๏	 เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์ทรงศร
ครั้นเห็นอินทรชิตฤทธิรอน	ยกพลนิกรออกมา
เกลื่อนกลาดแน่นนันต์นับสมุทร	โห่ร้องอุตลุดสำแดงกล้า
ทำทีองอาจอหังการ์	ดั่งว่าจะโถมเข้าชิงชัย
ยิ้มแล้วจึ่งมีบัญชาการ	สั่งหมู่ทหารน้อยใหญ่
จงกำชับกันให้มั่นไว้	ฟังดูฤทธิไกรอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวสิบพักตร์ยักษี
ยืนรถอยู่กลางโยธี	จึ่งมีพระราชบัญชา
เหวยเหวยดูกรพลมาร	จงยกทหารเข้าหักกล้า
ตีทัพกระบี่โยธา	ฆ่าเสียให้สิ้นทั้งนั้น
แม้นใครย่อท้อปัจจามิตร	กูจะล้างชีวิตให้อาสัญ
ทั้งเจ็ดชั่วโคตรกุมภัณฑ์	ให้สาใจมันไอ้อัปรีย์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลทหารยักษี
ได้ฟังพระราชวาที	ไม่อาจที่จะเข้าต่อกร
ความกลัวนั้นสุดที่กลัวนัก	ดั่งพยัคฆ์เห็นพญาไกรสร
หากเกรงอินทรชิตฤทธิรอน	มิรู้ที่ผันผ่อนประการใด
จำเป็นจำใจเข้าต่อสู้	ครั้นจะย่อท้ออยู่ก็ไม่ได้
โลดโผนโจนจ้วงทะลวงไป	เข้าไล่เข่นฆ่าราวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ยิงแย้งแทงฟันสับสน	อลวนกับพวกกระบี่ศรี
เป็นหมู่หมู่เหล่าเหล่าเข้าโจมตี	ต่างหนีต่างไล่ราญรอน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	พวกพลกระบี่ชาญสมร
รบรุกบุกบันประจัญกร	โถมเข้าราญรอนหมู่มาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พลลิงไล่ชิงอาวุธยักษ์	โหมหักเอาด้วยกำลังหาญ
ตายกลาดดาษพื้นสุธาธาร	แตกพ่านจนรถอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
เห็นพลแตกตายไม่สมประดี	โกรธดั่งอัคคีไหม้ฟ้า
จึ่งชักแสงศรสุรกานต์	ขุนมารพาดสายเงื้อง่า
หมายองค์พระลักษมณ์อนุชา	อสุราก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	สำเนียงดั่งเสียงเพลิงกรด	บรรพตจักรวาลสะท้านไหว
ต้องหมู่โยธีกระบี่ไพร	บรรลัยเกลื่อนกลาดปัถพี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์เรืองศรี
เห็นอินทรชิตวางศรมาราวี	ต้องหมู่โยธีวานร
หัวขาดตัวขาดตีนขาด	กลิ้งกลาดตามเนินสิงขร
จึ่งจับพรหมาสตร์ฤทธิรอน	น้องพระสี่กรก็แผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	ครื้นครื้นดังคลื่นในสมุทร	กาลาคนิรุทรก็หวาดไหว
ต้องรถอินทรชิตฤทธิไกร	หักไปเป็นภัสม์ธุลี
อันหมู่โยธาวานร	ซึ่งตายด้วยศรยักษี
ก็กลับคืนได้ชีวี	ด้วยฤทธีองค์พระอนุชา
ยักคิ้วหลิ่วตาอ้าเขี้ยว	โห่เกรียวผาดแผลงสำแดงกล้า
โลดโผนโจนไปด้วยศักดา	เข้าไล่เข่นฆ่าหมู่มาร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลอินทรชิตใจหาญ
ลางหมู่วิ่งหนีลนลาน	ลางหมู่เข้าต้านทานกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	แทงฟันตีรันกันสับสน	บางตนก็ยิงธนูศร
ต่างกล้าต่อหาญราญรอน	ตะลุมบอนรบชิดติดพัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	โยธาวานรแข็งขัน
เข้าไล่ราวีตีประจัญ	จับกันกับพวกอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ปากกัดตีนถีบมือตบ	หลีกหลบเขม้นเข่นฆ่า
