๏	 เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์ทรงศร
เสด็จเหนือบัลลังก์อลงกรณ์	ท่ามกลางวานรโยธา
งามดั่งพระจันทร์ทรงกลด	หมดเมฆเลื่อนลอยพระเวหา
แวดล้อมด้วยดวงดารา	ในเวลาปฐมราตรี
จึ่งปรึกษาราชกิจการณรงค์	ที่จะล้างเผ่าพงศ์ยักษี
พอได้ยินสำเนียงโยธี	โห่มี่ไหวหวั่นสนั่นไพร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	จึ่งมีพระราชบัญชา	ถามพิเภกโหราผู้ใหญ่
อันทัพซึ่งยกนี้คือใคร	หรือบรรลัยจักรกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์รังสรรค์
รับสั่งถวายบังคมคัล	แล้วปันยามไปตามเวลา
ทั้งอัศกาลตรีเนตร	ตามที่สังเกตของยักษา
เห็นแจ้งดังทิพย์นัยนา	อสุราสนองพระวาที
อันทัพซึ่งยกมารณรงค์	คือองค์บรรลัยจักรยักษี
สงครามในยามวันนี้	ไพรีเห็นมีกำลังนัก
ซึ่งจะเสด็จบทจร	ไปต่อกรรอนราญหาญหัก
จงเร่งระวังขุนยักษ์	มันจักผาดแผลงศรมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์นาถา
ได้ฟังพิเภกอสุรา	ผ่านฟ้าจึ่งมีพจมาน
ตรัสสั่งลูกพระทินกร	จงเตรียมพลวานรทวยหาญ
เราจะยกออกไปรอนราญ	ผลาญบรรลัยจักรอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาไวยวงศากระบี่ศรี
ก้มเกล้ารับราชวาที	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	จัดกระบี่เข้ากระบวนรณยุทธ์	โอรสวายุบุตรเป็นกองหน้า
บรรดาวานรโยธา	พื้นขี่เลียงผาเผ่นทะยาน
นิลพัทจัดเป็นเกียกกาย	พลขี่แรดร้ายสำแดงหาญ
กองหลวงเหล่าลิงกับหมู่มาร	ขี่เสือเริงร่านกระหึมฮึก
หลานอินทร์นั้นเป็นยกกระบัตร	พลขี่สิงห์ขนัดกระทิงถึก
กองหลังพลล้วนขี่มฤค	ชมพูพานชาญศึกนั้นเป็นนาย
ครบกระบวนถ้วนเบญจเสนา	โยธาเพียงพลิกแผ่นดินหงาย
กวัดแกว่งอาวุธดั่งเพลิงพราย	ตั้งรายเพียบพื้นปถพี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
กับพระอนุชาร่วมชีวี	เสด็จมาที่สรงคงคา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	สองกษัตริย์ชำระสระสนาน	สุคนธาธารกลิ่นบุปผา
สนับเพลาเครือหงส์อลงการ์	ทรงภูษาพื้นต่างกัน
ชายไหวชายแครงเครือขด	ลอยดวงมรกตทับทิมคั่น
ฉลององค์พื้นตาดเครือสุวรรณ	ทับทรวงกุดั่นชมพูนุท
ตาบทิศสังวาลสร้อยอ่อน	พาหุรัดทองกรประดับบุษย์
ธำมรงค์เพชรพรายเรือนครุฑ	ต่างทรงมงกุฎแก้วประพาฬ
กรรเจียกจรกุณฑลเนาวรัตน์	ดอกไม้ทัดห้อยพวงมุกดาหาร
พระเชษฐางามคล้ายพระอวตาร	พระอนุชางามปานพระลักษมณ์
ต่างขัดพระขรรค์แล้วจับศิลป์	สง่างามเกรงสิ้นทั้งไตรจักร
พร้อมพลวานรนิกรยักษ์	บ่ายพักตร์ตามกันมาขึ้นรถ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
โทน

๏	รถเอยราชรถทรง	กำกงล้วนแก้วมรกต
เรือนแปรกแอกงอนอ่อนชด	ชั้นลดภาพล้อมบัลลังก์ลอย
บุษบกเรือนเก็จเสากาบ	บันฉลุลายกระหนาบช่อห้อย
นาคแววแก้ววามอร่ามพลอย	แสงย้อยงามเพียงพิมานรัตน์
เทียมสินธพสี่สีกระมุท	พระสัตรุดนั่งหน้าประนมหัตถ์
ขุนรถขับเร็วดั่งลมพัด	เครื่องสูงมยุรฉัตรธงทอง
ปี่ฆ้องกลองขานประสานแตร	เสียงแซ่พันลึกกึกก้อง
หมู่ทหารร่านเริงลำพอง	โห่ร้องรีบเร่งดำเนินจร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรขุนมารชาญสมร
ยืนรถอยู่กลางพลากร	เห็นทัพวานรยกมา
พิโรธโกรธกริ้วดั่งเพลิงพราย	มาดหมายเขม้นเข่นฆ่า
จึ่งมีสิงหนาทบัญชา	สั่งให้ทัพหน้าเข้าโจมตี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษี
ต่างตนสำแดงฤทธี	เข้าไล่ราวีวานร
บ้างแทงบ้างฟันสับสน	ต่างตนก็ยิงธนูศร
เป็นเหล่าเหล่าเข้ากลุ้มตะลุมบอน	ราญรอนไม่คิดชีวา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลวานรกองหน้า
แยกกันออกรับเป็นปีกกา	ตีกระหนาบประดาเข้าไป
พลลิงฉวยชิงอาวุธยักษ์	หักกล้าถาโถมโจมไล่
ฟันแทงแย้งยุทธ์ว่องไว	พลมารบรรลัยไม่สมประดี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นายร้อยนายหมวดยักษี
