๏	 มาจะกล่าวบทไป	ถึงอสุรพรหมใจหาญ
สถิตยังไพชยนต์สุรกานต์	เนินเขาจักรวาลคีรี
ปรารถนาจะใคร่เป็นใหญ่	เเก่เทพไททุกราศี
เเต่ทำเพียรเวียนเฝ้าพระศุลี	หลายปีประมาณนานมา
ครั้นถึงเวลาก็อ่าองค์	ทรงเครื่องจำรัสพระเวหา
ออกจากวิมานรัตนา	ไปมหาไกรลาสคีรี ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ กราว

๏	ครั้นถึงจึงถวายอภิวาทน์	เบื้องบาทพระอิศวรเรืองศรี
ท่ามกลางเทวานาคี	อสุรีก็ทูลเจ้าโลกา
ตัวข้านี้รองเบื้องบาท	พระตรีภูวนาถนาถา
เป็นนิจนิรันดร์ทุกวันมา 	ผ่านฟ้าไม่ประทานสิ่งใด
บัดนี้จะขอคทาธร	กับพรอย่าให้ใครต่อได้
พระองค์ผู้ทรงภพไตร	ภูวไนยจงโปรดปรานี ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	พระสยมภูวญาณเรืองศรี
ได้ฟังวาจาอสุรี	ภูมีก็ทรงพระเมตตา
จึ่งประทานคทาเพชรเรืองฤทธิ์	เเล้วประสิทธิพรให้เเก่ยักษา
จงเป็นใหญ่ทั้งไตรโลกา	อย่าเเพ้ฤทธาผู้ใด ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรพรหมผู้มีอัชฌาสัย
รับพรพระทรงภพไตร	ได้คทาเพชรเเล้วก็ลามา ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ

๏	ออกจากหิรัญไกรลาส	ทําอำนาจผาดเเผลงสำเเดงกล้า
เหาะฟ้อนร่อนเล่นในเมฆา	ไปมหาวิมานรูจี ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	มาลีวัคคพรหมเรืองศรี
เห็นพระอิศโรโมลี	ให้พรอสุรีอาธรรม์
ทั้งเทพศัสตราคทาธร	ฤทธิรอนปราบทั่วสรวงสวรรค์
ตกใจดั่งใครมาฟาดฟัน	ด้วยกุมภัณฑ์หยาบช้าสาธารณ์
ยิ่งจะอิ่มเอิบกําเริบจิต	ดั่งอสรพิษตัวหาญ
จะเที่ยวไล่บุกรุกราน	อยู่ในมือมารทั้งธาตรี
ครั้นจะนิ่งเสียดั่งไม่รู้	เอ็นดูวงศ์นารายณ์เรืองศรี
คิดเเล้วนบนิ้วดุษฎี	ทูลพระศุลีด้วยปรีชา
ซึ่งพระองค์ประทานคทาธร	ทั้งพรประสิทธิ์ให้ยักษา
ตัวเพื่อนเป็นคนหยาบช้า	จะเบียนโลกาให้ร้อนใจ
ถึงว่าองค์ท้าวอัชบาล	ซึ่งผ่านอยุธยาไม่ต่อได้
พระองค์ผู้ทรงภพไตร	ภูวไนยจงได้ปรานี
ขอเทพอาวุธไปประทาน	องค์ท้าวอัชบาลเรืองศรี
ให้ชนะอสุระตนนี้	ธาตรีจะได้พึ่งเดชา ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสยมภูวญาณนาถา
ได้ฟังจึ่งตอบวาจา	ท่านว่านี้ชอบขอบใจ
อนิจจาเอ๋ยวงศ์พระจักรกฤษณ์	ต่อว่าจึ่งคิดขึ้นได้
เดิมเราให้อโนมาไป	อยู่ในทวีปชมพู
บัดนี้ก็ถึงสวรรคต	โอรสขึ้นผ่านสมบติอยู่
ชื่อว่าอัชบาลก็พึ่งรู้	ดูดู๋กูลืมไปช้านาน
ตรัสเเล้วให้พรกับพระขรรค์	ทั้งไตรโลกนั้นอย่าต่อต้าน
จงชนะคทาเพชรชัยชาญ	ซึ่งเราประทานอสุรา
ตัวท่านเร่งรีบเอาลงไป	ส่งให้อัชบาลนาถา
ไว้ปราบศัตรูหมู่พาลา	ซึ่งจะเบียนโลกาธาตรี ฯ
ฯ ๑๐ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	มาลีวัคคพรหมเรืองศรี
รับพระขรรค์กับพรด้วยยินดี	ถวายอัญชุลีเเล้วเหาะไป ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงซึ่งศรีอยุธยา	มหานคเรศกรุงใหญ่
เลื่อนลอยอยู่ตรงบัญชรชัย	ร้องไปด้วยคําอันสุนทร
ดูราอัชบาลสุริย์วงศ์	ผู้พงศ์หริรักษ์ชาญสมร
บัดนี้พระอิศวรฤทธิรอน	ภูธรตรัสใช้ให้เรามา ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวอัชบาลนาถา
เสด็จเหนือเเท่นเเก้วเเววฟ้า	ได้ฟังวาจาพาที
ออกนามพระสยมภูวนาถ	มงกุฎไกรลาสคีรีศรี
ก็เยี่ยมบัญชรรัตนมณี	เห็นเทวัญผู้มีฤทธิไกร
จึงกล่าวมธุรสพจนารถ	ว่าพระจอมไกรลาสเขาใหญ่
ดำรัสตรัสสั่งประการใด	ขอเชิญเทพไทลงมา ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	มาลีวัคคพรหมนาถา
ก็ลอยเลื่อนลงจากเมฆา	เข้ามายังท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงจึ่งนั่งร่วมอาสน์	อันโอภาสพรรณรายฉายฉัน
ต่างองค์ก็มิได้อภิวันท์	เคารพกันด้วยความสวัสดี ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวอัชบาลเรืองศรี
ปราศรัยด้วยราชไมตรี	เเล้วมีบัญชาถามไป
ซึ่งพระอิศราประกาศิต	กิจจานุกิจเป็นไฉน
ตัวท่านนี้นามกรใด	จึ่งได้รับสั่งเทวบัญชา ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	พรหเมศผู้มียศถา
จึงตอบมธุรสวาจา	ข้าชื่อมาลีพรหมาน
ไปเฝ้าพระอิศวรบรมนาถ	ยังเขาไกรลาสราชฐาน
พออสุรพรหมใจพาล	อหังการกราบทูลขอพร
ให้ปราบได้ไปทั่วทั้งสิบทิศ	ปัจจามิตรเกรงเดชดั่งไกรสร
กับทั้งคทาฤทธิรอน	ภูธรประทานเเก่ขุนยักษ์
เราทูลว่ามันหยาบช้า	จะเบียดเบียนเทวาในไตรจักร
ถึงพระองค์ผู้พงศ์หริรักษ์	อสุรพักตร์ก็จะทําย่ำยี
จึ่งประทานพระขรรค์ฤทธิรอน	ให้ชนะคทาธรยักษี
กับพระประสิทธิ์สวัสดี	ตรัสใช้เรานี้นำมา
ว่าเเล้วก็ส่งพระขรรค์ให้	ด้วยใจเเสนโสมนัสสา
จงมีชัยเเก่อสุระพาลา	เหมือนเจ้าโลกาประทานพร ฯ
ฯ ๑๒ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวอัชบาลชาญสมร
รับพระขรรค์แก้วฤทธิรอน	กับทั้งพระพรด้วยยินดี
จี่งบ่ายหน้ามายังไกรลาส	บังคมบาทอิศวรเรืองศรี
แล้วกล่าวมธุรสวาที	คุณท่านครั้งนี้เป็นพ้นไป
เราสองจะครองสุจริต	เป็นพันธมิตรพิสมัย
ไปกว่าจะสิ้นชีวาลัย	สิ่งใดอย่าเเหนงเเคลงกัน ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	มาลีวัคคพรหมรังสรรค์
รับสัตย์ปฏิญาณผูกพัน	เทวัญจึงกล่าวสุนทร
ค่อยอยู่เถิดพระสหายรัก	ตัวเรานี้จักลาก่อน
ว่าเเล้วเหาะขึ้นยังอมพร	เขจรไปวิมานรูจี ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายอสุรพักตร์ยักษี
เเต่ได้คทาเพชรฤทธี	องค์พระศุลีประทานมา
ยิ่งคิดโลภล้นพ้นนัก	หมายจักปราบทศทิศา
ให้อยู่ในอำนาจอสุรา	ด้วยอานุภาพชัยชาญู
คิดแล้วอ่าองค์ทรงเครื่อง	อร่ามเรืองด้วยเเก้วมุกดาหาร
ออกจากยอดเขาจักรวาล	เหาะทะยานมาโดยเมฆา ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ กราว

