๏	 มาจะกล่าวบทไป	ถึงท้าวมหาบาลยักษี
เสวยแสนสวรรยาในธานี	มีนามชื่อว่าจักรวาล
ประกอบด้วยพหลโยธา	เสนาม้ารถคชสาร
สมบัติสมบูรณ์โอฬาร	ปานดั่งวิมานเมืองอินทร์
อันหมู่ทหารชาญณรงค์	อาจองแกล้วกล้าด้วยกันสิ้น
เหาะเหินเดินนํ้าดำดิน	อสุรินทร์ไปได้ด้วยฤทธี
พญายักษ์มีอัครชายา	ชื่อนางมณฑาโฉมศรี
พระสนมกำนัลนารี	ล้วนมีศุภลักษณ์ละกลกัน
ท้าวทรงศักดาอานุภาพ	ปราบไปได้ทั่วสรวงสวรรค์
เป็นสหายรักร่วมชีวัน	กับทศกัณฐ์เจ้าลงกา
สองกรุงร่วมพื้นสุธาธาร	ไม่มีการฉันทาโทษา
ร่วมสุขร่วมทุกข์ด้วยกันมา	โดยมหาพันธุมิตรสวัสดี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	ให้คะนึงถึงองค์ทศพักตร์	อันเป็นสหายรักของยักษี
จึ่งสั่งนนทสูรอสุรี	จงเตรียมโยธีพลไกร
พร้อมทั้งคชาม้ารถ	กำหนดโดยกระบวนพยุห์ใหญ่
พรุ่งนี้ตัวกูจะยกไป	ยังกรุงพิชัยลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งนนทสูรยักษา
รับสั่งถวายบังคมลา	ออกมาจากท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	จัดเป็นกระบวนจัตุรงค์	เลือกล้วนอาจองแข็งขัน
ขุนช้างผูกช้างดั้งกั้น	เครื่องมั่นหุ้มสักหลาดแดง
ควาญหมอขี่คอท้ายประจำ	กุมของ้าวรำกวัดแกว่ง
ขุนม้าขี่ม้าหมู่แซง	มือถือทวนแทงกรีดกราย
ขุนรถขี่รถยืนยัน	กรกุมเกาทัณฑ์ประลองสาย
ขุนพลตรวจพลนิกาย	ไพร่นายพื้นทหารชำนาญยุทธ์
ล้วนถือเครื่องสรรพสาตรา	กวัดแกว่งเงื้อง่าอุตลุด
เยียดยัดเพียงปถพีทรุด	คณนาสิบสมุทรโยธี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรยักษี
ครั้นรุ่งสางสร่างแสงพระรวี	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	สนานกายสายสินธุ์สุหร่ายรัตน์	วารินเย็นหยัดดั่งฝอยฝน
ลูบไล้เครื่องทิพย์เสาวคนธ์	ปรุงปนเกสรสุมามาลย์
สนับเพลาหักทองช่องกระจก	ภูษาแย่งยกกระหนกก้าน
ชายแครงกุดั่นดวงประพาฬ	ชายไหวแก้วกาญจน์อลงกรณ์
ฉลององค์พื้นผุดสุพรรณพราย	สังวาลวัลย์สามสายประภัสสร
ตาบทิศทับทิมอรชร	ทับทรวงสร้อยอ่อนสะอิ้งองค์
ทองกรพาหุรัดประดับเพชร	ธำมรงค์เครือเก็จกาบหงส์
มงกุฎแก้วคู่จักรพรรดิทรง	กรรเจียกจอนอลงการ์กาญจน์
พระหัตถ์จับศรศักดา	จักรคทาธรแก้วมุกดาหาร
สง่างามดั่งบรมพรหมาน	มาขึ้นรถสุรกานต์รูจี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	รถเอยรถทรง	กำกงแก้วลายหลายศรี
แอกอ่อนงอนงามล้วนมณี	บุษบกตั้งที่บัลลังก์ลอย
รูปครุฑยุดนาคสะบัดหิ้ว	ช่องกระจกกระหนกพลิ้วตาอ้อย
บันแถลงแสงระยับประดับพลอย	กาบชดทวยช้อยอรชร
เทียมด้วยราชสีห์สี่พัน	โลทันมือถือธนูศร
เครื่องสูงบังแทรกจามร	แตรงอนกลองประโคมโครมครึก
เสียงรถคชาพาชี	โยธีโห่ร้องก้องกึก
ผงคลีตลบควันพันลึก	ขับกันคึกคึกรีบไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราว

๏	ถึงด่านลงกาพระนคร	จึ่งให้หยุดนิกรทัพใหญ่
ตั้งตามแนวป่าพนาลัย	โดยในกระบวนที่ยกมา
แล้วมีพระราชบรรหาร	สั่งนนทการยักษา
จงไปหาชาวด่านลงกา	พาตัวมันมาบัดเดี๋ยวนี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งนนทการสูรยักษี
ก้มเกล้ารับราชวาที	ถวายอัญชุลีแล้วรีบไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นพบอสูรฤทธิการ	ซึ่งเป็นนายด่านผู้ใหญ่
แจ้งความตามข้อรับสั่งใช้	แล้วพาไปที่เฝ้าอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ต่างน้อมเศียรเกล้าบังคม	พระบรมปิ่นภพยักษา
ในที่ท่ามกลางเสนา	คอยฟังบัญชาอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรยักษี
จึ่งมีพระราชวาที	เหวยอสุรีฤทธิการ
ท้าวทศเศียรสหายกู	พงศ์พรหเมศผู้มหาศาล
