๏ จะกล่าวเรื่องเมืองผลึกราชฐาน	ป้อมปราการเชิงเทินล้วนเนินผา
ซุ้มทวารบานบังใบเสมา	ล้วนศิลาเลื่อมลายดูพรายพราว
มีปราสาทสูงเยี่ยมขึ้นเทียมเมฆ	อดิเรกรุ่งฟ้าเวหาหาว
นภศูลแสงแก้วดูแวววาว	ดังดวงดาวเด่นกระจ่างอยู่กลางวัน
พระโรงธารชานพักตำหนักแก้ว	แต่ล้วนแล้วด้วยมุกดาฝาผนัง
ทั้งเสื้อผ้าเงินทองสิบสองคลัง	ก็มั่งคั่งยิ่งกว่าทุกธานี
อันไพร่ฟ้าประชาชนออกล้นหลาม	นิคมคามประเทศล้วนเศรษฐี
ทั้งโหราพฤฒามาตย์ราชกวี	ชาวบุรีเริงรื่นทุกคืนวัน
พระนามท้าวเจ้าบุรินทร์สิลราช	พระนางนาฏนามมิ่งมณฑาสวรรค์
มีบุตรีศรีนลาฏดังดวงจันทร์	ชื่อสุวรรณมาลีนีรมล
เจ้าลังกามาขอให้โอรส	ได้กำหนดนัดวิวาห์สถาผล
ถึงเดือนเก้าเขาจะแต่งการมงคล	แต่กุศลสองไม่เคยได้เชยชม ฯ

๏ ฝ่ายพระนุชบุตรีศรีสวัสดิ์	จะกำจัดไปข้างคู่เคยสู่สม
ปัจจุสมัยไก่ขันนางบรรทม	ฝันว่าได้ไปชมชลาลัย
เห็นดวงแก้วแววสว่างอยู่กลางเกาะ	นางก็เหาะลอยลิบไปหยิบได้
สะดุ้งตื่นฟื้นกายสิหายไป	เสียน้ำใจจาบัลย์ทุกวันคืน
ไม่แต่งองค์สรงเสวยเลยไสยาสน์	หวังสวาทจินดาไม่ฝ่าฝืน
คิดถึงฝันกลั้นโศกก็สุดกลืน	ซบสะอื้นอาวรณ์ร้อนฤทัย ฯ

๏ ฝ่ายพี่เลี้ยงเคียงปลอบประโลมถาม	นางเล่าความจริงแจ้งแถลงไข
สี่พี่เลี้ยงสงสารรำคาญใจ	ไปทูลไทบิตุราชมาตุรงค์ ฯ

๏ กรุงกษัตริย์ตรัสสั่งพี่เลี้ยงว่า	กูจะพาไปให้ชมสมประสงค์
เองกลับไปเล้าโลมนางโฉมยง	ให้แต่องค์สรงน้ำให้สำราญ
แล้วลีลามายังบัลลังก์โถง	ท้องพระโรงรจนามุกดาหาร
แสนเสนาข้าบาทราชการ	ก็หมอบกรานกราบก้มบังคมคัล
จอมกษัตริย์ตรัสแจ้งแถลงเล่า	ให้โหรเฒ่าทักทายทำนายฝัน
อันนิมิตธิดาวิลาวัณย์	จะโศกศัลย์หรือจะสุขสนุกสบาย ฯ

๏ โหรารับจับยามตามโฉลก	อุษาโยคยามจันทร์เจ็ดชั้นฉาย
ลงกระดานหารคูณแล้วทูลทาย	ดีกับร้ายราวครึ่งพอกึ่งกัน
ฝันว่าได้ไปทะเลเที่ยวเร่ร่อน	จำจะจรจากไกลไอศวรรย์
แล้วขึ้นเกาะเหาะเหินเจริญครัน	จะลือลั่นโลกาทั้งธานี
ซึ่งชูช่วงดวงแก้วแววสว่าง	คือคู่สร้างพระธิดามารศรี
จะได้ชมสมสองครองบุรี	เป็นโมลีโลกาสถาพร ฯ

