฟ้ามีใจเกษมศานต์
แสนสนุกเป็นสุขสำราญ	ที่ในบาดาลพารา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวทศพักตร์ยักษา
ราตรีเข้าที่ไสยา	อสุราให้คิดกำเริบใจ
กูทรงศักดาวราฤทธิ์	ปัจจามิตรไม่ต่อกรได้
ย่อมกลัวอานุภาพราบไป	ทั้งในไตรภพธาตรี
แต่องค์โกสีย์ตรีเนตร	ไม่เกรงเดชพงศ์พรหมเรืองศรี
ด้วยได้จักรแก้วพระศุลี	ทําทีอาจองทะนงนัก
อันรณพักตร์ฤทธิรอน	ก็ได้เวทกับศรสิทธิศักดิ์
จะให้ยกพหลพลยักษ์	ขึ้นไปโหมหักยังเมืองฟ้า
ให้อยู่ในเงื้อมมือจงได้	ด้วยฤทธิไกรโอรสา
จะเป็นเกียรติยศไว้ในโลกา	ไปชั่วกัลปาธาตรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ร่าย

๏	ครั้นพระสุริยาเรืองรอง	แสงทองจำรัสรัศมี
สระสรงทรงเครื่องรูจี	เสด็จมายังที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ร่าย

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	ภายใต้เศวตฉัตรฉายฉัน
พร้อมหมู่อสุรากุมภัณฑ์	อภิวันท์หมอบกลาดดาษดา
ดั่งหนึ่งดวงดาวดารากร	แวดล้อมจันทรในเวหา
จึ่งมีพระราชบัญชา	แก่โอรสาธิบดี
ดูกรเจ้าผู้จำเริญรัก	ดวงจักษุพ่อเฉลิมศรี
อันสามภพจบทั่วธาตรี	ก็เกรงกลัวฤทธีบิดร
แต่ท้าวตรีเนตรนี้หมิ่นกัน	สำคัญว่าตัวชาญสมร
เจ้าจงยกพวกพลากร	ขึ้นไปราญรอนราวี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	รณพักตร์สุริย์วงศ์ยักษี
ฟังราชบรรหารก็ยินดี	ชุลีกรสนองพระบัญชา
ซึ่งจะให้ไปปราบโกสิต	ก็สมคิดลูกขออาสา
ทูลแล้วถวายบังคมลา	เสด็จมาปราสาทอำไพ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีพจนารถ	สั่งเสนามาตย์ผู้ใหญ่
ให้เกณฑ์พหลพลไกร	กูจะไปโหมหักมัฆวาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาผู้ใหญ่ใจหาญ
ก้มเกล้ารับพระบัญชาการ	ขุนมารก็ออกมาทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด
ยานี

๏	ทัพหน้าจัดเอาฤทธิกัน	เกียกกายโชติวรรณยักษี
ปีกขวารุทกาลอสุรี	ปีกซ้ายตรีเมฆมาลา
ยุกกระบัตรนั้นจัดนันทยักษ์	กองหลังโรมจักรยักษา
กองขันพัทกันอสุรา	กองหนุนอัษฎากุมภัณฑ์
ล้วนคุมทหารฤทธิรุทร	กวัดแกว่งอาวุธดั่งจักรผัน
ผูกพญาคเชนทร์ซับมัน	เตรียมกันรับเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	รณพักตร์สุริย์วงศ์ยักษี
ครั้นรุ่งสางสว่างธาตรี	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ให้ไขสหัสธารา	ละอองโปรยปรายมาดั่งฝอยฝน
ทรงสุคันธารสเสาวคนธ์	ปรุงปนนพมาศสุมามาลย์
สนับเพลารูปวาสุกรีกรอง	ภูษาพื้นตองทองประสาน
ชายแครงเครือหงส์อลงการ	ชายไหวลายก้านกระหนกกลาย
ฉลององค์ทรงเกราะแก้วผลึก	สอดสังวาลศึกสามสาย
ทับทรวงตาบทิศทับทิมพราย	ทองกรมังกรกลายพาหุรัด
ธำมรงค์เรือนเก็จเพชรเหลือง	อร่ามเรืองทั้งสิบนิ้วพระหัตถ์
ทรงมหามงกุฎดอกไม้ทัด	กุณฑลแก้วจํารัสกรรเจียกจร
ห้อยพวงสุวรรณมาลา	กรขวาทรงจับธนูศร
ดั่งพระขันทกุมารฤทธิรอน	กรายกรมาขึ้นคชไกร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	ช้างเอยช้างต้น	สกลจักรอัครคเชนทร์สูงใหญ่
