๏	บัดนั้น	วายุบุตรฤทธิแรงแข็งขัน
รับสั่งพระองค์ทรงสุบรรณ	ถวายบังคมคัลแล้วเหาะไป ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	รีบมาดั่งพญาครุฑราช	ตาหมายอังกาศเขาใหญ่
ดั้นหมอกออกเมฆด้วยว่องไว	ลงใกล้ปากถํ้าคีรี
ถึงที่พ่างพื้นก็ยืนอยู่	ดูรอยบาทายักษี
เห็นหมู่วานรพนาลี	พูดกันอึงมี่เดินมา
ตามแถวแนวเนินสิงขร	หิ้วคอนหาบผลพฤกษา
ขุนกระบี่จึ่งมีวาจา	ว่าเหวยดูก่อนลิงไพร
เอ็งชวนกันเก็บผลาผล	แบกขนมานี้จะไปไหน
หรือว่าจะให้แก่ผู้ใด	อันอยู่ในถํ้าคีรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	ฝ่ายฝูงวานรพนาศรี
ได้ฟังจึ่งตอบวาที	ข้านี้เก็บผลไม้มา
ส่งนางวานรินทรามวัย	ที่ในอังกาศคูหา
เช้าเย็นไม่เว้นเวลา	เป็นนิรันดร์มาช้านาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วายุบุตรฤทธิไกรใจหาญ
ได้ฟังลิงป่าแจ้งการ	ออกนามเยาวมาลย์ก็ยินดี
ดั่งได้วิมานในสวรรค์	ฉ้อชั้นยามาราศี
ก็รีบเร่งจากคีรี	ตามหมู่กระบี่เข้าไป ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ถึงปากถํ้าแก้วแพรวพราย	ลูกพระพายผู้มีอัชฌาสัย
จึ่งตรึกด้วยปรีชาไว	ครั้นจะไปด้วยเพศวานร
เจรจาปราศรัยกับนาง	จะรังเกียจในทางสโมสร
จะเนิ่นนานเสียการพระสี่กร	ซึ่งตามมาราญรอนอสุรี
จำจะนิมิตเป็นมนุษย์	ให้บริสุทธิ์หนุ่มน้อยเฉลิมศรี
เข้าไปไต่ถามนางเทวี	น่าที่บังอรจะอ่อนใจ
อันธรรมดาสตรีกับบุรุษ	สุดอยู่แต่ความพิสมัย
มาตรแม้นจะประสงค์สิ่งใด	ก็จะได้สำเร็จดั่งจินดา
คิดแล้วยอกรขึ้นเหนือเกล้า	ไหว้พระเป็นเจ้านาถา
ทั้งคุณสมเด็จพระจักรา	ก็ร่ายเวทวิทยาแปลงกาย ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ ตระ
ชมตลาด

๏	เป็นมานพน้อยทรงลักษณ์	ผิวพักตร์พริ้มเพริศเฉิดฉาย
ส่งศรีประเสริฐเลิศชาย	กรายกรเข้าถํ้าคีรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ฉุยฉาย

๏	ครั้นถึงเหลือบแลแปรเนตร	เห็นองค์อัคเรศโฉมศรี
นั่งอยู่บนแท่นมณี	ขุนกระบี่เพ่งพิศไม่วางตา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ
ชมโฉม

๏	พิศพักตร์ผ่องเพียงศศิธร	พิศขนงก่งงอนดั่งเลขา
พิศเนตรดั่งเนตรมฤคา	พิศนาสาแฉล้มอำไพ
พิศโอษฐ์โอษฐ์เอี่ยมดั่งจะแย้ม	พิศแก้มเป็นที่พิสมัย
พิศกรรณดั่งกลีบสุมาลัย	พิศทนต์แววไวดั่งแสงนิล
พิศถันดั่งดวงปทุมาศ	พิศทรงวิลาสวิไลสิ้น
พิศกรดั่งงวงหัสดิน	พิศโฉมดั่งกินรีฟ้า
ยิ่งพิศยิ่งเพลินจำเริญจิต	ให้ครุ่นคิดในความเสน่หา
แสนสวาทด่าวดิ้นในวิญญาณ์	จึ่งมีวาจาถามไป ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ
ชาตรี

๏	เจ้าเอยเจ้าพี่	มารศรีผู้ยอดพิสมัย
ทรงโฉมประโลมลานใจ	นามกรชื่อใดนางเทวี
ถิ่นฐานบ้านเมืองสุริย์วงศ์	พงศาอยู่ไหนนะโฉมศรี
เหตุใดมาอยู่เดียวนี้	ที่ในคีรีอนาถนัก
หรือเสียสมบัติพัสถาน	บริวารไพร่ฟ้าอาณาจักร
พี่ได้เห็นองค์นงลักษณ์	ให้เพิ่มพูนความรักจำเริญตา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ
ร่าย

