๏	 เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดินาถา
ครอบครองไอศูรย์สวรรยา	เป็นมหาจรรโลงเลิศไกร
ประกอบด้วยสนมศฤงคาร	เสนาทวยหาญน้อยใหญ่
ไพร่ฟ้าประชาชนสำราญใจ	ศัตรูหมู่ภัยไม่ราวี
จึ่งดำริถวิลในวิญญาณ์	ด้วยพระธิดาโฉมศรี
ชันษาก็ได้สิบหกปี	ควรที่มีคู่ภิรมย์รัก
จำจะตั้งพิธียกศิลป์	บอกกษัตริย์ให้สิ้นทั้งไตรจักร
ใครยกได้จะให้นงลักษณ์	เป็นอัครชายายาใจ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	คิดแล้วพอดวงทินกร	เยี่ยมยอดยุคุนธรเขาใหญ่
ก็สระสรงทรงเครื่องอำไพ	ภูวไนยออกท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	ภายใต้เศวตฉัตรฉายฉัน
เสนาเกลื่อนกลาดอภิวันท์	ดั่งดาวล้อมจันทร์ในเมฆา
จึ่งมีพระราชบรรหาร	แก่โหราจารย์ซ้ายขวา
กูจะอภิเษกพระธิดา	ให้กษัตริย์มายกศิลป์ชัย
วันใดจะเป็นศุภผล	ซึ่งจะทำมงคลพิธีใหญ่
จงพินิจพิเคราะห์ดูไป	อย่าให้อันตรายราคี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ขุนโหรผู้เฒ่าทั้งสี่
รับสั่งพระองค์ทรงธรณี	ก็ดูโดยคัมภีร์อันชำนาญ
ตั้งซึ่งสมผุสพระจันทร์	ลบบวกคูณกันตามฐาน
ได้อุดมฤกษ์ศุภวาร	กราบกับบทมาลย์แล้วทูลไป
วันพฤหัสเดือนสี่ขึ้นสี่คํ่า	อมฤตโชคฤกษ์ใหญ่
ควรจะตั้งพิธียกศิลป์ชัย	ภูวไนยจะได้เขยรัก
สุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์เทเวศร์	เรืองเดชเลิศลํ้าพญาจักร
ไตรโลกจะได้พึ่งพัก	เป็นหลักโลกาธาตรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดิเรืองศรี
ได้ฟังดั่งทิพวารี	จึ่งมีพจนารถบัญชา
เสนาจงตั้งมณฑปมาศ	ให้โอภาสยอดเยี่ยมเวหา
แล้วเชิญธนูพระอิศรา	มาวางไว้หน้าพระลานชัย
อันเหล่าคณะพระนักสิทธ์	ซึ่งสถิตอยู่ในป่าใหญ่
นิมนต์มาอ่านเวทสำรวมใจ	ที่ในโรงราชพิธี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาผู้ใหญ่ทั้งสี่
รับสั่งถวายอัญชุลี	ก็ออกมาจากที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏	จึ่งตั้งมณฑปสุวรรณรัตน์	สี่เหลี่ยมจำรัสฉายฉัน
สี่มุขช่อฟ้าหน้าบัน	เพียงเวไชยันต์พิมานลอย
พื้นอาสน์ลาดพรมสุจหนี่	พวงมณีอัจกลับประดับห้อย
เพดานดาราระย้าย้อย	แท่นธนูรายพลอยเนาวรัตน์
ฉัตรจรงธงชายหลายหลั่น	ราชวัติแก้วกั้นตามขนัด
ใหญ่กว้างกลางกรุงจักรพรรดิ	ก็จัดสำเร็จดั่งบัญชา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา
ร่าย

๏	แล้วจึ่งสั่งขุนธรรมการ	ไปนิมนต์พระอาจารย์ที่ในป่า
ให้สิ้นคณะพระสิทธา	เข้ามายังราชธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งขุนธรรมการทั้งสี่
รับคำเสนาธิบดี	ยอกรชุลีแล้วรีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงจึ่งประณตบทบงสุ์	องค์พระดาบสผู้ใหญ่
แจ้งว่าพระทรงภพไตร	ภูวไนยจะตั้งพิธีการ
ยกมหาโมลีธนูศิลป์	ของพระปิ่นไกรลาสราชฐาน
ให้นิมนต์พระองค์กับบริวาร	ไปเป็นประธานในพิธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระมหาฤๅษี
ได้ฟังมีความยินดี	บอกคณะโยคีวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	ต่างองค์ครองเครื่องนักพรต	ถือกลดจับตาลิปัตรใหญ่
ออกจากอาศรมศาลาลัย	บ่ายหน้าเข้าในพารา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงโรงราชพิธีการ	พระอาจารย์ผู้ทรงสิกขา
ก็นั่งสำรวมกายา	เหนืออาสน์รัตนารูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงกษัตริย์สุริย์วงศ์เรืองศรี
ทั่วทุกนัคราธานี	ล้วนมีเสาวภาคย์ศักดา
แจ้งว่าท้าวชนกจักรวรรดิ	ปิ่นกษัตริย์สุริย์วงศ์นาถา
