๏	 เมื่อนั้น	ท้าวทัพนาสูรยักษี
ยืนรถอยู่กลางโยธี	เห็นพลกระบี่ยกมา
อันมนุษย์ซึ่งเป็นจอมพล	ยืนอยู่ที่บนรัถา
กรซ้ายกุมศรศักดา	ผิวพักตร์ลักขณาวิลาวัณย์
ดั่งองค์หัสนัยน์เทวราช	ลีลาศลงมาจากสวรรค์
อนุชานั่งหน้ารถนั้น	ดั่งดวงจันทร์หมดเมฆไม่ราคี
น้อยน้อยกระจ้อยเท่าหัตถา	อหังการ์ไม่เกรงยักษี
จะได้เห็นมือกันประเดี๋ยวนี้	กูจะผลาญชีวีให้บรรลัย
คิดแล้วจึ่งมีโองการ	สั่งหมู่ทหารน้อยใหญ่
เร่งขับพวกพลสกลไกร	เข้าชิงชัยหักทัพวานร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งจักราวุธชาญสมร
รับสั่งพระองค์ทรงฤทธิรอน	ก็ต้อนพลให้เข้าโจมตี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายหมู่อสุรศักดิ์ยักษี
ผาดแผลงสำแดงฤทธี	เข้าไล่ราวีกระบี่ไพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พุ่งซัดอาวุธสับสน	ต่างตนก็แทงด้วยหอกใหญ่
บ้างยิงหน้าไม้ปืนไฟ	โห่สนั่นหวั่นไหวเป็นโกลา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพลกระบี่กองหน้า
แยกกันออกรับเป็นปีกกา	แล้วเข้าตีประดากุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เท้าถีบปากกัดมือตบ	หมุนตลบรวดเร็วดั่งจักรผัน
ฉวยชิงอาวุธแทงฟัน	บุกบันหักเอาด้วยฤทธิ์
ยักษ์สิบลิงหนึ่งรอนราญ	หมู่มารตายยับอกนิษฐ์
แตกพ่ายกระจายไปทุกทิศ	วานรไล่ติดตามตี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทัพนาสูรยักษี
เห็นพลแตกตายไม่สมประดี	อสุรีกริ้วโกรธดั่งเพลิงกาล
จึ่งชักศรสิทธิ์ขึ้นพาดสาย	มั่นหมายเขม้นจะสังหาร
น้าวหน่วงด้วยกำลังชัยชาญ	ขุนมารก็ผาดแผลงไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เสียงสนั่นครั่นครื้นอากาศ	เกิดเป็นศรสาตร์ไม่นับได้
ต้องหมู่โยธีกระบี่ไพร	บรรลัยเกลื่อนกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระตรีภพลบโลกนาถา
เห็นศรอสุรีแผลงมา	ต้องหมู่โยธาวานร
หัวขาดตีนขาดตัวขาด	ตายกลาดตามเนินสิงขร
จึ่งชักพรหมาสตร์ฤทธิรอน	ภูธรก็แผลงไปทันที ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	สำเนียงดั่งเสียงลมกาล	สะเทือนถึงจักรวาลคีรีศรี
ต้องหมู่โยธาอสุรี	สุดสิ้นชีวีเกลื่อนไป
แล้วถูกรถทรงขุนยักษ์	หักลงไม่ทนกำลังได้
อันหมู่โยธีกระบี่ไพร	ที่บรรลัยก็กลับเป็นมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทัพนาสูรยักษา
ตกจากรถทรงอลงการ์	อสุรากริ้วโกรธพิโรธนัก
ฉิฉะมนุษย์สามารถ	ศรสาตร์มีฤทธิ์สิทธิศักดิ์
ทั้งไอ้วานรทรลักษณ์	เข้าไหนก็หักด้วยมือมัน
กระนี้หรือชาวลงกา	จะมิสิ้นชีวาอาสัญ
ตัวกูมีฤทธิ์ดั่งเพลิงกัลป์	รบมันยังเป็นถึงเพียงนี้
อย่าเลยจะคิดอุบายกล	จับมนุษย์สองคนเรืองศรี
กินเสียให้สิ้นทั้งโยธี	มิให้ไพรีเหลือไป
คิดแล้วยอกรขึ้นเพียงพักตร์	ขุนยักษ์น้อมเศียรบังคมไหว้
หลับเนตรอ่านเวทเกรียงไกร	สำรวมใจนิมิตกายา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ ตระ