เห็นพวกทหารเสียที	กระบี่ไล่รุกบุกบัน
ต่างตนโกรธากระทืบบาท	ร้องตวาดผาดเสียงดั่งฟ้าลั่น
กวัดแกว่งอาวุธพร้อมกัน	ฟันหลังอสุราเข้าไป
พลมารหาญหักไม่กลัวตาย	ทั้งไพร่ทั้งนายทะลวงไล่
วานรไม่ทานฤทธิไกร	แตกย่นร่นไปเป็นโกลา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นิลพัทอสุรผัดหาญกล้า
นิลเอกนิลนนท์ผู้ศักดา	เห็นวานรแตกมาวุ่นวาย
ต่างตนโกรธาตัวสั่น	กวัดแกว่งพระขรรค์ฉานฉาย
วาบแวมดั่งแสงเพลิงพราย	สี่นายโลดโผนโจนทะยาน
เข้ากลางกุมภัณฑ์ฟันฟาด	ตายกลาดลงด้วยกำลังหาญ
แต่อสุรผัดผู้ชัยชาญ	รุกรานเข้าหักงอนรถ
ตีต้องสารถีตัวขาด	ด้วยสามารถกำลังดั่งจักรกรด
หวดซ้ายป่ายขวาไม่เงือดงด	ราชสีห์ตายหมดทั้งสองพัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรฤทธิแรงแข็งขัน
ตกรถกริ้วโกรธดั่งเพลิงกัลป์	กุมภัณฑ์จับศรแผลงมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงสุนีบาต	อันฟอนฟาดลงยอดภูผา
เป็นเปลวเพลิงพรายกระจายฟ้า	ไหม้หมู่สวาวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสัตรุดอนุชาชาญสมร
เห็นอาวุธยักษาเป็นไฟฟอน	จึ่งชักศรแผลงด้วยกำลังกาย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงพระเมรุดล	เป็นฝนดับเพลิงสูญหาย
ต้องพหลพลยักษ์ล้มตาย	ด้วยฤทธิ์น้องนารายณ์อวตาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรฤทธิไกรใจหาญ
เห็นศรมนุษย์มารอนราญ	พลมารตายกลาดดาษดา
กริ้วโกรธพิโรธดั่งไฟกัลป์	ชักอนันต์ไตรภพเงื้อง่า
พาดสายน้าวหน่วงด้วยฤทธา	อสุราก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าฟาด	เป็นอาวุธตกกลาดไม่นับได้
ต้องพลโยธีกระบี่ไพร	บรรลัยก่ายกองปถพี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นบรรลัยจักรอสุรี	ต่อด้วยพระศรีอนุชา
ผาดแผลงแสงศรฤทธิรุทร	เป็นอาวุธตกจากเวหา
ต้องกระบี่รี้พลมรณา	ผ่านฟ้าชักศรแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นกุลาหล	เป็นศรเกลื่อนหล่นไม่นับได้
พลมารตายยับทั้งทัพชัย	อาวุธสูญไปทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรสุริย์วงศ์ยักษี
สิ้นรถสิ้นพลอสุรี	โกรธดั่งอัคคีไหม้ฟ้า
จึ่งจับเมฆสูรจักรกรด	อันปราบได้ทั่วทศทิศา
ขว้างขึ้นยังพื้นเมฆา	ด้วยกำลังกายากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าร้อง	กึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น
เป็นเมฆมิดปิดดวงสุริยัน	ดั่งโลกันต์มืดมนอนธการ
แล้วชักศรเหราออกพาดสาย	เขม้นหมายมุ่งมาดจะสังหาร
น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ	ขุนมารผาดแผลงไปทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เป็นเหราพันเศียรพ่นพิษ	แต่กลัวฤทธิ์พรหมาสตร์ศรศรี
รวบรัดพระสัตรุดภูมี	ได้แล้วพาหนีขึ้นเมฆา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	มีความชื่นชมโสมนัส	ตบหัตถ์สำรวลสรวลร่า
จึ่งเปลื้องผ้าโพกจากกายา	อสุราร่ายเวทอันชัยชาญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถ้วนคำรบสามหน	กลายเป็นผ้าพยนต์ ตัวหาญ
เหมือนดั่งรูปกายขุนมาร	ถือหอกทะยานจะชิงชัย
เสร็จแล้วสำแดงฤทธา	ดินฟ้ากัมปนาทหวาดไหว
เหาะระเห็จตามเหราไป	ยังในพ่างพื้นอัมพร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงอสูรราหูชาญสมร
เป็นทหารต่างตาต่างกร	ของเจ้านครมลิวัน
สำหรับตระเวนอากาศ	องอาจฤทธิแรงแข็งขัน
คุมพลอสุรกุมภัณฑ์	โกฏิหนึ่งนั้นเที่ยวตระเวนมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เห็นพระโอรสฤทธิรุทร	มัดมนุษย์มาไว้ในเวหา
มีความยินดีปรีดา	ก็พากันมาเฝ้าบทมาลย์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรฤทธิไกรใจหาญ
ครั้นเห็นราหูผู้ปรีชาญ	ขุนมารจึ่งกล่าววาที
วันนี้เราออกไปต่อยุทธ์	มัดมนุษย์มาได้ด้วยศรศรี
เอ็งรักษาไว้ให้จงดี	กูนี้จะไปเฝ้าพระบิดา
แม้นว่าตัวมันหนีได้	จะฆ่ามึงให้สิ้นสังขาร์
ว่าแล้วลงจากเมฆา	กลับมาพิภพกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมบาท	ทูลพระบิตุราชรังสรรค์
โดยได้สัประยุทธ์โรมรัน	บรรยายเสร็จสิ้นทุกสิ่งไป
บัดนี้ลูกให้ไอ้ราหู	กับหมู่โยธาน้อยใหญ่
ทารกรรมประจานมันไว้	ที่ในพ่างพื้นเมฆา
พรุ่งนี้จะกลับไปต่อยุทธ์	จับเอามนุษย์เชษฐา
ตระเวนไปในสวรรค์ชั้นฟ้า	แล้วจึ่งจะฆ่าเสียด้วยกัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวจักรวรรดิรังสรรค์
ฟังพระโอรสร่วมชีวัน	ดั่งได้สวรรค์ชั้นบาดาล
สี่โอษฐ์สำรวลด้วยโสมนัส	แปดหัตถ์ตบหัตถ์ฉัดฉาน
เสด็จจากแท่นแก้วสุรกานต์	ขุนมารสวมกอดพระลูกรัก
มิเสียแรงที่ทรงศักดา	ควรครองไพร่ฟ้าอาณาจักร
วันนี้ตัวเจ้าเหนื่อยนัก	จงหยุดพักให้สำราญอินทรีย์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรสุริย์วงศ์ยักษี
รับสั่งถวายอัญชุลี	กลับมาที่อยู่อสุรา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายผ้าพยนต์ยักษา
แกว่งหอกกลอกกลับเป็นโกลา	เข้าไล่เข่นฆ่าวานร
แทงซ้ายป่ายขวาด้วยสามารถ	องอาจว่องไวดั่งไกรสร
ไม่ยั้งหยุดไล่รุดตะลุมบอน	ด้วยพระเวทฤทธิรอนเกรียงไกร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พวกพลวานรน้อยใหญ่
ต่อยุทธ์สัประยุทธ์ชิงชัย	แลไปไม่เห็นอสุรี
ด้วยให้มืดมัวไปทั่วทิศ	สุดคิดที่จะต่อยักษี
บ้างเจ็บบ้างตายไม่สมประดี	กระบี่อุตลุดวุ่นวาย
แต่หลงแทงหลงจับกันสับสน	อลวนล้มควํ่าล้มหงาย
วิ่งปะทะปะกันทั้งไพร่นาย	แตกกระจายพ่ายพังลงมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์นาถา
เห็นมืดคลุ้มบดบังพระสุริยา	ยิ่งกว่าในราตรีกาล
ให้ฉงนสนเท่ห์พระทัยนัก	จึ่งผินพักตร์มามีบรรหาร
ดูก่อนพิเภกขุนมาร	เกิดการดั่งนี้ด้วยอันใด
วานรเอิกเกริกโกลาหล	จะรู้จักเหตุผลก็หาไม่
วิ่งแยกแตกกันวุ่นไป	ไฉนมาเป็นดั่งนี้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ท้าวทศคิริวงศ์ยักษี
น้อมเศียรสนองพระวาที	บัดนี้บรรลัยจักรขุนมาร
มันขว้างเมฆสูรจักรกรด	ให้บังบดปิดดวงพระสุริย์ฉาน
จึ่งเกิดมืดมนอนธการ	อ้ายสาธารณ์ซ้ำแผลงศรกล
เป็นเหรารัดพระสัตรุดไป	ไว้ในกลีบเมฆเวหน
แล้วเอาผ้าผูกผ้าพยนต์	ให้อยู่ผจญด้วยวานร
ตัวมันเหาะขึ้นยังเมฆา	ตามเหราพตธนูศร
ให้ราหูกับหมู่พลากร	กองตระเวนอัมพรรักษาไว้
เพื่อนนั้นคืนเข้ายังธานี	พรุ่งนี้จะยกออกมาใหม่
ขอพระองค์ผู้ทรงภพไตร	จงแผลงศรชัยอันศักดา
ไปล้างจักรแก้วฤทธิรน	ทั้งผ้าพยนต์ยักษา
แล้วให้โอรสพระสุริยา	กับวานรทหารชาญฉกรรจ์
ไปฆ่าราหูแลหมู่พล	ให้วายชนม์สิ้นชีพอาสัญ
แก้พระอนุชาวิลาวัณย์	ให้ทันในเวลานี้ ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
ได้ฟังพิเภกอสุรี	ภูมีก็แผลงพรหมาสตร์ไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าฟาด	โลกธาตุสะท้านสะเทือนไหว
ต้องจักรเป็นจุณด้วยฤทธิไกร	แล้วศรชัยเป็นไฟบรรลัยกัลป์
เผาผ้าพยนต์อสุรินทร์	สูญสิ้นด้วยเดชกำลังหาญ
ที่มืดมัวท้องฟ้าสุธาธาร	ก็ชัชวาลสว่างกระจ่างตา
บรรดาวานรซึ่งบรรลัย	ก็ได้ชีวิตสังขาร์
แลไปไม่เห็นพระอนุชา	ผ่านฟ้าเพียงสิ้นสมประดี
ชลนาคลอคลองนองเนตร	แสนเทวษเร่าร้อนดั่งเพลิงจี่
ก็ทิ้งศรทรงลงทันที	โศกีครวญครํ่ารำพัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
โอ้

๏	โอ้อนิจจาเจ้าพี่เอย	ทรามเชยร่วมชีพชีวาสัญ
พระนารายณ์ตรัสใช้มาด้วยกัน	ให้ปราบอาธรรม์อันธพาล
หวังจะแผ่เกียรติประกาศยศ	ให้ปรากฏไปทั่วทุกสถาน
ตราบสิ้นดินฟ้าสุธาธาร	มาทำการให้ขายพระบาทา