๏	สำเเดงแกว่งกวัดคทาเพชร	ระเห็จหันผันแล่นในเวหา
เเสงเป็นไฟพรายกระจายฟ้า	เเล้วมีวาจาประกาศไป
ตัวกูผู้ชื่ออสุรพักตร์	ศักดาไม่มีใครเปรียบได้
จะล้างตรีโลกให้บรรลัย	ด้วยฤทธิไกรบัดนี้ ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ

๏	ว่าเเล้วสำแดงเดชา	ไล่หมู่เทวาทุกราศี
ทั้งคนธรรพ์คนธรรพนาคี	มุนีชีป่าวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ฝูงเทพเทวาน้อยใหญ่
ครุฑานาคีชีไพร	ตกใจประหวั่นขวัญบิน
ด้วยกลัวศักดาคทาเพชร	ให้คิดคร้ามขามเข็ดไปสิ้น
ทั่วทั้งเมืองเเมนเเดนดิน	เกรงเดชอสุรินทร์พาลา
บ้างหนีไปนอกขอบเขต	เเสนเทวษข้ามห้วยเหวผา
ลางหมู่ฤๅษีเทวา	เหาะไปอยุธยาธานี ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงจึงเเจ้งเหตุการณ์	แก่ท้าวอัชบาลเรืองศรี
ว่าอสุรพรหมมายํ่ายี	ไล่ตีฝูงเทพนิกร
บัดนี้ยังทำสิงหนาท	อยู่เชิงเมรุมาศสิงขร
ขอพระองค์ผู้ทรงฤทธิรอน	ช่วยดับร้อนให้เย็นโลกา ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ เจรจา
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	ท้าวอัชบาลนาถา
ฟังเทพนักสิทธ์วิทยา	จึงมีบัญชาตรัสไป
ดูดู๋ไอ้อสูรอสุรพักตร์	ฮึกฮักกำเริบหยาบใหญ่
จะสังหารผลาญูเสียให้บรรลัย	มิให้เป็นเสี้ยนธาตรี
ว่าเเล้วจึงมีบัญชาหาร	สั่งนายรัถยานทั้งสี่
จงเตรียมรถเเก้วมณี	จะไปปราบอสุรีพาลา ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ

๏	บัดนั้น	ขุนรถผู้มียศถา
รับสั่งพระองค์ทรงศักดา	ถวายบังคมลาเเล้วรีบจร ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เสมอ

๏	จึงเเต่งพิชัยรถแก้ว	อันเพริศเเพร้วจํารัสประภัสสร
เทียมด้วยสินธพอัสดร	สิบคู่ฤทธิรอนดั่งลมพัด
ผูกเครื่องกุดั่นดาวราย	เฉิดฉายเยื้องย่างยืนหยัด
ประทับกับเกยเนาวรัตน์	คอยองค์จักรพรรดิจะยาตรา ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	องคท้าวอัชบาลนาถา
เสด็จจากเเท่นเเก้วอลงการ์	กรายกรมาสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เสมอ
โทน

๏	สุหร่ายมาศโปรยปรายดั่งสายฝน	ทรงสุคนธ์เกสรขจรกลิ่น
สนับเพลารายพลอยโกมิน	ภูษารูปกินรีรํา
ชายแครงแก้วประพาฬก้านขด	ชายไหวมรกตเขียวขํา
ฉลององค์ทรงประพาสพื้นดำ	ประจำยามเครือเเย่งฉลุลาย
ตาบทิศทับทรวงประดับบุษย์	สังวาลชมพูนุทสามสาย
พาหุรัดทองกรมังกรกลาย	ธํามรงค์เพชรพรายเรือนสุบรรณ
ทรงมหามงกุฎดอกไม้ทัด	กรรเจียกจรเนาวรัตน์ฉายฉัน
งามทรงดั่งองค์พระสุริยัน	จับพระขรรค์บทจรมาขึ้นรถ ฯ
ฯ ๘ คํา ฯ เสมอ
โทน

๏	รถเอยรถทรง	ดุมวงล้วนเเล้วด้วยมรกต
เเปรกงอนอ่อนงามช้อยชด	บัลลังก์ลดช่อตั้งกระจังราย
ฉลุเเก้วเครือสุวรรณคั่นภาพ	บุษบกเก็จกาบบัวหงาย
ห้ายอดสอดบันสุพรรณพราย	งามคล้ายวิมานพระสุริยน
เทียมด้วยพลาหกตัวหาญ	เผ่นทะยานผ่านขึ้นโพยมหน
สารถีขับเเข่งลมบน	เทเวศร์เป็นพลนําจร
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	ธงทิวริ้วรายปลายสลอน
ปี่กลองฆ้องขานเเตรงอน	เร็วร่อนไปพระเมรุคีรี ฯ
ฯ ๘ คํา ฯ เชิด
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	 ฝ่ายอสุรพักตร์ยักษี
เเลเห็นรถเเก้วมณี	มีหมู่เทวัญล้อมมา
ใครหนออาจองทะนงฤทธิ์	ไม่คิดว่าจะสิ้นสังขาร์
อสุรีโกรธกริ้วดั่งไฟฟ้า	โถมเข้าขวางหน้ารถไว้ ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ คุกพาทย์

๏	เเล้วร้องประกาศด้วยวาที	เหวยเหวยใครนี้มาเเต่ไหน
เชื้อชาตินามกรชื่อใด	อาจใจมาทำอหังการ์
ไม่เกรงกูผู้ชื่ออสุรพักตร์	อันทรงสิทธิศักดิ์เเกล้วกล้า
ทั่วทั้งสามโลกโลกา	ก็กลัวเดชาไม่ต่อฤทธิ์
ตัวเอ็งเป็นเเต่มนุษย์น้อย	เปรียบดั่งหิ่งห้อยกระจิริด
หรือจะมาแข่งเเสงพระอาทิตย์	ชีวิตจะม้วยไม่พริบตา ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจอมภพลบโลกนาถา
ได้ฟังถ้อยคำอสุรา	ผ่านฟ้าจึงร้องตอบไป
เอ็งหรือชื่อว่าอสุรพักตร์	ทะนงศักดิ์อหังการหยาบใหญ่
อย่าพักอ้างอวดฤทธิไกร	เราไม่เกรงเดชอสุรี
ตัวมึงดังหนึ่งมฤคา	กูคือพญาราชสีห์
ทรงนามอัชบาลธิบดี	ผ่านบุรีอยุธยาสุธาธาร
ฤๅษีเทวาสุราลัย	เชิญกูมาให้สังหาร
เพราะมึงประพฤติใจพาล	ขุนมารจะม้วยชีวัน ฯ
ฯ ๘ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	อสุรพักตร์ฤทธิเเรงเเข็งขัน
ได้ฟังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน	สองตานั้นเเดงดั่งไฟพราย
กรเเกว่งคทาเพชรวับวาบ	เเสงปลาบดั่งฟ้าฟาดสาย
โผนขึ้นรถเเก้วพรรณราย	ตีซ้ายป่ายขวาราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ท้าวอัชบาลเรืองศรี
กวัดเเกว่งพระขรรโมลี	งามทีดั่งองค์พระสี่กร
ป้องปัดฟาดด้วยพระเเสงเพชร	ถูกคทาขาดเด็ดเป็นสองท่อน
โรมรันประจัญฟันฟอน	อสุราม้วยมรณ์ด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ เชิด โอด