๏ พระฟังโหรเฒ่าทายทำนายฝัน	คิดสำคัญว่าเป็นคู่สู่สมร
ด้วยจวนการอภิเษกสยุมพร	ให้อาวรณ์หวาดหวั่นจึงฝันไป
ซึ่งว่าเคราะห์เพราะจะจากราชฐาน	ไปชมชานเชิงผาชลาไหล
ดำริพลางทางสั่งเสนาใน	เราจะไปอ่าวสมุทรกับบุตรี
นางจะได้ชมเขาลำเนาเกาะ	ให้สิ้นเคราะห์เพราะว่าจากปราสาทศรี
จงตระเตรียมเภตราในราตรี	รุ่งพรุ่งนี้เราจะพาธิดาไป
สั่งกำชับสรรพเสร็จเสด็จขึ้น	ประโคมครื้นครึกครั่นสนั่นไหว
ฝ่ายมนตรีกรมท่าเสนาใน	ไม่นอนใจรีบรัดไปจัดแจง
ต่างยกเสาสำเภาใส่ทั้งใบผ้า	เลือกล้าต้าต้นหนล้วนคนแข็ง
ลำที่นั่งดั้งกันกับคู่แซง	ใส่ธงแดงเขียวเหลืองเรืองระยับ
ปืนฝรั่งจังกาทั้งหน้าท้าย	มีปืนรายรอบข้างสล้างสลับ
แล้วถอยเลื่อนเคลื่อนคลามาประทับ	คอยเรียงรับอยู่ที่ท่าหน้าธานี ฯ

๏ สมเด็จท้าวเจ้าบุรินทร์สิลราช	ครั้นภาณุมาศลับเหลี่ยมคิรีศรี
ให้สาวใช้ไปบอกพระบุตรี	ว่าพรุ่งนี้จะไปชมยมนา
โฉมสุวรรณมาลีศรีสมร	ดังจะจรไปสวรรค์ด้วยหรรษา
สั่งพี่เลี้ยงสาวสรรค์กัลยา	ให้ตรวจตราเครื่องอานสำราญใจ ฯ

๏ ฝ่ายนารีที่จะตามเสด็จด้วย	ล้วนสะสวยโสภาอัชฌาสัย
บ้างอุตส่าห์หาของสำรองไป	แหนบตะไกรกระจกหวีใส่กลี่งา
บ้างเลือกผ้าสารพัดแล้วจัดจีบ	เอาใส่หีบใบใหญ่ไม้ชำฉา
บ้างนั่งปรุงหุงขี้ผึ้งถึงตำรา	เร่งจัดหาเผื่อไปในทะเล
บ้างจัดของเคยแต่งแป้งขมิ้น	ของตัวสิ้นอุตส่าห์ไปเที่ยวไขว้เขว
สาวสุรางค์นางสนมสมคะเน	ไปทะเลหาหอยสักร้อยใบ
บ้างอบน้ำทำจันทน์กระแจะแป้ง	ล้วนเครื่องแต่งตามประสาอัชฌาสัย
ทั้งหีบหมากนากทองของใส่ใน	ไปทางไกลหมากหมดจะอดโซ
เจ้าขรัวนายท้าวนางว่าทางเปลี่ยว	เอาของเปรี้ยวหวานไปให้อะโข
เลือกขนมส้มจีนใส่ปิ่นโต	เปลือกส้มโอแช่อิ่มทับทิมพลับ
บ้างว่าน้ำเค็มจัดจะขัดสน	เอาทะนนน้อยใหญ่ไปสำหรับ
บ้างเรียกข้ามานั่งสั่งกำชับ	เอาสินทรัพย์มอบหมายรายบาญชี
พอฟ้าขาวเช้ามืดขมุกขมัว	ต่างแต่งตัวนุ่งห่มให้สมศรี
ทั้งโฉมยงนงนุชพระบุตรี	มาพร้อมที่ปรางค์รัตน์กษัตรา ฯ

