๏	 เมื่อนั้น	นนยุพักตร์สุริย์วงศ์รังสรรค์
ได้ฟังวาจาโลทัน	กุมภัณฑ์ทอดทัศนาไป
เห็นมนุษย์ทรงโฉมวิไลลักษณ์	ขุนยักษ์ยิ่งโกรธดั่งเพลิงไหม้
กระทืบบาทเร่งราชรถไป	ฝ่าพวกพลไกรขึ้นมา
แล้วร้องว่าเหวยมนุษย์	มาต่อยุทธ์ด้วยกูผู้แกล้วกล้า
จะฆ่าเสียให้สิ้นชีวา	ด้วยศักดาเดชในวันนี้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสัตรุดทรงสวัสดิ์รัศมี
ได้ฟังจึ่งตอบไปทันที	เหวยเหวยอสุรีใจพาล
เหตุใดไม่คิดถึงตัวก่อน	มาอ้างอวดฤทธิรอนว่ากล้าหาญ
พี่ชายทั้งสองขุนมาร	บรรลัยลาญอยู่กลางโยธา
ม้ารถคชพลก็ตายสิ้น	กาแร้งแย่งกินเป็นภักษา
ตัวเอ็งฮึกฮักออกมา	กูจะฆ่าให้ม้วยชีวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นนยุพักตร์สิทธิศักดิ์ยักษี
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งอัคคี	ตบมือชี้หน้าแล้วตอบไป
เหม่เหม่มนุษย์พาลา	เย่อหยิ่งเจรจาหยาบใหญ่
เดนตายไม่อายแก่ใจ	เดี๋ยวนี้จะได้เห็นกัน
ว่าแล้วมีราชบรรหาร	เหวยเสนามารคนขยัน
เร่งขับพวกพลกุมภัณฑ์	เข้าโรมรันจับตัวมนุษย์มา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จิตรพัทนายกองทัพหน้า
รับสั่งแล้วขับโยธา	เข้าไล่เข่นฆ่ากระบี่ไพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	กองหน้าถาโถมโจมยุทธ์	ลางเหล่าก็จุดปืนใหญ่
พุ่งซัดอาวุธวุ่นไป	เข้าไล่ต่อแย้งแทงฟัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	โยธาวานรตัวขยัน
แยกทัพออกรับกุมภัณฑ์	โรมรันพิฆาตฟาดตี
หักคอหักแขนหักขา	โห่ร้องฉาวฉ่าอึงมี่
หมู่มารตายยับไม่สมประดี	ด้วยกำลังฤทธีวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวจักรวรรดิชาญสมร
เห็นกระบี่หักหาญราญรอน	ฆ่าพลนิกรกุมภัณฑ์
ตายกลาดดาษพื้นสุธาธาร	ขุนมารกริ้วโกรธหุนหัน
ชักศรพาดสายยืนยัน	ขบฟันน้าวหน่วงแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สะเทือนเลื่อนลั่นทั้งอากาศ	ขุนเขากัมปนาทหวาดไหว
ต้องหมู่โยธีกระบี่ไพร	บรรลัยกลิ้งเกลื่อนปถพี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสัตรุดทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นนนยุพักตร์วางศรมาราวี	ต้องพลกระบี่ล้มตาย
จึ่งชักพลายวาตพระแสง	ออกมาจากแล่งแล้วพาดสาย
น้าวหน่วงด้วยกำลังกาย	น้องนารายณ์แผลงไปด้วยฤทธา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงลมกรด	ตรงไปต้องรถยักษา
ราชสีห์สารถีก็มรณา	อสุราตายยับทับกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวจักรวรรดิรังสรรค์
ตกรถผุดลุกขึ้นยืนยัน	ขบฟันโลดโผนโจนทะยาน
ทำอำนาจกวัดแกว่งพระแสงศร	ไล่ตีวานรทวยหาญ
จนถึงหน้ารถสุรกานต์	ด้วยกำลังขุนมารผู้ศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสัตรุดสุริย์วงศ์นาถา
เห็นกุมภัณฑ์ไล่รุกบุกมา	ก็ลงจากรัถาทันที
พระกรกวัดแกว่งศรทรง	อาจองเข้าจับยักษี
ดั่งท้าวสุชัมบดี	ตีไพจิตราขุนมาร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นนยุพักตร์ฤทธิไกรใจหาญ
รับรองป้องกันประจัญบาน	เผ่นโผนโจนทะยานเข้าโรมรัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ถ้อยทีถ้อยตีถ้อยรับ	กลอกกลับรวดเร็วดั่งจักรผัน
ต่างตนหมายชนะไม่ละกัน	พัลวันหนีไล่ไปในที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสัตรุดทรงสวัสดิ์รัศมี
รบชิดติดพันประจัญตี	ได้ทีโจมจับอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เผ่นขึ้นเหยียบบ่าคว้าเศียร	เยื้องกรายหันเวียนเปลี่ยนท่า
หวดด้วยคันศรอันศักดา	ต้องกายยักษาซวนไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	แล้วชักพรหมาสตร์พระแสงศร	ของพระสี่กรประทานให้
พาดสายหมายล้างชีวาลัย	ก็ผาดแผลงไปทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สามโลกลั่นเลื่อนสะเทือนจบ	ทุกภพจักรวาลคีรีศรี
