ระเบียบ
ระเบียบ
ว่าด้วยการให้เงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งที่มีเหตุพิเศษ
ตำแหน่งพนักงานคดีปกครอง
พ.ศ. ๒๕๔๓
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๘๔ และมาตรา ๘๕
แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒
ประกอบกับมาตรา ๘ (๕) และมาตรา ๓๓ แห่งพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชพลเรือน พ.ศ.
๒๕๓๕ คณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ระเบียบนี้เรียกว่า
"ระเบียบว่าด้วยการให้เงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งที่มีเหตุพิเศษตำแหน่งพนักงานคดีปกครอง
พ.ศ. ๒๕๔๓"

ข้อ ๒[๑] ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓
พนักงานคดีปกครองที่มีสิทธิได้รับเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งพนักงานคดีปกครอง
(ต.พ.ป.)
ตามระเบียบนี้ต้องเป็นผู้มีคุณสมบัติตรงตามคุณสมบัติเฉพาะสำหรับตำแหน่งพนักงานคดีปกครองระดับ
๕ ถึงระดับ ๘ ตามที่ ก.ศ.ป.
กำหนดไว้ในมาตรฐานกำหนดตำแหน่งและผ่านการคัดเลือกให้ดำรงตำแหน่งพนักงานคดีปกครองระดับ
๕ ถึงระดับ ๘ จากคณะกรรมการที่สำนักงานศาลปกครองแต่งตั้งโดยให้ได้รับ ต.พ.ป.
ดังนี้
(๑) พนักงานคดีปกครองระดับ ๕ และระดับ ๖ ให้ได้รับในอัตราเดือนละ ๓,๐๐๐ บาท
(๒) พนักงานคดีปกครองระดับ ๗ และระดับ ๘ ให้ได้รับในอัตราเดือนละ ๕,๐๐๐ บาท

ข้อ ๔
พนักงานคดีปกครองซึ่งจะได้รับ ต.พ.ป.
ต้องปฏิบัติหน้าที่หลักของตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้งตามที่กำหนดไว้ในมาตรฐานกำหนดตำแหน่ง

ข้อ ๕ พนักงานคดีปกครองผู้ใดปฏิบัติหน้าที่หลักของตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้งไม่เต็มเดือนในเดือนใด
ให้ได้รับ ต.พ.ป.
สำหรับเดือนนั้นตามส่วนจำนวนวันที่ได้ดำรงตำแหน่งและปฏิบัติหน้าที่หลักของตำแหน่งดังกล่าว
ถ้าในเดือนใดไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่หลักของตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้ง
ไม่มีสิทธิได้รับ ต.พ.ป. สำหรับเดือนนั้น ทั้งนี้ เว้นแต่เป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ลา
ดังต่อไปนี้
(๑) ผู้ได้รับอนุญาตให้ลาป่วย ให้ได้รับ ต.พ.ป.
ระหว่างลาได้ในปีงบประมาณหนึ่งไม่เกิน ๖๐ วันทำการ
(๒) ผู้ได้รับอนุญาตให้ลาคลอดบุตร ให้ได้รับ ต.พ.ป.
ระหว่างลาได้ไม่เกิน ๙๐ วัน
(๓) ผู้ได้รับอนุญาตให้ลากิจส่วนตัว ให้ได้รับ ต.พ.ป.
ระหว่างลาได้ในปีงบประมาณหนึ่งไม่เกิน ๔๕ วันทำการ
แต่ในปีที่เริ่มรับราชการให้ได้รับ ต.พ.ป. ระหว่างลาได้ไม่เกิน ๑๕ วันทำการ
(๔) ผู้ได้รับอนุญาตให้ลาพักผ่อนประจำปี ให้ได้รับ ต.พ.ป.
ระหว่างลาได้ไม่เกินระยะเวลาที่ผู้นั้นมีสิทธิลาพักผ่อนประจำปีตามที่กำหนดไว้ในระเบียบว่าด้วยการลา
(๕)
ผู้ได้รับอนุญาตให้ลาอุปสมบทในพระพุทธศาสนาหรือลาไปประกอบพิธีฮัจย์ ณ เมืองเมกกะ
ประเทศซาอุดิอาระเบีย
ซึ่งมิใช่เป็นการลาภายในระยะเวลาสิบสองเดือนแรกที่เข้ารับราชการในสำนักงานศาลปกครองและตั้งแต่เริ่มรับราชการยังไม่เคยลาอุปสมบทในพระพุทธศาสนาหรือยังไม่เคยลาไปประกอบพิธีฮัจย์
ณ เมืองเมกกะ ให้ได้รับ ต.พ.ป. ระหว่างลาได้ไม่เกิน ๖๐ วัน
(๖) ผู้ลาไปเข้ารับการตรวจเลือกหรือเข้ารับการเตรียมพล ให้ได้รับ
ต.พ.ป. ระหว่างลาได้ไม่เกิน ๖๐ วัน
(๗) ผู้ได้รับอนุญาตให้ลาไปฝึกอบรมหรือดูงาน ให้ได้รับ ต.พ.ป.
ระหว่างลาได้ไม่เกิน ๖๐ วัน