๏	บัดเดี๋ยวใหญ่เท่าพรหมาน	สูงตระหง่านเงื้อมงํ้าเวหา
ตัวนั้นแทรกพื้นพระสุธา	เท้าเหยียบแผ่นผายืนยัน
ปากล่างอ้าจดแผ่นดิน	แลบลิ้นบังดวงสุริย์ฉัน
สองมือพญากุมภัณฑ์	วงกระบี่พลขันธ์เข้าไว้
ให้มืดมนดั่งราตรีกาล	จะเห็นกายขุนมารก็หาไม่
หมายจะกินให้สิ้นทั้งทัพชัย	ด้วยฤทธิไกรมหึมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	บัดนั้น	หมู่กระบี่นิกรถ้วนหน้า
มืดมนไม่เห็นสนธยา	วานรตกใจทุกตน
บ้างร้องเรียกหากันวุ่นวาย	ไพร่นายเอิกเกริกกุลาหล
วิ่งปะทะปะกันอลวน	จนเข้าในปากอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทัพนาสูรยักษี
ครั้นวานรเข้าปากก็ยินดี	อสุรีก็กล้ำกลืนกิน
มากน้อยเท่าใดก็ไม่เหลือ	เป็นเหยื่อพญายักษ์สิ้น
บรรดาโยธาพานรินทร์	ดิ้นตายในท้องกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	เมื่อนั้น	พระจักรรัตน์แก้วรังสรรค์
เสด็จเหนือรถแก้วแพรวพรรณ	เห็นเป็นอัศจรรย์มืดไป
ได้ยินแต่เสียงเท้าเสียงร้อง	มี่ก้องไม่ฟังศัพท์ได้
ให้คิดฉงนสนเท่ห์ใจ	ภูวไนยจึ่งถามโหรา
เป็นไฉนจึ่งมืดไปดั่งนี้	ดั่งราตรีฝนตกสักแสนห่า
ตัวเราสงสัยในวิญญาณ์	ยักษามันทำประการใด ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พิเภกผู้มีอัชฌาสัย
ได้ฟังบัญชาพระภูวไนย	บังคมไหว้สนองพระวาที
อันมืดไปไม่เห็นสุริยา	ด้วยทัพนาสูรยักษี
มันนิมิตบิดเบือนอินทรีย์	ใหญ่เท่าคีรีจักรวาล
สองมือวงล้อมทัพชัย	เข้าไว้ด้วยกำลังหาญ
แลบลิ้นบังเบื้องคัคนานต์	ขุนมารคอยกินวานร
ขอองค์สมเด็จพระจักรกฤษณ์	ใช้ทหารมีฤทธิ์ชาญสมร
ให้เร่งรีบไปราญรอน	ตัดกรอสุรพาลา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์นาถา
ได้ฟังพิเภกโหรา	ผ่านฟ้าจึ่งมีโองการ
ดูก่อนลูกพระอาทิตย์	ท่านผู้มีฤทธิ์กล้าหาญ
จงรีบไปตัดกรรอนราญ	ขุนมารให้ขาดจากอินทรีย์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพกระบี่ศรี
รับสั่งสมเด็จพระจักรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	ยืนอยู่นบนิ้วอภิวาทน์	พระสยมภูวนาถนาถา
แล้วร่ายพระเวทอันศักดา	นิมิตกายาวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	ใหญ่เท่าประมาณพรหเมศ	สำแดงเดชโอภาสประภัสสร
สี่พักตร์สูงเยี่ยมเทียมอัมพร	แปดกรถือตรีอันศักดา
กวัดแกว่งสำแดงแผลงฤทธิ์	เสียงสนั่นครรชิตทุกทิศา
ผาดโผนโจนขึ้นยังเมฆา	ด้วยกำลังกายาอันว่องไว ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	แลเห็นอสุรกุมภัณฑ์	เศียรเท่าอัศกรรณเขาใหญ่
อ้าปากออกเป็นช่องไว้	สองแขนวงไปดั่งปราการ
ขุนกระบี่จึ่งลงจากอากาศ	แล้วผาดโผนไปด้วยกำลังหาญ
ตัดแขนซ้ายขวาขุนมาร	ด้วยตรีสุรกานต์ฤทธิรอน
ก็ขาดกระเด็นออกจากกาย	เกลื่อนกลาดเรี่ยรายไม่นับท่อน
ก็สว่างพ่างพื้นอัมพร	วานรเยาะเย้ยอสุรา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ กราวรำ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทัพนาสูรยักษา
กรขาดออกจากกายา	โกรธาขบฟันครั่นครึก
เผ่นขึ้นจากใต้สุธาดล	คำรนผาดร้องก้องกึก
กระทืบแผ่นดินลั่นอยู่คึกคึก	ทำอำนาจห้าวฮึกยืนยัน
ร้องว่าเหวยเหวยไอ้วานร	อ้างอวดฤทธิรอนว่าแข็งขัน
อันลักษมณ์รามเจ้ามึงทั้งสองนั้น	จะไม่ม้วยชีวันอย่าสงกา
มาตรแม้นถึงแขนของกูขาด	จะพิฆาตด้วยเท้าซ้ายขวา
ให้ตายกลิ้งกลาดดาษดา	ทั้งเจ้าทั้งข้าไม่เหลือไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาสุครีพทหารใหญ่
ได้ฟังจึ่งร้องไยไพ	เหวยไอ้จังไรอัปรีย์
มึงอย่าด้านหน้ามาอวดฤทธิ์	สู้พระจักรกฤษณ์เรืองศรี
แต่มือกูผู้เป็นทหารนี้	ก็จะสิ้นชีวีไม่พริบตา
หากเกรงเกินราชโองการ	จึ่งไม่สังหารยักษา
ว่าแล้วก็รีบระเห็จมา	ด้วยกำลังฤทธาวานร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมทูล	นเรนทร์สูรสุริย์วงศ์ทรงศร
ตามซึ่งได้สังหารราญรอน	ตัดกรอสุรกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระจักรรัตน์แก้วรังสรรค์
ได้ฟังลูกพระสุริยัน	ทรงธรรม์ชื่นชมด้วยสมคิด
สรรเสริญน้องพญาพาลี	แล้วมีบัญชาประกาศิต
แก่พระมาตุลีผู้มีฤทธิ์	ให้ขับรถเข้าชิดอสุรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	ครั้นใกล้จึ่งเห็นอสุรินทร์	กรนั้นขาดสิ้นทั้งซ้ายขวา
กายาใหญ่หลวงมหึมา	ยักคิ้วหลิ่วตาขบฟัน
จึ่งชักพรหมาสตร์ขึ้นพาดสาย	หมายล้างชีวาให้อาสัญ
กรายกรน้าวหน่วงยืนยัน	ทรงธรรม์แผลงไปด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เปรี้ยงเปรี้ยงดั่งเสียงฟ้าฟาด	โลกธาตุเลื่อนลั่นทุกราศี
ต้องทัพนาสูรอสุรี	สิ้นสุดชีวีด้วยฤทธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ โอด