ฝีงากล้าหาญว่องไว	หูหางแกว่งไกวยิ่งยนตร์
ร้ายกาจอาจอุกบุกบัน	เรียกมันครั่นครึกดั่งเสียงฝน
โกญจนาทผาดร้องอึงอล	เคยผจญชนชนะมาหลายคราว
งวงคว้างาเงยเสยสอย	ไม่ท้อถอยข้าศึกแต่สักก้าว
เรืองฤทธิ์ดั่งจะปลิดเอาเดือนดาว	ห้าวหาญลำพองคะนองนัก
ประดับเครื่องสำหรับรณรงค์	สมเป็นช้างทรงพญาจักร
เสียงโยธาโห่ฮึกคึกคัก	รีบเร่งพลยักษ์เหาะทะยาน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงยอดเขายุคนธร	จึ่งให้หยุดนิกรทวยหาญ
คอยดูองค์ท้าวมัฆวาน	จะคิดอ่านรณรงค์ประการใด ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝูงเทพเทวาน้อยใหญ่
เห็นรณพักตร์ยกพลขึ้นไป	ถึงในพิภพเมืองฟ้า
ต่างองค์ตกใจตัวสั่น	ดั่งชีวันจะม้วยสังขาร์
ออกจากวิมานรัตนา	ไปเฝ้าองค์อินทราธิบดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมบาท	ทูลท้าวเทวราชเรืองศรี
ว่ารณพักตร์อสุรี	ยกหมู่โยธีกุมภัณฑ์
มาตั้งอยู่มหาราชพิภพ	เห็นจะรบเอาดาวดึงส์สวรรค์
พระองค์ผู้ปิ่นเทวัญ	ทรงธรรม์เร่งคิดดำริการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวหัสนัยน์ใจหาญ
ได้ฟังจึ่งมีพจมาน	เหม่ไอ้พวกพาลอหังการ์
ดูกรมาตุลีเทวบุตร	อันมีฤทธิรุทรแกล้วกล้า
เร่งไปจัดทัพเทวา	จะกรีธาไปปราบอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	องค์พระมาตุลีเรืองศรี
รับสั่งท้าวสุชัมบดี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏	จัดเอาพระกาลเรืองเดช	ให้ถือพลเทเวศร์เป็นทัพหน้า
เกียกกายพระพิรุณเทวา	ปีกขวาสุยามเทวัญ
ปีกซ้ายพระพายฤทธิรงค์	องค์ท้าวอัศกัณฐ์เป็นกองขัน
ยกกระบัตรวิษณุกรรม์	อิสานนั้นถือเทพธงชัย
เทวาเกณฑ์กองละสองโกฏิ	เสียงอุโฆษเพียงพื้นพระเมรุไหว
เตรียมเวไชยันต์แก้วแววไว	คอยองค์หัสนัยน์ยาตรา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	จึ่งองค์เจ้าตรัยตรึงศา
ครั้นใกล้ศุภฤกษ์เวลา	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ให้ไขสหัสท่อทอง	น้ำทิพเป็นละอองฝอยฝน
ทรงสุคนธารสเสาวคนธ์	ปรุงปนนพมาศชมพูนุท
สนับเพลาเชิงงอนสามชั้น	รายทับทิมคั่นสลับบุษย์
ภูษาท้องพันเชิงครุฑ	ชายไหวห่วงยุดชายแครง
สอดใส่เกราะทิพวิเชียรมาศ	ฉลององค์พื้นตาดเครือแย่ง
ตาบทิศทับทรวงประดับแดง	สังวาลลายแทงพาหุรัด
ทองกรนาคเกี้ยวกุดั่นเกล็ด	ธํามรงค์พลอยเพชรทุกนิ้วหัตถ์
มงกุฎแก้วสุรกานต์ดอกไม้ทัด	กรรเจียกจรจํารัสกุณฑลพราย
จับจักรวิชัยโมลี	รัศมีดั่งฟ้าฟาดสาย
เสด็จจากแท่นทิพพรรณราย	กรายกรขึ้นรถรัตนา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ บาทสกุณี

๏	บัดนั้น	อัสดรเทวบุตรแกล้วกล้า
พันองค์ซึ่งแปลงเป็นอาชา	เทียมในมหาเวไชยันต์
สําแดงเดชเหตุอัปมงคล	ลองเชิงเริงรณเหียนหัน
ร้องอัปราชัยขึ้นพร้อมกัน	เมื่อจะเคลื่อนพลขันธ์ดำเนินไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
โทน

๏	รถเอยรถวิมาน	เวไชยันต์ทิพยานสูงใหญ่
กงกำล้วนแก้วแววไว	แอกอ่อนงอนไสวรูจี
