๏ มาจะกล่าวบทไป	ถึงสุหรานากงเรืองศรี
กับเสนากาหลังบุรี	ยกพลมนตรีรีบมา
แรมร้อนนอนป่าสิบห้าวัน	ก็ลุถึงเขตขัณฑ์ดาหา
ได้ข่าวปัจจามิตรติดพารา	ก็เร่งยกโยธาเข้ากรุงไกร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้งถึงกึ่งกลางพระนคร	จึงให้หยุดพลนิกรน้อยใหญ่
แล้วชวนตำมะหงงคลาไคล	เข้าไปที่เฝ้าพระผ่านฟ้า ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ เมื่อนั้น	พระองค์ทรงพิภพดาหา
เห็นสุหรานากงพระนัดดา	กับเสนากาหลังบุรี
จึ่งมีบัญชาปราศรัย	เราขอบใจอนุชาทั้งสองศรี
ให้ยกมาช่วยต่อตี	ก็เห็นชอบท่วงทีดีนัก
แต่การศึกครั้งนี้ไม่ควรเป็น	เกิดเข็ญเพราะลูกอัปลักษณ์
จะมีคู่ผู้ชายก็ไม่รัก	จึงหักให้สาสมใจ
อันองค์พระบรมเชษฐา	เห็นจะให้ใครมาหรือหาไม่
เจ้ามาในทางพนาลัย	ยังได้ข่าวบ้างหรือนัดดา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สุหรานากงวงศา
ก้มเกล้าทูลสนองพระบัญชา	ข้ามาแจ้งข่าวที่กลางคัน
พระปิ่นภพกุเรปันธานี	ให้กะหรัดตะปาตีเป็นทัพขันธ์
ยกจากเวียงชัยได้หลายวัน	บรรจบกันกับระเด่นมนตรีมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระองค์ทรงพิภพดาหา
ฟังสุหรานากงนัดดา	จึงมีบัญชาว่าไป
อันกะหรัดตะปาตีจะมาช่วย	พอจะเห็นจริงด้วยไม่สงสัย
แต่อิเหนาเขาจะมาทำไม	ผิดไปเจ้าอย่าเจรจา
พระเชษฐาให้สารไปกี่ครั้ง	เขายังไม่จากหมันหยา
จนสลัดตัดการวิวาห์	ศึกติดพาราก็เพราะใคร
เห็นจะรักเมียจริงยิ่งกว่าญาติ	ไหนจะคลาดจากเมืองหมันหยาได้
ถึงมาตรจะมาก็จำใจ	ด้วยกลัวภัยพระราชบิดา
เราอย่าคอยเขาเลยนะหลานรัก	ก้มพักตร์รบศึกไปดีกว่า
แต่ว่าวันนี้เจ้าเหนื่อยมา	จงไปพักโยธาให้สำราญ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สุหรานากงใจหาญ
ก้มเกล้าสนองพจมาน	อันการสงครามครั้งนี้
จะขอเอาเมืองขึ้นบรรดามา	กับโยธาสิงหัดส่าหรี
ยกออกโรมรันประจัญตี	ดูทีฝีมือปัจจามิตร
ถ้าเห็นศึกย่นย่อท้อกำลัง	จะโหมหักมิให้ตั้งต่อติด
จะอาสากว่าจะสิ้นสุดฤทธิ์	ชีวิตอยู่ใต้บาทบงสุ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระผ่านภพดาหาสูงส่ง
จึงตรัสตอบสุหรานากง	เจ้าคิดอ่านการณรงค์ทะนงนัก
ทัพเขายกมาย่อมสามารถ	ทั้งสิทธิ์ขาดความคิดแหลมหลัก
ม้ารถคชพลก็พร้อมพรัก	หมายจะหักที่กล้าด้วยกัน
ไม่ควรจะด่วนออกชิงชัย	ชอบอยู่ในพารารักษามั่น
แม้นข้าศึกประชิดติดพัน	บุกบันเข้าปล้นปีนกำแพง
เราจะรบรับไว้ให้หยุดยั้ง	แต่พอผ่อนหย่อนกำลังเข้มแข็ง
จึงยกหนักออกหักเอากลางแปลง	จะมีชัยไม่แคลงวิญญาณ์
ทัพช่วยก็ไม่ช้าจะมาทัน	พร้อมกันตีกระหนาบหลังหน้า
รุกรบกระทบนอกเข้ามา	เห็นศึกก็จะล่าเลิกไป
เจ้าเป็นผู้บัญชาในธานี	โยธาหน้าที่เอาใจใส่
ตรัสแล้วลีลาคลาไคล	เข้าในปราสาทรจนา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สุหรนากงวงศา
ครั้นเสด็จขึ้นแล้วก็ไคลคลา	ออกมาที่อยู่พระภูมี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ บัดนั้น	ฝ่ายดะหมังกุเรปันกรุงศรี
ครั้นถึงหมันหยาธานี	ก็ตรงไปยังที่ประเสบัน
ขึ้นบนชานพักตำหนักนอก	พอเห็นเสด็จออกกิดาหยัน
จึงเข้าไปใกล้องค์พระทรงธรรม์	อภิวันท์แล้วถวายสารา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระโฉมยงวงศ์อสัญแดหวา
คลี่สารสมเด็จพระบิดา	พลางทอดทัศนาทันใด ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
เอกบท

