pythainlp/thailaw-v1.0 huggingface dataset:
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
เปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดชัยภูมิและศาลจังหวัดภูเขียว
พ.ศ. ๒๕๔๒
----------------

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่
๒๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๒
เป็นปีที่ ๕๔
ในรัชกาลปัจจุบัน

 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ 
ให้ประกาศว่า

 โดยที่เป็นการสมควรเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดชัยภูมิและศาลจังหวัดภูเขียว

 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอม
ของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

 มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัด
ชัยภูมิและศาลจังหวัดภูเขียว พ.ศ. ๒๕๔๒

 มาตรา ๒*
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
เป็นต้นไป
 *[รก.๒๕๔๒/๑๓๗ก/๑๕/๓๐ ธันวาคม ๒๕๔๒]

 มาตรา ๓
ให้เปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดชัยภูมิและศาลจังหวัดภูเขียว ดังนี้
 (๑) ให้ศาลจังหวัดชัยภูมิ มิเขตตลอดท้องที่อำเภอเมืองชัยภูมิ อำเภอคอนสวรรค์ 
อำเภอจัตุรัส อำเภอเทพสถิต อำเภอเนินสง่า อำเภอบ้านเขว้า
อำเภอบำเหน็จณรงค์ อำเภอภักดีชุมพล 
อำเภอหนองบัวระเหว และกิ่งอำเภอซับใหญ่ อำเภอจัตุรัส
ในจังหวัดชัยภูมิ
 (๒) ให้ศาลจังหวัดภูเขียว มีเขตตลอดท้องที่อำเภอภูเขียว อำเภอเกษตรสมบูรณ์ 
อำเภอแก้งคร้อ อำเภอคอนสาร อำเภอบ้านแท่น
และอำเภอหนองบัวแดง ในจังหวัดชัยภูมิ

 มาตรา ๔
บรรดาคดีของเขตท้องที่อำเภอภักดีชุมพล ซึ่งค้างพิจารณาอยู่ในศาล
จังหวัดภูเขียวในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ
ให้คงพิจารณาพิพากษาในศาลจังหวัดภูเขียว



 มาตรา ๕
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
 

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 ชวน
หลีกภัย
 นายกรัฐมนตรี































หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
โดยที่แต่เดิมกิ่งอำเภอภักดีชุมพล 
อำเภอหนองบัวแดง ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดภูเขียว
ต่อมาได้มีการแยกกิ่งอำเภอภักดีชุมพล 
ออกจากเขตท้องที่อำเภอหนองบัวแดงและยกฐานะกิ่งอำเภอภักดีชุมพล
ซึ่งอยู่ในเขตอำนาจศาล
จังหวัดภูเขียว ขึ้นเป็นอำเภอภักดีชุมพลทำให้อำเภอภักดีชุมพลยังคงอยู่ภายในเขตอำนาจศาล
จังหวัดภูเขียว
แต่เนื่องจากระยะทางระหว่างอำเภอภักดีชุมพลและอำเภอภูเขียวอยู่ห่างกันถึง 
๑๒๐ กิโลเมตร
ประกอบกับการคมนาคมไม่สะดวกทำให้ประชาชนที่อยู่ในท้องที่อำภอภักดีชุมพล 
ซึ่งมีคดีความที่ศาลจังหวัดภูเขียวได้รับความเดือดร้อนในเรื่องค่าใช้จ่ายสำหรับการเดินทางและค่าที่พัก
ดังนั้น เพื่อประโยชน์ในการอำนวยความยุติธรรมแก่ประชาชน
และเพื่อความสะดวกในการปฏิบัติงาน
ของข้าราชการที่เกี่ยวข้องในกระบวนการยุติธรรมสมควรเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดชัยภูมิ
ให้ครอบคลุมอำเภอภักดีชุมพล
ซึ่งมีระยะทางห่างจากอำเภอเมืองชัยภูมิเพียง ๘๐ กิโลเมตร และ
มีการคมนาคมที่สะดวกกว่า จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

สุนันทา/แก้ไข
๒/๑๑/๔๔
A+B (C)
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการ
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการ
ฉบับที่ ๘
เรื่อง
การใช้บุคคลเป็นประกันหรือหลักประกันในการปล่อยชั่วคราว[๑]
 

โดยที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๐
บัญญัติให้ความสะดวกในการปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญาไว้ว่า
ในคดีที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่เกินสามปี เช่น
ความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คฯ
จะปล่อยชั่วคราวโดยไม่ต้องมีประกันเลยก็ได้
และแม้ในความผิดที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงเกินสามปีขึ้นไปก็อาจปล่อยชั่วคราวโดยมีประกันแต่ไม่ต้องมีหลักประกันด้วยก็ได้