ต้องนนยุพักตร์อสุรี	สุดสิ้นชีวีด้วยฤทธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงฝูงเทเวศทุกทิศา
ทั้งนางอัปสรกัลยา	เห็นน้องพระจักราฤทธิรอน
สังหารนนยุพักตร์อสุรี	สุดสิ้นชีวีด้วยแสงศร
ต่างองค์ปรีดาสถาวร	เผยบัญชรรัตน์ชัชวาล
เยี่ยมพักตร์สำรวลสรวลสันต์	ตบหัตถ์สนั่นฉัดฉาน
บ้างโปรยทิพมาศสุมามาลย์	ข้าวตอกแก้วสุรกานต์ลงมา
บ้างประโคมดุริยางค์ดีดสี	เอิกเกริกอึงมี่ทั้งเวหา
อวยชัยให้พรพระอนุชา	ทั่วทุกนางฟ้าเทวัญ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสัตรุดสุริย์วงศ์รังสรรค์
ครั้นเสร็จสังหารกุมภัณฑ์	เทวัญแซ่ซ้องสาธุการ
โปรยทิพย์บุปผามาลาช	สุคนธาเกลื่อนกลาดหอมหวาน
พระหยิบชมดมเล่นสำราญ	ทั้งพวกพลหาญชาญชัย
แล้วเสด็จขึ้นยังบัลลังก์รถ	ให้เลิกทศโยธาทัพใหญ่
โห่สนั่นลั่นป่าพนาลัย	ไปยังสุวรรณพลับพลา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงเกยแก้วอลงกรณ์	บทจรลงจากรัถา
มาเฝ้าสมเด็จพระพี่ยา	ทั้งเสนาวานรพร้อมกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	กราบลงแทบเบื้องบาทบงสุ์	พระเชษฐาสุริย์วงศ์รังสรรค์
ทูลความตามได้โรมรัน	จนกุมภัณฑ์สุดสิ้นชีวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
แจ้งว่ามีชัยแก่ไพรี	ยินดีด้วยสมอารมณ์คิด
พักตร์ผ่องเพียงดวงจันทรา	จึ่งมีบัญชาประกาศิต
เจ้าผู้ร่วมวงศ์ร่วมชีวิต	ทรงศักดาฤทธิ์ชัยชาญ
ล้างหมู่อริราชไพริน	สุดสิ้นชีวังสังขาร
มิเสียทีที่องค์พระอวตาร	บรรหารตรัสใช้ให้เรามา
ปราบหมู่อสุราอาธรรม์	ที่มันทุจริตริษยา
ว่าแล้วเสด็จยาตรา	เข้าในพลับพลารูจี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายกองคอยเหตุยักษี
แอบอยู่แทบชายพนาลี	เห็นอสุรีนนยุพักตร์
รณรงค์สุดสิ้นชีวิต	ด้วยฤทธิแสงศรปรปักษ์
มีความตกใจเป็นพ้นนัก	สองยักษ์เร่งรีบเข้าพารา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงนบนิ้วประนมหัตถ์	ทูลท้าวจักรวรรดิยักษา
องค์พระโอรสผู้ศักดา	ยกพวกโยธาไปรอนราญ
ต่อกรมนุษย์ปัจจามิตร	สุดสิ้นชีวิตสังขาร
ทูลแถลงแจ้งเหตุทุกประการ	โดยวิตถารตามซึ่งได้ต่อตี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
แจ้งว่าโอรสร่วมชีวี	ไพรีฆ่าเสียมรณา
ตกใจดั่งสายสุนีบาต	มาฟอนฟาดเศียรเกล้ายักษา
ไม่เป็นสติวิญญาณ์	ก็โศกาครวญครํ่ารํ่าไร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
โอ้

๏	โอ้นนยุพักตร์เจ้าพ่อเอ๋ย	ทรามเชยยอดรักไม่หาได้
เจ้าเกิดมาตั้งแต่จำเริญวัย	นับได้ชันษาสิบสี่ปี
อันไตรเพทเวทมนต์ศรสาตร์	สำหรับราชสุริย์วงศ์เรืองศรี
เรียนรู้เชี่ยวชาญชำนาญดี	หวังจะปราบทั้งตรีโลกา
อุตส่าห์ไปตั้งพิธีกรรม์	ยังยอดมารันต์ภูผา
จะขอเทพอาวุธอันศักดา	องค์พระอิศราผู้ทรงญาณ
กลับมาแจ้งว่าปัจจามิตร	มาตั้งประชิดหักหาญ
โกรธายกพลออกรอนราญ	จะรักษาราชฐานมลิวัน
ควรหรือกลับแพ้ไพริน	จนสุดสิ้นชีวาอาสัญ
ดั่งหนึ่งใช่ชายชาญฉกรรจ์	อันทรงมหันตศักดา
ถึงเชษฐาทั้งสองหาบุญไม่	เขาก็ได้ความสุขมาหนักหนา
แต่ตัวเจ้าผู้เป็นอนุชา	อนิจจาอาภัพพันทวี
มิได้ชมสมบัติพัสถาน	อันโอฬารด้วยอนงค์สาวศรี
รํ่าพลางทางทรงโศกี	ดั่งหนึ่งชีวีจะบรรลัย ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	แล้วให้คิดแค้นแน่นจิต	ดั่งปืนพิษติดทรวงหาหลุดไม่
จึ่งสั่งเสนาผู้ร่วมใจ	ให้จัดพหลโยธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุพินสันผู้มียศถา
รับสั่งพระองค์ทรงศักดา	ชุลีลาออกจากพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	เกณฑ์เป็นจตุรงค์พยุหบาตร	เลือกล้วนองอาจแข็งขัน
กองหนึ่งพื้นถือเกาทัณฑ์	ใส่เสื้อดวงสุวรรณพื้นแดง
หมู่หนึ่งใส่เสื้อเขียวขาบ	เหน็บกริชถือดาบกวัดแกว่ง
หมู่หนึ่งมือถือทวนแทง	ใส่เสื้อเครือแย่งพื้นดำ
หมู่หนึ่งใส่เสื้อสีหมอก	ขัดกระบี่ถือหอกปลอกครํ่า
หมู่หนึ่งเสื้อสีดอกคำ	ถือง้าวร่ายรำกรีดกราย
ขุนช้างขี่ช้างซับมัน	กุมขอหยัดยันเฉิดฉาย
