๏	 เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
เห็นนางมณโฑก็ยินดี	จึ่งมีพระราชบัญชา
ดูก่อนมเหสีสหายรัก	ผู้ทรงลักษณ์เยาวยอดเสน่หา
อันซึ่งพระนครลงกา	กับพิชัยพารามลิวัน
สองกรุงบำรุงสัจไม่เคลื่อนคลาด	ดั่งแผ่นนพมาศฉายฉัน
ร่วมสุขร่วมทุกข์ด้วยกัน	ร่วมชีพชีวันมาช้านาน
ปัจจามิตรมาติดพระนคร	รบรุกราญรอนหักหาญ
พระสหายไม่ใช้เสนามาร	ให้ไปแจ้งการด้วยอันใด
จนสิ้นสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์	พากันตายยับไม่นับได้
หากองค์โอรสยศไกร	ลอบไปแจ้งเหตุจึ่งยกมา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นางมณโฑผู้ยอดเสน่หา
ได้ฟังพระราชบัญชา	โศกาสนองพระวาที
เมื่อศึกมาติดพระนคร	แสนเทวษทุกข์ร้อนดั่งเพลิงจี่
ตั้งแต่รบร้าฆ่าตี	มิได้ว่างเว้นสักคืนวัน
มิตรสหายญาติวงศ์ซึ่งทรงเดช	ทั่วทุกนคเรศเขตขัณฑ์
ไกลใกล้ก็ให้ไปหากัน	มาช่วยโรมรันปัจจามิตร
โยธาแต่ละทัพนับสนุทร	ก็พ่ายแพ้มนุษย์ด้วยศรสิทธิ์
กรรมกั้นมิให้ทันคิด	ถึงพระองค์ทรงฤทธิ์ผู้ศักดา
อันซึ่งไพนาสุริย์วงศ์	เอกองค์โอรสเสน่หา
ขอฝากไว้ใต้บาทา	ผ่านฟ้าจงได้ปรานี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
ฟังนางมณโฑเทวี	มีความแสนโสมนัสนัก
ดั่งได้สมบัติพัสถาน	ศฤงคารบริวารทั้งไตรจักร
พิศดูโอรสสหายรัก	พญายักษ์มีราชบัญชา
บัดนี้ก็เสร็จการณรงค์	อันไพนาสุริย์วงศ์เสน่หา
จะให้ผ่านพิภพลงกา	สืบวงศ์พรหมาธิบดี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ตรัสแล้วจึ่งมีประกาศิต	สั่งปโรหิตทั้งสี่
จงหาศุภฤกษ์นาที	ให้ต้องที่ชันษาพระกุมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ขุนโหรผู้ปรีชาหาญ
ก้มเกล้ารับราชโองการ	แล้วจับกระดานชนวนมา
จึ่งตั้งสมผุสพระจันทร์	คูณหารเดือนวันชันษา
สอบใส่ในดวงพระชะตา	เสาร์มาเป็นสิบเอ็ดแก่ลัคน์
พระหัสเป็นศรีตกทวาร	จะได้ผ่านสวรรยาอาณาจักร
เดือนหน้าราหูมาพัก	พับลัคน์ในราศิมิน
อังคารถึงจันทร์จะต้องฆาฏ	พระเคราะห์ใหญ่วิปลาสร้ายสิ้น
แม้นมาตรถึงองค์อมรินทร์	เป็นปิ่นฝูงเทพเทวา
ก็จะจุติไปจากสถาน	ไม่ตั้งอยู่นานในยศถา
อันพญาพิเภกอสุรา	จะคืนผ่านลงกาสืบไป
คิดแล้วกราบทูลทันที	รุ่งขึ้นพรุ่งนี้ฤกษ์ใหญ่
ต้องตามพระกุมารชาญชัย	ได้ทั้งชันษาชะตาเมือง
ครอบครองโภไคยไอศูรย์	จะเพิ่มพูนเกียรติยศลือเลื่อง
สมบัติพัสถานจะรุ่งเรือง	ไพร่เมืองจะสุขสถาวร ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิชาญสมร
ได้ฟังโหราพยากรณ์	ภูธรชื่นชมยินดี
จึ่งมีพระราชบรรหาร	สั่งเสนามารทั้งสี่
จงแต่งราชการพิธี	ให้ต้องตามที่บูราณมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนีผู้มียศถา
ก้มเกล้ารับราชบัญชา	ถวายบังคมลาแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ชมตลาด

๏	จึ่งจัดปราสาทราชฐาน	กั้นฉากผูกม่านสองไข
เพดานห้อยพวงมาลัย	พู่กลิ่นอำไพอรชร
พื้นล่างลาดพรมสุจหนี่	ทอดที่หนังราชไกรสร
พระเต้าวารีสีทันดร	อลงกรณ์สังข์กลศรจนา
แว่นทองแว่นแก้วแพร้วพรรณ	บายศรีเจ็ดชั้นซ้ายขวา
ทั้งเครื่องกกุธภัณฑ์อลังการ์	ปักมหาเศวตฉัตรโอฬาร
ตั้งที่มูรธาภิเษกสรง	ตามวงศ์พรหเมศมหาศาล
แต่งเสร็จทั่วทุกพนักงาน	โดยการพระราชพิธี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
ครั้นแสงทองส่องฟ้าธาตรี	ตื่นจากแท่นที่ไสยา
จึ่งสั่งไพนาสุริย์วงศ์	เอกองค์โอรสเสน่หา
ชำระสระสรงคงคา	ให้ทันเวลาสถาวร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ไพนาสุริย์วงศ์ชาญสมร
น้อมเศียรรับสั่งพระบิดร	บทจรเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	พนักงานไขท่อปทุมทอง	เป็นละอองโปรยปรายดั่งสายฝน
ทรงสุคันธารสเสาวคนธ์	ปรุงปนเรณูสุมามาลย์