๏	เมื่อนั้น	นวลนางวานรินเสน่หา
ได้ฟังก็เหลือบแลมา	เห็นมนุษย์โสภาวิลาวัณย์
กล้องแกล้งแน่งน้อยจำเริญเนตร	ดั่งเทเวศลงมาแต่สวรรค์
ยิ่งพิศยิ่งคิดอัศจรรย์	กัลยาฉงนสนเท่ห์ใจ
ใครหนออาจองทะนงนัก	จะเป็นเทวารักษ์หรือไฉน
หรือจะเป็นอินทราสุราลัย	เทพไทในชั้นดุษฎี
หรือจะเป็นพระสยมภูวนาถ	พระนารายณ์ธิราชเรืองศรี
หรือจะเป็นเจ้าป่าพนาลี	แกล้งแปลงอินทรีย์เข้ามา
เลียมล่อพูดจาปราศรัย	ลองกูดูใจกระมังหนา
ให้สะเทิ้นเขินในวิญญาณ์	ดั่งว่าจะแทรกปถพี
ทั้งอายทั้งกลัวเป็นพ้นนัก	นงลักษณ์ผินผันหน้าหนี
นิ่งเสียมิได้พาที	เทวีเดินชายกรายกร ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	โฉมเอยโฉมเฉลา	พริ้มเพราเพียงเทพอัปสร
เทวาดลใจให้พี่จร	มาพบสายสมรในถํ้าทอง
ดั่งหนึ่งได้ดวงมณีรัตน์	ขององค์จักรพรรดิไม่มีสอง
หวังจิตว่าจะฝากชีวิตน้อง	ร่วมห้องกว่าจะสิ้นชีวี
ควรหรือนิ่งได้ไม่เมตตา	อนิจจาเคียดแค้นสิ่งใดพี่
ช่างผินพักตร์เสียได้ไม่ดูดี	เดินหนีไปไยนะน้องรัก
จงเห็นยากที่พี่พยายาม	บุกป่าฝ่าหนามเพียงอกหัก
ปรานีบ้างเถิดนะนงลักษณ์	เจ้าจงเบือนพักตร์มาเจรจา
แต่พอให้ชื่นชูจิต	เหมือนช่วยชีวิตสังขาร์
แม้นเจ้ามิได้กรุณา	น่าที่จะม้วยชีวัน ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นางวานรินสาวสวรรค์
ได้ฟังวาจารำพัน	กัลยานิ่งนึกตรึกไป
แต่กูต้องสาปพระอิศรา	มาอยู่ในที่คูหาใหญ่
ช้านานแต่คิดประมาณไว้	ก็ได้ถึงสามหมื่นปี
แสนยากแสนลำบากไม่มีสุข	แสนทุกข์เร่าร้อนดั่งเพลิงจี่
แต่ตัวกูผู้เดียวนี้	ไม่มีใครที่จะไปมา
เห็นแต่ยักษีมันหนีศร	พระสี่กรธิราชนาถา
ก็สมด้วยโองการพระอิศรา	ที่ว่าจะพ้นโทษทัณฑ์
เหตุใดไม่เป็นวานร	มาราญรอนอสูรโมหันธ์
คิดดูก็น่าอัศจรรย์	ครั้นมิพาทีไม่แจ้งความ
จึ่งว่าตัวเจ้ามาแต่ไหน	ทำอุกอาจใจไม่เกรงขาม
ล่วงถามถึงวงศ์พงศ์นาม	ลวนลามล่วงเลี้ยวไม่เกรงใจ
เชิญเจ้าออกไปจากคูหา	ข้าจะเจรจาด้วยไม่ได้
จะเป็นที่ติฉินไยไพ	รู้ไปถึงไหนก็ไม่ดี ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ได้ฟังจึ่งกล่าววาที	อนิจจาเทวีไม่เมตตา
มีความสงสัยจึ่งไต่ถาม	ใช่จะลวนลามไม่เกรงหน้า
หวังจะใคร่แจ้งกิจจา	ควรหรือยังว่าไม่บอกกัน
เสียแรงพี่บุกป่าฝ่าหนาม	พ่างเพียงจะปลงชีวาสัญ
เพราะรักเจ้าเยาวลักษณ์วิไลวรรณ	จึ่งหมายมั่นเจาะจงมาหาน้อง
หวังว่าจะฝากไมตรีจิต	ร่วมชีวิตด้วยเจ้าเป็นสอง
จะสู้ตายด้วยเนื้อนวลละออง	อยู่ในถํ้าทองกับนารี
อย่าขับพี่เสียเลยจากคูหา	เมตตาช่วยชูสวาทพี่
ว่าพลางย่างเยื้องจรลี	เดินหนีกันไยเยาวมาลย์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วานรินผู้ยอดสงสาร
เห็นมานพเข้าใกล้จะต้องพาน	นงคราญเมียงม่ายชายไป
ครั้นแล้วจึ่งตอบวาที	เจ้าว่าดั่งนี้น่าสงสัย
ซึ่งว่าบุกป่าฝ่าไพร	ตั้งใจประสงค์จงมา
เหตุไฉนตัวเจ้าจึ่งล่วงรู้	ว่าข้านี้อยู่ในคูหา
อย่าคำเพราะเกราะกล่าวเจรจา	เสกแสร้งมุสาพาที
มาตรแม้นตัวเจ้าจะถามไถ่	จะจำเพาะเข้าใกล้ก็ใช่ที่
เห็นว่าข้าเป็นสตรี	ทำทีข่มเหงไม่เกรงกัน
ต้องการอะไรจะบอกเจ้า	ทุกข์เรายิ่งยวดกวดขัน
มาและเลียมเล่นเช่นนั้น	ข้าคนสำคัญอย่าเข้ามา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	สุดเอยสุดสวาท	นุชนาฏผู้ยอดเสน่หา
ดวงใจจงได้เมตตา	ตัวข้าคนซื่ออย่าถือความ
รักน้องจะปองฝากชีวิต	ใช่ว่าไม่คิดเกรงขาม
ตัวพี่มิได้ลวนลาม	ซึ่งไถ่ถามด้วยความสวัสดี
เหตุใดไม่แจ้งกิจจา	กัลยากลับถือโทษพี่
ทำคารมข่มสู้อยู่ดังนี้	จะรู้ที่คิดอ่านประการใด
จงบอกพี่เถิดนุชนาฏ	ถ้าพอวาสนาจะช่วยได้
จะประคองน้องน้อยกลอยใจ	มิให้เคืองขัดอัธยา
ซึ่งธุระเจ้าเยาวลักษณ์	ตกนักงานเราจะอาสา
อันไมตรีของพี่ที่มีมา	สาวสวรรค์ขวัญฟ้าจงปรานี ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ถ้อยเอยถ้อยคำ	ดั่งอมฤตฟ้าในราศี
กล่าวแกล้งแต่งลมพาที	แม้นมิทันรู้ก็ตายใจ
ซึ่งว่าจะช่วยทุกข์เรา	คุณเจ้านั้นหาที่สุดไม่
แต่ข้อจะฝากไมตรีไว้	คำนี้อย่าได้เจรจา
ซึ่งเจ้าสงสัยจะไถ่ถาม	จะบอกให้ตามปรารถนา
อันตัวข้านี้เป็นชาวฟ้า	ชื่อว่าวานรินนารี
อยู่ยังหิรัญไกรลาส	เป็นข้าบาทพระอิศวรเรืองศรี
แจ้งแล้วจงเร่งจรลี	อย่ามาเซ้าซี้จะขัดใจ
ประการหนึ่งทราบถึงพระอิศรา	โทษาจะมีเป็นข้อใหญ่
ถึงตัวของเจ้าไม่พ้นภัย	จะพากันบรรลัยวายปราณ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
ยิ้มแล้วจึ่งตอบพจมาน	คำเจ้าว่าขานนี้คมนัก
อย่าเพ่อน้อยใจขอไถ่ถาม	จงแจ้งข้อความให้ประจักษ์
ว่าเป็นข้าพระอิศวรรังรักษ์	ยังคิดแคลงนักนะเทวี
เป็นไฉนไม่สถิตไกรลาส	จึ่งมาอยู่อังกาศคีรีศรี
หรือเจ้าเอาศักดิ์พระศุลี	มาข่มพี่ให้เกรงพระอาญา
ข้อซึ่งอาดูรพูนเทวษ	เหตุผลสิ่งใดก็ไม่ว่า
แต่ยักเยื้อนเอื้อนคำจำนรรจา	เป็นน่าฉงนสนเท่ห์ใจ
ถ้าเจ้าบอกความตามจริง	สารพัดทุกสิ่งจะช่วยได้
อย่าอาวรณ์เร่าร้อนฤทัย	พี่จะให้สำเร็จทุกประการ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วานรินเยาวยอดสงสาร
ได้ฟังมธุรสพจมาน	นงคราญจึ่งตอบวาที
จะเล่าแก่เจ้าโดยสัจจา	เดิมข้านี้รองบทศรี
องค์พระอิศโรโมลี	ยังที่ไกรลาสบรรพต
เป็นงานรักษาประทีปทอง	ในห้องวิมานอลงกต
วันหนึ่งพระศุลีมียศ	ออกหมู่ดาบสเทวา
เสด็จนั่งสั่งสนทนานาน	ด้วยนารอทอาจารย์ฌานกล้า
ข้าไปพูดเล่นกับนางฟ้า	ชวาลาอัจกลับนั้นดับไป
องค์พระศุลีผู้มีฤทธิ์	ประกาศิตเรียกหาก็ไม่ได้
โกรธาสาปข้าลงมาไว้	อยู่ในอังกาศคีรี
เมื่อใดพระนารายณ์อวตาร	มาสังหารทศพักตร์ยักษี
ในกรุงลงกาธานี	ใช้ให้กระบี่หนุมาน
มาตามวิรุญจำบัง	อันมีกำลังกล้าหาญ
ให้ข้านี้แจ้งเหตุการณ์	จึ่งจะพ้นสาบานเจ้าโลกา ฯ
ฯ ๑๔ คำ ฯ

