กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก
พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑[๒]
ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ได้แก่
สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย หรือบุคคลซึ่งมีคุณสมบัติ และต้องด้วยหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑)
เป็นสมาชิกของสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
บุคคลซึ่งมิได้เป็นสมาชิกของสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
จะขอรับอนุญาตได้เฉพาะผู้ซึ่งสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
ไม่ยอมรับเป็นสมาชิกหรือคัดชื่อออกจากการเป็นสมาชิก โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร
ซึ่งผู้นั้นได้ทำหนังสือร้องเรียนต่อรัฐมนตรีและรัฐมนตรีสั่งอนุญาตให้เป็นผู้ขอรับอนุญาตได้
(๒)
มีเงินทุนที่ชำระแล้วตามที่จดทะเบียนเป็นห้างหุ้นส่วนหรือบริษัท
หรือในกรณีที่เป็นห้างหุ้นส่วนหรือบริษัทที่ต้องจดทะเบียนพาณิชย์มีเงินซึ่งนำมาใช้ในการประกอบพาณิชย์กิจเป็นประจำแล้วแต่กรณี
ดังนี้
(ก)
ไม่ต่ำกว่าสองล้านบาท สำหรับการประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าข้าว
ผลิตภัณฑ์มันสำปะหลัง ข้าวโพด หรือปอฟอก
(ข)
ไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านบาท สำหรับการประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าอื่น
(๓)
มีสำนักงานที่แน่นอนและเหมาะสมสำหรับใช้เป็นสำนักงานประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
(๔)
มีห้องปฏิบัติการทางบวิทยาศาสตร์เป็นสัดส่วนตามประเภทหรือชนิดของสินค้าซึ่งต้องตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์
และมีมาตรการที่สามารถป้องกันอันตรายจากสารเคมีที่อาจเกิดแก่บุคคลหรือทรัพย์สินได้
(๕)
มีเครื่องมือและอุปกรณ์ที่จำเป็นแก่การประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าของสินค้ามาตรฐานที่ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบ
(๖)
มีผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าทางวิชาการที่ต้องอาศัยหลักวิชา เครื่องมือ
และอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์
ประเภทรับเงินเดือนประจำและอยู่ประจำรับผิดชอบการวิเคราะห์ตัวอย่างสินค้ามาตรฐานตลอดเวลาที่มีการปฏิบัติงานไม่น้อยกว่า
๑ คน ซึ่งต้องไม่เป็นผู้ที่อยู่ในระหว่างถูกพักใช้ใบอนุญาตให้เป็นผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
(๗)
มีผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้านอกจาก (๖) ประเภทรับเงินเดือนประจำ
สำหรับตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแต่ละชนิดที่ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
ชนิดละไม่น้อยกว่า ๖ คน
ซึ่งต้องไม่เป็นผู้ที่อยู่ในระหว่างถูกพักใช้ใบอนุญาตให้เป็นผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
(๘)
นอกจากบุคคลดังกล่าวตาม (๖) และ (๗) แล้ว
จะต้องมีพนักงานประเภทรับเงินเดือนประจำทำงานอยู่ที่สำนักงานในเวลาทำงานปกติเป็นประจำไม่น้อยกว่า
๓ คน
(๙)
ไม่เคยเป็นผู้ถูกพักใช้ใบอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้ามาแล้วตั้งแต่สามครั้งขึ้นไป
(๑๐)
ไม่เคยเป็นผู้ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

ข้อ ๒
ให้ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแนบเอกสารประกอบคำร้องขอ
ดังต่อไปนี้
(๑)
หลักฐานการจดทะเบียนพาณิชย์ หรือการจดทะเบียนเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล
รายชื่อกรรมการผู้มีอำนาจลงชื่อแทนบริษัทหรือชื่อหุ้นส่วนผู้จัดการที่ตั้งสำนักงานแห่งใหญ่และสำนักงานสาขา
(๒)
หนังสือบริคณห์สนธิและข้อบังคับของบริษัท
(๓)
สำเนางบดุลและบัญชีกำไรขาดทุนของรอบระยะเวลาบัญชีครั้งหลังสุด
(๔)
บัญชีรายชื่อผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าประเภทรับเงินเดือนประจำ
และประเภทจ้างเป็นครั้งคราว
(๕)
หลักฐานการครอบครองสำนักงาน
(๖)
หลักฐานการมีเงินทุนตามข้อ ๑ (๒)
ในกรณีที่ผู้ขอรับอนุญาตมีสำนักงานแห่งใหญ่ตั้งอยู่ในต่างประเทศ
และมาเปิดสำนักงานสาขาในประเทศไทย ต้องแสดงหลักฐานการนำเงินตราต่างประเทศเข้ามาในประเทศไทยเพื่อประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าไม่ต่ำกว่าจำนวนเงินทุนที่กำหนดตามข้อ
๑ (๒)
ความใน
(๑) (๒) และ (๕) มิให้ใช้บังคับในกรณีที่สภาการค้าเป็นผู้ขอรับอนุญาต