พระองค์มงกุฎกรุงมาร	ยังค่อยสำราญประการใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฤทธิการผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังบรรหารภูวไนย	บังคมไหว้สนองพระวาจา
อันกรุงลงการาชฐาน	เกิดการเคี่ยวเข็ญเข่นฆ่า
ด้วยมนุษย์พี่น้องสองรา	ทรงนามชื่อว่ารามลักษมณ์
อันผ่านอยุธยาพระนคร	ยกพลวานรมาโหมหัก
แต่รบรอต่อกรกับหมู่ยักษ์	ช้านานได้สักสิบสามปี
กุมภกรรณอินทรชิตก็วายชนม์	จนองค์ทศพักตร์ยักษี
ยกพลโยธาออกต่อตี	ไพรีฆ่าเสียวายปราณ
บัดนี้ให้พิเภกผู้น้อง	ขึ้นครองลงการาชฐาน
ชื่อทศคิรีวงศ์ขุนมาร	แล้วยกทวยหาญไปพารา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรยักษา
ได้ฟังตะลึงทั้งกายา	ดั่งว่าต้องสายอสุนี
ความแสนเสียดายสหายรัก	ชลนัยน์นองพักตร์ยักษี
ให้คิดแค้นอริราชไพรี	โกรธดั่งอัคคีบรรลัยกัลป์
ผุดลุกขึ้นยืนกระทืบบาท	ผาดแผดสิงหนาทเสียงสนั่น
เหม่เหม่มนุษย์เท่าแมงวัน	กูจะหั่นมิให้แค้นคอกา
เหวยภัทรจักรจงเร่งไป	หาไอ้พิเภกยักษา
บอกว่าตัวกูผู้ศักดา	ให้ออกมายังด่านพระนคร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ภัทรจักรขุนมารชาญสมร
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธิรอน	ชุลีกรแล้วรีบไปทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงลงการาชฐาน	ก็แจ้งการเสนาทั้งสี่
ตามในรับสั่งอสุรี	ถ้วนถี่เสร็จสิ้นแต่ต้นมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเปาวนาสูรยักษา
ได้แจ้งแห่งราชบัญชา	อสุราตระหนกตกใจ
ครั้งนี้ลงการาชฐาน	จะรื้อเกิดกาลกุลีใหญ่
คิดแล้วก็พากันเข้าไป	ยังในพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งประณตบทบงสุ์	ทูลองค์พญายักษี
ว่าท้าวมหาบาลธิบดี	กรีพลโยธียกมา
ตั้งอยู่ปลายด่านเวียงชัย	ใช้ให้ภัทรจักรยักษา
เข้ามาเชิญเบื้องบาทา	ไปเฝ้าพญากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์รังสรรค์
แจ้งว่าสหายทศกัณฐ์	ยกมาก็ประหวั่นพรั่นใจ
จึ่งคิดว่าท้าวมหาบาล	โมหาสาธารณ์หยาบใหญ่
มาตรแม้นถึงกูจะออกไป	ที่ไหนจะเป็นไมตรี
สู้ตายมิให้ขายเบื้องบาท	พระนารายณ์ธิราชเรืองศรี
คิดแล้วมีพจน์วาที	แก่มหาเสนีจักรวาล
ตัวกูเป็นข้าบทรัช	พระพงศ์จักรพรรดิมหาศาล
คือองค์นารายณ์อวตาร	จะคบพวกพาลด้วยอันใด
เจ้ามึงถึงมีฤทธา	กูจะออกไปหาหาควรไม่
เองจงเร่งรีบกลับไป	บอกให้แจ้งใจอสุรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งภัทรจักรยักษี
ได้ฟังพระราชวาที	อัญชุลีแล้วรีบจรจรัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิรีวงศ์รังสรรค์
ครั้นภัทรจักรกุมภัณฑ์	ออกจากเขตขัณฑ์ลงกา
เร่าร้อนฤทัยดั่งไฟพิษ	เกรงฤทธิ์มหาบาลยักษา
จึ่งจับกระดานชนวนมา	พิเคราะห์ดูชะตาอสุรินทร์
เห็นกาลกิณีร่วมชาติ	ลัคน์จันทร์ต้องฆาฏอยู่ทั้งสิ้น
เสาร์เสริดทับเสาร์ราศีมิน	แล้วกินณหว่างลัคนา
แต่พระหัสบดิ์นั้นเป็นสิบเอ็ดอยู่	จะมีผู้ช่วยชีพสังขาร์
มิได้ถึงสิ้นชีวา	อสุราค่อยสร่างสว่างใจ
แล้วดูโดยนาครยายี	เห็นไพรีซึ่งเป็นนายใหญ่
จะถึงวินาศบรรลัย	ที่ในท่ามกลางพลากร
บัดนี้ก็จวนสมัยกาล	พระอวตารจะใช้พระแสงศร
ให้มาเยี่ยมเยียนพระนคร	ก็จะได้ราญรอนไพรี
แจ้งเสร็จจึ่งมีบัญชา	สั่งเปาวนาสูรยักษี
จงเกณฑ์หมู่พลโยธี	รักษาหน้าที่ปราการ ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเปาวนาสูรใจหาญ
น้อมเศียรรับสั่งพญามาร	ชุลีลาแล้วคลานออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	จึ่งเกณฑ์รี้พลกุมภัณฑ์	เลือกล้วนแข็งขันแกล้วกล้า
สรรพไปด้วยเครื่องสาตรา	รักษารอบราชธานี
เชิงเทินหอรบป้อมค่าย	เอาปืนใหญ่ขึ้นรายประจำที่