๏	โฉมเอยโฉมเฉลา	ยุพเยาว์ผู้ยอดเสน่หา
บุญของเราแล้ววนิดา	เผอิญมีบัญชาพระจักรี
ตรัสใช้ให้พี่มาตามยักษ์	จึ่งพบนงลักษณ์เฉลิมศรี
สมกับคำสาปพระศุลี	ทีนี้จะพ้นโทษภัย
แม้นเจ้าบอกแจ้งแต่แรกมา	จะเนิ่นช้าฉะนี้ก็หาไม่
พี่จะช่วยทุกข์อรไท	แต่จะถึงใจสิ่งใดกัน
ตัวพี่นี้คือหนุมาน	ยอดทหารพระนารายณ์รังสรรค์
ตามมาสังหารกุมภัณฑ์	ที่มันเบียดเบียนแดนไตร
อันวิรุญจำบังยักษี	เข้ามาที่นี่หรือไม่
เจ้าจงบอกความแต่จริงไป	จะได้ช่วยทุกข์กัลยา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ

๏	ลิ้นเอยลิ้นลม	คารมช่างคิดประดิษฐ์ว่า
ไพเราะเพราะพริ้งแต่ต้นมา	จะให้ข้านี้เชื่อวาที
นี่หรือเจ้าชื่อหนุมาน	ยอดทหารพระรามเรืองศรี
รูปร่างอ้อนแอ้นอยู่เช่นนี้	จะมาพาทีลวงเรา
อย่าพักเลียมเล่นให้เห็นจริง	ถึงว่าเป็นหญิงก็รู้เท่า
เรานี้มิได้ใจเบา	ที่จะเชื่อลมเจ้าเจรจา
ซึ่งอวดว่าเป็นทหาร	องค์พระอวตารนาถา
ทั้งกุณฑลขนเพชรมาลา	เขี้ยวแก้วรจนาที่ไหนมี
เป็นแต่มนุษย์ใช่วานร	ฤทธิรอนไม่รุ่งเรืองศรี
ไม่หาวเป็นดาวเดือนรูจี	นี่จะว่าหนุมานประการใด
จะไปล้างวิรุญจำบัง	ข้าฟังไม่กลั้นยิ้มได้
เจ้ายอดทหารชาญชัย	น่ากลัวฤทธิไกรอย่าเจรจา ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	ดวงเอยดวงสมร	เจ้างามงอนจำเริญเสน่หา
คารมคมสันพ้นปัญญา	เหน็บแนมแกมว่าพาที
เมื่อแจ้งแก่เจ้าโดยสัตย์	ศรีสวัสดิ์ไม่เชื่อฟังพี่
ความชอบชอบแต่จะปรานี	นี่กลับเป็นเท็จทุกอัน
น้องเอ๋ยอย่าเพ่อเย้ยเยาะก่อน	พี่กลัวแต่จะวอนไปสวรรค์
เหมือนบุษมาลีวิไลวรรณ	ที่ในเมืองมายันธานี
ว่าพลางยอกรอภิวาท	พระสยมภูวนาถเรืองศรี
สำรวมใจร่ายเวทอันฤทธี	ขุนกระบี่กลับกลายกายา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ ตระ