ข้อ ๓
การขอรับอนุญาตและการขอต่ออายุใบอนุญาต ให้ยื่นคำร้องขอต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้า
ตามแบบที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนด

ข้อ ๔
ให้ผู้ประกอบการธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าปฏิบัติตามเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑) มีเครื่องหมายตรวจสอบ โดยจะมีตัวอักษร ตัวเลข
ภาพหรือเครื่องหมายใด ๆ อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างก็ได้
(๒)
ส่งมอบตัวอย่างเครื่องหมายตรวจสอบตาม (๑)
ให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้าอย่างละสามชุด
การยกเลิก
แก้ไข เปลี่ยนแปลง หรือเพิ่มเติม
เครื่องหมายตรวจสอบที่ส่งมอบตัวอย่างตามวรรคก่อนต้องได้รับความเห็นชอบเป็นหนังสือจากสำนักงานมาตรฐานสินค้า
(๓)
ประทับ ปิด หรือผูกติด เครื่องหมายตรวจสอบตาม (๑) หรือ (๒)
ที่สินค้ามาตรฐานหรือวัตถุที่ใช้ในการบรรจุ หุ้มห่อ
หรือผูกมัดตามที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนดเพื่อแสดงว่าสินค้ามาตรฐานนั้นตนได้ตรวจสอบแล้ว
(๔)
การจ้างหรือเลิกจ้างผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าภายหลังที่ได้แจ้งไว้ตามข้อ ๒ (๔)
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแจ้งรายชื่อผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าซึ่งจ้างหรือเลิกจ้างต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าภายในกำหนดสิบห้าวัน
นับแต่วันจ้างหรือเลิกจ้าง
(๕)
มีสมุดทะเบียนรับคำขอให้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าและสมุดทะเบียนการตรวจสอบมาตรฐานสินค้าตามแบบที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนดและนำไปประทับตราของสำนักงานมาตรฐานสินค้า
(๖)
กรอกรายการต่าง ๆ ตามที่กำหนดไว้ในสมุดทะเบียนตาม (๕)
ทุกคราวที่ได้รับคำขอให้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าและทำการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

ข้อ
๕[๓]
ในกรณีที่ต้องมีการชักตัวอย่างสินค้าเพื่อทำการตรวจสอบมาตรฐาน
ให้ผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าส่งมอบตัวอย่างที่ได้จัดทำตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่รัฐมนตรีประกาศกำหนดตามมาตรา
๔ (๕) ให้แก่
(๑)
ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ไม่น้อยกว่าสองส่วน
(๒)
ผู้ทำการค้าขาออกซึ่งสินค้ามาตรฐาน หนึ่งส่วน
(๓)
พนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าที่ไปตรวจการดำเนินงานสองส่วน
ถ้าได้รับการร้องขอ
(๔)
ผู้ออกใบรับรองมาตรฐานสินค้าซึ่งเป็นบุคคลที่รัฐมนตรีแต่งตั้งหรือผู้แทน หนึ่งส่วน
ถ้าได้รับการร้องขอ
ถ้าพนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าไม่ได้ร้องขอให้ส่งมอบตัวอย่างหรือไม่มีพนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าไปตรวจการดำเนินงาน
ให้ผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าส่งมอบตัวอย่างที่ต้องส่งมอบให้แก่พนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าดังกล่าวให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้า
หรือสำนักงานสาขาภายในกำหนดเจ็ดวัน นับแต่วันที่จัดทำตัวอย่างเสร็จ
ในกรณีที่สินค้าที่ต้องชักตัวอย่างเพื่อทำการตรวจสอบเป็นของที่มีค่าหรือมีปริมาณน้อยซึ่งไม่อาจชักตัวอย่างให้มีปริมาณพอเพียงที่จะแบ่งตัวอย่างเพื่อส่งมอบให้แก่บุคคลหรือหน่วยงานตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองได้ทั่วถึง
ให้ผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าส่งมอบตัวอย่างให้แก่บุคคลหรือหน่วยงานตามส่วนที่สำนักงานมาตรฐานสินค้าประกาศกำหนด