๏	เมื่อนั้น	ฝูงเทพเทวาทุกราศี
เห็นวงศ์พระหริรักษ์จักรี	สังหารอสุรีวายปราณ
มีความชื่นชมโสมนัส	สรวลเเซ่ตบพระหัตถ์ฉัดฉาน
ทั้งเทพธิดายุพาพาล	เผยวิมานเยี่ยมพักตร์อภิวันท์
บ้างโปรยปรายทิพย์มาลาลาศ	เกลื่อนกลาดตกมาเเต่สวรรค์
แซ่ซ้องอวยพรนี่นัน	เสียงสนั่นไปทั่วโลกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวอัชบาลนาถา
ครั้นเสร็จสังหารอสุรา	ก็ตัดเศียรยักษาใส่ท้ายรถ
ให้ขับสินธพขึ้นอัมพร	งามดั่งทินกรทรงกลด
เหาะข้ามสัตภัณฑ์บรรพต	พระทรงยศตรงมาธานี ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ เชิด

๏	จึ่งเอาเศียรมารนั้นเสียบไว้	เเล้วสาปให้เฝ้าสวนศรี
ด้วยวาจาสิทธิ์พระภูมี	อสุรีก็เป็นตามบัญชา ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เจรจา

๏	ครั้นสำเร็จเสร็จสาปเศียรมาร	พระผู้ผ่านพิภพนาถา
เสด็จลงจากรถรัตนา	ขึ้นมหาปราสาทอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายมาลีวัคคพรหมชาญสมร
ร่วมวงศ์จัตุรพักตร์ฤทธิรอน	เจ้านครลงกาสุธาธาร
ตั้งเเต่ได้เป็นสหาย	เพื่อนตายร่วมชีพสังขาร
กับองค์ท่านท้าวอัชบาล	ผู้ผ่านกรุงศรีอยุธยา
ตั้งอยู่ในสัตย์สุจริต	มิได้คิดฉันทาโทสา
จึ่งเสด็จไปเฝ้าพระอิศรา	ยังมหาไกรลาสบรรพต ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ เชิด

๏	มาถึงพร้อมหมู่เทวัญ	คนธรรพ์นาคาดาบส
คลานเข้าไปใกล้พระทรงยศ	ยอกรประณตเเล้วทูลไป
ข้าบาทจะถวายบังคมลา	ไปอยู่ยอดฟ้าเนินไศล
จะขอวาจาสิทธิ์ฤทธิไกร	พระองค์จงได้ปรานี ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	พระสยมภูวนาถเรืองศรี
ได้ฟังองค์ท้าวมาลี	ภูมีตริตรึกนึกไป
พรหมนี้มีสัตย์สุจริต	ควรกูจะประสิทธิ์พรให้
คิดเเล้วองค์เจ้าภพไตร	ก็อวยชัยโดยเทพบัญชา
ท่านประสงค์จงได้เหมือนใจนึก	ดั่งเหล็กเพชรจารึกเเผ่นผา
เเล้วให้นามตามเทพสมญา	ชื่อมาลีวราชฤทธิรอน
จงเป็นใหญ่เเก่ฝูงคนธรรพ์	เทวากุมภัณฑ์ในสิงขร
เสวยสุขอยู่ทุกนิรนดร	โดยพรเราประสิทธิ์ประสาทไป ฯ
ฯ ๘ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวมาลีผู้มีอัชฌาสัย
ยอกรรับพรใส่เศียรไว้	ด้วยใจโสมนัสยินดี
แล้วถวายบังคมบรมบาท	พระอิศโรราชเรืองศรี
เหาะขึ้นอากาศด้วยฤทธี	ตรงไปคีรียอดฟ้า ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กลม
ช้า

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงสหมลิวันยักษา
ซึ่งผ่านทวีปรังกา	หนีพระจักราไปบาดาล
เป็นวงศ์บรมพรหเมศ	ทรงเดชศักดากล้าหาญ
แจ้งว่าสหบดีปรีชาญ	มาสร้างราชฐานรังกา
ให้แก่ธาดาฤทธิรงค์	อันร่วมสุริย์วงศ์พงศา
เสวยสมบัติสวรรยา	ทรงนามมหาจัตุรพักตร์
มีความชื่นชมโสมนัส	ดั่งได้สมบัติในไตรจักร
อันธาดาองค์นี้ประเสริฐนัก	จะเป็นหลักพงศ์พรหมสืบไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ร่าย

๏	บัดนั้น	จึ่งเสนามารยักษา
รับสั่งพญาอสุรา	ถวายบังคมลาแล้วรีบจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด
ยานี

๏	จึงจัดพยุหะทวยหาญ	เลือกล้วนชำนาญชาญสมร
สี่หมู่พื้นมีฤทธิรอน	กรกุมเครื่องสรรพอาวุธ
ตั้งเป็นกระบวนหน้าหลัง	คับคั่งอื้ออึงอุตลุด
ล้วนกล้าหาญในการรณยุทธ์	แหวกสมุทรก็ได้ดั่งใจ
ถึงจะเหาะเหินเดินอากาศ	ก็องอาจรวดเร็วไปได้
ห้อมล้อมบุษบกรอบไป	เตรียมไว้คอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวสหมลิวันยักษี
เสด็จจากแท่นรัตน์มณี	มาเข้าที่สรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	ชําระสระสนานสำราญองค์	ทรงสุคนธาทิพย์หอมหวาน
สอดใส่สนับเพลาอลงการ	ภูษาเครือก้านกระหนกพัน
ชายไหวไหวพริ้งชายเเครง	ฉลององค์ลายเเย่งสังเวียนคั่น
เกราะเเก้วรัดอกสังวาลวัลย์	ตาบทิศกุดั่นทับทรวง
พาหุรัดรูปวาสุกรีพด	ทองกรมรกตรุ้งร่วง
ธํามรงค์พลอยเพชรชิงดวง	มงกุฎเเก้วห้อยห่วงกรรเจียกจร
จับพระขรรค์คู่ทรงเทวราช	รัศมีโอภาสประภัสสร
มาขึ้นบุษบกบวร	พร้อมหมู่นิกรพลไกร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ บาทสกุณี
โทน