ไปสร้างพรตอดใจภาวนา	ได้พระธิดาวิลาวัณย์
ในดวงกุสุมปทุมทอง	นวลละอองเพียงอัปสรสวรรค์
บัดนี้ลาพรตพรหมจรรย์	มาครอบครองเขตขัณฑ์ธานี
จะแต่งพระธิดาโฉมตรู	ให้มีคู่ภิรมย์สมศรี
แม้นใครทรงกำลังฤทธี	ยกมหาโมลีศิลป์ชัย
ขึ้นได้ก็จะให้เยาวมาลย์	บัดนี้ตั้งการพิธีใหญ่
ต่างองค์ใคร่ได้อรไท	ก็ยกไปทุกกรุงกษัตรา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	มาถึงให้หยุดจัตุรงค์	ตั้งลงโดยซ้ายฝ่ายขวา
แต่ล้วนกองทัพพลับพลา	ดาษดารอบราชธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระวสิษฐ์สวามิตรฤๅษี
จึ่งบอกพระลักษมณ์พระจักรี	บัดนี้ท้าวชนกภูวไนย
มีพระบุตรีศรีสวัสดิ์	ให้ประชุมกษัตริย์น้อยใหญ่
จะยกมหาธนูชัย	ที่ในกรุงมิถิลา
ศรนี้ของพระจอมไกรลาส	ครั้งพิฆาตตรีบุรัมยักษา
ทรงอานุภาพมหิมา	ชื่อมหาธนูโมลี
ถ้าว่าผู้ใดยกได้	ท้าวจะให้องค์นางโฉมศรี
บรรดากษัตริย์ทั้งธาตรี	บัดนี้มาอยู่พร้อมกัน
สองเจ้าเป็นวงศ์เทเวศร์	ทรงเดชดั่งองค์พระสุริย์ฉัน
เขาจะแข่งฤทธิ์เอารางวัล	หลานขวัญมาไปกับตา
ว่าแล้วทรงสไบคากรอง	ครองเครื่องสำหรับชีป่า
พาสองสุริย์วงศ์กุมารา	ออกจากศาลารีบไป ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ เชิด

๏	ข้ามธารผ่านทุ่งวุ้งเขา	ตามลำเนามรรคาป่าใหญ่
ถึงมิถิลากรุงไกร	ก็ตรงเข้าในทวารา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระหริวงศ์องค์นารายณ์นาถา
พิศดูนัคเรศมิถิลา	สนุกดั่งเมืองฟ้าดุษฎี
ตึกกว้านร้านเรียบแถวถนน	ประชาชนหญิงชายอึงมี่
โรงรถคชาพาชี	มีสนามประลองคชไกร
อันแถวธงทิวริ้วฉัตร	ดั่งจะดัดคันค้อมน้อมไสว
เหมือนจะเชิญเสด็จให้รีบไป	พระองค์จะได้นางสีดา
ยิ่งพิศก็ยิ่งพิศวง	งวยงงพระทัยกังขา
เดินพลางพลางทอดทัศนา	เห็นปราสาทดั่งมหาเวไชยันต์
ห้ายอดล้วนแก้วแกมทอง	หน้าบันลำยองฉายฉัน
สี่ทิศมีรูปสุบรรณ	ยืนยันเหยียบยุดนาคา
พระชมแกลแก้วสุวรรณรัตน์	งามจำรัสดั่งเทพเลขา
พระเนตรสบเนตรนางสีดา	เสน่หารุมรึงตรึงใจ ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นางสีดาเยาวยอดพิสมัย
แอบมองตามช่องบัญชรชัย	นัยน์เนตรสบเนตรพระสี่กร
ความรักกลัดกลุ้มรุมสวาท	ด้วยเคยรองบาทแต่ชาติก่อน
แสนสุดเสน่หาอาวรณ์	บังอรเพียงสิ้นสมประดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระรามทรงสวัสดิ์รัศมี
แสนพิศวาสนางเทวี	ดั่งหนึ่งอัคคีมาจ่อใจ
แต่หยุดเพ่งพิศเป็นครู่	หาทันรู้พระองค์ก็หาไม่
ต่อพระลักษมณ์นั้นทูลเตือนไป	จึ่งได้สติคืนมา
เดินพลางทางเหลือบดูบัญชร	อาวรณ์ด้วยความเสน่หา
ขืนใจไปตามพระสิทธา	จนมาถึงโรงพิธี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	โฉมนางสีดามารศรี
พิศวงในองค์พระจักรี	เทวีมิได้วางตา
แต่ชม้ายชายดูจนลับเนตร	ยิ่งอาดูรพูนเทวษโหยหา
ไม่เห็นดำเนินกลับมา	กัลยาสลดระทดใจ
ครั้นจะสืบถามใครให้รู้	ก็อดสูไม่ออกปากได้
แสนคะนึงถึงองค์ภูวไนย	อาลัยเป็นพ้นพันทวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายองค์หัสนัยน์เรืองศรี
แจ้งว่าท้าวชนกธิบดี	จะให้พระลักษมีโสภา
มีคู่สู่สมภิรมย์รัก	โดยศักดิ์สุริย์วงศ์นาถา
ตั้งพิธีเสี่ยงศรพระอิศรา	จะเลือกหาภัสดาอันเรืองยศ
บัดนี้พระนารายณ์จะยกศิลป์	กษัตริย์ทั้งสิ้นก็มาหมด
หมายใจจะได้นางไปร่วมรส	ประชุมในชนบทมิถิลา
จำกูจะไปเป็นประธาน	ห้ามการที่จะเกิดเข่นฆ่า
คิดแล้วพาหมู่เทวา	เหาะมาด้วยกำลังฤทธี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ โคมเวียน

๏	ครั้นถึงจึ่งขึ้นมณฑปแก้ว	อันเพริศแพร้วจำรัสรัศมี
