๏	 เมื่อนั้น	องค์ท้าวสัตลุงยักษา
ได้ฟังมหาเสนา	จึ่งมีบัญชาตรัสไป
อันพระสหายของกูนี้	เป็นสุขสวัสดีหรือไฉน
ตรัสใช้เอ็งมาด้วยอันใด	นานแล้วมิได้เห็นกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งกาลสูรคนขยัน
ได้ฟังน้อมเศียรบังคมคัล	กุมภัณฑ์สนองพระบัญชา
อันพระสหายไม่มีสุข	ทุกข์ด้วยสงครามมาเข่นฆ่า
จึ่งใช้ให้ถือสารา	มาเฝ้าบาทาภูวไนย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ขุนเสนามารผู้ใหญ่
เปิดกล่องคลี่สารอ่านไป	ถวายองค์ท่านไทอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏	ราชสารพระผู้พงศ์พรหเมศ	มงกุฎเกศลงกาบุรีศรี
มายังพระสหายธิบดี	ผู้ร่วมชีวีเดียวกัน
บัดนี้ลงกาดิลกภพ	นพรัตน์นคเรศรังสรรค์
มีหมู่อริราชไภยัน	คือมนุษย์อาธรรม์ทั้งสองนาย
ออกนามลักษมณ์รามราเมศ	คุมกระบี่มีเดชทั้งหลาย
จองถนนข้ามพลนิกาย	มาทำร้ายรุกรบพระบุรี
สัประยุทธ์เคี่ยวเข็ญเข่นฆ่า	พระวงศานุวงศ์ยักษี
ตายเนื่องเปลืองราชธานี	ทั้งพวกโยธีรี้พล
ตัวเราก็ออกราญรอน	ต่อกรด้วยมันถึงสองหน
ต้องศรพ่างเพียงจะสิ้นชนม์	ครั้งนี้ขัดสนเป็นพ้นนัก
ขอเชิญองค์พระสหาย	ผู้เลิศชายชาญฤทธิ์สิทธิศักดิ์
ยกพวกพหลพลยักษ์	มาคิดการหาญหักไพรี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวสัตลุงยักษี
แจ้งสารพระสหายร่วมชีวี	อสุรีนิ่งนึกตรึกไป
อันองค์ท้าวยี่สิบกร	ฤทธิรอนฟากฟ้าดินไหว
อานุภาพปราบได้ทุกแดนไตร	ผู้ใดไม่รอต่อยุทธ์
ใครหนอซึ่งชื่อว่ารามลักษมณ์	ทะนงศักดิ์อาจใจเป็นที่สุด
ตัวมันก็เป็นแต่มนุษย์	จะมีฤทธิรุทรกระไรมา
ดีแล้วจะได้เห็นกัน	กูจะบั่นเศียรเกล้าเกศา
เชือดเนื้อเป็นเหยื่อแร้งกา	ทั้งพวกสวาวานร
ตรัสพลางทางมีบรรหาร	สั่งเสนามารชาญสมร
เร่งจัดโยธาพลากร	กูจะไปราญรอนไพรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วิรุญกาสูรยักษี
รับสั่งพระองค์ทรงธรณี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ปฐม
ยานี

๏	เกณฑ์หมู่ทหารชำนาญศึก	เลือกล้วนห้าวฮึกแกล้วกล้า
เหล่าหนึ่งหน้าเป็นเสือปลา	ถือคาบศิลายืนยัน
เหล่าหนึ่งนั้นหน้าเป็นสิงโต	ถือโล่แกว่งดาบดั่งจักรผัน
เหล่าหนึ่งหน้าหมียิงฟัน	ถือธนูเกาทัณฑ์ลูกพิษ
หมู่หนึ่งหน้าเป็นแมวคราว	ถือง้าวเงื้อง่าเหน็บกริช
หมู่หนึ่งหน้าแรดแผลงฤทธิ์	ถือตระบองบิดเหลือกตา
หมู่หนึ่งเป็นหน้ากาสร	มือถือโตมรเงื้อง่า
หมู่หนึ่งหน้าเป็นหน้ากา	ถือหอกละว้ากรีดกราย
ต่างตนกวัดแกว่งอาวุธ	ฤทธิรุทรเพียงพลิกแผ่นดินหงาย
เตรียมทั้งรถแก้วแพรวพราย	ไพร่นายคอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวสัตลุงยักษี
ครั้นเสร็จซึ่งจัดโยธี	มาเข้าที่สรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญกาย	วารีโปรยปรายหอมหวาน
ทรงสุคนธ์ปนปรุงสุมามาลย์	กลิ่นอาบซาบซ่านทั้งอินทรีย์
สนับเพลาเชิงงอนกระหนกหงส์	ภูษาทรงรายรูปราชสีห์
ชายไหวชายแครงเครือมณี	ฉลององค์กำมะหยี่ดวงลอย
เกราะแก้วทับทรวงสังวาลวัลย์	ตาบทิศกุดั่นเฟื่องห้อย
ทองกรพาหุรัดประดับพลอย	ธำมรงค์เพชรพร้อยพรายตา
มงกุฎกรรเจียกมุกดาหาร	ห้อยพวงแก้วกาญจน์บุปผา
จับพระแสงศรสิทธิ์ฤทธา	มาขึ้นรถทรงอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	รถเอยรถณรงค์	กำกงเนาวรัตน์ประภัสสร
ดุมแปรกแอกงามสามงอน	บุษบกอรชรบัลลังก์ลอย
รายรูปเทพนมประนมหัตถ์	ครุฑจับนาคหยัดสะบัดห้อย
เสาเก็จกาบประดับสลับพลอย	ช่อฟ้าชดช้อยกระหนกบัน
เทียมด้วยไกรสรราชสีห์	สารถีขับเผ่นดั่งจักรผัน
เครื่องสูงพัดโบกทานตะวัน	มยุรฉัตรรายชั้นธงทอง
กลองชนะกลองโยนแตรฝรั่ง	เสียงดังโครมครึกกึกก้อง
พลมารหาญฮึกโห่ลำพอง	เร่งกองพยุหบาตรยาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราวนอก

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนนทสูรยักษา
เร่งรีบสินธพอาชา	ข้ามมหาคงคาสมุทรไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงเมืองมัชชวารี	ขุนมารผู้มีอัชฌาสัย
ลงจากหลังม้ามโนมัย	เข้าในพระโรงอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	น้อมเกล้าประณตบทบงสุ์	องค์พญาตรีเมฆชาญสมร
ทูลว่าลงกาพระนคร	มีพวกดัสกรมารอนราญ
คือลักษมณ์รามพี่น้องสองมนุษย์	คุมกระบี่ฤทธิรุทรทวยหาญ
เคี่ยวฆ่าสุริย์วงศ์พรหมาน	บรรลัยลาญมากพ้นคณนา
องค์พระบิตุลายี่สิบกร	เดือดร้อนเศร้าโทมนัสสา
ให้ข้ามาเชิญพระบาทา	เสด็จไปลงกาธานี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ตรีเมฆสุริย์วงศ์ยักษี
ได้ฟังนนทสูรอสุรี	โกรธดั่งอัคคีบรรลัยกาล
เหม่เหม่มนุษย์กับไอ้ลิง	มาเย่อหยิ่งอาจองทะนงหาญ
ไม่เกรงศักดิ์สุริย์วงศ์พรหมาน	กูจะผลาญให้ม้วยชีวัน
ว่าแล้วมีราชวาที	สั่งมหาเสนีตัวขยัน
เร่งจัดอสุรกุมภัณฑ์	จะไปช่วยป้องกันลงกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งวิรุญราชยักษา
ก้มเกล้ารับราชบัญชา	ชุลีลาแล้วรีบออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ปฐม

๏	เกณฑ์หมู่จตุรงค์องอาจ	เป็นกระบวนพยุหบาตรทัพใหญ่
ขุนช้างขี่ช้างระวางใน	ถือขอปืนไฟหยัดยัน
ขุนม้าขี่ม้าถือหอก	ควบขับกลับกลอกดั่งจักรผัน
ขุนรถเทียมเสือตัวฉกรรจ์	โลทันมือถือคทาธร
ขุนพลตรวจเตรียมพลยุทธ์	เลือกล้วนฤทธิรุทรดั่งไกรสร
ถือหอกดาบกำซาบโตมร	พะเนินขอนฆ้อนเหล็กอลวน
ต่างตนประกวดอวดกล้า	เต้นโลดเงื้อง่ากุลาหล
ยัดเยียดเพียบพื้นสุธาดล	ทุกตนคอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ตรีเมฆสิทธิศักดิ์ยักษี
ครั้นรุ่งรางสางแสงพระรวี	เสด็จมาเข้าที่สรงสาคร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญองค์	ทรงสุคนธาธารเกสร
สนับเพลาพื้นตาดเชิงงอน	อุทุมพรภูษาท้องพัน
ชายไหวชายแครงเครือหงส์	ฉลององค์สังเวียนกระหนกคั่น
เกราะเพชรทับทรวงสังวาลวัลย์	ตาบทิศกุดั่นชิงดวง
พาหุรัดทองกรมังกรพด	ธำมรงค์มรกตรุ้งร่วง
ทรงมหามงกุฎดอกไม้พวง	ห้อยห่วงกุณฑลกรรเจียกจร
ขัดคทาธรฤทธิรงค์	หัตถ์ขวานั้นทรงธนูศร
เสด็จจากอาสน์แก้วอลงกรณ์	บทจรมาขึ้นคชาธาร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ

๏	ช้างเอยช้างศึก	สูงตระหง่านหาญฮึกกำลังหาญ
งวงคว้างาเสยลำพองพาล	เท้าทะยานถีบฉัดสะบัดแทง
ชาติเชื้อคเชนทร์ฉัททันต์	โกญจนาทส่ายมันกวัดแกว่ง
ผูกเครื่องกุดั่นทับทิมแดง	ข่ายกรองทองแย่งประดับพลอย
ชนักต้นสายสุคนธ์พรายแพรว	จงกลแก้วสองหูพู่ห้อย
ควาญท้ายกรายขอรอคอย	ขับย่างหย่างน้อยดั่งลมพัด
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	ธงริ้วทิวรายกระชิงฉัตร
หมู่พหลพลหาญเยียดยัด	ขนัดกลองฆ้องขานอึงอล
โยธาโห่เร้าเอาฤกษ์	เอิกเกริกโลกากุลาหล
มืดคลุ้มชอุ่มบดบน	เร่งพลข้ามฝั่งสมุทรไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กราว