๏	บุษเอยบุษบกเเก้ว	เลิศเเล้วนึกไหนก็ไปได้
ลอยเลื่อนเคลื่อนจากเวียงชัย	เร็วเรื่อยเลื่อยไปดั่งลมพัด
ตรงมาสะดือมหาสมุทร	ผุดผันวันเวียนเฉวียนฉวัด
ขึ้นจากทะเลหลวงล่วงลัด	เเสงตรัสดั่งแก้วสุรกานต์
พ้นยอดเยี่ยมฟ้าอากาศ	นพรัตน์โอภาสฉายฉาน
ลอยลิ่วปลิวไปในคัคนานต์	เเลล้ำวิมานอินทรา
สำเนียงก้องกึกครึกครั่น	ไหวหวั่นทั่วทศทิศา
โพยมพยับอับเเสงพระสุริยา	เร่งพลโยธารีบไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงลงการาชฐาน	พญามารผู้มีอัชฌาสัย
ก็ขับบุษบกแก้วเเววไว	ลงในหน้าพระลานรูจี ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ คุกพาทย์

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจัตุรพักตร์ยักษี
เสด็จออกเเสนสุรเสนี	ยังที่มุขเด็จอําไพ
เเลเห็นสหมลิวัน	อันเป็นพันธุมิตรพิสมัย
โสมนัสตรัสเชิญเเต่ไกล	ลงไปรับเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	จูงกรขึ้นสู่พิมานมาศ	อันโอภาสจำรัสรัศมี
ให้นั่งเหนือเเท่นทิพย์รูจี	สองกษัตริย์ยินดีปรีดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	สหมลิวันยักษา
สวมสอดกอดองค์เจ้าลงกา	ชลนาคลอเนตรเเล้วตรัสไป
อันตัวของข้านี้ได้ยาก	เเสนลำบากปิ้มเลือดตาไหล
ด้วยองค์พระนารายณ์เรืองชัย	มีใจโมหันธ์ฉันทา
เห็นเราเป็นใหญ่ในธาตรี 	มาราวีเคี่ยวเข็ญเข่นฆ่า
จนใจจึ่งหนีจากรังกา	พากันไปอยู่ยังบาดาล
แจ้งว่าองค์ท้าวสหบดี	มาสร้างธานีราชฐาน
ให้ท่านผู้วงศ์พรหมาน	อยู่ผ่านสวรรยาราชัย
ความเรายินดีปรีดา	เหมือนสิ้นชีวาเเล้วเกิดใหม่
จึ่งขึ้นมาหาเจ้าผู้ร่วมใจ	ด้วยช้านานมิได้เห็นกัน ฯ
ฯ ๑๐ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจัตรุพักตร์รังสรรค์
ได้ฟังสหมลิวัน	บรรยายความยากเเต่หลังมา
มิอาจจะกลั้นโศกได้	ชลนัยน์คลอเนตรทั้งซ้ายขวา
จึ่งมีมธุรสพจนา	อนิจจาเป็นได้ถึงเพียงนี้
อันพระองค์ผู้พงศ์พรหเมศ	เเสนเทวษเร่าร้อนดั่งเพลิงจี้
คิดถึงท่านทุกทิวาราตรี	จึ่งมาสร้างธานีลงกา
หวังจะให้สืบสุริย์วงศ์	ยืนยาวมั่นคงไปภายหน้า
จึ่งให้เราครองพารา	ท่านมาจงอยู่ด้วยกัน
บำรุงไพร่ฟ้าประชากร	ให้ถาวรเป็นสุขเกษมสันต์
จะได้พร้อมญาติวงศ์พงศ์พันธุ์	ที่ในเขตขัณฑ์ลงกา ฯ
ฯ ๑๐ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	สหมลิวันยักษา
ได้ฟังดั่งอำมฤตฟ้า	อสุราสวมกอดเเล้วจูบพักตร์
มิเสียเเรงที่ร่วมพรหมพงศ์	อารีรักวงศ์ประยูรศักดิ์
ขอบคุณของเจ้าพ้นนัก	เเต่เราจักลากลับไป
อันบุษบกแก้วมณี	ของพระศุลีประทานให้
เรืองฤทธิ์ดั่งมีจิตใจ	จะไปไหนก็ได้ดั่งจินดา
เว้นเเต่สตรีที่เป็นม่าย	สามีวอดวายสังขาร์
ขึ้นขี่มิได้เลื่อนลอยฟ้า	ด้วยว่าต้องสาปพระศุลี
เจ้าจงเอาไว้ต่างพักตร์ 	สําหรับเมืองยักษ์เฉลิมศรี
ว่าเเล้วสองกษัตริย์ธิบดี	เสด็จไปที่พระลานรัตนา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจัตุรพักตร์นาถา
เห็นบุษบกแก้วแววฟ้า	งามดั่งมหาเวไชยันต์
เครื่องประดับซับซ้อนล้วนแก้ว	รุ้งร่วงช่วงเเววฉายฉัน
สลับเเสงเเข่งสีรวีวรรณ	สารพันพิศเพลินจําเริญใจ
จึ่งมีมธุรสพจนารถ	ซึ่งพระบาทเอามาประทานให้
พระคุณล้ำลบภพไตร	ดั่งได้สมบัติในชั้นฟ้า ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	สหมลิวันยักษา
จึ่งมีสุนทรบัญชา	ค่อยอยู่เป็นผาสุกใจ
จงทรงศักดาวราฤทธิ์	ทุกทิศอย่ารอต่อได้
อันซึ่งตัวข้าจะลาไป	ยังกรุงพิชัยบาดาล
สั่งแล้วก็เลิกโยธา	ออกจากลงการาชฐาน
ชำเเรกเเทรกพื้นสุธาธาร	พญามารตรงไปยังธานีฯ
ฯ ๖ คํา ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจตุรพักตร์ยักษี
เสวยสบบัติหกหมื่นปี	ภูมีสวรรคาลัย
องค์ลัสเตียนกุมาร	ได้ผ่านลงกาเป็นใหญ่
ในมหาเศวตฉัตรชัย	ไอศูรย์สมบูรณ์ดั่งเมืองฟ้า
มีพระมเหสีห้าองค์	ล้วนทรงศุภลักษณ์ดั่งเลขา
องค์หนึ่งชื่อชาลีสุมณฑา	ถัดมาชื่อจิตรมาลี
นางหนึ่งชื่อสุวรรณมาลัย	หนึ่งชื่อประไพโฉมศรี
หนึ่งชื่อรัชดาเทวี	มีศุภลักษณ์เลิศเพริศเพรา
ห้าองค์ทรงเบญจกัลยา	ดั่งเทเวศร์รจนาหล่อเหลา
เเสนสวาทนาฏนุชนงเยาว์	เทียมเท่าดวงเนตรดวงใจ
พระครอบครองอสุราพลากร	ลือขจรฟากฟ้าดินไหว
เกียรติยศปรากฏทั่วไป	ทั้งในไตรภพธาตรี ฯ
ฯ ๑๒ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวมาลีวราชเรืองศรี
สถิตยังยอดฟ้าคีรี	มีจิตคิดถึงจัตุรพักตร์
อันครองลงกามหานิเวศ	วงศ์บรมพรหเมศสูงศักดิ์
จึ่งสั่งคนธรรพ์นันทยักษ์	เราจักไปกรุงลงกา ฯ
ฯ ๔ คํา ฯ

