๏	 บัดนั้น	ฝ่ายนางอสุรีสาวสรรค์
ขัดแค้นสีดาวิลาวัณย์	ก็ชวนกันเข้าไปในพลับพลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ชุบ

๏	นั่งลงตรงพักตร์บังอร	ควักค้อนแล้วรํ่ารำพันว่า
เป็นไฉนฉะนี้นางสีดา	พญายักษ์รักเจ้าดั่งดวงใจ
ควรหรือช่างไม่ผ่อนผัน	รำพันด่าเล่นก็เป็นได้
จะให้เรานี้พลอยบรรลัย	ดีแล้วหรือไรนางเทวี
ทีหลังแม้นไม่ปลงจิต	แสนสนิทด้วยท้าวยักษี
จะฉีกเนื้อเถือหนังทั้งอินทรีย์	ให้สาที่น้ำใจกัลยา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	สีดาเยาวยอดเสน่หา
คิดแค้นทศกัณฐ์อสุรา	ทั้งเจ็บวาจากำนัล
สุดทนสุดทุกข์สุดคิด	ช้ำจิตสุดที่จะอดกลั้น
สะท้อนถอนใจจาบัลย์	รำพันถึงองค์พระจักรี
ไฉนพระไม่ติดตามมา	ล้างเหล่าพาลายักษี
ให้มันหยาบช้าพาที	ว่ากล่าวเมียนี้ทุกสิ่งไป
สุดคิดที่จะครองชีวาตม์	ไว้ท่าเบื้องบาทพระองค์ได้
อยู่ช้ายิ่งช้ำระกำใจ	จะบรรลัยไปคอยยังเมืองฟ้า
คิดพลางทางทำเป็นเข้าที่	ครั้นเห็นนางอสุรีซ้ายขวา
หลับไหลไม่ฟื้นกายา	ก็ลงจากพลับพลาเสด็จจร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นมาถึงต้นโศกใหญ่	ใกล้สระปทุมเกสร
พ้นฝูงอสุรีนิกร	บังอรทรุดองค์ลงโศกี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด
โอ้

๏	โอ้ว่าสมเด็จพระพี่เจ้า	พระคุณปกเกล้าเกศี
เมียจะสุดสิ้นชีวี	ภูมีไม่ได้เห็นใจ
เสียทีครองตัวไว้ท่า	จะได้บังคมลาก็หาไม่
ตั้งแต่วันนี้จะลับไป	มิได้ฉลองบทมาลย์
รำพลางยอกรขึ้นเหนือเกศ	ไหว้ฝูงเทเวศร์ทุกสถาน
กราบลงกับพื้นสุธาธาร	นงคราญร่ำว่าด้วยอาวรณ์
ขอฝากสมเด็จพระหริวงศ์	กับองค์พระลักษมณ์ทรงศร
อย่ามีทุกข์โศกโรคร้อน	แม้นพระสี่กรตามมา
ช่วยทูลว่าข้านี้เจ็บชํ้า	ด้วยคำพวกพาลยักษา
บัดนี้ถวายบังคมลา	ไปยังฟากฟ้าดุษฎี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ โอด
ร่าย

๏	ครั้นเสร็จฝากฝูงเทเวศร์	เยาวเรศผู้มิ่งมารศรี
น้าวกิ่งโศกห้อยอินทรีย์	เทวีก็หน่วงขึ้นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เพลง

๏	เอาภูษาผูกศอให้มั่น	แล้วพันกับกิ่งโศกใหญ่
หลับเนตรดำรงปลงใจ	อรไทก็โจนลงมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจกล้า
ครั้นเห็นองค์อัครกัลยา	ผูกศอโจนมาก็ตกใจ
ตัวสั่นเพียงสิ้นชีวิต	ร้อนจิตดั่งหนึ่งเพลิงไหม้
โลดโผนโจนตรงลงไป	ด้วยกำลังว่องไวทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงจึ่งแก้ภูษาทรง	ที่ผูกศอองค์พระลักษมี
หย่อนลงยังพื้นปัถพี	ขุนกระบี่ก็โจนลงมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เห็นนางไม่สิ้นชีวาลัย	มีใจแสนโสมนัสสา
วิ่งเข้ากราบลงกับบาทา	หมอบอยู่ตรงหน้าบังอร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางสีดาดวงสมร
เห็นกระบี่มาถวายชุลีกร	บังอรกริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล
จึงมีเสาวนีย์ตรัสไป	เหวยไอ้ลิงไพรเดียรัจฉาน
เหตุใดมึงทำสาธารณ์	กูผู้ทรมานเวทนา
ทศพักตร์มันลักเราหนี	จากพระจักรีนาถา
เจ็บชํ้าระกำอุรา	กินแต่นํ้าตาไม่วายวัน
สุดทนจึ่งผูกคอตาย	ไอ้ลิงแสนร้ายโมหันธ์
เป็นไฉนจึงมากางกั้น	มิให้ม้วยชีวันด้วยอันใด ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ลูกพระพายผู้มีอัชฌาสัย
บังคมก้มเกล้าแล้วทูลไป	พระองค์จงได้เมตตา
ตัวข้านี้ชื่อหนุมาน	เป็นทหารพระนารายณ์นาถา
บัดนี้ผ่านเกล้าเสด็จมา	ประชุมโยธาวานร
อยู่ยังเชิงเขาคันธมาทน์	กับพระนุชนาถทรงศร
เสร็จแล้วจะยกพลากร	ตามมาราญรอนอสุรี
ตรัสใช้ข้าบาทมาทูลสาร	แจ้งการให้ทราบบทศรี