๏	ศรนั้นคว้านผ่าตับไต	ไส้น้อยไส้ใหญ่ยักษา
วานรที่ม้วยมรณา	ก็ออกมาจากท้องกุมภัณฑ์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สิบแปดมงกุฎตัวขยัน
กับวานรโยธาทั้งนั้น	ก็ไล่โรมรันพลมาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บ้างแทงบ้างฟันบ้างกัด	จับฟัดเอาด้วยกำลังหาญ
ล้มดาษกลาดเกลื่อนสุธาธาร	วายปราณสุดสิ้นทั้งทัพชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกโหราใหญ่
จึ่งกราบทูลพระตรีภูวไนย	อันพวกพลไกรพานรินทร์
แต่ก่อนนั้นต้องอาวุธตาย	ครั้นพระพายพัดมาก็เป็นสิ้น
ครั้งนี้ยักษีมันกลืนกิน	เห็นกระบินทร์ไม่คืนชีวา
ขอพระองค์จงลั่นศิลป์ชัย	ให้สะเทือนถึงตรัยตรึงศา
องค์ท้าวหัสนัยน์จะลงมา	ชุบพลโยธาวานร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระรามสุริย์วงศ์ทรงศร
ได้ฟังน้องท้าวยี่สิบกร	ภูธรจับศิลป์ยืนยัน
น้าวหน่วงด้วยกำลังศักดา	ดินฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่น
จนถึงพิภพเทวัญ	ทั้งหกฉ้อชั้นดุษฎี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายท้าวหัสนัยน์โกสีย์
เสด็จเหนือทิพอาสน์รูจี	ในที่วิมานอลงกรณ์
เกษมสุขด้วยทิพสมบัติ	พร้อมหมู่สาวสวัสดิ์อัปสร
ขับรำบำเรอภูธร	สถาวรจำเริญฤทัย
ได้ยินสำเนียงเสียงศิลป์	ฟ้าดินกัมปนาทหวาดไหว
ให้คิดฉงนสนเท่ห์ใจ	หัสนัยน์เล็งทิพเนตรมา
ก็เห็นพระสุริย์วงศ์ทรงครุฑ	สัประยุทธ์ชิงชัยกับยักษา
เสียพลวานรโยธา	ด้วยอสุรามันกลืนกิน
ไม่ฟื้นคืนชีพชีวาวาตม์	เกลื่อนกลาดปัถพีอยู่สิ้น
ก็พาฝูงบริวารในเมืองอินทร์	เหาะลงมาดินด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ แพละ