๏ ในลักษณ์นั้นว่าปัจจามิตร	มาตั้งติดดาหากรุงใหญ่
จงเร่งรีบรี้พลสกลไกร	ไปช่วยชิงชัยให้ทันที
ถึงไม่เลี้ยงบุษบาเห็นว่าชั่ว	แต่เขารู้อยู่ว่าตัวนั้นเป็นพี่
อันองค์ท้าวดาหาธิบดี	นั้นมิใช่อาหรือว่าไร
มาตรแม้นเสียเมืองดาหา	จะพลอยอายขายหน้าหรือหาไม่
ซึ่งเกิดศึกสาเหตุเภทภัย	ก็เพราะใครทำความไว้งามพักตร์
ครั้งหนึ่งก็ให้เสียวาจา	อายชาวดาหาอาณาจักร
ครั้นนี้เร่งคิดดูจงนัก	จะซ้ำให้เสียศักดิ์ก็ตามที
แม้นมิยกพลไกรไปช่วย	ถึงเราม้วยก็อย่ามาดูผี
อย่าดูทั้งเปลวอัคคี	แต่วันนี้ขาดกันจนบรรลัย ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ร่าย

๏ ครั้นอ่านสารเสร็จสิ้นพระทรงฤทธิ์	ถอนฤทัยคิดแล้วสงสัย
บุษบาจะงามสักเพียงไร	จึงต้องใจระตูทุกบุรี
หลงรักรูปนางแต่อย่างนั้น	จะพากันมาม้วยไม่พอที่
แม้นงามเหมือนจินตะหราวาตี	ถึงจะเสียชีวิตก็ควรนัก
แล้วว่าแก่ดะหมังเสนา	เราจะยกโยธาไปโหมหัก
มิให้เสียวงศาสุรารักษ์	งดสักเจ็ดวันจะยกไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ดะหมังบังคมประนมไหว้
ทูลว่าช้านักพระภูวไนย	เกลือกไปไม่ทันจะเสียที
เชิญเสด็จคลาไคลไปก่อน	แล้วจึงค่อยผันผ่อนมากรุงศรี
อันข้าศึกซึ่งยกมาต่อตี	ปานนี้จะประชิดติดกรุงไกร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์เทวาอัชฌาสัย
สุดที่จะบิดเบือนเลื่อนวันไป	ด้วยเกรงในบิตุเรศตรัสมา
ความกลัวความรักสลักทรวง	ให้เป็นห่วงหนหลังกังวลหน้า
แต่เรรวนหวนนึกตรึกตรา	พระราชาสะท้อนถอนใจ
จึงดำรัสตรัสสั่งตำมะหงง	เร่งเตรียมจัตุรงค์ทัพใหญ่
ม้ารถคชสารชาญชัย	รีบรัดจัดไว้ให้ครบครัน
เลือกสรรโยธาจงสามารถ	ที่อยู่คงองอาจแข็งขัน
แต่ปืนตึงก็ถึงทันควัน	เข้าโรมรุกบุกบันฟันแทง
เราจะตัดศึกใหญ่ให้ย่อย่น	ด้วยกำลังรี้พลเข้มแข็ง
แม้ไพรีหนีมือกลางแปลง	เห็นหักได้ไม่แคลงวิญญาณ์
ฤกษ์รุ่งพรุ่งนี้จะยกไป	ชิงชัยช่วยกรุงดาหา
สั่งเสร็จเสด็จทรงอาชา	ไปเฝ้าท้าวหมันหยาฉับพลัน ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงนิเวศน์วังใน	ลงจากมโนมัยผายผัน
ยุรยาตรนาดกรจรจรัล	เข้าพระโรงสุวรรณทันใด ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ บัดนั้น	ดะหมังกุเรปันกรุงใหญ่
จึงรีบไปหาเสนาใน	แถลงไขข้อความตามคดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	อำมาตย์หมันหยากรุงศรี
ได้แจ้งแห่งดะหมังเสนี	ก็พาไปยังที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ ก้มเกล้าประณตบทมาลย์	พระผู้ผ่านเวียงชัยไอศวรรย์
ทูลเบิกดะหมังเสนานั้น	ว่าพระปิ่นกุเรปันใช้มา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ดะหมังผู้มียศถา
นบนิ้วบังคมคัลวันทา	ทูลถวายสาราพระภูมี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระตูหมันหยาเรืองศรี
รับสารมาจากเสนี	แล้วคลี่ออกอ่านทันใด ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
เอกบท

๏ ในลักษณ์อักษรสารา	ว่าระตูหมันหยาเป็นผู้ใหญ่
มีราชธิดายาใจ	แกล้งให้แต่งตัวไว้ยั่วชาย
จนลูกเราร้างคู่ตุนาหงัน	ไปหลงรักผูกพันมั่นหมาย
จะให้ชิงผัวเขาเอาเด็ดดาย	ช่างไม่อายไพร่ฟ้าประชาชน
บัดนี้ศึกประชิดติดดาหา	กิจจาลือแจ้งทุกแห่งหน
เสียงานการวิวาห์จลาจล	ต่างคนต่างข้องหมองใจ
การสงครามครั้งนี้มิไปช่วย	ยังเห็นชอบด้วยหรือไฉน
จะตัดวงศ์ตัดญาติให้ขาดไป	ก็ตามน้ำใจจะเห็นดี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ร่าย