๏	บัดเดี๋ยวก็เป็นวานร	มีเขี้ยวแก้วอรชรซ้ายขวา
กุณฑลขนเพชรมาลา	หาวเป็นดาราเดือนตะวัน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ คุกพาทย์

๏	เมื่อนั้น	นางวานรินสาวสวรรค์
เห็นหนุมานชาญฉกรรจ์	ตัวสั่นร้องกรีดขึ้นทันที
สองหัตถ์ปิดเนตรนงลักษณ์	ไม่อาจดูพักตร์กระบี่ศรี
ความกลัวเพียงสิ้นสมประดี	เทวีไม่เงยพักตรา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
โลม

๏	ดวงเอยดวงเนตร	เยาวเรศผู้ยอดเสน่หา
เห็นจริงหรือไม่วนิดา	กับคำที่ว่าแต่เดิมที
อันตัวของเจ้าเยาวมาลย์	พระสยมภูวญาณประทานพี่
เป็นบำเหน็จซึ่งตามอสุรี	โฉมศรีจะว่าประการใด
หรือแหนงแคลงจิตจึงปิดพักตร์	จงดูให้ประจักษ์ที่สงสัย
เจ้าอย่าทำตระหนกตกใจ	พี่ไม่มีฤทธิ์เดชา
ว่าพลางลูบหลังนงเยาว์	หยอกเย้าด้วยความเสน่หา
จุมพิตพิศพักตร์กัลยา	ไขว่คว้าเลียมลอดสอดกร ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	โฉมนางวานรินดวงสมร
สลัดปัดมือวานร	ค้อนให้แล้วกล่าววาที
ตัวท่านสิเป็นทหาร	องค์พระอวตารเรืองศรี
จงเร่งไปตามอสุรี	อย่ามาเซ้าซี้จะขัดใจ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ
โลม

๏	ทรามเชยทรามสงวน	นิ่มนวลเยาวยอดพิสมัย
เจ้าดวงดอกฟ้าสุราลัย	ขับพี่เสียได้กัลยา
อันความรักเจ้านี้แสนรัก	สุดที่จะหักเสน่หา
ปรานีบ้างเถิดนะแก้วตา	วาสนาเคยคู่มาด้วยกัน
ว่าพลางกรเกี่ยวกระหวัด	สัมผัสภิรมย์ชมขวัญ
อิงแอบแนบชิดพัลวัน	เชยดวงบุษบันอรชร
ภุมรินบินว่อนร่อนร้อง	คลึงซาบอาบละอองเกสร
สุมามาลย์บานรับทินกร	ขจรรสเสาวคนธ์รวยริน
พระพายชายพัดพานระลอก	กระฉอกฝั่งฟองฟุ้งกระแสสินธุ์
สองสมภิรมย์รสยวนยิน	เกษมสุขซาบสิ้นทั้งสองรา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กล่อม
ช้า

๏	เมื่อนั้น	วานรินเยาวยอดเสน่หา
ได้ร่วมรสฤดีกรีฑา	ด้วยวายุบุตรวุฒิไกร
แรกรู้รสภิรมย์สมสนิท	อิงแอบแนบชิดไม่ห่างได้
ลืมอายใหลหลงปลงใจ	ทรามวัยลืมทุกข์ทรมาน
ลืมองค์พระสยมภูวนาถ	ลืมทั้งไกรลาสราชฐาน
ลืมเพื่อนสาวสวรรค์บริวาร	เยาวมาลย์เพลิดเพลินวิญญาณ์ ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานทหารกล้า
เสร็จสมภิรมย์นางฟ้า	แล้วมีวาจาอันสุนทร
ค่อยอยู่ก่อนเถิดนะนงลักษณ์	พี่จักลาเจ้าดวงสมร
ไปโดยบัญชาพระสี่กร	รีบจรตามล้างอสุรี
แล้วจึ่งจะกลับมาหาน้อง	ร่วมห้องผู้มิ่งมารศรี
จะส่งไปไกรลาสวันนี้	เจ้าพี่อย่าร้อนรนใจ
อันวิรุญจำบังยักษา	หนีมาซ่อนอยู่ตำบลไหน
จงชี้มรคาให้พี่ไป	จะได้ประหารชีวิตมัน ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางวานรินสาวสวรรค์
ฟังลูกพระพายเทวัญ	กัลยาตะลึงทั้งอินทรีย์
แสนทุกข์แสนเทวษแสนโศก	ด้วยจิตจะวิโยคกระบี่ศรี
ให้เปล่าอกเปล่าใจเทวี	มีแต่สะท้อนถอนใจ
ชลเนตรคลอคลองนัยนา	จะออกปากเจรจามิใคร่ได้
กอดบาทหนุมานเข้าไว้	สะอื้นไห้เพียงสิ้นสมประดี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ โอด

๏	ระงับจิตคิดถึงจะพ้นทุกข์	คืนสุขไกรลาสคีรีศรี
จึ่งยกหัตถ์เบื้องขวานางเทวี	ชี้บอกตำแหน่งมรคา
อันวิรุญจำบังมันหนีศร	พระสี่กรธิราชนาถา
ไปซ่อนอยู่ในฟองคงคา	สีทันดรมหาสมุทรไท
ที่สุดสัตภัณฑ์บริเวณ	ทิศใต้พระเมรุเขาใหญ่
ท่านผู้ศักดาปรีชาไว	จงรีบไปตามหาอสุรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ได้ฟังนางฟ้าพาที	ชี้บอกที่อยู่กุมภัณฑ์
มีความชื่นชมโสมนัส	ดั่งได้สมบัติในสวรรค์
จึ่งสวมกอดวนิดาวิลาวัณย์	รับขวัญจุมพิตอรไท
ครั้นแล้วสำแดงแผลงฤทธิ์	ทศทิศกัมปนาทหวาดไหว
ออกจากคูหาด้วยว่องไว	เหาะไปโดยทางเมฆา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	ครั้นถึงอัศกรรณคีรี	ขุนกระบี่ผู้มียศถา
ก็ลงยังเชิงบรรพตา	แทบฝั่งมหาชลธาร
จึ่งเห็นฟองนํ้าทั้งหลาย	เรี่ยรายตามระลอกกระฉอกฉาน
แต่ฟองหนึ่งใหญ่ล้นพ้นประมาณ	บันดาลแน่นิ่งในวารี
คิดเห็นประหลาดใจนัก	ชะรอยว่าขุนยักษ์ที่มันหนี
มาซ่อนอยู่ในฟองนี้	กระบี่สำคัญมั่นใจ
หมายเขม้นจะจับอสุรินทร์	ในกลางสายสินธุ์สมุทรใหญ่
ยอกรไหว้คุณเจ้าภพไตร	สะกดใจร่ายเวทวิทยา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ ตระ

