ตราเครื่องหมาย
ตราเครื่องหมาย
พระราชบัญญัติรถยนตร์
พุทธศักราช 2473
 

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก
พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มี
พระบรมราชโองการดำรัสเหนือเกล้า ฯ
ให้ประกาศจงทราบทั่วกันว่า

โดยที่ทรงพระราชดำริเห็นสมควรแก้กฎหมายอันว่าด้วยรถยนตร์

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยบทมาตราต่อ
ไปนี้
ข้อความเบื้องต้น

มาตรา 1
พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า พระราชบัญญัติรถยนตร์
พุทธศักราช 2473

มาตรา 2
ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
เป็นต้นไป

มาตรา 3
ตั้งแต่วันที่ใช้บัญญัตินี้เป็นต้นไป ให้ยกเลิกบรรดากฎหมาย
กฎและข้อบังคับอื่น ๆ
ในส่วนที่มีบัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัตินี้ หรือ
ซึ่งแย้งกับบทแห่งพระราชบัญญัตินี้

มาตรา 4
ในพระราชบัญญัตินี้

(1) `รถยนตร์'
หมายความว่า รถซึ่งเดิรด้วยกำลังเครื่องจักเครื่องกล
เว้นแต่ที่เดิรบนราง

(2) `รถพ่วง'
หมายความว่า รถซึ่งรถยนตร์ลากไปข้างหลัง ขนานข้างหรือ
ไสไปข้างหน้า

(3) `รถยนตร์สาธารณ'
หมายความว่า รถยนตร์รับจ้างบรรทุกคนโดยสาร
หรือของ

รถยนตร์สาธารณมีประเภทดั่งนี้

(ก) รถยนตร์ประจำทาง คือรถยนตร์บรรทุกคนโดยสารเดิรตามทางอันกำหนดไว้
เรียกค่าจ้างรายตัวโดยอัตราวางเป็นระยะทาง
หรือตลอดทางเที่ยวเดียวหรือ
หลายเที่ยว
เพื่อไปถึงที่แห่งใดแห่งหนึ่งอันเป็นปลายระยะซึ่งแจ้งกันอยู่
แล้ว

(ข) รถยนตร์รับจ้าง คือรถยนตร์ สาธารณอื่นนอกจากรถยนตร์ประจำทาง

(4) `รถยนตร์ส่วนบุคคล'
หมายความว่า รถยนตร์อย่างอื่น นอกจาก
รถยนตร์สาธารณ

(5) `เจ้าของรถ'
หมายความว่า ผู้ถือกรรมสิทธิ์และให้รวมถึงผู้ครอบ
ครองด้วย

(6) `เสนาบดี'
หมายความว่า เสนาบดีผู้มีหน้าที่รักษาการให้เป็นไป
ตามพระราชบัญญัตินี้

(7) `นายทะเบียน'
หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งเสนาบดีตั้งให้เป็น
นายทะเบียนตามพระราชบัญญัตินี้

หมวด 1
การจดทะเบียนและเครื่องหมายสำหรับรถยนตร์
 


มาตรา 5 รถยนตร์ทั้งหลายต้องมีอุปกรณ์ และส่วนควบถูกต้องตามกฎ
เสนาบดีและได้จดทะเบียน ณ
สำนักนายทะเบียนเสียเงินภาษีตามมาตรา 23 , 25 กับ
ได้เสียค่าธรรมเนียมตามกฎเสนาบดีแล้ว จึ่งให้ใช้ได้

แม้เมื่อได้จดทะเบียนเสียภาษีและค่าธรรมเนียมแล้ว ถ้าปรากฏว่า
เครื่องอุปกรณ์หรือส่วนควบบกพร่องไปจากที่กำหนดไว้ในกฎเสนาบดี
ท่านห้ามมิ
ให้ใช้รถนั้น จนกว่าจะได้แก้ไขให้คืนดี