หมู่มารไม่ทานฤทธา	แตกตายพ่ายมาไม่สมประดี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
เสียรถยืนอยู่กับปัถพี	เห็นกระบี่ไล่รุกบุกบัน
ฆ่าโยธามารมรณา	กริ้วโกรธโกรธาหุนหัน
กระทืบบาทขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน	ออกไล่โรมรันกระบี่ไพร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	หวดซ้ายป่ายขวาด้วยคันศิลป์	หมู่กบินทร์ไม่ทนกำลังได้
แตกร้นย่นยับเข้าไป	ผู้ใดไม่อาจทานกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	น้องพระอวตารชาญสมร
เห็นอินทรชิตฤทธิรอน	ไล่ตีวานรเข้ามา
พระกรนั้นแกว่งศรทรง	อาจองเขม้นเข่นฆ่า
โลดโผนโจนจับอสุรา	ด้วยกำลังศักดาว่องไว ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เท้าซ้ายเหยียบเข่ากุมภัณฑ์	กรนั้นฉวยคันธนูได้
ตีต้องอินทรชิตฤทธิไกร	เซซวนออกไปทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
ทรหดอดทนแสนทวี	อสุรีจับศรแผลงมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	สำเนียงสะเทือนเลื่อนลั่น	เปรี้ยงเปรี้ยงสนั่นดังฟ้าผ่า
กระทบชงฆ์องค์พระอนุชา	ด้วยกำลังฤทธาขุนมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์ใจหาญ
กระทบศรแก้วสุรกานต์	เจ็บร้อนปิ้มปานเพลิงพิษ
อุตส่าห์ดำรงกายไว้	ตั้งใจคิดคุณพระนักสิทธ์
ยอกรขึ้นเหนือโมสิศ	ร่ายวิษณุเวทอันศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	ครั้นถ้วนเจ็ดคาบก็เป่าลง	ที่ในพระชงฆ์เบื้องขวา
ลูบไล้ไปทั่วกายา	พิษศรอสุราก็หายไป
จึ่งชักซึ่งอัคนิวาต	อันมีอำนาจแผ่นดินไหว
พาดสายน้าวหน่วงด้วยว่องไว	แผลงไปด้วยกำลังฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิดฉิ่ง

๏	รุ่งโรจน์โชติช่วงด้วยเพลิงกัลป์	เสียงสนั่นลั่นถึงดุสิต
ตรงไปต้ององค์อินทรชิต	ติดอยู่กับอกขุนมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศเศียรใจหาญ
ล้มลงกับพื้นสุธาธาร	ปานดั่งจะสิ้นชีวี
ดำรงกายยอกรขึ้นเหนือเกศ	ไหว้คุณพรหเมศเรืองศรี
อุตส่าห์สำรวมอินทรีย์	อสุรีร่ายเวทอันศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	ครั้นถ้วนคำรบก็เป่าลง	ลูบไปทั่วองค์ยักษา
ศรนั้นก็หลุดจากกายา	กริ้วโกรธโกรธาดั่งเพลิงพราย
ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบบาท	ทำอำนาจเพียงพลิกแผ่นดินหงาย
โลดโผนโจนด้วยกำลังกาย	เขม้นหมายโจมจับพระลักษมณ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เท้าซ้ายเหยียบเข่ายืนยัน	ดั่งราหูจับจันทร์ในหว่างจักร
พระอนุชาฉวยชิงศรยักษ์	ลูกท้าวทศพักตร์ก็หวดมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	น้องพระจักรกฤษณ์ฤทธิ์กล้า
ประจัญกรรอนรบอสุรา	ผ่านฟ้าก็หักเอาด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	โจนขึ้นเหยียบบ่าคว้าเศียร	กลอกกลับหันเหียนเบี่ยงบิด
หวดลงต้ององค์อินทรชิต	โลหิตหยดย้อยทั้งอินทรีย์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