สนับเพลาเชิงงอนช่องกระจก	ภูษิตแย่งยกกระหนกก้าน
ชายแครงเครือหงส์อลงการ	ชายไหวชัชวาลด้วยพลอยราย
ฉลององค์ริ้วตาดพื้นม่วง	ทับทรวงมรกตฉานฉาย
ตาบทิศกุดั่นจำหลักลาย	สังวาลเพชรสามสายพาหุรัด
ทองกรเป็นรูปภุชงค์	ธำมรงค์เรือนเก็จกาบสะบัด
ทรงมหามงกุฎดอกไม้ทัด	กุณฑลแก้วจำรัสกรรเจียกจร
งามองค์งามศักดิ์งามศรี	ท่วงทีดั่งราชไกรสร
ย่างเยื้องยุรยาตรนาดกร	บทจรมายังพระบิดา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
พิศดูนรลักษณ์พักตรา	ไพนาสุริย์วงศ์อสุรี
งามศักดิ์งามศรีงามทรง	คล้ายองค์อินทรชิตผู้พี่
ควรดำรงทรงภพธานี	จะสืบศรีสุริย์วงศ์พรหมาน
ตรัสพลางก็พาพระโอรส	บทจรจากแท่นมุกดาหาร
ทั้งนางมณโฑนงคราญ	แสนสนมบริวารก็ตามมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงพระมหาปราสาท	กษัตริย์ราชสุริย์วงศ์พร้อมหน้า
ให้ขึ้นนั่งบัลลังก์อลงการ์	ใต้มหาเศวตฉัตรรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ปโรหิตผู้เฒ่าทั้งสี่
โหราพฤฒาพญารี	ชาวพ่อชีพราหมณาจารย์
จึ่งเอานํ้าสังข์นํ้ากลศ	รดพระมูรธาภิเษกสนาน
แก่องค์พระราชกุมาร	แล้วโอมอ่านพระเวทขึ้นพร้อมกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
สระบุหร่ง

๏	ได้เอยได้ฤกษ์	โหราให้เบิกบายศรีขวัญ
จึ่งลั่นฆ้องชัยเป็นสำคัญ	แตรสังข์เสียงสนั่นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ปโรหิตผู้เฒ่าก็จุดเทียน	ติดแว่นส่งเวียนไปเบื้องขวา
เสนีอำมาตย์มาตยา	พระวงศาส่งรับกันเนื่องไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ร่าย

๏	ครั้นถ้วนคำรบเจ็ดรอบ	โดยระบอบคัมภีร์พิธีไสย
พระโหรผู้เฒ่าจึ่งดับไฟ	โบกควันตรงไปสามที
แล้วเอาจุณเจิมเฉลิมพักตร์	ให้จำเริญยศศักดิ์เรืองศรี
อำนวยอวยพรสวัสดี	เสียงมี่อื้ออึงเป็นโกลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
จึ่งมอบสมบัติสวรรยา	เสนาไพร่ฟ้าประชากร
ให้แก่ไพนาสุริย์วงศ์	สืบพงศ์พรหมานชาญสมร
ชื่อท้าวทศพินฤทธิรอน	โดยนามบิดรประกอบกัน
แล้วให้โอวาทด้วยคำหวาน	เจ้าผู้จะผ่านไอศวรรย์
จงตั้งอยู่ในทางทศธรรม์	อย่ามีโมหันธ์ฉันทา
อันสุริย์วงศ์พงศาคณามิตร	ห่างสนิทปลูกเลี้ยงให้ถ้วนหน้า
ข้าเฝ้าเหล่าหมู่มาตยา	โยธาทวยหาญชาญชัย
ผู้ใดที่มีความชอบ	จงประกอบยศศักดิ์รางวัลให้
บำรุงไพร่พลสกลไกร	โดยในขนบบูราณกาล
ว่าแล้วประทานศรทรง	ฤทธิรงค์ปราบได้ทุกสถาน
ชื่อว่าบรรลัยจักรวาล	จงเอาไว้ผลาญไพรี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศพินสิทธิศักดิ์ยักษี
คำนับรับศรด้วยยินดี	แล้วกราบทูลด้วยปรีชาไว
ซึ่งพระองค์เมตตาการุญ	พระคุณนั้นหาที่สุดไม่
จะขอเอาพระเดชปกเกศไป	กว่าชีวาลัยจะวายปราณ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิใจหาญ
เสร็จมอบไอศูรย์ศฤงคาร	พญามารเกษมเปรมปรีดิ์
จึ่งเสด็จย่างเยื้องยุรยาตร	จากบัลลังก์อาสน์มณีศรี
พร้อมหมู่พหลมนตรี	ไปยังที่อยู่กุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
โอ้

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์รังสรรค์
ต้องจำลำบากมาหลายวัน	กันแสงศัลย์นิ่งนึกตรึกไป
โอ้อนิจจาตัวกู	มาเลี้ยงลูกศัตรูก็เป็นได้
สำคัญว่าบุตรสุดสายใจ	รักใคร่ดั่งดวงนัยนา
เสียแรงรู้ประเสริฐเลิศชาย	มาหลงตายด้วยความเสน่หา
แจ้งไปถึงไหนจะนินทา	ทั้งไตรโลกาไม่ว่าดี
ทำไฉนจะทราบบาทบงสุ์	องค์พระหริรักษ์เรืองศรี
จะได้เข่นฆ่าราวี	แก้แค้นไพรีให้ถึงใจ
อกเอ๋ยจะได้ใครนำสาร	ไปแจ้งการข่าวทุกข์ของกูได้
รํ่าพลางโศกาอาลัย	ชลนัยน์นองพักตร์อสุรา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายอสุรผัดยักษา
แต่กันแสงถึงองค์พระอัยกา	ดั่งว่าจะสิ้นชีวัน