มาตรา 6 ให้นายทะเบียนเรียกเงินภาษีกับค่าธรรมเนียมตามพระราชบัญญัติ
นี้และกฎเสนาบดีแล้ว
รับจดทะเบียนรถยนตร์และออกหนังสือสำคัญให้ เว้นแต่
ปรากฏว่ารถยนตร์นั้นน่ากลัวเป็นเหตุให้เกิดอันตรายในเวลาใช้


มาตรา 7 ท่านห้ามมิให้ใช้ `รถยนตร์ส่วนบุคคล' เป็นรถยนตร์สาธารณ
เว้นแต่นายทะเบียนเห็นสมควรเปลี่ยนทะเบียนให้เป็นรถยนตร์สาธารณและได้เสีย
ภาษีเพิ่มขึ้นอีกอย่างรถยนตร์สาธารณตามกำหนดเวลาที่ยังเหลืออยู่ในปีนั้น
ส่วนรถยนตร์สาธารณ ท่านไว้ใช้เป็นรถยนตร์ส่วนบุคคลได้

รถยนตร์สาธารณที่จดทะเบียนเป็นรถบรรทุกสิ่งของท่านว่าจะใช้เป็น
รถบรรทุกคนโดยสารก็ได้ แต่ต้องปฏิบัติตามบทบัญญัติอันว่าด้วยรถให้เช่า
หรือรับจ้างบรรทุกคนโดยสาร

รถยนตร์สาธารณที่จดทะเบียนเป็นรถรับจ้างบรรทุกคนโดยสาร ท่านห้าม
มิให้ใช้เป็นรถบรรทุกสิ่งของ
นอกจากของไปกับตัวผู้โดยสารหนึ่ง ๆ ไม่เกิน
น้ำหนักยี่สิบกิโลกรัม


มาตรา 8 รถยนตร์ซึ่งมีไว้เพื่อขาย หรือเพื่อซ่อม เมื่อจะขี่ขับเพื่อ
การนั้น ๆ ต้องมีใบอนุญาตและมีเครื่องหมายพิเศษตามกฎเสนาบดี
ใบอนุญาตและ
เครื่องหมายพิเศษที่กล่าวนี้ใช้สับเปลี่ยนกันได้
ไม่เฉพาะคันรถ


มาตรา 9 การขี่ขับรถตามความในมาตรา 8 ผู้ถือใบอนุญาตต้องบันทึกรายการ
ไว้ดั่งต่อไปนี้ทุกครั้ง สำหรับเจ้าหน้าที่ตรวจได้ทุกเมื่อ

(1) ยี่ห้อรถ และเลขเครื่องหมายเครื่องยนตร์

(2) ไปเพื่ออะไร

(3) วัน เวลา ที่รถออกจากที่และกลับถึงที่

(4) ชื่อผู้ขับ


มาตรา 10 รถยนตร์สาธารณและรถยนตร์ส่วนบุคคลที่จดทะเบียนเป็นรถบรรทุก
ของ ให้ใช้บรรทุกได้ไม่เกินน้ำหนักและจำนวนอันเจ้าหน้าที่ได้กำหนดให้ภาย
ในบังคับแห่งกฎเสนาบดี


มาตรา 11 รถยนตร์สาธารณและรถยนตร์ส่วนบุคคลอันได้จดทะเบียนแล้วนั้น
ให้มีเครื่องหมายทะเบียน
และถ้าเป็นรถบรรทุกให้มีเครื่องหมายอัตราบรรทุก
อย่างมาก หรือ กำหนดจำนวนคนโดยสารอย่างมาก
ปิดไว้ที่คันรถในที่อัน
เจ้าหน้าที่ได้กำหนดให้

เครื่องหมายทะเบียน อัตราบรรทุก กำหนดจำนวนคนโดยสาร ให้ใช้ตามแบบของ
เจ้าพนักงาน


มาตรา 12 ใบคู่มือจดทะเบียนรถยนตร์สิ้นอายุวันที่ 31 มีนาคม ทุกปี
เว้นแต่จะได้กำหนดวันอื่นไว้ในใบคู่มือ