ครั้งก่อนเมื่อเจ้าออกรบ	กับสุริยาภพยักษา
ต้องหอกปิ้มสิ้นชีวา	แต่วันนั้นมาไม่ไว้ใจ
ครั้งนี้ตัวพี่ออกรบด้วย	ควรหรือไม่ช่วยเจ้าได้
เสียแรงเรืองฤทธิ์เกรียงไกร	คือใครจะนับว่าชาติชาย
เป็นน่าอัปยศอดสู	แก่หมู่ไตรโลกทั้งหลาย
ว่าทำศึกฮึกหาญแต่หยาบคาย	ให้เสียน้องชายถึงสองครา
โอ้อนิจจาเจ้าเพื่อนยาก	พี่ไม่เคยจากกนิษฐา
มาหายไปกับดวงนัยนา	รํ่าพลางโศกาไม่สมประดี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	ครั้นระงับดับโศกเสื่อมหาย	น้องพระนารายณ์เรืองศรี
จึ่งมีพระราชวาที	สั่งกระบี่สุครีพหนุมาน
กับองคตนัดดาอมรินทร์	นิลพัทผู้มีปรีชาหาญ
สี่นายล้วนชายอาชาชาญ	ตัวท่านจงเร่งรีบไป
ยังในพ่างพื้นโพยมบน	ฆ่าพลพวกกองตระเวนใหญ่
แก้พระอนุชาผู้ร่วมใจ	เรามาให้ได้บัดเดี๋ยวนี้ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สี่ทหารผู้ชาญชัยศรี
ก้มเกล้ารับราชวาที	ชุลีกรพากันเหาะทะยาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เร่งรีบมาโดยอากาศ	เร็วดั่งครุฑราชตัวหาญ
เห็นพระอนุชาชัยชาญ	ศรมารรัดไว้ในเมฆา
มีหมู่อสุรกุมภัณฑ์	แน่นนันต์ห้อมล้อมรักษา
โอรสพระพายผู้ศักดา	ก็นิมิตกายาทันใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	บัดเดี๋ยวกลายกลับด้วยฤทธี	เป็นพระยาอินทรีตัวใหญ่
เสร็จแล้วก็พากันเข้าไป	ชิงชัยอสุราพลากร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ปักษาถาจิกเหราฟาด	ตัวขาดด้วยกำลังชาญสมร
สุครีพผู้เรืองฤทธิรอน	รับองค์ภูธรได้ทันที
องคตนิลพัทสองทหาร	ไล่ผลาญรี้พลยักษี
ตายตกเกลื่อนกลาดปถพี	ด้วยฤทธีอันมหิมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ราหูผู้ใจแกล้วกล้า
เห็นปักษีกับกระบี่อหังการ์	มาโฉบเฉี่ยวเคี่ยวฆ่าพลมาร
พิโรธโกรธกริ้วตัวสั่น	กุมภัณฑ์ผาดแผลงสำแดงหาญ
กวัดแกว่งกระบองสุรกานต์	โผนทะยานเข้าไล่ราวี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ถาโถมโจมชิงพระสัตรุด	ด้วยกำลังฤทธิรุทรยักษี
กลอกกลับจับกันเป็นโกลี	ในที่ท่ามกลางอัมพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ลูกพระอาทิตย์ชาญสมร
มือเดียวโรมรันฟันฟอน	ต่อกรป้องปัดไปมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สามนายกริ้วโกรธขบฟัน	กลุ้มกันเข้าจับยักษา
ถีบแทงราหูอสุรา	ตกจากเมฆาด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นแล้วจึ่งลูกพระพาย	กลับกลายเป็นเพศกระบี่ศรี
ถวายบังคมคัลอัญชุลี	เชิญน้องพระตรีภูวไนย
ให้ขึ้นสถิตเหนือบ่า	ดั่งพญาสุบรรณตัวใหญ่
อันเป็นพาหนะเกรียงไกร	ทรงนารายณ์มาในอัมพร
งามขุนกระบี่วายุบุตร	งามพระสัตรุดชาญสมร
หลานอินทร์ลูกไททินกร	นิลพัทฤทธิรอนก็ตามมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงวางพระสัตรุดลง	ใกล้องค์พระบรมเชษฐา
สี่นายทูลแจ้งกิจจา	โดยได้เข่นฆ่าอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
เห็นพระอนุชาก็ยินดี	ภูมีสวมสอดกอดไว้
แล้วกล่าววาจาอันสุนทร	เจ้าผู้ฤทธิรอนแผ่นดินไหว
อานุภาพปราบได้ทั้งแดนไตร	เป็นไฉนไม่ระวังกายา
นิ่งให้ศรเหรารัด	มัดขึ้นไปไว้ในเวหา
ตัวพี่แสนโศกโศกา	ปิ้มว่าจะสิ้นสุดปราณ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระสัตรุดผู้ปรีชาหาญ
ฟังพระเชษฐาบัญชาการ	กราบกับบทมาลย์แล้วทูลไป
เมื่อศรเหรามันมานั้น	น้องจะทันรู้ตัวก็หาไม่
ด้วยมืดมิดปิดแสงอโณทัย	จึ่งพาไปได้ดั่งนี้
ครั้งก่อนเมื่อออกรอนรบ	กับสุริยาภพยักษี
ต้องหอกล้มอยู่กับปถพี	หากว่าพระพี่แก้ทัน
แต่พระองค์ช่วยน้องถึงสองครั้ง	ชีวังจึ่งไม่อาสัญ
อันคุณพระเชษฐานั้น	จะรำพันก็พ้นคณนา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์นาถา
ได้ฟังพระศรีอนุชา	ผ่านฟ้าชื่นชมยินดี