บัลลังก์ลดแก้วลายรายภาพ	บุษบกเก็จกาบมณีศรี
เทียมด้วยเทพบุตรพาชี	พันหนึ่งล้วนมีฤทธิรอน
พระมาตุลีขี่ขับสินธพ	เสียงสนั่นลั่นภพไหวกระฉ่อน
ธงทิพเจ็ดชายปักปลายงอน	จามรเครื่องสูงสลับกัน
ฆ้องกลองแตรสังข์ประโคมขาน	อิสานอยู่หน้าพลขันธ์
โบกธงเดินนําเป็นสําคัญ	โห่สนั่นลั่นฟ้าธาตรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นยกมาถึงกึ่งทาง	ท่ามกลางพระเมรุคิรีศรี
จึ่งให้หยุดเทพบุตรพาชี	มั่นไว้ดูทีอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	รณพักตร์สุริย์วงศ์ยักษา
เห็นโกสีย์ยกทัพลงมา	ก็ขับคชาขึ้นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ร้องว่าเหวยเหวยมัฆวาน	ท่านนี้คิดอ่านเป็นไฉน
จึ่งทำอาจองทะนงใจ	ไม่ไปเฝ้าองค์พญายักษ์
ผู้ปิ่นลงกานคเรศ	ทรงเดชปราบได้ทั้งไตรจักร
พระองค์กริ้วโกรธพิโรธนัก	ให้เราลูกรักนี้ยกมา
สังหารผลาญเสียให้วายชนม์	ด้วยกำลังฤทธิรณแกล้วกล้า
แม้นรักตัวกลัวความมรณา	จงไปเฝ้าบาทาพระภูมี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวหัสนัยน์โกสีย์
ได้ฟังจึ่งตอบวาที	เหวยไอ้อสุรีใจพาล
ตัวกูเป็นใหญ่ในชั้นฟ้า	มึงอย่าเจรจาอวดหาญ
อันพ่อของเอ็งนั้นสาธารณ์	ทำการแต่อัปมงคล
กูไม่คบหาสมาศักดิ์	กับไอ้ทรลักษณ์อกุศล
มึงอย่าอ้างอวดฤทธิรณ	จะผจญด้วยกูผู้ศักดา
เอ็งดั่งสุนัขจิ้งจอก	จะมาหยอกไกรสรตัวกล้า
สำหรับแต่จะม้วยชีวา	ด้วยจักราวุธบัดนี้ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศพักตร์ยักษี
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งอัคคี	อสุรีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เหม่เหม่ดูดู๋อินทรา	อหังการ์หยาบช้าโมหันธ์
ดีแล้วจะได้เห็นกัน	กูจะล้างชีวันให้บรรลัย
ว่าพลางมีราชบรรหาร	เหวยเสนามารน้อยใหญ่
จงยกพหลพลไกร	เข้าไล่ตีทัพเทวา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฤทธิกันสิทธิศักดิ์ยักษา
ซึ่งเป็นทัพหน้าอสุรา	ก็ขับโยธาเข้าโจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรยักษี
ต่างตนสำแดงฤทธี	เข้าตีทัพท้าวเทวัญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ต่างพุ่งศัสตราอาวุธ	อุตลุดโห่ร้องเสียงสนั่น
รุกโรมโจมจ้วงทะลวงฟัน	กุมภัณฑ์ไม่เงือดงดกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายองค์พระกาลชาญสมร
ขับหมู่เทวาวิชาธร	เข้าประหารราญรอนอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สัประยุทธ์ยิงแย้งแทงฟัน	กุมภัณฑ์แตกพ่ายกระจายหนี
เทวาไล่รุกคลุกคลี	ตีถึงหน้าช้างขุนมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	รณพักตร์ฤทธิไกรใจหาญ
พิโรธโกรธกริ้วดั่งเพลิงกาฬ	ไสช้างทะยานเข้าชิงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	งวงคว้างาแทงเท้าฉัด	โก่งหางสะพัดทะลวงไล่
เทวาแตกย่นร่นไป	ด้วยฤทธิไกรอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวหัสนัยน์เรืองศรี