มาตรา 13 การโอนรถยนตร์ ท่านให้ผู้โอนแจ้งแก่นายทะเบียนภายในกำหนด
ห้าวัน นับแต่วันโอน


มาตรา 14 รถยนตร์ที่มีขนาดกว้างยาว หรือน้ำหนักรวมทั้งน้ำหนักบรรทุก
เกินอัตราที่เสนาบดีกำหนดไว้ ห้ามไม่ให้เดิรบนถนนและทางหลวง


มาตรา 15 ถ้าจะย้ายรถยนตร์ไปไว้ต่างท้องที่ ให้แจ้งความต่อ
นายทะเบียนท้องที่เดิมและท้องที่ใหม่ภายในสิบห้าวัน

ผู้ใดสั่ง หรือนำรถยนตร์เข้ามาจากต่างประเทศ เพื่อจำหน่ายหรือสร้าง
ขึ้นใหม่เพื่อจำหน่าย ผู้นั้นต้องส่งบัญชีรับและจำหน่าย
ให้แก่นาย
ทะเบียนก่อนวันที่ 15 ของเดือนใหม่ทุก ๆ เดือน
บัญชีนั้นให้มีรายการตาม
ที่กำหนดไว้ในกฎเสนาบดี

หมวด 2
ใบอนุญาตขับรถยนตร์
 


มาตรา 16 ภายในบังคับแห่งมาตรา 21 ผู้ขับรถยนตร์ต้องรับใบอนุญาตขับ
จากนายทะเบียน


มาตรา 17 ใบอนุญาตขับรถยนตร์มี 3 ชนิด คือ

(1) ใบอนุญาตขับรถยนตร์ส่วนบุคคล นอกจากรถจักรยานยนตร์

(2) ใบอนุญาตขับรถยนตร์สาธารณ นอกจากรถจักรยานยนตร์

(3) ใบอนุญาตขับรถจักรยานยนตร์

ใบอนุญาตชนิดที่ 1 จะใช้เป็นใบอนุญาตชนิดที่ 2 ที่ 3 ไม่ได้

ใบอนุญาตชนิดที่ 2 ใช้เป็นใบอนุญาตชนิดที่ 1 ได้แต่จะใช้เป็นใบ
อนุญาตชนิดที่ 3 ไม่ได้

ใบอนุญาตขับรถยนตร์ทุกชนิดสิ้นอายุเพียงวันที่ 31 มีนาคมทุกปี


มาตรา 18 บุคคลผู้ใดเมื่อได้แสดงให้เป็นที่พอใจนายทะเบียน ว่าตนผู้
มีวุฒิและลักษณะดั่งต่อไปนี้
ท่านว่าชอบที่ได้รับใบอนุญาตขับรถยนตร์ส่วน
บุคคล

(1) มีความรู้ความสามารถในการขับรถยนตร์

(2) มีความรู้ข้อบังคับการเดิรรถ

(3) ร่างกายไม่ทุพพลภาพ สามารถขับรถยนตร์ได้

(4) อายุสิบแปดปีขึ้นไป

(5) ไม่มีใบอนุญาตอยู่แล้ว ไม่ว่าใบอนุญาตนั้นจะได้ถูกงดหรือไม่

ถ้าจะรับใบอนุญาตขับรถยนตร์สาธารณ ต้องมีวุฒิและลักษณะดั่งต่อไปนี้
ด้วย

(6) มีอายุยี่สิบปีขึ้นไป

(7) พูดภาษาไทยได้พอควร

(8) รู้จักถนนและทางหลวงพอควรในจังหวัดนั้น ๆ

(9) ปราศจากโรคติดต่อ ซึ่งปรากฏแก่ตานายทะเบียนทำให้เห็นว่าน่าเป็น
ที่รังเกียจแก่ประชาชน