๏ ทรงอ่านสารเสร็จสิ้นเรื่อง	กลัวจะเคืองขุ่นข้องหมองศรี
จึงยื่นสารให้ระเด่นมนตรี	แล้วมีพจนารถวาจา
เห็นงามอยู่แล้วหรือหลานรัก	เจ้าหาญหักไม่ฟังคำข้า
มาพลอยได้ความผิดด้วยนัดดา	เมื่อกระนี้จะว่าประการใด
แม้นมิยกพลขันธ์ไปพันตู	หาให้อยู่กับจินตะหราไม่
อย่าหน่วงหนักชักช้าเร่งคลาไคล	รีบไปให้ทันท่วงที
อันระเด่นดาหยนวงศา	จงคุมพลหมันหยากรุงศรี
สมทบทัพระเด่นมนตรี	ได้ฤกษ์รุ่งพรุ่งนี้จงยาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระโฉมยงพงศ์อสัญแดหวา
รับสั่งแล้วบังคมลา	ไปปราสาทจินตะหราวาตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ ครั้นถึงห้องสุวรรณบรรจง	นงแนบแอบองค์นางโฉมศรี
ทอดถอนฤทัยพลางทางพาที	ภูมีแจ้งความแก่ทรามวัย
บัดนี้ดะหมังเสนา	ถือสารพระบิดามาให้
เป็นเหตุด้วยดาหาเวียงชัย	เกิดการศึกใหญ่ไพรี
ให้พี่กรีธาทัพขันธ์	ไปช่วยป้องกันกรุงศรี
จะรีบยกพหลมนตรี	พรุ่งนี้ให้ทันพระบัญชา
อยู่จงดีเถิดพี่จะลาน้อง	อย่าหม่นหมองเศร้าสร้อยละห้อยหา
เสร็จศึกวันใดจะไคลคลา	กลับมาสู่สมภิรมย์รัก ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	จินตะหราวาตีมีศักดิ์
ฟังตรัสขัดแค้นฤทัยนัก	สะบัดพักตร์ผินหลังไม่บังคม
แล้วตอบถ้อยน้อยหรือพระทรงฤทธิ์	ช่างประดิษฐ์คิดความพองามสม
ล้วนกล่าวแกล้งแสร้งเสเล่ห์ลม	คิดคมแยบคายหลายชั้น
พระจะไปดาหาปราบข้าศึก	หรือรำลึกถึงคู่ตุนาหงัน
ด้วยสงครามในจิตยังติดพัน	จึงบิดผันพจนาไม่อาลัย
ไหนพระผ่านฟ้าสัญญาน้อง	จะปกป้องครองความพิสมัย
ไม่นิราศแรมร้างห่างไกล	จนบรรลัยมอดม้วยไปด้วยกัน
พระวาจาน่าเชื่อเป็นพ้นนัก	จึงหลงรักภักดีไม่เดียดฉันท์
พาซื่อสุจริตคิดสำคัญ	หมายมั่นว่าเมตตาปรานี
มิรู้มาอาภัพกลับกลาย	จะหลีกเลี่ยงเบี่ยงบ่างหน่ายหนี
ยังสมคำสัญญาที่พาที	กี่ร้อยปีพระจะกลับคืนมา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ
โลม

๏ เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์เทวัญอสัญหยา
โลมนางพลางกล่าววาจา	จงผินมาพาทีกับพี่ชาย
ซึ่งสัญญาว่าไว้กับนวลน้อง	จะคงครองไมตรีไม่หนีหน่าย
มิได้แกล้งกลอกกลับอภิปราย	อย่าสงกาว่าจะวายคลายรัก
จะจำจากโฉมเฉลาเยาวเรศ	เพราะเกรงเดชบิตุรงค์ทรงศักดิ์
ข้อความงามแคลงกินแหนงนัก	ด้วยเจ้าไม่ประจักษ์ที่จริงใจ
สมเด็จพระบิดาให้หาพี่	ใช่แต่ครั้งนี้นั้นหาไม่
ถึงสองครั้งพี่ขัดรับสั่งไว้	ยังมิได้บอกเจ้าให้แจ้งการ
บัดนี้เกิดศึกก็สุดคิด	จนจิตที่จะขัดพระบรรหาร
สารามีมาเป็นพยาน	พระยื่นสารให้นางทัศนา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ร่าย

๏ เมื่อนั้น	โฉมยงองค์ระเด่นจินตะหรา
ค้อนให้ไม่แลดูสารา	กัลยาคั่งแค้นแน่นใจ
แล้วว่าอนิจจาความรัก	พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล
ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป	ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา
สตรีใดในพิภพจบแดน	ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า
ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา	จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์
โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก	เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต
จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ	เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร


เสียแรงหวังฝังฝากชีวี	พระจะมีเมตตาก็หาไม่
หมายบำเหน็จจะรีบเสด็จไป	ก็รู้เท่าเข้าใจในทำนอง
ด้วยระเด่นบุษบาโฉมตรู	ควรคู่ภิรมย์สมสอง
ไม่ต่ำศักดิ์รูปชั่วเหมือนตัวน้อง	ทั้งพวกพ้องสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์
โอ้แต่นี้สืบไปภายหน้า	จะอายชาวดาหาเป็นแม่นมั่น
เจาจะค่อนนินทาทุกสิ่งอัน	นางรำพันว่าพลางทางโศกา ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ โอด