จึ่งคิดว่าไพนาสุริย์วงศ์	ได้ครองลงกาเขตขัณฑ์
กับกูก็เล่นมาด้วยกัน	ตั้งแต่ชันษาจำเริญวัย
จะขึ้นไปขอโทษพระอัยกา	ให้พ้นพันธนาในตรุใหญ่
คิดแล้วลงจากปราสาทชัย	ตรงไปพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	แลเห็นไพนาสุริย์วงศ์	กับองค์จักรวรรดิยักษี
ออกหมู่มาตยาเสนี	เสียงมี่บังคับราชการ
อาจองเดินตรงเข้าไป	ด้วยใจสุรภาพแกล้วหาญ
นั่งลงตรงพักตร์พญามาร	ไม่หมอบกรานไม่บังคมอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวจักรวรรดิยักษา
เห็นอสุรผัดขึ้นมา	จึ่งมีบัญชาถามไป
ว่าไอ้เด็กน้อยนี้องอาจ	เชื้อชาตินามวงศ์พงศ์ไหน
พักตราเป็นวานรไพร	เหตุใดกายเป็นอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศพินสิทธิศักดิ์ยักษี
ได้ฟังพระราชวาที	อัญชุลีสนองพระบัญชา
ไอ้นี้ลูกนางเบญกาย	หลานชายพิเภกยักษา
ชื่ออสุรผัดกุมารา	บิดานั้นเป็นวานร
มีนามคำแหงหนุมาน	ยอดทหารพระรามทรงศร
พักตร์นั้นเหมือนฝ่ายบิดร	กายกรเหมือนชนนีมัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิรังสรรค์
ได้ฟังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน	แผดเสียงสนั่นเป็นโกลี
เหม่เหม่ไอ้ลูกลิงไพร	มึงขึ้นมาไยที่นี่
กูจะสังหารเสียบัดนี้	ก็จะม้วยชีวีไม่พริบตา
หากเกรงตำหนิติฉิน	ว่าลูกเท่าปีกริ้นก็เข่นฆ่า
ไสหัวลงไปอย่าอยู่ช้า	กูไม่ขอดูหน้าไอ้สาธารณ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรผัดผู้ใจห้าวหาญ
ได้ฟังจักรวรรดิขุนมาร	ดั่งตรีสุรกานต์มาแทงกรรณ
พิศดูเป็นครู่ไม่พริบตา	กริ้วโกรธโกรธาตัวสั่น
ฮึดฮัดกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน	มือคันจะใคร่เข้าราวี
แล้วให้คิดกลัวเกรงภัย	จะถึงพระอัยกายักษี
ทั้งพระมารดรอัยกี	อสุรีจะไม่ไว้ชีวา
ให้อัดอั้นตันทรวงแสนเทวษ	ชลเนตรคลอเนตรซ้ายขวา
ทั้งอายทั้งแค้นแน่นอุรา	ก็กลับมายังที่ปราสาทชัย ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงกราบบาทพระอัยกี	ทั้งพระชนนีแล้วร้องไห้
สะอื้นพลางสะท้อนถอนใจ	ก็เล่าไปแต่ต้นจนปลาย
อัปยศอดสูเป็นสุดคิด	เจ็บจิตครั้งนี้ไม่รู้หาย
ตัวลูกก็ชาติอาชาชาย	แม้นตายไม่เสียดายแก่ชีวา
ขอลาเบื้องบาทพระอัยกี	ทั้งพระชนนีนาถา
ไปเที่ยวเสาะหาพระบิดา	มาฆ่ามันให้วายปราณ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สองนางผู้ยอดสงสาร
ฟังอสุรผัดกุมาร	โศกาแจ้งการรำพัน
ต่างองค์มีความอาลัยนัก	กอดจูบลูบพักตร์แล้วรับขวัญ
เจ้าผู้ร่วมชีพชีวัน	อย่าหุนหันคิดอ่านให้จงดี
ใช่ว่าองค์ท้าวจักรวรรดิ	จะครอบครองสมบัติอยู่ที่นี่
ไม่ช้าก็จะเลิกโยธี	คืนไปธานีขุนมาร
เจ้าจงไปหาบิตุเรศ	ให้นำเอาเหตุข่าวสาร
ทูลองค์สมเด็จพระอวตาร	แจ้งการทุกข์ร้อนอัยกา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรผัดผู้ใจแกล้วกล้า
ฟังพระอัยกีมารดา	อสุราเงือดงดสะกดใจ
แต่อาฆาตมาดหมายอยู่เป็นนิจ	จะเว้นว่างห่างคิดก็หาไม่
รักษาตัวมิให้มีภัย	อยู่ในปราสาทรูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
อยู่ในลงกาธานี	สิบห้าราตรีล่วงมา
จึ่งมีพระราชบรรหาร	สั่งเสนามารยักษา
พรุ่งนี้จะกลับไปพารา	จงเตรียมโยธาพลากร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายสุพินสันชาญสมร
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธิรอน	ชุลีกรแล้วรีบออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บอกกันทั่วทุกหมู่หมวด	ตรวจเตรียมจตุรงค์พยุห์ใหญ่
ตั้งเป็นถ้องแถวลงไว้	โดยกระบวนทัพชัยที่ยกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
ไสยาสน์เหนืออาสน์อันโอฬาร์	ในมหาปราสาทพรายพรรณ
จนล่วงปัจฉิมราตรี	ไก่แก้วตีปีกกระพือขัน