(10) ยังไม่เคยรับพระราชอาชญาถึงจำคุกโดยพิพากษาที่สุดเพราะความผิด
ตามพระราชบัญญัตินี้
หรือความผิดตามกฎหมายลักษณะอาชญามาตราต่อไปนี้คือ
มาตรา 174 ถึง
มาตรา 176 เฉพาะการใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดตามมาตราที่ระบุ
ต่อนี้ไป มาตรา 177 ถึงมาตรา 186: มาตรา 188 ถึงมาตรา 194:
มาตรา 201
เฉพาะเมื่อเกี่ยวข้องกับความผิดในมาตราต่าง ๆ แห่งภาค 2
ส่วนที่ 5 อัน
ได้ระบุไว้ข้างต้น: มาตรา 202 ถึงมาตรา 206: มาตรา 243 ถึง
มาตรา 245
วรรค 2: มาตรา 246: มาตรา 249 ถึงมาตรา 259: มาตรา 268
ถึงมาตรา 270:
มาตรา 272 เฉพาะเมื่อเกี่ยวกับมาตรา 270: มาตรา 273
ถึงมาตรา 277: มาตรา
288 ถึงมาตรา 304: มาตรา 306: มาตรา 312: มาตรา 314: มาตรา
317 ถึงมาตรา
319: มาตรา 321 ถึงมาตรา 325: มาตรา 334 (2): มาตรา 335
อนุมาตรา 13 , 18 ,
24: มาตรา 336 อนุมาตรา 15


มาตรา 19 ถ้าปรากฏว่าผู้รับใบอนุญาตขับรถยนตร์ผู้ใดขาดวุฒิและ
ลักษณะที่บัญญัติไว้ในมาตรา 18 ก็ดี
หรือบกพร่องไปภายหลังเมื่อได้รับ
อนุญาตแล้วก็ดี ท่านให้นายทะเบียนถอนใบอนุญาตคืนมาฆ่าเสีย

ถ้าปรากฏว่า ผู้รับใบอนุญาตขับรถยนตร์ผู้ใด

(ก) ต้องคำพิพากษาที่สุดให้ปรับฐานกระทำผิดพระราชบัญญัตินี้ หรือ
กฎเสนาบดีซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัตินี้
หรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งอัน
ชอบของพนักงานเจ้าหน้าที่อันเป็นคำสั่งเกี่ยวกับการเดิรรถ
หรือ

(ข) ต้องคำพิพากษาที่สุดให้ปรับในฐานขับรถหรือกระทำการใด ๆ ด้วย
อาการอันน่าเป็นภัยต่อประชาชน หรือ

(ค) มีผู้ยืนเข้ามากล่าวโทษว่าทำลายความสงบสุขของประชาชนในถนน หรือ
ทางหลวง โดยขู่เข็ญ ดูหมิ่น หรือรังแกรบกวนคนขับรถด้วยกันก็ดี
คนโดยสารก็
ดี หรือคนเดิรทางก็ดี
ท่านว่านายทะเบียนจะเรียกใบอนุญาตมายึดไว้ก็ได้

ท่านห้ามมิให้ยึดใบอนุญาตขับรถยนตร์เกินกว่าหนึ่งปี แต่ว่าในกรณีที่
จะกล่าวต่อไปนี้ คือ
ผู้ขับต้องหาคดีอาชญาในประเภทอันได้ระบุไว้ในมาตรา
18 อนุมาตรา 10 หรือในข้อ (ก) และ (ข) ที่กล่าวข้างต้น
ท่านว่าการยึดอาจ
ตั้งต้นแต่เวลายื่นฟ้องต่อศาลไต่สวนเป็นต้นไปจนถึงเวลาที่คำพิพากษาถึงที่
สุด กำหนดเวลายึดในกรณีเช่นนี้อาจเกินหนึ่งปีก็ได้
ในระวางยึดนั้น ท่าน
ว่าไม่ให้นายทะเบียนต่ออายุใบอนุญาต