๏	บัดนั้น	คนธรรพ์ฤทธิไกรใจกล้า
ก้มเกล้ารับราชบัญชา	ถวายบังคมลาออกไป ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เสมอ
ยานี

๏	เกณฑ์เป็นกระบวนพยุหบาตร 	พลเเห่เกลื่อนกลาดไม่นับได้
กองหน้าล้วนถือธงชัย	ปลายปลิวไสวในอัมพร
หมู่หนึ่งนั้นพื้นถือดาบดั้ง	ยืนสะพรั่งตามเนินสิงขร
หมู่หนึ่งล้วนถือโตมร	กรายกรกลับกลอกไปมา
หมู่หนึ่งถือพวงดอกไม้มาศ	ยืนเรียงเคียงราชรัถา
กองหลังถือสรรพศัสตรา	เกลื่อนกลาดดาษดาพร้อมกัน ฯ
ฯ ๖ คํา ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวมาลีวราชรังสรรค์
ครั้นรุ่งเเสงสีรวีวรรณ	ทรงธรรม์เข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ
โทน

๏	น้ำทิพย์ธารทิพย์บุปผา	เป็นละอองตกมาดั่งฝอยฝน
ทรงสุคันธารสเสาวคนธ์	ปรุงปนเกสรสุมามาลย์
สนับเพลาเครือแก้วเเวววาว	ภูษาขาวเชิงยกกระหนกก้าน
ชายแครงเครือหงส์อลงการ	ชายไหวชัชวาลทับทิมพราย
ฉลององค์ขาวกรองทองคั่น	สังวาลวัลย์มรกตสามสาย
ตาบทิศทับทรวงจำหลักลาย	ทองกรมังกรกลายพาหุรัด
ธํามรงค์เรือนเก็จเพชรเหลือง	มงกุฏแก้วเแก้วเรืองกาบสะบัด
กรรเจียกจรกุณฑลดอกไม้ทัด	พระหัตถ์จับพระขรรค์ขึ้นรถ ฯ
ฯ ๘ คํา ฯ
โทน