๏	กายใหญ่เท่าบรมพรหมาน	สูงตระหง่านเงื้อมงํ้าภูผา
แปดกรสี่พักตร์เจษฎา	ฉวยคว้าฟองใหญ่ด้วยฤทธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	วิรุญจำบังยักษี
เข้าอยู่ในมือไพรี	มีความตระหนกตกใจ
กายนั้นก็คืนเป็นยักษา	ทำศักดาแก้ตัวออกมาได้
กวัดแกว่งกระบองดั่งเปลวไฟ	โผนเข้าชิงชัยด้วยวานร ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานชาญสมร
ยืนยันบนหลังสาคร	ประจัญกรรอนรันอสุรี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	พระสมุทรเป็นระลอกกระฉอกฉาน	สะเทือนถึงจักรวาลคีรีศรี
ต่างหาญต่างกล้าราวี	ถ้อยทีตีตอบกันไปมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	วิรุญจำบังยักษา
รบชิดไม่คิดชีวา	อสุราโถมจับหนุมาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	เท้าซ้ายเหยียบเข่าวายุบุตร	เงื้อคทาวุธจะสังหาร
หันเวียนเปลี่ยนท่ารอนราญ	ขุนมารตีต้องวานร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	คำแหงหนุมานชาญสมร
อสุราตีด้วยคทาธร	จมท้องสาครลงไป
จนกระทั่งพ่างพื้นแผ่นดิน	ขุนกระบินทร์กลับผุดขึ้นมาได้
ชักตรีกวัดแกว่งดั่งแสงไฟ	เข้าไล่โจมจับอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	เท้าซ้ายเหยียบเข่ายืนยัน	กรนั้นชิงคทายักษี
ตีต้องอสุราเป็นหลายที	ซ้ำแทงด้วยตรีอันศักดา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	วิรุญจำบังยักษา
เสียกระบองดั่งเสียชีวา	อสุราสลดระทดใจ
สุดฤทธิ์สุดคิดจะราญรอน	สุดที่ต่อกรกระบี่ได้
ความเจ็บปิ้มม้วยบรรลัย	สะกดใจร่ายเวทอันฤทธี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ ตระ

๏	เดชะพระมนตร์พรหมา	คงคาให้ช่องแก่ยักษี
หนีลงตามปล่องวารี	ยังที่พ่างพื้นดินดาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	นั่งอยู่ในท้องพระสมุทร	อันลึกสุดกว้างใหญ่ไพศาล
สมาธิสำรวมวิญญาณ	ขุนมารร่ายเวทวิทยา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ ตระ

๏	บัดนั้น	หนุมานชาญชัยใจกล้า
เห็นวิรุญจำบังอสุรา	ไม่กลับเข้ามาชิงชัย
หายไปในท้องพระสมุทร	จะเห็นผุดขึ้นมาก็หาไม่
ขุนกระบี่ผู้ปรีชาไว	หมายใจจะจับกุมภัณฑ์
จึ่งยอกรถวายอภิวาทน์	พระสยมภูวนาถรังสรรค์
กับองค์พระพายเทวัญ	กลั้นใจร่ายเวทวิทยา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ ตระ

๏	หางนั้นใหญ่ยาวหยั่งสมุทร	ตลอดถึงที่สุดแผ่นผา
แล้ววงรอบล้อมกายอสุรา	ค่อยขยับเข้ามาทุกที ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	วิรุญจำบังยักษี
ซ่อนอยู่ในท้องวารี	ขุนกระบี่เอาหางล้อมไว้
ตกใจหน้าซีดตัวสั่น	จะดึงดันหนีออกก็ไม่ได้
ผุดลุกขึ้นวิ่งวุ่นไป	เวียนไวเสือกสนลนลาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
รวบรัดมัดได้ขุนมาร	ถีบทะยานขึ้นจากชลธี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เตียว

๏	ยืนอยู่ยังเชิงอัศกรรณ	มือนั้นจับเท้ายักษี
ฟาดเข้ากับเหลี่ยมคีรี	ก็สุดสิ้นชีวีด้วยฤทธา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด โอด
ช้า

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายนางวานรินเสน่หา
ตั้งแต่หนุมานผู้ศักดา	นิรารสรักจากไป
อยู่หลังมีแต่ทนเทวษ	เยาวเรศเศร้าสร้อยละห้อยไห้
ผู้เดียวเปลี่ยวอกเปล่าใจ	ฤทัยเร่าร้อนดั่งอัคคี
หัวเหิ่มเริ่มรู้สังวาส	แสนสวาทลูกพระพายเรืองศรี
แสนวิโยคโศกศัลย์พันทวี	ด้วยไกลขุนกระบี่ผู้มีฤทธิ์
ทั้งทุกข์ถึงคำสาปพระทรงญาณ	เปรียบปานแสงศรมาเสียบจิต
เป็นสองทุกข์แทบถึงชีวิต	คิดคิดแล้วร่ำโศกา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ โอด