๏	เดินโดยมรรคาพนาลี	ร่วมแนววิถีทางใหญ่
พบทัพจักรวาลกรุงไกร	ให้รอไว้แล้วยกตามมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวสัตลุงยักษา
เห็นทัพตรีเมฆอสุรา	พญามารชื่นชมยินดี
ให้เร่งจตุรงค์ทวยหาญ	แสนเสนามารยักษี
ข้ามทุ่งวุ้งป่าพนาลี	เข้าในบุรีลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงให้หยุดจตุรงค์	ตั้งลงตามซ้ายฝ่ายขวา
สองกษัตริย์พากันยาตรา	มายังที่ท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
เห็นสหายรักร่วมชีวัน	กับหลานขวัญมาก็ยินดี
ดั่งได้สมบัติพัสถาน	องค์ท้าวมัฆวานเรืองศรี
เสด็จจากอาสน์แก้วรูจี	มารับสองอสุรีผู้ศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	จูงกรพระสหายขึ้นร่วมอาสน์	อันโอภาสจำรัสพระเวหา
ถ้อยทียินดีปรีดา	อสุราต่างนบนอบกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ตรีเมฆสุริย์วงศ์รังสรรค์
จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมคัล	องค์ท้าวทศกัณฐ์อสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท่านท้าวสัตลุงยักษี
เสด็จเหนืออาสน์แก้วรูจี	จึ่งมีวาจาถามไป
อันข้าศึกซึ่งยกมารอนราญ	ฤทธากล้าหาญเป็นไฉน
โยธีมากน้อยสักเท่าใด	จึงอาจใจดูหมิ่นอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวราพณาสูรยักษา
ฟังพระสหายถามมา	จึ่งบัญชาตอบไปมิทันนาน
อันสงครามครั้งนี้นี่หนักนัก	มนุษย์ฮึกฮักกล้าหาญ
ทรงศรฤทธิไกรดั่งไฟกาล	ยากที่จะต้านทานกร
ทั้งโยธีก็มีฤทธิรุทร	นับด้วยสมุทรไม่หยุดหย่อน
ไอ้พิเภกผู้น้องร่วมอุทร	ก็ตัดรอนไปเข้าด้วยพวกภัย
สารพัดแยบยลกลศึก	ที่ลํ้าลึกของเราก็บอกให้
สุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์ก็บรรลัย	จนใจจึ่งให้ไปเชิญมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวสัตลุงยักษา
ได้ฟังทศกัณฐ์อสุรา	พญามารจึ่งตอบวาที
ฉิฉะมนุษย์กับลิงดง	มาดูหมิ่นสุริย์วงศ์ยักษี
ดีแล้วจะเป็นไรมี	ครั้งนี้จะได้เห็นกัน
ถึงไพรีจะมีฤทธิรอน	ด้วยธนูศิลป์ศรแลพระขรรค์
ไว้นักเราจะหักมัน	หั่นเสียให้สิ้นทั้งทัพชัย
ถึงไอ้พิเภกอสุรา	ก็จะจับมัดมาให้จงได้
พระสหายอย่าปรารมภ์ใจ	ทำไมกับศึกเพียงนี้ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวสิบพักตร์ยักษี
ได้ฟังดั่งทิพวารี	มาโสรจสรงอินทรีย์ขุนมาร
สำรวลสรวลสันต์โสมนัส	เริงร่าตบหัตถ์ฉัดฉาน
ครั้งนี้หมู่ราชภัยพาล	จะแหลกลาญด้วยเดชสหายรัก
แล้วผันพักตร์มาตรัสจำนรรจา	กับตรีเมฆนัดดาสิทธิศักดิ์
เจ้าผู้สุริย์วงศ์พงศ์ยักษ์	จะช่วยลุงคิดหักประการใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ตรีเมฆผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังบรรหารภูวไนย	บังคมไหว้สนองพระวาที
นัดดาก็นับว่าชายชาญ	สุริย์วงศ์พรหมานเรืองศรี
อันการสงครามแต่เพียงนี้	ใช่ที่จะเป็นกระไรมา
ถึงมาตรว่ามันจะมีฤทธิ์	ด้วยกำลังศรสิทธิ์แกล้วกล้า
มิให้เคืองใต้เบื้องบาทา	จะขออาสาไปต่อตี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
ฟังราชนัดดาพาที	ยินดีดั่งได้โสฬส
ลูบหลังแล้วมีประกาศิต	เจ้าผู้ทรงฤทธิ์ดั่งเพลิงกรด
พ่อจงไว้ชื่อให้ลือยศ	ปรากฏไปชั่วกัลปา
ตรัสแล้วจึ่งมีบรรหาร	สั่งเสนามารยักษา
เร่งแต่งเครื่องต้นอันโอชา	พร้อมทั้งสุราเมรัย
มาถวายทั้งสองสุริย์วงศ์	เลี้ยงพวกจตุรงค์น้อยใหญ่
ให้อิ่มหนำพร้อมกันสำราญใจ	แต่ในเวลาบัดเดี๋ยวนี้ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งมโหทรมารยักษี
รับสั่งพระองค์ทรงธรณี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงทิมดาบกรมวัง	จึ่งสั่งนายเวรซ้ายขวา
ให้เขียนหมายโดยราชบัญชา	สั่งวิเสทอสุรานอกใน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	บัดนั้น	นายเวรกรมวังผู้ใหญ่
ได้ฟังจะแจ้งไม่แคลงใจ	ก็หมายไปตามสั่งเสนี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนายวิเสทยักษี
แจ้งหมายจ่ายของเป็นโกลี	เกณฑ์กันตามที่พนักงาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	วิเสทในก็แต่งเครื่องต้น	เทียบทานสับสนอลหม่าน
พร้อมทั้งเมรัยชัยบาน	ของคาวของหวานครบครัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางงานใช้คนขยัน
ยกเครื่องเนื่องแน่นตามกัน	มาถวายกุมภัณฑ์เจ้าลงกา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เพลง