ข้อ ๖
พนักงานคดีปกครองซึ่งมีสิทธิได้รับ ต.พ.ป.
ผู้ใดมีสิทธิได้รับเงินประจำตำแหน่งหรือเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งประเภทอื่นอยู่ด้วย
ให้มีสิทธิได้รับ ต.พ.ป.
หรือเงินประจำตำแหน่งหรือเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งที่มีอัตราสูงสุดเพียงอัตราเดียว

ข้อ ๗
ให้ผู้ดำรงตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกาซึ่งได้รับเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งที่มีเหตุพิเศษ
ตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกา (ต.ก.ก.)
ตามระเบียบว่าด้วยการให้เงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งที่มีเหตุพิเศษ
ตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกา พ.ศ. ๒๕๓๙ ซึ่งโอนมาเป็นข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ตามประกาศสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา
เรื่อง การโอนกิจการ ทรัพย์สิน สิทธิ หนี้สิน ข้าราชการ
ลูกจ้างและเงินงบประมาณของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาไปเป็นของสำนักงานศาลปกครอง
ลงวันที่ ๑๒ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๒ ออกตามความในพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา
(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๔๒ ได้รับ ต.ก.ก.
ต่อเนื่องไปจนกว่าบุคคลนั้นจะพ้นจากตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกา
ในระยะเริ่มแรกที่ยังไม่อาจบรรจุบุคคลที่พ้นจากตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกาตามวรรคหนึ่ง
ลงในตำแหน่งพนักงานคดีปกครองซึ่งมีสิทธิได้รับ ต.พ.ป. ตามระเบียบนี้ได้ เพราะ ก.ศ.ป.
ยังมิได้กำหนดมาตรฐานกำหนดตำแหน่งสำหรับตำแหน่งพนักงานคดีปกครองให้บุคคลดังกล่าวได้รับ
ต.ก.ก. ต่อเนื่องไปจนกว่า ก.ศ.ป.
จะกำหนดมาตรฐานกำหนดตำแหน่งพนักงานคดีปกครองขึ้นและบุคคลนั้นไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นพนักงานคดีปกครองภายในสองเดือนนับแต่วันที่
ก.ศ.ป. กำหนดมาตรฐานกำหนดตำแหน่งพนักงานคดีปกครอง


ประกาศ
ณ วันที่ ๓๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๓
นายธารินทร์ นิมมานเหมินท์  ทิพาวดี เมฆสวรรค์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
 กรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
ทำหน้าที่ประธานกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง


















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๑๗/ตอนที่ ๓๐ ก/หน้า ๗๗/๕ เมษายน ๒๕๔๓