สถิตเหนือแท่นรัตนมณี	ตามที่อัครราชเทวัญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดิรังสรรค์
ครั้นนักสิทธ์เทวามาพร้อมกัน	ทรงธรรม์สระสรงคงคา
ทรงเครื่องประดับสำหรับองค์	อลงกตด้วยทิพย์ภูษา
พร้อมหมู่แสนสุรเสนา	เสด็จมาโรงราชพิธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งนั่งเหนืออาสน์	ยอกรอภิวาทน์โกสีย์
ทั้งคณะพระมหาโยคี	ภูมีทอดทัศนาไป
เห็นกรุงกษัตริย์ทุกพารา	เกลื่อนกล่นกันมาไม่นับได้
ล้วนแต่งองค์ทรงเครื่องอำไพ	ดั่งเทวาที่ในโสฬส
เหลือบเห็นพระลักษมณ์พระราม	งามกว่ากษัตริย์ทั้งปวงหมด
นั่งอยู่เบื้องหลังพระนักพรต	ทรงยศจึ่งตรัสถามไป
อันสานุศิษย์พระอาจารย์	ถิ่นฐานบ้านเมืองอยู่ไหน
สุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์ผู้ใด	นามกรชื่อไรพระมุนี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทั้งสองพระมหาฤๅษี
จึ่งบอกท้าวชนกธิบดี	รูปนี้อยู่แดนอยุธยา
อันสองเยาวราชกุมาร	หลานท้าวอัชบาลนาถา
องค์นี้ทรงนามพระรามา	อนุชานั้นชื่อว่าเจ้าลักษมณ์
หน่อท้าวทศรถสุริย์วงศ์	ดำรงอยุธยาอาณาจักร
บัญชาให้สองลูกรัก	มาสำนักเล่าเรียนศิลป์ชัย
แจ้งว่าพระองค์ตั้งพิธี	ยกศิลป์ครั้งนี้เป็นการใหญ่
จึ่งพามาดูเล่นสำราญใจ	ด้วยไม่พบเห็นแต่ก่อนมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดินาถา
ได้ฟังพระมหาสิทธา	ผ่านฟ้าตะลึงทั้งอินทรีย์
นิ่งนึกตรึกไปเป็นครู่	แล้วพิศดูพี่น้องสองศรี
งามดั่งดวงแก้วมณี	รัศมีพรรณรายคล้ายกัน
อันเชษฐาซึ่งชื่อว่าราเมศ	งามดั่งเทเวศร์ในสรวงสวรรค์
แม้นคู่กับสีดาวิลาวัณย์	ดั่งพระจันทร์เคียงดวงสุริยา
ไม่รู้ว่าพระวงศ์เทวราช	ภูวนาถมีโอรสา
หาไม่จะให้พระธิดา	เป็นบาทบริจาพระกุมาร
บัดนี้กษัตริย์ก็พร้อมพักตร์	ต่างต่างจักแข่งกำแหงหาญ
มิรู้ที่จะคิดบิดการ	เสียดายองค์นงคราญวิไลวรรณ
คิดแล้วจึงกล่าวสุนทร	ดูกรพระรามรังสรรค์
อันพระบิตุเรศของเจ้านั้น	ทรงธรรม์ค่อยอยู่สวัสดี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระหริวงศ์องค์นารายณ์เรืองศรี
ได้ฟังพระราชวาที	ชุลีกรสนองพระโองการ
อันพระบิตุรงค์ทรงเดช	ครอบครองนคเรศเกษมศานต์
ทั้งไพร่ฟ้าผาสุกสำราญ	อันตรายภัยพาลไม่บีฑา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดินาถา
ได้ฟังสุรเสียงพระรามา	ดั่งอมฤตฟ้ายาใจ
ปรีชาว่าขานแหลมหลัก	ทั่วทั้งไตรจักรไม่เปรียบได้
ยิ่งแสนเสน่หาอาลัย	ภูวไนยตั้งสัจจาวาที
เดชะข้าครองทศพิธ	ทั้งทรมานจิตเป็นฤๅษี
ด้วยไร้โอรสแลบุตรี	ได้เทวีมาเลี้ยงเป็นธิดา
บัดนี้จะให้สืบสุริย์วงศ์	ดำรงพิภพไปภายหน้า
แม้กษัตริย์กรุงใดบรรดามา	วาสนาควรคู่ด้วยลูกรัก
จงยกธนูโมลี	คันนี้ขึ้นได้อย่าให้หนัก
ครั้นเสร็จเสี่ยงคู่นงลักษณ์	ทรงศักดิ์ให้ลั่นฆ้องชัย ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ สาธุการ

๏	เมื่อนั้น	บรรดากรุงกษัตริย์น้อยใหญ่
ล้วนมีกำลังฤทธิไกร	หมายใจจะชิงพระธิดา
ครั้นได้ยินฆ้องสำคัญตี	ก็ลุกขึ้นทันทีพร้อมหน้า
เบียดเสียดเยียดยัดเข้ามา	ฉุดคร่าวัดเหวี่ยงเถียงกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด เจรจา

๏	เมื่อนั้น	หัสนัยน์เจ้าตรัยตรึงศ์สวรรค์
เห็นกษัตริย์สุริย์วงศ์ทั้งนั้น	ดึงดันถุ้งเถียงกันวุ่นไป
จึ่งมีเทวราชสุนทร	ดูกรท้าวพญาน้อยใหญ่
อันซึ่งจะยกศิลป์ชัย	ขององค์เจ้าไตรโลกา
มิใช่จะได้โดยง่าย	อย่าวุ่นวายจงฟังเราว่า
ต่อผู้ใดใครมีฤทธา	วาสนาคู่ควรเยาวมาลย์
จึ่งจะยกขึ้นได้ไม่หนัก	ใช่จะหักเอาด้วยกำลังหาญ