๏ เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์เทวัญอสัญหยา 
ปลอบนางพลางเช็ดชลนา	ดวงยิหวาอย่าทรงโศกี 
จงสร่างสิ้นกินแหนงแคลงใจ	ที่ในบุษบามารศรี
พี่สลัดตัดใจไม่ไยดี	มิได้มีปรารถนาอาลัย
จรกาจึงได้มาว่าขาน	กำหนดนัดทำงานการใหญ่
พอกะหมังกุหนิงรู้ไป	ก็ซ้ำให้มากล่าวกัลยา
ครั้นขอนางมิได้ดังใจจง	จึงเกิดการรณรงค์ในดาหา
เพราะแหนหวงช่วงชิงวนิดา	ใช่ว่านางเปล่าอยู่เมื่อไร
อันลือข่าวบุษบาว่างามนัก	จะดีกว่านัองรักนั้นหาไม่
นี่จำเป็นจึงจำจากไป	เพราะกลัวภัยพระราชบิดา
แม้นเสียดาหาก็เสียวงศ์	อัปยศถึงองค์อสัญหยา
เจ้ากับพี่จะมีแต่นินทา	แก้วตาจงดำริตริตรอง
ถึงไปก็ไม่อยู่นาน	เยาวมาลย์อย่าโศกเศร้าหมอง	
พระจุมพิตชิดเชยปรางทอง	กรประคองนฤมลขึ้นบนเพลา ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	จินตะหราวาตีโฉมเฉลา
ได้เห็นสารทราบความตามสำเนา	ค่อยบรรเทาเบาทุกข์แคลงใจ
จึงเคลื่อนองค์ลงจากพระเพลาพลาง	นวลนางบังคมแถลงไข
ซึ่งพระจะเสด็จไปชิงชัย	ก็ตามใจไม่ขัดอัธยา
แม้นสำเร็จราชการงานศึก	แล้วรำลึกอย่าลืมหมันหยา
จงเร่งรีบยกทัพกลับมา	น้องจะนับวันท่าภูวไนย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระทรงโฉมประโลมพิสมัย
รับขวัญกัลยาแล้วว่าไป	พี่จะลืมปลื้มใจไยมี
เป็นเวรากรรมจึงจำจาก	ขอฝากมาหยารัศมี
กับนางสการะวาตี	ด้วยทรามวัยไร้ที่พึ่งพา
นางไกลบิตุราชมาตุรงค์	โฉมยงอย่าเคียดขึ้งหึงสา
ถ้าพลั้งผิดสิ่งไรได้เมตตา	อย่าถือโทษโกรธาเทวี
ว่าพลางทางเปลื้องสังวาลทรง	ให้องค์จินตะหรามารศรี
จงเจ้าเอาเครื่องประดับนี้	ไว้ดูต่างพักตร์พี่จะขอลา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	โฉมยงองค์ระเด่นจินตะหรา
ได้ฟังพระราชบัญชา	กัลยานอบนบอภิวันท์
แล้วทูลว่าพระองค์อย่าสงสัย	น้องมิได้รังเกียจเดียดฉันท์
จะรักใคร่ในสองนางนั้น	เหมือนพี่น้องร่วมครรภ์กันมา


ว่าพลางนางเปลื้องสไบทรง	ถวายองค์ทรงเดชเชษฐา
เกลือกจะลืมคำมั่นสัญญา	ได้เห็นผ้าเป็นเพื่อนเตือนฤทัย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีศรีใส
เห็นนางค่อยสร่างโศกาลัย	ภูวไนยตรัสบอกบังอร
บัดนี้พี่ขออำลา	ไปสั่งสองสุดาดวงสมร
ว่าพลางผันผายกรายกร	บทจรไปห้องสองนารี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏ เสด็จนั่งบัลลังก์รัตน์รจนา	แล้วตรัสบอกมาหยารัศมี
ทั้งนางสการะวาตี	ตามในสารศรีซึ่งมีมา
พรุ่งนี้พี่จะลาเจ้าไป	ชิงชัยไพรีถึงดาหา
ค่อยอยู่เถิดนวลน้องสองสุดา	อุตส่าห์อุปถัมภ์บำรุงกัน
จะผิดชอบสิ่งไรให้ปรองดอง	มิควรข้องเคืองขุ่นอย่าหุนหัน
เจ้าก็ร่วมสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์	ถนอมน้ำใจกันไว้ให้ดี
จงอดออมถ่อมคำจำนรรจา	ฝากตัวจินตะหรามารศรี
โฉมเฉลาอย่าเศร้าโศกี	พอศึกเสร็จแล้วพี่จะกลับมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สองนางแน่งน้อยเสนหา
ได้ฟังดั่งจะม้วยชีวา	กัลยาครวญคร่ำรำพัน
โอ้อนิจจานะอกเอ๋ย	กระไรเลยไม่วายที่โศกศัลย์
แต่จากบิดามารดานั้น	ก็โศกาจาบัลย์พันทวี
ได้พึ่งบาทบงสุ์พระทรงเดช	ดังฉัตรแก้วกั้นเกศเกศี
หรือจะซ้ำจำจากพระภูมี	ครั้งนี้จะบ่ายหน้าไปหาใคร
จะกินน้ำตาต่างอาหาร	ทนทุกข์ทรมานหม่นไหม้
ชะรอยเวรากรรมได้ทำไว้	จึงจำให้ได้ความเวทนา
โอ้แต่บัดนี้นับจะลับเนตร	จะแสนเทวษเศร้าสร้อยละห้อยหา
ร่ำพลางบังอรข้อนอุรา	กอดบาทภัสดาเข้าโศกี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ โอด

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีเรืองศรี
เห็นสองสุดานารี	โศกีกอดบาทไม่คลาดคลาย
พระจุมพิตชิดชมเชยปราง	โลมลูบปฤษฎางค์นางโฉมฉาย
เช็ดชลนาพลางทางภิปราย	เจ้าสายสุดที่รักจงหักใจ
จำเป็นจำร้างห่างน้องแก้ว	เป็นกรรมของเราแล้วจะทำไฉน
พี่นี้มิใคร่จะจากไป	แต่จนใจด้วยกิจการณรงค์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สองนางแน่งน้อยนวลหง
ฟังถ้อยค่อยคลายกำสรดทรง	โฉมยงทูลฝากน้องรัก
อันสังคามาระตากุมาร	ไม่ชำนาญการรบหาญหัก
ทั้งความคิดก็ยังเยาว์เบานัก	พระทรงศักดิ์จงได้เมตตา
เกลือกจะประมาทราชกิจ	ถ้าพลั้งผิดพระจะลงโทษา
จงโปรดปรานขอประทานชีวา	เหมือนเห็นแก่ข้าทั้งสองนี้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระผู้พงศ์เทวาในราศี
ฟังนางพลางกล่าววาที	แก้วพี่อย่าประหวั่นพรั่นใจ
อันองค์พระน้องของเจ้า	พี่รักเท่าดวงตาก็ว่าได้
ถึงผิดพลั้งจะสั่งสอนไป	จะเอาไว้เป็นเพื่อนชีวี
ว่าพลางทางถอดธำมรงค์	ให้โฉมยงมาหยารัศมี
ทรงเปลื้องซ่าโบะของภูมี	ให้สการะวาตีกัลยา
แล้วว่าซ่าโบะกับธำมรงค์	สองอนงค์เอาไว้ดูต่างหน้า
พอระงับดับความโศกา	ให้คลายทุกข์ถวิลหาอาวรณ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	นวลนางพี่น้องสองสมร
ได้ธำมรงค์ทรงสะพักภูธร	บังอรค่อยคลายวายโศกี
นางมาหยารัศมีนงลักษณ์	จึ่งถอดปิ่นที่ปักเกศี
นวลนางสการะวาตี	ถอดสพังมณีออกจากกรรณ
ต่างประนมก้มกราบกับบาทา	ทูลถวายภัสดารังสรรค์
แต่พอได้ไปเห็นเป็นสำคัญ	ให้ทรงธรรม์ชมพลางต่างพักตรา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระโฉมยงวงศ์อสัญแดหวา
เห็นเครื่องทรงของสองสุดา	ยิ่งแสนเสนหาอาลัย
กรกอดประทับไว้กับทรวง	เป็นห่วงด้วยความพิสมัย
ชมโฉมโลมเล้าเอาใจ	เห็นทรามวัยค่อยคลายจาบัลย์