๏	รถเอยรถเเก้ว	พราวแพร้วเเพร้วพรายด้วยมรกต
เเปรกอ่อนอ่อนสลวยชวยชด	บัลลังก์ลดลดชั้นพรรณราย
ดุมเแก้วแก้วประกับประกํากง	เเอกงอนงอนระหงเฉิดฉาย
ธงทองทองอร่ามสามชาย	ปักปลายปลายสะบัดชัชวาล
ม้าเทียมเทียมเทพพลาหก	โผนผกผกผยองเริงร่าน
เครื่องสูงสูงไสวโอฬาร	ฉัตรเเก้วเเก้วประพาฬจำรัสฟ้า
พัดโบกโบกบังสุริย์ฉาย	ธงริ้วริ้วรายซ้ายขวา
คลายเคลื่อนเคลื่อนเทพโยธา	เทวาเเห่แหนเเน่นไป ฯ
ฯ ๘ คํา ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงลงการาชฐาน	พร้อมพวกพลหาญน้อยใหญ่
จึงให้เคลื่อนรถเแก้วเเววไว	ลงในหน้าพระลานรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	เมื่อนั้น	องคท้าวลัสเตียนยักษี
เสด็จยังบัญชรแก้วมณี	เห็นท้าวมาลีบิตุลา
เลื่อนลอยมาโดยอัมพร	งามดั่งทินกรในเวหา
มีความยินดีปรีดา	ลงมารับองค์ภูวไนย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	กราบลงเเล้วถอนใจใหญ่
ทูลเชิญเสด็จขึ้นไป	ยังปราสาทชัยพรายพรรณ ฯ
ฯ ๒ คํา ฯ เสมอ
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	ท้าวมาลีวราชรังสรรค์
สถิตเหนืออาสน์เเก้วเเกมสุวรรณ	จึ่งมีบัญชาถามไป
อันองค์สมเด็จพระบิตุเรศ	ทรงเดชไปอยู่หนไหน
ลุงคิดฉงนสนเท่ห์ใจ	แต่ไรไม่เป็นเหมือนวันนี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวลัสเตียนยักษี
ได้ฟังมธุรสวาที	ชุลีกรสนองพระบัญชา
อันพระบิตุรงค์ทรงฤทธิ์	สุดสิ้นชีวิตสังขาร์
ทูลพลางกอดบาทบิตุลา	ชลนานองพักตร์โศกี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ โอด

๏	เมื่อนั้น	ท้าวมาลีวราชเรืองศรี
ได้ฟังตะลึงทั้งอินทรีย์	ภูมีสังเวชสลดใจ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	นิจจาเอ๋ยเกิดมาในสงสาร	ใครจะพ้นพระกาลนั้นหาไม่
ทั้งสามภพจบฟ้าสุราลัย	ก็จะสิ้นสูญไปเหมือนกัน
ตั้งแต่วันนี้จะแลลับ	ดั่งเดือนดับสิ้นแสงรังสรรค์
ถึงตัวพี่ยังมีชีวัน	ก็จะบรรลัยตามอนุชา
ตรัสพลางทางมีโอวาท	เจ้าผู้ร่วมราชวงศา 
จงครอบครองสมบัติของบิดา	ให้เป็นผาสุกสถาวร
บำรุงไพร่ฟ้าอาณาจักร	ลุงจะลาหลานรักไปก่อน
ว่าแล้วเลิกเทพนิกร	ไปสิงขรยอดฟ้าคีรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ช้า

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงตรีบูรัมยักษี
ครอบครองโสฬสธานี	มีอานุภาพเกรียงไกร
ทั่วทั้งทศทิศเข็ดขาม	ครั่นคร้ามไม่ต่อฤทธิ์ได้
จึงคิดดำริตริไป	ด้วยใจอหังการ์ราวี
ตัวกูก็มีฤทธิรุทร	กว่ามนุษย์เทวาฤๅษี
สุบรรณคนธรรพ์นาคี	ตรีภพก็กลัวเดชา
แต่องค์พระนารายณ์สี่กร	รุ่งเรืองฤทธีรอนแกล้วกล้า
แม้นมาเบียดเบียนบีฑา	เห็นว่าจะสิ้นชีวาลัย
อย่าเลยจะทำพิธี	ขอพรพระศุลีจงได้
ให้เรืองฤทธิ์กำลังเกรียงไกร	มีชัยแก่องค์พระจักรา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ร่าย

๏	คิดแล้วจึ่งมีบรรหาร	สั่งเสนามารซ้ายขวา
กูจะไปตั้งกิจวิทยา	รักษาเมืองไว้ให้จงดี
สั่งแล้วเสด็จยุรยาตร	เข้ายังปราสาทมณีศรี
ชำระสระสรงวารี	สำราญอินทรีย์กุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ทรงภูษาเขียวเขียวขจิต	สไบเขียวชวลิตฉายฉัน
ผูกชฎาสอดใส่สังวาลวัลย์	จุณจันทน์เจิมพักตร์เป็นโยคี
ถือประคำมรกตไข่ครุฑ	ดูดุจดั่งเทพฤๅษี
จับธนูสิทธิ์ฤทธี	อสุรีเหาะไปในเมฆา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	มาถึงสารภูกระแสสินธุ์	วารินไหลลั่นฉานฉ่า
ริมฝังเลี่ยนลาดสะอาดตา	มีแท่นศีลาอลงการ
อยู่ที่ภายใต้ร่มรัง	ใบบังมิดแสงสุริย์ฉาน
สนุกดั่งนันทวันอุทยาน	ขุนมารก็ตรงเข้าไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	นั่งลงกองกูณฑ์กาลา	โดยในตำราคัมภีร์ไสย
หลับเนตรอ่านเวทสำรวมใจ	จนได้เจ็ดปีเจ็ดวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	เมื่อนั้น	พระอิศวรบรมรังสรรค์
เสด็จเหนืออาสน์แก้วแพร้วพรรณ	ในสวรรค์พิมานอลงกรณ์
พร้อมด้วยฝูงเทพอนงค์นาฏ	บำเรอบาทเป็นสุขสโมสร
ดั่งดาวล้อมดวงศศิธร	ให้บันดาลร่านร้อนทั้งอินทรีย์
จึ่งเล็งทิพเนตรลงมาดู	ก็เห็นอสูรยักษี
ตั้งกรรมทำกิจพิธี	ใกล้ที่สารภูชลธาร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ
ร่าย