ตัวเรามาอยู่เป็นประธาน	อย่าลนลานจงผลัดกันมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายกรุงกษัตริย์ถ้วนหน้า
ได้ฟังเทวราชบัญชา	ก็ปรีดาภิรมย์ประนมกร
นั่งเรียงเคียงกันเป็นอันดับ	ตาจับอยู่ที่ธนูศร
ก็ทำโดยเทวสุนทร	ต่างองค์ผลัดผ่อนกันเข้าไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	กรุงกษัตริย์เข้ายกทุกธานี	แต่จะไหวจากที่ก็หาไม่
สิ้นฤทธิ์สิ้นกำลังสิ้นอาลัย	อ่อนใจหน้าซีดสลดลง
แล้วคิดเสียดายสีดานัก	ผ่องพักตร์แน่งน้อยนวลหง
ทอดถอนใจใหญ่อยู่ทุกองค์	ดั่งจะไม่ดำรงกายา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดินาถา
เห็นกษัตริย์ยกศิลป์ไม่เคลื่อนคลา	ผ่านฟ้าเกษมเปรมปรีดิ์
จึ่งมีพระราชโองการ	ดูกรกุมารทั้งสองศรี
ผู้วงศ์จักรพรรดิธิบดี	บัดนี้สิ้นกษัตริย์ทุกพารา
เชิญเจ้าเข้ายกศรทรง	ขององค์พระอิศวรนาถา
อย่าให้เสียทีที่ได้มา	ดั้นดัดลัดป่าพนาวัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระรามสุริย์วงศ์รังสรรค์
รับสั่งแล้วถวายบังคมคัล	จึ่งผันพักตร์มากล่าววาที
ดูกรองค์พระอนุชา	แก้วตาผู้ร่วมชีวิตพี่
จงลองยกธนูโมลี	ดูทีจะหนักสักเพียงใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์ผู้มีอัชฌาสัย
บังคมก้มเกล้าแล้วออกไป	ตามในพระราชบัญชา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งยื่นพระกร	จับศรพระศุลีนาถา
แต่เขยื้อนก็แจ้งในวิญญาณ์	กลับมาเฝ้าองค์พระจักรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระรามทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นพระลักษมณ์กลับมาอัญชุลี	รู้ทีอนุชาวิลาวัณย์
มีความชื่นชมโสมนัส	ดั่งได้สมบัติสรวงสวรรค์
ก็เสด็จย่างเยื้องจรจรัล	จากอาสน์สุวรรณอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งยื่นพระหัตถ์ขวา	อันมีจักรลักขณาประภัสสร
งามดังงวงเทวกุญชร	พระสี่กรจับคันศิลป์ชัย
อันมหาธนูสิทธิศักดิ์	จะหนักพระหัตถ์ก็หาไม่
ยกขึ้นได้คล่องว่องไว	ภูวไนยกวัดแกว่งสำแดงฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	หน่วงน้าวดีดสายประลองศิลป์	ฟ้าดินหวั่นไหวถึงดุสิต
เบื้องใต้ตลอดอโณทิศ	เสียงสนั่นครรชิตอึงอล
เป็นพายุพัดก้องกัมปนาท	อากาศมืดฟ้ามัวฝน
โพยมพยับอับแสงสุริยน	แล้วสว่างทั่วสกลโลกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	หัสนัยน์เจ้าตรัยตรึงศา
เห็นพระหริรักษ์จักรา	ยกมหาธนูว่องไว
ก็เป่าวิชัยยุทธ์มหาสังข์	เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
โหรเฒ่าก็ลั่นฆ้องชัย	โดยในมงคลสวัสดี
ชาวประโคมก็ประโคมฆ้องกลอง	กาหลกึกก้องอึงมี่
เสนาไพร่ฟ้าประชาชี	ยินดีอำนวยอวยพร
จงเป็นจรรโลงโลเกศ	กับองค์อัคเรศดวงสมร
เฉลิมศรีสุริย์วงศ์สถาวร	ขจรยศชั่วกัลปาไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายกรุงกษัตริย์น้อยใหญ่
เห็นพระหริวงศ์ทรงชัย	ยกศิลป์ขึ้นได้ด้วยฤทธา
ทั้งรักทั้งอายเสียดายนาง	ต่างต่างเศร้าโทมนัสสา
จะชิงชัยก็เกรงศักดา	หน้าตาไม่เป็นสมประดี
จึ่งลาท้าวชนกจักรวรรดิ	ทั้งองค์หัสนัยน์เรืองศรี
ก็เลิกพหลโยธี	ออกจากบุรีแยกไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระจอมเมรุมาศเขาใหญ่
กับฝูงเทวาสุราลัย	ชีไพรนักสิทธ์วิทยา
ต่างลาท้าวชนกจอมกษัตริย์	กับพระจักรรัตน์นาถา
บ้างเหาะบ้างเดินพสุธา	ตรงมาที่อยู่พร้อมกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวชนกรังสรรค์
เสด็จส่งนักสิทธ์เทวัญ	จึ่งบัญชาแก่สองพระมุนี