เมื่อได้ยึดใบอนุญาตไว้แล้ว ให้นายทะเบียนสลักหลังใบอนุญาตไว้


มาตรา 20 ภายในบังคับมาตรา 17 และ 21 ห้ามมิให้เจ้าของรถ หรือคนขับ
ยอมให้ผู้ไม่มีใบอนุญาตหรือผู้มีใบอนุญาตขับรถประเภทอื่น
เข้าขับรถของตน
หรือซึ่งตนเป็นคนขับ

มาตรา 21 ผู้ใดฝึกหัดขับรถยนตร์ ต้องมีผู้ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขับ
รถยนตร์มาแล้วไม่น้อยกว่าปีหนึ่งควบคุมอยู่ด้วย

ในการฝึกหัดขับ ถ้ามีการเสียหายเกิดขึ้น ท่านว่าผู้ควบคุมต้อง
รับผิดด้วยในทางแพ่ง
เว้นแต่เมื่อพิสูจน์ได้ว่าผู้ฝึกหัดฝืนคำสอนในเวลา
ที่ขับอยู่นั้น

ห้ามมิให้ผู้อื่นอยู่รถในเวลาฝึกหัดขับ นอกจากผู้ควบคุมกับผู้ฝึกหัด


มาตรา 22 ผู้รับใบอนุญาตขับรถยนตร์ต้องมีใบอนุญาตอยู่กับตัวในเวลา
ขับเอง
หรือควบคุมผู้อื่นฝึกหัดเพื่อแสดงต่อเจ้าพนักงานได้เสมอ

หมวด 3
ภาษี
 


มาตรา 23 ภาษีรถมีอัตราประจำปี ดังนี้

(1) รถพ่วง (ภายในบังคับแห่งอนุมาตรา 6 และ 7 ต่อไปนี้) คันละยี่สิบ
บาท

(2) รถยนตร์ส่วนบุคคล นอกจากรถสำหรับบรรทุกหนึ่งแรงม้าหรือเศษของแรง
ม้าต่อสองบาท

(3) รถแทรกเตอร์ใช้เป็นเครื่องมือกสิกรรมคันละสิบบาท

(4) รถยนตร์นอกจากที่ระบุไว้ในอนุมาตรา (2) และ(7) ให้เก็บภาษีตาม
น้ำหนักโดยอัตราต่อไปนี้

(5) ในการคำนวณน้ำหนักบุคคล ให้ถือว่าคนหนึ่งมีน้ำหนักห้าสิบ
กิโลกรัม

(6) รถยนตร์และรถพ่วงซึ่งใช้ล้ออย่างอื่น นอกจากยางกลวง ให้เก็บภาษี
เพิ่มขึ้นจากอัตราที่กำหนดไว้อีกร้อยละยี่สิบ

(7) รถจักรยานยนตร์ให้เก็บภาษีคันละยี่สิบบาท และรถพ่วงของรถ
จักรยานยนตร์คันละห้าบาท

(8) วิธีคำนวณแรงม้าให้คิดตามตำหรับใบอนุญาตพิเศษอีกชั้นหนึ่งจึ่ง
ใช้เดิรประจำทางได้ ใบอนุญาตพิเศษนี้
เรียกว่าใบอนุญาตประจำทาง ค่า
ธรรมเนียมใบอนุญาตประจำทางนั้นต้องเสียเป็นระยะครึ่งปี
ตามอัตราซึ่ง
เสนาบดีเป็นผู้กำหนด ใบอนุญาตประจำทางโอนกันไม่ได้


มาตรา 25 เงินภาษีนั้น ท่านให้เสียล่วงหน้าต่อนายทะเบียน จะเสียคราว
ละหลายงวดก็ได้ แต่ถ้าเสียเป็นงวด
ท่านว่าต้องเสียค่าธรรมเนียมเพิ่มเติม
ที่กำหนดไว้ในกฎเสนาบดีสำหรับการที่มาเสียคราวหลัง ๆ
ต่อมาในปีเดียวกัน