ดุเหว่าเร้าเร่งพระสุริยัน	จันทราลับเหลี่ยมคิรินทร
หมู่แมลงผึ้งภู่วู่ร้อง	แสงทองจำรัสประภัสสร
เสียงประโคมดนตรีแตรงอน	ก็ตื่นจากบรรจถรณ์อลงการ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งชำระสระสรงทรงเครื่อง	อร่ามเรืองด้วยดวงมุกดาหาร
ชวนองค์ทศพินกุมาร	ออกพระโรงสุรกานต์พรายพรรณ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	ภายใต้เศวตฉัตรฉายฉัน
พร้อมหมู่เสนากุมภัณฑ์	บังคมคัลเกลื่อนกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางมณโฑเสน่หา
แจ้งว่าจักรวรรดิอสุรา	จะเลิกโยธากลับไป
จึ่งชวนนางท้าวเถ้าแก่	ชะแม่กำนัลน้อยใหญ่
ออกจากปราสาทอำไพ	เสด็จไปเฝ้าองค์อสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	องค์ท้าวจักรวรรดิยักษี
นั่งใกล้โอรสร่วมชีวี	คอยฟังวาทีอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
เห็นนางมณโฑขึ้นมา	จึ่งมีบัญชาอันสุนทร
เจ้าจงค่อยอยู่สำราญ	เราจะลาเยาวมาลย์ไปก่อน
ทศพินซึ่งผ่านพระนคร	จะเลี้ยงนิกรประชาชี
ยังอ่อนการในกิจกษัตรา	ชันษาก็พึ่งจำเริญศรี
ตัวเจ้าก็เป็นชนนี	ทั้งมีปรีชาว่องไว
จงช่วยบำรุงอย่าให้ผิด	จากธรรม์ทศพิธไปได้
จึ่งจะภิญโญยศเลิศไกร	สืบในสุริย์วงศ์พรหมาน
แม้นมีอริราชไพรี	จงใช้เสนีไปแจ้งสาร
จึ่งจะยกมาช่วยรอนราญ	ผลาญให้สิ้นชีพชีวัน
สั่งเสร็จเสด็จยุรยาตร	จากอาสน์พรรณรายฉายฉัน
กรายกรย่างเยื้องจรจรัล	มาทรงรถสุวรรณอำไพ ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	ให้เคลื่อนจตุรงค์โยธี	แสนสุรเสนีน้อยใหญ่
ออกจากลงกากรุงไกร	ไปยังมลิวันพารา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรผัดผู้ใจแกล้วกล้า
ครั้นจักรวรรดิเลิกโยธา	ออกจากลงกาบุรี
จึ่งน้อมเศียรเกล้าอภิวาทน์	กราบลงแทบบาทบทศรี
แห่งองค์สมเด็จพระชนนี	แล้วมีวาจาถามไป
อันพระบิตุเรศของข้า	สุริย์วงศ์กษัตรากรุงไหน
รูปทรงสรงสถานประการใด	ทรงนามชื่อไรพระมารดร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางเบญกายดวงสมร
ส้วมสอดกอดลูกด้วยอาวรณ์	บังอรพลางแจ้งกิจจา
อันพ่อเจ้าผู้ปรีชาชาญ	เป็นหลานพญาไวยวงศา
ผ่านกรุงขีดขินนครา	พงศ์พระสุริยาเลิศไกร
โอรสพระพายฤทธิรอน	นามกรหนุมานทหารใหญ่
ผิวผ่องขนเพชรอำไพ	เขี้ยวแก้วมาลัยกุณฑล
หาวเป็นเดือนดาวออกจากโอษฐ์	ช่วงโชติจำรัสโพยมหน
ลาพระจักรกฤษณ์ฤทธิรณ	ไปสร้างพรตบวชตนเป็นโยคี
อยู่ยังเขาแก้วมณฑป	เจ้าไปก็จะพบฤๅษี
บอกแล้วอวยพรสวัสดี	อย่ามีอันตรายภัยพาล ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรผัดผู้ใจกล้าหาญ
ได้ฟังจะแจ้งทุกประการ	สำคัญสัณฐานพระบิดร
จึ่งน้อมเกล้าลาบาทพระอัยกี	ทั้งพระชนนีดวงสมร
ออกจากปราสาทอลงกรณ์	สำแดงฤทธิรอนเหาะไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ลอยลิ่วปลิวมาดั่งลมพาน	ถึงสถานมณฑปเขาใหญ่
ลงจากอากาศด้วยว่องไว	ก็เข้าไปยังที่กุฎี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	กราบลงแทบเบื้องบาทบงสุ์	ถามองค์พระมหาฤๅษี
ว่าหนุมานผู้ชาญฤทธี	บวชอยู่ที่ใดพระสิทธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระทิศไพอาจารย์ฌานกล้า
ได้ฟังอสูรกุมารา	จึ่งมีวาจาตอบไป
อันซึ่งคำแหงหนุมาน	บำเพ็ญฌานอยู่ยอดเขาใหญ่
ทรงศีลภาวนาบูชาไฟ	โดยเพศวิสัยโยคี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	หลานพระพายเทวัญเรืองศรี
ได้แจ้งแห่งคำพระบุนี	ชุลีแล้วเหาะไปด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	มาถึงเห็นองค์พระนักธรรม์	สร้างพรตพรหมจรรย์สำรวมจิต
กองกูณฑ์ช่วงโชติชวลิต	สถิตหน้าบรรณศาลา
ไม่รู้ว่าเป็นบิตุเรศ	ด้วยผิดสังเกตของยักษา