กองหนุนแต่ล้วนตัวดี	มีระยะห้าเส้นห่างกัน
อันประตูนคเรศราชฐาน	ไว้พวกพลหาญกองขัน
กองกลางล้วนเหล่าทะลวงฟัน	ตั้งมั่นไว้กลางพารา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ฝ่ายภัทรจักรยักษา
ออกจากพระนครลงกา	รีบมายังที่ทัพชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งคลานเข้าไปเฝ้า	น้อมเกล้าประณตประนมไหว้
ทูลความแต่ต้นจนปลายไป	โดยในพิเภกพาที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรยักษี
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งอัคคี	อสุรีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เหม่ไอ้พิเภกทรลักษณ์	ถ้อยคำฮึกฮักโมหันธ์
ไม่เกรงกูผู้เดชชาญฉกรรจ์	จะจับมันมาเสียบประจานไว้
ว่าแล้วให้เคลื่อนรถทรง	เลิกหมู่จตุรงค์น้อยใหญ่
โห่สนั่นครั่นครื้นภพไตร	รีบไปด้วยกำลังโกรธา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีโองการ	ให้หยุดทวยหาญซ้ายขวา
คอยดูพิเภกอสุรา	จะยกออกมาต่อกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระหริวงศ์ทรงศร
เสวยสวรรยาสถาวร	ด้วยบังอรสีดาเทวี
พร้อมหมู่สาวสนมกำนัล	แปดหมื่นสี่พันเฉลิมศรี
ขับกล่อมบำเรอพระจักรี	ในปราสาทมณีโอฬาร
ราตรีเข้าที่ไสยาสน์	เหนือแท่นทิพมาศฉายฉาน
ครั้นปัจฉิมเวลากาล	ผ่านฟ้าก็เคลิ้มหลับไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ กล่อม

๏	ทรงพระสุบินนิมิต	ว่าเมฆนั้นวิปริตทางทิศใต้
บังเกิดเป็นเปลวควันไฟ	มืดคลุ้มกลุ้มไปในนภา
แล้วยังมีชายชาญฉกรรจ์	หนึ่งนั้นถือตรีคมกล้า
โผนทะยานผ่านหมู่เสนา	มาแหวะหวะอุราภูธร
สาวไส้ออกให้เรี่ยราย	กระจายรอบจักรวาลสิงขร
แล้วผ่านข้ามนทีสีทันดร	ที่มืดมิดอัมพรก็หายไป ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ก็ฟื้นตื่นจากที่ไสยาสน์	ภาณุมาศพอเยี่ยมยอดไศล
สระสรงทรงเครื่องอำไพ	ภูวไนยออกพระโรงรัตนา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์กาญจน์	ท่ามกลางทวยหาญซ้ายขวา
ทั้งพญาอนุชิตผู้ศักดา	อันมาแต่นพบุรี
จึ่งตรัสแก้พระสุบินนิมิต	แก่ปโรหิตทั้งสี่
ท่านจงพิเคราะห์ดูให้ดี	ฝันนี้จะเป็นประการใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ปโรหิตโหราผู้ใหญ่
รับสั่งแล้วคำนวณไป	โดยในลัคนาพยากรณ์
ก็แจ้งด้วยปรีชาอันสามารถ	กราบบาททูลองค์พระทรงศร
ซึ่งฝันว่าเมฆมืดอัมพร	อันแสงทินกรเป็นเปลวควัน
จะมีหมู่อริราชไพรี	ยกพวกโยธีทัพขัน
มาทำร้ายพระนครขอบคัน	อันขึ้นในเบื้องบทมาลย์
ข้อซึ่งมีชายเอาตรีแตระ	แหวะอกออกด้วยกำลังหาญ
แล้วสาวไส้ไปรอบจักรวาล	ฐานนี้เป็นศุภนิมิต
บรรดาข้าศึกจะสูญสิ้น	จะเพิ่มภิญโญยศพระจักรกฤษณ์
จะแผ่เดชาวราฤทธิ์	ไปทั่วทศทิศธาตรี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรรัตน์แก้วเรืองศรี
ได้ฟังโหราธิบดี	ภูมีถวิลจินดา
ถึงท้าวทศคิริวงศ์	ด้วยไม่มีฤทธิรงค์แกล้วกล้า
แม้นมีเหตุภัยสิ่งใดมา	เห็นว่าจะสิ้นชีวาลัย
จำจะใช้แสงศรอันทรงเดช	ไปฟังเหตุร้ายดีเบินไฉน
คิดแล้วก็จับศิลป์ชัย	เสด็จไปยังหน้าพระลาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จึ่งชักพาลจันทร์ขึ้นพาดสาย	พระเนตรหมายทักษิณทิศาน
น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ	ผ่านฟ้าแผลงไปด้วยศักดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	โชติช่วงดั่งดวงศศิธร	เขจรไปโดยเวหา
ตกในพิชัยลงกา	ตรงหน้าพิเภกอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษี
เห็นศรสมเด็จพระจักรี	มีความชื่นชมด้วยสมคิด
เชิญวางเหนือพานสุวรรณรัตน์	ประนมหัตถ์คำรบพระแสงสิทธิ์