พระองค์ผู้ทรงตบะญาณ	พาสองกุมารเรืองศรี
ดั้นดัดลัดป่าพนาลี	ครั้งนี้เป็นบุญนำมา
อันซึ่งพระรามสุริย์วงศ์	กับองค์นางสีดาเสน่หา
ควรคู่สู่สมภิรมยา	ใต้ฟ้าไม่มีใครเทียมทัน
ข้าจะให้ราชสารศรี	ไปทวารวดีเขตขัณฑ์
เชิญองค์พระพงศ์เทวัญ	ให้ทรงธรรม์มาทำวิวาห์การ
ตรัสแล้วจึ่งมีพจนารถ	ให้อาลักษณ์ผู้ฉลาดแต่งสาร
กับเสนีที่ปรีชาชาญ	ไปยังสถานอยุธยา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	อาลักษณ์ผู้มียศถา
รับสั่งพระองค์ทรงศักดา	ก็แต่งสาราทันที
จารึกลงในแผ่นทอง	ใส่กล่องนพรัตน์จำรัสศรี
เสร็จแล้วส่งให้เสนี	โดยมีบัญชาพระทรงธรรม์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งมหาเสนาคนขยัน
รับเอากล่องแก้วแพร้วพรรณ	ก็พาพวกพลขันธ์รีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นมาถึงราชธานี	ทวารวดีกรุงใหญ่
ไปยังศาลาลูกขุนใน	ส่งสารนั้นให้แก่เสนา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุมันตันผู้มียศถา
รับสารพระผู้ผ่านมิถิลา	พากันขึ้นเฝ้าพระจักรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	น้อมเศียรประณตบทบาท	พระพงศ์เทวราชเรืองศรี
ทูลว่าท้าวชนกธิบดี	ให้เสนีนำราชสารา
มาถวายใต้เบื้องบาทบงสุ์	พระผู้พงศ์จักรพรรดินาถา
ทูลแล้วเปิดกล่องรัตนา	คลี่สาราออกอ่านถวายไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
ช้า

๏	ราชสารพระผู้ผ่านนคเรศ	มงกุฎเกศมิถิลากรุงใหญ่
ทรงนามท้าวชนกฤทธิไกร	อวยชัยโดยราชไมตรี
มายังพระองค์ทรงเดช	ปิ่นเกศอยุธยาบุรีศรี
ดั่งฉัตรแก้วกั้นโมลี	เป็นที่พำนักทั้งโลกา
ข้ามีบุตรีวิไลลักษณ์	ผิวพักตร์เพียงเทพเลขา
จึ่งประชุมกษัตริย์ทุกพารา	ให้ยกมหาธนูชัย
ขององค์สมเด็จพระศุลี	บัดนี้พระรามยกได้
ต่อหน้าอินทราสุราลัย	ฤๅษีชีไพรพร้อมกัน
ขอเชิญพระองค์เสด็จมา	ทำการวิวาห์เฉลิมขวัญ
จะได้สืบสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์	ไว้เป็นจรรโลงธาตรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถเรืองศรี
แจ้งสารสำราญอินทรีย์	ดั่งวารีทิพย์มาเจือใจ
จึ่งมีพระราชบัญชา	ตรัสแก่ทูตาผู้ใหญ่
พระสิทธาพาลูกเราไป	ชิงชัยกากนาอสุรินทร์
สำเนียงเสียงสนั่นลั่นมา	ไม่รู้ว่าจะพาไปยกศิลป์
สองกรุงจะร่วมแผ่นดิน	ไปสิ้นกัลปาช้านาน
ตรัสแล้วมีราชวาที	สั่งขุนพาชีใจหาญ
จงไปหาสองราชกุมาร	ยังสถานไกยเกษบุรีมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายขุนมโนมัยใจกล้า
รับสั่งถวายบังคมลา	ขึ้นอาชาได้ก็รีบจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงไกยเกษกรุงไกร	มีใจชื่นชมสโมสร
ก็ลงจากหลังอัสดร	บทจรเข้าพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	น้อมเศียรทูลสนองพระกุมาร	โดยราชโองการถ้วนถี่
ว่าพระบิตุรงค์ทรงธรณี	ให้ข้านี้มาเชิญเสด็จไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สองกุมารผู้มีอัชฌาสัย
ได้แจ้งรับสั่งก็ดีใจ	พากันไปเฝ้าพระอัยกา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เพลง

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมบาท	ทูลไทธิราชนาถา
หลานรักขอถวายบังคมลา	ไปยังอยุธยาพระนคร
ด้วยพระองค์มงกุฎสุธาธาร	จะทำการวิวาห์พระทรงศร
กับองค์สีดาบังอร	ที่ในนครมิถิลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวไกยเกษนาถา
ได้ฟังพระราชนัดดา	ผ่านฟ้าจึ่งกล่าววาที
เจ้าจงไปตามพระบรรหาร	ให้ทันการวิวาห์เฉลิมศรี
แล้วทูลองค์พระทรงธรณี	ว่าตานี้อำนวยอวยพร