สำหรับกรณีที่มีการปล่อยชั่วคราวจะต้องมีหลักประกันด้วยนั้น
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๔ วรรคสอง
ก็ยังบัญญัติให้ใช้บุคคลเป็นหลักประกันได้ด้วย ซึ่งในการใช้บุคคลเป็นหลักประกันนี้
ได้มีคำแนะนำของประธานศาลฎีกาเกี่ยวกับการปล่อยชั่วคราว พ.ศ. ๒๕๓๑ ข้อ ๑๑
ระบุไว้ว่าควรพิจารณาหลักประกันประเภทนี้ในเมื่อบุคคลนั้นเป็นผู้มีหลักฐาน
ตำแหน่งหน้าที่อาชีพ การงาน ฐานะ หรือชื่อเสียงเป็นที่เชื่อถือได้

เพื่อให้การใช้บุคคลเป็นประกันหรือหลักประกันตามกฎหมายและคำแนะนำของประธานศาลฎีกาดังกล่าวบรรลุผลในทางปฏิบัติได้อย่างจริงจังอันจะเป็นการขยายโอกาสให้ผู้ที่ไม่มีหลักทรัพย์สามารถได้รับการปล่อยชั่วคราวได้ตามหลักการที่ว่า
ผู้ต้องหาและจำเลยทุกคนพึงได้รับอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวเว้นแต่จะมีเหตุจำเป็นที่จะต้องควบคุมหรือขังไว้
ดังนั้น อาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา ๑ วรรคสาม
และโดยอนุมัติรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ประธานศาลฎีกาจึงวางระเบียบราชการฝ่ายตุลาการของศาลทั้งหลายไว้ดังนี้

ข้อ ๑
ให้ข้าราชการพลเรือน ระดับ ๓-๕ หรือข้าราชการอื่นที่เทียบเท่า
ทำสัญญาประกันหรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันได้ในวงเงินไม่เกินหกหมื่นบาท
ให้ข้าราชการพลเรือน ระดับ ๖-๘
หรือข้าราชการอื่นที่เทียบเท่าทำสัญญาประกันหรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันได้ในวงเงินไม่เกินสองแสนบาท
ให้ข้าราชการพลเรือน ระดับ ๙-๑๐
หรือข้าราชการอื่นที่เทียบเท่าทำสัญญาประกันหรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันได้ในวงเงินไม่เกินห้าแสนบาท
ให้ข้าราชการพลเรือน ระดับ ๑๑
หรือข้าราชการอื่นที่เทียบเท่าทำสัญญาประกันหรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันได้ในวงเงินไม่เกินแปดแสนบาท

ข้อ ๒
ให้พนักงานรัฐวิสาหกิจทำสัญญาประกัน
หรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันในทำนองเดียวกับข้าราชการอื่นตามที่ระบุไว้ในข้อ ๑

ข้อ ๓
ให้สมาชิกรัฐสภาและข้าราชการการเมืองทำสัญญาประกันหรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันได้ในวงเงินไม่เกินแปดแสนบาท

ข้อ ๔
บุคคลอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในข้อ ๑ ถึงข้อ ๓ ให้ทำสัญญาประกัน
หรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันได้ในวงเงินตามที่ศาลจะเห็นสมควรเป็นกรณี ๆ ไป

ข้อ ๕
ให้ผู้ที่ขอทำสัญญาประกันหรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันตามข้อ ๑ ข้อ ๒ หรือ
ข้อ ๓ เสนอหนังสือรับรองจากต้นสังกัดแสดงสถานะ ระดับอัตราเงินเดือน
และหากมีภาระผูกพันในการทำสัญญาประกันหรือใช้ตนเองเป็นหลักประกันรายอื่นอยู่ก็ให้แสดงภาระผูกพันนั้นด้วย

ข้อ ๖
ในกรณีที่การใช้บุคคลเป็นประกันหรือหลักประกันตามวงเงินที่กำหนดไว้ในข้อ ๑
ถึงข้อ ๔ แล้ว ยังไม่เป็นการเพียงพอ ให้ใช้บุคคลตาม ๑ถึง ๔
หรือหลักทรัพย์อื่นเป็นหลักประกันเพิ่มเติมได้

ข้อ ๗
ในกรณีจำเป็นต้องมีวิธีการใดเพื่อให้การปฏิบัติตามระเบียบนี้ดำเนินไปได้โดยเรียบร้อย
ให้ปลัดกระทรวงยุติธรรมเป็นผู้กำหนดวิธีการนั้น