ขุนม้าขี่ม้าลำพองกาย	ถือหอกซัดหมายปัจจามิตร
ขุนรถขี่รถอลงกรณ์	กุมศรลูกดื่มโลหิต
ต่างตนประกวดอวดฤทธิ์	ตั้งไปตามทิศยาตรา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
ราตรีเข้าที่ไสยา	กรก่ายพักตราคะนึงไป
ถึงโอรสทั้งสามผู้ยอดรัก	พญายักษ์โศกสร้อยละห้อยไห้
แสนเทวษสะท้อนถอนใจ	อาลัยเพิ่มพ้นพันทวี
แล้วตรึกไปถึงพวกปัจจามิตร	คั่งแค้นแน่นจิตยักษี
ให้คลั่งคลุ้มรุมร้อนดั่งอัคคี	มาจุดจี่ในดวงวิญญาณ์
แต่ผุดลุกผุดนั่งไม่นอนหลับ	กลิ้งกลับสับส่ายซ้ายขวา
จนดาวเดือนเลื่อนลับเมฆา	แสงทองส่องฟ้าพรายพรรณ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ร่าย

๏	รื้อพิโรธโกรธกริ้วสองมนุษย์	ไม่ยั้งหยุดคิดถึงชีวาสัญ
เสด็จจากแท่นแก้วแกมสุวรรณ	จรจรัลไปสรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญองค์	วารินกลิ่นส่งหอมหวาน
ทรงสุคนธ์ปนปรุงสุมามาลย์	เสาวรสซาบซ่านอินทรีย์
สนับเพลาเชิงงอนช่องกระจก	ภูษายกแย่งรูปราชสีห์
ชายไหวชายแครงเครือมณี	เกราะเกล็ดนาคีประดับพลอย
ตาบทิศทับทรวงสังวาลวัลย์	รัดองค์แก้วกุดั่นเฟื่องห้อย
ทองกรพาหุรัดจำหลักลอย	ธำมรงค์เพชรพลอยอลงการ์
สี่เศียรนั้นทรงมงกุฎแก้ว	กรรเจียกจรวาวแววซ้ายขวา
แปดหัตถ์จับเทพสาตรา	เสด็จมาขึ้นรถสุพรรณพราย ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
โทน

๏	รถเอยรถทรง	กำกงสุรกานต์ฉานฉาย
แอกงอนเนาวรัตน์จำรัสราย	บัลลังก์แก้วลายอลงการ
ครุฑสิงห์พริ้งภาพกาบกระหนก	บุษบกบันดวงมุกดาหาร
เทียมด้วยราชสีห์ลำพองพาล	โลทันขับทะยานดั่งลมพัด
เครื่องสูงชุมสายรายริ้ว	ธงชายปลายปลิวโบกสะบัด
ปี่กลองก้องดงพงพนัส	โยธาเยียดยัดมรคา
เสียงพหลโห่เร้าเอาฤกษ์	เอิกเกริกครื้นครั่นสนั่นป่า
บดคลุ้มชอุ่มเมฆา	รีบเร่งรัถาดำเนินไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงให้หยุดจตุรงค์	ตั้งลงเป็นกระบวนพยุห์ใหญ่
ในที่สมรภูมิชัย	มั่นไว้คอยท่าจะราวี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
เสด็จออกหมู่มุขมนตรี	ยังที่สุวรรณพลับพลา
ปรึกษารณรงค์ราชกิจ	ซึ่งจะล้างพวกผิดริษยา
ในกรุงมลิวันพารา	อันเป็นเสี้ยนโลกาสุธาธาร
กับหมู่ท้าวพญาพานรินทร์	พร้อมสิ้นทุกหน้าทวยหาญ
พอได้ยินเสียงพวกพลมาร	โห่สะท้านสะเทือนธาตรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งมีพระราชบัญชา	ถามพญาพิเภกยักษี
อันทัพซึ่งยกมาวันนี้	จะเป็นอสุรีตนใด ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
รับสั่งแล้วจับยามไป	ก็แจ้งในสังเกตอสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จึ่งน้อมเกล้าประณตบทบงสุ์	ทูลองค์บรมนาถา
อันทัพซึ่งยกออกมา	คือเจ้าพารามลิวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์รังสรรค์
ได้ฟังพิเภกกุมภัณฑ์	ทรงธรรม์จึ่งมีบัญชาการ
ดูก่อนพญาไวยวงศา	เร่งจัดโยธาทวยหาญ
ตัวเราจะยกไปรอนราญ	ผลาญท้าวจักรวรรดิอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	จัดหมู่โยธาวานร	เลือกล้วนฤทธิรอนแกล้วกล้า
แต่ละตนล้วนวงศ์เทวา	ศักดาเลิศลบภพไตร
รู้เดินนํ้าดำด้นสุธาธาร	ช้อนเขาจักรวาลพระเมรุได้
เหาะลิ่วปลิวฟ้าว่องไว	อึดใจหายตนทนอาวุธ
สามารถอาจหาญในการศึก	คั่งคึกแน่นนันต์นับสมุทร
ต่างประกวดอวดกล้าจะต่อยุทธ์	อุตลุดอื้ออึงอลวน
บ้างถือเครื่องสรรพสาตรา	กวัดแกว่งเงื้อง่ากุลาหล
ตั้งเรียบเพียบพื้นสุธาดล	ทุกตนคอยเสด็จจรลี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
กับพระอนุชาร่วมชีวี	จรลีไปสรงสาคร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	สองกษัตริย์สนานกายา	สุคนธาธารทิพย์เกสร
สนับเพลาเครือแก้วอลงกรณ์	เชิงงอนรายบุษราคัม
พระเชษฐาภูษาลายทอง	พื้นตองกรองเกี้ยวเขียวขำ
พระอนุชาผ้าทรงพื้นดำ	เชิงช่อลายชํ้าดวงสุวรรณ
ต่างทรงชายไหวปลายสะบัด	ชายแครงนพรัตน์สลับคั่น