แล้วมีพระบัญชาการ	สรรเสริญทหารทั้งสี่
มิเสียแรงรองบาทพระจักรี	ฤทธีลํ้าเลิศประเสริฐนัก
ประกอบด้วยปรีชาทั้งสี่ตน	ดั่งหนึ่งขุนพลพญาจักร
แก้น้องเรารอดจากมือยักษ์	คุณนักยิ่งล้นพ้นประมาณ
ตรัสแล้วให้เลิกนิกร	โยธาวานรทวยหาญ
โห่สะเทือนเลื่อนลั่นสุธาธาร	กลับคืนยังสถานพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายว่าราหูทหารใหญ่
เจ็บชํ้าลำบากปิ้มบรรลัย	ก็เข้าไปยังราชธานี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งประณตบทบงสุ์	ทูลองค์บรรลัยจักรยักษี
บัดนี้มีนกอินทรี	กับกระบี่สามตนตามมา
จู่โจมโถมเข้าต่อยุทธ์	สัประยุทธ์ตีพลยักษา
โกฏิหนึ่งสุดสิ้นชีวา	ยังแต่ตัวข้าเข้าชิงชัย
พวกมันเข้ากลุ้มรุมกัน	ชิงเอามนุษย์นั้นไปได้
โทษถึงซึ่งสิ้นชีวาลัย	ภูวไนยจงทรงพระปรานี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรสุริย์วงศ์ยักษี
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งอัคคี	อสุรีกระทืบบาทา
พระกรฉวยจับพระขรรค์	ขบฟันกวัดแกว่งเงื้อง่า
เหวยไอ้ราหูอสุรา	ปากมึงอวดกล้าไม่เหมือนใจ
แต่ลิงน้อยทรลักษณ์สามตัว	ควรหรือยังกลัวไม่สู้ได้
กลับมาแต่งว่าทุกสิ่งไป	กูจะฆ่าให้ม้วยชีวี
ตรัสพลางสั่งนายเพชฌฆาต	กับราชมัลทั้งสี่
จงคุมราหูอสุรี	ตามกูไปที่พระโรงคัล
ว่าแล้วลงจากบัลลังก์รัตน์	อันจำรัสพรรณรายฉายฉัน
กรายกรย่างเยื้องจรจรัล	กุมภัณฑ์ขึ้นเฝ้าพระบิดา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมบาท	พระปิ่นภพธิราชนาถา
ทูลความแต่ต้นจนปลายมา	พรรณนาเสร็จสิ้นทุกประการ
ลูกแค้นราหูเป็นพ้นนัก	ไม่จงรักกลัวไอ้เดียรัจฉาน
ยิ่งกว่าเบื้องบาทบทมาลย์	ผ่านฟ้าซึ่งเลี้ยงบำรุงมัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิรังสรรค์
ได้ฟังกริ้วโกรธดั่งเพลิงกัลป์	กุมภัณฑ์ผาดเสียงเกรียงไกร
เหม่ไอ้ยักษาราหู	กูเลี้ยงมึงเป็นทหารใหญ่
หนีข้าศึกมาด้วยอันใด	ไอ้ชาติจังไรอัปรีย์
ว่าแล้วจึ่งมีสิงหนาท	เหวยเหวยเพชฌฆาตทั้งสี่
จงเอาไอ้ราหูอสุรี	ไปตัดศีรษะเสียบประจาน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งนายเพชฌฆาตใจหาญ
ก้มเกล้ารับราชโองการ	ก็ผูกคอขุนมารตระเวนไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	นายฉม่องนำหน้าตีฆ้อง	ให้ร้องตามท้องถนนใหญ่
ครั้นรอบพระนิเวศน์เวียงชัย	ก็ตัดเศียรเสียบไว้ดั่งบัญชา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวจักรวรรดิยักษา
ตั้งแต่ถวิลจินดา	ที่จะเข่นฆ่าปัจจามิตร
สงครามได้ทีไม่มีชัย	เจ็บใจดั่งศรมาแทงจิต
ร้อนรุมกลุ้มกายไม่วายพิษ	ด้วยเสียคิดแพ้รู้แก่ไพรี
จึ่งมีพระราชบัญชา	ดูราบรรลัยจักรยักษี
เมื่อสงครามมาเป็นดั่งนี้	จะคิดต่อตีประการใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรผู้มีอัชฌาสัย
กราบลงกับบาทแล้วทูลไป	ภูวไนยจงทรงพระเมตตา
อันซึ่งสงครามมนุษย์	ถึงจะมีฤทธิรุทรแกล้วกล้า
ตัวลูกผู้รองบาทา	ก็นับว่าชาติชายชาญฉกรรจ์
พรุ่งนี้จะลาบาทบงสุ์	ยกพวกจตุรงค์ทัพขัน
ออกไปหักโหมโรมรัน	ฆ่ามันให้สิ้นชีวี
ทูลแล้วถวายอภิวาทน์	ลาพระบิตุราชเรืองศรี
กรายกรย่างเยื้องจรลี	มาปราสาทมณีอำไพ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีบัญชา	สั่งมหาเสนาผู้ใหญ่
จงเกณฑ์พหลพลไกร	กูจะยกออกไปรอนราญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนาผู้ใหญ่ใจหาญ
ก้มเกล้ารับพระบัญชาการ	ขุนมารก็รีบออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	เกณฑ์หมู่ม้ารถคชพล	เลือกล้วนฤทธิรณแกล้วกล้า
ลางพวกหัวเป็นนาคา	กายานั้นเป็นกุมภัณฑ์
ลางหมู่กายกรเป็นยักษ์	ดวงพักตร์เป็นปลาหน้าสั่น
เหล่าหนึ่งหน้าสิงห์ยิงฟัน	ตัวนั้นเป็นรูปอสุรี
กองหนึ่งหัวเป็นหัวกา	กายกรบาทานั้นเป็นหมี