๏	จึ่งเสด็จย่างเยื้องจากอาสน์	อันโอภาสด้วยแก้วมุกดาหาร
มาทรงอุศุภราชชัยชาญ	เหาะทะยานไปยังอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งยืนอยู่ตรงพักตร์	ตรีบูรัมสิทธิศักดิ์ยักษา
แล้วมีเทวราชบัญชา	ว่าเหวยดูก่อนขุนมาร
เหตุใดมาทรมานกาย	กองกูณฑ์เพลิงพรายฉายฉาน
เป็นหลายปีมาช้านาน	จะต้องการสิ่งใดอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ตรีบูรัมสิทธิศักดิ์ยักษา
ได้ฟังจึ่งลืมนัยนา	เห็นเจ้าโลกาก็ยินดี
น้อมเศียรลงถวายอภิวาทน์	แทบบาทพระอิศวรเรืองศรี
ทูลว่าข้าเพียรมาทั้งนี้	จะขอพรให้มีฤทธิไกร
ถึงพระหริรักษ์จักรกฤษณ์	อย่าให้ล้างชีวิตข้าได้
พระองค์ผู้ทรงภพไตร	ภูวไนยจงได้โปรดปราน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจอมไกรลาศราชฐาน
ได้ฟังวาจาขุนมาร	ผ่านฟ้ามีราชบัญชา
อันพรศักดาวราฤทธิ์	กูประสิทธิ์ให้แก่ยักษา
แต่เอ็งครองยุติธรรมา	อย่ายํ่ายีโลกาให้เดือดร้อน
สิ่งใดที่ชั่วอย่ากลั้วกรรม	จงจำซึ่งคำกูสอน
จึงจะเป็นศรีสวัสดิ์สถาพร	ในโสฬสนครธานี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ตรีบูรัมสิทธิศักดิ์ยักษี
ก้มเกล้ารับพรพระศุลี	อสุรีสนองพระบัญชา
ซึ่งพระองค์ประทานโอวาท	ข้าบาทขอรับใส่เกศา
จะครองทศธรรมกษัตรา	ไปจนกว่าชีวันจะบรรลัย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระปิ่นไกรลาสเขาใหญ่
ครั้นประสาทโอวาทพรชัย	ให้ตรีบูรัมอสุรา
แล้วขับพญาอุศุภราช	เผ่นผาดขึ้นยังพระเวหา
ดั้นหมอกออกกลีบเมฆา	ตรงมาวิมานรูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ตรีบูรัมสิทธิศักดิ์ยักษี
ครั้นสำเร็จเสร็จการพิธี	ก็คืนเข้าธานีโสฬส ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด
ช้า

๏	เสด็จเหนือแท่นที่ทิพอาสน์	พร้อมเสนามาตย์ทั้งปวงหมด
กำเริบไปในอิสริยยศ	ล่วงพจนารถเจ้าโลกา
หยาบคาบร้ายกาจไม่เกรงใคร	ทำตามอำเภอใจยักษา
ทศทิศไม่ต่อฤทธา	กลัวเดชเดชากุมภัณฑ์
มีจิตมิจฉาทรลักษณ์	จะร่วมรสรักนางสวรรค์
อันเป็นบริจาเทวัญ	ทุกชั้นทั่วทิพย์วิมาน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	คิดแล้วอ่าองค์ทรงเครื่อง	อร่ามเรืองด้วยดวงมุกดาหาร
กรจับกระบองแก้วสุรกานต์	กวัดแกว่งทะยานเหาะไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ถึงชั้นจาตุมหาราช	ทำอำนาจสะท้านสะเทือนไหว
ไล่หมู่เทวาสุราลัย	ตกใจอื้ออึงทั้งเมืองฟ้า
เชยชิดพิศวาสนางสวรรค์	แล้วไปชั้นดาวดึงสา
ล่วงขึ้นไปชั้นยามา	จนพิภพดุสิดาอันโอฬาร
อีกชั้นนิมมานรดิศ	ทั้งปาระนิมิตไพศาล
คว้าไขว่นางฟ้ายุพาพาล	ร้องหวีดวิ่งพล่านไม่สมประดี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	ครั้นสำเร็จเสร็จสมดั่งจินดา	จึ่งองค์พญายักษี
ผาดแผลงสำแดงฤทธี	เหาะมาบุรีด้วยว่องไว ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	พระจอมเมรุมาศเขาใหญ่
ทั้งฝูงเทวาสุราลัย	ในหกห้องสวรรค์ชั้นฟ้า
เห็นตรีบูรัมขุนยักษ์	ทะนงศักดิ์หยาบคายไม่เกรงหน้า
อับอายเดือดร้อนทุกเทวา	ก็พากันมาเฝ้าพระศุลี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เหาะ

๏	ต่างถวายอภิวาทน์บาทบงสุ์	ทูลองค์พระอิศวรเรืองศรี
บัดนี้ตรีบูรัมอสุรี	มันเที่ยวราวีอหังการ
ถึงพิภพเมืองแมนแดนสวรรค์	ฉ้อชั้นยามามหาสถาน
ไล่รุกบุกบันทุกวิมาน	ได้ความรำคาญทั้งเมืองฟ้า ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ 

๒
๒