ข้อ
๖[๔]
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าเก็บรักษาตัวอย่างสินค้าที่ได้รับมอบจากผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าตามข้อ
๕ (๑) ไว้เป็นหลักฐาน หนึ่งส่วน มีกำหนดไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่ชักตัวอย่าง
เว้นแต่สำนักงานมาตรฐานสินค้าจะกำหนดเป็นอย่างอื่น
แต่ในกรณีที่มีการพิจารณาวินิจฉัยข้อโต้แย้งหรือปัญหาข้อพิพาทที่เกี่ยวกับมาตรฐานสินค้า
ให้รักษาตัวอย่างนั้นไว้จนกว่าการพิจารณาวินิจฉัยจะสิ้นสุด
เมื่อถึงกำหนดเวลาที่ได้แจ้งไปแล้วตามวรรคหนึ่ง
ถ้าไม่มีพนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าอยู่ ณ
สถานที่นั้นในเวลาเริ่มต้นทำการตรวจสอบ ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าดำเนินการตรวจสอบมาตรฐานสินค้าตามที่แจ้งไปนั้นได้
โดยไม่ต้องมีพนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าอยู่ด้วย[๕]

ข้อ
๗[๖] ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าส่งสำเนาใบรับรองผลการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
การตรวจสอบปริมาณหรือน้ำหนักและการตรวจสอบอื่น ๆ ที่ออกให้แก่ผู้เกี่ยวข้อง
ให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้าภายในกำหนดห้าวัน นับแต่วันที่ออกใบรับรอง
ในกรณีที่ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าได้รับแจ้งข้อโต้แย้ง
หรือปัญหาข้อพิพาทใด ๆ
เกี่ยวกับสินค้ามาตรฐานจากผู้ที่เกี่ยวข้องให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้านั้นแจ้งรายละเอียดข้อโต้แย้งหรือปัญหาข้อพิพาทนั้นเป็นหนังสือต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าหรือสำนักงานสาขา
แล้วแต่กรณี ภายในกำหนดสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งจากผู้ที่เกี่ยวข้อง


ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔
กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๔
เกษม ศรีพยัคฆ์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้คือ
เพื่อกำหนดคุณสมบัติของผู้ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการในการขออนุญาต
และกำหนดเงื่อนไขในการปฏิบัติการประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ทั้งนี้
เพื่อประโยชน์แห่งการดำเนินการจัดและควบคุมมาตรฐานสินค้าขาออกตามอำนาจที่บัญญัติไว้ในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓

กฎกระทรวง ฉบับที่
๖ (พ.ศ. ๒๕๑๐) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า[๗]

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เพื่อแก้ไขคุณสมบัติของผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าให้สอดคล้องกับกฎหมายว่าด้วยหอการค้า

กฎกระทรวง ฉบับที่
๙ (พ.ศ. ๒๕๑๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓[๘]

ข้อ
๓
ให้ผู้ได้รับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับได้รับการยกเว้นไม่ต้องปฏิบัติตามข้อ
๑ (๒) แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงนี้
แต่ยังคงต้องมีเงินทุนตามที่จดทะเบียนเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลหรือจดทะเบียนพาณิชย์ไม่ต่ำกว่าสองแสนบาท

ข้อ
๔
ให้ผู้ได้รับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับปฏิบัติตามข้อ
๑ (๓) (๔) (๖) (๗) และ (๘) แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงนี้
ให้เสร็จสิ้นภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ.
๒๕๐๔) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
มีข้อกำหนดเกี่ยวกับคุณสมบัติของผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
และเงื่อนไขที่ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าจะต้องปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่การควบคุมมาตรฐานสินค้า
ยังไม่เหมาะสม สมควรแก้ไขเพิ่มเติมให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๒๓) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓[๙]