๏ ฝ่ายองค์ท้าวสิลราชไสยาสน์ตื่น	สำราญรื่นแต่งองค์ทรงภูษา
ชวนบุตรีลีลาศลงเภตรา	พร้อมบรรดาสาวสุรางค์นางกำนัล
พระทรงนั่งยังแท่นท้ายบาหลี	ฝูงนารีแซ่ซ้องอยู่ห้องกั้น
เหล่าล้าต้าต้นหนคนทั้งนั้น	เร่งให้ขันกว้านโห่โล้สำเภา
ทั้งหน้าหลังดั้งกันลั่นม้าล่อ	แล้วขันช่อชักใบขึ้นใส่เสา
พอออกอ่าวลมอุตรามาเพลาเพลา	แล่นสำเภาผางผางมากลางชล
นางสาวสาวชาววังนั่งชะแง้	ตะลึงแลเกาะแก่งทุกแห่งหน
ให้เปล่าตาว้าเหว่ทะเลวน	ดูมัวมนหมอกกลุ้มชอุ่มควัน
ทั้งน้ำเขียวเกลียวคลื่นเสียงครื้นครึก	ไม่รู้สึกสมประดีไม่มีขวัญ
บ้างคลื่นเหียนเวียนวิงเข้าพิงกัน	ให้หวาดหวั่นวิญญาณ์ระอาใจ ฯ

๏ กรุงกษัตริย์ตรัสชวนพระลูกแก้ว	ให้ชมแถวที่ชลาคงคาใส
เหล่าละเมาะเกาะเกียนเหมือนเขียนไว้	มีเขาไม้โขดคุ่มงุ้มชะเงื้อม
บ้างงอกง้ำน้ำท่วมถึงเชิงผา	แผ่นศิลาแลลื่นคลื่นกระเพื่อม
เสียงดังโครมใหญ่ไม่กระเทื้อม	เป็นไคลเลื่อมเลื่อมผาศิลาลาย
พอลมเรื่อยเฉื่อยชื่นคลื่นสงัด	ให้แล่นตัดไปตามวนชลสาย
ชมมัจฉาสารพัดพวกสัตว์ร้าย	เห็นคล้ายคล้ายว่ายเคล้าสำเภาจร
ฝูงกระโห้โลมาขึ้นคลาคล่ำ	บ้างผุดดำเคลื่อนคล้อยลอยสลอน
ทั้งกริวกราวเต่าปลาในสาคร	เที่ยวสัญจรหากินในสินธู
ฝูงฉลามล้วนฉลามมาตามคลื่น	ฉนากตื่นชมฉนากไม่จากคู่
ปลาวาฬวนพ่นฟองขึ้นฟ่องฟู	ทั้งราหูเหราสารพัน ฯ

๏ นางโฉมยงหลงเพลินจำเริญจิต	นั่งพินิจนึกเห็นเหมือนเช่นฝัน
เป็นกองกรรมจำพรากจะจากกัน	พอสายัณห์เย็นพยับลับโพยม
ให้บ่ายลำสำเภาจะเข้าฝั่ง	คงคาคลั่งคลื่นกลุ้มกระทุ่มโถม
สลาตันลั่นพิลึกเสียงครึกโครม	สำเภาเอียงเพียงจะโทรมทรุดทำลาย
ลำที่นั่งดั้งกันออกฟันคลื่น	จนเที่ยงคืนลมใหญ่ก็ไม่หาย
พายุหวนป่วนปัดกระจัดกระจาย	ออกเรี่ยรายร้องเรียกกันเพรียกไป
แต่ลำทรงหลงอ่าวก้าวออกนอก	ต้องระลอกลมแดงก็แพลงไถล
ออกน้ำเขียวเดี่ยวโดดลิงโลดใจ	พายุใหญ่ตีตึงตะบึงมา ฯ