เห็นยักษ์ขับช้างเข้าราวี	ก็ขว้างจักรมณีไปด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เป็นเพลิงกรดล้อมคชสาร	พลมารร้อนรนไม่ทนติด
วิ่งแยกแตกกันไปทุกทิศ	เสียงสนั่นครรชิตเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรยักษา
ต้องเปลวเพลิงร้อนกายา	อสุราตระหนกตกใจ
จึ่งชักศรวิษณุปาณัม	อันมีอำนาจแผ่นดินไหว
พาดสายแล้วผาดแผลงไป	ด้วยฤทธิไกรขุนมาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	พสุธาอากาศก็หวาดหวั่น	เสียงสนั่นไปทั่วทุกสถาน
ทศทิศมืดมนอนธการ	บันดาลเป็นฝนตกมา
เปลวเพลิงเริงแรงดับสิ้น	อสุรินทร์แสนโสมนัสสา
ก็ขับช้างทรงอสุรา	เข้าไล่เข่นฆ่าราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวมัฆวานเรืองศรี
เห็นยักษาแผลงศรเป็นวารี	มาดับอัคคีสูญไป
แล้วทําอำนาจอาจหาญ	ขับพญาคชสารทะลวงไล่
พระองค์จับตรีขึ้นแกว่งไกว	ขว้างไปด้วยกำลังฤทธา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นโพยมหน	มืดมนไปทั่วทิศา
เกิดเป็นข่ายเพชรอันศักดา	ล้อมรอบโยธาคชาธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายรณพักตร์ใจหาญ
ชักศรนาคบาศพรหมาน	ทูนเศียรมัสการแล้วแผลงไป  ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	เปรี้ยงเปรี้ยงดั่งเสียงฟ้าฟาด	ข่ายเพชรเด็ดขาดหาเหลือไม่
แล้วกลับเป็นนาคฤทธิไกร	ล้อมไล่พ่นพิษเป็นโกลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวหัสนัยน์เรืองศรี
เห็นศรอสุราเป็นนาคี	เข้ามาราวีถึงหน้ารถ
บรรดาโยธาเทวัญ	ก็ตกใจพากันแตกหมด
จึ่งให้มาตุลีมียศ	ขับรถหนีขึ้นยังเมฆา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฤทธิกันซึ่งเป็นทัพหน้า
เผ่นโผนโจนไปด้วยฤทธา	ฉวยท้ายรัถาลากไว้ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	มาตุลีก็ขับเผ่นทะยาน	ขุนมารยุดมั่นหาวางไม่
ต่างหนีต่างฉุดวุ่นไป	ที่ในพ่างพื้นอัมพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวมัฆวานชาญสมร
เห็นยักษ์ติดตามราญรอน	มิได้ต่อกรอสุรา
ความกลัวหน้าซีดตัวสั่น	ดั่งจะม้วยชีวันสังขาร์
ไม่ทันจับจักรก็หนีมา	ยังมหาไพชยันต์อลงการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฤทธิกันผู้ใจห้าวหาญ
เห็นองค์สมเด็จมัฆวาน	หนีจากวิมานเวไชยันต์
จึ่งหยิบเอาจักรแก้วโมลี	ศรีบรมไกรลาสรังสรรค์
มิได้ตามไปโรมรัน	กุมภัณฑ์ก็กลับลงมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงยอกรถวายจักร	แก่องค์รณพักตร์ยักษา
ทูลว่าของอมรินทรา	ข้าได้มาเป็นบำเหน็จกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	รณพักตร์สุริย์วงศ์ทรงศร
มีชัยได้จักรฤทธิรอน	ก็ให้เลิกนิกรโยธี
บ่ายหน้าพญาคชสาร	จากสถานพระเมรุคีรีศรี
ลอยลิ่วปลิวมาด้วยฤทธี	ไปยังบูรีลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงจึ่งประณตบทบงสุ์	ทูลองค์บิตุราชนาถา
ลูกยกขึ้นไปเมืองฟ้า	ได้ต่อฤทธาหัสนัยน์
จนถึงเข่นฆ่าสามารถ	เทวราชไม่ทานกำลังได้
พาพลแตกพ่ายกระจายไป	อสุรารุกไล่ราญรอน