ต้องคันศรทรงหลายที	อสุรีหันเหเซไป
อุตส่าห์ทนกลั้นเวทนา	ค่อยดำรงกายาขึ้นได้
จึ่งจับจักรกรดฤทธิไกร	ขว้างไปด้วยกำลังกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าร้อง	อากาศกึกก้องไหวหวั่น
โชติช่วงดั่งดวงสุริยัน	ผัดผันรอบน้องพระสี่กร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์พระอนุชาชาญสมร
เห็นจักรสำแดงฤทธิรอน	จึ่งจับศรพรหมาสตร์แผลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นโพยมหน	สุธาดลจักรวาลสะท้านไหว
ไล่ล้างจักรกรดฤทธิไกร	ละเอียดไปไม่ทันพริบตา
แล้วต้องม้ารถคชสาร	จัตุรงค์ทวยหาญยักษา
ตายกลาดดาษพื้นพสุธา	ด้วยศักดาน้องพระจักรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวทศพักตร์ยักษี
สิ้นรถสิ้นทศโยธี	อสุรีสุดสิ้นอาวุธ
ให้คิดหวาดหวั่นพรั่นกาย	กลัวแต่ความตายเป็นที่สุด
แม้นกูจะอยู่ต่อยุทธ์	กับด้วยมนุษย์สืบไป
ที่ในพ่างพื้นปัถพี	เห็นจะต่อฤทธีนั้นไม่ได้
น่าที่จะม้วยบรรลัย	ด้วยศรชัยของมันอันศักดา
มาตรแม้นตัวตายจะไว้ชื่อ	ให้ลือเกียรติไปในภายหน้า
อย่าให้ไตรโลกล่วงนินทา	ไปกว่าจะสิ้นกัปกัลป์
คิดแล้วสำแดงแผลงฤทธิ์	ทศทิศกัมปนาทหวาดหวั่น
อากาศมืดคลุ้มชอุ่มควัน	กุมภัณฑ์ก็เหาะขึ้นไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงพ่างพื้นโพยมหน	แอบตนในกลีบเมฆใหญ่
ไหว้คุณองค์เจ้าภพไตร	สะกดใจร่ายเวทวิทยา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	ครั้นถ้วนคำรบถึงพัน	เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นทุกทิศา
เป็นห่าฝนอาวุธตกมา	ต้องหมู่โยธาวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	น้องพระหริวงศ์ทรงศร
เห็นอาวุธตกจากอัมพร	ต้องหมู่นิกรกระบี่ไพร
แลไปในที่รณรงค์	จะเห็นองค์อินทรชิตก็หาไม่
ให้คิดฉงนสนเท่ห์ใจ	ภูวไนยจึ่งถามโหรา
ดูกรพิเภกอสุรี	บัดนี้อินทรชิตยักษา
รบอยู่แล้วหายไปกับตา	อาวุธตกมาประหลาดนัก
อันพลเราโยธาวานร	เท้ากรบาดเจ็บดั่งต้องจักร
เป็นไฉนฉะนี้นะขุนยักษ์	ลูกท้าวทศพักตร์อยู่แห่งใด ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
ฟังน้องพระตรีภูวไนย	บังคมไหว้สนองพระบัญชา
อันลูกท้าวทศพักตร์นั้นสิ้นคิด	สุดฤทธิ์จะต่อหัตถา
หนีไปแอบอยู่ในเมฆา	อสุราร่ายวิทยามนต์
จึ่งเป็นอาวุธทั้งหลาย	ตกปรายลงมาดั่งห่าฝน
ขอน้องสมเด็จพระชุมพล	จงแผลงไปแก้กลขุนมาร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์ฤทธิไกรใจหาญ
ได้ฟังถี่ถ้วนทุกประการ	ผ่านฟ้าแผลงพลายวาตไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	สำเนียงดั่งฟ้าคะนองฝน	สุธาดลกัมปนาทหวาดไหว
โชติช่วงเพียงดวงอโณทัย	ตรงไปต้ององค์อสุรา
บรรดาโยธาวานร	ที่ม้วยมรณ์สิ้นชีพสังขาร์
กลับได้ชีวิตคืนมา	ด้วยฤทธาน้องพระจักรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษี
ต้องศรตรึงแน่นอินทรีย์	อสุรีร่ายวิทยาไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	ครั้นครบเจ็ดคาบแล้วเป่าลง	ศรจะหลุดจากองค์ก็หาไม่
ยิ่งคิดสลดระทดใจ	ร้องไห้รักตัวกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โอ้

๏	โอ้ว่าเสียแรงเอากำเนิด	เกิดในพงศ์พรหมรังสรรค์
เลื่องชื่อลือฤทธิ์ดั่งไฟกัลป์	ปราบได้ถึงชั้นโสฬส
พร้อมทั้งปรีชาศักดาเดช	ไตรเพทเวทมนต์ก็เรียนหมด
เทวาสุราฤทธิ์ย่อมเกรงยศ	ปรากฏดั่งดวงทินกร
เสียทีที่มีกำลังกล้า	เสียแรงศึกษาในการศร
เสียชีวิตเพราะน้องพระบิดร	มาเบียนบ่อนสาวไส้ให้กากิน
ตั้งแต่วันนี้กรุงมาร	จะเกิดการเดือดร้อนไปหมดสิ้น
จะเสื่อมสูญสุริย์วงศ์พรหมินทร์	ด้วยหมู่ไพรินมาบีฑา
รํ่าพลางพิษศรร้อนรุ่ม	เผากลุ้มดวงจิตยักษา
แสนทุกข์แสนเทวษเวทนา	ดั่งว่าจะสิ้นชีวี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ โอด

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์ทรงสวัสดิ์รัศมี
หมายเขม้นเข่นฆ่าคอยที	จะล้างชีวีอินทรชิต
จึ่งชักพรหมาสตร์ออกพาดสาย	งามคล้ายพระบรมจักรกฤษณ์
พระเนตรแลเล็งเพ่งพิศ	ทรงฤทธิ์จะผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
เห็นพระลักษมณ์น้าวหน่วงศรชัย	บังคมไหว้แล้วทูลกิจจา
พระองค์จงงดอยู่ก่อน	อย่าเพ่อราญรอนยักษา
ตัวมันได้พรพรหมา	ว่าแม้นสิ้นชีพชนมาน
ถ้าเศียรตกพื้นปัถพี	ให้เกิดเป็นอัคคีแสงฉาน
ไหม้ไปทั่วทั้งจักรวาล	ร้อนดั่งเพลิงกาลบรรลัยกัลป์
แล้วองค์บรมพรหมา	ประทานพานแว่นฟ้าฉายฉัน
สำหรับรับเศียรกุมภัณฑ์	เมื่อมันจะสิ้นชีวี
ขอให้กระบี่องคต	โอรสพาลีเรืองศรี
ผู้ร่วมมารดาอสุรี	ไปเอาพานมณีลงมา
แต่ท้าวธาดาพรหเมศ	คอยรองรับเกศยักษา
แล้วจึงแผลงศรอันศักดา	ไปล้างชีวากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระลักษมณ์สุริย์วงศ์รังสรรค์
ได้ฟังน้องท้าวทศกัณฐ์	ทรงธรรม์จึ่งมีบัญชาการ
ดูกรลูกพญาพาลี	ผู้มีศักดากล้าหาญ
จงไปยังชั้นพรหมาน	ขอพานองค์ท้าวธาดา
อันแล้วด้วยแก้ววิเชียร	มารับเศียรอินทรชิตยักษา
ตัวเราจะล้างอสุรา	จงรีบเร่งมาให้ทันที ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	องคตผู้ชาญชัยศรี
น้อมเศียรรับสั่งด้วยยินดี	ถวายอัญชุลีแล้วเหาะไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงบรมพรหเมศ	วานรน้อมเกศบังคมไหว้
ทูลว่าอินทรชิตฤทธิไกร	ชิงชัยด้วยน้องพระจักรา
ตัวมันนั้นหนีขึ้นอากาศ	พระจะแผลงพรหมาสตร์ไปเข่นฆ่า
พระองค์จึ่งใช้ให้ขึ้นมา	ขอพานแว่นฟ้าอลงกรณ์
ลงไปรับเศียรอินทรชิต	เมื่อพระทรงฤทธิ์จะวางศร
มิให้ตกลงกับดินดอน	ภูธรจงได้ปรานี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวธาดาเรืองศรี
ฟังลูกพญาพาลี	ว่าน้องพระจักรีใช้มา
จึ่งหยิบพานแก้วนั้นส่งให้	ด้วยใจแสนโสมนัสสา
ท่านจงรีบไปอย่าให้ช้า	รับเศียรอสุราอาธรรม์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	องคตฤทธิแรงแข็งขัน
รับพานแว่นฟ้าพรายพรรณ	ถวายบังคมคัลแล้วเหาะมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๕๘
๕๘