มาถึงพระจอมจักรพรรดิ	กับพระจักรรัตน์ทรงศร
ให้จำเริญสวัสดิ์สถาวร	จงขจรยศทั่วโลกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทั้งสองน้องนารายณ์นาถา
ก้มเกล้าดุษฎีชุลีลา	กลับมายังที่ปราสาทชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีพจนารถ	ตรัสสั่งอำมาตย์ผู้ใหญ่
จงเตรียมพหลพลไกร	เราจะไปอยุธยาธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งมหาเสนาทั้งสี่
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จัดเป็นกระบวนพยุหบาตร	เกลื่อนกลาดตามซ้ายฝ่ายขวา
ตั้งไว้สองข้างมรคา	คอยองค์อนุชาพระสี่กร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระพรตพระสัตรุดชาญสมร
สระสรงทรงเครื่องอาภรณ์	บทจรมาขึ้นรถชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ให้เลิกจัตุรงค์พยุหบาตร	ฆ้องกลองกัมปนาทหวาดไหว
ออกจากไกยเกษกรุงไกร	ตรงไปอยุธยาธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงจึ่งขึ้นไปเฝ้า	พระปิ่นเกล้าบังเกิดเกศี
ถวายบังคมคัลอัญชุลี	คอยฟังภูมีจะบัญชา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพงศ์จักรพรรดินาถา
ครั้นสองโอรสเสด็จมา	จึ่งสั่งเสนาสุมันตัน
จงเตรียมคชาม้ารถ	ทั้งทศโยธาแข็งขัน
แต่งตัวประกวดอวดกัน	เลือกสรรนุ่งห่มโอฬาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุมันตันผู้ปรีชาหาญ
ก้มเกล้ารับราชโองการ	คลานออกมาจากพระโรงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏	ให้องค์พระพรตเป็นทัพหน้า	โยธาเพียบพื้นแผ่นดินไหว
อันพระสัตรุดวุฒิไกร	ให้เป็นทัพหลังป้องกัน
ทัพหลวงทั้งสี่จัตุรงค์	โยธาอาจองแข็งขัน
นายช้างขี่ช้างซับมัน	กุมขอหยัดยันกรีดกราย
ขุนม้าขี่ม้าดาวทอง	ถือทวนพู่กรองเฉิดฉาย
ขุนรถขี่รถสุพรรณพราย	ถือเกาทัณฑ์หมายปัจจามิตร
ขุนพลตรวจเตรียมพลไกร	บ้างถือปืนไฟกระบี่กริช
เทียมทั้งรถทรงพระทรงฤทธิ์	รถประเทียบชวลิตรูจี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถเรืองศรี
ไสยาสน์ในราษราตรี	เหนือที่แท่นแก้วอลงกรณ์
พระตรึกไปโดยในราชสาร	จะทำการวิวาห์พระทรงศร
จนดาวเดือนเลื่อนลับคิรินทร	แสงทองอ่อนอ่อนอำไพ
สนั่นเสียงคชาพาชี	อึงมี่เพียงพื้นแผ่นดินไหว
แตรสังข์พิณพาทย์ฆ้องชัย	พลไกรตื่นตาหากัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ก็เสด็จจากแท่นไสยาสน์	งามวิลาสดั่งเทพในสวรรค์
ชวนห้ากษัตริย์วิลาวัณย์	จรจรัลมาสรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ชำระสระสนานสำราญองค์	ทรงสุคนธ์กลิ่นกลบหอมหวาน
บิตุเรศเรืองเดชชัยชาญ	กับสองพระกุมารโอรส
ทรงสนับเพลาพลอยทับทิมพราย	ภูษาล้วนลายเครือขด
พระวรนาฏยอดอนงค์ทรงยศ	ทรงพื้นทองหมดทั้งสามองค์
บิตุเรศโอรสทรงชายแครง	ชายไหวลายแทงกระหนกหงส์
สามพระมเหสีสุริย์วงศ์	ทรงสไบตาดทองกรองชาย
ต่างทรงตาบทิศทับทรวง	สังวาลแก้วชิงดวงสามสาย
สะอิ้งองค์กุดั่นสุพรรณพราย	ประดับถันเพชรรายอร่ามเรือง
ทองกรพาหุรัดประดับบุษย์	ธำมรงค์เรือนครุฑทรงเครื่อง
มงกุฎแก้วนพรัตน์ค่าเมือง	กรรเจียกจรเพชรเหลืองอลงการ์
พระบิตุเรศทรงพระขรรค์ฤทธิรอน	พระโอรสจับศรงามสง่า
หกกษัตริย์เสาวภาคย์เพียงเทวา	ตามกันเสด็จมาขึ้นรถ ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ เพลง
โทน

๏	รถเอยราชรถแก้ว	กงเลื่อมกำแล้วด้วยมรกต
ทรงงามสามงอนอ่อนชด	แก้วบดกาบบังบัลลังก์ลอย
สี่มุขแสงมาศจำรัสรัตน์	บันสะบัดบุษบกกระหนกห้อย