บูชาด้วยธูปเทียนชวลิต	แล้วลิขิตจารึกสารา
ผูกศิลป์แล้วประณตบทบงสุ์	ศรทรงลอยขึ้นบนเวหา
ดั่งหนึ่งว่ามีวิญญาณ์	มาตกตรงพักตราพระจักรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสฤษดิรักษ์เรืองศรี
ทอดพระเนตรเห็นสารอสุรี	ติดมาในที่ศรชัย
จึ่งหยิบขึ้นคลี่อ่านดู	ก็รู้ว่าเกิดการศึกใหญ่
คือสหายทศกัณฐ์ที่บรรลัย	มาแต่กรุงไกรจักรวาล
จึ่งมีบัญชาประกาศิต	สั่งพญาอนุชิตใจหาญ
ว่าลงกาเกิดศึกรอนราญ	ตัวท่านผู้มีศักดา
จงรีบไปช่วยรณรงค์	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษา
ฆ่าเสียให้สิ้นบรรดามา	ด้วยกำลังฤทธาวานร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตชาญสมร
ก้มเกล้ารับสั่งพระสี่กร	ลาแล้วบทจรออกไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ขุนกระบี่ผาดแผลงสำแดงฤทธิ์	ทศทิศกัมปนาทหวาดไหว
ถีบทะยานผ่านฟ้าด้วยว่องไว	ตรงไปพิชัยลงกา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ลงยังนิเวศน์วังสถาน	อันโอฬารดั่งดาวดึงสา
ขึ้นยังพระโรงรจนา	ตรงเข้าไปหาอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษี
เห็นพญาอนุชิตฤทธี	มีความชื่นชมโสมนัส
ลงจากแท่นแก้วอลงกรณ์	บทจรไปจูงเอาข้อหัตถ์
พาขึ้นนั่งร่วมบัลลังก์รัตน์	ภายใต้เศวตฉัตรชัชวาล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
คำรพนบนอบพญามาร	แล้วแจ้งการว่าองค์พระจักรี
ทราบว่าหมู่ปัจจามิตร	มาประชิดลงกาบุรีศรี
พระโองการตรัสใช้ให้ข้านี้	มาช่วยราวีอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษา
ฟังลูกพระพายผู้ศักดา	จึ่งมีบัญชาตอบไป
อันท้าวมหาบาลขุนยักษ์	ฮึกฮักอหังการ์หยาบใหญ่
อ้างอวดว่ามีฤทธิไกร	มิได้เกรงเดชพระจักรี
ความแค้นนั้นแสนสุดคิด	เจ็บจิตด้วยคำยักษี
ซึ่งโองการใช้ท่านมาครั้งนี้	ความข้ายินดีเป็นพ้นนัก
พระคุณประเสริฐเลิศลบ	ใหญ่ยิ่งแผ่นภพไตรจักร
แต่ข้าเป็นข้าพระหริรักษ์	พระองค์ผลาญยักษ์ในลงกา
ยังมิได้ทำศึกสนองคุณ	ซึ่งการุญชุบเกล้าเกศา
ครั้งนี้มีการสงครามมา	หมายว่าจะออกชิงชัย
อันเหล่าอริราชศัตรู	จะไม่ล่วงดูหมิ่นได้
มาตรแม้นเพลี่ยงพล้ำประการใด	ท่านจงช่วยให้ทันที ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตเรืองศรี
นบนอบตอบคำอสุรี	ทั้งนี้ก็ตามแต่ปรีชา
ตัวข้าจะเหาะขึ้นคอยดู	อยู่บนพ่างพื้นเวหา
ถ้าเห็นเสียทีจะลงมา	ฆ่ามันให้ม้วยชีวัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์รังสรรค์
ฟังพญาอนุชิตชาญฉกรรจ์	กุมภัณฑ์ชื่นชมยินดี
จึ่งมีพระราชบรรหาร	สั่งเสนามารยักษี
จงเกณฑ์พหลโยธี	เรานี้จะยกออกชิงชัย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งเปาวนาสูรเสนาใหญ่
ก้มเกล้ารับสั่งภูวไนย	บังคมไหว้แล้วรีบออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	เกณฑ์พลเป็นพวกจตุรงค์	เลือกล้วนอาจองแกล้วกล้า
ขุนช้างขึ้นช้างชนะงา	ถือของ้าวง่าหยัดยัน
ขุนม้าขี่ม้าอัสดร	กวัดแกว่งโตมรดั่งจักรผัน
ขุนรถขี่รถพร้อมกัน	ล้วนถือเกาทัณฑ์ลูกพิษ
ขุนพลตรวจเตรียมพลยุทธ์	นับสมุทรแน่นนันต์อกนิษฐ์
กุมสาตราแกว่งสำแดงฤทธิ์	ทุกตนไม่คิดตัวตาย
แล้วผูกมหาคชาธาร	ครบเครื่องอลงการฉานฉาย
เยียดยัดอัดอึงทั้งไพร่นาย	ตั้งรายตามเกล็ดนาคี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษี
ครั้นเสร็จซึ่งจัดโยธี	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	ให้ไขท่อแก้วประทุมทอง	วารีเป็นละอองดั่งฝอยฝน
ทรงสุคันธารสเสาวคนธ์	ปรุงปนนพมาศชมพูนุท
สนับเพลาเครือหงส์อลงการ์	ภูษาพื้นตองทองผุด
ชายไหวชายแครงเครือครุฑ	ฉลององค์ประดับบุษย์สังเวียนวง