๏	ครั้นถึงจึ่งมีประกาศิต	สั่งวิษณุกรรม์เรืองศรี
ให้เอานํ้าทิพย์วารี	ประพรมกระบี่ที่บรรลัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วิษณุกรรม์ผู้มีอัชฌาสัย
รับเทวบัญชาหัสนัยน์	ได้นํ้าทิพย์แล้วก็เอามา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เที่ยวประโยธาพานรินทร์	ที่ยักษ์กินสุดสิ้นสังขาร์
มิให้ถูกซากศพอสุรา	ต่อหน้าสมเด็จพระจักรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายพวกโยธากระบี่ศรี
ครั้นต้องนํ้าทิพย์วารี	ก็คืนได้ชีวีพร้อมกัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์รังสรรค์
ครั้นเห็นวานรทั้งนั้น	คืนได้ชีวันขึ้นมา
ด้วยนํ้าทิพย์ท้าวเทเวศ	ทรงเดชแสนโสมนัสสา
พักตร์ผ่องเพียงดวงจันทรา	จึ่งมีบัญชาตรัสไป
อันคุณของท้าวมัฆวาน	จะประมาณปานเปรียบนั้นไม่ได้
สงครามขัดสนครั้งใด	ก็ช่วยแก้ไขทุกที ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์ท้าวหัสนัยน์โกสีย์
ฟังพระหริรักษ์จักรี	จึ่งมีเทวราชบัญชา
พระองค์จงเร่งปราบเข็ญ	ให้เย็นทั่วทศทิศา
อันศัตรูหมู่ราชพาลา	จงพ่ายแพ้ฤทธาพระภูธร
ค่อยอยู่จำเริญสวัสดี	ข้านี้จะลาไปก่อน
ว่าแล้วพาเทพนิกร	เขจรไปที่วิมาน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	พระจักรีผู้ปรีชาหาญ
ครั้นองค์สมเด็จมัฆวาน	กลับไปสถานเมืองฟ้า
จึ่งให้เลิกพวกพลากร	เสนาวานรซ้ายขวา
โห่สนั่นลั่นเลื่อนพระสุธา	คืนเข้าพลับพลารูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	ฝ่ายสารัณทูตยักษี
เห็นทัพนาสูรอสุรี	ต่อตีสุดสิ้นชีวาลัย
ความกลัวหน้าซีดตัวสั่น	กุมภัณฑ์ไม่อาจอยู่ได้
เผ่นโผนขึ้นหลังมโนมัย	ขับรีบเข้าไปลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงภายในพระนคร	ลงจากอัสดรตัวกล้า
เข้ายังพระโรงรัตนา	เฝ้าองค์พญาอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล	ท้าวราพณาสูรยักษี
ว่าพระเชษฐาไปต่อตี	บัดนี้สุดสิ้นชีวาลัย
ทั้งหมู่ม้ารถคชสาร	จัตุรงค์ทวยหาญหาเหลือไม่
บรรยายแต่ต้นจนปลายไป	โดยนัยซึ่งได้เห็นมา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวยี่สิบกรยักษา
ฟังสารัณทูตอสุรา	ทูลว่าพระเชษฐาบรรลัยลาญ
ตกใจดั่งใครมาฟันฟาด	ให้เศียรขาดสิ้นชีพสังขาร
ร้อนใจดั่งพิษเพลิงกาล	พญามารนิ่งขึงตะลึงไป
ชลเนตรคลอคลองนัยนา	จะออกโอษฐ์บัญชาก็หาไม่
เสด็จจากพระโรงอำไพ	เข้าในปราสาทรูจี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เสมอ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์อาสน์	นั่งใกล้อัครราชมเหสี
ถอนใจแล้วกล่าววาที	เจ้าพี่ผู้ร่วมชีวัน
บัดนี้สมเด็จพระเชษฐา	ยกพลโยธาทัพขัน
ออกไปหักโหมโรมรัน	ทรงธรรม์สิ้นชีพบรรลัยลาญ
สงครามเสียทีลงทุกครั้ง	ฝ่ายกำลังศึกยิ่งฮึกหาญ
ให้หนักอกหนักใจพ้นประมาณ	นงคราญจะคิดไฉนดี
เมื่อเจ้าอยู่ยังไกรลาส	รองบาทพระอุมาโฉมศรี
อันองค์พระอัครเทวี	มีปรีชาชาญว่องไว
พระเวทพระมนต์ก็ประสิทธิ์	กลากิจพิธีก็ทำได้
เจ้าเป็นคนสนิทชิดใช้	อรไทก็ทรงพระเมตตา
ยังประทานสิ่งใดที่วิเศษ	ลัทธิพระเวทคาถา
ให้แก่เจ้าบ้างนางกัลยา	จงตรึกตราช่วยพี่ครั้งนี้ ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	นวลนางมณโฑมเหสี
ได้ฟังบัญชาพระสามี	เทวีนิ่งนึกตรึกไป
จึ่งคิดได้ว่าการพิธีกิจ	พระอุมาประสิทธิ์ประสาทให้
ไม่มีใครรู้ทั้งแดนไตร	อรไททูลสนองพจมาน
เมื่ออยู่กับพระอุมาเทวี	ยังที่ไกรลาสราชฐาน
นวดฟั้นคั้นบาทมาช้านาน	นงคราญก็ทรงพระเมตตา
จึ่งประทานพระมนต์อันหนึ่ง	ลึกซึ้งสุขุมหนักหนา
ให้ทำตบะกิจวิทยา	ชื่อว่าสญชีพพิธี
จะเกิดน้ำทิพย์อันวิเศษ	ดั่งอมฤตตรีเนตรเรืองศรี
บรรดาใครม้วยชีวี	รดด้วยน้ำนี้ก็เป็นมา
จะใช้สิ่งใดก็ใช้ได้	เรืองฤทธิไกรแกล้วกล้า
ทั้งรู้เหาะเหินเดินฟ้า	แต่เจรจาไม่ได้ดั่งใจคิด
ถึงตายไปวันละร้อยแสน	จะคืนเป็นมาแน่นอกนิษฐ์
จะรื้อเข้าเข่นฆ่าปัจจามิตร	ด้วยอำนาจฤทธิ์วารี ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์ยักษี
ได้ฟังอัครราชเทวี	มีความแสนโสมนัสนัก
ดั่งได้สมบัติในเมืองอินทร์	ปราบไปทั่วสิ้นทั้งไตรจักร
จึ่งส้วมสอดกอดองค์นงลักษณ์	พญายักษ์รับขวัญกัลยา
แล้วมีวาจาอันสุนทร	ดวงสมรพี่ยอดเสน่หา
อันพระเวทของเจ้าที่เรียนมา	วิเศษกว่าวิทยาทั้งแดนไตร
แม้นเดิมได้ตั้งพิธีการ	ปัจจามิตรหรือจะต้านต่อได้
สุริย์วงศ์ก็จะไม่บรรลัย	ที่ในการรณรงค์ราวี
น้องรักเจ้าจงเร่งคิด	ทำพิธีกิจช่วยพี่
เห็นเสร็จสงครามในครั้งนี้	ด้วยพระเวทเทวีอันเชี่ยวชาญ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นางมณโฑเยาวยอดสงสาร
ได้ฟังพระราชโองการ	นงคราญจึ่งทูลสนองไป
ทั้งนี้เป็นต้นด้วยผลกรรม	ดลใจมิให้รำลึกได้
พระองค์ผู้ทรงฤทธิไกร	อย่าถือใจข้าบาทบริจา
เมียรักจะขอสนองคุณ	ซึ่งการุญชุบเกล้าเกศา
แต่ในลัทธิวิทยา	ห้ามความเสน่หายิ่งนัก
พระองค์ก็มีปรีชาชาญ	จงทรมานอดใจให้จงหนัก
อย่าอาลัยในที่รสรัก	จงยกพลยักษ์ไปชิงชัย
ข้าบาทจะตั้งพิธี	ส่งทิพย์วารีออกไปให้
ท้าวจะเสร็จซึ่งล้างพวกภัย	ผ่านฟ้าอย่าได้อาวรณ์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศกัณฐ์ชาญสมร
ได้ฟังอัครราชบังอร	ภูธรชื่นชมยินดี
ลูบหลังแล้วมีพจนารถ	เจ้าผู้ร่วมชีวาตม์ชีวาพี่
จะปรารมภ์ใจไปไยมี	ด้วยการโลกีย์ภิรมยา
เจ้าจงเร่งตั้งพิธีกิจ	โดยวิษณุเวทคาถา
อันตัวพี่นี้จะขอลา	ยกพลโยธาพลากร
ออกไปตั้งรอต่อรับ	ต้านทัพข้าศึกไว้ก่อน
ว่าแล้วย่างเยื้องบทจร	ภูธรออกท้องพระโรงชัย ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์อาสน์	พร้อมเสนามาตย์น้อยใหญ่
หมอบเฝ้าเกลื่อนกลาดดาษไป	ภูวไนยจึ่งมีบัญชา
เหวยเหวยดูรามโหทร	ท่านผู้ฤทธิรอนแกล้วกล้า
จงตั้งโรงพิธีโอฬาร์	ในหน้าพระลานรูจี
ให้ได้สามสิบเก้าห้อง	เพดานม่านทองจำรัสศรี
ครบเครื่องบูชามาลี	พร้อมทั้งแท่นที่อลงการ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	มโหทรเสนาใจหาญ
ก้มเกล้ารับสั่งพญามาร	ชุลีลาแล้วคลานออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งกะเกณฑ์กันปันแบ่ง	ตามตำแหน่งพนักงานถ้วนหน้า
กะผังขุดหลุมเป็นโกลา	แบกขนไม้มาวุ่นไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา
ยานี