อันองค์พระลักษมณ์พระจักรี	แสนโศกโศกีทุกเวลา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางสีดาเสน่หา
แจ้งความออกนามพระจักรา	ดั่งอมฤตฟ้ายาใจ
ให้คิดเสน่หาอาวรณ์	บังอรไม่กลั้นโศกได้
ชลเนตรคลอเนตรด้วยอาลัย	ถอนใจแล้วมีเสาวนีย์
ตัวท่านว่าเป็นทหาร	พระนารายณ์อวตารเรืองศรี
เป็นไฉนจึ่งตัวเรานี้	มิได้รู้จักวานร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานชาญสมร
ได้ฟังอัครราชบังอร	ประนมกรแล้วทูลสนองไป
เมื่อพระองค์อยู่ด้วยพระทรงสังข์	ข้ายังหามาเป็นข้าไม่
ทูลพลางถวายแหวนกับสไบ	ของนี้ภูวไนยให้มา
สั่งว่าธำมรงค์พระเทวี	อสุรีถอดขว้างปักษา
สดายุเมื่อใกล้มรณา	ถวายพระจักราฤทธิรอน
อันพระภูษาสไบทรง	ขององค์อัคเรศสายสมร
ซึ่งฝากไว้กับวานร	ภูธรให้เป็นสำคัญมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	โฉมนางสีดาเสน่หา
เห็นพระธำมรงค์อลงการ์	กับผ้าสไบของเทวี
ดั่งได้พบองค์พระทรงฤทธิ์	แล้วคิดสงสัยกระบี่ศรี
จึ่งมีมธุรสวาที	ของนี้สิตกอยู่กลางไพร
ตัวท่านเป็นพวกกุมภัณฑ์	เที่ยวไปอารัญเก็บได้
ไอ้ทศเศียรจังไร	แกล้งใช้ให้เอ็งนำมา
ทำกลลวงกูมิให้ตาย	ด้วยแยบคายถ้อยคำมารษา
ตัวเราไม่เชื่อวาจา	พวกไอ้พาลาสาธารณ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วายุบุตรผู้ปรีชาหาญ
ฟังพระเสาวนีย์นงคราญ	กราบกับบทมาลย์แล้วทูลไป
พระมารดาโลกอย่ากินแหนง	จะแต่งมาล่อลวงนั้นหาไม่
พระองค์สั่งข้าเป็นความนัย	ให้สิ้นสงสัยของเทวี
ว่าเมื่อสมเด็จพระบิตุรงค์	ตั้งมงคลการภิเษกศรี
ยกมหาธนูโมลี	ที่ในบูรีมิถิลา
พระแม่เจ้าแอบอยู่ยังบัญชร	พอพระสี่กรนาถา
เสด็จดำเนินเข้ามา	นัยนาต่อเนตรเล็งกัน
ต่างองค์ต่างคิดปฏิพัทธ์	กำหนัดในรสเกษมสันต์
ความลับเป็นที่สำคัญ	รู้กันแต่กับพระเทวี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางสีดามารศรี
ได้ฟังหนุมานพาที	สิ้นที่กินแหนงแคลงใจ
จึ่งรับภูษาธำมรงค์	ทูนเศียรแล้วทรงกันแสงไห้
ชลเนตรนองเนตรรํ่าไร	ถอนใจสะอื้นอาวรณ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	โอ้ว่าพระองค์ทรงฤทธิ์	เมียคิดว่าจะลาตายก่อน
ยังอาลัยในข้าบังอร	อุตส่าห์บทจรตามมา
ไม่คิดแก่ยากลำบากองค์	บุกชัฏลัดดงพงป่า
แสนทุกข์แสนเทวษเพทนา	กับพระอนุชาวิลาวัณย์
ทั้งนี้เป็นเหตุเพราะรักเมีย	จึ่งเสียรู้อสุรโมหันธ์
หาไม่ที่ไหนทศกัณฐ์	มันจักได้ลักน้องมา
ให้พระองค์โศกาอาวรณ์	ทุกข์ร้อนเศร้าโทมนัสสา
รํ่าพลางนางค่อนอุรา	ดั่งว่าจะสิ้นสมประดี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ โอด

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
เห็นองค์อัครราชเทวี	โศกีครวญครํ่ารำพัน
ทูลว่าปิ่นเกล้าอย่าทุกข์ร้อน	อาวรณ์วิโยคโศกศัลย์
อันเหตุซึ่งไอ้ทศกัณฐ์	มันไปลอบลักพระองค์มา
ผลกรรมนำที่จะถึงตาย	วอดวายสิ้นโคตรยักษา
สาบสูญสุริย์วงศ์ในลงกา	ด้วยศรศักดาพระสี่กร
ซึ่งได้อาดูรพูนเทวษ	ขอเชิญอัคเรศดวงสมร
ขึ้นนั่งยังมือวานร	จะพาบังอรจรจรัล
ไปถวายสมเด็จพระนารายณ์	ให้หายทุกข์ร้อนโศกศัลย์
มาตรแม้นยักษาตามทัน	จะฆ่ามันให้ม้วยชีวี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	โฉมนางสีดามารศรี
ฟังลูกพระพายพาที	จึ่งมีเสาวนีย์ตอบไป
ดูกรคำแหงหนุมาน	อันคำของท่านหาชอบไม่
ไฉนจึงคิดเบาใจ	มิได้ตริตรองด้วยปรีชา
ทศพักตร์มันลักเราหนี	ข้อนี้ก็ที่กังขา
มิหนำซ้ำตัวท่านมา	พาเราไปจากเมืองมาร
ยิ่งจะเป็นที่ราคิน	ทั่วสิ้นในทศทิศาล
ถึงองค์สมเด็จพระอวตาร	ผ่านฟ้าจะแหนงแคลงใจ
ซึ่งท่านว่านี้ก็โดยธรรม์	เราจะไปด้วยนั้นไม่ได้