รัดอกเกราะแก้วสุรกานต์	สังวาลทับทรวงกระหนกหงส์
ทองกรพาหุรัดรูปภุชงค์	ธำมรงค์เพชรเรืองอรชร
มงกุฎกรรเจียกแก้วดอกไม้ทัด	พระหัตถ์นั้นจับธนูศร
งามคล้ายทศพักตร์ฤทธิรอน	บทจรมาทรงคชาธาร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ช้างเอยช้างศึก	ห้าวฮึกเรี่ยวแรงสำแดงหาญ
ประดับเครื่องกุดั่นอลงการ	งามเทียมคชาธารจักรพรรดิ
ชนักต้นกระวินแก้วแพร้วพราย	ผลึกรองทองสายลายขัด
ผูกเป็นจักรหลั่นรังรัด	สันทัดเหี้ยมหาญในการยุทธ์
เรียกมันครั่นครึกกึกก้อง	โกญจนาทผาดร้องอึงอุด
ทรหดอดทนอาวุธ	เริงร่าสัประยุทธ์ราวี
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	ธงทิวริ้วรายสลับสี
ปี่กลองฆ้องขานเภรี	แตรสังข์เสียงมี่อึงอล
อสุราโห่เร้าเอาฤกษ์	เอิกเกริกลงกากุลาหล
ผงคลีกลุ้มฟ้าสุธาดล	รีบพลเร่งพวกดำเนินไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตทหารใหญ่
เหาะทะยานผ่านมาด้วยว่องไว	แอบดูอยู่ในอัมพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรชาญสมร
เห็นพิเภกออกมาจะต่อกร	ภูธรเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
จึ่งมีสีหนาทประกาศร้อง	กึกก้องดั่งเสียงฟ้าลั่น
เหวยเหวยไอ้พวกกุมภัณฑ์	อันเป็นข้าเจ้าลงกา
ตัวมึงอย่าเข้ามาพลอยตาย	เบี่ยงบ่ายหลบหนีเสียดีกว่า
กูตั้งใจจงจำนงมา	จะฆ่าไอ้พิเภกสาธารณ์
ตรัสแล้วจึงสั่งเสนี	จงเร่งโยธีทวยหาญ
เข้าจับพิเภกขุนมาร	มาเสียบประจานให้สาใจ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นนทสูรกองหน้าทหารใหญ่
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธิไกร	ก็ขับกันเข้าไล่โจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พุ่งซัดอาวุธสับสน	เสียงพลโห่ร้องอึงมี่
กองหนุนหนุนเนื่องเข้าราวี	รบรุกคลุกคลีไม่คิดตาย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลลงกาทั้งหลาย
แยกกันออกรับทั้งไพร่นาย	ตีซ้ายป่ายขวาวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ฝ่ายพลจักรวาลพระนคร	ตายยับซับซ้อนไม่นับได้
แตกย่นจนหน้ารถชัย	ไม่เป็นตำบลสนธยา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรยักษา
เห็นพลแตกพ่ายกระจายมา	โกรธาดั่งหนึ่งเพลิงพิษ
กระทืบบาทเร่งรถคชสีห์	อสุรีกวัดแกว่งศรสิทธิ์
เข้ากลางโยธาปัจจามิตร	ไล่ชิดต่อกรรอนราญ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ลุยล้างพลข้างลงกา	กลัวเดชอสุราไม่ต่อต้าน
จนมาถึงหน้าคชาธาร	ขุนมารผาดเสียงเกรียงไกร
เหวยเหวยพิเภกทรชน	จะรู้คุณพี่ตนก็หาไม่
โลภล้นเป็นพ้นประมาณไป	จะใคร่ได้สมบัติในลงกา
จึ่งด้านหน้าเป็นข้าปัจจามิตร	ไม่คิดปรานีแก่วงศา
เสียชาติพรหเมศอันศักดา	กูจะฆ่าให้ม้วยชีวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษี
ได้ฟังคั่งแค้นแสนทวี	จึ่งมีวาจาตอบไป
เหวยเหวยดูก่อนมหาบาล	มึงอย่าอหังการหยาบใหญ่
อันพระเชษฐาที่บรรลัย	ก็เกิดร่วมไส้กับกูมา
มึงชาวจักรวาลนัคเรศ	เหตุใดใช่การมาล่วงว่า
เป็นชายหมิ่นชายด้วยวาจา	กูไม่กลัวฤทธาขุนมาร
มึงดั่งหิ่งห้อยน้อยแสง	หรือจะมาแข่งด้วยสุริย์ฉาน
ว่าแล้วก็ขับคชาธาร	เข้าไล่รอนราญราวี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	งาแทงเท้าฉัดคัดค้อน	ตายทั้งไกรสรสารถี
ราชรถแหลกลงเป็นผงคลี	ด้วยกำลังฤทธีกุญชร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวมหาบาลชาญสมร
ตกลงเหนือพื้นดินดอน	โกรธดั่งไฟฟอนไหม้ฟ้า
ผุดลุกขึ้นยืนกระทืบบาท	ร้องตวาดดั่งเสียงฟ้าผ่า