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษา
จึ่งชวนพระสหายร่วมชีวา	กับนัดดาเสวยสุราบาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ชมตลาด

๏	บัดนั้น	นางกำนัลเยาวยอดสงสาร
ล้วนกล้องแกล้งแน่งน้อยนงพาล	ก็เข้าหมอบอยู่งานอสุรี
ลางนางก็รินสุรา	ถวายองค์พญายักษี
บ้างนั่งรำเพยพัชนี	แส้ปรายกรายวีพญามาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ
พระทอง

๏	ฝ่ายนางบำเรอก็ขับครวญ	โหยหวนสำเนียงเสียงหวาน
ทุ้มเอกโอดพันบรรเลงลาน	ดีดสีประสานจังหวะกัน
แล้วย้ายทำนองเป็นทองย้อย	ขลุ่ยพลอยเพราะเพียงเพลงสวรรค์
กระจับปี่สีซอนี่นัน	ประสานเสียงสนั่นจับใจ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ มโหรี
เบ้าหลุด

๏	ฝ่ายนางระบำก็รำร่อน	ทอดกรเยื้องกรายส่ายไหล่
แทรกเปลี่ยนเวียนวงกันไป	คลอเคล้าเข้าใกล้พญามาร
แล้วซัดสองกรอ่อนชด	กลายเป็นพระรถโยนสาร
ร่ายเรียงเคียงคู่ยุพาพาล	ชำเลืองลานแลเหลือบเป็นที
แล้วกรายหัตถ์กระหวัดเบี่ยงบิด	ใส่จริตเมียงม่ายชายหนี
งามละม่อมพร้อมพริ้มทุกนารี	บำเรอเจ้าธานีลงกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เพลง

