ประกาศกระทรวงมหาดไทย
ประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒๐)
  

อาศัยอำนาจตามความในข้อ ๒ (๔) และข้อ ๑๔
แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๐๓ ลงวันที่ ๑๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๑๕
และเพื่อให้เป็นไปตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ ลงวันที่
๑๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๕ กระทรวงมหาดไทยจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๑๙) ลงวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๓๔ 

ข้อ ๒ ประกาศนี้มิให้ใช้บังคับแก่
(๑) งานเกษตรกรรม ซึ่งได้แก่ งานเพาะปลูก
งานประมง งานป่าไม้ และงานเลี้ยงสัตว์
(๒) งานอื่นตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนด

ข้อ ๓
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสิบห้าบาท
ในท้องที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดนนทบุรี จังหวัดปทุมธานี
จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดนครปฐม และจังหวัดภูเก็ต

ข้อ ๔
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดระนอง และจังหวัดพังงา 

ข้อ ๕
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหนึ่งบาท
ในท้องที่จังหวัดชลบุรี จังหวัดสระบุรี จังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดเชียงใหม่ 

ข้อ ๖ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละเก้าสิบสี่บาท
ในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดนครนายก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
จังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดลพบุรี จังหวัดราชบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
จังหวัดชัยนาท จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดสิงห์บุรี
จังหวัดสมุทรสงคราม จังหวัดอ่างทอง จังหวัดตราด จังหวัดระยอง จังหวัดจันทบุรี
จังหวัดกระบี่ จังหวัดตรัง จังหวัดชุมพร จังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส
จังหวัดสตูล จังหวัดสงขลา จังหวัดยะลา จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดพัทลุง
จังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดตาก จังหวัดเชียงราย จังหวัดพะเยา
จังหวัดน่าน จังหวัดลำพูน จังหวัดลำปาง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดแพร่
จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดพิษณุโลก จังหวัดพิจิตร จังหวัดสุโขทัย จังหวัดอุตรดิตถ์
จังหวัดอุทัยธานี จังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดอุดรธานี จังหวัดขอนแก่น
จังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดกาฬสินธุ์ จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดสกลนคร
จังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดเลย จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดยโสธร จังหวัดมหาสารคาม
จังหวัดนครพนม จังหวัดหนองคาย จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดชัยภูมิ และจังหวัดมุกดาหาร 

ข้อ ๗ เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๓ ถึงข้อ ๖ คำว่า วัน
หมายถึง เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง ซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้
แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม
(๑) เจ็ดชั่วโมง สำหรับงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพหรือร่างกายของลูกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่อง กำหนดงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพหรือร่างกายของลูกจ้าง ลงวันที่ ๑๖
เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๕
(๒) แปดชั่วโมง สำหรับงานอุตสาหกรรมหรืองานขนส่ง
(๓) เก้าชั่วโมง
สำหรับงานพาณิชยกรรมหรืองานอื่นซึ่งไม่ใช่งานตาม (๑) และ (๒)
ในกรณีเวลาทำงานปกติของลูกจ้างเกินกว่ากำหนดดังกล่าวในวรรคก่อน
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำให้เพิ่มขึ้นตามส่วน
เว้นแต่ลูกจ้างได้รับค่าล่วงเวลาหรือค่าทำงานในวันหยุดตามประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๕

ข้อ ๘[๑]
ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ข้อ ๙[๒]
ประกาศกระทรวงมหาดไทยฉบับนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ เมษายนพ.ศ. ๒๕๓๕
เป็นต้นไป


ประกาศ
ณ วันที่ ๒๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๕
พลเอก
อิสระพงศ์ หนุนภักดี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒๑)[๓]







































รัศม์วรรณวลัย/ผู้จัดทำ
๑๖
ตุลาคม ๒๕๕๑

[๑] ข้อ
๘ แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒๑)
[๒] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๐๙/ตอนที่ ๒๗/หน้า ๓๑/๒๕ มีนาคม ๒๕๓๕
[๓] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๐๙/ตอนที่ ๑๑๕/หน้า ๖/๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๓๕