ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๓)[๑]
 

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างได้มีการประชุมศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับอยู่
ประกอบกับข้อเท็จจริงอื่นตามแนวทางในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด
เมื่อวันที่ ๒๔ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๒
และมีมติเห็นชอบให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อใช้บังคับแก่นายจ้างและลูกจ้างทุกคน

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๙ (๓) และมาตรา ๘๘
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ คณะกรรมการค่าจ้างจึงออกประกาศไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ให้ยกเลิกประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ลงวันที่ ๑๖ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๑
และประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒) ลงวันที่ ๓๐
มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๑

ข้อ ๒
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสองร้อยหกบาท
ในท้องที่กรุงเทพมหานคร และจังหวัดสมุทรปราการ

ข้อ ๓
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสองร้อยห้าบาท
ในท้องที่จังหวัดนครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี และสมุทรสาคร

ข้อ ๔
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสองร้อยสี่บาท
ในท้องที่จังหวัดภูเก็ต

ข้อ ๕
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยแปดสิบสี่บาท
ในท้องที่จังหวัดชลบุรี และสระบุรี

ข้อ ๖
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยแปดสิบเอ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ข้อ ๗
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยแปดสิบบาท
ในท้องที่จังหวัดฉะเชิงเทรา

ข้อ ๘
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดบาท
ในท้องที่จังหวัดระยอง

ข้อ ๙
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามบาท
ในท้องที่จังหวัดนครราชสีมา พังงา และระนอง

ข้อ ๑๐
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเอ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดเชียงใหม่

ข้อ ๑๑
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบบาทในท้องที่จังหวัดกระบี่
ปราจีนบุรี และลพบุรี

ข้อ ๑๒
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบเก้าบาท
ในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี

ข้อ ๑๓
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบแปดบาท
ในท้องที่จังหวัดเพชรบุรี

ข้อ ๑๔
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดจันทบุรี และราชบุรี

ข้อ ๑๕
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบห้าบาท
ในท้องที่จังหวัดสิงห์บุรี และอ่างทอง

ข้อ ๑๖
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบสี่บาท
ในท้องที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

ข้อ ๑๗
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบสามบาท
ในท้องที่จังหวัดเลย สมุทรสงคราม และสระแก้ว

ข้อ ๑๘
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบสองบาท
ในท้องที่จังหวัดตรัง

ข้อ ๑๙
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบเอ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดสงขลา

ข้อ ๒๐
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบบาท
ในท้องที่จังหวัดชุมพร ตราด นครนายก นราธิวาส ยะลา ลำพูน และอุบลราชธานี

ข้อ ๒๑
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบเก้าบาท
ในท้องที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ปัตตานี พัทลุง สตูล สุราษฎร์ธานี หนองคาย
และอุดรธานี

ข้อ ๒๒ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบแปดบาท
ในท้องที่จังหวัดกำแพงเพชร ชัยนาท นครสวรรค์ สุพรรณบุรี และอุทัยธานี

ข้อ ๒๓
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบเจ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดกาฬสินธุ์ ขอนแก่น เชียงราย บุรีรัมย์ ยโสธร ร้อยเอ็ด และสกลนคร

ข้อ ๒๔
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบหกบาท
ในท้องที่จังหวัดชัยภูมิ ลำปาง และหนองบัวลำภู

ข้อ ๒๕
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบห้าบาท
ในท้องที่จังหวัดนครพนม เพชรบูรณ์ มุกดาหาร และอำนาจเจริญ

ข้อ ๒๖
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบสี่บาท
ในท้องที่จังหวัดมหาสารคาม

ข้อ ๒๗
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบสามบาท
ในท้องที่จังหวัดตาก พิษณุโลก สุโขทัย สุรินทร์ และอุตรดิตถ์

ข้อ ๒๘
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบสองบาท
ในท้องที่จังหวัดน่าน และศรีสะเกษ

ข้อ ๒๙
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบเอ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดพะเยา พิจิตร แพร่ และแม่ฮ่องสอน

ข้อ ๓๐
เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๑ ถึงข้อ ๒๙
คำว่า วัน หมายถึง
เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง ซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้
แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม
(๑) เจ็ดชั่วโมง
สำหรับงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้างตามกฎกระทรวง ฉบับที่
๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
(๒) แปดชั่วโมง สำหรับงานอื่นซึ่งไม่ใช่งานตาม
(๑)

ข้อ ๓๑
ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ข้อ ๓๒
ประกาศคณะกรรมการค่าจ้างฉบับนี้
ให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๓ เป็นต้นไป


ประกาศ
ณ วันที่ ๒๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๒
สมชาย
ชุ่มรัตน์
ปลัดกระทรวงแรงงาน
ประธานกรรมการค่าจ้าง















ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๖
มกราคม ๒๕๕๓

นันท์นภัสร์/ตรวจ
๖
มกราคม ๒๕๕๓

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๖/ตอนพิเศษ ๑๘๘ ง/หน้า ๑๑/๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๒