กราบลงแล้วถามกิจจา	ว่าดาบสหนุมานอยู่แห่งใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฤๅษีวายุบุตรทหารใหญ่
สมาธิภาวนาบูชาไฟ	ได้ยินสำเนียงพาที
ลืมเนตรขึ้นเห็นกุมารา	พักตรานั้นเป็นกระบี่ศรี
กายกรเป็นรูปอสุรี	มีความฉงนสนเท่ห์นัก
แต่พินิจพิศดูอาการ	ท่วงทีกล้าหาญแหลมหลัก
ลูกใครน้อยน้อยน่ารัก	คิดแล้วจึ่งซักถามไป
ดูก่อนอสูรกุมารา	วงศาบ้านเมืองอยู่ไหน
มีนามกรชื่อไร	มาถามไยถึงศรีหนุมาน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรผัดผู้ใจห้าวหาญ
ได้ฟังพระมหาอาจารย์	มัสการแล้วบอกไปทันที
ข้านี้มีนามอสุรผัด	นัดดาพิเภกยักษี
นางเบญกายเป็นชนนี	อยู่ในบุรีลงกา
หนุมานนั้นเป็นบิดร	ทหารพระสี่กรนาถา
มีความทุกข์ร้อนจึ่งเสาะมา	หวังว่าจะแจ้งเหตุการณ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วายุบุตรฤๅษีปรีชาหาญ
ได้ฟังโอรสพจมาน	ยินดีปานได้สุราลัย
จึ่งว่าอนิจจาลูกรัก	จะรู้จักบิดาก็หาไม่
เราคือหนุมานชาญชัย	ซึ่งได้เกิดเกล้าของเจ้ามา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	จึ่งอสุรผัดยักษา
ได้ฟังกริ้วโกรธโกรธา	ชักตระบองเงื้อง่ายืนยัน
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบบาท	สิงขรไหวหวาดเลื่อนลั่น
สองตาดั่งหนึ่งเพลิงกัลป์	กุมภัณฑ์จึ่งร้องประกาศไป
เหวยเหวยฤๅษีชีป่า	อหังการ์กล่าวคำหยาบใหญ่
มุสาว่าเล่นไม่เกรงใจ	กูจะฆ่าให้ม้วยชีวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	หนุมานซึ่งเป็นฤๅษี
เห็นลูกไม่เชื่อวาที	กระบี่ถวิลจินดา
มิเสียทีเกิดเป็นโอรส	ถือยศองอาจแกล้วกล้า
เพราะฉงนสนเท่ห์ในวิญญาณ์	ไม่เห็นว่ากูเป็นวานร
ยิ้มแล้วจึ่งกล่าวคำหวาน	ดูก่อนกุมารชาญสมร
อันนางเบญกายบังอร	มารดรเจ้าบอกประการใด
ตัวพ่อทรงพรตเป็นฤๅษี	จะพาทีมุสานั้นหาไม่
เจ้าอย่ากริ้วโกรธวุ่นไป	ว่าเรามิใช่บิดา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรผัดผู้ใจแกล้วกล้า
ได้ฟังมธุรสวาจา	อสุราถอยหลังยั้งคิด
อันองค์พระมหามุนี	จะพาทีหมิ่นกูก็เห็นผิด
รักษาพรหมจรรย์อยู่เป็นนิจ	คิดแล้วก็เล่าความไป
อันบิดาเราผู้เรืองเดช	จะเป็นเพศมนุษย์นั้นหาไม่
คือพญาพานรินทร์เกรียงไกร	ผิวผ่องอำไพทั้งอินทรีย์
แล้วมีมาลัยกุณฑล	ขนเพชรเขี้ยวแก้วจำรัสศรี
แม้นอ้าโอษฐ์สำแดงฤทธี	พระรวีเดือนดาวออกมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	หนุมานดาบสพรตกล้า
ฟังอสุรผัดแจ้งกิจจา	ตบมือสรวลร่าแล้วร้องไป
คอยดูเถิดนะลูกรัก	จักเหมือนคำแม่หรือหาไม่
ว่าแล้วสำแดงฤทธิไกร	ถีบทะยานขึ้นไปยังอัมพร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เป็นกระบี่สี่พักตร์แปดหัตถ์	เขี้ยวแก้วจำรัสประภัสสร
กุณฑลมาลัยอลงกรณ์	ขนเพชรอรชรรูจี
ดาวเดือนดวงตะวันช่วงโชติ	ออกมาจากโอษฐ์กระบี่ศรี
ส่องสว่างพ่างพื้นปัถพี	แล้วลงมายังที่บรรพตา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรผัดชาญชัยใจกล้า
เห็นพระบิตุรงค์ทรงฤทธา	เป็นมหามหัศอัศจรรย์
มีความชื่นชมโสมนัส	ดั่งได้สมบัติในสวรรค์
จึ่งก้มเกล้าคำรพอภิวันท์	กอดบาทรำพันทูลไป
พระองค์จงได้ปรานี	ลูกนี้โทษผิดเป็นข้อใหญ่
ซึ่งว่าได้ทำให้เคืองใจ	ขออภัยอย่ามีเวรา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	แล้วเล่าเรื่องความไปตามเหตุ	ชลนัยน์คลอเนตรทั้งซ้ายขวา
ว่าองค์สมเด็จพระอัยกา	กับไอ้ไพนาสุริย์วงศ์
พระทัยสำคัญว่าเป็นบุตร	สุดสวาทรักใคร่ลุ่มหลง
มันกับพี่เลี้ยงนั้นไม่ตรง	หนีลงไปเมืองมลิวัน
นำท้าวจักรวรรดิยักษา	ยกมาเป็นกระบวนทัพขัน
กับพระอัยกาได้รบกัน	มันจับไปจำใส่ตรุไว้
ทนเวทนาลำบากนัก	ลูกจักเยี่ยมเยียนก็ไม่ได้
จักรวรรดิเข้าอยู่ยังเวียงชัย	ที่ในปราสาทสุรกานต์
จึ่งให้ไพนาสุริย์วงศ์	ขึ้นครองลงการาชฐาน