ขุนกระบี่จงเร่งกลับไป	ทูลพระภูวไนยให้รีบมา
สังหารผลาญไอ้ทศพักตร์	ให้สิ้นศักดิ์สุริย์วงศ์พงศา
เราจึ่งจะจากลงกา	ไปเฝ้าบาทาพระสี่กร ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานชาญสมร
ได้ฟังอัครราชบังอร	วานรดำริตริไป
นางนี้คือองค์พระลักษมี	สามภพธาตรีไม่หาได้
พร้อมทั้งปรีชาปัญญาไว	รู้ในอดีตปัจจุบัน
ซื่อตรงต่อองค์พระภัสดา	สู้เสียชีวาอาสัญ
ควรเป็นมารดาเทวัญ	ทั่วสวรรค์ชั้นฟ้าธาตรี
คิดแล้วยอกรเหนือเกศ	ทูลอัคเรศมเหสี
อันคำพระองค์พาที	ข้านี้ไม่คิดถึงการ
จงระงับดับใจไว้ก่อน	อย่าด่วนรอนรานชีพสังขาร
แม้นพระแม่เดียวบรรลัยลาญ	พระอวตารพระลักษมณ์อนุชา
จะพากันมอดม้วยเป็นสาม	ไหนจะได้สงครามด้วยยักษา
ป่วยการพวกพลโยธา	จงครององค์ไว้ท่าภูมี
ตัวข้าขอลาพระเยาวเรศ	ไปแจ้งเหตุพระนารายณ์เรืองศรี
ทูลแล้วนบนิ้วอัญชุลี	ขุนกระบี่ก็รีบออกไป ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	นางสีดาเยาวยอดพิสมัย
ครั้นวายุบุตรวุฒิไกร	ไปพอลับคลองนัยนา
ค่อยระงับอาดูรพูนเทวษ	อัคเรศเหลือบแลซ้ายขวา
ไม่เห็นผู้ใดไปมา	ก็รีบขึ้นพลับพลาทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เพลง

๏	เอนองค์ลงเหนือบรรจถรณ์	ยอกรประณตบทศรี
คิดคุณสมเด็จพระจักรี	เทวีก็เคลิ้มหลับไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ กล่อม

๏	บัดนั้น	วายุบุตรผู้มีอัชฌาสัย
ครั้นออกมาพ้นอรไท	ก็ปีนขึ้นต้นไม้ใบบัง ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	แล้วจึ่งดำริตริการ	กูเป็นทหารพระทรงสังข์
จะอาสาหักศึกด้วยกำลัง	ยังไม่เห็นมืออสุรา
วันนี้จะลองฤทธิ์ดู	ให้รู้กำลังยักษา
สังหารผลาญเสียให้เปลืองตา	สงครามภายหน้าจะเบาใจ
คิดแล้วสำแดงแผลงฤทธิ์	ทศทิศกัมปนาทหวาดไหว
โลดโผนโจนจ้วงทะลวงไป	เที่ยวหักต้นไม้เป็นโกลี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	อันหมู่พฤกษาผลาผล	หักโค่นด้วยมือกระบี่ศรี
ย่อยยับไม่เป็นสมประดี	เสียงมี่ดั่งวายุพัดพาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ยักษานายหมวดทวยหาญ
ที่อยู่เฝ้าสวนอุทยาน	เห็นลิงสาธารณ์บังอาจใจ
เที่ยวถอนรอนรานรุกขชาติ	ล้มกลาดไม่เอาดีได้
โกรธาตาแดงดั่งแสงไฟ	ร้องเรียกบ่าวไพร่เป็นโกลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรยักษา
ได้ยินเสียงนายเรียกมา	ก็พากันวิ่งมาลนลาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	แลเห็นลิงเผือกองอาจ	ร้ายกาจหยาบช้ากล้าหาญ
หักถอนต้นไม้ในอุทยาน	กิ่งก้านแหลกยับไม่สมประดี
บ้างทิ้งบ้างขับบ้างถือบ่วง	ทะลวงเข้าคล้องอึงมี่
ลางหมู่ก็วิ่งเข้าไล่ตี	อสุรีจะจับวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานชาญสมร
ครั้นเห็นพวกพลนิกร	เข้ามาราญรอนก็ปรีดา
ทำยักคิ้วหลิ่วตาลู่หู	ตะคอกขู่ล้อหลอกกลอกหน้า
โลดโผนโจนทะลวงลงมา	เข้าไล่เข่นฆ่ากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกโยธาพลขันธ์
เห็นวานรโรมรุกบุกบัน	โกรธาตัวสั่นเข้าชิงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พุ่งซัดอาวุธสับสน	เกลื่อนกล่นกันมาไม่นับได้
ยิงแย้งแทงฟันวุ่นไป	ล้อมไล่มิให้ออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจกล้า
ผาดแผลงสำแดงฤทธา	เข้ากลางอสุราโยธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	มือตบตีนถีบปากกัด	ฟาดฟัดเข่นฆ่ายักษี
บ้างม้วยมุดสุดสิ้นชีวี	อสุรีหนุนเนืองไม่เปลืองตา
ผู้เดียวเคี่ยวขับสัประยุทธ์	ฉวยชิงอาวุธทั้งซ้ายขวา
กลอกกลับฟันแทงไปมา	อสุราตายกลาดดาษไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	หมู่มารโยธาน้อยใหญ่
