๏	 เมื่อนั้น	พระจักรรัตน์แก้วรังสรรค์
ครั้นเสร็จสังหารกุมภัณฑ์	ทรงธรรม์ชมทิพย์มาลัย
แล้วให้เลิกพวกพลากร	วานรโห่สนั่นหวั่นไหว
ออกจากสมรภูมิชัย	ไปยังสุวรรณพลับพลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายสารัณทูตยักษา
เห็นมังกรกัณฐ์อสุรา	มรณาด้วยมือปัจจามิตร
ตกใจตะลึงไม่มีขวัญ	ตัวสั่นปิ้มเหยียบแผ่นดินผิด
ดั่งพระกาลจะมาผลาญชีวิต	กลัวฤทธิ์ก็รีบเข้าธานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงน้อมเกล้าบังคมทูล	ท้าวราพณาสูรยักษี
ว่าพระนัดดาไปราวี	บัดนี้สุดสิ้นชีวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
แจ้งข่าวเร่าร้อนดั่งเพลิงกัลป์	กุมภัณฑ์สลดระทดใจ
โอ้อนิจจาหลานรัก	ศรศักดิ์ไม่มีใครเปรียบได้
เสียแรงเรืองฤทธิไกร	เกิดในสุริย์วงศ์พรหมาน
รอบรู้เวทมนต์อันประสิทธิ์	ทศทิศเลื่องชื่อลือหาญ
หรือมาแพ้มนุษย์สาธารณ์	กับพวกเดียรัจฉานทรลักษณ์
อายหมู่เทวานาคี	คนธรรพ์ฤๅษีในไตรจักร
ฝ่ายอินทรชิตลูกรัก	ขุนยักษ์ยังไม่กลับมา
รํ่าพลางสะท้อนถอนใจ	ภูวไนยเศร้าโทมนัสสา
ชลเนตรคลอคลองนัยนา	ดั่งว่าจะสิ้นสมประดี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ โอด

๏	คลายโศกจึ่งสั่งวิรุญมุข	เจ้าผู้ร่วมทุกข์เฉลิมศรี
จงยกพหลโยธี	ไปตั้งรับไพรีมั่นไว้
อย่าให้มนุษย์วานร	หักหาญราญรอนเข้ามาได้
คอยท่าอินทรชิตฤทธิไกร	เสร็จชุบศรชัยจะกลับมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกวิรุญจำบังยักษา
ก้มเกล้ารับสั่งพระอัยกา	ถวายบังคมลาแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีพจนารถ	สั่งมหาอำมาตย์ผู้ใหญ่
จงจัดทัพสรรพด้วยอาชาไนย	ให้ได้แสนหมื่นห้าพ้น ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	มหิตันเสนาตัวขยัน
รับสั่งหลานท้าวทศกัณฐ์	ถวายบังคมคัลแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	จึ่งเกณฑ์กระบวนม้ารบ	เลือกล้วนสินธพตัวกล้า
กองหนึ่งสีดำดั่งกา	ขุนม้าถือปืนรางแดง
กองหนึ่งขาวผ่องผิวสังข์	ลำพองกำลังเข้มแข็ง
ผู้ขี่ม้าถือทวนแทง	กวัดแกว่งบนหลังสินธพ
กองหนึ่งพื้นผ่านอมฤก	ห้าวฮึกหกหมุนดีดขบ
ทหารขี่ถือหอกสำหรับรบ	แล่นตลบแลลิบไม่เห็นกาย
กองหนึ่งพื้นพวกผ่านดำ	ย่างยํ่าทีน้อยเฉิดฉาย
พลขี่มือถือทองปราย	ไพร่นายเตรียมท่าอสุรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายวิรุญมุขยักษี
ครั้นรุ่งสางสว่างราตรี	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	จึ่งไขท่อแก้วโกมิน	วารินโปรยปรายดั่งสายฝน
กลิ่นตลบอบอาบเสาวคนธ์	หอมฟุ้งปรุงปนสุพรรณพราย
สอดทรงสนับเพลาชวลิต	ภูษิตช่อเชิงสุวรรณฉาย
ชายไหวชายแครงจำหลักลาย	เป็นนาคกลายลอยเล่นชลาลัย
ฉลององค์ลงยันต์ย้อมยา	จะบังกายหายมาก็ย่อมได้
ทับทรวงเพชรแดงดั่งแสงไฟ	ตาบทิศอำไพสังวาล
ทองกรพาหุรัดธำมรงค์	มงกุฎทรงจอนแก้วมุกดาหาร
พระหัตถ์จับหอกสุรกานต์	ทะยานมาเผ่นขึ้นอัสดร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิดฉิ่ง
โทน

๏	ม้าเอยม้าศึก	เหี้ยมฮึกห้าวหาญชาญสมร
หน้าดำตัวขาวอรชร	อลงกรณ์ด้วยเครื่องเนาวรัตน์
ยกคอย่อท้ายย้ายย่าง	วิ่งวางโลดโผนดีดกัด
ขับคล่องว่องไวดั่งลมพัด	เท้าทัดเทียมม้าพระสุริยน
พวกพลห้าวหาญชำนาญศึก	ขับมาคึกคึกกุลาหล
หมู่แซงสองข้างอึงอล	ผงคลีตลบบนเมฆา
เสียงเท้าดั่งหนึ่งเสียงคลื่น	ครั่นครื้นเลื่อนลั่นสนั่นป่า
พลมารหาญโห่โกลา	ขับพวกอาชารีบไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราวนอก

๏	ครั้นถึงให้หยุดพาชี	ตั้งเป็นอินทรีย์พยุหใหญ่
มั่นอยู่ที่ริมชายไพร	ตั้งใจคอยทัพอินทรชิต ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	องค์พระหริรักษ์จักรกฤษณ์
ไสยาสน์เหนืออาสน์ชวลิต	คิดถึงอัคเรศวิไลวรรณ