ฉลององค์ทรงประพาสต่างกัน	ทับทรวงดวงกุดั่นทับทิมพราย
ตาบทิศสร้อยสนสังวาลแก้ว	เฟื่องห้อยพลอยแววจำรัสฉาย
พาหุรัดทองกรมังกรกลาย	ธำมรงค์เพชรพรายอรชร
ต่างทรงมงกุฎดอกไม้ทัด	พระหัตถ์นั้นจับพระแสงศร
งามดั่งสุริยันกับจันทร	ตามกันบทจรขึ้นรถ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
โทน

๏	รถเอยรถทรง	ดุมกงดวงแก้วมรกต
บัลลังก์บดหลั่นชั้นลด	เครือขดครุฑเคียงเรียงราย
เทพนมแถวพนักจำหลักรอบ	กาบประกับแก้วประกอบบัวหงาย
กระจกแววกระจังวามอร่ามพราย	บุษบกบันระบายกระหนกงอน
เทียมสินธพสี่อาชาชาติ	เผ่นผงกผกผงาดดั่งไกรสร
พระอนุชานั่งประณตประนมกร	เพียงจันทรแจ่มเทียมสุริยัน
ขุนรถขับเร่งดำรงราช	รีบผาดเร็วเพียงจักรผัน
เครื่องสูงครบสิ่งพรายพรรณ	แถวฉัตรถัดชั้นธงชัย
เสียงฆ้องซ้องขานประสานกลอง	หลากกันลั่นก้องแผ่นดินไหว
ทหารเร้าโห่ร้องสนั่นไพร	รีบไปโดยพยุหยาตรา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
ยืนรถอยู่กลางโยธา	อสุราเหลือบเล็งเพ่งพิศ
เห็นมนุษย์ยกพวกพลขันธ์	วานรแน่นนันต์อกนิษฐ์
โกรธาดั่งหนึ่งไฟพิษ	จึ่งมีประกาศิตสั่งไป
เหวยเหวยมหาเสนามาร	เร่งพลทวยหาญน้อยใหญ่
เข้าหักทัพมนุษย์วานรไพร	อย่าให้ทันตั้งได้ด้วยศักดา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งนายทหารทัพหน้า
รับสั่งแล้ววิ่งออกมา	ขับพวกโยธาเข้าราญรอน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พลช้างไสช้างเข้าโจมแทง	พลรถยิงแย้งธนูศร
พลม้าพุ่งซัดโตมร	พลเท้าฟันฟอนวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	โยธาวานรน้อยใหญ่
แยกกองออกรับชิงชัย	นายไพร่หนุนเนื่องกันเข้ามา
พลลิงพลยักษ์สับสน	ต่างตนต่างหักที่กล้า
คลุกคลีตีกันเป็นโกลา	อสุราแตกตายไม่สมประดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	มหาเมฆมหากาลยักษี
นนทยักษ์จักรสูรอสุรี	เห็นวานรไล่ตีพลมาร
บ้างตายบ้างแตกลงมา	สี่นายโกรธาสำแดงหาญ
ต่างตนโลดโผนโจนทะยาน	ออกไล่รอนราญกระบี่ไพร
หวดซ้ายป่ายขวาอุตลุด	จะรอรั้งยั้งหยุดก็หาไม่
วานรแตกย่นร้นไป	ด้วยฤทธิไกรกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สี่ทหารพระนารายณ์รังสรรค์
เห็นสี่ยักษ์ไล่รุกบุกบัน	โกรธาขบฟันทะยานมา
นิลพัทเข้ารับมหาเมฆ	นิลเอกรับนนทยักษา
อันนิลนนท์ผู้ศักดา	เข้ารับหน้าจักรอสูรอสุรี
โอรสวายุบุตรชัยชาญ	เข้ารับมหากาลยักษี
กลอกกลับจับกันเป็นโกลี	ถ้อยทีไม่ลดงดกร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ทั้งสี่ขุนมารชาญสมร
ต่างตนกวัดแกว่งคทาธร	เข้าไล่ราญรอนบุกบัน
กลอกกลับจับกันวุ่นไป	ว่องไวรวดเร็วดั่งจักรผัน
รวบรัดฟัดชิงอาวุธกัน	ต่างตีต่างฟันเป็นโกลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นิลนนท์นิลพัทแกล้วกล้า
นิลเอกอสุรผัดผู้ศักดา	โถมถารับสี่ขุนมาร
รวบได้บาทาทั้งสี่ตน	ด้วยกำลังฤทธิรณกล้าหาญ
ฟาดลงกับพื้นสุธาธาร	ก็วายปราณทั้งสี่อสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	แล้วฉีกแขนขาโยนไป	ยังหน้ารถชัยยักษี
บรรดาวานรโยธี	โห่มี่อื้ออึงเป็นโกลา
อสุรผัดตบมือร้องเย้ย	ว่าเหวยจักรวรรดิยักษา
อวดหาญมาต่อฤทธา	ด้วยน้องพระจักราเรืองชัย
ทั้งสามลูกชายก็วายปราณ	พลมารตายยับไม่นับได้
ตัวกูผู้เรืองฤทธิไกร	รู้จักหรือไม่อสุรี
ไอ้ไพนาสุริย์วงศ์ไปไหนเล่า	จึ่งไม่เอามาชิงชัยศรี
หรือจะหวงมันไว้ให้บุตรี	อันรักร่วมชีวีของกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิรังสรรค์
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งเพลิงกัลป์	แผดเสียงสนั่นเกรียงไกร
เหม่เหม่ลูกไอ้เดียรัจฉาน	วาจาสามานย์หยาบใหญ่
จะแหวะปากตัดหัวเสียบไว้	ให้สาใจมึงอหังการ์
ว่าแล้วเข่นเขี้ยวกระทืบบาท	ให้โลทันขับราชรถา
แปดกรกวัดแกว่งสาตรา	เข้าไล่เข่นฆ่าราวี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นจักรวรรดิไล่รุกคลุกคลี	ภูมีขับรถออกรอนราญ