๏ ถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนเป็นคลื่นคลั่ง	เรือที่นั่งซัดไปไกลหนักหนา
จนพ้นแดนแผ่นดินสิ้นสายตา	ไม่รู้ว่าจะไปหนตำบลใด
พระบุตรีพี่เลี้ยงสาวสนม	ต่างซบซมโศกาน้ำตาไหล
สะอื้นร่ำจ้ำจี้พิรี้พิไร	รู้กระนี้ที่ไหนใครจะมา
ถึงม้วยมอดวอดวายจะตายบก	นี่มาตกน้ำตายอายมัจฉา
บ้างบ่นว่าพ่อแม่แก่ชรา	ทั้งป้าน้าน้องพี่อยู่ที่วัง
ท่านท้าวนางต่างเศร้าถึงข้าวของ	ใครจะครองสืบสายไปภายหลัง
เหล่าลูกหนี้ที่ติดจะปิดบัง	ไม่ได้ทั้งดอกเบี้ยน่าเสียดาย
นางสาวสาวเศร้าจิตคิดถึงเพื่อน	จะมาเยือนเช้าเย็นไม่เห็นหาย
แต่คลาดแคล้วแล้วมิหนำจะซ้ำตาย	ต่างฟูมฟายชลนาไม่ราวัน ฯ

๏ ฝ่ายพระองค์ทรงฤทธิ์บิตุราช	ให้หวั่นหวาดวิญญาณ์เพียงอาสัญ
ถามล้าต้าต้นหนคนทั้งนั้น	เคยสำคัญทิศทางเป็นอย่างไร
ซึ่งสำเภาเราซัดมาบัดนี้	จะเป็นที่เกาะแก่งตำแหน่งไหน
จะใกล้อ่าวพาราหรือมาไกล	ทำกระไรจึงจะแจ้งแห่งหนทาง ฯ

๏ พวกล้าต้าต้นหนก็จนจิต	เป็นสุดคิดสารพัดจะขัดขวาง
ต่างหยิบเอาแผนที่มาคลี่กาง	หาหนทางที่สำคัญก็ฟั่นเฟือน
ต่างทูลว่ามานี่เห็นลึกลับ	สิ้นตำรับแผนที่ไม่มีเหมือน
ครั้นจะจำสำคัญตะวันเดือน	ก็กลบเกลื่อนมืดมาหลายราตรี
ซึ่งลำทรงหลงทางมากลางสมุทร	ควรจะหยุดยับยั้งตั้งบายศรี
เครื่องบูชาสารพัดทั้งบัตรพลี	จะบวงผีถามทางกลางคงคา ฯ

๏ กรุงกษัตริย์ตรัสตอบว่าชอบอยู่	ผู้ใดรู้สิ่งใดให้ปรึกษา
แล้วสั่งให้ทอดสมอลงรอรา	อยู่ตรงหน้าเกาะขวางข้างคิรี ฯ

๏ ฝ่ายต้นหนคนประจำลำที่นั่ง	จึงแต่งตั้งโต๊ะใหญ่ใส่บายศรี
ทั้งเป็ดไก่กุ้งปลาบรรดามี	เหล้าอาหนีล้วนเข้มเต็มประดา
แล้วเชือดแพะแกะขว้างลงกลางน้ำ	พลีกรรมภูตพรายทั้งซ้ายขวา
พลางสมมุติจุดธูปเทียนบูชา	รินสุราเซ่นสรวงแล้วบวงบน
บังคมคัลวันทาเทพารักษ์	ซึ่งสำนักเกาะแก่งทุกแห่งหน
เทพเจ้าเขาขวางในกลางวน	อยู่สายชลขึ้นล่องท้องชลา
ข้าแต่งตั้งสังเวยเคยคำนับ	เชิญมารับเครื่องมัจฉะมังสา
จะขอทางกลางทะเลกับเทวา	แล้วตีม้าล่อลั่นสนั่นดัง ฯ

๏ พอเจ้าเข้าเจ้าขรัวนายให้กายสั่น	ลุกถลันเหลือกตาเหมือนบ้าหลัง
นุ่งลอยชายกรายมาหน้าบัลลังก์	ขึ้นโต๊ะตั้งนั่งรินกินสุรา
เห็นไก่ดิบหยิบปีกฉีกกระชาก	เอาใส่ปากเคี้ยวกินจนสิ้นขา
หัวเราะเร่อเออออเจ้าให้เรามา	จะปรารถนาสิ่งไรทั้งไพร่นาย ฯ

๏ ฝ่ายต้นหนคนสำคัญจึงนบน้อม	แล้วว่าจอมจักรพรรดิให้จัดถวาย
ด้วยเรือซัดพลัดพหลพลนิกาย	มาเป็นหลายคืนวันแทบบรรลัย
ให้เชิญมาว่าจะถามเนื้อความท่าน	ท่านอยู่ศาลสิงขรชะง่อนไหน
ช่วยชี้คุ้งกรุงผลึกเหมือนนึกไว้	เทพไทเทวาจงปรานี ฯ