กวัดแกว่งอาวุธดั่งเปลวไฟ	รุกไล่กระชิดติดพัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างคล้องบ้างตีมี่ฉาว	ลางหมู่วิ่งก้าวสะกัดกั้น
บ้างโลดบ้างโผนโจนฟัน	ยืนยันเข่นฆ่าราวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
รับรองป้องกันประจัญตี	เข้าไล่คลุกคลีรอนราญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	หวดซ้ายป่ายขวาอุตลุด	ด้วยฤทธิรุทรกำลังหาญ
อันพวกพลอสุรหมู่มาร	วายปราณย่อยยับทับกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุราพลขันธ์
เหลือตายไม่กลับเข้าโรมรัน	พากันวิ่งหนีตรงมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงนิเวศน์วังสถาน	สหัสกุมารยักษา
ก้มเกล้ากราบลงกับบาทา	ทูลว่ามีวานรไพร
เผือกผู้สามารถอาจนัก	ฮึกฮักมาทำหยาบใหญ่
เข้าสวนหักโค่นต้นไม้	ยับไปไม่เป็นสมประดี
ข้าบาทเข้ากลุ้มรุมจับ	มันกลับต่อสู้ยักษี
พลมารตายกลาดปัถพี	ไม่มีใครรอต่อกร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สหัสกุมารชาญสมร
ได้ฟังต่างโกรธดั่งไฟฟอน	เหม่ไอ้วานรอหังการ
ที่มันอวดกล้าจะได้เห็น	กูจะกินเนื้อเล่นเป็นอาหาร
กระทืบบาทผาดโผนโจนทะยาน	เหวยเสนามารชาญฉกรรจ์
เร่งเตรียมพหลพลยุทธ์	เลือกล้วนฤทธิรุทรแข็งขัน
ให้ครบกระบวนทัพพัน	กูจะไปโรมรันไอ้ลิงไพร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนีธิบดีน้อยใหญ่
รับสั่งพระโอรสยศไกร	บังคมไหว้วิ่งวุ่นออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม
ยานี

๏	จัดเป็นกระบวนทั้งพันทัพ	ซับซ้อนด้วยพลยักษา
พันหมู่ดูดั่งจะเฟือนตา	สีกายสีหน้านั้นต่างกัน
เขี้ยวงอนเขี้ยวโง้งจากปาก	หน้าแสยะหน้ากากขบขัน
โพกหัวแต่งตัวหลายพรรณ	มือนั้นล้วนถืออาวุธ
หอกดาบธนูแหลนหลาว	โล่เขนทวนง้าวอุตลุด
บ้างถือคาบศีลาคาบชุด	นับสมุทรคอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	สหัสกุมารยักษี
ต่างองค์เสด็จจรลี	เข้าที่สระสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	พันองค์ชำระสระสนาน	สุคนธารเกสรขจรกลิ่น
สนับเพลาล้วนเชิงนาคินทร์	ภูษาทรงข้าวบิณฑ์ต่างกัน
ต่างทรงเกราะแก้วฉลององค์	รัดอกเครือหงส์ลายกุดั่น
ทับทรวงตาบทิศสังวาลวัลย์	ทองกรมังกรพันจำหลักลอย
พาหุรัดรูปวาสุกรีกราย	ธำมรงค์เพชรพรายดั่งหิ่งห้อย
มงกุฎแก้วกรรเจียกประดับพลอย	ดอกไม้ทิพช่อช้อยอรชร
พันองค์ล้วนทรงศักดา	กรขวานั้นกุมธนูศร
ลงจากปราสาทอลงกรณ์	บทจรตามกันมาขึ้นรถ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	รถเอยรถทรง	พันรถดุมวงอลงกต
แอกอ่อนงอนงามช้อยชด	เทียมคชสีห์ลำพอง
บ้างเทียมราชสีห์เสือสิงห์	พันคู่เผ่นวิ่งผันผยอง
สารถีมือถือตระบอง	ตวาดร้องขับรีบดั่งลมพัด
ธงชัยธงริ้วทิวราย	ธงฉานธงชายปลายสะบัด
อภิรุมชุมสายรายรัตน์	มยุรฉัตรพัดโบกทานตะวัน
กาหลปี่กลองฆ้องขาน	พลมารโห่ฮึกเสียงสนั่น
ผงคลีกลบกลุ้มชอุ่มควัน	ขับกันเร่งราชรถมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงจึ่งมีสิงหนาท	ประกาศหมู่ทวยหาญซ้ายขวา
ให้ปันด้านรายรอบตรวจตรา	ดากันล้อมสวนอุทยาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งหมู่โยธาทวยหาญ
รับสั่งสหัสกุมาร	ต่างวิ่งทะยานวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	ด้านใครใครเข้ารักษา	ตรวจตราไม่มีที่ออกได้
ล้วนกุมหอกดาบปืนไฟ	หมายใจสังหารราญรอน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สหัสกุมารชาญสมร
ยืนรถอยู่กลางพลากร	แลเห็นวานรก็โกรธา