๏	ตั้งเป็นโรงราชพิธี	กว้างขวางยาวรีสูงใหญ่
สามสิบเก้าห้องอำไพ	มีพาไลรอบทั้งสี่ทิศ
หลังคาเพดานดาดขาว	ม่านราวลายทองป้องปิด
ห้อยพวงพู่กลิ่นชวลิต	แท่นแก้ววิจิตรพรายพรรณ
ชั้นนอกนั้นรายราชวัติ	ทิวธงแถวฉัตรจรงกั้น
ดอกไม้เจ็ดสีเจ็ดพัน	ธูปเทียนสุวรรณเครื่องรอง
หม้อน้ำนั้นตั้งบนเตียง	เรียบเรียงกันไว้เป็นแถวท่อง
บายศรีแก้วบายศรีทอง	ต้องตามตำรับทุกสิ่งไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	นางมณโฑเยาวยอดพิสมัย
ครั้นใกล้ศุภฤกษ์ยามชัย	อรไทเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ชมตลาด

๏	ชำระสระสนานอินทรีย์	วารีโปรยปรายดั่งสายฝน
ลูบไล้ด้วยเครื่องเสาวคนธ์	ปรุงปนเรณูมาลา
ทรงภูษาขาวขาวสะอาด	สะพักพาดบงเฉียงเหนืออังสา
จุณเจิมเฉลิมพักตรา	ผูกชฎาห่อเกล้าเมาลี
แล้วทรงสอดใส่สายธุรำ	กรถือประคำมณีศรี
งามดั่งนางดาบสินี	ผู้มีมารยาทอันสุนทร
เสร็จแล้วเสด็จจากอาสน์	อันโอภาสจำรัสประภัสสร
ประดับด้วยสุรางคนิกร	บทจรไปโรงพิธี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เพลง
ชมตลาด

๏	ครั้นถึงขึ้นยังบัลลังก์รัตน์	ภายใต้เศวตฉัตรเฉลิมศรี
จุดธูปเทียนทองรูจี	โปรยปรายมาลีบูชา
นบนิ้วประนมเหนือเกศ	เคารพพระเวทคาถา
คิดคุณสมเด็จพระอุมา	กัลยาหลับเนตรสำรวมใจ
ให้เป็นสมาธิแน่นิ่ง	จะไหวติงกายาก็หาไม่
หน่วงจิตบริกรรมพระเวทไป	โดยในตบะกิจพิธี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ สาธุการ

๏	มาจะกล่าวบทไป	ถึงทศคีรีวันยักษี
กับทศคีรีธรอสุรี	พี่น้องเป็นบุตรทศกัณฐ์
มารดานั้นนางคชสาร	อยู่ในหิมพานต์ไพรสัณฑ์
ทั้งสองนี้เกิดร่วมครรภ์	อัศกรรณมาราขอไป
เลี้ยงไว้ยังกรุงดุรัม	ช้านานจนจำเริญใหญ่
ให้คิดถึงบิตุรงค์ทรงชัย	อันได้เกิดเกล้าเมาลี
จะใคร่ไปลงกาพระนิเวศน์	เยี่ยมเยียนบิตุเรศเรืองศรี
คิดแล้วทั้งสองอสุรี	ก็ไปที่พระโรงรัตนา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงประณตบทบงสุ์	องค์ท้าวอัศกรรณยักษา
ทูลว่าลูกรักจักขอลา	ไปยังลงกาพระนคร
เฝ้าองค์สมเด็จพระบิตุเรศ	ซึ่งได้เกิดเกศมาแต่ก่อน
ฟังข่าวทุกข์สุขสถาวร	ภูธรจงได้ปรานี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวอัศกรรณยักษี
ฟังสองอสุราพาที	จึ่งมีพระราชบัญชา
อันพระสหายผู้ร่วมใจ	นานแล้วไม่ได้เห็นหน้า
ซึ่งเจ้าจะไปลงกา	บิดายินดีเป็นพ้นนัก
ตรัสแล้วจึ่งมีบรรหาร	สั่งเสนามารกาลจักร
จงจัดพหลพลยักษ์	ให้ลูกรักกูผู้ฤทธี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	เสนากาลจักรยักษี
รับสั่งพญาอสุรี	ถวายอัญชุลีแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ปฐม
ยานี