แต่ปฐมยามราตรี	ภูมีวิโยคโศกศัลย์
จนดาวเดือนเลื่อนลับสัตภัณฑ์	สุริยันอรุณเรืองรอง
เสนาะเสียงไก่แก้วโกกิล	ตื่นตาโบยบินประกาศก้อง
หมู่แมลงผึ้งภุมรินทอง	ร่อนร้องเชยรสสุมาลี
คลึงเคล้าเสาวคนธ์เกสร	เวียนวันวู่ว่อนอึงมี่
เรไรรี่เรื่อยดั่งดนตรี	เสียงชะนีโหยไห้ไปมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ร่าย

๏	จึ่งเข้าที่สระสรงทรงเครื่อง	อร่ามเรืองดั่งเทพเลขา
แล้วเสด็จลีลาศยาตรา	ออกหน้าสุวรรณพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	พร้อมด้วยท้าวพญาวานร	ประนมกรหมอบเฝ้าอยู่ไสว
จึ่งบัญชาถามพิเภกไป	เหตุใดอินทรชิตอสุรี
ไม่ยกแสนสุรเสนา	จัตุรงค์โยธายักษี
ออกมาชิงชัยหลายราตรี	เรานี้สงสัยในวิญญาณ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังพระราชโองการ	ขุนมารน้อมเศียรประนมกร
พิเคราะห์ดูแล้วบังคมทูล	นเรนทร์สูรภุชพงศ์ทรงศร
อันอินทรชิตฤทธิรอน	ไปซ่อนทำกิจพิธี
จะเอาพิษพญานาคราช	ชุบศรนาคบาศยักษี
อยู่เขาอากาศคีรี	ที่ในโพรงไม้โรทัน
บัดนี้นาคีที่มีพิษ	เกรงฤทธิ์อสูรโมหันธ์
ขึ้นมาคายพิษให้พร้อมกัน	ในศรกุมภัณฑ์ทุกเวลา
แม้นครบกำหนดเจ็ดราตรี	จะเรืองฤทธีแกล้วกล้า
ปราบได้ทั้งไตรโลกา	จึ่งจะยกออกมาราญรอน
บัดนี้พึ่งทำได้สามวัน	การนั้นยังไม่สำเร็จก่อน
จึ่งให้มาขัดทัพรับกร	กว่าจะเสร็จชุบศรขุนมาร ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรกฤษณ์ลือฤทธิ์ทุกทิศาล
ได้ฟังพิเภกโหราจารย์	จึ่งมีบรรหารตรัสไป
ซึ่งอินทรชิตทำพิธี	ยังอากาศคีรีเขาใหญ่
เราจะคิดอ่านประการใด	จึ่งจะมล้างเสียได้ดั่งจินดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษา
ก้มเกล้าสนองพระบัญชา	ซึ่งจะล้างวิทยาอสุรี
โดยในลัทธิตำรับ	จำเพาะบังคับให้เป็นหมี
เข้ากัดไม้ซึ่งทำพิธี	หักลงกับที่เมื่อใด
อันอินทรชิตขุนมาร	จะไม่อ่านพระเวทไปได้
ก็จะเสียการกิจพิธีไป	ประสาทไว้สำหรับแก้กัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งชามพูวราชแข็งขัน
ได้ฟังพิเภกกุมภัณฑ์	น้อมเกล้าอภิวันท์แล้วทูลไป
ตัวข้าจะขออาสา	มล้างพิธีอสุราเสียให้ได้
ด้วยกำลังฤทธิ์อันว่องไว	มิให้เคืองใต้บทมาลย์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระตรีภพลบจบสกลทิศาล
ฟังชามพูวราชผู้ปรีชาญ	จึ่งมีบรรหารอันสุนทร
ซึ่งท่านจะไปล้างวิทยา	ที่อสุราชุบศร
แม้นมันจะออกมาต่อกร	ให้พ่ายแพ้วานรผู้ฤทธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งชามพูวราชกระบี่ศรี
ก้มเกล้ารับพรพระจักรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ขุนกระบี่ผาดแผลงสำแดงฤทธิ์	เสียงสนั่นครรชิตทุกทิศา
ถีบทะยานผ่านขึ้นเมฆา	ตรงไปอากาศคีรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เลื่อนลอยอยู่บนอัมพร	เห็นพลนิกรยักษี
ตั้งกองจุกช่องพนาลี	ขุนกระบี่ค่อยลอบลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	ครั้นถึงซึ่งยอดบรรพต	เลี้ยวลดแอบพุ่มพฤกษาใหญ่
เห็นลับตาพลสกลไกร	สำรวมใจร่ายเวทวิทยา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	กายนั้นก็กลับเป็นหมี	อินทรีย์โตดำแกล้วกล้า
ผาดโผนโจนทะยานผ่านมา	เขากัดพฤกษาโรทัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	หักลงดั่งขวานเพชรฟาด	พสุธาอากาศเลื่อนลั่น
มืดคลุ้มชอุ่มเป็นควัน	เสียงสนั่นดั่งหนึ่งลมกาล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายฝูงนาคาใจหาญ
ครั้นเห็นไม้ล้มแหลกลาญ	ตกใจอลหม่านไม่สมประดี
คิดว่าเสียงปีกพญาครุฑ	ต่างกลัวฤทธิรุทรก็เลื้อยหนี
ชำแรกแทรกพื้นคีรี	ไปยังที่อยู่นาคา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ชามพูวราชฤทธิไกรใจกล้า