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกริ้วกราด	กระทืบบาทผาดเสียงดั่งฟ้าผ่า
เหวยไอ้ลิงไพรอหังการ์	ตัวมึงนี้มาแต่แห่งใด
ถิ่นฐานบ้านเมืองพานร	เชื้อชาตินามกรเป็นไฉน
จึ่งทำอาจองทะนงใจ	เข้ามาในสวนอสุรี
หักโค่นต้นไม้แล้วมิหนำ	ซ้ำฆ่าโยธายักษี
ไม่เกรงกูผู้มีฤทธี	ชีวีจะม้วยวายปราณ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
จึ่งตอบด้วยคำอหังการ	ว่าเหวยขุนมารพาลา
นามกรบ้านเมืองกูไม่รู้	อยู่แต่ห้วยเขาลำเนาป่า
ผู้เดียวเที่ยวสัญจรมา	ไม่แจ้งว่าสวนผู้ใด
เห็นลูกไม้สุกก็เก็บกิน	อสุรินทร์มันชวนกันล้อมไล่
โรมรุกบุกบันชิงชัย	สู้กูไม่ได้ก็วายปราณ
ตัวเอ็งยกแสนยากร	รถรัตน์อัสดรทวยหาญ
จะทำไมกูนะขุนมาร	หรือว่าคิดอ่านมาราวี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สหัสกุมารยักษี
ได้ฟังวานรพาที	อสุรีดำริตริไป
กูเป็นกษัตริย์สุริย์วงศ์	จะรณรงค์กับลิงหาควรไม่
เสียยศอดสูแก่น้ำใจ	ไตรโลกจะหมิ่นนินทา
คิดแล้วจึ่งตอบด้วยสีหนาท	เหวยเหวยไอ้ชาติลิงป่า
สวนนี้ขององค์พระบิดา	ให้กูรักษามาช้านาน
จะจับตัวมึงไปถวาย	แม้นกลัววอดวายสังขาร
ลงมาประณตบทมาลย์	กูจะประทานชีวี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ได้ฟังจึ่งตอบวาที	อสุรีอย่าพักอหังการ์
ตัวเราผู้เดียวจะต่อสู้	ให้สิ้นหมู่พวกพลยักษา
แม้นชนะกูจึ่งเจรจา	อ้างอวดฤทธากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรรังสรรค์
ได้ฟังวานรชาญฉกรรจ์	ทั้งพันกริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล
ขบเขี้ยวเคี้ยวกรามกระทืบบาท	ร้องประกาศแก่หมู่ทวยหาญ
เร่งเร็วจับลิงสาธารณ์	ผลาญเสียให้สิ้นชีวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรยักษี
ได้ฟังบัญชาอสุรี	ก็ขับโยธีเข้าไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ทุ่งซัดอาวุธดั่งห่าฝน	ต่างตนวิ่งลัดสกัดไล่
บ้างยิงธนูหน้าไม้	ปืนไฟนกสับคาบศิลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจกล้า
หลบหลีกว่องไวไปมา	วิ่งฝ่าเข้ากลางโยธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	กุมภัณฑ์ฟันแทงสับสน	ไม่ระคายปลายขนกระบี่ศรี
ผู้เดียวเคี่ยวฆ่าราวี	อสุรีตายยับทับกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่โยธาพลขันธ์
ยิ่งตายยิ่งหนุนเข้าโรมรัน	บุกบันต่อยตีวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างกลุ้มรุมจับกุลาหล	ลางตนก็เอาพะเนินค้อน
ลางหมู่ตีด้วยคทาธร	เสียงโห่สะท้อนสะเทือนไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานทหารใหญ่
กลอกกลับรับรองว่องไว	รุกโรมโจมไล่กุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ถีบซ้ายป่ายขวาไม่ยั้งหยุด	ด้วยกำลังฤทธิรุทรดั่งจักรผัน
อันหมู่พลมารทั้งนั้น	สุดสิ้นชีวันวายปราณ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิดโอด

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรใจหาญ
เห็นกระบี่เคี่ยวฆ่าพลมาร	แหลกลาญตายยับทั้งทัพชัย
กระทืบบาทผาดร้องทั้งพัน	เสียงสนั่นครั่นครื้นแผ่นดินไหว
ต่างต่างสำแดงฤทธิไกร	ขึ้นศรแผลงไปด้วยศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เปรี้ยงเปรี้ยงดั่งเสียงฟ้าฟาด	พันเล่มเต็มกลาดเวหา
พุ่งพวยตรวยตรงลงมา	ล้อมรอบกายาวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานชาญสมร
เห็นศรอสุรามาราญรอน	สองกรรวบไว้ด้วยฤทธา
หักโยนไปให้แล้วร้องเย้ย	เหวยเหวยดูกรไอ้ยักษา
อันศรของเอ็งซึ่งยิงมา	ล้วนมีศักดาเกรียงไกร