ชื่อท้าวทศพินขุนมาร	แล้วเลิกทวยหาญไปธานี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	คำแหงหนุมานฤๅษี
ได้ฟังคั่งแค้นแสนทวี	ดั่งหนึ่งอัคคีมาจ่อใจ
เข่นเขี้ยวเคี้ยวกรามคำรามรน	เหม่ไอ้ทรชนมันทำได้
ไม่เกรงกูผู้มีฤทธิไกร	จะฆ่าให้บรรลัยไปด้วยกัน
ว่าพลางส้วมกอดลูกรัก	พิศพักตร์ภิรมย์ชมขวัญ
แก้วตาพ่อร่วมชีวัน	อย่าได้กันแสงโศกา
อันท้าวจักรวรรดิกับทศพิน	มันจะพากันสิ้นสังขาร์
ด้วยเดชสมเด็จพระจักรา	ผู้ปิ่นโลกาธาตรี
ว่าแล้วมัสการลาพรต	จากเพศดาบสฤๅษี
เปลื้องเครื่องสำหรับโยคี	วางไว้ในที่กุฎีไพร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นเสร็จสำแดงแผลงฤทธิ์	ทศทิศกัมปนาทหวาดไหว
พาองค์โอรสยศไกร	เหาะไปขีดขินด้วยฤทธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งประณตบทบงสุ์	ทูลองค์พญาไวยวงศา
ว่าบัดนี้อสุรผัดกุมารา	โอรสของข้ามาแจ้งการ
ว่ากรุงลงกาธานี	มีราชไพรีมาหักหาญ
อันท้าวทศคิริวงศ์พญามาร	อ้ายสาธารณ์มันจับจำไว้
แม้นทราบบาทบงสุ์พระทรงศร	เห็นจะได้ราญรอนเป็นศึกใหญ่
ข้าจึ่งลาพรตจากไพร	มาทูลให้ทราบธุลี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาไวยวงศาเรืองศรี
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งอัคคี	จึ่งมีสีหนาทวาจา
เหม่ไอ้ไพนาสุริย์วงศ์	กับพี่เลี้ยงอาจองหนักหนา
จะพากันบรรลัยไม่พริบตา	สิ้นทั้งลงกามลิวัน
พรุ่งนี้เจ้าพาลูกชาย	ไปทูลพระนารายณ์รังสรรค์
น้ากับท้าวมหาชมพูนั้น	จะยกพวกพลขันธ์ตามไป
ว่าแล้วอุ้มองค์อสุรผัด	เชยชมโสมนัสรักใคร่
จนเวลาสิ้นแสงอโณทัย	ก็หลับไปในราษราตรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระภุชพงศ์เรืองศรี
เฉลิมภพอยุธยาธานี	เป็นที่ผาสุกทุกเวลา
ครั้นสิ้นแสงสีรวีวร	จันทรจำรัสพระเวหา
ทรงกลดหมดเมฆเมฆา	ดารารายรอบเป็นขอบคัน
พระพายชายกลิ่นสุมามาลย์	อันแบ่งบานในสระสวนขวัญ
จึ่งชวนองค์สีดาวิลาวัณย์	จรจรัลเข้าที่บรรทมใน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ กล่อม
ช้า

๏	พระฟังสังคีตดีดสี	ดนตรีบำเรอเสียงใส
ปัจฉิมยามบรรทมหลับไป	ภูวไนยจึ่งทรงพระสุบิน
ว่าเมฆตั้งบังแสงสุริยน	มืดมนทั้งทิศทักษิณ
มีเทเวศชูดวงมณีนิล	รัศมีดั่งทินกรพราย
ครั้นเข้ามาใกล้ก็อภิวันท์	เอาดวงแก้วนั้นชูถวาย
แล้วสาวไส้พระองค์ให้เรี่ยราย	ออกจากพระกายยาวไป
วงกระหวัดรัดรอบจักรวาล	จนถึงบาดาลต่ำใต้
ให้สะดุ้งตระหนกตกใจ	ภูวไนยตื่นจากนิทรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ร่าย

๏	พระตรึกไปในข้อความฝัน	เห็นเป็นอัศจรรย์หนักหนา
คิดฉงนสนเท่ห์ในวิญญาณ์	ไม่รู้ว่าเหตุผลร้ายดี
ครั้นพระสุริยาเรื่อรอง	แสงทองจำรัสรัศมี
สระสรงทรงเครื่องรูจี	เสด็จออกยังที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	ภายใต้เศวตฉัตรฉายฉัน
เสนาข้าเฝ้าพร้อมกัน	อภิวันท์เกลื่อนกลาดดาษไป
จึ่งตรัสแก้พระสุบินนิมิต	แก่ปโรหิตผู้ใหญ่
คืนนี้เราฝันประหลาดใจ	ก็เล่าไปแต่ต้นจนปลายมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ขุนโหรผู้มียศถา
รับสั่งแล้วพิจารณา	ดูโดยตำราพยากรณ์
เห็นแจ้งประจักษ์ทั้งร้ายดี	อัญชุลีทูลองค์พระทรงศร
ซึ่งฝันว่าเมฆตั้งในอัมพร	เป็นกลุ่มก้อนดั่งหนึ่งเปลวควัน
มืดมัวข้างทิศทักษิณ	บังสิ้นรังสีสุริย์ฉัน
จะเกิดการรณรงค์โรมรัน	จะเสียเมืองขอบขัณฑเสมา
อันเทเวศถวายดวงมณี	จะมีชายหนึ่งแกล้วกล้า
นำเอาโอรสกุมารา	มาถวายบาทาพระภูวไนย
ข้อซึ่งสาวไส้พระองค์	วงรอบขอบจักรวาลใหญ่
จะปรากฏพระยศเกรียงไกร	ขจรไปทั่วฟ้าบาดาล
แล้วจะได้เมืองขึ้นในเบื้องบาท	ถวายสุวรรณมาศมุกดาหาร
แต่ว่าจะต้องโรมราญ	พวกพาลจะแพ้ฤทธิรอน
อันขอบเขตซึ่งเสียจะได้คืน	จะราบรื่นแสนสนุกกว่าแต่ก่อน