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางวิเสทซ้ายขวา
เสร็จแต่งเอมโอชโภชนา	ก็หาบหามเข้ามาตามกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ตั้งเรียงเคียงไว้เป็นอันดับ	แกล้มกับสำรับข้าวเหล้ากลั่น
ทั้งควายพล่าโคลาทอดมัน	ช้างหันเกลื่อนกลาดดาษไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลโยธาน้อยใหญ่
ซึ่งมาแต่สองกรุงไกร	นายไพร่ยินดีปรีดา
นั่งพร้อมล้อมกันทำที	ดื่มอาหนีกินแกล้มหัวร่อร่า 
โฉงเฉงร้องเพลงสักวา	รำเต้นเล่นหน้าไม่สมประดี
บางหมู่กินเมาเหลือขนาด	ด่าตีวิวาทกันอึงมี่
บ้างหยอกนางวิเสทอสุรี	เสียดสีไขว่คว้าพัลวัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	เจ้ากรุงจักรวาลเขตขัณฑ์
กับตรีเมฆขุนมารชาญฉกรรจ์	เกษมสันต์เสวยโภชนา
พลางดูนางรำระบำใน	ฤทัยแสนโสมนัสสา
เพลิดเพลินจำเริญวิญญาณ์	เสน่หารุมรึงตรึงใจ
กำหนัดในรูปรสเสียง	พ่างเพียงไม่กลั้นฤดีได้
งวยงงหลงเคลิ้มสติไป	ทั้งสองท่านไทอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
เสร็จเสวยโภชนาสาลี	จึ่งมีวาจาอันสุนทร
ครั้งนี้ตัวข้าจะสิ้นทุกข์	อยู่เย็นเป็นสุขสโมสร
ทั่วทั้งลงกาพระนคร	ด้วยฤทธิรอนสหายรัก
กับพระนัดดาผู้ชัยชาญ	จะเลื่องชื่อลือหาญทั้งไตรจักร
แต่ออกนามก็จะคร้ามกลัวนัก	ควรเป็นหลักโลกโลกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวสัตลุงยักษา
ยิ้มพลางทางมีบัญชา	ว่าแก่ตรีเมฆอสุรี
พรุ่งนี้เราจะยกออกราญรอน	ต่อกรมนุษย์ทั้งสองศรี
ตัวเจ้าผู้เรืองฤทธี	จงกรีธาประทับหลังไป
อย่าให้อริราชไภยัน	มันตีตลบเข้ามาได้
ว่าแล้วสองกษัตริย์คลาไคล	ไปยังทัพชัยอสุรา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีบรรหาร	สั่งเสนามารยักษา
จงเตรียมจตุรงคโยธา	โดยพยุห์ยกมาให้พร้อมกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ทั้งสองเสนีคนขยัน
รับสั่งพระยากุมภัณฑ์	ถวายบังคมคัลแล้วรีบจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ฝ่ายข้างจักรวาลก็ตรวจพล	ฤทธิรณแกล้วหาญชาญสมร
ตั้งกระบวนจตุรงค์พลากร	กุญชรรัถาพาชี
ล้วนเหล่าลำพองคะนองศึก	ห้าวฮึกดั่งพญาราชสีห์
แต่ละตนรนร่านราวี	ถือกระบี่ตรีทวนคทาวุธ
บ้างถือหอกดาบธนูปืน	เพียบพื้นธรณีนับสมุทร
พวกมัชชวารีฤทธิรุทร	ล้วนเหล่าพลยุทธ์ชายฉกรรจ์
เป็นทัพหลังรั้งท้ายทวยหาญ	หมู่มารเหี้ยมแหงแข็งขัน
กรกุมอาวุธครบครัน	คอยสองกุมภัณฑ์ยาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สัตลุงตรีเมฆยักษา
ครั้นรุ่งแสงสีสุริยา	เสด็จมาโสรจสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	สองกษัตริย์ชำระสระสนาน	สุคนธ์ธารเกสรขจรกลิ่น
สนับเพลาเครือวงเป็นหงส์บิน	เชิงงอนโกมินต่างกัน
ภูษาต่างสีม่วงตอง	ฉลุทองช่องกระจกกระหนกคั่น
ฉลององค์เกราะแก้วสังวาลวัลย์	รัดอกกุดั่นอลงกรณ์
ตาบทิศประดับมุกดาหาร	ทับทรวงดวงประพาฬประภัสสร
พาหุรัดนพรัตน์อรชร	ทองกรรูปวาสุกรีกราย
ทรงมหาธำมรงค์เรือนครุฑ	มงกุฎแก้วสุรกานต์ฉานฉาย
กรรเจียกจรกุณฑลทับทิมพราย	งามคล้ายเวสสุวัณทั้งสององค์
ต่างขัดคทาแล้วจับศร	กรายกรย่างเยื้องดำเนินหงส์
พร้อมหมู่ทวยหาญจตุรงค์	เสด็จมาทรงรถสุรกานต์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	รถเอยรถทรง	กำกงแล้วด้วยมุกดาหาร
เรือนแปรกแอกล้วนแก้วประพาฬ	ธงฉานปักชูเฉลิมงอน
เทียมด้วยราชสีห์สี่พัน	โลทันมือถือธนูศร
แผดเสียงสำทับขับจร	พาเผ่นอัมพรดั่งลมพัด
ฝ่ายองค์ตรีเมฆอสุรา	ทรงมหาหัสดินยืนหยัด
ร้ายกาจอาจศึกสันทัด	เท้าฉัดกวัดแกว่งลำพอง
งวงคว้างาเสยส่ายมัน	โกญจนาทสนั่นกึกก้อง
ผูกเครื่องกุดั่นดาวทอง	ข่ายกรองปกหน้าสง่างาม
ประดับด้วยเครื่องสูงทั้งสองทัพ	ธงชัยสำหรับออกสนาม
เสียงกลองก้องพงดงระนาม	ทัพหลังยกตามกันรีบไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงซึ่งที่รณยุทธ์	ให้หยุดโยธาทัพใหญ่
ตั้งเป็นสองกองลงไว้	คอยจะชิงชัยด้วยไพรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระหริรักษ์เรืองศรี
ครั้นพลบคํ่าสิ้นแสงพระรวี	ก็เข้าที่เหนือแท่นอลงการ์
พระพายชายพัดอ่อนอ่อน	พากลิ่นเกสรบุปผา
หอมรื่นชื่นชวยรวยมา	ซาบซ่านนาสาตลบไป
เรไรเรื่อยร้องก้องดง	จักจั่นแซ่ส่งเสียงใส
ฟังเพราะเสนาะจับใจ	ดั่งนางในประสานดนตรี
ให้วิเวกบรรเทาพระทัยทุกข์	ภูวไนยเป็นสุขเกษมศรี
น้ำฟ้าเย็นซาบอินทรีย์	พระจักรีสนิทนิทรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ ตระ

๏	จนพระสุริยาเรืองรอง	แสงทองสว่างเวหา
ก็สระสรงทรงเครื่องอลงการ์	เสด็จออกยังหน้าพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	พร้อมอัษฎาทศมงกุฎ	วายุบุตรสุครีพทหารใหญ่
หมอบเฝ้าเดียรดาษกลาดไป	ดั่งดาวล้อมแขไขในอัมพร
พอได้ยินสำเนียงโห่ร้อง	สะเทือนก้องมรกตสิงขร
จึ่งมีบัญชาอันสุนทร	ดูก่อนพิเภกอสุรา
ทัพใครยกมาในวันนี้	เสียงพลโห่มี่ทุกทิศา
จะเป็นทศกัณฐ์เจ้าลงกา	หรืออสุราตนใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังบรรหารภูวไนย	ก็จับยามไปทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	รู้แจ้งไม่แคลงในวิญญาณ์	อสุราประณตบทศรี
ทูลว่าทัพยกมาวันนี้	ใช่องค์อสุรีทศกัณฐ์
คือท้าวสัตลุงขุนมาร	อยู่ยังจักรวาลเขตขัณฑ์
เป็นสหายรักร่วมชีวัน	ขององค์กุมภัณฑ์เจ้าลงกา
กับลูกตรีเศียรอสุรี	มีนามตรีเมฆยักษา
อยู่มัชชวารีพารา	เป็นราชนัดดาพญามาร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรกฤษณ์ลือฤทธิ์ทุกทิศาน
ได้ฟังพิเภกโหราจารย์	จึ่งบรรหารสั่งลูกพระสุริยัน
จงเตรียมโยธาพลากร	วานรฤทธิแรงแขงขัน
เราจะไปสังหารกุมภัณฑ์	ที่มันเป็นเสี้ยนธาตรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพกระบี่ศรี
ก้มเกล้ารับสั่งพระจักรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ปฐม
ยานี