เกลื่อนกลาดดาษไปทั้งเวหน	จะระคายปลายขนก็หาไม่
วันนี้ตัวมึงจะบรรลัย	ยังรู้หรือไม่อสุรี
กูคือพระกาลพาลราช	จะมาพิฆาตยักษี
ว่าพลางเผ่นโผนด้วยฤทธี	เข้าไล่ราวีกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	คลุกคลีตีหนักหักรถ	แหลกลงทั้งหมดดั่งแกล้งหั่น
สารถีสิงห์สัตว์ที่เทียมนั้น	ตายกลาดไม่ทันพริบตา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	สหัสกุมารยักษา
สิ้นรถสิ้นพลอสุรา	โกรธาดั่งไฟลามลน
เหลือกตาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน	สนั่นครั่นครื้นกุลาหล
กวัดแกว่งอาวุธทั้งพันตน	วิ่งเข้าประจญประจัญบาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ต่างตีต่างฟันต่างแทง	ต่างตนสำแดงกำลังหาญ
ต่างถาต่างโถมโจมทะยาน	ขุนมารไม่คิดชีวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิแรงแข็งขัน
แล่นโลดโดดรับกุมภัณฑ์	ด้วยกำลังอันวรารุทร
ชิงได้กระบองยักษี	ตลบไล่ตีอุตลุด
ต่างหาญต่อหาญทะยานยุทธ์	ถ้อยทีสัประยุทธ์กันไปมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ขุนกระบี่ตีล้มลงเกลื่อนกลาด	แล้วชักตรีพิฆาตยักษา
หัวขาดตัวขาดดาษดา	อสุราทั้งพันก็บรรลัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิดโอด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกพลมารน้อยใหญ่
เจ็บปวดเหลือตายกระจายไป	วิ่งตรงเข้าในพระบูรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงก็เข้าไปหา	มโหทรเสนายักษี
เล่าความตามเรื่องที่ราวี	ถ้วนถี่เสร็จสิ้นทุกประการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	มโหทรผู้ใหญ่ใจหาญ
ได้แจ้งแห่งคำหมู่มาร	ก็ลนลานเข้าในพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมทูล	นเรนทร์สูรธิราชรังสรรค์
ว่ามีลิงไพรใจฉกรรจ์	มันนั้นเข้ามาในอุทยาน
ทำลายพฤกษาผลาผล	ถอนชักหักต้นกิ่งก้าน
ล้อมจับมันกลับรอนราญ	ผลาญหมู่กุมภัณฑ์มรณา
ฝ่ายพระโอรสพันองค์	รณรงค์ก็ม้วยสังขาร์
สิ้นทั้งม้ารถคชา	ด้วยมือลิงป่าพนาลี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
ได้ฟังคั่งแค้นแสนทวี	ดั่งหนึ่งอัคคีมาจ่อใจ
ลุกจากแท่นแก้วแพร้วพรรณ	กระทืบบาทสนั่นหวั่นไหว
สิบปากแผดร้องก้องไป	เหม่ไอ้ลิงไพรอหังการ
มาทำทะนงองอาจ	ไม่เจียมตัวว่าชาติเดียรฉาน
หมิ่นกูผู้วงศ์พรหมาน	จะวายปราณไม่ทันพริบตา
ว่าแล้วตรัสสั่งนางกำนัล	จงเร่งชวนกันลงไปหา
อินทรชิตผู้มีศักดา	ลูกรักกูมาบัดนี้ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นางพระกำนัลสาวศรี
รับสั่งพญาอสุรี	ชุลีกรแล้วพากันรีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ชุบ

๏	ครั้นถึงปราสาทพระโอรส	นั่งลงประณตบังคมไหว้
ทูลว่าพระปิ่นราชัย	ให้ข้ามาแจ้งบทมาลย์
บัดนี้ยังมีลิงป่า	องอาจหยาบช้ากล้าหาญ
ฆ่าพระอนุชาวายปราณ	โองการให้หาไปบัดนี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษี
แจ้งข่าวเร่าร้อนดั่งอัคคี	อสุรีกริ้วโกรธโกรธา
ลุกจากแท่นแก้วอำไพ	พร้อมกำนัลในซ้ายขวา
เสด็จยุรยาตรคลาดคลา	เข้ามายังท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เพลง

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรอภิวาทน์	พระบิตุรงค์ธิราชรังสรรค์
ท่ามกลางอสุรกุมภัณฑ์	คอยฟังบัญชาภูธร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวสิบพักตร์ชาญสมร
ครั้นเห็นอินทรชิตฤทธิรอน	กวักกรตรัสเรียกโอรส
แล้วมีพระราชบรรหาร	เล่าการทั้งปวงให้ฟังหมด
เจ้าผู้สุริย์วงศ์ทรงยศ	จงยกหมู่ทศโยธา