ลูกนี้ชิงได้จักรแก้ว	อันเพริศแพร้วจำรัสประภัสสร
มาถวายสมเด็จพระบิดร	เป็นสำคัญกรที่ราวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
รับเอาจักรแก้วโมลี	ยินดีดั่งได้ฟากฟ้า
สวมสอดกอดองค์พระลูกไว้	เจ้าผู้ฤทธิไกรแกล้วกล้า
ควรที่เป็นปิ่นอสุรา	สืบสุริย์วงศาในเมืองยักษ์
พ่อจงทรงนามว่าอินทรชิต	ให้เลื่องชื่อลือฤทธิ์	ไตรจักร
ตามในนิมิตของลูกรัก	ซึ่งโหมหักมีชัยแก่เทวัญ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์รังสรรค์
ก้มเกล้าประนมบังคมคัล	กุมภัณฑ์รับพรพระบิดา
พักตร์ผ่องดั่งดวงศศิธร	สโมสรด้วยโสมนัสสา
ยอกรดุษฎีชุลีลา	ไปมหาปราสาทรูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงนางมาลีสาวศรี
บำเรอบาทบงสุ์พระศุลี	ที่ในไกรลาสบรรพตา
รูปทรงส่งศรีวิไลลักษณ์	อัคเรศเคยเก็บบุปผา
บูชาพระเวทอยู่อัตรา	ครั้นถึงเวลาจรจรัล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เพลง
พระทอง

๏	เที่ยวเก็บบุปผามาลาศ	พุทธชาดสุกรมนมสวรรค์
กุหลาบกาหลงมะลิวัลย์	พิกันเกดแก้วชบาบาน
ประดู่ลำดวนยมโดย	ลมโชยกลิ่นชวยหอมหวาน
นางแย้มสายหยุดพุดตาน	อังกาบชูก้านกระดังงา
ช่อกระแบกชาตบุษย์พุดซ้อน	กลิ่นขจรฟุ้งจับนาสา
จําปีมะลุลีมะลิลา	พิกุลกรรณิการ์สารภี
ลดเลี้ยวร่ำร้องเล่นในสวน	โหยหวนฉ่ำเฉื่อยเรื่อยรี่
กรายกรอ้อนแอ้นดั่งกินรี	พลางเด็ดมาลีประดับทรวง
แล้วย้ายเป็นคำหวานประสานเสียง	สำเนียงการเวกวิหคหงศ์
รื่นร่มลมพานสำราญองค์	นั่งลงร้อยพวงสุมามาลย์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นนทกาลอสุราใจหาญ
เป็นข้าพระสยมภูวญาณ	เฝ้าทวารกำแพงชั้นใน
ไร้คู่อยู่เดียวถึงหมื่นปี	จะรู้รสสตรีก็หาไม่
เห็นนางมาลีเคยออกไป	เก็บพรรณดอกไม้ทุกเวลา
อรชรอ้อนแอ้นวิไลวรรณ	ให้มีใจผูกพันเสน่หา
นั่งยิ้มอยู่ริมทวารา	นางเดินออกมาก็ตามไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงที่สวนอุทยาน	นนทกาลเข้าแฝงไทรใหญ่
เห็นนางนั่งกรองมาลัย	งามดั่งแขไขในราตรี
ยิ่งพิศยิ่งพิศวาสกลุ้ม	ให้เร่าร้อนรึงรุมดั่งเพลิงจี่
อสุราก็เด็ดเอามาลี	ทิ้งองค์เทวีวิไลวรรณ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นางเทพมาลีสาวสวรรค์
ตกใจดั่งใครมาฟาดฟัน	กัลยาร้องหวีดขึ้นทันที
จึ่งชะแง้แลรอบอุทยาน	ก็เห็นนนทกาลยักษี
ความโกรธความแค้นแสนทวี	หยิบมาลีได้ก็รีบมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งกราบลงกับบาท	พระอิศโรธิราชนาถา
ทูลพลางทางแสนโศกา	ชลนาคลอเนตรร่ำไร
ว่านนทกาลอาจอง	จะเกรงบาทบงสุ์ก็หาไม่
นางแจ้งแต่ต้นจนปลายไป	แล้วถวายดอกไม้เป็นสำคัญ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระอิศวรบรมรังสรรค์
ได้ฟังกริ้วโกรธดังไฟกัลป์	เหม่เหม่กุมภัณฑ์อหังการ์
จิตุบทจงเร่งลงไป	ยังไอ้นนทกาลยักษา
พาเอาตัวมันขึ้นมา	จะถามกิจจาให้แจ้งการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จิตุบทผู้ปรีชาหาญ