๏	เกณฑ์หมู่กระบินทร์วานรินราช	เลือกล้วนองอาจแกล้วกล้า
แต่ละตนพื้นพงศ์เทวา	เดชาดั่งดวงพระอาทิตย์
กำบังกายหายตัวก็ได้สิ้น	เดินนํ้าดำดินไปดั่งจิต
บางหมู่อาจแผลงสำแดงฤทธิ์	ยื่นกรช้อนปลิดเอาเดือนดาว
บางหมู่สามารถจะเที่ยวจร	ไปโดยอัมพรหนหาว
ข้ามทวีปชมพูอันกว้างยาว	ก้าวไปพระเมรุบรรพต
พื้นพวกโดยเสด็จมาปราบยุค	ทุกตนคงทนทรหด
หักศึกไม่รอท้อทด	กลั้นอดห้าวหาญในการยุทธ์
ล้วนถือเครื่องสรรพสาตรา	เงื้อง่ากวัดแกว่งอุตลุด
อึงมี่เพียงปัถพีทรุด	คอยพระจักรภุชเสด็จจร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์ชาญสมร
กับองค์อนุชาฤทธิรอน	กรายกรมาที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ให้ไขท่อแก้วปทุมทอง	วารีเป็นละอองฝอยฝน
ลูบไล้เครื่องทิพย์เสาวคนธ์	ปรุงปนนพมาศชมพูนุท
ทรงสอดสนับเพลาเชิงงอน	ปักเป็นมังกรเล่นสมุทร
ภูษาต่างสีเครือครุฑ	ชายไหวห่วงยุดกับชายแครง
สอดใส่ฉลององค์ทรงประพาส	เครือมาศฉลุลายแย่ง
ทับทรวงประดับเพชรแดง	ตาบทิศลายแทงสังวาลวัลย์
ทองกรเป็นรูปมังกรพด	พาหุรัดมรกตทับทิมคั่น
ธำมรงค์เพชรเหลืองเรือนสุบรรณ	มงกุฎแก้วกุดั่นกรรเจียกจร
ห้อยพวงมาลัยดอกไม้ทัด	พระหัตถ์ทรงจับพระแสงศร
งามดั่งสุริยันกับจันทร	กรายกรมาขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยรถเวไชยันต์	กงกำกุดั่นอลงกต
แปรกแอกอ่อนงอนชด	ชั้นลดบัลลังก์กระจังรัตน์
บุษบกล้วนแล้วด้วยแก้วลาย	รายรูปเทพนมประนมหัตถ์
ทั้งหกฟ้าราศีไม่มีทัด	ควรองค์จักรพรรดิทรงจร
เทียมด้วยพาชีเทพบุตร	ฤทธิรุทรยิ่งพญาไกรสร
พระอนุชานั่งหน้าประนมกร	มาตุลีขับจรดั่งลมพาน
อภิรุมชุมสายรายรัด	มยุรฉัตรบังแสงพระสุริย์ฉาน
แตรงอนแตรฝรั่งบรรเลงลาน	ฆ้องขานกลองชนะอึงอล
ไชยามพวานโบกธงชัย	พลไกรโห่ฮึกกุลาหล
สุริยันแจ่มแจ้งโพยมบน	เร่งรถรีบร้นกันมา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ รุกร้น