จึ่งตรัสว่าพี่ยาจะลาแล้ว	จงผ่องแผ้วผาสุกเกษมสันต์
สั่งนางพลางเสด็จจรจรัล	ไปปราสาทแก้วกัลยาณี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏ ครั้นถึงห้องทองรจนา	พระกุมกรจินตะหรามารศรี
ขึ้นบนแท่นรัตน์รูจี	ภูมีส้วมสอดกอดประคอง
หยอกเย้าเคล้าดวงบุษบง	โฉมยงยึดพระหัตถ์ปัดป้อง
พระจุมพิตชิดเชยปรางทอง	นวลละอองค้อนคมนัยนา
รสรักหนักจิตพิศวง	สองทรงโศกสั่งเสน่หา
พลางภิรมย์สมสนิทนิทรา	อยู่บนแท่นไสยาพรายพรรณ​ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ กล่อม

๏ บัดนั้น	ตำมะหงงเสนาคนขยัน
กับสี่พี่เลี้ยงทรงธรรม์	พากันมาจัดโยธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏ กะเกณฑ์พลขันธ์บรรจบ	สมทบกองทัพหมันหยา
ตั้งเป็นกระบวนเบญจเสนา	ทัพหน้าทัพหลังทั้งปวง
จัดทหารหน้าช้างพระที่นั่ง	พร้อมพรั่งทวนทองกองหลวง
ปีกขวาปีกซ้ายตามกระทรวง	มิให้ล่วงหมู่หมวดตรวจกัน
จัดช้างชนะงาออกมายืน	ผูกปืนสัปคับเครื่องมั่น
โลดแล่นโจมทัพซับมัน	พลายพังดั้งกันแทรกแซง
เกณฑ์ถ้วนกระบวนทัพคชสาร	หมอควาญขับขี่เข้มแข็ง
ล้วนใส่เสื้อแดงหมวกแดง	ตกแต่งเตรียมไว้ทั้งไพร่นาย
ผูกช้างพระที่นั่งหลังคาทอง	เรืองรองพระสุตรรูดสาย
ประสันตาตัวดีขึ้นขี่ท้าย	คอยพระโฉมฉายจรลี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ร่าย

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีเรืองศรี
บรรทมเหนือแท่นรัตน์รูจี	ด้วยจินตะหราวาตีกัลยา
ประคองเชยชื่นชมสมสวาท	แล้วทุกข์ที่จะนิราศเสนหา
แต่เวียนสั่งทรามวัยอาลัยลา	จนสุริยาเยี่ยมยอดยุคันธร
ไก่ขันกระชั้นเสียงอยู่แจ้วแจ้ว	ฟังแว่วหวั่นใจจะไกลสมร
พิศพักตร์วนิดายิ่งอาวรณ์	พลางสะท้อนถอนจิตจาบัลย์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ โอด

๏ อุ้มองค์นงลักษณ์ใส่ตักไว้	ลูบไล้โลมนางพลางรับขวัญ
จำเป็นจำพรากจากกัน	สาวสวรรค์ค่อยอยู่สวัสดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	นวลนางจินตะหรามารศรี
ให้ละห้อยสร้อยเศร้าแสนทวี	สงสารที่ถ้อยคำพระอำลา
ก้มพักตร์ลงเช็ดชลเนตร	พลางทูลภูวเรศเชษฐา
น้องจะอยู่ผู้เดียวเปลี่ยววิญญาณ์	ทุกข์ถึงคะนึงหาไม่เว้นวาย
เสด็จไปจงดีมีสุข	ให้ห่างภัยไกลทุกข์ทั้งหลาย
อันศัตรูนอกกายในกาย	สารพัดแพ้พ่ายอย่าพ้องพาน
แม้นเสร็จศึกนึกกลับมาหมันหยา	ให้สมซึ่งสัญญาได้ว่าขาน
อย่าลืมคำลืมเคยที่โปรดปราน	เยาวมาลย์ทูลพลางทางโศกี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ โอด

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีเรืองศรี
ตรัสปลอบขนิษฐาแล้วพาที	แก้วพี่อย่าพะวงสงกา
ถึงตัวพี่จะไปรณรงค์	แต่ใจจงพุ่มพวงดวงยิหวา
แต่พอเสร็จพันตูไม่อยู่ช้า	จะเร่งรีบกลับมาหาน้อง
พระโลมลาลูบหลังแล้วสั่งเล่า	ขวัญข้าวค่อยอยู่อย่าหม่นหมอง
ตรัสพลางย่างเยื้องจากแท่นทอง	เสด็จไปยังห้องสองนารี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เพลง