๏ ฝ่ายปู่เจ้าหาวเรอเผยอหน้า	นั่งหลับตาเชื่อมซึมดื่มอาหนี
แล้วว่ากูปู่เจ้าเขาคิรี	ทะเลนี้มิใช่แคว้นแดนมนุษย์
ปรอทแร่แม่เหล็กก็มีมาก	ชื่อว่านาควารินสินธุ์สมุทร
ฝูงนาคมาอาศัยด้วยไกลครุฑ	ถ้ายั้งหยุดอยู่ที่นี่จะมีภัย
จงตัดคลื่นฝืนไปทิศอิสาน	จะพบพานผู้วิเศษข้างเพทไสย
จึงซักถามตามประสงค์จำนงใจ	จงรีบไปเถิดออเจ้าเราจะลา
เจ้าขรัวนายล้มกลิ้งลงนิ่งแน่	หมอเข้าแก้ฟื้นกายอายนักหนา
เข้าในห้องร้องไห้ฟายน้ำตา	เมาสุรารากเรอบ่อเพ้อไป ฯ

๏ ฝ่ายพระองค์ทรงยศทศทิศ	เห็นศักดิ์สิทธิ์ปู่เจ้าเขาไศล
จึงเร่งให้ถอนสมอขันช่อใบ	แล้วแล่นไปตามทางกลางคงคา ฯ

๏ ฝ่ายสำเภาเหล่าพวกตามเสด็จ	ครั้นถึงเจ็ดวันคืนคลื่นนักหนา
ครั้นลมหายสายสว่างกระจ่างตา	เที่ยวแล่นหากันไขว่ในนที
ไม่เห็นเรือลำทรงพงศ์กษัตริย์	ก็ก้าวตัดข้ามคุ้งเข้ากรุงศรี
ทูลโฉมยงองค์อัครเทวี	ว่าบุตรีกรุงกษัตริย์นั้นพลัดไป ฯ

๏ ฝ่ายนางนาฏมณฑาพระยาหญิง	อนาถนิ่งนึกพรั่นประหวั่นไหว
แล้วว่ากรรมเอ๋ยกรรมทำฉันใด	จึงจะได้รู้ความตามพระองค์
หรือเสียเรือเมื่อยังกำลังคลื่น	จึงไม่คืนเข้าวังดังประสงค์
ให้ร้อนเร่าเศร้าหมองถึงสององค์	กันแสงทรงโศกซบสลบไป ฯ

๏ ฝ่ายแสนสาวท้าวนางในปรางค์มาศ	ร้องหวีดหวาดวิ่งแซ่เข้าแก้ไข
ค่อยรู้สึกนึกโศกแสนอาลัย	จึงสั่งให้โหราพยากรณ์
จงพินิจพิศดูพระภูวนาถ	กับองค์ราชบุตรีศรีสมร
จะม้วยมอดมรณาในสาคร	หรือจะจรกลับมายังธานี ฯ

๏ โหรคำนับจับยามตามสังเกต	วันศุกรเศษเสาร์สถิตถึงดิถี
ต้องตำราว่าชายวายชีวี	แต่สตรีจะได้มาแต่ช้านาน
จะทูลความตามเรื่องที่เคืองแค้น	นางจะแสนโศกาน่าสงสาร
จะทายที่ดีไว้ให้สำราญ	โหราจารย์จึงประนมบังคมทูล
พระบุตรีมีบุญดังจุลจักร	จะสูงศักดิ์สืบสายไม่หายสูญ
สองปีกึ่งจึงจะมาอย่าอาดูร	แกล้งเทียบทูลผ่อนผันด้วยปัญญา ฯ

๏ นางฟังโหรเฒ่าทายค่อยคลายโศก	ยามวิโยคยังไม่สิ้นถวิลหา
จึงตรัสถามเสนีผู้ปรีชา	จะตรึกตราคิดอ่านประการใด ฯ