มาตรา 26 รถยนตร์ดั่งต่อไปนี้ ท่านว่าได้รับความยกเว้นค่าธรรมเนียม
และภาษี

(1) รถดับเพลิง

(2) รถใช้ในราชการทหาร

(3) รถพยาบาล หรือรถบรรทุกศพ ซึ่งมิใช่รถสำหรับให้เช่า

(4) รถของรัฐบาลหรือสุขาภิบาลเฉพาะที่ใช้ในการสร้างหรือบำรุงรักษา
ทาง

(5) รถซึ่งผู้ค้ามีไว้ขาย


มาตรา 27 ภาษีรถยนตร์ตามความในพระราชบัญญัตินี้ท่านว่าผู้ครอบครอง
เป็นผู้เสีย รถยนตร์ที่เสียภาษีแล้วในปีนั้น
ถ้าเปลี่ยนตัวผู้ครอบครอง
ท่านว่าผู้ครอบครองใหม่ไม่ต้องเสียภาษีซ้ำ


มาตรา 28 นายทะเบียนหรือเจ้าพนักงาน ซึ่งเสนาบดีตั้งให้มีอำนาจทำการ
ตามพระราชบัญญัตินี้
อาจเข้าตรวจในที่ซึ่งมีเหตุที่ควรเชื่อว่ามีรถยนตร์
ที่จะต้องเสียภาษีตามความในพระราชบัญญัตินี้
การเข้าตรวจดั่งว่านี้ ให้ทำ
ได้ระวางพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก


มาตรา 29 นายทะเบียนอาจทำคำสั่งเรียกบุคคลซึ่งมีเหตุควรเชื่อว่าจัก
ต้องเสียภาษีรถยนตร์มายังสถานที่ทำการเพื่อสอบถาม ยี่ห้อ
จำนวน ประเภท
ขนาดน้ำหนัก เลขหมายตัวรถ และเลขหมายเครื่องรถยนตร์


มาตรา 30 ถ้าจำนวนเงินภาษีซึ่งต้องเก็บตามพระราชบัญญัตินี้ไม่ได้นำ
มาชำระให้แก่นายทะเบียนภายในกำหนดเวลาไซร้ ให้นายทะเบียนแจ้งความเป็น
หนังสือไปถึงผู้ที่จะต้องเสียภาษี ให้นำเงินมาชำระ ณ
ที่ทำการของนายทะเบียน
ภายในสิบห้าวัน นับตั้งแต่วันได้รับคำแจ้งความ

ถ้าไม่ได้นำเงินมาชำระภายในกำหนดสิบห้าวัน ให้นายทะเบียนทำคำสั่งมอบ
ให้แก่พนักงานไปเรียกเก็บภาษี หรือยึดรถยนตร์มาไว้


มาตรา 31 รถยนตร์ที่ยึดมาตามมาตรา 30 นั้น ให้เก็บรักษาไว้เจ็ดวัน
ถ้าไม่นำเงินภาษีและค่าใช้จ่ายในการยึดทรัพย์มาชำระภายในกำหนดนั้นไซร้
ก็
ให้ขายทอดตลาดรถยนตร์คันนั้น
ถ้าขายทอดตลาดได้เงินเกินกว่าเงินภาษีและ
ค่าใช้จ่ายก็ให้คืนเงินที่เหลือนั้นให้แก่เจ้าของไป

ห้ามไม่ให้พนักงานเจ้าหน้าที่สู้ราคาในการขายทอดตลาด

หมวด 4
บทลงโทษ
 


มาตรา 32 เจ้าของรถหรือผู้ขับรถยนตร์ผู้ใดกระทำการฝ่าฝืนบทบัญญัติ
หมวด 1 หรือบทบัญญัติมาตรา 17 , 20 , 21 หรือ 22
แห่งพระราชบัญญัตินี้ ท่าน
ว่าผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท


มาตรา 33 ผู้ใดขับรถยนตร์โดยไม่มีใบอนุญาต หรือเมื่อใบอนุญาตสิ้น
อายุแล้ว หรือระวางใบอนุญาตถูกเจ้าพนักงานยึดไว้
หรือฝ่าฝืนบทบัญญัติ
มาตรา 24
ท่านว่าผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินร้อยบาท หรือ
จำคุกไม่เกินหนึ่งเดือนหรือทั้งปรับทั้งจำ

 มาตรา 34
ผู้ใดกระทำผิดดั่งกล่าวต่อไปนี้ คือ

(1) ให้คนอื่นใช้ใบอนุญาต หรือเครื่องหมายอย่างหนึ่งอย่างใด ซึ่ง
เจ้าพนักงานออกให้แก่ตนตามพระราชบัญญัตินี้

(2) นำเครื่องหมายอย่างหนึ่งอย่างใดของรถยนตร์คันหนึ่งไปใช้ใน
รถยนตร์อีกคันหนึ่ง

(3) ใช้เครื่องหมายที่เจ้าพนักงานออกและจำหน่ายให้แก่ผู้อื่น

(4) เปลี่ยนโดยวิธีใด ๆ หรือซ่อนทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ซึ่งเครื่อง
หมายทะเบียนที่เจ้าพนักงานออกให้ประจำรถของตน

ท่านว่าผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท


มาตรา 35 ผู้ใดละเมิดกฎเสนาบดี ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความใน
มาตรา 38
ท่านว่าผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท

หมวด 5
เบ็ดเตล็ด
 


มาตรา 36 ในเรื่องรถยนตร์ที่มีผู้นำจากต่างประเทศเข้ามาใช้ในพระราช
อาณาจักรชั่วคราว
และมิได้จดทะเบียนรับใบอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้ ท่าน
ให้ปฏิบัติตามที่รัฐบาลสยามได้ตกลงกับรัฐบาลของประเทศนั้น ๆ


มาตรา 37 รถยนตร์ และเครื่องอุปกรณ์ของรถยนตร์อันมิชอบด้วยพระราช
บัญญัตินี้
ซึ่งมีอยู่แล้วในพระราชอาณาจักรก่อนวันประกาศใช้พระราชบัญญัติ
นี้ก็ดี หรือซึ่งจะนำเข้ามาในพระราชอาณาจักรภายในเวลาหกเดือนภายหลังแต่
วันประกาศใช้พระราชบัญญัตินี้ก็ดี
ให้เสนาบดีมีอำนาจผ่อนผันได้ตามควรแก่
การ และถ้าอนุญาตให้ใช้ต่อไป ท่านว่ามิให้เกินสามปี


มาตรา 38 ให้เสนาบดีมีอำนาจออกกฎว่าด้วย

(1) น้ำหนักบรรทุกอย่างมาก หรือกำหนดจำนวนคนโดยสารอย่างมาก สำหรับ
รถยนตร์ส่วนบุคคลชนิดบรรทุกของและรถยนตร์สาธารณทุกชนิด

(2) สีและเครื่องหมายสำหรับรถยนตร์สาธารณ

(3) เครื่องแต่งกายและเครื่องหมายคนขับรถยนตร์สาธารณ

(4) ขนาดแผ่นป้ายเครื่องหมายและอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับการจดทะเบียน
รถยนตร์

(5) ให้รถยนตร์ที่จดทะเบียนแล้วแสดงเครื่องหมายอย่างใดไว้ ณ ที่ใดใน
รถยนตร์

(6) กำหนดขนาดกว้างยาวและน้ำหนักรวมทั้งน้ำหนักบรรทุกแห่งรถยนตร์ที่
จะให้เดิรบนทางสายใดได้และไม่ได้