ออกไปสังหารราญรอน	วานรให้สิ้นสังขาร์
แม้นจับเป็นได้ก็จับมา	จะทำให้สาแก่ใจมัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์รังสรรค์
ยอกรประนมบังคมคัล	กุมภัณฑ์สนองพจมาน
พระองค์ผู้ปิ่นประชากร	อย่าเดือดร้อนด้วยไอ้เดียรัจฉาน
ตัวมันผู้เดียวอหังการ	จะมีฤทธิ์กล้าหาญสักเพียงใด
ข้าบาทจะรับไปจับมัน	มาถวายทรงธรรม์จงได้
ทูลแล้วก็ลากลับไป	ยังปราสาทชัยอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งนั่งเหนืออาสน์	อันโอภาสจำรัสรัศมี
แล้วสั่งมหาเสนี	เร่งเตรียมโยธีไพร่นาย
เลือกล้วนกำลังฤทธิรุทร	พร้อมสรรพอาวุธทั้งหลาย
จะไปจับวานรตัวร้าย	มาถวายสมเด็จพระบิดร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเสนามารชาญสมร
รับสั่งลูกท้าวยี่สิบกร	แล้วรีบบทจรออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม
ยานี

๏	เกณฑ์กระบวนทัพเบญจเสนี	ขี่แรดเสือสีห์เป็นกองหน้า
ถือหลาวง้าวหอกปืนยา	เริงร่าสามหาวห้าวฮึก
ปีกป้องกองขันล้วนตัวหาญ	ทะยานขึ้นขี่สิงห์กระทิงถึก
แกว่งคทาขบฟันครั่นครึก	เคยโถมโจมศึกชั้นอินทร์
ยุกกระบัตรเกียกกายกองหลัง	ถือทวนดาบดั่งธนูศิลป์
ขี่อูฐขี่ม้านาคินทร์	ขี่นกหัสดินกุญชร
กองหลวงถือสรรพสาตรา	ขี่ละมั่งโคลากาสร
พร้อมทั้งรถทรงอลงกรณ์	ซับซ้อนคอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
ครั้นเสร็จซึ่งจัดโยธี	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ให้ไขท่อแก้วปทุมทอง	เป็นละอองโปรยปรายดั่งสายฝน
หอมกระหลบอบอาบรสคนธ์	ปรุงปนเรณูสุมามาลย์
แล้วทรงสนับเพลาภูษา	รจนาแย่งยกกระหนกก้าน
ชายไหวชายแครงอลงการ	ฉลององค์ทองประสานดวงลอย
ตาบทิศทับทรวงทับทิมพราย	สังวาลสามสายเฟื่องห้อย
ทองกรพาหุรัดประดับพลอย	ธำมรงค์เพชรพร้อยเรือนสุบรรณ
ทรงมหามงกุฎนพรัตน์	กรรเจียกดอกไม้ทัดดวงกุดั่น
จับศรนาคบาศดั่งไฟกัลป์	จรจรัลมาขึ้นรถทรง ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยรถศึก	แอกงอนพันลึกงามระหง
กำแก้วสลับประดับกง	ธูปธารดุมวงอลงกรณ์
บุษบกบัลลังก์ลอยฟ้า	เทียมด้วยพญาไกรสร
สารถีมือถือโตมร	ธงปักปลายงอนโบกบน
มยุรฉัตรอภิรุมชุมสาย	ธงริ้วทิวรายสับสน
โยธียัดเยียดอึงอล	กาหลฆ้องกลองโครมครึก
สำเนียงเสียงพลโห่ร้อง	เริงร่าลำพองคะนองศึก
มืดคลุ้มชอุ่มควันพันลึก	ขับกันคึกคึกรีบมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราวนอก

๏	ครั้นถึงที่สวนอุทยาน	เห็นสหัสกุมารยักษา
ตายอยู่กับพื้นพสุธา	มีความอาลัยสุดคิด
แล้วเหลือบแลเห็นวานร	โกรธาดั่งศรเสียบจิต
ให้หยุดรถแก้วชวลิต	จึ่งประกาศิตถามไป
เหวยไอ้ลิงป่ากาลี	นามกรมึงนี้เป็นไฉน
จึ่งทำอาจองทะนงใจ	มาลุยไล่ล้างเหล่าอสุรา
ไม่เกรงกูผู้วงศ์พรหเมศ	ลือเดชทั่วทศทิศา
ทรงเทพอาวุธอันศักดา	จะผลาญชีวาพานร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	คำแหงหนุมานชาญสมร
ได้ฟังลูกท้าวยี่สิบกร	อ้างอวดฤทธิรอนพาที
ตบมือสำรวลสรวลเย้ย	เหวยเหวยดูกรยักษี
เหตุใดมาว่าเรานี้	ดูหมิ่นอสุรีนั้นผิดไป
ตัวกูผู้เดียวไม่มีเพื่อน	พวกเอ็งกล่นเกลื่อนไม่นับได้
เป็นหมู่หมู่กรูกันเข้าชิงชัย	จนใจจึ่งต้องโรมรัน
เมื่อกระนี้จะว่าใครผิด	จงคิดดูเถิดอย่าหุนหัน
ซึ่งถามนามกรเรานั้น	กุมภัณฑ์ประสงค์สิ่งใด
แม้นว่าตัวเอ็งบอกก่อน	ภายหลังวานรจะบอกให้
อย่าพักอ้างอวดฤทธิไกร	กูไม่เกรงกลัวศักดา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรยักษา
ได้ฟังจึ่งร้องตอบมา	เหวยวานรป่าสาธารณ์
กูชื่ออินทรชิตสิทธิศักดิ์	ทั่วทั้งไตรจักรก็ลือหาญ