อันรถต่อรถกระทบกัน	เปรี้ยงเปรี้ยงเสียงสนั่นฉาดฉาน
หมู่กระบี่ไล่ตีพลมาร	บรรลัยลาญเกลื่อนกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
ชักศรพาดสายด้วยโกรธา	อสุราน้าวหน่วงแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ต้องเกราะเพชรซึ่งพระพรตทรง	จะตลอดถึงองค์ก็หาไม่
ศรแสงสำแดงฤทธิไกร	ไปไล่สังหารวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	น้องพระอวตารชาญสมร
ชักอัคนิวาตฤทธิรอน	ภูธรแผลงไปด้วยศักดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าฟาด	เป็นศรเกลื่อนกลาดเวหา
ตกต้องจักรวรรดิอสุรา	ติดเต็มตรึงตราทั้งอินทรีย์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวแปดกรยักษี
ต้องศรปิ้มสิ้นชีวี	อสุรีร่ายเวทอันเรืองชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เป่าลงศรหลุดออกจากกาย	บาดแผลจะระคายก็หาไม่
จึ่งจับจักรแก้วเกรียงไกร	ขว้างไปด้วยกำลังขุนมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จักรนั้นบันดาลเป็นพันดวง	โชติช่วงร้อนแรงแสงฉาน
เวียนรอบรถแก้วสุรกานต์	เสียงสะเทือนสะท้านโลกา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์นาถา
จึ่งชักพลายวาตอันศักดา	พาดสายเงื้อง่าแล้วแผลงไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ศรชัยไล่ล้างจักรกรด	ละเอียดหมดไม่ทานกำลังได้
ต้องเจ้ามลิวันกรุงไกร	ล้มบนรถชัยอลงการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิใจหาญ
ต้องศรเจ็บเพียงบรรลัยลาญ	ขุนมารอ่านเวทอันเพริศพราย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถ้วนคำรบก็เป่าลง	ที่เจ็บปวดทั้งองค์นั้นเสื่อมหาย
ศรนั้นหลุดออกจากกาย	พอบ่ายชายแสงอโณทัย
มิได้กลับเข้ารอนราญ	ให้เลิกพลมารน้อยใหญ่
รีบมาตามมรคาลัย	คืนเข้าพิชัยธานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นจักรวรรดิอสุรี	กลับไปธานีมลิวัน
จึ่งให้เลิกพลนิกร	เสนาวานรทัพขัน
รีบเร่งมาด้วยแสงจันทร์	คืนเข้าสุวรรณพลับพลา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวจักรวรรดิยักษา
ราตรีเข้าที่ไสยา	กรก่ายพักตราคะนึงคิด
มนุษย์พี่น้องนี้สามารถ	รณรงค์องอาจด้วยศรสิทธิ์
ทั้งทหารของมันก็มีฤทธิ์	ใช้ได้ดั่งจิตทุกตน
ลูกกูยกออกไปโรมรัน	มีชัยแก่มันถึงสองหน
ควรหรือยังว่าไม่วายชนม์	กลับมาประจญประจัญตี
ฆ่าสุริยาภพบรรลัยจักร	นนยุพักตร์ตายสิ้นทั้งสามศรี
ตัวกูก็ยกออกราวี	ถึงสองครั้งไม่มีชัยมัน
เสียหมู่ม้ารถคชสาร	ทวยหาญฤทธิแรงแข็งขัน
นับด้วยสมุทรอเนกนันต์	เพราะพิเภกอาธรรม์มันเป็นตา
ทั้งตัวก็ต้องศรสิทธิ์	ปิ้มสิ้นชีวิตสังขาร์
ก็ไม่สู้เจ็บช้ำวิญญาณ์	เหมือนวาจาไอ้ลูกลิงไพร
ไฉนจะได้ใครเป็นคู่คิด	ล้างเหล่าปัจจามิตรเสียได้
แต่ผุดลุกผุดนั่งคลั่งใจ	จนปัจจุสมัยเวลากาล ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	จึ่งคิดได้ว่าองค์พระสหาย	เพื่อนตายร่วมชีพสังขาร
ทรงนามชื่อท้าวไวยตาล	ผ่านกรุงกุรุราชพารา
มีเทพสาตราวุธ	ฤทธิรุทรปราบได้ทุกทิศา
มาตรแม้นชี้ใครก็มรณา	จะให้เชิญมายังธานี
ช่วยคิดการสังหารสองไพริน	ให้สุดสิ้นพวกพลกระบี่ศรี
ทั้งไอ้พิเภกอสุรี	ที่มันอิจฉาสาธารณ์
คิดแล้วสระสรงทรงเครื่อง	อร่ามเรืองด้วยมุกดาหาร
เสด็จจากห้องแก้วอลงการ	พญามารออกท้องพระโรงคัล ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์รัตน์	ภายใต้เศวตฉัตรฉายฉัน
ปโรหิตมาตยาพร้อมกัน	กุมภัณฑ์มีราชวาที
อาลักษณ์จงแต่งราชสาร	แจ้งการซึ่งชิงชัยศรี
ไปยังกุรุราชธานี	เชิญสหายร่วมชีวีกูมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	อาลักษณ์ผู้มียศถา
รับสั่งพระองค์ทรงศักดา	แล้วแต่งสาราอันสุนทร
จารึกลงแผ่นสุพรรณบัฏ	ใส่กล่องเนาวรัตน์ประภัสสร
ส่งให้เสนาผู้ฤทธิรอน	โดยดั่งภูธรบัญชาการ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุพินสันผู้ปรีชาหาญ