๏	เกณฑ์พลอสุราทวยหาญ	ล้วนมารหมู่กากะภาษา
เหล่าหนึ่งตัวลายทั้งกายา	หน้าเป็นเสือปลายิงฟัน
เหล่าหนึ่งหน้าเป็นเสือโคร่ง	เขี้ยวโง้งตัวแดงแข็งขัน
เหล่าหนึ่งตัวเหลืองพรายพรรณ	หน้านั้นเป็นหน้าสุกร
เหล่าหนึ่งตัวดำดั่งนํ้าหมึก	ดูพิลึกหน้ากลายเป็นกาสร
หมู่หนึ่งตัวเขียวอรชร	หน้าเป็นมังกรเหลือกตา
ล้วนถือเครื่องสรรพอาวุธ	สำแดงฤทธิรุทรเงื้อง่า
ไพร่นายเอิกเกริกเป็นโกลา	เตรียมท่าคอยเสด็จอสุรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	สองราชกุมารยักษี
ครั้นเสร็จซึ่งจัดโยธี	มาเข้าที่สรงสาคร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	สององค์ชำระสระสนาน	สุคนธาธารกลิ่นเกสร
สอดใส่สนับเพลาเชิงงอน	เป็นรูปมังกรเกี้ยวกัน
ภูษาต่างสีเครือแย่ง	ชายแครงชายไหวลายกุดั่น
ฉลององค์พื้นตองพรายพรรณ	รัดอกสุวรรณทับทิมราย
ตาบทิศทับทรวงดวงลอย	สังวาลประดับพลอยฉานฉาย
พาหุรัดทองกรมังกรกลาย	ธำมรงค์เพชรพรายอรชร
ต่างทรงมงกุฎกุณฑลแก้ว	เสร็จแล้วก็จับธนูศร
เสด็จจากปราสาทอลงกรณ์	บทจรมาขึ้นพาชี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิดฉิ่ง
โทน

๏	ม้าเอยสองม้าทรง	ฤทธิรงค์ดั่งพระยาราชสีห์
ผ่านดำผ่านขาวตัวดี	ฝีเท้าเทียมม้าพระอาทิตย์
ชาติเชื้อพลาหกอัสดร	เดินโดยอัมพรได้ดั่งจิต
ผูกเครื่องงามเพียงนิรมิต	ดาวแก้วชวลิตอลงการ
ประดับด้วยอภิรุมชุมสาย	มยุรฉัตรธงชายธงฉาน
ฆ้องกลองกึกก้องสุธาธาร	พลมารขานโห่เป็นโกลา
ขับรีบเร็วมาดั่งลมกรด	ผงคลีบังบดเวหา
ข้ามหลังสมุทรคงคา	ตรงไปลงกาธานี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ กราวนอก

๏	ครั้นถึงให้หยุดพลทหาร	ไว้นอกปราการบุรีศรี
สององค์ลงจากพาชี	ขึ้นไปยังที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ต่างน้อมเศียรเกล้าบังคมบาท	พระบิตุรงค์ธิราชรังสรรค์
ท่ามกลางอสุรกุมภัณฑ์	พร้อมกันเกลื่อนกลาดดาษดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศพักตร์ยักษา
ครั้นเห็นลูกรักทั้งสองรา	พญามารชื่นชมยินดี
ก็เสด็จลงจากบัลลังก์อาสน์	เข้ากอดโอรสราชทั้งสองศรี
จูบสนิทพิศพักตร์แล้วพาที	พ่อนี้คิดถึงไม่วายวัน
เจ้ามาบิดาก็ดีใจ	ดั่งได้สมบัติในสวรรค์
บัดนี้มีศึกมาโรมรัน	รบกันไม่เว้นสักเวลา
แต่เคี่ยวขับสัประยุทธ์รณรงค์	จนสิ้นสุดสุริย์วงศ์พงศา
ทั้งหมู่แสนสุรโยธา	ช้านานมาเป็นหลายปี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	องค์พระพี่น้องทั้งสองศรี
ฟังพระบิตุรงค์ทรงธรณี	ว่ามีไพรีอหังการ
พาพวกโยธาวานร	ข้ามมหาสาครมาหักหาญ
กริ้วโกรธดั่งไฟบรรลัยกาล	ขุนมารนบนิ้วสนองไป
เป็นไฉนฉะนี้พระบิดา	อนิจจาช่างนิ่งเสียได้
จนสิ้นสุริย์วงศ์ทั้งเวียงชัย	น้อยใจเป็นพ้นพันทวี
อันตัวของลูกทั้งสอง	มิได้อยู่รองบทศรี
ไม่รู้ว่าราชไพรี	มายํ่ายีสมเด็จพระบิดา
อันมนุษย์กับอ้ายเดียรัจฉาน	จะกล้าหาญกระไรหนักหนา
ตัวลูกก็มีฤทธา	จะขออาสาไปชิงชัย
สังหารลักษมณ์รามทั้งสองตน	กับพวกพลมิให้เหลือได้
อย่าอาวรณ์ร้อนราชฤทัย	ไว้นักงานข้าจะราวี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ท้าวราพณาสูรยักษี
ฟังสองโอรสพาที	ดั่งวารีทิพย์มาเจือใจ
สิบปากสำรวลสรวลสันต์	ตบหัตถ์สนั่นหวั่นไหว
ซึ่งเจ้าจะยกออกไป	ชิงชัยด้วยพวกปัจจามิตร
พ่อนี้มีความโสมนัส	ดั่งได้สมบัติดุสิต
เห็นจะเสร็จสมอารมณ์คิด	ที่จะผลาญชีวิตไพรี
ถึงบิดาก็จะไปต่อยุทธ์	กับด้วยมนุษย์ทั้งสองศรี
บัดนี้มณโฑเทวี	ชนนีเจ้าตั้งพิธีกรรม์
จะให้เกิดทิพย์ชลธาร	ไปรดหมู่มารที่อาสัญ
อันตายเก่าตายใหม่ทั้งนั้น	ก็จะคืนชีวันขึ้นมา
ลูกรักทั้งสองผู้ร่วมใจ	จงยกออกไปเป็นทัพหน้า
ว่าแล้วจึ่งมีบัญชา	ตรัสสั่งเสนามโหทร
เร่งเกณฑ์พหลพลมาร	เลือกล้วนเหี้ยมหาญชาญสมร
ตัวกูจะออกไปราญรอน	ต่อกรด้วยราชไพรี ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งมโหทรมารยักษี
รับสั่งถวายอัญชุลี	ออกมาจากที่พระโรงคัล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ปฐม