ทำอำนาจผาดร้องเป็นโกลา	วิ่งผ่านมาหน้ากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิแรงแข็งขัน
เห็นสัตว์ร้ายทำลายพิธีกรรม์	แล้วมันวิ่งโผนโจนไป
กริ้วโกรธพิโรธกระทืบบาท	พสุธากัมปนาทหวาดไหว
พระกรกวัดแกว่งศรชัย	ตามไล่สังหารราญรอน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ชามพูวราชชาญสมร
ครั้นเห็นลูกท้าวยี่สิบกร	แกว่งศรไล่ติดตามมา
จึ่งแกล้งวิ่งหนีเลี้ยวล่อ	ทำทีหลอกล้อยักษา
กลับเป็นวานรอันศักดา	ตบมือชี้หน้าแล้วเหาะไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงพลับพลาอลงกรณ์	วานรผู้มีอัชฌาสัย
น้อมเศียรกราบทูลพระภูวไนย	ตามซึ่งได้มล้างพิธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี
ฟังชามพูวราชก็ยินดี	ดั่งวารีทิพย์ชโลมทา
จึ่งตรัสสรรเสริญพานร	ท่านผู้ฤทธิรอนแกล้วกล้า
มิเสียทีรองบาทพระอิศรา	ใต้ฟ้าไม่มีใครเทียมทัน
ว่าแล้วก็เสด็จจากอาสน์	อันโอภาสพรรณรายฉายฉัน
กรายกรย่างเยื้องจรจรัล	เข้าสุวรรณพลับพลารูจี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
รู้ว่าอริราชไพรี	มามล้างพิธีแล้วหนีไป
จะตามเข่นฆ่าก็ไม่ทัน	กุมภัณฑ์กริ้วโกรธดั่งเพลิงไหม้
ยิ่งคิดยิ่งแค้นแน่นใจ	ก็กลับมาทัพชัยอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งมีพระราชบรรหาร	สั่งเสนามารยักษา
เอ็งจงไปทูลพระบิดา	ว่ากูเสียกิจพิธี
ไม่คืนกลับเข้าพระนคร	จะยกนิกรยักษี
ตรงไปรณรงค์ด้วยไพรี	ยังที่สมรภูมิชัย
ตรัสแล้วทรงเครื่องพิชัยยุทธ์	สำแดงฤทธิรุทรแผ่นดินไหว
พร้อมด้วยพหลพลไกร	เสด็จไปขึ้นรถสุรกานต์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	รถเอยรถศึก	พันลึกด้วยดวงมุกดาหาร
บุษบกบัลลังก์รัตน์ชัชวาล	งามแม้นวิมานในโสฬส
เทียมด้วยราชสีห์สองพัน	โลทันขับขึ้นถึงลมกรด
ล่วงเข้าสัตภัณฑ์บรรพต	ชิงแซงแข่งรถพระสุริยน
เครื่องสูงระยับจับแสงแก้ว	พุ่งพลามวามแววเวหน
พลมารขานโห่อึงอล	ดั่งจะปลอมปล้นฟ้าเมืองแมน
ฆ้องกลองแตรสังข์ประดังเสียง	ประโคมเคียงคู่แห่แปดแสน
สะเทือนเลื่อนลั่นถึงดินแดน	ไล่แล่นขับข้ามสมุทรมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราวนอก

๏	ครั้นถึงสมรภูมิชัย	ให้หยุดพลไกรซ้ายขวา
ตั้งเป็นกระบวนครุฑา	คอยท่าอริราชไพรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายวิรุญมุขยักษี
เห็นอินทรชิตมาก็ยินดี	อสุรีเร่งรีบเสด็จจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรอภิวาทน์	แทบบาทอินทรชิตชาญสมร
ทูลว่าพระองค์ทรงฤทธิรอน	ไปชุบศรยังยอดบรรพตา
พระอัยกาให้ลุงมังกรกัณฐ์	ยกพวกพลขันธ์แกล้วกล้า
มาขัดทัพรับพวกพาลา	คอยท่าเสด็จบทมาลย์
ได้ต่อกรรอนราญกับมนุษย์	สิ้นสุดชีวังสังขาร
บัดนี้มีราชโองการ	ให้หลานออกมาตั้งรับ
ซึ่งพระองค์ไปทำพิธี	ได้สามราตรีเสด็จกลับ
มาเป็นกระบวนกองทัพ	ผิดกับกำหนดที่สัญญา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
แจ้งว่ามนุษย์อหังการ์	ฆ่ามังกรกัณฐ์บรรลัย
ความโกรธความแค้นนั้นสุดคิด	ร้อนจิตผะผ่าวดั่งเพลิงไหม้
จึ่งมีพจนารถตรัสไป	น้อยใจครั้งนี้พ้นนัก
เสียกิจพิธีพรหเมศ	เสียทั้งพระเวทสิทธิศักดิ์
มิหนำซ้ำเสียประยูรยักษ์	น้องรักผู้เรืองฤทธี
อันสองมนุษย์นี้องอาจ	ไม่เกรงอำนาจยักษี
ดีแล้วจะเป็นอะไรมี	วันนี้จะได้เห็นกัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระอวตารรังสรรค์
เสด็จเหนือแท่นแก้วแพร้วพรรณ	สุวรรณราชพลับพลา
พร้อมทหารเจ็ดสิบเจ็ดสมุทร	ทั้งสิบแปดมงกุฎตัวกล้า
หมอบเฝ้าเกลื่อนกลาดดาษดา	ดั่งดาวล้อมจันทราในราตรี
งามยศงามศักดิ์พระหริวงศ์	ปานองค์เทวราชโกสีย์
เสด็จออกทวยเทพโยธี	ในแท่นที่วิมานอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ได้ยินเสียงสนั่นลั่นเลื่อน	สะเทือนถึงมรกตสิงขร