เหล่าหนึ่งหน้าเป็นพยัคฆี	อินทรีย์นั้นเป็นวานร
ล้วนถือหอกดาบปืนไฟ	ฆ้อนเหล็กหน้าไม้ธนูศร
กวัดแกว่งประกวดอวดกร	ซับซ้อนตั้งตามรัถยา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรสุริย์วงศ์ยักษา
ไสยาสน์เหนืออาสน์อลงการ์	อสุรารำพึงคะนึงคิด
อันสงครามมนุษย์นี้สามารถ	รณรงค์องอาจด้วยศรสิทธิ์
ทั้งทหารของมันก็มีฤทธิ์	ใช้ได้ดั่งจิตดั่งใจ
ตัวกูออกรบถึงสองหน	พวกพลตายยับไม่นับได้
พรุ่งนี้จะยกไปชิงชัย	หนักใจเป็นพ้นคณนา
แต่กลิ้งกลับสับสนไม่ไสยาสน์	จนภาณุมาศเยี่ยมยอดภูผา
ก็เสด็จจากห้องไสยา	มาเข้าที่สรงสาคร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	สุหร่ายแก้วโปรยปรายดั่งสายฝน	ทรงสุคนธ์ปนทิพย์เกสร
สนับเพลาเครือหงส์อลงกรณ์	ภูษาเชิงกินนรท้องพัน
ชายไหวดวงประพาฬก้านขด	ชายแครงมรกตทับทิมคั่น
ฉลององค์เกราะแก้วสังวาลวัลย์	ทับทรวงกุดั่นอลงการ
พาหุรัดไพฑูรย์รุ้งร่วง	ทองกรรายดวงมุกดาหาร
ธำมรงค์เพชรรัตน์ชัชวาล	มงกุฎแก้วสุรกานต์กรรเจียกจร
ห้อยพวงมาลัยดอกไม้ทัด	พระหัตถ์นั้นจับธนูศร
งามดั่งรามสูรฤทธิรอน	กรายกรมาขึ้นพิชัยรถ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
โทน

๏	รถเอยรถศึก	พันลึกกำกงอลงกต
เรือนแปรกแอกงอนอ่อนชด	ชั้นลดช่อตั้งบัลลังก์ทอง
เทียมด้วยราชสีห์สองพัน	แผดเสียงสนั่นกึกก้อง
โลทันสารถีถือกระบอง	ขับวิ่งไวว่องดั่งลมพัด
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	ธงทิวริ้วรายปลายสะบัด
โยธาเบียดเสียดเยียดยัด	กวัดแกว่งอาวุธดั่งเปลวไฟ
เสียงฆ้องกลองประโคมโครมครึก	เสียงพลโห่ฮึกแผ่นดินไหว
เร่งหมู่ม้ารถคชไกร	ไปโดยมรคาพนาวัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงซึ่งที่สนามยุทธ์	จึ่งให้หยุดโยธาพลขันธ์
ตั้งไว้เป็นหมวดเป็นกองกัน	คอยจะโรมรันด้วยไพรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ช้า

๏	เมื่อนั้น	พระพรตทรงสวัสดิ์รัศมี
เสด็จเหนือแท่นรัตน์มณี	ในที่สุวรรณพลับพลาชัย
ท่ามกลางโยธาพลากร	ยักษาวานรน้อยใหญ่
หมอบเฝ้าเกลื่อนกลาดดาษไป	ดั่งดาวล้อมแขไขในเมฆา
ปรึกษาที่จะล้างปัจจามิตร	อันหยาบคายทุจริตริษยา
พอได้ยินเสียงโห่โกลา	สะเทือนท้องมยุราคีรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ
ร่าย

๏	จึ่งมีมธุรสพจนารถ	ประภาษถามพิเภกยักษี
อันทัพซึ่งยกมาในวันนี้	จะเป็นอสุรีตนใด ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
รับสั่งแล้วจับยามไป	ตามในทุ่มโมงเวลา
ทั้งอัศกาลแลตรีเนตร	แล้วสังเกตสอบลมนาสา
เห็นแจ้งไม่แคลงวิญญาณ์	ดั่งหนึ่งตาทิพย์เทวัญ
จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล	นเรนทรสูรสุริย์วงศ์รังสรรค์
อันทัพอสูรกุมภัณฑ์	ซึ่งยกพลขันธ์มารอนราญ
คือบรรลัยจักรอสุรินทร์	วันนี้มันจะสิ้นกำลังหาญ
ออกมาด้วยใจอหังการ	ขุนมารจะม้วยชีวี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์เรืองศรี
ได้ฟังพิเภกก็ยินดี	จึ่งมีพระราชบัญชา
ตรัสสั่งโอรสพระทินกร	ท่านผู้เรืองฤทธิรอนแกล้วกล้า
จงจัดพหลโยธา	จะไปล้างอสุราอาธรรม์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุครีพฤทธิแรงแข็งขัน
รับสั่งพระองค์วงศ์เทวัญ	ถวายบังคมคัลแล้วรีบจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ยานี

๏	จัดเป็นกระบวนพยุหบาตร	เลือกล้วนองอาจชาญสมร
เข้าไหนไม่มีใครทานกร	ดั่งพญาไกรสรชาญฉกรรจ์
ห้าวหาญชำนาญในการรบ	อาจปล้นพิภพเมืองสวรรค์
แต่ละตนสู้พลได้ถึงพัน	ล้วนขันจะเข้าต่อยุทธ์
พลลิงพลยักษ์สับสน	เกลื่อนกล่นแน่นนันต์นับสมุทร
สำแดงศักดาวรารุทร	กวัดแกว่งอาวุธดั่งไฟพราย
มุ่งมาดจะล้างปัจจามิตร	ทำฤทธิ์เพียงพลิกแผ่นดินหงาย