ระเบียบนี้วางไว้ ณ วันที่ ๒๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๓๖
ประมาณ ชันซื่อ
ประธานศาลฎีกา






วิภา/ตรวจ
๒ พฤศจิกายน ๒๕๕๓
พัสสน/ผู้ตรวจ
๑๔ มกราคม ๒๕๕๔


[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๑๐/ตอนที่ ๑๖ ก/หน้า ๙/๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๖
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
แก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
(ฉบับที่ ๑๓)
พ.ศ. ๒๕๓๔
-------------

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่
๑๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๓๔
เป็นปีที่ ๔๖
ในรัชกาลปัจจุบัน

 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

 โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยพระธรรมนูญศาลยุติธรรม

 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและ
ยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ดังต่อไปนี้

 มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม
พระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ฉบับที่ ๑๓) พ.ศ. ๒๕๓๔

 มาตรา ๒*
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน
ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
 *[รก.๒๕๓๔/๑๔๙/๗พ/๒๗ สิงหาคม ๒๕๓๔]

 มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๒
แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ซึ่ง
แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
(ฉบับที่ ๘) พ.ศ. ๒๕๒๕ 
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 มาตรา ๒๒ ในศาลชั้นต้น
ผู้พิพากษาคนเดียวมีอำนาจเกี่ยวแก่คดี ซึ่งอยู่ใน
อำนาจของศาลนั้นดังต่อไปนี้
 (๑) ไต่สวนและวินิจฉัยชี้ขาดคำร้องหรือคำขอที่ยื่นต่อศาลในคดีแพ่ง
 (๒) ไต่สวนมูลฟ้องและมีคำสั่งในคดีอาญา
 (๓) ไต่สวนและมีคำสั่งในการชันสูตรพลิกศพ ตามประมวลกฎหมาย
วิธีพิจารณาความอาญา
 (๔) พิจารณาพิพากษาคดีแพ่ง ซึ่งราคาทรัพย์สินที่พิพาทหรือจำนวนเงินที่ฟ้อง
ไม่เกินสี่หมื่นบาท
 (๕) พิจารณาพิพากษาคดีอาญา ซึ่งอัตราโทษอย่างสูงตามที่กฎหมายกำหนดไว้
ให้จำคุกไม่เกินสามปี หรือปรับไม่เกินหกหมื่นบาท
หรือทั้งจำทั้งปรับ แต่ทั้งนี้จะลงโทษจำคุกเกิน
หกเดือน หรือปรับเกินหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
ซึ่งโทษจำคุกหรือปรับนั้นอย่างหนึ่งอย่างใด
หรือทั้งสองอย่างเกินอัตราที่กล่าวแล้วไม่ได้
 (๖) พิจารณาคดีแพ่งซึ่งราคาทรัพย์สินที่พิพาท
หรือจำนวนเงินที่ฟ้องเกินสี่หมื่น
บาท แต่ไม่เกินหนึ่งแสนบาท
หรือคดีอาญาซึ่งมีอัตราโทษอย่างสูงตามที่กฎหมายกำหนดไว้ให้
จำคุกเกินสามปีแต่ไม่เกินเจ็ดปี
หรือปรับเกินหกหมื่นบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ
 ในคดีที่ผู้พิพากษาคนเดียวมีแต่เพียงอำนาจพิจารณา ไม่มีอำนาจพิพากษา
ตาม (๕) หรือ (๖) เมื่อจะพิพากษาคดี
จะต้องมีผู้พิพากษาอีกอย่างน้อยคนหนึ่งตรวจสำนวนและลง
ลายมือชื่อในคำพิพากษาเป็นองค์คณะด้วย

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 อานันท์
ปันยารชุน

นายกรัฐมนตรี






















หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่พระธรรมนูญศาลยุติธรรม
ได้ประกาศใช้มาเป็นเวลานานและกำหนดทุนทรัพย์ในการพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งของผู้พิพากษาคนเดียวไว้ค่อนข้างต่ำ
ทำให้ผู้พิพากษาคนเดียวไม่สามารถพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งที่มีทุนทรัพย์สูงกว่าที่กำหนดไว้ได้
เพื่อให้สอดคล้องกับภาวะเศรษฐกิจในปัจจุบัน และให้การดำเนินคดีเป็นไปโดยรวดเร็ว
จึงสมควรแก้ไขอำนาจในการพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้นให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

  ภคินี/แก้ไข
 ๒๕/๒/๒๕๔๕
  A+B (C)
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
แก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
(ฉบับที่ ๙)
พ.ศ. ๒๕๒๕
------

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่
๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๒๕
เป็นปีที่ ๓๗
ในรัชกาลปัจจุบัน