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวสัตลุงยักษา
ยืนรถอยู่กลางมรรคา	อสุราเหลือบแลแปรไป
เห็นมนุษย์ยกพวกพลากร	โยธาวานรไม่นับได้
จึ่งสั่งเสนาผู้ร่วมใจ	ให้เร่งพลไกรเข้าโจมตี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วิรุญกาสูรยักษี
รับสั่งพญาอสุรี	ก็ขับโยธีเข้าราญรอน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกพลมารชาญสมร
ต่างแผลงฤทธิไกรดั่งไฟฟอน	เข้าตีทัพวานรวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างจุดมณฑกนกสับ	ปล่อยทั้งปืนตับน้อยใหญ่
ควันตลบกลบแสงอโณทัย	โห่สนั่นหวั่นไหวเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกวานรทัพหน้า
แยกพลออกรับเป็นปีกกา	แล้วตีประดากระหนาบกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พลมารตายยับนับสมุทร	ด้วยกำลังฤทธิรุทรแข็งขัน
วานรไล่พิฆาตฟาดฟัน	กุมภัณฑ์แตกตายไม่สมประดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพญาตรีเมฆยักษี
ยืนช้างอยู่กลางโยธี	เห็นทัพธานีจักรวาล
แตกพ่ายตายยับซับซ้อน	วานรไล่มาจนหน้าฉาน
กริ้วโกรธพิโรธดั่งเพลิงกาล	ขุนมารประกาศด้วยวาจา
เหวยวิรุญราชกุมภัณฑ์	ขับกันเข้ารับที่กล้า
หุ้มเอาวานรที่ไล่มา	ฆ่าเสียให้สิ้นทั้งทัพชัย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งวิรุญราชทหารใหญ่
รับสั่งแล้ววิ่งวางไป	ต้อนพวกพลไกรเข้าโจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษี
ต่างตนสำแดงฤทธี	โถมเข้าราวีวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างฟันแทงแย้งยิงปืนยา	นกสับคาบศิลาธนูศร
พุ่งซัดแหลนหลาวโตมร	ตะลุมบอนรบรุกบุกบัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลกระบี่แข็งขัน
วิ่งผลุนหมุนเข้าประจัญ	ตีกันกับทัพอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พลลิงไล่ชิงอาวุธ	สัประยุทธ์เคี่ยวเข็ญเข่นฆ่า
หมู่มารตายแตกเป็นโกลา	ไม่อาจรอหน้าวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวสัตลุงชาญสมร
กับพญาตรีเมฆฤทธิรอน	เห็นหมู่นิกรกุมภัณฑ์
บ้างแตกบ้างตายไม่สมประดี	อสุรีกริ้วโกรธตัวสั่น
ขับรถคชสารออกพร้อมกัน	เข้าไล่โรมรันกระบี่ไพร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สัตลุงพุ่งด้วยโตมร	วานรตายยับไม่นับได้
ตรีเมฆไสพญาคชไกร	ถีบแทงวุ่นไปเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	สุครีพหนุมานทหารกล้า
เห็นสองยักษ์ไล่หักเข้ามา	เข่นฆ่าวานรแหลกลาญ
สองนายกริ้วโกรธดั่งเพลิงกัลป์	มือคันเขม้นจะสังหาร
กวัดแกว่งอาวุธดั่งไฟกาล	โลดโผนโจนทะยานเข้าราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สุครีพปีนงากุญชร	กรแกว่งพระขรรค์ชัยศรี
หนุมานขึ้นรถอสุรี	แทงต้องสารถีบรรลัยลาญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวสัตลุงใจหาญ
กับพญาตรีเมฆชัยชาญ	ขุนมารรับสองวานร
สัตลุงตีต้องวายุบุตร	ด้วยกำลังฤทธิรุทรชาญสมร
ตรีเมฆตีลูกพระทินกร	ด้วยคันศรทรงอันศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุครีพหนุมานทหารกล้า
รับกรรอนราญอสุรา	กลับกลอกไปมาว่องไว
หนุมานโถมถีบรถทรง	ยับลงไม่ทานกำลังได้
สุครีพหักคอคชไกร	ขาดใจล้มลงพร้อมกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	สัตลุงตรีเมฆแข็งขัน
เสียเชิงเสียทีโรมรัน	กุมภัณฑ์ตกรถคชชา
พิโรธโกรธกริ้วกระทืบบาท	ต่างจับศรสาตร์เงื้อง่า
น้าวหน่วงด้วยกำลังศักดา	อสุราผาดแผลงไปด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ต้องหมู่โยธาวานร	ตายยับซับซ้อนอกนิษฐ์
วิ่งแยกแตกหนีไปทั่วทิศ	หมู่มารไล่ติดตามตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระรามทรงสวัสดิ์รัศมี
กับพระอนุชาร่วมชีวี	เห็นศรสองยักษีแผลงมา
ต้องหมู่โยธาพานรินทร์	ตายดิ้นเกลื่อนกลาดดาษป่า
สองพระองค์ผู้ทรงศักดา	จับศรเงื้อง่าแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ต้องหมู่จตุรงค์ทั้งสองทัพ	ล้มตายย่อยยับไม่นับได้
ศรทรงพระตรีภูวไนย	ไปต้องสัตลุงอสุรี
อันศรพระลักษมณ์สุริย์วงศ์	ต้ององค์ตรีเมฆยักษี
ล้มลงกับพื้นปัถพี	ด้วยฤทธีสองกษัตรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	สัตลุงตรีเมฆยักษา
ต้องศรเจ็บชํ้าทั้งกายา	ดั่งว่าจะม้วยชีวัน
สองยักษ์ยอกรขึ้นเหนือเกศ	ไหว้คุณพรหเมศรังสรรค์
ดำรงกายแข็งใจขบฟัน	กุมภัณฑ์ร่ายเวทอันฤทธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	ครั้นถ้วนเจ็ดคาบก็เป่าลง	ลูบไล้ทั่วองค์ยักษี
ศรนั้นก็หยุดจากอินทรีย์	อสุรีกริ้วโกรธโกรธา
ตาแดงดั่งแสงไฟพราย	ชักศรพาดสายเงื้อง่า
หมายมุ่งทั้งสองกษัตรา	ยักษาก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ศรท้าวสัตลุงฤทธิรงค์	เป็นอาวุธตกลงไม่นับได้
ศรตรีเมฆมารชาญชัย	บังเกิดเป็นไฟบรรลัยกัลป์
ไหม้ล้อมโยธาวานร	ร้อนแรงยิ่งแสงสุริย์ฉัน
บังหวนเปลวกลุ้มประชุมควัน	ด้วยฤทธิ์กุมภัณฑ์ศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สองกษัตริย์สุริย์วงศ์นาถา
เห็นสองยักษ์ผาดแผลงศรมา	เป็นเพลิงแรงแสงกล้าอาวุธ
เกลื่อนกลาดในกลางโยธี	กระบี่วิ่งวุ่นอุตลุด
พระลักษมณ์กับองค์พระจักรภุช	จับศรฤทธิรุทรพร้อมกัน
พาดสายหมายมุ่งจะสังหาร	สองมารให้ม้วยอาสัญ
งามดั่งสุริยากับพระจันทร์	ทรงธรรม์แผลงไปด้วยศักดา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	ศรศักดิ์พระลักษมณ์ฤทธิรณ	บันดาลเป็นฝนแสนห่า
ตกลงดับไฟที่ไหม้มา	แล้วต้องโยธาพลมาร
ตายสิ้นทั้งสองทัพยักษ์	ด้วยกำลังสิทธิศักดิ์แกล้วหาญ
พรหมาสตร์สมเด็จพระอวตาร	มล้างอาวุธมารละเอียดไป
บรรดาวานรที่มรณา	กลับรอดชีวาขึ้นมาได้
แล้วต้องท้าวสัตลุงบรรลัย	ด้วยฤทธิไกรพระจักรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ โอด