ผาดแผลงสำแดงฤทธา	โจนขึ้นเหยียบงาหัสดิน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	พิเภกนั้นฟันด้วยของ้าว	ท้าวมหาบาลตีด้วยคันศิลป์
ต้องทศคิริวงศ์อสุรินทร์	ตกลงมาสิ้นทั้งหมอควาญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตใจหาญ
เห็นพิเภกเสียทีมหาบาล	ก็ทะยานลงจากเมฆา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	องอาจดั่งราชไกรสร	แกว่งตรีฤทธิรอนเงื้อง่า
ผาดแผลงสำแดงเดชา	ออกยืนขวางหน้ากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรรังสรรค์
เหลือบเห็นวานรชาญฉกรรจ์	กุมภัณฑ์กริ้วโกรธคือไฟ
จึ่งร้องว่าเหวยไอ้เดียรัจฉาน	ถิ่นฐานบ้านเมืองอยู่ไหน
นามกรของมึงนั้นชื่อไร	เหตุใดมาทำดั่งนี้
ไม่เกรงกูผู้ทรงศักดา	ผ่านมหาจักรวาลบุรีศรี
อานุภาพปราบทั่วธาตรี	ฤทธีประเสริฐเลิศนัก
เอ็งเร่งไปให้พ้นพระกาฬ	อย่าฮึกหาญเอาคอมารอจักร
กูจะฆ่าพิเภกขุนยักษ์	ที่มันทรลักษณ์จังไร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	คำแหงหนุมานทหารใหญ่
ได้ฟังจึ่งร้องตอบไป	มึงไม่รู้หรืออสุรา
ตัวกูนี้เป็นทหาร	องค์พระอวตารนาถา
ชื่อพญาอนุชิตผู้ศักดา	ได้ครองพารานพบุรี
พระโองการใช้มาเยียนข่าว	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษี
ผู้เป็นปิ่นเกล้าอสุรี	ในที่ลงกาพระนคร
ไฉนมึงยกพลมาปล้นเมือง	ให้เคืองบาทบงสุ์พระทรงศร
สำมะหาแต่ท้าวยี่สิบกร	ฤทธิรอนปราบได้ทั้งโสฬส
ฮึกฮักต้านต่อรณรงค์	โคตรวงศ์มิตรสหายก็ตายหมด
สิ้นทั้งโยธาม้ารถ	พ้นที่กำหนดคณนา
ตัวมึงเหมือนหนึ่งลูกไก่	จะบรรลัยด้วยเล็บปักษา
สิ้นทั้งพวกพลบรรดามา	ด้วยศักดาเดชกูบัดนี้ ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรยักษี
ได้ฟังคั่งแค้นแสนทวี	อสุรีเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
กระทืบบาทผาดแผดสีหนาท	ร้องตวาดดังเสียงฟ้าลั่น
เหวยไอ้ลิงป่าพนาวัน	มึงอย่าปึ่งปั้นเจรจา
อันไอ้พิเภกทรลักษณ์	ไม่รู้จักคุณพระเชษฐา
ให้หาโดยดีก็มิมา	กลับยกโยธาออกรอนราญ
มึงเป็นแต่ข้ามนุษย์	อ้างอวดฤทธิรุทรกล้าหาญ
สู่รู้มาสู้ด้วยพระกาฬ	กูจะผลาญให้สิ้นชีวัน
ว่าแล้วมีราชวาที	เหวยหมู่อสุรีพลขันธ์
จงจับไอ้ลิงใจฉกรรจ์	มาหั่นอย่าให้แค้นคอกา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสูรยักษา
ได้ฟังบรรหารอสุรา	ก็ดาเข้าโจมจับวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตชาญสมร
ผู้เดียวรบรันประจัญกร	ตะลุมบอนกลางหมู่โยธี
เท้าถีบมือตบปากกัด	จับฟัดด้วยกำลังกระบี่ศรี
หัวขาดตีนขาดไม่สมประดี	ตายหนีวิ่งแยกแตกกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	มหาบาลฤทธิแรงแข็งขัน
แลเห็นพวกพลกุมภัณฑ์	ทั้งนั้นแตกพ่ายกระจายมา
กริ้วโกรธพิโรธดั่งเพลิงพิษ	กวัดแกว่งศรสิทธิ์เงื้อง่า
โลดโผนโจนไปด้วยศักดา	เข้าไล่เข่นฆ่าราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกพระพายเทวัญเรืองศรี
หลบหลีกว่องไวไปในที	โจนจับอสุรีด้วยฤทธิรอน
เท้าซ้ายนั้นเหยียบเข่าขวา	มือคว้าฉวยชิงคันศร
ต่างหาญต่างกล้าไม่ลดกร	วานรถีบถูกขุนมาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรใจหาญ
ซวนไปล้มลงกับดินดาน	โกรธดั่งเพลิงกาลไหม้ฟ้า
ลุกขึ้นเข่นเขี้ยวกระทืบบาท	กวัดแกว่งศรสาตร์เงื้อง่า
พาดสายหมายล้างชีวา	อสุราผาดแผลงไปด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงกัมปนาทหวาดไหว	สะเทือนไปถึงชั้นอกนิษฐ์
โชติช่วงดั่งดวงพระอาทิตย์	ศรสิทธิ์เกลื่อนกลาดอัมพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตชาญสมร
หลบหลีกด้วยกำลังฤทธิรอน	รวบฉวยเอาศรได้ทันที
หักเล่นย่อยยับระยำไป	เยาะเย้ยโยนให้ยักษี