เป็นราชโอรสพญามาร	แต่ท้าวมัฆวานก็เกรงฤทธิ์
สาอะไรกับไอ้ลิงไพร	ที่ไหนจะทนศรสิทธิ์
บัดนี้จะสิ้นชีวิต	ด้วยฤทธิ์ของกูผู้ศักดา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจกล้า
ได้ฟังจึ่งร้องตอบมา	เอ็งหรือชื่อว่าอินทรชิต
เป็นลูกทศพักตร์ยักษี	พาทีอาจองทะนงจิต
อ้างอวดศักดาวราฤทธิ์	ถึงมีศรสิทธิ์มารอนราญ
ตัวกูจะสู้แต่มือเปล่า	หักเอาด้วยกำลังหาญ
ฆ่าเสียให้สิ้นสุดปราณ	ทั้งพวกพลมารที่ยกมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
ได้ฟังวานรเจรจา	โกรธาดั่งไฟบรรลัยกัลป์
ขบเขี้ยวเคี้ยวกรามกระทืบบาท	ร้องตวาดผาดเสียงดั่งฟ้าลั่น
เหม่ไอ้ลิงไพรใจฉกรรจ์	กูจะหั่นให้ยับลงกับกร
ว่าพลางทางสั่งทวยหาญ	เหวยโยธามารชาญสมร
เร่งกันล้อมจับวานร	ฟันฟอนให้ม้วยชีวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษี
รับสั่งถวายอัญชุลี	ขับกันอึงมี่เข้าไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บรรดาโยธีที่ขี่สัตว์	แกว่งกวัดอาวุธล้อมไล่
ยิงธนูหน้าไม้ปืนไฟ	เสียงสนั่นหวั่นไหวสุธาธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
รับรองป้องกันประจัญบาน	โถมทะยานไล่ตีกุมกัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ยักษาเข้ากลุ้มรุมรอน	วานรกลับเลี้ยวกระหลบหัน
ถีบตบขบกัดพัลวัน	จับกันอุตลุดเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรยักษา
ยิ่งตายยิ่งหนุนเนื่องมา	เข้าไล่เข่นฆ่าวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พุ่งซัดอาวุธสับสน	ต่างตนก็ยิงธนูศร
บ้างแกว่งเสโลโตมร	ราญรอนไม่คิดชีวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ผู้เดียวรบรุกคลุกคลี	ถาโถมโจมตีอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ชิงได้อาวุธที่หมู่มาร	โลดโผนโจนทะยานเข่นฆ่า
หัวขาดตีนขาดดาษดา	ยักษาตายยับทับกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิดโอด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิแรงแข็งขัน
เห็นกระบี่ตีพลกุมภัณฑ์	สุดสิ้นชีวันวายปราณ
โกรธาชักศรพาดสาย	หมายพิฆาตให้สิ้นสังขาร
น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ	ขุนมารก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นโกลาหล	เป็นศรเกลื่อนกล่นไม่นับได้
ต้องกายหนุมานชาญชัย	ด้วยฤทธิไกรราวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกพระพายผู้ชาญชัยศรี
ต้องศรอินทรชิตอสุรี	ไม่ระคายอินทรีย์วานร
สองหัตถ์คว้าไขว่กลอกกลับ	รวบจับเอาได้ทุกเล่มศร
หักเล่นย่อยยับกับกร	แล้วแผลงฤทธิรอนโผนไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ถีบต้องอินทรชิตอสุรา	ตกจากรัถาไม่ทนได้
ราชสีห์สารถีก็บรรลัย	รถชัยหักยับไม่สมประดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสุริย์วงศ์ยักษี
ตกลงกับพื้นปัถพี	อสุรีผุดลุกขึ้นยืนยัน
พระหัตถ์กวัดแกว่งศรชัย	ว่องไวรวดเร็วดั่งจักรผัน
ถาโถมโรมรุกบุกบัน	เข้าไล่โรมรันวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เท้าซ้ายเหยียบเข่ากระบี่ศรี	มือขวาอสุรีเงื้อศร
กลอกกลับพัลวันประจัญกร	ต่างมีฤทธิรอนไม่ลดกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	หนุมานฤทธิแรงแข็งขัน
หลีกหลบรบชิดติดพัน	ยืนยันเหยียบเข่าอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	มือขวาเงื้อง่าจะชิงศร	กรซ้ายกุมเศียรยักษี
หันเหียนเปลี่ยนท่าราวี	ต่างรับต่างตีกันไปมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๓๕
๓๕