น้อมเศียรรับสั่งพระทรงญาณ	ก็รีบไปยังทวารทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งแถลงแจ้งเหตุ	ว่าพระอิศเรศเรืองศรี
ให้กูมาหาอสุรี	ไปเฝ้าธุลีบาทา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งนนทกาลยักษา
ได้แจ้งแห่งเทวบัญชา	ตกใจก็มาด้วยเทวัญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งคลานขึ้นไปเฝ้า	พระเป็นเจ้าสามภพรังสรรค์
น้อมเศียรนบนิ้วบังคมคัล	กุมภัณฑ์คอยฟังพระวาที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสยมภูวนาถเรืองศรี
ทอดพระเนตรแลเห็นอสุรี	มีเทวบัญชาถามไป
ดูกรอสูรนนทกาล	ตัวเอ็งคิดอ่านเป็นไฉน
จึ่งทำอาจองทะนงใจ	เอาดอกไม้ทิ้งเทพมาลี
ซึ่งเป็นคนในใช้ชิด	ไม่คิดเจียมตัวยักษี
หยาบช้าสาหัสใช่พอดี	มึงนี้ไม่กลัวอาญา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งนนทกาลยักษา
ได้ฟังเทวราชบัญชา	ดั่งสายฟ้าฟาดกุมภัณฑ์
น้อมเศียรทูลองค์พระภูวนาถ	ซึ่งบังอาจหยอกนางสาวสวรรค์
โทษาถึงสิ้นชีวัน	ทรงธรรม์จงโปรดปรานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสยมภูวนาถเรืองศรี
ได้ฟังกริ้วโกรธคืออัคคี	จะไหม้ตรีโลกให้บรรลัย
จึ่งสาปด้วยวาจาสิทธิ์	ตัวมึงทำผิดเป็นโทษใหญ่
อย่าช้าจงเร่งลงไป	เป็นกาสรอยู่ในพนาวัน
ชื่อว่ากำแหงทรพา	สาใจที่มึงโมหันธ์
เมื่อได้มีบุตรชาญฉกรรจ์	ชื่อทรพีอันชัยชาญ
ผลาญชีวิตมึงบรรลัย	จึ่งให้พ้นชาติเดียรฉาน
สิ้นทุกข์มาเป็นนายทวาร	ยังสถานไกรลาสบรรพตา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	จึ่งนนทกาลยักษา
ได้ฟังเร่าร้อนในวิญญาณ์	อสุราเพียงสิ้นชีวาลัย
ความทุกข์ความกลัวด้วยตัวผิด	สุดคิดที่จะขอโทษได้
ลาองค์พระผู้ทรงภพไตร	ไปจากไกรลาสคีรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ
โอ้ร่าย

๏	เดินพลางทางแสนโศกา	ชลนาอาบพักตร์ยักษี
โอ้ว่าตัวกูนี้ไม่ดี	เสียทีที่เกิดมาเป็นชาย
ไร้การภิรมย์สมสวาท	ชั่วชาติกว่าบุรุษทั้งหลาย
รักหญิงหมายสนิทไม่คิดกาย	กลับกลายได้ความอัประมาณ
ตั้งแต่นี้ไปจะทนทุกข์	เสื่อมสุขจากที่เกษมศานต์
จะสัญจรนอนพงดงดาน	ขุนมารครวญคร่ำร่ำไร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ โอด

๏	แล้วคิดมานะขบฟัน	กรรมมาตามทันไม่หนีได้
ถึงตัวแล้วจะกลัวด้วยอันใด	คิดพลางตรงไปอรัญวา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงหิมวันต์พนาเวศ	ก็กลับเพศไปเป็นมหิงสา
ชื่อว่าพญาทรพา	มีกำลังฤทธาเชี่ยวชาญ
ใหญ่สูงพ่วงพีองอาจ	หยาบคายร้ายกาจกล้าหาญ
กายาเผือกสีสำลาน	ใจพาลอิจฉาอาธรรม์
บริวารล้วนนางกาสร	ห้าพันสัญจรอยู่ไพรสัณฑ์
แม้นว่าตัวใดมีครรภ์	ทรพานั้นหมั่นระวังดู
ถ้าเห็นว่านางมหิงสา	คลอดลูกออกมาเป็นตัวผู้
ไม่อาลัยหมายใจว่าศัตรู	เสี่ยวเสียจากหมู่ให้วายชนม์
ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์	หวงแหนสัตว์นั้นเป็นต้น
มหิงส์ผู้ตัวใดไม่แปลกปน	ตนเดียวเที่ยวอยู่ในดงดอน ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	จึ่งนางนิลากาสร