บดคลุ้มแสงสีรวีวร	ภูธรตรัสถามพิเภกไป
อันทัพซึ่งยกออกมา	อินทรชิตอสุราหรือไฉน
หรือจะเป็นอสูรตนใด	ออกมาชิงชัยราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษี
ฟังรสพจนารถพระจักรี	ชุลีกรสนองพระบัญชา
ทัพนี้คือองค์อินทรชิต	เสียพิธีกิจยักษา
ไม่คืนเข้ายังลงกา	ยกตรงออกมาจะรอนราญ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรีผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังพิเภกแจ้งการณ์	จึงมีพจมานอันสุนทร
แก่พระอนุชาสุริย์วงศ์	เจ้าผู้ฤทธิรงค์ด้วยแสงศร
จงยกโยธาวานร	ออกไปต่อกรอินทรชิต
ตรัสแล้วจึ่งองค์พระจักรา	มีราชบัญชาประกาศิต
สั่งแก่โอรสพระอาทิตย์	ท่านผู้มีฤทธิ์ดั่งเพลิงกาล
จงเตรียมพหลโยธี	กระบี่นิกรทวยหาญ
ไปด้วยน้องเราผู้ชัยชาญ	รอนราญเข่นฆ่าอสุรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งสมเด็จพระจักรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ประถม

๏	จัดเป็นปัญจเสนา	กองหน้าหนุมานเป็นนายใหญ่
คุมวานรสิบสมุทรไท	เลือกล้วนว่องไวการยุทธ์
เกียกกายกบินทร์นิลนนท์	คุมพลวานรสิบสมุทร
กองหลวงนั้นน้องพระทรงครุฑ	เป็นจอมมงกุฎโยธา
บาญชียี่สิบสมุทรปลาย	หยาบคายร้ายกาจแกล้วกล้า
ยุกกระบัตรนั้นคือปิงคลา	วานรสิบสมุทรเสมอกัน
กองหลังรั้งท้ายพลไกร	ตั้งให้กบินทร์นิลขัน
คุมพลสิบสมุทรแน่นนันต์	พร้อมกันคอยเสด็จจรลี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์ทรงสวัสดิ์รัศมี
ครั้นใกล้ศุภฤกษ์นาที	เสด็จเข้าที่สรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	น้ำทิพย์ธารทิพย์บุปผา	สุคนธากลิ่นฟุ้งหอมหวาน
สนับเพลาเครือหงส์อลงการ	แก้วประพาฬรายพื้นเชิงงอน
ภูษาก้านกระหนกสุพรรณพราย	ฉลุลายรูปราชไกรสร
ชายแครงชายไหวอลงกรณ์	ฉลององค์อรชรประดับพลอย
ตาบทิศทับทรวงดวงกุดั่น	สังวาลวัลย์มรกตเฟื่องห้อย
ทองกรแก้วผลึกฉลุลอย	พาหุรัดรักร้อยทับทิมพราย
ทรงมหาธำมรงค์เรือนเก็จ	มงกุฎเพชรชัชวาลฉานฉาย
พระหัตถ์จับศรแสงแกว่งกราย	มาขึ้นรถพรรณรายอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	รถเอยรถวิมาน	กงกำแก้วประพาฬประภัสสร
มรกตเป็นแปรกแอกงอน	ทับทิมทิพย์นํ้าอ่อนเป็นบัลลังก์
บุษบกแก้วผลึกกระกลอกวับ	กาบประกับเสากระจกกระหนกตั้ง
ภาพล้อมแก้วลายรายกระจัง	บัลลังก์มุขแม้นวิมานอินทร์
เทียมด้วยพลาหกพาชี	ทั้งสี่ล้วนเทพบุตรสิ้น
มาตุลีสารถีอมรินทร์	ขับสินธพผาดเผ่นทะยาน
เครื่องสูงคู่เคียงเรียงไสว	ธงชายธงชัยธงฉาน
กลองประโคมโครมครื้นสุธาธาร	แตรงอนฆ้องขานอึงอล
เสียงม้าเริงร้องก้องกึก	ทวยหาญโห่ฮึกกุลาหล
ผงคลีมืดคลุ้มพระสุริยน	รีบพลเร่งราชรถไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กราวนอก

๏	ครั้นมาถึงที่สนามยุทธ์	จึ่งให้หยุดโยธาทัพใหญ่
ตั้งโดยครุฑนามเกรียงไกร	มั่นไว้ดูทีอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษา
โดยเสด็จพระศรีอนุชา	เคียงข้างรถาอลงกรณ์
แลเห็นอินทรชิตสุริย์วงศ์	ทรงนาคบาศธนูศร
ดั่งท้าวเวสสุวัณฤทธิรอน	อยู่กลางนิกรโยธี
จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล	น้องพระนเรนทร์สูรเรืองศรี
อันองค์อินทรชิตอสุรี	ครั้งนี้ทรงเทพสาตรา
ชื่อว่าธนูนาคบาศ	มีฤทธิ์อำนาจแกล้วกล้า
ทั้งสามภพจบโลกโลกา	ศักดาไม่มีใครเทียมทัน
พระองค์อย่าประมาทเหมือนแต่หลัง	ระวังอสุรีโมหันธ์
คอยมล้างศรสิทธิ์กุมภัณฑ์	ซึ่งมันจะแผลงมารอนราญ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์ผู้ปรีชาหาญ
ได้ฟังพิเภกโหราจารย์	จึ่งมีพจมานตอบไป
ถึงยักษีมีเทพอาวุธ	ก็จะมาต่อยุทธ์กับใครได้
จะเกรงฤทธิ์มันด้วยอันใด	ไอ้ชาติจังไรพาลา
โกฏิแสนแม้นมาทั้งจักรวาล	จะแผลงผลาญให้สิ้นสังขาร์