อื้ออึงคะนึงทั้งไพร่นาย	คอยน้องพระนารายณ์จะยาตรา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์นาถา
กับพระสัตรุดอนุชา	เสด็จมาเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
โทน

๏	ชำระสระสนานสำราญกาย	สุหร่ายแก้วโปรยปรายดั่งสายฝน
ทรงสุคนธารสเสาวคนธ์	ปรุงปนเกสรสุมาลี
สอดทรงสนับเพลาเชิงงอน	รูปมังกรลอยเล่นวารีศรี
ภูษาพื้นเขียวเครียวตะคลี	เชิงกระหนกนาคีกินนรกลาย
ต่างทรงชายไหวชายแครง	เครือแย่งเนาวรัตน์จำรัสฉาย
ฉลององค์พื้นม่วงดวงพราย	ทับทรวงสร้อยสายสังวาลวัลย์
พาหุรัดเป็นรูปนาคินทร์	ทองกรโกมินมุกดาคั่น
ธำมรงค์พลอยเพชรเรือนสุบรรณ	มงกุฎแก้วกุดั่นกรรเจียกจร
ต่างทรงมาลัยดอกไม้ทัด	พระหัตถ์นั้นจับพระแสงศร
งามคลายสุริยันจันทร	กรายกรขึ้นรถสุรกานต์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
โทน

๏	รถเอยรถทรง	กำกงแกมดวงมุกดาหาร
แอกงอนล้วนแล้วแก้วประพาฬ	บัลลังก์กาญจน์โตกตั้งกระจังลอย
กาบเสาแดงสิงห์กิ่งกระหนก	ทวยบันบุษบกช่อห้อย
เหมยอดสอดเพชรจำรัสพลอย	สุกย้อยด้วยแสงชมพูนุท
เทียมอัศวราชสีสังข์	ปากเท้าแดงดั่งสัตตบุษย์
สารถีขี่เร่งรณยุทธ์	พระสัตรุดนั่งน้อมประนมกร
พร้อมเครื่องอภิรุมชุมสาย	พรายพรายแลเลื่อมประภัสสร
มยุรฉัตรพัดโบกจามร	แตรงอนฆ้องกลองประโคมครึก
ยักษาพานรินทร์ทวยหาญ	เริงร่านลำพองคะนองศึก
โห่สะเทือนเลื่อนลั่นพันลึก	คึกคึกขับแข่งกันไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงเห็นทัพกุมภัณฑ์	ตั้งมั่นตามแนวทางใหญ่
บรรลัยจักรนั้นยืนรถชัย	อยู่ในกลางพลอสุรี
จึ่งมีพระราชบรรหาร	สั่งลูกพระกาลเรืองศรี
ให้ขับพหลโยธี	เข้าโจมตีกองทัพอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นิลพัทฤทธิแรงแข็งกล้า
รับสั่งพระองค์ทรงศักดา	ก็ขับโยธาเข้ารอนราญ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	หมู่กระบี่โจมตีทัพยักษ์	โหมหักเอาด้วยกำลังหาญ
ไล่บุกรุกโรมโถมทะยาน	ฟันแทงหมู่มารวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พวกพลอสุราน้อยใหญ่
แยกทัพออกรับด้วยว่องไว	ชิงชัยไม่ลดงดกร
ต่างตนพุ่งซัดอาวุธ	จุดปืนยิงแย้งธนูศร
เป็นหมู่หมู่เหล่าเหล่าเข้าราญรอน	ตะลุมบอนหนีไล่พัลวัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	นิลพัทฤทธิแรงแข็งขัน
เห็นกระบี่ตีทัพกุมภัณฑ์	ขยั้นอยู่ไม่แตกดั่งใจ
พิโรธโกรธกริ้วกระทืบบาท	สุธาธารกัมปนาทหวาดไหว
กวัดแกว่งตรีเพชรระเห็จไป	เข้าไล่ราญรอนกลางพล
หวดซ้ายป่ายขวาอุตลุด	กลอกกลับสัประยุทธ์สับสน
ผู้เดียวสู้ยักษ์ได้แสนตน	พลมารแตกตายไม่สมประดี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรสุริย์วงศ์ยักษี
เห็นวานรไล่รุกคลุกคลี	อสุรีแตกยับลงมา
กริ้วโกรธพิโรธดั่งเพลิงกัลป์	ขบฟันจับจักรขึ้นเงื้อง่า
หมายมาดจะพิฆาตชีวา	อสุราก็ขว้างตรงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	โชติช่วงดั่งดวงทินกร	อัมพรเลื่อนลั่นหวั่นไหว
ต้องหมู่โยธีกระบี่ไพร	บรรลัยแตกยับทับกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์รังสรรค์
เห็นขุนยักษ์ขว้างจักรมาโรมรัน	พลขันธ์ตายยับไม่สมประดี
จึ่งชักอัคนิวาตพาดสาย	งามคล้ายพระนารายณ์เรืองศรี
น้าวหน่วงด้วยกำลังฤทธี	ภูมีก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงลมกาล	ต้องจักรแหลกราญไม่ทนได้ ฯ
พลมารสุดสิ้นชีวาลัย	เกลื่อนไปทั้งพื้นพระสุธา
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรสุริย์วงศ์ยักษา
เห็นศรมนุษย์มีศักดา	ล้างจักรารุธแหลกลาญ
จึ่งชักศรสิทธิ์ขึ้นพาดสาย	มุ่งหมายเขม้นจะสังหาร
น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ	ขุนมารผาดแผลงไปทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าร้อง	กึกก้องหิมวันต์คิรีศรี