ทรพาร่วมสัตว์สมจร	ก็มีอุทรจำเริญมา
จึ่งคิดคำนึงถึงตัว	ด้วยกลัวพญามหิงสา
แม้นกูจะคลอดลูกยา	เป็นผู้ก็ท่าจะบรรลัย
อย่าเลยจะหนีไปจากหมู่	ซ่อนคลอดในคูหาใหญ่
คิดแล้วลอบหลีกออกไป	เข้าในแนวเนินคีรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	มาถึงถ้ำแก้วสุรกานต์	พอพระสุริย์ฉานจํารัสศรี
ก็ได้ศุภฤกษ์ยามดี	พร้อมทั้งดิถีเวลา
จึ่งคลอดบุตรมาเป็นตัวผู้	ดำดูองอาจแกล้วกล้า
ข้อลํากำลังมหึมา	ก็โลมเลียลูกยาสำราญใจ
ให้กินนมแล้วปลอบลูกรัก	แม่จะอยู่ช้านักก็ไม่ได้
แม้นพ่อของเจ้ารู้ไป	จะพากันบรรลัยไม่พริบตา
จึ่งเล่าให้ฟังถ้วนถี่	แต่ฆ่าชีวีลูกเสียหนักหนา
เจ้าจงระมัดกายา	กําพร้าแม่อยู่สถาวร
สั่งพลางน้ำตาไหลพราก	ขอฝากเทพไททุกสิงขร
แล้วออกจากถ้ำอลงกรณ์	บทจรตามฝูงเที่ยวไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	เทวาอยู่ในคูหาใหญ่
ฟังนางกาสรก็อาลัย	มีใจกรุณาพันทวี
จึ่งชวนกันเข้ารักษา	สองเขาบาทาทั้งสี่
อยู่ทุกทิวาราตรี	ให้ชื่อทรพีชาญฉกรรจ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวยมยักษ์รังสรรค์
ซึ่งผ่านบาดาลพิภพนั้น	มีมหันตยศเลิศไกร
ประกอบด้วยสนมกัลยา	แสนสุรเสนาน้อยใหญ่
ไพร่ฟ้าผาสุกสําราญใจ	ศัตรูหมู่ภัยไม่ยายี
ครอบครองสวรรยาช้านาน	จนชนมานท้าวยักษี
ทรงพระชราห้าหมื่นปี	อสุรีจวนสิ้นชีวัน
จึ่งตรัสแก่องค์อัครชายา	พระบิดาเมื่อมอบไอศวรรย์
สั่งพี่มิให้คบทศกัณฐ์	หยาบช้าอาธรรม์ทรลักษณ์
จงบอกลูกหลานสืบไป	อย่าให้คบหาสมาศักดิ์
สั่งแล้วหลานท้าวสี่พักตร์	พญายักษ์ก็สิ้นชีวา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ โอด

๏	เมื่อนั้น	ไมยราพสิทธิศักดิ์ยักษา
ครั้นพระบิตุเรศมรณา	อสุราเปลี่ยวเปล่าเศร้าใจ
ให้คิดตรึกตราปรารภ	ซึ่งจะครองพิภพเป็นใหญ่
แม้นเกิดสงครามมาชิงชัย	ไม่มีฤทธิไกรจะราญรอน
จะไปหาพระสุเมธทรงญาณ	ซึ่งอยู่หิมพานต์สิงขร
คิดแล้วทรงเครื่องอลงกรณ์	บทจรขึ้นเฝ้าพระมารดา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรอภิวาทน์	ทูลบาทชนนีนาถา
ลูกรักจักถวายบังคมลา	ไปเรียนวิทยาพระมุนี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นางจันทประภาโฉมศรี
ฟังพระโอรสก็ยินดี	เทวีอำนวยอวยพร
ซึ่งเจ้าจะไปเรียนวิชา	ให้แกล้วกล้าชำนาญชาญสมร
เหมือนองค์สมเด็จพระบิดร	จงถาวรเจริญสวัสดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาไมยราพยักษี
ชุลีกรรับพรพระชนนี	ก็แทรกพื้นปัถพีขึ้นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงจึ่งกราบมัสการ	พระสุเมธอาจารย์ผู้ใหญ่
ว่าข้าจำนงจงใจ	จะเรียนรู้อยู่ใต้บาทา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสุเมธดาบสพรตกล้า
ได้ฟังไมยราพก็ปรีดา	จึ่งบอกเวทคาถามหามนตร์
ทั้งผูกจิตนิทราสะกดทัพ	สรรพยาเป่ากล้องล่องหน
พีธีอุปเท่ห์เล่ห์กล	คงทนกำลังกายา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พญาไมยราพยักษา
ทำเพียรร่ำเรียนวิชา	ต่อพระมหาอาจารย์