 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า


 โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม


 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำ
และยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้


 มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม
พระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ฉบับที่ ๙) พ.ศ. ๒๕๒๕


 มาตรา ๒*
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน
ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
 *[รก.๒๕๒๕/๑๒๑/๑๑พ/๒๗ สิงหาคม ๒๕๒๕]


 มาตรา ๓
ให้ยกเลิกความในวรรคสองของมาตรา ๕ แห่งพระธรรมนูญ
ศาลยุติธรรม และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน











 ถ้าท้องที่อำเภอใดยังไม่มีศาลแขวง เมื่อเห็นเป็นการสมควร รัฐมนตรี
ว่าการกระทรวงยุติธรรมมีอำนาจสั่งให้ผู้พิพากษานายหนึ่งหรือหลายนายของศาลจังหวัดไปนั่ง
เป็นศาล ณ สถานที่ใดสถานที่หนึ่งในท้องที่อำเภอนั้น
เพื่อพิจารณาพิพากษาคดีที่เกิดขึ้นใน
ท้องที่อำเภอดังกล่าวและอำเภอใกล้เคียงที่ยังไม่มีศาลแขวงเป็นการชั่วคราว
ซึ่งมิฉะนั้น
คดีย่อมตกอยู่ในอำนาจของศาลแขวงหรือศาลจังหวัด


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 พลเอก ป. ติณสูลานนท์
 นายกรัฐมนตรี



























หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่บทบัญญัติแห่ง
พระธรรมนูญศาลยุติธรรมที่ใช้อยู่ในปัจจุบันได้ให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมไว้
จำกัดแต่เฉพาะที่จะสั่งให้ผู้พิพากษาของศาลจังหวัดไปนั่งเป็นศาล
ณ ที่ว่าการอำเภอแห่งท้องที่ เพื่อพิจารณาพิพากษาคดีที่เกิดขึ้นในท้องที่อำเภอนั้นชั่วคราว
ทำให้เกิดความขัดข้องในด้านอาคารสถานที่และไม่สามารถอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนได้อย่างเต็มที่สมตามความมุ่งหมาย
สมควรแก้ไขให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมมีอำนาจสั่งให้ผู้พิพากษาของศาลจังหวัดไปนั่งเป็นศาล
ณ สถานที่ใดสถานที่หนึ่งนอกจากที่ว่าการอำเภอแห่งท้องที่เพื่อพิจารณาพิพากษาคดีเป็นการชั่วคราวได้ด้วย
และให้มีอำนาจกำหนดให้ศาลดังกล่าวมีเขตอำนาจในท้องที่อำเภออื่นที่อยู่ใกล้เคียงด้วยอันจะเป็นการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในการติดต่อกับศาล จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

สุนันทา/แก้ไข
๓๐/๑๑/๔๔
A+B (C)
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
แก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
(ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๑๒
------

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่
๓๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๑๒
เป็นปีที่ ๒๔
ในรัชกาลปัจจุบัน


 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า


 โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม


 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำ
และยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้


 มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม
พระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๑๒


 มาตรา ๒*
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน
ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
 *[รก.๒๕๑๒/๘๔/๘๑๒/๓๐ กันยายน ๒๕๑๒]


 มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๘
แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรมซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
พุทธศักราช ๒๔๘๒ และ
ให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

 มาตรา ๘
ให้มีประธานศาลฎีกาประจำศาลฎีกาหนึ่งนาย และให้มีอธิบดี
ผู้พิพากษาประจำศาลอุทธรณ์ ศาลแพ่งและศาลอาญา ศาลละหนึ่งนายกับให้มีรองประธาน
ศาลฎีกา รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่ง
รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญา ศาลละสองนายหรือกว่านั้นตามที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมเห็นสมควร

 เมื่อตำแหน่งประธานศาลฎีกา อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งหรืออธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญาว่างลง
หรือผู้ดำรงตำแหน่งดังกล่าวไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้รองประธานศาลฎีกา
หรือรองอธิบดีผู้พิพากษา แล้วแต่กรณี เป็นผู้ทำการแทนชั่วคราว
ถ้ามีผู้ดำรงตำแหน่งนั้นอยู่ปฏิบัติหน้าที่มากกว่าหนึ่งนาย
ก็ให้เป็นไปตามลำดับอาวุโส

 ในกรณีที่ไม่อาจมีผู้ทำการแทนชั่วคราวได้ตามความในวรรคสองรัฐมนตรี
ว่าการกระทรวงยุติธรรมจะกำหนดให้ผู้พิพากษานายหนึ่งของศาลนั้นหรือศาลใดศาลหนึ่งเป็น
ผู้ทำการแทนชั่วคราวก็ได้