ม่านทิศมาศทาบกระหนาบพลอย	สามยอดสุกย้อยดั่งดวงจันทร์
เทียมสินธพสี่สีกุมุท	ขุนรถขับรุดดั่งจักรผัน
เครื่องสูงครบสิ่งสลับกัน	ธงฉัตรถัดชั้นธงทอง
เสียงฆ้องซ้องขานประสานสังข์	กลองดังกลางดงกึกก้อง
รถประเทียบเรียบท้ายรถทอง	ต่างกองตามกันเป็นหลั่นมา
ช้างนำชั้นนอกเคียงแข่ง	เดินแซงโดยซ้ายฝ่ายขวา
ขับรถเร่งรีบโยธา	ไปตามมรรคาพนาลัย ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	ข้ามธารผ่านเนินสิงขร	ประทับร้อนแรมมาในป่าใหญ่
จึ่งชวนสามสุดายาใจ	ชมพรรณนกไม้ในไพรวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	กระเหว่าจับกิ่งกระวานร้อง	กระทุงทองจับไม้กะทั่งหัน
กระลุมพูจู่จับแสลงพัน	เขาจับข่อยขันเคียงนาง
สาลิกาบินจับกิ่งแก้ว	แซงแซวจับโศกไซ้หาง
คณายูงพาฝูงมาจับยาง	นกลางจับเลียบเรียงรัน
อีลุ้มจับโลดโบยบิน	กระทาจับไม้กระถินขัน
โนรีจับรักพลอดกัน	เบญจวรรณจับหว้ารายเรียง
กางเขนจับแคแล้วร่อนร้อง	ช่างทองจับกระทุ่มส่งเสียง
โคกม้าจับโมกมองเมียง	นกเอี้ยงจับเอื้องเยื้องกราย
กระตั้วจับกิ่งตะเคียนเต้น	นกกระเต็นจับตอต้นขลาย
กุลาโห่จับเหียงเรียงราย	หว้าจับกอหวายแล้วบินไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	เดินทางตามหว่างพนาเวศ	เข้าเขตมิถิลากรุงใหญ่
จึ่งให้หยุดพลสกลไกร	โดยกระบวนพิชัยยาตรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ทั้งสามเสนีมียศถา
ก้มเกล้าถวายบังคมลา	ก็รีบเข้ามาพระนคร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงจึ่งประณตบทบงสุ์	ทูลองค์ท้าวชนกชาญสมร
ว่าข้านำสารพระภูธร	ไปยังนครอยุธยา
พระองค์ผู้วงศ์เทเวศร์	แจ้งเหตุแสนโสมนัสสา
บัดนี้ยกพยุหโยธา	มาหยุดอยู่นอกพระบุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดิเรืองศรี
ได้แจ้งแห่งคำเสนี	ภูมีชื่นชมด้วยสมคิด
ผินพักตร์มาข้างพระอวตาร	แล้วมีโองการประกาศิต
เจ้าทั้งสององค์ผู้ทรงฤทธิ์	พระบิตุเรศเสด็จมา
พ่อจงไปเฝ้าบทรัตน์	พระจอมจักรพรรดินาถา
กับองค์พระราชมารดา	เชิญเสด็จเข้ามายังธานี
ตรัสแล้วจึ่งมีพจนารถ	สั่งเสนามาตย์ทั้งสี่
จงจัดพหลโยธี	โดยเสด็จสองศรีพระกุมาร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาทั้งสี่ใจหาญ
ก้มเกล้ารับราชโองการ	ก็คลานออกมาทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจัดหมู่พลไกร	ใส่เสื้ออำไพต่างสี
สองหมื่นพื้นรูปทรงดี	ถือปทุมมาลีเป็นคู่กัน
ขุนม้าล้วนใส่เสื้อกรอง	โพกแสดขลิบทองฉายฉัน
เจียระบาดคาดเอวทั้งห้าพ้น	มือนั้นถือหางยูงกราย
มหาดเล็กล้วนลูกเสนา	นุ่งห่มโอ่อ่าเฉิดฉาย
เตรียมทั้งรถแก้วแพรวพราย	ไพร่นายคอยเสด็จบทจร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระรามสุริย์วงศ์ทรงศร
กับองค์พระลักษมณ์ฤทธิรอน	ชุลีกรท้าวชนกธิบดี
แล้วจึ่งเสด็จยุรยาตร	งามดั่งเทวราชทั้งสองศรี
กรายกรย่างเยื้องจรลี	มาขึ้นรถมณีพรายพรรณ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เพลง

๏	สารถีขี่ขับอัสดร	เคลื่อนพวกนิกรพลขันธ์
ปี่ฆ้องกลองแห่นี่นัน	เร่งกันไปตามมรคา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงให้หยุดรถทรง	สององค์ลงจากรัถา
กรายกรนวยนาดยาตรา	เข้ามาเฝ้าองค์พระภูธร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	น้อมเศียรประณตบทบาท	พระบิตุรงค์ธิราชชาญสมร
กับสามสมเด็จพระมารดร	ชุลีกรทูลความแต่ต้นมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถนาถา
ฟังลูกรักแจ้งกิจจา	ปรีดาดั่งได้โสฬส
จึ่งมีพระราชวาที	แก่หมู่เสนีทั้งหมด