๏ ฝ่ายมหาอำมาตย์ฉลาดฉลอง	ให้ถูกต้องวิญญาณ์อัชฌาสัย
จำจะคิดติดตามเสด็จไป	ถ้าหลงใหลแล้วคงจะวงเวียน
จะขอเกณฑ์เภตราสักห้าร้อย	ออกแล่นลอยเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน
เที่ยวปักธงทุกละเมาะตามเกาะเกียน	หนังสือเขียนไว้ให้แจ้งแห่งหนทาง
ทั้งน้ำข้าวเอาขึ้นใส่ไว้ให้ครบ	แม้นมาพบสารพัดไม่ขัดขวาง
เดชะบุญทูลกระหม่อมไม่อับปาง	เห็นหนทางจะได้มายังธานี ฯ

๏ นางฟังคำอำมาตย์ฉลาดคิด	ค่อยเปลื้องปลิดขุ่นข้องที่หมองศรี
ตรัสสรรเสริญเสนาปัญญาดี	อย่าช้าที่รีบรัดไปจัดการ
ขุนนางพร้อมน้อมคำนับนางกษัตริย์	มารีบรัดเร่งคนขนอาหาร
ใส่เภตราห้าร้องทั้งอ้อยตาล	เกลือข้าวสารน้ำท่าสารพัน
คนประจำลำละร้อยออกลอยแล่น	ตามแว่นแคว้นเกาะเกียนเที่ยวเหียนหัน
เที่ยวปักธงทุกตำแหน่งแจ้งสำคัญ	แล้วแยกกันรายทางไปกลางชล ฯ

๏ ฝ่ายองค์ท้าวเจ้าลังกามหากษัตริย์	ซึ่งมานัดการวิวาห์สถาผล
จึงสั่งบุตรอุศเรนให้เกณฑ์คน	แล้วยกพลเภตรามาห้าพัน
ถึงปากอ่าวเมืองผลึกก็ครึกครื้น	ให้ยิงปืนเป็นสัญญาโกลาลั่น
ทอดสมอรอเรียงอยู่เคียงกัน	คอยสำคัญฟังข่าวชาวบุรี ฯ

๏ พวกนายด่านตกใจออกไปถาม	ครั้นได้ความกลับมุ่งมากรุงศรี
บอกเสนาข้าเฝ้านางเทวี	อัญชลีทูลแถลงแจ้งกิจจา ฯ

๏ ฝ่ายโฉมยงองค์อัคเรศท้าว	ได้ทราบข่าวเขยน้อยละห้อยหา
จะเริศร้างค้างงานการวิวาห์	วาสนาลูกแก้วช่างแคล้วกัน
ดำริพลางนางสั่งเสนาผู้ใหญ่	เป็นจนใจไม่รู้ที่จะผ่อนผัน
ไปแจ้งความตามจริงทุกสิ่งอัน	ให้ทรงธรรม์หมายมาดเหมือนญาติวงศ์
เราเปลี่ยวใจไม่มีที่จะพึ่ง	พระมาถึงสมจิตคิดประสงค์
จะขอเจ้าอุศเรนเกณฑ์ณรงค์	ไว้คอยองค์ธิดาอยู่ธานี ฯ

๏ เสนาในได้สดับคำรับสั่ง	ถวายบังคมลามารศรี
ลงเรือเร็วรีบมาในวารี	ออกไปที่อ่าวสมุทรไม่หยุดยั้ง
ขึ้นเฝ้าท้าวเจ้าเกาะลังกาแก้ว	บังคมแล้วทูลตามเนื้อความหลัง
บัดนี้พระมเหสีที่ในวัง	ถวายบังคมมาถึงฝ่าละออง
ด้วยกรุงไกรไม่มีจอมกษัตริย์	จบจังหวัดมณฑลให้หม่นหมอง
จะขอเขยขึ้นไปมอบให้ครอบครอง	ช่วยปกป้องไพร่ฟ้าประชาชน ฯ