อุปเท่ห์เล่ห์กลสำหรับใช้	ก็จำได้ทุกสิ่งวิตถาร
ทดลองถ่องแท้ชํานาญ	ในวิชาการพระมุนี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสุเมธมหาฤๅษี
เห็นพญาไมยราพอสุรี	ปรีชาแคล่วคล่องว่องไว
ลูบหลังแล้วกล่าวสุนทร	เจ้าผู้ฤทธิรอนแผ่นดินไหว
กูจะบอกพระเวทถอดใจ	มิให้ใครฆ่ามรณา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาไมยราพยักษา
ได้ฟังพระมหาสิทธา	ว่าจะตั้งกาลาให้กล้าฤทธิ์
กราบลงแล้วตอบพจมาน	ซึ่งจะทำการถอดจิต
ตัวข้ายินดีเป็นสุดคิด	พระนักสิทธ์จงได้ปรานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์พระมหาฤๅษี
ก็พาไมยราพอสุรี	ออกจากที่บรรณศาลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	มาถึงซึ่งต้นรังใหญ่	ยอดใบกิ่งก้านสาขา
ร่มชิดมิดแสงพระสุริยา	ผกากลิ่นกลบตลบไป
ใต้ต้นราบรื่นพื้นทรายอ่อน	ใกล้เชิงสิงขรเนินไศล
จึ่งกองกูณฑ์กาลาบูชาไฟ	ตามในไสยเวทพิธีการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
ยานี

๏	เมื่อนั้น	พญาไมยราพใจหาญ
ชําระสระสรงชลธาร	ขุนมารห่อเกล้าเป็นโยคี
จึงเอาจุณเจิมเฉลิมพักตร์	พญายักษ์ถือประคำมณีศรี
กราบบาทพระมหามุนี	อสุรีเข้านั่งภาวนา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	เมื่อนั้น	พระสุเมธทรงญาณฌานกล้า
เสกน้ำประกายอสุรา	ร่ายเวทมนตราเป่าไป
จนครบกำหนดสิบห้าวัน	อากาศครื้นครั่นหวั่นไหว
มืดมัวทั่วทั้งพนาลัย	ต้องในไสยเวทพระมุนี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ สาธุการ

๏	เมื่อนั้น	พญาไมยราพยักษี
หลับเนตรสำรวมอินทรีย์	อสุรีไม่แจ้งเหตุการณ์
เมื่อจิตจะออกจากกายา	ด้วยเดชาพระเวทกล้าหาญ
เป็นแมลงภู่ทองบินทะยาน	จากโอษฐ์ขุนมารฤทธิรอน
ทักษิณสามรอบเวียนวง	แล้วตรงไปเชยเกสร
ในดอกรังร่วงรสขจายจร	กลับร่อนมายังอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	เมื่อนั้น	องค์พระมหาฤาษี
ครั้นเห็นสุวรรณภุมรี	ไปเชยมาลีแล้วกลับมา
บินอยู่ตรงหน้าขุนยักษ์	พระนักสิทธ์แสนโสมนัสสา
จึ่งยื่นหัตถ์หยิบเอาภุมรา	ส่งให้พญาอสุรี
แล้วมีวาจาอันสุนทร	ดูก่อนไมยราพยักษี
ท่านจงเอาดวงชีวี	ไปไว้ตรีกูฏบรรพต
แต่นี้อินทรีย์อสุรา	เป็นมหาคงทนทรหด
แม้นมีปัจจามิตรคิดคด	ฆ่าด้วยเพลิงกรดไม่วายปราณ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ไมยราพฤทธิไกรใจหาญ
รับจิตจากกรพระอาจารย์	ยินดีปานได้โสฬส
จึ่งว่าอันซึ่งพระคุณนี้	ใหญ่หลวงพ้นที่จะกำหนด
พระองค์ค่อยอยู่จำเริญพรต	ในอาศรมบทสถาวร
ตัวข้าขอลาบาทบง	ลงไปยังบาดาลก่อน
ว่าแล้วสำแดงฤทธิรอน	แทรกพื้นแผ่นดินดอนลงไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	มาถึงตรีกูฏภูผา	ใต้เชิงมหาพระเมรุใหญ่
พญามารจึ่งเอาดวงใจ	ใส่ไว้หว่างยอดคีรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นเสร็จซึ่งซ่อนภุมเรศ	ก็ออกมาด้วยเดชยักษี
ตรงไปบาดาลธานี	ยังที่พิภพอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ปฐม 

๙
๙