ชี้หน้าว่าเหวยไอ้อัปรีย์	วันนี้ตัวมึงจะวายปราณ
ว่าแล้วสำแดงฤทธิรอน	กรแกว่งตรีเพชรฉายฉาน
กระทืบบาทผาดโผนโจนทะยาน	เข้าโรมราญโจมจับอสุรา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	สองหัตถ์รัดรวบทั้งสองบาท	ฟาดลงแล้วฉีกแขนขา
ขว้างไปด้วยกำลังศักดา	ถูกมหามรกตคีรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวเทพาสูรยักษี
กายขาดติดเข้าทันที	อสุรีไม่ม้วยชีวัน
สิ้นสุดอาวุธจะชิงชัย	ทะยานใจกริ้วโกรธหุนหัน
ฮึดฮัดกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน	กุมภัณฑ์เข้าถอนเอาต้นตาล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ตีนยันบ่าแบกกระชากฉุด	ก็หลุดขึ้นด้วยกำลังหาญ
กวัดแกว่งโลดโผนโจนทะยาน	เข้าไล่รอนราญวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ตีซ้ายป่ายขวาด้วยสามารถ	เสียงดั่งฟ้าฟาดสิงขร
ต่างกล้าต่างหาญราญรอน	ประจัญกรรบรุกบุกบัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วายุบุตรฤทธิแรงแข็งขัน
หลบหลีกรับรองป้องกัน	โจนประจัญฉวยชิงตระบองตาล
ตีต้องอสุรีเป็นหลายหน	ซวนไปไม่ทนกำลังหาญ
ล้มลงกับพื้นสุธาธาร	โผนทะยานขึ้นเหยียบอกไว้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	พิศดูแล้วถวิลจินดา	อสุราตนนี้เป็นไฉน
จึ่งฆ่าไม่ม้วยบรรลัย	หรือดวงใจไม่อยู่กับอินทรีย์
เหมือนหนึ่งองค์ท้าวทศพักตร์	ไมยราพสิทธิศักดิ์ยักษี
คิดแล้วจึ่งกล่าววาที	ถามพิเภกอสุรีผู้ปรีชา
เหตุใดจึ่งไอ้มหาบาล	ผลาญมันไม่ม้วยสังขาร์
หรือมีลัทธิวิทยา	ได้ร่ำเรียนมาแต่แห่งใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังจึ่งร้องตอบไป	อันไอ้อสุรามหาบาล
ได้พรสมเด็จพระศุลี	จึ่งมีศักดากล้าหาญ
ฟอนฟันแต่กายไม่วายปราณ	ด้วยเดชชัยชาญประสาทมา
จะฆ่าจงแหวะเอาดวงใจ	ขยี้ไปให้แหลกกับหัตถา
ขุนมารก็จะม้วยมรณา	โดยบัญชาสั่งพระศุลี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตเรืองศรี
ได้แจ้งแห่งคำอสุรี	เงื้อตรีกวัดแกว่งสำแดงฤทธิ์
จึ่งผ่าอุราขุนยักษ์	หวะแหวะแตระควักเอาดวงจิต
ขยี้ไปจนสิ้นชีวิต	ด้วยฤทธิ์ขุนกระบี่ผู้ศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ โอด

๏	บัดนั้น	จึ่งเปาวนาสูรยักษา
เห็นท้าวมหาบาลอสุรา	สุดสิ้นชีวาก็ยินดี
จึ่งพาพหลพลไกร	ฝ่ายพิชัยลงกาบุรีศรี
ออกสกัดชายป่าพนาลี	จับพลโยธีจักรวาล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บ้างผูกคอผูกมืออื้อฉาว	ฮึกห้าวสำทับด้วยคำหาญ
กระชากฉุดล้มลุกคลุกคลาน	หมู่มารต่อมารไม่เมตตา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายฝูงเทเวศถ้วนหน้า
ทั้งหมู่นางเทพธิดา	เห็นพญาอนุชิตฤทธิรอน
สังหารอสุรามหาบาล	วายปราณด้วยกำลังชาญสมร
ต่างองค์ปรีดาสถาวร	ยิ้มเยี่ยมบัญชรพิมานชัย
บ้างโปรยปรายดวงทิพบุปผา	ประทุมมาศมาลาลงมาให้
เกลื่อนกลาดดาษพื้นพนาลัย	อวยชัยให้พรพานรินทร์
จงจำเริญเรืองฤทธิ์อำนาจ	เฉลิมบาทพระนารายณ์ทรงศิลป์
ช่วยชูโลกาฟ้าดิน	ไปกว่าจะสิ้นกัลปา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษา
ครั้นเสร็จสงครามก็ปรีดา	บัญชาแก่ศรีหนุมาน
เชิญเจ้าผู้ทรงศักดาเดช	คืนเข้านิเวศน์ราชฐาน
อันแสนสนุกโอฬาร	ให้สำราญเป็นสุขสถาวร
ว่าแล้วจูงกรขุนกระบินทร์	ขึ้นทรงหัสดินทร์ชาญสมร
ให้เลิกโยธาพลากร	คืนเข้าในนครลงกา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงเกยแก้วสุรกานต์	ลงจากคชาธารตัวกล้า
พากันยูรยาตรคลาดคลา	ขึ้นมหาปราสาทรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	ตรัสสั่งหนุมานกระบี่ศรี