๏ นั่งแนบแอบองค์กัลยา	ประคองชมมาหยารัศมี
เชยปรางนางสการะวาตี	ตรัสสั่งสองศรีด้วยสุนทร
ค่อยอยู่เถิดน้องอย่าหมองไหม้	พี่จะลาทรามวัยไปก่อน
อย่ากันแสงโศกาอาวรณ์	เป็นกรรมจำจรจากกัน
จงรู้รักอดออมถนอมจิต	สิ่งใดอย่าได้คิดเดียดฉันท์
สั่งเสร็จเสด็จจรจรัล	ขึ้นเฝ้าทรงธรรม์เจ้าธานี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏ ก้มเกล้าประณตบทบงสุ์	ทูลองค์ประหมันทั้งสองศรี
พระองค์จงอยู่สวัสดี	หลานนี้ขอถวายบังคมลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระตูผู้ผ่านหมันหยา
ทั้งประไหมสุหรีศรีโสภา	ฟังราชนัดดาก็อาวรณ์
ต่างองค์อำนวยอวยชัย	เจ้าไปให้เป็นสุขสโมสร
อันเหล่าอาสัตย์ดัสกร	จงพ่ายแพ้ฤทธิรอนพระหลานรัก ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีมีศักดิ์
รับพรภูวไนยด้วยใจภักดิ์	บังคมลามาตำหนักประเสบัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เพลง

๏ ครั้นถึงมนเทียรที่ข้างหน้า	พร้อมหมู่เสนากิดาหยัน
เสด็จเข้ามณฑลพิธีกรรม์	นั่งเหนือเตียงสุวรรณบรรจง
ราชครูบีกูประมาหนา	ถวายอาเศียรพาทภิเษกสรง
ลูบไล้สุคนธาอ่าองค์	บรรจงทรงเครื่องวันอาทิตย์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
โทน

๏ ทรงภูษาแย่งยกกระหนกกระหนาบ	ฉลององค์เข้มขาบคดกริช
ห้อยหน้าปักทองกรองดอกชิด	สังวาลวรรณวิจิตรจำรัสเรือง
ทับทรวงพวงเพชรเม็ดแตง	ทองกรแก้วแดงประดับเนื่อง
ธำมรงค์รจนาค่าเมือง	อร่างเรืองเพชรรัตน์ตรัจไตร
ทรงมงกุฎกรรเจียกจอนสุวรรณ	วาวแววแก้วกุดั่นดอกไม้ไหว
ห้อยอุบะบุหงามาลัย	เหน็บกริชฤทธิไกรแล้วไคลคลา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ
ร่าย

๏ ขึ้นเกยกิริณีที่ประทับ	ผันพักตร์สู่พายัพทิศา
พร้อมด้วยหมู่อำมาตย์มาตยา	โหราธิบดีชีพราหมณ์
พอได้ศุภฤกษ์ก็ลั่นฆ้อง	ประโคมคึกกึกก้องท้องสนาม
ปุโรหิตฟันไม้ข่มนาม	ทำตามตำราพิชัยยุทธ์


ทัพหน้าทัพหลวงทัพหลัง	พร้อมพรั่งตั้งโห่อึงอุด
ทหารโบกธงทองกระบี่ครุฑ	ฝรั่งจุดปืนใหญ่ให้สัญญา
ชีพ่อก็เบิกโขลนทวาร	โอมอ่านอาคมคาถา
เสด็จทรงช้างที่นั่งหลังคา	คลาเคลื่อนโยธาทุกหมวดกอง ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
โทน

๏ ช้างเอยช้างที่นั่ง	สะพัดพังหลังดีไม่มีสอง
งามสรรพสรรพางค์หางบังคลอง	ผูกจำลองจำหลักลายพรายพรรณ
สองหูพู่ห้อยพร้อยแพร้ว	จงกลแก้วแวววาวดาวกุดั่น
ปกตระพองพรรณรายข่ายสุวรรณ	ผูกชนักจักกรั่นรึงรัด
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	ธงฉานธงชายมยุรฉัตร
ม้าอาสาแซงนอกล้วนหอกซัด	เบียดเสียดเยียดยัดอัดแอ
ขนัดหอกขนัดดาบโล่ดั้ง	คับคั่งธงทวนกระบวนแห่
สนั่นเสียงปี่กลองฆ้องกระแต	สังข์แตรแซ่เสนาะเพราะเพรียง
เสียงช้างเสียงม้าโกลาหล	เสียงคนอึงอื้อบันลือเสียง
กองหลังรั้งท้ายคุมลำเลียง	รีบร้นขนเสบียงตามไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
โอ้ร่าย

๏ ครั้นออกมานอกนคเรศ	พระทรงเดชเศร้าสร้อยละห้อยไห้
เหลียวหลังตั้งตาดูเวียงชัย	หฤทัยหวั่นหวั่นถึงกัลยา
โอ้ว่าเจ้าดวงยิหวาพี่	ปานนี้จะคร่ำครวญหวนหา
ใครจะปลอบโฉมงามสามสุดา	แต่พอพาใจเศร้าบรรเทาคลาย
สงสารน้ำคำที่พร่ำสั่ง	คิดถึงความหลังแล้วใจหาย
ครวญพลางกำสรดระทดกาย	แล้วคิดอายพวกพลมนตรี
จึงชักม่านทองทั้งสี่ทิศ	ดังจะปิดบังแสงสุริย์ศรี
ลมหวนอวลกลิ่นสุมาลี	เหมือนกลิ่นผ้ายาหยีซึ่งเปลี่ยนมา
แว่วเสียงสำเนียงบุหรงร้อง	ว่าเสียงสามนิ่มน้องเสน่หา
พระแย้มเยี่ยมม่านทองทัศนา	เห็นแต่ป่าพุ่มไม้ใบบัง
เอนองค์ลงอิงพิงเขนย	กรเกยก่ายพักตร์ถวิลหวัง
รสรักร้อนรนพ้นกำลัง	ชลนัยน์ไหลหลั่งลงพรั่งพราย ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ โอด
ร่าย