บังเกิดเป็นเปลวอัคคี	ไหม้ล้อมโยธีวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	น้องพระอวตารชาญสมร
เห็นบรรลัยจักรฤทธิรอน	แผลงศรมาเป็นเปลวไฟ
ร้อนแรงแสงกล้าดั่งเพลิงกาล	วานรทวยหาญไม่ทนได้
จึ่งชักพลายวาตเกรียงไกร	พาดสายแผลงไปด้วยฤทธิ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงฟ้าลั่น	ครื้นครั่นสนั่นถึงดุสิต
เป็นห่าฝนมืดมัวไปทั่วทิศ	ตกดับเพลิงพิษเสียทันที
แล้วต้องจตุรงค์ทวยหาญ	บรรลัยลาญสิ้นพลยักษี
ถูกทั้งรถทรงอสุรี	เป็นภัสม์ธุลีด้วยศักดา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวสี่พักตร์ยักษา
สิ้นรถสิ้นทศโยธา	อสุรากริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล
ผู้เดียวไม่คิดชีวิต	กวัดแกว่งศรสิทธิ์สำแดงหาญ
กระทืบบาทผาดโผนโจนทะยาน	ขุนมารก็โจนขึ้นบนรถ
กลอกกลับสัประยุทธ์ไปมา	ด้วยกำลังศักดาสาหส
หวดซ้ายป่ายขวาไม่ละลด	หวังจะหักรถอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทั้งสองน้องนารายณ์ชาญสมร
เห็นยักษาฮึกหาญมาราญรอน	ก็หวดด้วยคันศรกระเด็นไป
ต่างเสด็จลงจากรถทรง	ต่างองค์องอาจเข้ารุกไล่
ตีซํ้าด้วยกำลังฤทธิไกร	มิได้เงือดงดอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	บรรลัยจักรขุนมารหาญกล้า
รับรองป้องปัดไปมา	ด้วยศักดาเดชราวี
สามจับสัประยุทธ์กันสับสน	ทรหดอดทนไม่ถอยหนี
ต่างหวดต่างปัดต่างตี	ถ้อยทีไม่ลดงดกัน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์รังสรรค์
เหยียบเข่าน้าวเศียรกุมภัณฑ์	โรมรันด้วยกำลังศักดา
องค์พระสัตรุดนุชนาถ	ชิงได้ศรสาตร์ยักษา
พระพรตถีบซ้ำด้วยบาทา	อสุราหันเหเซไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	แล้วชักศรสิทธิ์ทั้งสององค์	อันเรืองฤทธิรงค์แผ่นดินไหว
พาดสายน้าวหน่วงด้วยว่องไว	ก็ผาดแผลงไปทันที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	สำเนียงดั่งเสียงลมกรด	สะเทือนหมดทั่วฟ้าราศี
ต้องบรรลัยจักรเต็มอินทรีย์	ล้มลงกับที่พสุธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ลูกท้าวแปดกรยักษา
ต้องศรเจ็บชํ้าทั้งกายา	อสุรานิ่งนึกตรึกไป
มนุษย์พี่น้องนี้สามารถ	ศรสาตร์ไม่มีที่เปรียบได้
แม้นกูจะอยู่ชิงชัย	ที่ไหนจะรอดชีวัน
อย่าเลยจะหนีขึ้นเมฆา	ให้พ้นชีวาอาสัญ
คิดพลางแข็งใจขบฟัน	กุมภัณฑ์ร่ายเวทอันเพริศพราย ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ ตระ

๏	เดชะด้วยวิทยามนต์	ทั้งตนทั้งเงาก็สูญหาย
ศรนั้นหลุดออกจากกาย	กลัวตายเหาะหนีด้วยว่องไว ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงซึ่งกลางอัมพร	เห็นกลีบเมฆซ้อนซับไม่นับได้
ขุนมารก็ตรงเข้าไป	ซ่อนอยู่ที่ในเมฆา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์นาถา
แลไปไม่เห็นอสุรา	ผ่านฟ้าฉงนสนเท่ห์นัก
จึ่งถามท้าวทศคิริวงศ์	อันองค์อสุราบรรลัยจักร
รณรงค์หายไปกับพักตร์	ขุนยักษ์มันทำประการใด ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังบรรหารภูวไนย	บังคมไหว้สนองพระวาที
อันบรรลัยจักรนั้นสุดคิด	สุดฤทธิ์ที่จะชิงชัยศรี
กลัวอานุภาพพระภูมี	หนีขึ้นไปซ่อนในเมฆา
ขอพระองค์จงทรงพรหมาสตร์	ไปพิฆาตตัดเศียรยักษา
ให้มันสุดสิ้นชีวา	ด้วยศักดาเดชพระภูธรฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระพรตสุริย์วงศ์ทรงศร
ได้ฟังน้องท้าวยี่สิบกร	ก็ชักศรพรหมาสตร์อันฤทธี
พาดสายน้าวหน่วงเงื้อง่า	หมายล้างชีวายักษี
งามคล้ายสมเด็จพระจักรี	ภูมีผาดแผลงไปรอนราญ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	อันเขาพระเมรุก็เอนอ่อน	ไหวกระฉ่อนไปทั่วทุกสถาน
ต้องบรรลัยจักรขุนมาร	วายปราณเศียรขาดลงมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
 

๙๖
๙๖