๏ สมเด็จท้าวเจ้าลังกาอาณาเขต	ได้แจ้งเหตุความวิบัติก็ขัดสน
จะเริศร้างค้างงานป่วยการคน	เป็นสุดจนที่จะคิดให้ปิดบัง
จึงตรัสบอกราชบุตรอุศเรน	เป็นกรรมเวรของเจ้าสร้างแต่ปางหลัง
เสียทีมาท่าทางกลางวลวัง	จะปลูกฝังก็ไม่สมอารมณ์นึก
ข้างนี้เล่าเขาก็คิดเหมือนเขยขวัญ	จะผูกพันให้บำรุงกรุงผลึก
มิใช่ว่าหาอื่นที่ตื้นลึก	เจ้าจงตรึกตรองความให้งามใจ ฯ

๏ อุศเรนแสนสลดระทดท้อ	น้ำตาล่อคลอคลั่งจะหลั่งไหล
เสียดายนางอย่างชีวันจะบรรลัย	ร้อนฤทัยเทียมเพลิงละเลิงเลีย
จะกลับหลังยังลังกาน่าอดสู	ครั้นจะอยู่อายหน้าประดาเสีย
ด้วยความค้างนางหายเป็นม่ายเมีย	จำจะเกลี่ยไกล่ความไปตามนาง
จึงตรัสแก่เสนาที่ข้าเฝ้า	อุระเราร้อนดังจะพังผาง
เสียสวาทมาดหมายเหมือนวายวาง	จะตามนางกว่าจะพบประสบกัน
ซึ่งองค์พระชนนีมีรับสั่ง	ให้ระวังเวียงชัยไอศวรรย์
จะแบ่งพลเภตราสักห้าพัน	อยู่ป้องกันนคราให้ถาวร
แต่ตัวเราเคารพอภิวาท	ขอลาบาทมารดาเที่ยวหาสมร
แม้นพบแก้วแววตาจะพาจร	มานครคิดอ่านการมงคล ฯ

๏ อำมาตย์รับอภิวาทแล้วคลาดคล้อย	ลงเรือน้อยเร็วรัดไม่ขัดสน
มาถึงวังบังคมนิรมล	ทูลยุบลบาทาแล้วลาจร ฯ

๏ ฝ่ายพระหน่อมกุฎอุศเรน	จึงกะเกณฑ์แบ่งทหารชาญสมร
รายรักษาหน้าด่านชานนคร	คอยราญรอนไพรีจะบีฑา
แล้วทูลองค์ทรงฤทธิ์บิตุราช	ขอลาบาทตามติดขนิษฐา
เชิญเสด็จภูวไนยไปลังกา	ให้เป็นผาสุกสวัสดิ์กำจัดภัย ฯ

๏ พระบิตุรงค์ทรงฤทธิ์คิดสงสาร	จะทัดทานกลัวจะขัดอัชฌาสัย
จึงอวยพรภิญโญเดโชชัย	ให้พ้นภัยพบนางกลางคงคา
กลับมาถึงจึงบอกบิดาด้วย	จะมาช่วยทำขวัญให้หรรษา
ครั้นสั่งแล้วเลิกพหลพลเภตรา	ไปลังกานคเรศนิเวศน์วัง ฯ

๏ ฝ่ายข้างพวกอุศเรนเกณฑ์กำปั่น	เป็นดั้งกันเกณฑ์แห่ทั้งแตรสังข์
ล้วนใบผ้าห้าร้อยลอยประดัง	ลำที่นั่งนั้นเอาตาดมาดาดใบ
ทั้งธงทิวริ้วทองห้องประดับ	อัจกลับแพรวพร่างสว่างไสว
พอแสงทองส่องฟ้านภาลัย	ยิงปืนใหญ่ตูมตามขึ้นสามตึง
ประโคมฆ้องกลองแตรแซ่สนั่น	เหล่ากำปั่นน้อยใหญ่ชักใบขึง
ยกออกจากปากอ่าวอึงคะนึง	พอลมตึงแล่นตามกันหลามไป
นายฝรั่งนั่งส่องกล้องสว่าง	เห็นหนทางสามโยชน์โขดไศล
ออกน้ำลึกแล่นเลี้ยวเกี่ยวกันไป	ไม่พบไม่กลับหลังตั้งแต่ตาม ฯ
 

๑
นางสุวรรณมาลีไปเที่ยวทะเล