 มาตรา ๔
ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๑๐ ทวิ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม

 มาตรา ๑๐ ทวิ
ให้รองประธานศาลฎีกา รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ 
รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่ง หรือรองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญามีอำนาจตามที่กำหนดไว้ใน
(๑) และ (๒) ของมาตรา ๑๐ (๔) และให้มีหน้าที่เป็นผู้ช่วยประธานศาลฎีกา
อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่ง หรืออธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญา
แล้วแต่กรณี ตามที่ประธานศาลฎีกาอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์
อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่ง หรืออธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญา จะได้มอบหมาย

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 จอมพล
ถนอม กิตติขจร

นายกรัฐมนตรี




















หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องด้วยปริมาณงานทั้งด้านการพิจารณาพิพากษาคดีและธุรการของศาลฎีกา
ศาลอุทธรณ์ศาลแพ่งและศาลอาญาได้เพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับ
แต่ผู้รับผิดชอบควบคุมดูแลงานของแต่ละศาลมีเพียงตำแหน่งเดียว
ไม่มีผู้ช่วยปฏิบัติราชการ ทำให้ราชการของศาลดำเนินไปไม่สะดวกรวดเร็วเท่าที่ควร
สมควรกำหนดให้มีตำแหน่งรองประธานศาลฎีกา และรองอธิบดีผู้พิพากษาขึ้นในศาลอุทธรณ์
ศาลแพ่งและศาลอาญา เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระหน้าที่
อันจะเป็นผลให้ราชการของศาลได้สำเร็จลุล่วงไปด้วยความรวดเร็ว
จึงจำเป็นต้องแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม

สุนันทา/แก้ไข
๓๐/๑๑/๔๔
A+B (C)
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
แก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
(ฉบับที่ ๓)
พ.ศ. ๒๔๙๗
 

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๔
ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๙๗
เป็นปีที่ ๙
ในรัชกาลปัจจุบัน


 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

  โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม


 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำ
และยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้


 มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม
พระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๗


 มาตรา ๒*
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน
ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
 *[รก.๒๔๙๗/๖๘/๑๕๙๓/๒๖ ตุลาคม ๒๔๙๗]


 มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๓
แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม 
ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๙ แห่งพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
พุทธศักราช ๒๔๘๒ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

 มาตรา ๑๓
ให้มีอธิบดีผู้พิพากษาภาค ส่วนจำนวนและสำนักงานจะอยู่ ณ 
ที่ใด และมีเขตอำนาจเพียงไร ให้เป็นไปตามที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกาตั้งอธิบดีผู้พิพากษาภาค

 เมื่อตำแหน่งอธิบดีผู้พิพากษาภาคว่างลง หรือเมื่ออธิบดีผู้พิพากษาภาค
ไม่อยู่ปฏิบัติหน้าที่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมจะกำหนดให้ผู้พิพากษานายหนึ่งเป็น
ผู้ทำการแทนอธิบดีผู้พิพากษาภาคชั่วคราวก็ได้

 ให้อธิบดีผู้พิพากษาภาคมีอำนาจและหน้าที่อย่างเดียวกับอธิบดีผู้พิพากษา
ดังที่ระบุไว้ในมาตรา ๑๐ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
และให้มีอำนาจ

 (๑) สั่งให้ผู้พิพากษาหรือจ่าศาลรายงานเกี่ยวด้วยคดี หรือรายงานกิจการอื่น
ของศาลซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของตน

 (๒) นั่งพิจารณาและพิพากษาคดีในศาลทุกศาลซึ่งอยู่ภายในเขตอำนาจ
ของตน หรือเมื่อได้ตรวจสำนวนคดีใดแล้ว
มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำพิพากษาหรือทำ
ความเห็นแย้งได้

 (๓) ในกรณีจำเป็นจะสั่งให้ผู้พิพากษาคนหนึ่งคนใดในศาลหนึ่งซึ่งอยู่ใน
เขตอำนาจของตนไปช่วยทำหน้าที่ชั่วคราวในอีกศาลหนึ่งก็ได้
แล้วรายงานไปยังกระทรวง
ยุติธรรมทันที


 มาตรา ๔
ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๑๓ ทวิ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม

 มาตรา ๑๓ ทวิ
บรรดาอำนาจและหน้าที่ของข้าหลวงยุติธรรมเกี่ยวแก่
คดีความที่ค้างชำระอยู่ก่อนวันใช้บังคับพระราชบัญญัตินี้
และบรรดาอำนาจและหน้าที่ของ
ข้าหลวงยุติธรรมตามบทกฎหมายอื่นนั้น
ให้เป็นอำนาจและหน้าที่ของอธิบดีผู้พิพากษาภาค