ด้วยศรของเราอันศักดา	อสุราหรือจะทานฤทธี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
เห็นพระลักษมณ์ยกมาก็ยินดี	จึ่งสั่งสารถีโลทัน
ให้เลื่อนรถแก้วแววฟ้า	ขึ้นไปข้างหน้าพลขันธ์
แล้วขับโยธากุมภัณฑ์	เข้าไล่โรมรันวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่พลมารชาญสมร
รับสั่งลูกท้าวยี่สิบกร	ต่างแผลงฤทธิรอนเข้าราวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บ้างยิงบ้างแทงแย้งยุทธ์	ฟันด้วยอาวุธยักษี
โห่ร้องก้องกึกโกลี	อสุรีไล่รุกบุกบัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	โยธาวานรแข็งขัน
ต่างตนไม่คิดชีวัน	ดากันต่อกรรอนราญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ลิงถีบยักษ์ตีกระบี่รับ	แล้วจับได้ด้วยกำลังหาญ
ฟาดลงกับพื้นสุธาธาร	หมู่มารตายกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายโยธาหาญยักษา
ยิ่งตายยิ่งหนุนกันเข้ามา	ตีพวกสวาวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างกุมสากเหล็กไล่ประหาร	ลางมารก็เอาพะเนินฆ้อน
ลางตนตีด้วยคทาธร	ตะลุมบอนโรมรุกคลุกคลี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	พวกพลนิกรกระบี่ศรี
รับรองป้องปัดอสุรี	แล้วทำทีแตกย่นร่นมา
ครั้นยักษีตามตีก็หลอกหลบ	ต่อยตบถีบซ้ายป่ายขวา
ชิงได้อาวุธอสุรา	เข้าไล่เข่นฆ่าวุ่นไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บ้างตัดคอตัดแขนตัดบาท	หมู่มารตายกลาดไม่นับได้
ย่นแยกแตกยับทั้งทัพชัย	วานรยิ่งไล่โจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศพักตร์ยักษี
เห็นโยธาตายแตกไม่สมประดี	อสุรีกริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล
จึ่งชักศรสิทธิ์ขึ้นพาดสาย	ใจหมายเขม้นจะสังหาร
น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ	ขุนมารก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เปรี้ยงเปรี้ยงดั่งเสียงฟ้าฟาด	พสุธาอากาศก็หวาดไหว
ต้องหมู่วานรพลไกร	บรรลัยเกลื่อนกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์นาถา
เห็นศรอสุรีแผลงมา	ต้องหมู่โยธาวานร
ตายยับทับกันอกนิษฐ์	น้องพระจักรกฤษณ์ก็ขึ้นศร
พาดสายหมายมาดจะราญรอน	ภูธรก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ไล่มล้างศรสิทธิ์ขุนมาร	แหลกลาญไม่ทนกำลังได้
บรรดาโยธีกระบี่ไพร	ที่บรรลัยก็เป็นขึ้นมา
แล้วตรงไปด้วยกำลังฤทธิ์	ถูกองค์อินทรชิตยักษา
ต้องทั้งพหลโยธา	ตายกลาดดาษดาแหลกลาญ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิไกรใจหาญ
ต้องศรดั่งต้องเพลิงกาล	ขุนมารร่ายเวทอันฤทธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	ครั้นถ้วนเจ็ดคาบก็ลูบลง	ทั่วสรรพางค์องค์ยักษี
บาดแผลหายสิ้นทั้งอินทรีย์	อสุรีกริ้วโกรธโกรธา
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบบาท	ทำอำนาจเขม้นเข่นฆ่า
สั่งวิรุญมุขอสุรา	นัดดาผู้ร่วมฤทัย
ตัวเจ้าจงออกราญรอน	รับหมู่วานรไว้ให้ได้
เราจะปลุกฤทธิ์ศรชัย	แต่ในโมงเดียวอยู่บนรถ
สั่งแล้วก็จับนาคบาศ	อันมีอำนาจดั่งเพลิงกรด
สำรวมใจยอกรขึ้นประณต	กำหนดร่ายเวทวิทยา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ ตระ

๏	เมื่อนั้น	วิรุญมุขสิทธิศักดิ์ยักษา
รับสั่งลูกเจ้าลงกา	ก็เร่งพลอาสาเข้าโจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกทหารยักษี
ต่างตนควบขับพาชี	เข้าไล่โยธีกระบี่ไพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สำเนียงเท้าม้าครั่นครึก	เสียงพลโห่ฮึกแผ่นดินไหว
เลี้ยวลัดสกัดแทงวุ่นไป	พลมารไม่ลดงดกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลกระบี่ชาญสมร
ต่างโผนโจนจับอัสดร	ตะลุมบอนถาโถมโรมรัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ยักษ์แทงลิงชิงอาวุธ	ด้วยกำลังฤทธิรุทรแข็งขัน