(7) เงื่อนไขในการใช้ล้อยางตัน

(8) เงื่อนไขในการฝึกหัดขับรถยนตร์
 (9) กำหนดขนาดที่นั่งและระวางบรรทุกของและคนโดยสาร

(10) กำหนดและการใช้เครื่องอุปกรณ์ที่จะติดรถ เช่น โคม เครื่องมอง
หลัง เครื่องห้ามล้อ แตร เครื่องระงับเสียงท่อไอเสีย

(11) เงื่อนไขในการที่จะอนุญาตให้รถยนตร์ที่มีล้ออย่างอื่น นอกจากล้อ
ยางเดิรบนถนนหรือทางหลวง

(12) ค่าธรรมเนียมสำหรับเครื่องหมายพิเศษ เครื่องหมายทะเบียนหรือ
เครื่องหมายอื่น อันเกี่ยวกับการจดทะเบียนประจำปี
ค่าธรรมเนียมใบอนุญาต
ขับรถยนตร์ ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตเดิรรถประจำทาง
และค่าธรรมเนียมการออกใบ
แทน
การแก้ทะเบียนเมื่อเปลี่ยนเจ้าของรถการตรวจทะเบียนและแบบคำร้อง และ
ค่าธรรมเนียมอื่น ๆ อันจะต้องเรียกตามพระราชบัญญัตินี้

(13) ข้อความอื่น ๆ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้


มาตรา 39 เสนาบดีมีอำนาจออกกฎข้อบังคับกำหนดเงื่อนไขการออกใบอนุญาต
เดิรรถประจำทาง และมีอำนาจที่จะจำกัดจำนวนใบอนุญาตนั้น ๆ
ได้ตามแต่จะเห็น
สมควรเพื่อป้องกันการแข่งขันอันสิ้นเปลืองไปโดยเปล่าประโยชน์และอาจเป็น
อันตรายต่อความปลอดภัยของประชาชน
ทั้งมีอำนาจไม่ต่อใบอนุญาตเดิรรถประจำ
ทางเมื่อไม่จำเป็น เพื่อความสะดวกประโยชน์แก่การไปมา
หรือจะไม่ยอมออกใบ
อนุญาตเดิรรถประจำทางให้เดิรรถในถนน ที่เห็นว่าไม่เหมาะแก่การเดิรรถยนตร์
ประจำทางก็ได้


มาตรา 40 ใบอนุญาตเดิรรถประจำทางนั้น ถ้าปรากฏว่าผู้รับใบอนุญาต
ปฏิบัติบกพร่องในเงื่อนไขที่กำหนดไว้ไซร้ท่านว่านายทะเบียนประจำท้องที่
ซึ่งปรากฏความบกพร่องขึ้นนั้นมีอำนาจสั่งงดได้ไม่เกินสามสิบวัน
แต่
เสนาบดีมีอำนาจที่จะสั่งงดได้ไม่มีกำหนดเวลาหรือจะสั่งถอนคืนเสียทีเดียว
ก็ได้


มาตรา 41 ในกรุงเทพมหานคร ให้เป็นหน้าที่เสนาบดีผู้ปกครองท้องที่
และนอกนั้นให้เป็นหน้าที่เสนาบดีผู้บัญชาการกรมทางที่จะรักษาการให้เป็นไป
ตามพระราชบัญญัตินี้


มาตรา 42 ให้เสนาบดีเจ้าหน้าที่มีอำนาจออกกฎเพื่อจัดการให้เป็นไปตาม
พระราชบัญญัตินี้
กฎนั้นเมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้
บังคับได้


ประกาศมา ณ วันที่ 22 พฤษภาคม พุทธศักราช 2473 เป็นปีที่ 6 ในรัชกาล
ปัจจุบัน
















บัญชีอักษรย่อนามจังหวัดในกรุงเทพมหานคร

[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]

[รก. 2473/-/22/22 พฤษภาคม 2473]