ข้อ ๕
เพื่อประโยชน์แก่การควบคุมมาตรฐานสินค้า รัฐมนตรีจะให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าทำสัญญาค้ำประกันการชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ที่เกี่ยวข้องอันเกิดจากการปฏิบัติงานเกี่ยวกับการตรวจสอบมาตรฐานสินค้าโดยบกพร่อง
หรือเนื่องจากความล่าช้า
เพราะความผิดของผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าหรือของผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าที่เป็นลูกจ้างไว้กับกระทรวงพาณิชย์ก็ได้

ข้อ ๖
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า แจ้งวันเวลาสถานที่
ชื่อผู้จัดให้มีการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ปริมาณ น้ำหนัก
และชนิดของสินค้ามาตรฐานที่ตนจะเป็นผู้ดำเนินการตรวจสอบไม่ว่าจะเป็นการตรวจสอบขั้นตอนใดต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าหรือสำนักงานสาขาล่วงหน้าในเวลาราชการ
ก่อนที่จะเริ่มดำเนินการตรวจสอบไม่น้อยกว่าเวลาที่พนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าจะต้องใช้ในการเดินทางตามปกติถึงสถานที่ที่จัดให้มีการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

ข้อ ๗
ให้ผู้ได้รับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับปฏิบัติตามข้อ
๑ (๖) และ (๗) แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงนี้ให้เสร็จสิ้นภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากหลักเกณฑ์และวิธีการในการขอรับอนุญาตและคุณสมบัติของผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าตามที่กำหนดในกฎกระทรวงยังไม่เหมาะสม
ซึ่งอาจทำให้เกิดความเสียหายแก่การตรวจสอบและควบคุมมาตรฐานสินค้าได้
และการชักตัวอย่างสินค้าเพื่อใช้ในการตรวจสอบ การส่งมอบ
การเก็บรักษายังไม่คล่องตัว ประกอบกับเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าและผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าพึงปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่การควบคุมมาตรฐานสินค้านั้นยังไม่รัดกุมเพียงพอ
สมควรแก้ไขเพิ่มเติมหลักเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขดังกล่าวเสียใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้นเพื่อให้มีประสิทธิผลในการตรวจสอบและควบคุมมาตรฐานสินค้า
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๓๔) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓[๑๐]

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากเงื่อนไขซึ่งกำหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าต้องปฏิบัติในการตรวจสอบมาตรฐานสินค้าตามที่กำหนดไว้ในข้อ
๖ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๒๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓ ยังมิได้กำหนดว่า
เมื่อผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าได้แจ้งวันเวลา สถานที่
ชื่อผู้จัดให้มีการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ฯลฯ
ที่ตนจะเป็นผู้ดำเนินการตรวจสอบต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าแล้ว
ถ้าไม่มีพนักงานเจ้าหน้าที่หรือพนักงานตรวจสอบมาตรฐานสินค้าอยู่ด้วยในขณะนั้น
ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าจะทำการตรวจสอบต่อไปได้หรือไม่
สมควรกำหนดเงื่อนไขดังกล่าวให้ชัดเจนว่าในกรณีดังกล่าวนี้ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าดำเนินการตรวจสอบมาตรฐานสินค้าต่อไปได้
ทั้งนี้
เพื่อให้การตรวจสอบมาตรฐานสินค้าของผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าเป็นไปด้วยความคล่องตัวและไม่ล่าช้า
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้



































อุษมล/ผู้จัดทำ
๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๘/ตอนที่ ๒๑/หน้า ๓๓๔/๗ มีนาคม ๒๕๐๔
[๒] ข้อ ๑
แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๒๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
[๓] ข้อ ๕
แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๒๓) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก
พ.ศ. ๒๕๐๓
[๔] ข้อ ๖
แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๒๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
[๕] ข้อ ๖ วรรคสอง
เพิ่มโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๓๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
[๖] ข้อ ๗
แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๒๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
[๗] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๘๔/ตอนที่ ๑๙/ฉบับพิเศษ หน้า ๕/๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๐
[๘] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๙๓/ตอนที่ ๕๗/ฉบับพิเศษ หน้า ๑/๙ เมษายน ๒๕๑๙
[๙] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๙๗/ตอนที่ ๑๒๑/ฉบับพิเศษ หน้า ๑๔/๘ สิงหาคม ๒๕๒๓
[๑๐]
ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๐๘/ตอนที่ ๑๕๑/หน้า ๗๒๒/๒๙ สิงหาคม ๒๕๓๔