มั่นคงดั่งข้าพยากรณ์	จะรู้ข่าวแน่นอนในสามวัน ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์องค์นารายณ์รังสรรค์
ฟังโหรทำนายพร้อมกัน	ทรงธรรม์นิ่งนึกตรึกไป
บรรดาท้าวพญาวานร	ซึ่งครอบครองนครน้อยใหญ่
ล้วนเลื่องชื่อลือฤทธิ์เกรียงไกร	ผู้ใดไม่อาจยํ่ายี
แต่พญาพิเภกอสุรา	ซึ่งผ่านลงกาบุรีศรี
ฤทธานุภาพก็ไม่มี	รู้แต่คัมภีร์โหราจารย์
ศัตรูหมู่พวกไพริน	มันจึ่งดูหมิ่นฮึกหาญ
ยิ่งคิดก็ยิ่งรำคาญ	ไม่ว่าราชการสิ่งใด ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพญาอนุชิตทหารใหญ่
ครั้นดาวเดือนเลื่อนเลี้ยวลับไป	อโณทัยส่องสว่างอัมพร
ตื่นจากที่ศรีไสยาสน์	ชวนโอรสราชชาญสมร
บังคมสุครีพฤทธิรอน	เขจรเหาะไปอยุธยา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งคลานเข้าไปเฝ้า	ต่างตนน้อมเกล้าเกศา
กราบลงด้วยใจปรีดา	หมอบอยู่เบื้องหน้าพระอวตาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรกฤษณ์ฤทธิ์ลํ้าสุริย์ฉาน
เห็นลูกพระพายชัยชาญ	พากุมารเขามาก็ยินดี
จึ่งมีบัญชาประกาศิต	ถามพญาอนุชิตกระบี่ศรี
ตัวท่านไปบวชเป็นโยคี	มีเหตุสิ่งไรจึ่งกลับมา
อันกุมารน้อยนี้ประหลาดนัก	ดวงพักตร์เป็นวานรป่า
ส่วนกายเป็นกายอสุรา	เชื้อวงศ์พงศาของผู้ใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตทหารใหญ่
ได้ฟังบัญชาพระภูวไนย	บังคมไหว้สนองพระโองการ
ซึ่งข้าลาบาทบงกช	ไปทรงพรตในที่รโหฐาน
ไม่มีอันตรายภัยพาล	เป็นสุขสำราญทุกราตรี
อันกุมารายุพาพักตร์	ลูกรักข้าบาทบทศรี
นางเบญกายเป็นชนนี	มีนามอสุรผัดกุมารา
บัดนี้ลงกาพระนคร	เกิดณรงค์ราญรอนเข่นฆ่า
ด้วยบุตรนางมณโฑกัลยา	ชื่อไพนาสุริย์วงศ์กุมาร
กับวรณีสูรพี่เลี้ยงมัน	ลอบไปมลิวันราชฐาน
พาท้าวจักรวรรดิใจพาล	ยกพวกทหารมาชิงชัย
ท้าวทศคิริวงศ์ออกต่อตี	เสียทีมันจับตัวได้
พันธนาใส่ตรุตรากไว้	จะให้สิ้นชีพชีวัน
จึ่งตั้งไพนาสุริย์วงศ์	ขึ้นดำรงลงกาเขตขัณฑ์
ชื่อว่าทศพินกุมภัณฑ์	แล้วเลิกพลขันธ์ไปธานี ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งอัคคี	จึ่งมีโองการตรัสไป
ความนี้จริงเหมือนหนึ่งนิมิต	โหรทายจะผิดก็หาไม่
ดูดู๋เด็กน้อยเท่าแมงใย	อาจใจเข้ากองเพลิงกัลป์
ทั้งไอ้จักรวรรดิขุนยักษ์	มันจักสิ้นชีพอาสัญ
จึ่งมาหักโหมโรมรัญ	จับพิเภกเข้าพันธนาการ
ตรัสพลางสรรเสริญอสุรผัด	นํ้าใจซื่อสัตย์กล้าหาญ
มาบอกความตามเหตุในเมืองมาร	จึ่งแจ้งการว่าเกิดไพรี
วายุบุตรจงเร่งรีบไป	ยังพิชัยขีดขินบุรีศรี
ทั้งชมพูนคราธานี	ให้เกณฑ์โยธียกมา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานทหารกล้า
ก้มเกล้าสนองพระบัญชา	อันพญาสุครีพฤทธิรอน
ตัวข้าได้พากุมาร	ไปแจ้งการทั้งปวงให้ฟังก่อน
แต่รู้ก็ใช้วานร	ไปเกณฑ์นิกรทุกธานี
พร้อมแล้วจะรีบยกมา	ตามข้าผู้รองบทศรี
ยังกรุงทวาราวดี	เฝ้าเบื้องธุลีบทมาลย์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรีผู้ปรีชาหาญ
ฟังลูกพระพายชัยชาญ	ผ่านฟ้ายินดีเป็นพ้นไป
จึ่งมีพระราชบัญชา	สั่งมหาเสนาผู้ใหญ่
ตัวท่านผู้ปรีชาไว	จงไปไกยเกษธานี
หาองค์พระพรตพระสัตรุด	นุชนาถของเราทั้งสองศรี
กูจะให้ไปปราบไพรี	ยังราชธานีลงกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนีผู้มียศถา
รับสั่งถวายบังคมลา	มาขึ้นอาชาแล้วรีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงไกยเกษราชฐาน	แสนสนุกโอฬารกว้างใหญ่
ลงจากมิ่งม้าอาชาไนย	ไปยังพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จึ่งน้อมเกล้าประณตบทบงสุ์	น้องพระหริวงศ์เรืองศรี
ทูลความตามราชวาที	องค์พระจักรีใช้มา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์นาถา
ทั้งพระสัตรุดอนุชา	แจ้งว่าลงกาพระนคร