๏	เกณฑ์พลจตุรงค์องอาจ	สี่หมู่สามารถตัวขยัน
ขุนช้างขี่ช้างชาญฉกรรจ์	แกล้วกล้าซับมันร้ายแรง
ขุนม้าขี่ม้าสินธพ	ชำนาญการรบเข้มแข็ง
ขุนรถเทียมรถหุ้มทองแดง	แต่งตามกระบวนพิชัยยุทธ์
ขุนพลตรวจเตรียมพลหาญ	อลหม่านแน่นนันต์นับสมุทร
ล้วนถือสาตราวราวุธ	สำแดงฤทธิรุทรเป็นโกลา
อันพระโอรสทั้งสอง	ตั้งให้เป็นกองทัพหน้า
รายเรียบเพียบพื้นพระสุธา	ดั่งคลื่นในมหาสาคร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	ท้าวทศกัณฐ์ชาญสมร
กับสองโอรสฤทธิรอน	บทจรเข้าที่สรงชล ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	สามกษัตริย์สระสนานอินทรีย์	วารีเย็นใสดั่งสายฝน
ทรงสุคนธาธารเสาวคนธ์	ปรุงปนทิพมาศสุพรรณพราย
ต่างสอดสนับเพลาเชิงงอน	อลงกรณ์แก้วกาญจน์ฉานฉาย
ภูษาต่างสีฉลุลาย	เครือกระหนกนกกรายหงส์บิน
ชายไหวชายแครงแสงเตร็จ	ฉลององค์เกราะเกล็ดล้วนเพชรสิ้น
ทับทรวงรายดวงโกมิน	มณีนิลสังวาลตาบทิศ
ทองกรพาหุรัดรูปนาคี	ธำมรงค์พลอยมณีโลหิต
ต่างทรงมงกุฎชวลิต	ดอกไม้ทิศกุณฑลกรรเจียกจร
ยี่สิบหัตถ์สมเด็จพระบิตุรงค์	ทรงสรรพาวุธธนูศร
พระลูกยาจับศิลป์ฤทธิรอน	กรายกรมาเกยอันโอฬาร์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เสมอ

๏	ให้สองพระราชโอรส	เคลื่อนทศโยธีเป็นทัพหน้า
ออกจากพิชัยลงกา	แล้วผ่านฟ้าก็ขึ้นคชาธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ กราว
โทน

๏	ช้างเอยช้างศึก	เรียกมันครั่นครึกกำลังหาญ
สูงเงื้อมงํ้าเขาหิมพานต์	เชื้อชาติสารไอยราพต
เท้าฉัดงวงคว้างาแทง	เรี่ยวแรงรวดเร็วดั่งลมกรด
สู้สิบไกรสรไม่ละลด	ทรหดอดกลั้นสาตรา
ผูกเครื่องกุดั่นข่ายกรอง	ดาวทองช่องกระจกปกหน้า
ชนักต้นรัตคนอลงการ์	ห้อยพู่งามสง่าในการยุทธ์
ประดับด้วยเครื่องสูงสำหรับศึก	ฆ้องกลองก้องกึกอึงอุด
โห่สนั่นถึงชั้นคนิรุทร	รีบเร่งพลยุทธ์ดำเนินไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงให้หยุดจตุรงค์	ตั้งลงเป็นกระบวนพยุห์ใหญ่
ในที่สมรภูมิชัย	มั่นไว้คอยทัพพระราม ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระทรงภพลบโลกทั้งสาม
ตรึกไปในการสงคราม	จนปัจฉิมยามเวลา
ดาวเดือนเลื่อนลับอัมพร	ทินกรเยี่ยมยอดภูผา
แสงทองจำรัสท้องฟ้า	สกุณาร้องก้องพนาลี
เสียงชะนีโหยไห้หากัน	จักจั่นเรไรเรื่อยรี่
สำเนียงเสนาะดั่งดนตรี	ภูมีเป็นสุขสำราญ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ
จึ่งเข้าที่ชำระสระสรง	ทรงเครื่องทิพรัตน์ฉายฉาน
เสด็จจากห้องแก้วสุรกานต์	ผ่านฟ้าออกหน้าพลับพลาชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	พร้อมทหารทั้งสองนัครา	ท้าวพญาวานรน้อยใหญ่
หมอบเฝ้าเกลื่อนกลาดดาษไป	ดั่งดาวล้อมแขไขในอัมพร
ได้ยินสำเนียงโห่ร้อง	กึกก้องมรกตสิงขร
ดั่งเสียงคลื่นในมหาสาคร	ภูธรตรัสถามโหรา
วันนี้ใครยกมาโรมรัน	เสียงโห่สนั่นมาหนักหนา
จะเป็นสุริย์วงศ์ในลงกา	หรือว่าทศกัณฐ์อสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	พญาพิเภกยักษี
รับสั่งสมเด็จพระจักรี	ชุลีกรแล้วจับยามไป
ทั้งอัศกาลแลตรีเนตร	สังเกตตามที่คัมภีร์ไสย
เห็นแจ้งทุกสิ่งประจักษ์ใจ	บังคมไหว้สนองพระบัญชา
ทัพนี้คือองค์ทศกัณฐ์	กับสองกุมภัณฑ์โอรสา
อันชื่อคิรีธรอสุรา	ผู้หนึ่งชื่อว่าคิรีวัน
มารดาเป็นนางคชสาร	กล้าหาญเรี่ยวแรงแข็งขัน
ทั้งสองนี้เกิดร่วมครรภ์	อัศกรรณมาราขอไป
เลี้ยงไว้เป็นบุตรบุญธรรม	ในดุรัมบุรีจนใหญ่
หน้านั้นเป็นหน้าคชไกร	เหมือนไปข้างฝ่ายมารดา
คุมหมู่พหลพลมาร	ฮึกหาญออกมาเป็นทัพหน้า
ขอเชิญเสด็จพระจักรา	ยกไปเข่นฆ่าอสุรี ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	พระกฤษณุรักษ์เรืองศรี
ได้ฟังพิเภกก็ยินดี	จึ่งมีพระราชโองการ
ตรัสสั่งลูกพระสุริยา	จงจัดโยธาทวยหาญ
เราจะยกออกไปรอนราญ	ผลาญหมู่อสุรอาธรรม์ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	สุครีพฤทธิแรงแข็งขัน
รับสั่งพระองค์ทรงสุบรรณ	ถวายบังคมคัลแล้วออกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ปฐม