๏	โอ้อนิจจาตัวกู	มาทนทุกข์อยู่ในคูหา
ครั้นพบทหารพระจักรา	ยินดีว่าจะพ้นโทษภัย
ขุนกระบี่ไปแล้วก็ไม่กลับ	จนทินกรเลี้ยวลับเหลี่ยมไศล
ผิดกับสัญญาที่ว่าไว้	หรือไม่ไปพบอสุรี
หรือว่าเข่นฆ่ายักษาตาย	กลับไปเฝ้านารายณ์เรืองศรี
อกเอ๋ยถ้าเป็นเช่นนี้	เห็นทีจะไม่กลับมา ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ
ร่าย

๏	อย่าเลยจะออกไปคอยดู	อยู่ที่นอกปากคูหา
ให้สิ้นสงสัยในวิญญาณ์	คิดแล้วนางฟ้าก็รีบจร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เพลง

๏	ครั้นถึงที่แผ่นศิลาลาด	อันโอภาสจำรัสประภัสสร
นั่งลงเหนือแท่นอลงกรณ์	บังอรคอยศรีหนุมาน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
ครั้นฆ่าอสุราวายปราณ	หิ้วเศียรทะยานเหาะมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ใกล้ถึงอังกาศสิงขร	วานรผู้มียศถา
ก็ลงย่างพ่างพื้นพสุธา	ตรงมาคูหาอันรูจี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางวานรินโฉมศรี
ทอดตาตามทางพนาลี	แลเห็นกระบี่มาแต่ไกล
มีความชื่นชมโสมนัส	พักตร์ผ่องจำรัสดั่งแขไข
ลุกจากแผ่นผาอำไพ	ออกไปรับศรีหนุมาน ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เพลง

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
เห็นวานรินนงคราญ	เยาวมาลย์มารับก็ยินดี
จึ่งวางเศียรวิรุญจำบัง	ลงไว้ยังเชิงคีรีศรี
กุมกรอัครราชเทวี	เข้าถํ้ามณีพรายพรรณ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	เมื่อนั้น	นวลนางวานรินสาวสวรรค์
ครั้นถึงแท่นแก้วแกมสุวรรณ	บังคมคัลแล้วกล่าววาจา
ท่านไปเป็นไฉนจึ่งช้านัก	ให้น้องรักละห้อยคอยหา
แสนทุกข์แสนเทวษโศกา	ปิ้มประหนึ่งชีวาจะบรรลัย
เพราะรักผินพักตร์ไปนั่งคอย	จะพริบตาสักหน่อยก็หาไม่
ครั้นเห็นกลับมาก็ดีใจ	ดั่งได้ดวงแก้วมณี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	หนุมานชาญฤทธิ์เรืองศรี
ได้ฟังนางฟ้าพาที	ขุนกระบี่รับขวัญกัลยา
ลูบหลังแล้วกล่าวสุนทร	ดูก่อนเยาวยอดเสน่หา
อันความพี่รักวนิดา	ดั่งว่าดวงเนตรดวงใจ
ถึงเมื่อรณรงค์กับขุนยักษ์	จะลืมองค์นงลักษณ์ก็หาไม่
ซึ่งล่วงเวลาช้าไป	ขออภัยเสียเถิดนะเทวี
ว่าพลางก็ทางสัพยอก	เย้าหยอกด้วยความเกษมศรี
จุมพิตพิศทั่วทั้งอินทรีย์	ขุนกระบี่คว้าไขว่ไปมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	วานรินเยาวยอดเสน่หา
ปัดกรค้อนคมด้วยมายา	แล้วมีวาจาว่าวอน
บัดนี้ก็ได้ราชการ	ของพระอวตารทรงศร
เมตตาช่วยข้าบังอร	ให้สิ้นทุกข์สิ้นร้อนในวันนี้ ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ยิ้มพลางทางตอบวาที	ตัวพี่จะช่วยกัลยา
ให้ได้คืนไปรองบาท	พระสยมภูวนาถนาถา
แต่พี่จะจากวนิดา	อาลัยเป็นพ้นพันทวี
ด้วยจะนิรารสรัก	ไกลเจ้าเยาวลักษณ์เฉลิมศรี
จะขอชมอัครราชนารี	ในเวลานี้ให้อิ่มใจ
ว่าพลางอิงแอบแนบชิด	แสนสนิทด้วยความพิสมัย
เชยแก้มแนมโอษฐ์อรไท	ลูบไล้ดวงทิพย์สุมณฑา
คลึงเคล้าเย้ายั่วภิรมย์ขวัญ	เกษมสันต์ในรสเสน่หา
ทั้งสองโสมนัสปรีดา	ในแท่นไสยาอลงกรณ์ ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ กล่อม

๏	เมื่อนั้น	นวลนางวานรินดวงสมร
ได้เพิ่มรสรักกับวานร	บังอรพิศวาสจะขาดใจ
ทุกข์ที่กระบี่จะวิโยค	แสนโศกทอดถอนใจใหญ่
ชลเนตรคลอเนตรอรไท	สะอื้นไห้กับตักหนุมาน
ตัวน้องจะจำจากบาท	คืนไปไกรลาสราชฐาน
ท่านอยู่เป็นข้าพระอวตาร	จงทำราชการให้ถาวร
อันศัตรูหมู่พวกปัจจามิตร	ถึงจะมีฤทธิ์ด้วยแสงศร
อย่าให้มันรอต่อกร	จงขจรเดชาทั้งธาตรี ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	หนุมานผู้ชาญชัยศรี
ตระโบมโลมเล้านางเทวี	แก้วตาของพี่คือดวงใจ
แม้นมิเกรงองค์พระทรงศร	พี่จะจากบังอรก็หาไม่
จะอยู่ชมสมนุชอรไท	มิได้นิราศคลาดคลา
อันพรของเจ้าเยาวลักษณ์	น่ารักเป็นที่เสน่หา
ซาบไปทุกเส้นโลมา	ดั่งอมฤตฟ้าวารี
เจ้าไปได้สุขยังไกรลาส	แสนสวาทอย่าลืมสวาทพี่
ว่าพลางอุ้มองค์เทวี	ออกจากแท่นที่อลงกรณ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงปากถํ้าสุรกานต์	ก็วางองค์เยาวมาลย์ดวงสมร
ลงแล้วพิศพักตร์บังอร	ยิ่งสะท้อนถอนใจไปมา
พี่คิดมิใคร่จะส่งเจ้า	ยุพเยาว์แสนสุดเสน่หา
หากเกรงสมเด็จพระอิศรา	จะโกรธาว่าล่วงบัญชาการ
ตั้งแต่วันนี้ไม่เห็นพักตร์	น้องรักผู้ยอดสงสาร
ว่าแล้วอุ้มองค์เยาวมาลย์	งามปานท่อนทองรูจี
ขว้างขึ้นไปยังอัมพร	ด้วยกำลังฤทธิรอนกระบี่ศรี
ถึงมหาไกรลาสคีรี	สถิตที่วิมานอลงการ์ ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิด

๏	เมื่อนั้น	ฝ่ายพระหริรักษ์นาถา
เห็นภาพพยนต์มารยา	ทั้งยักษ์ทั้งม้าหายไป
แต่ผ้าโพกกับหอกตกอยู่	ก็รู้ว่าหนุมานทหารใหญ่
ฆ่าวิรุญจำบังบรรลัย	ภูวไนยแสนโสมนัสนัก
ดั่งได้เสวยทิพย์สมบัติ	อันไพบูลย์พูนสวัสดิ์ทั้งไตรจักร
กับพระอนุชาผู้ร่วมรัก	ตั้งพักตร์คอยศรีหนุมาน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ เจรจา

๏	บัดนั้น	วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
เสร็จส่งนางฟ้ายุพาพาล	หิ้วเศียรขุนมารเหาะมา ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

๏	ครั้นถึงสนามรณรงค์	ก็ลงจากพ่างพื้นเวหา
คลานเข้าเฝ้าพระจักรา	ท่ามกลางเสนาพลากร
จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล	นรเนทร์สูรสุริย์วงศ์ทรงศร
ตามซึ่งได้ไปราญรอน	วานรถวายเศียรอสุรี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา

๏	เมื่อนั้น	พระจักรรัตน์แก้วเรืองศรี
เห็นเศียรกุมภัณฑ์ก็ยินดี	ภูมีสรรเสริญหนุมาน
มิเสียแรงเป็นลูกพระพาย	เลิศชายศักดากล้าหาญ
ใช้ไหนก็ได้ราชการ	ปานประหนึ่งจักรแก้วอันฤทธา
ตรัสแล้วให้กลับเวไชยันต์	เลิกพวกพลขันธ์ซ้ายขวา
โห่สนั่นลั่นเลื่อนโกลา	คืนเข้าพลับพลารูจี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ รุกร้น

๏	บัดนั้น	ฝ่ายสารัณทูตยักษี
เห็นสองพญาอสุรี	สุดสิ้นชีวีบรรลัย
ทั้งหมู่ม้ารถคชพล	จะเหลือแต่สักตนก็หาไม่
ความกลัวดั่งจะดั้นแผ่นดินไป	ก็พากันเข้าในลงกา ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ กราว

๏	ครั้นถึงน้อมเศียรบังคมทูล	ท้าวราพณาสูรยักษา
ว่าพระสหายร่วมชีวา	กับพระนัดดาฤทธิรอน
ยกพลออกไปรณรงค์	ด้วยองค์พระรามทรงศร
สองกษัตริย์กับพวกพลากร	วานรฆ่าเสียแหลกลาญ
บัดนี้อริราชไพรี	เลิกหมู่โยธีทวยหาญ
โห่สนั่นครั่นครื้นสุธาธาร	คืนไปสถานทัพมัน ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	ทศเศียรสุริย์วงศ์รังสรรค์
แจ้งข่าวเร่าร้อนดั่งเพลิงกัลป์	กุมภัณฑ์นิ่งขึงตะลึงไป
ให้คับแค้นแน่นในอุรา	จะหายใจออกมามิใคร่ได้
ไม่ออกโอษฐ์บรรหารประการใด	ก็เข้าไปในปราสาทรูจี ฯ
ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ

๏	ลดองค์ลงเหนือบัลลังก์อาสน์	พระกรก่ายนลาฏยักษี
แสนทุกข์แสนเทวษแสนทวี	อสุรีครวญคร่ำรำพัน
เสียดายสมเด็จพระสหาย	เลิศชายลือชื่อทั่วสวรรค์
ทั้งนัดดาปานดวงชีวัน	ชาญฉกรรจ์ในการชิงชัย
เสียแรงที่รู้เวทมนต์	กำบังตนหายตนไปได้
มาแพ้ฤทธิ์ไพรีกระบี่ไพร	ดั่งใช่สุรชาติกษัตรา
อกเอ๋ยโอ้ว่าแต่วันนี้	แสนทุกข์สิ้นที่จะปรึกษา
ตัวกูผู้กอปรด้วยศักดา	ก็เอกาในกิจที่คิดการ
เล็งหาไม่เห็นสุริย์วงศ์	ซึ่งอาจองจะออกไปหักหาญ
สุดหวังดั่งว่าชลธาร	สุดประมาณที่จะหมายสิ่งใด
แต่ผุดลุกผุดนั่งไม่นิทรา	อสุราทอดถอนใจใหญ่
จนตราบเท่าแสงทองอโณทัย	เรืองไรในพื้นอัมพร ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ
ร่าย

๏	จึ่งคิดได้ว่าท้าวมาลี	สถิตที่ยอดฟ้าสิงขร
เป็นพระอัยกาฤทธิรอน	ทรงเดชขจรมหึมา
จะว่าสิ่งใดก็ประสิทธิ์	ดั่งเหล็กเพชรลิขิตแผ่นผา
พระองค์ดำรงในสัตยา	แม้นโกรธาชักแช่งผู้ใด
ก็เป็นตามบัญชาพจนารถ	จะเคลื่อนคลาดไปนั้นหาไม่
กูจะให้ไปเชิญภูวไนย	มายังพิชัยลงกา
แล้วจะกล่าวโทษรามลักษมณ์	เป็นวัวพันหลักแอบว่า
ให้พระองค์กริ้วโกรธโกรธา	จะพรรณนาแต่เดิมให้ฟัง
ที่คำฉกรรจ์จะสรรใส่	จะจัดให้เป็นข้อหน้าหลัง
ซึ่งตัวกูผิดจะปิดบัง	ฝังแฝงแจ้งไปให้เห็นดี
พระองค์ก็เชื่อวาจา	จะแช่งด่าลักษมณ์รามทั้งสองศรี
ฝ่ายว่าอริราชไพรี	น่าที่จะม้วยชีวัน ฯ
ฯ ๑๒ คำ ฯ