เกิดพวกอริราชภัยพาล	องค์พระอวตารทรงศร
จะให้เป็นจอมพลากร	ไปสังหารราญรอนกุมภัณฑ์
มีความชื่นชมโสมนัส	ดั่งได้สมบัติในสวรรค์
มิเสียทีฝูงเทพเทวัญ	ประชุมกันเชิญไวกูณฐ์มา
ช่วยองค์สมเด็จพระหริรักษ์	ล้างเหล่าปรปักษ์ยักษา
ถึงตายไม่เสียดายชีวา	จะรองเบื้องบาทาพระสี่กร
คิดแล้วพากันยุรยาตร	จากอาสน์เนาวรัตน์ประภัสสร
พร้อมฝูงอนงค์บังอร	บทจรโดยเสด็จจรลี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เพลง

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	องค์พระอัยกาเรืองศรี
ทูลว่าลงกาธานี	มีเสี้ยนไพรีมาโรมรัน
องค์พระเชษฐาบัญชาการ	จะให้หลานเป็นจอมพลขันธ์
ขอลาบาทบงสุ์พระทรงธรรม์	ไปล้างกุมภัณฑ์ในลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวไกยเกษนาถา
ได้ฟังสองราชนัดดา	แสนโสมนัสสาเป็นพ้นนัก
ครั้งนี้สองเจ้าจะไว้ยศ	ปรากฏเกิยรติไปทั้งไตรจักร
คิดพลางส้วมกอดหลานรัก	จูบพักตร์อำนวยอวยชัย
อันหมู่พาลาปัจจามิตร	อย่ารอต่อฤทธิ์เจ้าได้
จงมีอานุภาพปราบไป	ทั้งไตรโลกาธาตรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตพระสัตรุดเรืองศรี
ก้มเกล้ารับพรด้วยยินดี	ถวายอัญชุลีแล้วกลับมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	อันโอภาสจำรัสพระเวหา
แล้วมีพระราชบัญชา	ตรัสสั่งเสนาผู้ปรีชาญ
จงเตรียมจตุรงค์พยุหบาตร	แสนเสนามาตย์ทวยหาญ
กูจะไปเฝ้าองค์พระอวตาร	ผู้ผ่านโลกาธาตรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งมหาเสนาทั้งสี่
ก้มเกล้ารับสั่งด้วยยินดี	ถวายอัญชุลีแล้วออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	เกณฑ์พลล้วนพวกอาจอง	เป็นกระบวนจตุรงค์พยุห์ใหญ่
พลเท้าพื้นถือปืนไฟ	ล้วนใส่เสื้อแดงยืนยัน
พลช้างใส่เสื้ออัตลัด	ถือขอแกว่งกวัดดั่งจักรผัน
พลม้าใส่เสื้อสีจันทน์	ถือทวนสุวรรณกรีดกราย
พลรถใส่เสื้อชมพู	กรกุมธนูประลองสาย
เตรียมทั้งรถแก้วแพรวพราย	ตั้งรายตามราชรัถยา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตพระสัตรุดนาถา
ครั้นรุ่งสางสว่างเวลา	เสด็จมาสระสรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	สนานกายสายสินธุ์สุหร่ายมาศ	สุคนธ์ธารบุปผชาติหอมหวาน
สนับเพลาเครือแก้วอลงการ	ภูษาลายก้านสุพรรณพราย
ชายแครงชายไหวปลายสะบัด	สังวาลวัลย์เนาวรัตน์สามสาย
ตาบทิศทับทรวงจำหลักลาย	พาหุรัดนาคกลายทองกร
ต่างทรงธำมรงค์เรือนเก็จ	มงกุฎพื้นพลอยเพชรประภัสสร
ห้อยพวงมาลัยกรรเจียกจร	ดอกไม้ทัดอรชรอร่ามเรือง
งามองค์งามทรงเครื่องประดับ	แวววับรัศมีฉวีเหลือง
จับศรขัดพระขรรค์ค่าเมือง	ย่างเยื้องตามกันเสด็จมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงเกยแก้วแกมมาศ	อันโอภาสจับพื้นพระเวหา
สองพระองค์ผู้ทรงศักดา	เสด็จขึ้นรถาสุพรรณพราย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	รถเอยรถแก้ว	วาวแววเนาวรัตน์จำรัสฉาย
ดุมวงกงปรุฉลุลาย	งอนระหงทรงคล้ายเวไชยันต์
แท่นท้ายรายเทพนมกร	นาคครุฑกินนรเคียงคั่น
เสาแก้วกาบบังกระจังบัน	ห้ายอดเก้าชั้นเป็นหลั่นลด
เทียมอัศวราชสินธพ	ฝีเท้าเลิศลบดั่งลมกรด
สารถีขี่ขับเคยพยศ	เร่งรถกวัดแกว่งทวนทอง
ประดับเครื่องบังสูรย์มยุรฉัตร	โดยขนัดหน้าหลังเป็นทิวถ้อง
ธงชายรายริ้วตามกอง	แตรสังข์พาทย์ฆ้องเภรี
พลรถก็เร่งรัถา	พลม้าขับม้าอึงมี่
ขุนพลเร่งพลเป็นโกลี	โยธีขับแข่งกันรีบไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพญาวานรน้อยใหญ่
บรรดาซึ่งรั้งเวียงชัย	ได้แจ้งว่ากรุงลงกา
องค์ท้าวจักรวรรดิขุนมาร	ยกพวกพลหาญมาเข่นฆ่า
ต่างตนต่างเกณฑ์โยธา	ยกมาขีดขินพระบุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
 

๘๙
๘๙