รับราชสาราพญามาร	ชุลีลาแล้วคลานออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ทำอำนาจผาดแผลงสำแดงฤทธิ์	เสียงสนั่นครรชิตทุกทิศา
ชำแรกแทรกพื้นพระสุธา	ไปพารากุรุราชกรุงไกร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งแจ้งราชการ	แก่เสนามารผู้ใหญ่
ตามข้อซึ่งรับสั่งใช้	แล้วส่งสารให้ทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาบาดาลบุรีศรี
รับสารเร่งรีบจรลี	พากันไปที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จึ่งน้อมเกล้าประณตบทบาท	พระผู้ปิ่นกุรุราชไอศวรรย์
ทูลว่าพระสหายร่วมชีวัน	ให้สุพินสันถือสารมา
ยังเบื้องบาทบงสุ์พระทรงฤทธิ์	ด้วยเกิดปัจจามิตรเคี่ยวฆ่า
ทูลแล้วก็อ่านสารา	ถวายองค์พญาอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
ช้า

๏	ราชสารพระผู้ผ่านนคเรศ	มงกุฎเกศมลิวันบุรีศรี
มายังพระสหายร่วมชีวี	โดยทางไมตรีสถาวร
ด้วยบัดนี้มีสองมนุษย์	ชื่อพระพรตพระสัตรุดชาญสมร
หน่อท้าวทศรถฤทธิรอน	ซึ่งผ่านนครอยุธยา
คุมพลกระบินทร์วานรินทร์ราช	ฮึกหาญองอาจแกล้วกล้า
หักด่านสองชั้นเข้ามา	ตั้งอยู่มยุราคีรี
อันสุริยาภพบรรลัยจักร	นนยุพักตร์โอรสทั้งสามศรี
ออกต่อยุทธ์สุดสิ้นชีวี	ด้วยมือไพรีอันเกรียงไกร
บัดนี้ไม่มีที่เห็น	ใครจะช่วยดับเข็ญแผ่นดินได้
ผู้เดียวขัดสนจนใจ	ดั่งว่ายอยู่ในทะเลลึก
ขอเชิญพระสหายผู้ปรีชาญ	มาคิดการเข่นฆ่าข้าศึก
ให้สิ้นพวกพาลที่หาญฮึก	จารึกเกียรติไว้ในโลกา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวไวยตาลยักษา
ได้แจ้งแห่งราชสารา	โกรธาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
กระทืบบาทผาดแผดสุรเสียง	สำเนียงดั่งหนึ่งฟ้าลั่น
เหม่เหม่มนุษย์เท่าแมงวัน	มาดูหมิ่นกันถึงเพียงนี้
องอาจพิฆาตพระโอรส	วอดวายตายหมดทั้งสามศรี
ไม่เกรงกูผู้วงศ์อสุรี	ฤทธีเลิศลบภพไตร
ว่าแล้วมีราชบรรหาร	สั่งเสนามารผู้ใหญ่
จงจัดพหลพลไกร	กูจะไปมลิวันพารา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ภัทรจักรเสนียักษา
รับสั่งพระองค์ทรงศักดา	ชุลีลาออกจากพระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เกณฑ์พลล้วนพวกอาจอง	เป็นกระบวนจตุรงค์ทัพขัน
พลช้างพื้นช้างชาญฉกรรจ์	บ้าบิ่นบ่มมันกระหึ่มฮึก
พลม้าพื้นม้าพลาหก	เผ่นผกลำพองคะนองศึก
เหล่ารถหุ้มเหล็กพันลึก	คั่งคึกรายเรียบระเบียบงอน
พลเท้าพื้นเหล่าตัวหาญ	เคยการรณรงค์มาแต่ก่อน
บ้างถือหอกง้าวโตมร	ธนูศรกำซาบปืนไฟ
ต่างประกวดอวดแรงสำแดงฤทธิ์	เสียงสนั่นครรชิตแผ่นดินไหว
ตั้งระเบียบเพียบหน้าพระลานชัย	นายไพร่พร้อมเสร็จดั่งบัญชา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวไวยตาลยักษา
ครั้นรุ่งสางสว่างเวลา	เสด็จมาโสรจสรงชลธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ชำระสนานสำอางองค์	ทรงสุคนธ์กลิ่นส่งหอมหวาน
สนับเพลาเครือมาศดวงประพาฬ	ภูษาก้านกระหนกงอนงาม
ชายแครงชายไหวรายบุษย์	ฉลององค์พื้นผุดทองอร่าม
ทับทรวงตาบแก้วแวววาม	สังวาลสามสายรายพลอย
ทองกรพาหุรัดค่าเมือง	ธำมรงค์เพชรเรืองดั่งหิ่งห้อย
มงกุฎแก้วรุ้งร่วงดวงลอย	ดอกไม้ทัดช่อช้อยประดับกรรณ
พระหัตถ์ทรงจับกระบองตาล	จักรแก้วสุรกานต์ฉายฉัน
สง่างามดั่งองค์เวสสุวัณ	จรจรัลมาขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	รถเอยรถทรง	กำกงล้วนแล้วด้วยมรกต
เรือนแปรกแอกงอนอ่อนชด	ชั้นลดบัลลังก์กระจังราย
ประดับด้วยเทพนมประนมนิ้ว	ครุฑจับนาคหิ้วเฉิดฉาย
บุษบกบันแววด้วยแก้วลาย	งามคล้ายวิมานพรหมินทร์
เทียมด้วยคชสีห์สี่พัน	โลทันมือถือธนูศิลป์
สำทับขับเร็วดั่งหงส์บิน	เครื่องสูงครบสิ้นรายเรียง
ปี่ฆ้องกลองประโคมโครมครึก	กงลั่นพันลึกสนั่นเสียง
จตุรงค์สี่หมู่เป็นคู่เคียง	สำเนียงโห่ร้องโกลา
รีบเร่งม้ารถคชพล	เกลื่อนกล่นตามซ้ายฝ่ายขวา