๏ บัดนั้น	ประสันตาพี่เลี้ยงพระโฉมฉาย
ขี่ช้างพระที่นั่งมาข้างท้าย	เห็นพระไม่สบายคลายทุกข์ทน
จึงเสแสร้งแกล้งกล่าววาจา	ป่านี้สนุกกว่าทุกแห่งหน
แต่เห็นมามากมายหลายตำบล	ก็ยังไม่ชอบกลเหมือนป่านี้
แม้นไม่มีราชการงานเดือน	คงจะมาปลูกเรือนอยู่ที่นี่
น้ำท่าหาง่ายสบายดี	สารพัดจะมีไม่ยากใจ
ถ้าเลิกทัพกลับมาหมันหยา	จะจำป่าไว้ทูลแถลงไข
ให้พระพาสามสมรอรไท	มาประพาสพรรณไม้ให้สำราญ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระสุริย์วงศ์เทวาศักดาหาญ
นิ่งฟังประสันตาอยู่ช้านาน	ค่อยคลายร้อนรำคาญวิญญาณ์
จึงลุกขึ้นตรัสถามทันที	ป่านี้หรือสนุกนักหนา
ตรัสพลางทางทอดทัศนา	ไหนนี่บอกมาอย่าลวงกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ประสันตาแสนกลคนขยัน
ทำตกใจทูลองค์พระทรงธรรม์	ข้าสำคัญมั่นคงอยู่ดงนี้
ด้วยช้างบาทย่างทีสะเทิน	เดินเกินตำบลมาพ้นที่
เขาว่าดงหน้าก็ยังมี	ถึงจะชี้เชิญให้ทัศนา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระโฉมยงองค์อสัญแดหวา
ยิ้มพลางทางตอบประสันตา	ปดเล่นต่อหน้าไม่อายใจ
ครั้นซักไซ้ไล่หาความจริง	ยังกลอกกลิ้งกลับลวงไปใหม่
ชอบผลักให้พลัดลงไป	คนอะไรเช่นนี้ก็ยังมี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
ชมดง

๏ ว่าพลางทางชมคณานก	โผนผกจับไม้อึงมี่
เบญจวรรณจับวัลย์ชาลี	เหมือนวันพี่ไกลสามสุดามา
นางนวลจับนางนวลนอน	เหมือนพี่แนบนวลสมรจินตะหรา
จากพรากจับจากจำนรรจา	เหมือนจากนางสการะวาตี
แขกเต้าจับเต่าร้างร้อง	เหมือนร้างห้องมาหยารัศมี
นกแก้วจับแก้วพาที	เหมือนแก้วพี่ทั้งสามสั่งความมา
ตระเวนไพรร่อนร้องตระเวนไพร	เหมือนเวรใดให้นิราศเสนหา
เค้าโมงจับโมงอยู่เอกา	เหมือนพี่นับโมงมาเมื่อไกลนาง
คับแคจับแคสันโดษเดี่ยว	เหมือนเปล่าเปลี่ยวคับใจในไพรกว้าง
ชมวิหคนกไม้ไปตามทาง	คะนึงนางพลางรีบโยธี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด
ร่าย

๏ แรมร้อนนอนพักมาหลายวัน	ถึงทางร่วมกุเรปันกรุงศรี
พบทัพกะหรัดตะปาตี	ภูมีให้หยุดโยธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏ เมื่อนั้น	กะหรัดตะปาตีเชษฐา
เห็นระเด่นมนตรีก็ปรีดา	จึงเสด็จมาหาทันใด
แล้วบอกว่าสมเด็จพระบิดร	ให้ข้าคุมนิกรน้อยใหญ่
มาบรรจบทัพพระองค์ไป	ช่วยพิชัยดาหาธานี
หลายวันแล้วแต่มาคอยท่า	ยับยั้งโยธาอยู่ที่นี่
ข่าวศึกว่าประชิดติดบุรี	มาจะจรลีรีบไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีเฉลยไข
ข้าก็เร่งรีบร้อนไม่นอนใจ	แต่ทางไกลอ้อมกว่ากุเรปัน
ว่าแล้วสองกษัตริย์ก็จัดทัพ	พร้อมสรรพพหลพลขันธ์
เข้ากระบวนสมทบบรรจบกัน	แล้วยกจากที่นั่นรีบมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงเนินทรายชายทุ่ง	แว่นแคว้นแดนกรุงดาหา
จึงให้หยุดกองทัพตั้งพลับพลา	ที่ต้องนามครุฑาเกรียงไกร