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 จอมพล ป. พิบูลสงคราม

นายกรัฐมนตรี


















หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เพื่อเปลี่ยนเรียกชื่อตำแหน่ง
ข้าหลวงยุติธรรม เป็น อธิบดีผู้พิพากษาภาค ตามร่างพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการ
ฝ่ายตุลาการ พ.ศ. ๒๔๙๗

สุนันทา/แก้ไข
๒๙/๑๐/๔๔
A+B (C)
ตราเครื่องหมาย
ตราเครื่องหมาย
พระธรรมนูญศาลยุติธรรมแก้
ไขเพิ่มเติม
พุทธศักราช ๒๔๗๘
 


 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก
พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรม
ราชโองการดำรัสเหนือเกล้า ฯ สั่งว่า


 โดยที่ทรงพระราชดำริเห็นสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
เพื่อยังประโยชน์ในราชการให้ดียิ่งขึ้น
และเพื่อให้การพิจารณาพิพากษาอรรถคดีได้ดำเนินไปโดยเร็ว


 จึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยบทมาตรา ต่อไปนี้


 มาตรา
๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า พระธรรมนูญศาลยุติธรรมแก้ไข
เพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๓


 มาตรา
๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันที่ ๑ เมษายน พุทธศักราช
๒๔๗๔ เป็นต้นไป


 มาตรา
๓ ให้ยกเลิกข้อ ๒ และ ๓ แห่งประกาศเรื่องแก้ไขอำนาจศาลมณฑล
ร.ศ. ๑๒๘ (พ.ศ. ๒๔๕๒) นั้นเสีย


 มาตรา
๔ ให้ยกเลิกมาตรา ๑๙ วรรคแรกแห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ร.ศ.
๑๒๗ (พ.ศ. ๒๔๕๑) และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
  มาตรา ๑๙
ศาลมณฑลให้มีอธิบดีผู้พิพากษานายหนึ่งกับผู้พิพากษาอื่น
อีก
ผู้พิพากษารวมสองนายจึ่งจะเป็นองค์คณะที่จะพิจารณาพิพากษาอรรถคดีได้เต็มอำนาจศาล

 ศาลจังหวัดให้มีผู้พิพากษาไม่ต่ำกว่าสองนาย
และผู้พิพากษารวมสองนาย
จึ่งจะเป็นองค์คณะที่จะพิจารณาพิพากษาอรรถคดีได้เต็มอำนาจศาล

 คดีในศาลมณฑลก็ดี
และศาลจังหวัดก็ดี ผู้พิพากษาเพียงนายเดียวกันก็มี
อำนาจพิจารณาพิพากษาได้
ถ้าเป็นคดีที่อยู่ในอำนาจตำแหน่งของผู้พิพากษา
นั้น ๆ จะพิจารณาพิพากษาได้

 ศาลแขวงจะให้มีผู้พิพากษาเพียงนายเดียวกันได้


 ให้อธิบดีผู้พิพากษาหรือผู้แทนอธิบดีเป็นหัวหน้ามีอำนาจบังคับบัญชา
ผู้พิพากษาในศาลทั้งปวงในมณฑลนั้น


 มาตรา
๕ ให้ยกเลิกมาตรา ๒๖ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ร.ศ. ๑๒๗
(พ.ศ. ๒๔๕๑) และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
  มาตรา ๒๖
ศาลจังหวัดมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีทั้งปวงได้ทุกบท
กฎหมาย


 มาตรา
๖ ให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลมณฑลมีอำนาจที่จะไปนั่งพิจารณา
พิพากษาคดีได้ทุกศาลในมณฑลนั้น
หรือเมื่อได้ตรวจสำนวนคดีเรื่องใด ก็ให้มีอำนาจลงชื่อ
เป็นคณะพิพากษา หรือทำความเห็นแย้งได้ด้วย


 มาตรา
๗ ให้ศาลจังหวัดในเขตต์พระมหานครมีอำนาจอย่างเดียวกับศาล
จังหวัดเขตต์พระมหานครมีอำนาจในศาลจังหวัด
และเหนือผู้พิพากษาในศาลนั้น ๆ 
อย่างเดียวกับอธิบดีผู้พิพากษาศาลมณฑล


 มาตรา
๘ บรรดาอรรถคดีที่ได้ยื่นฟ้องก่อนวันใช้พระธรรมนูญศาลยุติธรรม
แก้ไขเพิ่มเติมนี้
ให้พิจารณาและบังคับตามพระราชกำหนดกฎหมายเดิม