ชำแรกแทรกพื้นพสุธา	ตรงไปพารามลิวัน ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงให้หยุดพลหาญ	หน้าพระลานนิเวศน์เขตขัณฑ์
เสด็จจากรถแก้วแพรวพรรณ	จรจรัลขึ้นพระโรงรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
ครั้นเห็นพระสหายก็ยินดี	จรลีมารับอสุรา
ร้องเชิญด้วยคำอันสุนทร	จูงกรไวยตาลยักษา
ขึ้นนั่งร่วมอาสน์อลงการ์	พญามารคำรพต่อกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวไวยตาลรังสรรค์
นั่งใกล้สหายร่วมชีวัน	กุมภัณฑ์จึ่งตรัสถามไป
ปัจจามิตรมาติดนคเรศ	จะบอกเหตุให้แจ้งก็หาไม่
จนลูกรักทั้งสามบรรลัย	เออไฉนมาเป็นดั่งนี้
คิดคิดน่าน้อยใจนัก	ดั่งใช่วงศ์ยักษ์อันเรืองศรี
มาตรแม้นว่าบอกแต่เดิมที	ไพรีหรือจะได้อหังการ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
ฟังพระสหายจำนรรจา	ชลนาคลอเนตรแล้วตอบไป
อันซึ่งมิได้ไปบอกขาน	หมายการหาถึงเพียงนี้ไม่
ต่อเคี่ยวขับสัประยุทธ์ชิงชัย	โอรสบรรลัยด้วยไพรี
จึ่งฉุกใจให้ไปเชิญมา	หวังว่าจะพึ่งบทศรี
ช่วยแก้แค้นแทนมันให้ถึงที	ด้วยปรีชาความคิดสหายรัก ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวไวยตาลทรงจักร
ได้ฟังคำท้าวสี่พักตร์	พญายักษ์จึ่งตอบวาจา
ทำไมกับศึกสองมนุษย์	ซึ่งอวดฤทธิรุทรว่าแกล้วกล้า
ตัวมันจะเป็นกระไรมา	ไว้นักงานข้าจะราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
ได้ฟังพระสหายพาที	ดั่งวารีทิพย์มาโซมกาย
แปดหัตถ์ตบหัตถ์เสียงสนั่น	สี่พักตร์เพียงจันทร์จำรัสฉาย
สี่โอษฐ์สรวลยิ้มพริ้มพราย	กอดสหายเข้าแล้วก็บัญชา
ครั้งนี้มนุษย์ที่ฮึกฮัก	กับไอ้ทรลักษณ์ลิงป่า
มันจะสิ้นชีพชีวา	ด้วยศักดาเดชไม่เหลือไป
ว่าแล้วจึ่งมีบรรหาร	สั่งเสนามารผู้ใหญ่
จงบอกวิเสทนอกใน	ให้แต่งโภชนาสาลี
กับเมรัยชัยบานมาถวาย	องค์พระสหายเรืองศรี
เลี้ยงทั้งรี้พลโยธี	อันมาแต่ธานีบาดาล ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุพินสันผู้ปรีชาหาญ
ก้มเกล้ารับราชโองการ	ชุลีลาแล้วคลานออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จึ่งสั่งนายเวรให้หมายบอก	วิเสทในนอกซ้ายขวา
ตามมีพระราชบัญชา	ขององค์พญาอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางวิเสทสาวศรี
แจ้งหมายจ่ายของเป็นโกลี	มาทำตามที่พนักงาน
บ้างคั่วแกงพะแนงทอดมัน	ครบครันสำเร็จทั้งคาวหวาน
รีบรัดจัดใส่โต๊ะพาน	เทียบทานแต่ล้วนโอชา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางพระกำนัลซ้ายขวา
แน่งน้อยเสาวภาคย์จำเริญตา	ล้วนทรงลักขณาวิลาวัณย์
บ้างแต่งตัวประกวดอวดโฉม	ประโลมรักน่าชมภิรมย์ขวัญ
หวีหัวกันไรใส่นํ้ามัน	ผัดพักตร์เพียงจันทร์ไม่ราคี
ยกเครื่องเนื่องตามบทจร	มารยาทงามงอนทุกสาวศรี
ขึ้นยังปราสาทรูจี	ถวายองค์อสุรีผู้ศักดา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
จึ่งเชิญพระสหายร่วมชีวา	เสวยโภชนาเมรัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายนางพระกำนัลน้อยใหญ่
ทรงโฉมเลิศลักษณ์อำไพ	เข้ามาหมอบใช้อยู่งาน
ลางนางก็รินสุรา	ใส่จอกรัตนามุกดาหาร
ถวายสององค์พญามาร	กรานเกล้าโบกปัดพัดวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ฝ่ายนางบำเรอก็ครวญขับ	ร้องรับฉ่ำเฉื่อยเรื่อยรี่
โหยหวนโอดพันไปในที	จับปี่สีซอนี่นัน
รำมะนาท้าทับสลับเสียง	สำเนียงดั่งหนึ่งเพลงสวรรค์
ฉิ่งกรับขับขานประสานกัน	เสนาะสนั่นเป็นที่ภิรมยา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ฝ่ายนางระบำก็กรายกร	ฟายฟ้อนร่ายรำทำท่า
แทรกเปลี่ยนหน่วงเวียนไปมา	เคล้าคลอต่อหน้าพระยายักษ์
แล้วรำร่อนอ้อนแอ้นกรีดกราย	ย้ายเป็นนารายณ์ขว้างจักร
ชม้ายชายเนตรนงลักษณ์	ใส่จริตค้อนควักเป็นที
แล้วยกบาทนาดหัตถ์พร้อมกัน	ผินผันเมียงม่ายชายหนี
งามเพียงนางเทพกินรี	เป็นที่จำเริญนัยนา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวไวยตาลยักษา
เสวยพลางทางทอดทัศนา	หมู่นางกัลยาระบำบัน
อรชรอ้อนแอ้นทุกนารี	ส่งศรีเพียงอัปสรสวรรค์
ทั้งนํ้าเสียงสำเนียงโอดพัน	ซาบกรรณเสนาะจับใจ
ให้เพลิดเพลินจำเริญในรสรัก	พญายักษ์ครวญคิดพิสมัย
ยิ่งดูยิ่งเคลิ้มสติไป	ที่ในรูปทรงกัลยา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายวิเสทนอกซ้ายขวา
เสร็จแต่งเครื่องเลี้ยงโยธา	ก็หาบหามเข้ามาตามกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ตั้งไว้ยังที่หน้าพระลาน	เป็ดห่านควายปิ้งกระทิงหัน
ช้างพล่าช้างแกงช้างทอดมัน	เหล้ากลั่นใส่ตุ่มเต็มไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลทหารน้อยใหญ่
ซึ่งมาแต่บาดาลกรุงไกร 	นายไพร่ยินดีปรีดา
เป็นหมู่หมู่เหล่าเหล่าล้อมกิน	เทรินเมรัยกลั่นกล้า
ทำทีส่งเวียนกันไปมา	เมาซานทุกหน้าไม่สมประดี
บ้างเต้นบ้างรำวุ่นไป	คว้าไขว่วิเสทสาวศรี
บ้างว่าเสร็จศึกที่ราวี	อี่แม่หม้ายเหล่านี้ไม่พ้นกัน
ที่วิเสทปากร้ายก็บ่นด่า	ถือฝาชีง่าตัวสั่น
เหล่าพลเขาล้อหัวร่องัน	หยิบนั่นฉวยนี่วุ่นไป
ลางพวกกินมากก็รากท้น	จะเอาดีสักตนก็ไม่ได้
อื้ออึงคะนึงทั้งเวียงชัย	นายไพร่เกษมเปรมปรีดิ์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษี
ครั้นเสร็จซึ่งเลี้ยงโยธี	ภูมีชื่นชมภิรมยา
พอพระสุริยาอัสดง	ลดลงลับเหลี่ยมภูผา
จึ่งชวนพระสหายผู้ศักดา	ไสยาร่วมอาสน์เดียวกันฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กล่อม

๏	เมื่อนั้น	ท้าวไวตาลรังสรรค์
ครั้นรุ่งรางสร่างแสงพระสุริยัน	จึ่งสั่งเจ้ามลิวันธานี
ตัวเราจะยกโยธา	แสนสุรเสนายักษี
ออกไปรณรงค์ราวี	ผลาญพวกไพรีให้วายปราณ
ว่าแล้วเสด็จยุรยาตร	จากอาสน์รัตนามุกดาหาร
ลงจากปราสาทชัชวาล	พระยามารไปยังพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีบัญชา	สั่งมหาเสนาผู้ใหญ่
จงเตรียมพหลพลไกร	กูจะไปรณรงค์ด้วยไพรีฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ภัทรจักรเสนายักษี
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมาฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	จัดกระบวนพยุหจตุรงค์	คงกองตามซ้ายฝ่ายขวา
ขุนช้างรีบผูกคชา	ขุนม้าผูกม้ามโนมัย
ขุนรถเทียมรถอลงกรณ์	ธงชัยปักงอนงามไสว
ขุนพลตรวจเตรียมพลไกร	ตามในบาญชีกำหนดนับ
ครบกระบวนถ้วนเกณฑ์ที่ยกมา	สี่หมู่โยธาพร้อมสรรพ
ทั้งสาตราวุธสำหรับทัพ	ต่างตนต่างจับครบกร
ตั้งระเบียบเรียบริ้วเป็นทิวแถว	ทั้งรถแก้วขุนมารชาญสมร
โยธาเพียบพื้นดินดอน	ดั่งนํ้าในสาครไหลมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวไวยตาลยักษา
ครั้นเสร็จซึ่งจัดโยธา	เสด็จมาโสรจสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ชำระสระสนานสำราญองค์	สุคนธ์ทรงหอมฟุ้งจรุงกลิ่น
สนับเพลารายพลอยมณีนิล	ภูษาลายกินรีรำ
ชายไหวชายแครงเครือขด	ประดับด้วยมรกตเขียวขำ
เกราะเพชรสลับบุษราคัม	ฉลององค์พื้นดำดวงลอย
ตาบทิศทับทรวงสังวาลวัลย์	รัดอกกุดั่นเฟื่องห้อย
ทองกรพาหุรัดประดับพลอย	ธำมรงค์เพชรพร้อยพรายตา
ทรงมหามงกุฎกรรเจียกจร	จับจักรคทาธรเงื้อง่า
เสด็จลงจากพลับพลา	มาขึ้นราชรัถาอลงการ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	รถเอยราชรถทรง	กำกงล้วนดวงมุกดาหาร
บัลลังก์ทองรองเรือนแก้วประพาฬ	บุษบกแม้นวิมานอมรินทร์
ครุฑสิงห์พริ้งพรายรายเรียบ	สามชั้นหลั่นระเบียบด้วยภาพสิ้น
บันระบายเครือวงเป็นหงส์บิน	ทวยแก้วรูปกินรีเรียง
เทียมด้วยคชสีห์สี่พัน	โลทันยืนผาดตวาดเสียง
เครื่องสูงบังแทรกเป็นคู่เคียง	ฆ้องกลองสำเนียงโกลา
เสียงช้างม้าร้องก้องกึก	เสียงพลโห่ฮึกฉาวฉ่า
แกว่งอาวุธพรายดั่งสายฟ้า	เร่งรีบโยธาดำเนินไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงซึ่งที่สนามยุทธ์	ให้หยุดจตุรงค์พยุห์ใหญ่
มั่นไว้คอยทีจะชิงชัย	เต็มไปตามแนวพนาวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
 

๙๘
๙๘