แล้วบัญชาให้ตำมะหงง	ท่านจงรีบเข้าไปกรุงใหญ่
ทูลศรีปัตหราเรืองชัย	แก้ไขอย่าให้เคืองบาทา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ตำมะหงงรับสั่งใส่เกศา
ก้มเกล้ากราบถวายบังคมลา	มาขึ้นม้าควบขับไปฉับพลัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงจึงแจ้งคดี	แก่ยาสาเสนีคนขยัน
บัดนี้องค์อิเหนากุเรปัน	กรีธาทัพขันธ์ยกมา
สองทัพกับกะหรัดตะปาตี	มาช่วยบุรีดาหา
จงพาเราเข้าเฝ้าพระผ่านฟ้า	จะกราบทูลกิจจาให้แจ้งการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ยาสาปรีดิ์เปรมเกษมศานต์
จึงพากันเข้าไปมิทันนาน	ยังสถานท้องพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏ นบนิ้วประนมบังคมคัล	กราบทูลทรงธรรม์ถ้วนถี่
บัดนี้ระเด่นมนตรี	กับกะหรัดตะปาตียกมา
รี้พลมากมายหลายแสน	ตั้งอยู่ปลายแดนกรุงดาหา
ใช้ให้ตำมะหงงเสนา	เข้ามาเฝ้าเบื้องบาทบงสุ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระปิ่นปักนัคเรศสูงส่ง
แจ้งว่าอิเหนาสุริย์วงศ์	มาช่วยรณรงค์ราวี
มีความเกษมสันต์หรรษา	ดังได้ผ่านเมืองฟ้าราศี
ด้วยนัดดาเรืองอิทธิฤทธี	เห็นว่าบุรีไม่อันตราย
พระเปรมปรีดิ์ดีใจอยู่ในพักตร์	มิให้ประจักษ์คนทั้งหลาย
จึงแย้มเยื้อนเอื้อนโอษฐ์อภิปราย	ซึ่งหลานชายของเราอุตส่าห์มา
ตำมะหงงไปบอกให้ถ้วนถี่	ว่ากูนี้ขอบใจนักหนา
เชิญให้เข้ามาในพารา	จะได้พักโยธาให้สำราญ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ตำมะหงงได้ฟังพระบรรหาร
จึงสนองมธุรสพจมาน	พระหลานรักถวายบังคมมา
ให้ข้าทูลองค์พระทรงฤทธิ์	ด้วยโทษผิดติดพันอยู่หนักหนา
จะขอทำการสนองพระบาทา	เสร็จแล้วจึงจะมาอัญชลี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระผู้ผ่านดาหากรุงศรี
ได้ฟังตำมะหงงเสนี	มิได้มีพจมานประการใด
จึงผันพระพักตร์มาบัญชา	แก่สุหรานากงศรีใส
บัดนี้อิเหนาชาญชัย	กรีธาทัพใหญ่ยกมา
กับกะหรัดตะปาตีพี่ยานั้น	แม่นมั่นเหมือนคำของเจ้าว่า
เจ้าจะอยู่ทำการในพารา	หรือจะช่วยเชษฐาราวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	สุหรานากงเรืองศรี
ได้ฟังผ่านฟ้าพาที	อัญชลีแล้วสนองพระบัญชา
แต่มาอยู่ดาหาก็ช้านาน	ยังมิได้ทำการอาสา
ขอกราบบาทภูวนาถบังคมลา	ออกไปช่วยเชษฐาชิงชัย
ทูลพลางทางถวายอัญชลี	ลาศรีปัตหราเป็นใหญ่
ออกมาที่อยู่ภูวไนย	ตรวจเตรียมทัพชัยฉับพลัน
ครั้นเสร็จเสด็จทรงอาชา	พร้อมพี่เลี้ยงเสนากิดาหยัน
ยกจากพระนครจรจรัล	ตำมะหงงกุเรปันก็ตามมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด

๏ ครั้นถึงจึงหยุดจัตุรงค์	เสด็จไปเฝ้าองค์พระเชษฐา
ถ้อยทีมีใจปรีดา	ตรัสสั่งสนทนาพาที
แล้วแถลงแจ้งเหตุบรรยาย	แต่ต้นจนปลายถ้วนถี่
วันเมื่อน้องมาถึงธานี	ได้ทูลว่าพระพี่จะยกมา
ดูทีท้าวตรัสเห็นขัดเคือง	ว่าไหนจะจากเมืองหมันหยา
เมียเขาเขารักดังแก้วตา	หรือจะอาจคลาดคลาเห็นผิดไป
แต่พระเชษฐาให้หาตัว	ก็ไม่มีความกลัวยังขัดได้
เกิดณรงค์สงครามก็เพราะใคร	จนเดือดร้อนทั่วไปทั้งธานี
นับประสาอะไรแก่ตัวเรา	ถึงตายเขาก็ไม่ดูผี
เห็นเคืองขัดตรัสซ้ำอยู่ดังนี้	พระภูมีจงทราบบทมาลย์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	ระเด่นมนตรีใจหาญ
ฟังสุหรานากงแจ้งการ	จึงตอบพจมานอนุชา


ซึ่งท่านขุ่นแค้นเคืองนัก	ก็ประจักษ์แจ้งใจไม่กังขา
ไม่ถือโทษโกรธตอบพระผ่านฟ้า	จะตั้งหน้าหักหาญพาลภัย
เสร็จศึกจะเข้าไปอัญชลี	จะด่าตีก็ตามอัชฌาสัย
เมื่อได้เกินแล้วก็จนใจ	ตามแต่ภูวไนยจะปรานี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏ บัดนั้น	ตำมะหงงบังคมเหนือเกศี
จึงกราบทูลแถลงแจ้งคดี	องค์ศรีปัตหรารับสั่งมา
ให้เข้าบังคมภูวไนย	ว่าชี้ชอบขอบพระทัยหนักหนา
ขอเชิญเข้าไปในพารา	จะได้พักโยธาพลาการ
ข้าจึงทูลสนองพจมาน	พระนัดดาจะทำการแก้ตัวก่อน
เสร็จศึกจึงจะบทจร	มาเฝ้าภูธรธิบดี
พระมิได้ตอบคำว่าขาน	ตรัสแต่กิจการกรุงศรี
แต่ดูพระกิริยาพาที	เหมือนจะเคลื่อนคลายที่โกรธา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏ เมื่อนั้น	พระโฉมยงองค์อสัญแดหวา
ได้ฟังตำมะหงงเสนา	เกษมสันต์หรรษาเป็นพ้นไป
จึงเสด็จคลาไคลเข้าในห้อง	ให้ชักปิดม่านทองสองไข
สุหรานากงทรงชัย	ก็กลับไปที่ประทับพลับพลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๑๐
๑๐