 ประกาศมา
ณ วันที่ ๙ มกราคม พุทธศักราช ๒๔๗๓
เป็นปีที่ ๖ ในรัชกาล
ปัจจุบัน
กหดหกดหกดหกด
พระราชกฤษฎีกา
ตั้งอธิบดีผู้พิพากษาภาค (ฉบับที่ ๓)
พ.ศ. ๒๕๐๘
---------------------
 
ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
 
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๐๘
 
เป็นปีที่ ๒๐
ในรัชกาลปัจจุบัน

 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า
 โดยที่เป็นการสมควรกำหนดสำนักงานของอธิบดีผู้พิพากษาภาค
๔ เสียใหม่
 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๑๓ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ซึ่งแก้ไข
เพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ฉบับที่
๓) พ.ศ. ๒๔๙๗ 
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

 มาตรา ๑
พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า
"พระราชกฤษฎีกาตั้งอธิบดีผู้พิพากษา
ภาค (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.
๒๕๐๘"

 มาตรา ๒
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราช
กิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 มาตรา ๓
ให้ยกเลิกความในมาตรา ๔
แห่งพระราชกฤษฎีกาตั้งอธิบดี
ผู้พิพากษาภาค พ.ศ. ๒๔๙๗ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
 "มาตรา
๔ ให้มีอธิบดีผู้พิพากษาภาค ๙ ตำแหน่ง มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัด
ดังต่อไปนี้"
 (๑) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๑ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดพระนคร
 (๒) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๒ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดฉะเชิงเทรา
 (๓) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๓ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดนครราชสีมา
 (๔) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๔ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดขอนแก่น
 (๕) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๕ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดเชียงใหม่
 (๖) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๖ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดพิษณุโลก
 (๗) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๗ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดนครปฐม
 (๘) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๘ มีสำนักงานอยู่ ณ จังหวัดนครศรีธรรมราช
 (๙) อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๙ มีสำนักงานอยู่ ณ
จังหวัดสงขลา"

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 จอมพล ถนอม กิตติขจร

นายกรัฐมนตรี

-------------------------------------------------------------------------------------------------
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกานี้ คือ เนื่องจากได้พิจารณาเห็น
สมควรย้ายที่ตั้งสำนักงานอธิบดีผู้พิพากษาภาค ๔ จากจังหวัดอุดรธานีไปอยู่ ณ จังหวัด
ขอนแก่น
จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น

[รก.๒๕๐๘/๖๑/๕๘๓/๓ สิงหาคม ๒๕๐๘]

 ธิดาวรรณ
/ แก้ไข
 ๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๕
 A+B(C)
ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี
ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี
เรื่อง การอนุมัติพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร
(ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๕๙[๑]
 

ตามที่คณะรัฐมนตรีได้เสนอพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร
(ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๕๙ ไปเพื่อสภานิติบัญญัติแห่งชาติพิจารณาตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
(ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช ๒๕๕๗ นั้น ในคราวประชุมสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ครั้งที่
๑/๒๕๖๐ วันพฤหัสบดี ที่ ๑๒ มกราคม ๒๕๖๐
ที่ประชุมได้ลงมติอนุมัติพระราชกำหนดดังกล่าวแล้ว

จึงประกาศมาตามความในมาตรา
๒๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช ๒๕๕๗


ประกาศ ณ วันที่ ๑๗
มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๐
พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
นายกรัฐมนตรี
ปุณิกา/ปริยานุช/จัดทำ
๑๙ มกราคม ๒๕๖๐

นุสรา/ตรวจ
๑ กุมภาพันธ์
๒๕๖๐

































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๔/ตอนที่ ๗ ก/หน้า ๑๐/๑๗ มกราคม ๒๕๖๐
พระราชกำหนด
พระราชกำหนด
พิกัดอัตราศุลกากร
(ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๕๕[๑]
 

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ
วันที่ ๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕
เป็นปีที่ ๖๗
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ
ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราศุลกากร

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๘๖ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกำหนดขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกำหนดนี้เรียกว่า พระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๕๕

มาตรา ๒ พระราชกำหนดนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่
๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เป็นต้นไป

มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในภาค ๒ พิกัดอัตราอากรขาเข้า
แห่งพิกัดอัตราศุลกากรท้ายพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. ๒๕๓๐
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๔๙ และให้ใช้ความตามบัญชีท้ายพระราชกำหนดนี้แทน


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
ยิ่งลักษณ์
ชินวัตร
นายกรัฐมนตรี
[เอกสารแนบท้าย]

๑. บัญชีพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร
(ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๕๕