๏	เมื่อนั้น	พญาตรีเมฆยักษี
เห็นท้าวสัตลุงอสุรี	สุดสิ้นชีวีวายปราณ
ทั้งหมู่ม้ารถคชชา	แสนสุรเสนาทวยหาญ
ผู้เดียวสุดที่จะต้านทาน	ขุนมารหวาดหวั่นพรั่นใจ
ให้อาลัยเสียดายชีวิต	จะอยู่ต่อฤทธิ์เห็นไม่ได้
จำเป็นตัวกูจะหนีไป	ให้พ้นภัยมนุษย์อันศักดา
คิดแล้วยอกรขึ้นเหนือเกศ	ไหว้คุณพรหเมศนาถา
สำรวมจิตอ่านเวทวิทยา	อสุรากำบังอินทรีย์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ ตระ

๏	ครั้นถ้วนเจ็ดคาบก็เงาหาย	แลไม่เห็นกายยักษี
ก็ชำแรกแทรกพื้นปัถพี	หนีไปยังใต้บาดาล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงซึ่งนาคพิภพ	อันเลิศลบกว้างใหญ่ไพศาล
เข้ายังพระโรงรัตน์ชัชวาล	เห็นองค์พญากาลนาคา
นั่งลงแล้วกล่าวสุนทร	ดูก่อนท่านผู้ฤทธิ์กล้า
ตัวเราหนีศรพระรามา	หวังว่าจะให้รอดชีวี
จะขออาศัยอยู่ด้วย	จงช่วยชีวิตยักษี
ท่านได้เมตตาปรานี	คุณนั้นพ้นที่จะคณนา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญานาคผู้มียศถา
ฟังความออกนามพระจักรา	ให้สยองโลมาทุกเส้นไป
จึ่งว่าดูก่อนขุนมาร	ตัวท่านไม่แจ้งหรือไฉน
อันซึ่งพระรามฤทธิไกร	ภูวไนยคือองค์พระทรงครุฑ
เทเวศเชิญให้อวตาร	จากสถานวารีกระษีร์สมุทร
ทรงศรสามเล่มเป็นอาวุธ	จะปราบทุจริตในโลกา
เหตุใดจึ่งไปต่อฤทธิ์	ด้วยพระจักรกฤษณ์นาถา
ผู้ทรงสุรภาพเดชา	เป็นมหาจรรโลงธาตรี
อันซึ่งตัวท่านจะหนีศร	ลงมาเร้นซ่อนอยู่ที่นี่
จะพากันม้วยชีวี	อสุรีจงไปอย่าได้ช้า ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ตรีเมฆสิทธิศักดิ์ยักษา
ได้ฟังพญากาลนาคา	อุราร้อนรุมดั่งสุมไฟ
แสนทุกข์แสนเทวษยิ่งนัก	ขุนยักษ์ทอดถอนใจใหญ่
แล้ววอนว่าตัวข้าหนีภัย	ตั้งใจลงมาในครั้งนี้
หวังจะให้พ้นความตาย	ฝากกายอยู่ด้วยที่นี่
เมื่อมิเอาไว้ในธานี	ข้านี้จะขออำลา
ที่ใดเห็นพอจะเร้นซ่อน	พ้นศรพระรามมาตามฆ่า
ท่านจงบอกด้วยช่วยเมตตา	เหมือนว่าให้ชีพชีวี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญากาลนาคเรืองศรี
ได้ฟังวาจาอสุรี	พาทีรำพันอ้อนวอน
ในจิตให้คิดกรุณา	จึ่งว่าตัวท่านจะหนีศร
ขององค์สมเด็จพระสี่กร	จงนิมิตเข้าซ่อนในเมล็ดทราย
ท้องสมุทรเนินเขาจักรวาล	ที่หาดแก้วสุรกานต์ฉานฉาย
เห็นจะพ้นพรหมาสตร์พระนารายณ์	รอดจากความตายในครั้งนี้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ตรีเมฆสิทธิศักดิ์ยักษี
ได้ฟังพญากาลนาคี	มีความยินดีปรีดา
จึ่งว่าซึ่งบอกก็ขอบคุณ	จะเป็นบุญสนองไปภายหน้า
ตัวข้าจะขออำลา	ว่าแล้วอสุราก็รีบไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงก็แหวกชลธาร	แทบเนินจักรวาลเขาใหญ่
ลงยังพ่างพื้นสมุทรไท	สะกดใจร่ายเวทอันฤทธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เดชะอาคมอันศักดา	บันดาลกายายักษี
เล็กเข้าเท่าละอองธุลี	อสุรีเข้าอยู่ในเมล็ดทราย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ คุกพาทย์
 

๖๔
๖๔