ต่างหาญต่างกล้าไม่ลดกัน	กุมภัณฑ์ตายกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกทหารยักษา
ขับม้าหนุนเนื่องกันเข้ามา	ตีพลสวาวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างแทงด้วยทวนหอกซัด	เลี้ยวลัดรวดเร็วดั่งไกรสร
ต่างแข็งต่างขันประจัญกร	ราญรอนไม่คิดชีวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกโยธากระบี่ศรี
หลบหลีกว่องไวในที	ตรูกันเข้าตีพลมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ทั้งยักษ์ทั้งม้าก็ล้มตาย	ไพร่นายไม่ทนกำลังหาญ
ทัพยักษ์ตื่นแตกแหลกลาญ	วิ่งพล่านไม่เป็นสมประดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	วิรุญมุขสิทธิศักดิ์ยักษี
เห็นพลแตกตายเป็นโกลี	โกรธดั่งอัคคีไหม้ฟ้า
อสุรีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน	มือคันเขม้นเข่นฆ่า
ประนมกรกุมหอกอันศักดา	ก็ร่ายวิทยากำบังกาย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	เดชะพระเวทอาคมขลัง	ทั้งตัวทั้งม้าทั้งเงาหาย
อสุรีแย้มยิ้มพริ้มพราย	กรายหอกขับม้าเข้าโจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	แทงซ้ายป่ายขวาอุตลุด	สัประยุทธ์กลางพลกระบี่ศรี
วานรตายยับไม่สมประดี	ด้วยกำลังฤทธีอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	นิลนนท์หนุมานใจกล้า
ทั้งชมพูพานอันศักดา	องคตผู้ปรีชาไว
เห็นวานรตายยับทับกัน	จะเห็นตัวกุมภัณฑ์ก็หาไม่
แต่คลับคล้ายแล้วกลับหายไป	ต่างตนสงสัยทุกนายทัพ
พากันกับหมู่ทวยหาญ	วิ่งวนอลหม่านจะคอยจับ
ไม่รู้แห่งหนที่จะรับ	แต่กระบี่แตกยับลงมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์นาถา
เห็นโยธีตายแตกเป็นโกลา	ผ่านฟ้าฉงนสนเท่ห์ใจ
จึ่งถามพิเภกผู้ใจภักดิ์	ยักษีมันทำเป็นไฉน
ได้ยินเสียงฉับฉับแล้วหายไป	วานรบรรลัยไม่สมประดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษี
น้อมเศียรทูลสนองพระวาที	เหตุนี้เพราะด้วยขุนมาร
ชื่อวิรุญมุขกุมภัณฑ์	เวทมนต์ของมันกล้าหาญ
กำบังกายหายตัวเข้ารอนราญ	ด้วยหอกสุรกานต์อันศักดา
พระองค์จงแผลงศรเป็นข่าย	ไปกระหวัดรัดกายยักษา
ให้เสียพระเวทกำบังตา	ก็จะเห็นกายากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์รังสรรค์
ได้ฟังน้องท้าวทศกัณฐ์	ชักศรพาลจันทร์แล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าฟาด	ต้องม้าหัวขาดไม่ทนได้
แล้วเป็นข่ายเพชรฤทธิไกร	รัดกุมภัณฑ์ไว้ด้วยศักดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วิรุญมุขสิทธิศักดิ์ยักษา
ต้องข่ายรัดรึงกายา	อสุรากลิ้งอยู่กับดินดาน
จะเปลื้องกายทำลายออกด้วยฤทธิ์	ก็สุดคิดสุดสิ้นกำลังหาญ
ความเจ็บดั่งหนึ่งจะวายปราณ	ขุนมารก็รํ่าโศกี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ โอด

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ครั้นแลเห็นตัวอสุรี	ขุนกระบี่โผนไปด้วยศักดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งทำลายข่าย	เปลื้องออกจากกายยักษา
แล้วผูกมัดรัดรึงพามา	เฝ้าพระอนุชาวิลาวัณย์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เตียว

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์รังสรรค์
ครั้นเห็นหนุมานชาญฉกรรจ์	ได้ตัวกุมภัณฑ์มัดมา
จึ่งมีพระราชบรรหาร	เหวยไอ้ใจพาลริษยา
อันอินทรชิตอสุรา	ยกโยธาออกมาชิงชัย
กับกูได้ต่อกรกัน	บัดนี้กุมภัณฑ์ไปอยู่ไหน
ตัวมึงมีนามกรใด	จึ่งบังอาจใจมาราวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งวิรุญมุขยักษี
ความกลัวเพียงแทรกปัถพี	อสุรีสนองพระบัญชา
ข้านี้ชื่อว่าวิรุญมุข	ออกมารบรุกเข่นฆ่า
ด้วยอินทรชิตผู้ศักดา	อสุราปลุกฤทธิ์ศรชัย