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)
หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกำหนดฉบับนี้ คือ
โดยที่ประเทศไทยเป็นภาคีสมาชิกองค์การศุลกากรโลกและเป็นภาคีอนุสัญญาระบบฮาร์โมไนซ์ขององค์การศุลกากรโลก
ซึ่งตามอนุสัญญาดังกล่าวได้มีการปรับปรุงแก้ไขการจำแนกประเภทสินค้าตามระบบฮาร์โมไนซ์
ครั้งที่ ๕ และมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เป็นต้นไป ประกอบกับประเทศไทยซึ่งเป็นสมาชิกอาเซียน
ได้ร่วมลงนามและรับพิธีสารว่าด้วยการนำพิกัดศุลกากรฮาร์โมไนซ์อาเซียนมาใช้
ซึ่งพิธีสารดังกล่าวได้กำหนดให้ใช้พิกัดศุลกากรในระดับ ๘ หลักร่วมกัน
และโดยที่เป็นกรณีมีความจำเป็นต้องมีกฎหมายเกี่ยวด้วยภาษีอากรซึ่งจะต้องได้รับการพิจารณาโดยด่วนและลับเพื่อรักษาประโยชน์ของแผ่นดิน
จึงจำเป็นต้องตราพระราชกำหนดนี้










ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๙ มกราคม ๒๕๕๕

ชาญ/ผู้ตรวจ
๑๐ มกราคม ๒๕๕๕

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนที่ ๒ ก/หน้า ๑/๖ มกราคม ๒๕๕๕
พระราชกำหนด
พระราชกำหนด
พิกัดอัตราศุลกากร (ฉบับที่
๔)
พ.ศ. ๒๕๔๙[๑]
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๙ ธันวาคม
พ.ศ. ๒๕๔๙
เป็นปีที่ ๖๑
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราศุลกากร

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๑๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช ๒๕๔๙
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกำหนดขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา
๑ พระราชกำหนดนี้เรียกว่า พระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร
(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๔๙

มาตรา
๒ พระราชกำหนดนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่
๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๐ เป็นต้นไป

มาตรา
๓ ให้ยกเลิกความในภาค ๒
พิกัดอัตราอากรขาเข้า แห่งพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. ๒๕๓๐
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๑
และให้ใช้ความตามบัญชีท้ายพระราชกำหนดนี้แทน

มาตรา
๔ ให้ยกเลิกความในช่องรายการของประเภท
๑๑ ในภาค ๔ ของที่ได้รับยกเว้นอากร แห่งพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. ๒๕๓๐
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ แก้ไขเพิ่มเติมพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร
พ.ศ. ๒๕๓๐ (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๔๓ และให้ใช้ความตามบัญชีท้ายพระราชกำหนดนี้แทน


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์
นายกรัฐมนตรี
[เอกสารแนบท้าย]

๑. บัญชีท้ายพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร
(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๔๙

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกำหนดฉบับนี้
คือ
โดยที่ประเทศไทยเป็นภาคีสมาชิกขององค์การศุลกากรโลกและเป็นภาคีอนุสัญญาระบบฮาร์โมไนซ์ขององค์การศุลกากรโลก
ซึ่งตามอนุสัญญา ดังกล่าวได้มีการปรับปรุงการจำแนกประเภทสินค้าตามระบบพิกัดฮาร์โมไนซ์
ครั้งที่ ๔ และมีผลใช้บังคับ ตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๐ เป็นต้นไป
ประกอบกับประเทศไทยซึ่งเป็นสมาชิกอาเซียนได้ร่วมลงนาม และรับพิธีสารว่าด้วยการนำพิกัดศุลกากรฮาร์โมไนซ์อาเซียนมาใช้
โดยพิธีสารดังกล่าวได้กำหนดให้ใช้พิกัดศุลกากรในระดับ ๘ หลักร่วมกัน
และขยายการใช้พิกัดดังกล่าวกับสินค้านอกกลุ่มสมาชิกอาเซียนตั้งแต่ วันที่ ๑ มกราคม
พ.ศ. ๒๕๕๐ เป็นต้นไปด้วย และโดยที่เป็นกรณีมีความจำเป็นต้องมีกฎหมายเกี่ยวด้วย การภาษีอากรที่ต้องพิจารณาโดยด่วนและลับ
จึงจำเป็นต้องตราพระราชกำหนดนี้















โสรศ/ผู้จัดทำ
๑๐ มกราคม ๒๕๕๐

สุกัญญา/ผู้จัดทำ
๑๗ มีนาคม ๒๕๕๔

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๓/ตอนที่ ๑๒๔ ก/หน้า ๑/๓๐ ธันวาคม ๒๕๔๙