๏	เกณฑ์เป็นกากะพยุห์บาตร	ราชเป็นเศียรไปหน้า
ปากนั้นวานรปิงคลา	ตาขวาเกณฑ์นิลปานัน
ตาซ้ายฝ่ายสัตพลี	คอคือกระบี่นิลขัน
พระภุชพงศ์ผู้ทรงสุบรรณ	เป็นกายกาอันว่องไว
ปีกซ้ายตั้งให้ชมพูพาน	ปีกขวาหนุมานทหารใหญ่
เท้าซ้ายโคมุทวุฒิไกร	เท้าขวาเกณฑ์ให้นิลนนท์
นิลเอกเป็นหางปักษี	โยธีสลับเป็นเส้นขน
จังเกียงเป็นเล็บกากล	ทุกตนล้วนมีฤทธิรุทร
พื้นถือเครื่องสรรพสาตรา	กวัดแกว่งไปมาอุตลุด
ตั้งเป็นกระบวนพิชัยยุทธ์	คอยพระจักรภุชเสด็จจร ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระจักรรัตน์แก้วทรงศร
กับองค์พระลักษมณ์ฤทธิรอน	บทจรไปสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	น้ำทิพย์โปรยปรายดั่งสายฝน	ทรงสุคนธ์หอมฟุ้งจรุงกลิ่น
สนับเพลาเครือวงเป็นหงส์บิน	รายพลอยโกมินพรรณราย
พระหริวงศ์ทรงทิพย์ภูษา	เทเวศนำมาบรรจงถวาย
พระอนุชาผ้าพื้นสุพรรณพราย	ฉลุลายแย่งยกกระหนกพัน
ชายแครงชายไหวรุ้งร่วง	ฉลององค์ล้วนดวงสังเวียนคั่น
ตาบทิศทับทรวงสังวาลวัลย์	สะอิ้งดวงกุดั่นประดับพลอย
พาหุรัดทองกรมังกรกราย	ธำมรงค์เพชรพรายดั่งหิ่งห้อย
มงกุฎแก้วสุรกานต์ดวงลอย	กุณฑลทิพย์สุกย้อยกรรเจียกจร
พระเชษฐาทรงพระแสงพรหมาสตร์	พระลักษมณ์จับพลายวาตธนูศร
งามดั่งสุริยันกับจันทร	กรายกรขึ้นรถเทวัญ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ บาทสกุณี
ร่าย

๏	จึ่งสั่งให้พระลักษมณ์เป็นทัพหน้า	เลิกพวกโยธาพลขันธ์
ไชยยามโบกธงเป็นสำคัญ	โห่สนั่นลั่นพื้นสุธาธาร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ กราวนอก
โทน

๏	รถเอยสองรถทรง	ดุมวงกงแก้วมุกดาหาร
แอกงอนอ่อนงามโอฬาร	ธงฉานทานชูเฉลิมปลาย
บัลลังก์บดเหลี่ยมเป็นเรือนเก็จ	กระจกพื้นกระจังเพชรบัวหงาย
เรียงสัตว์รูปสิงห์พริ้งพราย	ครุฑรายเครือรับสลับกัน
บันสะบัดบุษบกสลับหงส์	มุขสี่แม้นทรงวิมานสวรรค์
เทียมสินธพสิบเทวัญ	ขับพลควบผันเผ่นทะยาน
มาตุลีนั่งประณตประนมหัตถ์	แถวฉัตรธงชายฉายฉาน
เครื่องสูงครบสิ่งโอฬาร	กลองขานกลบฆ้องอึงอล
กงลั่นก้องเลื่อนสะเทือนภพ	ทหารรบโห่เร้ากุลาหล
ผงคลีพัดคลุ้มโพยมบน	ขับร้นแข่งรีบกันไป ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงให้หยุดทัพขัน	ตั้งมั่นตามเชิงเขาใหญ่
เป็นรูปกากางปีกออกไว้	โดยในพยุห์ที่ยกมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
 

๗๓
๗๓