๏	คิดแล้วสระสรงทรงเครื่อง	อร่ามเรืองพรรณรายฉายฉัน
เสด็จย่างเยื้องจรจรัล	ออกพระโรงคัลโอฬาร์ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	พร้อมหมู่เสนาพฤฒามาตย์	กวีราชสุริย์วงศ์พงศา
จึ่งมีพระราชบัญชา	สั่งสองนัดดาอสุรี
นนยวิกวายุเวกจงรีบไป	ยังไศลยอดฟ้าคีรีศรี
ทูลพระอัยกาธิบดี	ว่าบัดนี้ลงกาพระนคร
มีมนุษย์ชื่อว่ารามลักษมณ์	พี่น้องฮึกฮักชาญสมร
คุมกระบี่โยธาพลากร	มาราญรอนรบรุกบุกบัน
เคี่ยวฆ่าสุริย์วงศ์พรหมาน	บรรลัยลาญสิ้นชีพอาสัญ
ข้าศึกยิ่งฮึกขึ้นทุกวัน	เชิญพระทรงธรรมเสด็จมา ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นนยวิกวายุเวกยักษา
รับสั่งถวายบังคมลา	ก็ออกมาจากท้องพระโรงชัย ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	ครั้นถึงที่อยู่อสุรี	จึ่งสั่งขุนพาชีนายใหญ่
เร่งผูกสินธพมโนมัย	ที่เดินได้โดยทางอัมพร ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ

๏	บัดนั้น	จึ่งขุนอาชาชาญสมร
รับสั่งหลานท้าวยี่สิบกร	ก็รีบจรไปโรงพาชี ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
ยานี

๏	จึ่งผูกอนันตสิงหาสน์	อันร้ายกาจดั่งพญาราชสีห์
ทั้งเมฆมาลาตัวดี	มีพยศดั่งม้าพระสุริยา
ประดับเครื่องเรืองรองด้วยกุดั่น	ใบโพธิ์สุวรรณห้อยหน้า
สองหูพู่ขาวรจนา	งามสง่าลำพองคะนองฤทธิ์
ก็เสร็จตามราชบรรหาร	หลานเจ้าลงกาประกาศิต
ประทับกับเกยแก้วชวลิต	คอยสองทรงฤทธิ์เสด็จจร ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ

๏	เมื่อนั้น	นนยวิกวายุเวกชาญสมร
ครั้นเสร็จซึ่งผูกอัสดร	ก็กรายกรมาสรงวาริน ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
โทน

๏	สององค์ชำระสระสนาน	สุคนธ์ธารหอมฟุ้งจรุงกลิ่น
สนับเพลาเชิงรูปนาคิน	ภูษาธงข้าวบิณฑ์พื้นแดง
ต่างทรงชายแครงชายไหว	ฉลององค์อำไพเครือแย่ง
ตาบทิศทับทรวงลายแทง	สังวาลเพชรลูกแตงชิงดวง
พาหุรัดทองกรมังกรพัน	ธำมรงค์เรือนสุบรรณรุ้งร่วง
ปักจุฑามณีดอกไม้พวง	ห้อยห่วงกุณฑลกรรเจียกจร
งามองค์งามทรงงามสง่า	ดั่งบุตรพญาไกรสร
ยุรยาตรวาดชายกรายกร	ไปขึ้นอัสดรมโนมัย ฯ
ฯ ๘ คำ ฯ เชิดฉิ่ง
โทน

๏	ม้าเอยสองม้าทรง	ฤทธิรงค์เดินโดยอากาศได้
เชื้อสินธพชาติอาชาไนย	ขี่ไล่ทันลมบรรลัยกาล
ยกหูชูหางเริงร้อง	เผ่นโผนลำพองคะนองหาญ
ผูกเครื่องเนาวรัตน์ชัชวาล	แคบอานเบาะเอี่ยมสะอาดตา
ยกเท้าก้าวถีบทะยานหยัด	ลัดนิ้วลอยในเวหา
เร็วเพียงลมพานพัดพา	ตรงไปยอดฟ้าคีรี ฯ
ฯ ๖ คำ ฯ กราวนอก

๏	ครั้นถึงลงจากอัสดร	บทจรตามกันทั้งสองศรี
ขึ้นเฝ้าอัยกาธิบดี	ในที่ไพชยนต์อลงการ ฯ
ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

๏	จึ่งน้อมเศียรเกล้าบังคมทูล	นเรนทร์สูรยอดฟ้ามหาสถาน
บัดนี้ทศเศียรขุนมาร	ผู้เป็นหลานรักร่วมชีวัน
ใช้ข้ามาเฝ้าเบื้องบาท	พระอัยกาธิราชรังสรรค์
ด้วยมนุษย์พี่น้องชาญฉกรรจ์	นามนั้นชื่อว่ารามลักษมณ์
ยกพวกโยธาพลากร	ข้ามมหาสาครมาหาญหัก
อาจองทะนงใจนัก	ฆ่าสุริย์วงศ์ยักษ์วายชนม์
ยังเหลือแต่องค์พระนัดดา	จะรบราข้าศึกนั้นขัดสน
ไพร่ฟ้าประชากรก็ร้อนรน	เห็นจะอับจนเสียครั้งนี้
ขอเชิญเสด็จไปปกเกล้า	แก่เผ่าพันธุ์วงศ์ยักษี
จะได้เย็นเกศอสุรี	ด้วยเดชภูมีอันศักดา ฯ
ฯ ๑๐ คำ ฯ
 

๖๘
๖๘