เกรงว่าโยธาวานร	จะหักหาญราญรอนเข้าไปได้
ให้ข้าออกรับปะทะไว้	จนใจจึ่งได้มาราวี
โทษข้าถึงสิ้นชีวิต	พระทรงฤทธิ์จงโปรดเกศี
เป็นความสัตย์จริงแต่เพียงนี้	ภูมีจงทรงพระเมตตา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	น้องพระหริรักษ์นาถา
ได้ฟังถ้อยคำอสุรา	ผ่านฟ้าจึ่งตรัสประภาษไป
แก่ท้าวพญาวานร	เสนานิกรน้อยใหญ่
อันวิรุญมุขจังไร	ฆ่าเสียก็ไม่ต้องการ
จงเอาไปทะเวนหน้าทัพ	เสี่ยงสับให้สมที่มันหาญ
แล้วสักหน้าตราชื่อกุมภัณฑ์พาล	เฆี่ยนขับทรมานปล่อยไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุครีพหนุมานทหารใหญ่
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธิไกร	บังคมไหว้แล้วพากุมภัณฑ์มา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งให้ราชมัลวานร	ผูกกรผูกเท้ายักษา
สักสับเฆี่ยนขับอสุรา	ตามบัญชาน้องพระจักรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	จึ่งสั่งให้วานรนายฉม่อง	ตีฆ้องนำหน้ายักษี
ทะเวนมาตรงทัพอสุรี	เสร็จแล้วกระบี่ก็ปล่อยไป
อันหมู่วานรทั้งนั้น	โห่ร้องสนั่นหวั่นไหว
โลดเล่นเต้นรำสำราญใจ	เยาะเย้ยไยไพอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กราวรำ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายวิรุญมุขยักษา
เจ็บปวดเพียงสิ้นชีวา	มือฟายนํ้าตาเดินไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงอินทรชิตก็กราบลง	แทบเบื้องบาทบงสุ์แล้วร้องไห้
ทูลพลางสะท้อนถอนใจ	ชลนัยน์อาบพักตร์ขุนมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิไกรใจหาญ
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล	อ่านเวทไม่ถึงนาฬิกา
จึ่งว่าดูกรหลานรัก	ผู้ทรงฤทธิ์สิทธิศักดิ์แกล้วกล้า
จงนิมิตให้เหมือนบิตุลา	ถือศรเงื้อง่าอยู่กลางพล
ตัวเราจะเหาะขึ้นไป	ยังในพ่างพื้นโพยมหน
จะแผลงนาคบาศฤทธิรณ	ให้วายชนม์สิ้นพวกภัยพาล ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายวิรุญมุขใจหาญ
ได้ฟังบิตุลาบัญชาการ	ขุนมารจึ่งทูลสนองไป
อันการเพียงนี้ไม่หนักนัก	หลานรักพอจักทำได้
ทูลแล้วร่ายเวทอันเรืองชัย	สำรวมใจนิมิตอินทรีย์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	เหมือนอินทรชิตฤทธิรอน	ถือศรนาคบาศเรืองศรี
อยู่บนรถแก้วมณี	ทำทีจะออกโรมรัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรรังสรรค์
เห็นหลานรักร่วมชีวัน	กุมภัณฑ์ทำได้ดั่งใจคิด
มีความชื่นชมโสมนัส	ดั่งได้สมบัติในดุสิต
ทีนี้แลพวกปัจจามิตร	จะรอดชีวิตอย่าสงกา
คิดแล้วก็ทรงแสงศร	ยอกรเหนือเกล้าเกศา
หลับเนตรสำรวมวิญญาณ์	อสุราร่ายเวทกำบังกาย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ ตระ

๏	เดชะพระมนต์อันชัยชาญ	ก็บันดาลอินทรีย์แลเงาหาย
แกว่งศรนาคบาศเพริศพราย	บ่ายพักตร์เหาะขึ้นยังเมฆา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ลอยอยู่ในกลางอากาศ	หมายมาดเขม้นเข่นฆ่า
มุ่งมองไม่พริบนัยนา	อสุราคอยทีจะราญรอน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์ทรงศร
คิดว่าลูกท้าวยี่สิบกร	ภูธรเขม้นจะราวี
จึ่งมีพระราชบัญชา	สั่งหมู่โยธากระบี่ศรี
เร่งเข้าหักโหมโจมตี	กองทัพอสุรีให้ยับไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สิบแปดมงกุฎนายใหญ่
ต้อนหมู่พหลพลไกร	เข้าไล่สังหารราญรอน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	พลลิงวิ่งเข้าราวี	ท่วงทีองอาจดั่งไกรสร
อสุรีตายยับลงกับกร	วานรโห่ฮึกเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
แอบอยู่ในกลีบเมฆา	สองตาเขม้นคอยที
เห็นวานรไล่รุกบุกบัน	กุมภัณฑ์ล้มตายพ่ายหนี