เชิญเจ้าผู้มีฤทธี	ไปเข้าที่โสรจสรงชลธาร
เสวยเอมโอชโภชนา	ในมหาปราสาทมุกดาหาร
กับนางเบญกายเยาวมาลย์	ให้สำราญเป็นสุขสถาวร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตชาญสมร
รับราชบัญชาอันสุนทร	ชุลีกรแล้วมาด้วยยินดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เข้าห้องสิริไสยาสน์	อนงค์นาฏเบญกายโฉมศรี
สนทนาปราศรัยด้วยไมตรี	ขุนกระบี่เอนองค์ลงไสยา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางเบญกายเสน่หา
เริดร้างห่างรสรักมา	ช้านานพึ่งได้พบกัน
มีจิตชื่นชมโสมนัส	ในความประดิพัทธ์เกษมสันต์
อิงแอบแนบชิดพัลวัน	บันเทิงเริงรื่นฤทัย ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝูงนางกำนัลน้อยใหญ่
ล้วนทรงศุภลักษณ์อำไพ	ต่างตนมีใจปรีดา
ก็อาบนํ้าทาแป้งแต่งตัว	หวีหัวส่องกระจกผัดหน้า
เสร็จแล้วก็พากันขึ้นมา	บำเรอพญาวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บ้างเข้าพัดวีรำเพยพาน	อยู่งานข้างที่บรรจถรณ์
ดั่งดาราล้อมดวงศศิธร	อันเขจรลอยฟ้าในราตรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
พระทอง

๏	ฝ่ายนางบำเรอก็ครวญขับ	ร้องรับฉ่ำเฉื่อยเรื่อยรี่
โหยหวนโอดพันไปในที	ดีดสีประสานจังหวะกัน
รำมะนาท้าทับกรับฉิ่ง	เพราะพริ้งดั่งหนึ่งเพลงสวรรค์
เป็นนํ้าค้างนางให้ดอกไม้พัน	ไก่ขันการเวกเหรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
สมิงทอง

๏	ฝ่ายนางระบำก็รำร่อน	ทอดกรกรีดกรายซ้ายขวา
เอวอ่อนอ้อนแอ้นทั้งกายา	ชม้ายชายตาให้ยวนยี
แล้วตีวงเวียนเปลี่ยนหัตถ์	ซัดแขนโดยจังหวะดีดสี
ย้ายท่าเป็นม้าตีคลี	ทำทีใส่จริตกรีดงอน
ย่างเยื้องระทวยนวยนาด	งามวิลาสดั่งเทพอัปสร
ย้ายท่าเป็นช้าน้องนอน	คมค้อนโดยกระบวนให้ยวนใจ
แทรกเปลี่ยนเวียนขวามาซ้าย	ย้ายเป็นผาลาเพียงไหล่
บำเรอวายุบุตรวุฒิไกร	ในห้องปราสาทรูจี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตเรืองศรี
ชมฝูงอนงค์นารี	จับระบำข้างที่ไสยา
ฟังเสียงสำเนียงขับกล่อม	เพราะพร้อมเพลิดเพลินเสน่หา
ทั้งหอมชื่นรื่นรสสุคนธา	วานรก็เคลิ้มหลับไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	จนล่วงปัจฉิมราตรี	สกุณีเพรียกพร้องเสียงใส
แสงทองส่องฟ้าอำไพ	อโณทัยเยี่ยมยอดยุคุนธร
ขุนกระบี่ตื่นจากนิทรา	ก็ออกมาจากที่บรรจถรณ์
สระสรงทรงเครื่องอลงกรณ์	บทจรไปท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ลดนั่งเหนือบัลลังก์อาสน์	อันโอภาสพรรณรายฉายฉัน
ท่ามกลางอสูรกุมภัณฑ์	บังคมคัลพญาอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษี
เห็นพญาอนุชิตก็ยินดี	จึ่งมีพจนารถวาจา
อันกรุงพระนครจักรวาล	ของท้าวมหาบาลยักษา
ประกอบด้วยสมบัติสวรรยา	โยธาแน่นนับสมุทรไท
จะให้เปาวนาสูรเสนี	ผู้มีปัญญาอัชฌาสัย
ไปอยู่ต่างตาต่างใจ	จะเห็นเป็นไฉนวานร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พญาอนุชิตชาญสมร
ได้ฟังบัญชาอันสุนทร	ชุลีกรสนองพระวาที
ซึ่งจะให้เปาวนาสูรขุนมาร	ไปรั้งจักวาลบุรีศรี
ก็จะภิญโญยศพระจักรี	ชัวฟ้าธาตรีกัลปา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษา
ฟังลูกพระพายเทวา	ก็สั่งเปาวนาสูรกุมภัณฑ์
ตัวท่านผู้มีปรีชาชาญ	จงไปรั้งจักรวาลเขตขัณฑ์
รักษาไพร่ฟ้าให้เป็นธรรม์	ต่างเนตรต่างกรรณพระสี่กร
แล้วมีบัญชาประกาศิต	ชวนพญาอนุชิตชาญสมร
แต่งองค์ทรงเครื่องอาภรณ์	เขจรไปเฝ้าพระจักรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ลอยลิ่วมาในเมฆา	ก็ถึงอยุธยาบุรีศรี
ลงยังพ่างพื้นปถพี	พากันไปที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
 

๘๖
๘๖