จงเตรียมโยธาม้ารถ	กำหนดให้พร้อมเพรียงกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งมหาเสนาคนขยัน
รับสั่งพระองค์ทรงสุบรรณ	ถวายบังคมคัลแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งเตรียมกระบวนพยุหบาตร	เกลื่อนกลาดโดยซ้ายฝ่ายขวา
เป็นถ้องแถวตามแนวมรคา	คอยท่าเสด็จจรจรัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศรถรังสรรค์
กับเจ็ดกษัตราวิลาวัณย์	ครั้นสุริยันส่องฟ้าธาตรี
ก็เข้าที่สระสรงทรงเครื่อง	อร่ามเรืองจำรัสรัศมี
กรายกรย่างเยื้องจรลี	มาขึ้นรถมณีอลงการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เพลง

๏	เสด็จเหนือบัลลังก์รถทรง	งามสง่าดั่งองค์พระสุริย์ฉาน
ให้เคลื่อนโยธีบริวาร	เข้ายังราชฐานมิถิลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	หญิงชายชาวเมืองถ้วนหน้า
แก่เฒ่าสาวหนุ่มกลุ้มมา	แต่งตัวโอ่อ่าประกวดกัน
เยียดยัดอัดอึงแถวถนน	เพียงธรณีดลจะหล่มลั่น
เห็นกระบวนทวนธนูเกาทัณฑ์	หลายหลั่นเรียบริ้วทิวธง
เห็นโฉมพระลักษมณ์พระจักรกฤษณ์	ต่างตะลึงเพ่งพิศพิศวง
ถึงกองหลวงพวงเพชรจัตุรงค์	เห็นพระองค์ทรงภพอยุธยา
เสด็จเหนือที่นั่งบัลลังก์รถ	งามยศงามทรงงามสง่า
ดั่งบรมพรหเมศศักดา	เสด็จมาสู่พื้นดินดอน
พระพรตพระสัตรุดสุดท้าย	งามคล้ายกับองค์พระทรงศร
ต่างตนนบนิ้วประนมกร	ถวายพรแซ่ซ้องทั้งบุรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ชมตลาด

๏	เมื่อนั้น	พระพงศ์เทเวศร์เรืองศรี
ขับรถเข้าราชธานี	ภูมีชมเมืองมิถิลา
ดูพื้นเขื่อนเพชรกำแพงมาศ	ถนนลาดศีลาลายดั่งเลขา
เชิงป้อมรายปืนจินดา	ทวาราหอรบอร่ามเรือง
นางเรียงงามเรียบระเบียบรัตน์	ธงชายคั่นฉัตรขนัดเนื่อง
ปราสาทแลงามลอยเฉลิมเมือง	แสงประเทืองเรืองเทียมประทีปราย
บุษบกหน้าบันสุบรรณพลิ้ว	เหนี่ยวหางนาคหิ้วเผ่นผาย
พักตร์พรหมผ่องพริ้มดั่งยิ้มพราย	แก้วปลายยอดปลีกระจ่างฟ้า
ท้องสนามแสนสนุกจนสุดเนตร	ประลองเดชหัสดินสำแดงกล้า
ชมพลางทางเพลินจำเริญตา	จนประทับเกยชลาอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดิชาญสมร
กับองค์อัครราชบังอร	บทจรรับเสด็จภูมี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งตรัสปราศรัยคำรพ	ขอเชิญพระจอมภพเรืองศรี
ขึ้นยังปราสาทแก้วมณี	เป็นที่สำราญกายา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวทศรถนาถา
ได้ฟังสุนทรวาจา	ดั่งอมฤตฟ้ายาใจ
จึ่งเสด็จจากราชรถทอง	พักตร์ผ่องดั่งดวงแขไข
ท้าวชนกก็นำตามเสด็จไป	เข้าในปราสาทแก้วแพรวพรรณ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์อาสน์	งามดั่งเทวราชในสรวงสวรรค์
ท่ามกลางสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์	บังคมคัลเกลื่อนกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวชนกจักรวรรดินาถา
จึ่งมีสุนทรวาจา	ปราศรัยโดยราชไมตรี
ครั้งนี้ทั้งสองพระนคร	จะถาวรเป็นสุขเกษมศรี
ดั่งฉัตรแก้วกั้นโมลี	ข้านี้จะฝากชีวัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์เทเวศร์รังสรรค์
ฟังท้าวชนกรำพัน	พระทรงธรรม์จึ่งตอบสนองไป
ตัวเราได้แจ้งสารสวัสดิ์	โสมนัสไม่มีที่เปรียบได้
จึ่งยกรี้พลสกลไกร	รอนแรมมาในหิมวา
หวังจะเป็นทองแผ่นเดียวกัน	ร่วมชีพชีวันไปวันหน้า
กว่าจะม้วยดินสิ้นฟ้า	เป็นมหามงคลสวัสดี
สองกษัตริย์สนทนาปราศรัย	จนอุทัยลับเหลี่ยมคีรีศรี
ต่างองค์ต่างเสด็จจรลี	เข้าที่สิริศรีไสยา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ 

๑๖
๑๖