กริ้วโกรธพิโรธดั่งอัคคี	อสุรีขึ้นศรแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	เสียงสนั่นลั่นพื้นสุธาดล	เป็นนาคเกลื่อนกล่นไม่นับได้
พ่นพิษมืดคลุ้มดั่งควันไฟ	ไล่รัดพระศรีอนุชา
เว้นแต่พิเภกผู้เป็นญาติ	ไม่ต้องนาคบาศของยักษา
อันหมู่วานรโยธา	นาคามัดกลิ้งกับดินดาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ โอด

๏	อสุรีครั้นเห็นก็โสมนัส	สำรวลตบหัตถ์ฉัดฉาน
ออกจากกลีบเมฆอันธการ	เหาะทะยานมายังปัถพี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	แลเห็นพิเภกขุนยักษ์	ยิงกริ้วโกรธนักดั่งเพลิงจี่
ชี้หน้าแล้วร้องพาที	เหวยเหวยอสุรีพาลา
อัปลักษณ์คิดอกตัญญู	ไม่รู้คุณญาติพงศา
ไปเข้าด้วยลักษมณ์รามา	มีความปรารถนาสิ่งใด
แม้นพระบิตุเรศกูวายปราณ	หมู่มารทั้งหลายจะร้องไห้
วานรจะโห่เอาชัย	หัวร่อไยไพอสุรา
ฝ่ายท่านจะไห้หรือจะหัว	เป็นไฉนใจตัวให้เร่งว่า
กูนี้ยังคิดสงกา	จงบอกมาโดยสัจวาที ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พิเภกสุริย์วงศ์ยักษี
ได้ฟังอินทรชิตอสุรี	จึ่งมีวาจาตอบไป
เหวยเหวยดูกรไอ้ลูกน้อย	อหังการ์กล่าวถ้อยหยาบใหญ่
เอ็งจักล่วงลามมาถามไย	คือใครอาธรรม์ฉันทา
อันกูกับราพณาสูร	ขาดจากประยูรวงศา
ไม่เป็นพี่น้องญาติกา	แต่วันนั้นมาคุ้งวันนี้
เขาโห่กูก็ไม่โห่ได้	ถึงใครร้องไห้อึงมี่
ตัวกูไม่ทุกข์ไม่ยินดี	จะตั้งอยู่ในที่ทางธรรม์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิแรงแข็งขัน
ได้ฟังพิเภกกุมภัณฑ์	จึ่งมีบัญชาตอบไป
อันการของตัวที่ทำมา	กับคำเจรจาหาสมไม่
ซึ่งว่าเป็นธรรม์ไม่เข้าใคร	เหตุใดส่ายไส้ให้กากิน
เราคิดกลศึกที่ลึกลํ้า	ก็บอกเล่าแนะนำออกให้สิ้น
หาไม่ที่ไหนไพริน	จะล่วงลามดูหมิ่นอสุรา
เพราะตัวของท่านทรชน	จึ่งเสียกลแก่พวกกระบี่ป่า
เสียทั้งตบะกิจวิทยา	สุริย์วงศ์พรหมาในธานี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาพิเภกยักษี
ได้ฟังจึ่งตอบวาที	กูนี้เที่ยวไปด้วยความจน
กินแต่น้ำตาทุกคํ่าเช้า	จะพึ่งพี่น้องเล่าก็ขัดสน
จึ่งเซซังไปในอารญ	พบพลวานรเขาจับมา
ถวายแก่องค์พระอวตาร	โปรดให้สาบานหนักหนา
ต่อศรพรหมาสตร์อันศักดา	รู้แล้วให้ว่าแต่จริงไป
เหตุเท่านี้แหละอินทรชิต	กูจึ่งป้องปิดไว้ไม่ได้
พระรามถามมาก็จนใจ	หาไม่กูว่าเมื่อไรมี
มาตรแม้นจะแกล้งบอกขาน	หมายเอาเมืองมารยักษี
ไหนองค์พระลักษมณ์ภูมี	จะต้องหอกอสุรีกุมภกรรณ
ทั้งนาคบาศศรชัย	ที่เอ็งลอบไปคอยลั่น
จะทูลน้องนารายณ์ทรงธรรม์	ให้แผลงเป็นสุบรรณไปรอนราญ
ถึงนาคีที่มีฤทธิรุทร	ไหนจะสู้ครุฑตัวหาญ
จะหนีไปยังใต้บาดาล	อันการเพียงนี้ไม่ยากนัก ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิรงค์ทรงจักร
ได้ฟังโกรธกริ้วนิ่วพักตร์	ขุนยักษ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
กูคิดนิดหนึ่งว่าเป็นอา	หาไม่จะฆ่าให้อาสัญ
เงือดเงื้อคันศรจะร้อนรัน	บุกบันไล่พิฆาตฟาดตี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พญาพิเภกยักษี
ความกลัวเพียงสิ้นชีวี	อสุรีวิ่งหนีลนลาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตฤทธิไกรใจหาญ
ครั้นไม่ทันองค์พญามาร	ก็ขึ้นรถสุรกานต์อลงกรณ์
พอพระสุริยาอัสดง	ลดลงกับเหลี่ยมสิงขร
มืดคลุ้มชอุ่มอัมพร	ไม่เห็นนิกรไพรี
จึ่งตรัสแก่หมู่อสูรศักดิ์	อันองค์พระลักษมณ์เรืองศรี
ซึ่งต้องแสงศรนาคี	จะรอดชีวีอย่าสงกา
ทิ้งไว้ให้พี่ออกมาพบ	กอดศพพรํ่ารักกนิษฐา
สลบอยู่กับพื้นพสุธา	จะประหารชีวาเสียด้วยกัน
ว่าแล้วให้เลิกทวยหาญ	เสียงโห่สะท้านแผ่นดินลั่น
มาโดยมรคาพนาวัน	คืนเข้าเขตขัณฑ์ธานี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงประทับกับเกยแก้ว	อันเพริศแพร้วจำรัสรัศมี
ลงจากรถสุวรรณรูจี	จรลีขึ้นเฝ้าพระบิดร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๕๒
๕๒