pythainlp/thailaw-v1.0 huggingface dataset:
ประกาศแพทยสภา
ประกาศแพทยสภา
ที่ ๙๕
(๓)/๒๕๕๘
เรื่อง
หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขสำหรับการตรวจและประเมินความพร้อมทางด้านร่างกาย
จิตใจ
และสภาพแวดล้อมของผู้ขอรับบริการ หญิงที่รับตั้งครรภ์แทน และผู้บริจาคอสุจิหรือไข่
ที่จะนำมาใช้ดำเนินการให้บริการเกี่ยวกับเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗ (๘) และมาตรา ๑๖
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
พ.ศ. ๒๕๕๘ คณะกรรมการแพทยสภา จึงได้ออกประกาศแพทยสภาโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขสำหรับการตรวจและประเมินความพร้อมทางด้านร่างกาย จิตใจ
และสภาพแวดล้อมของผู้ขอรับบริการ
หญิงที่รับตั้งครรภ์แทนและผู้บริจาคอสุจิหรือไข่ที่จะนำมาใช้ดำเนินการให้บริการเกี่ยวกับเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันทางการแพทย์
ดังนี้

ข้อ ๑ ประกาศนี้เรียกว่า
ประกาศแพทยสภา เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข สำหรับการตรวจและประเมินความพร้อมทางด้านร่างกาย
จิตใจ และสภาพแวดล้อมของผู้ขอรับบริการหญิงที่รับตั้งครรภ์แทน
และผู้บริจาคอสุจิหรือไข่ที่จะนำมาใช้ดำเนินการให้บริการเกี่ยวกับเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์

ข้อ ๒ ก่อนการให้บริการเกี่ยวกับเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมซึ่งเป็นผู้ให้บริการเกี่ยวกับเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์จะต้องจัดให้มีการให้ข้อมูลรายละเอียดของขั้นตอนการดำเนินการ
ภาวะแทรกซ้อนต่าง ๆ
รวมถึงการประเมินผู้ขอรับบริการหญิงที่รับตั้งครรภ์แทนและผู้บริจาคอสุจิหรือไข่
ดังต่อไปนี้
๒.๑
ซักประวัติสุขภาพรวมถึงประวัติความเสี่ยงจากโรคทางพันธุกรรมที่อาจมีผลต่อเด็กและตรวจร่างกายทั่วไปว่าผู้รับบริการมีสุขภาพสมบูรณ์เหมาะสมที่จะให้บริการด้วยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์และไม่มีข้อห้ามในการใช้ยาฮอร์โมนขณะตั้งครรภ์
๒.๒ ตรวจเลือดเพื่อคัดกรองโรคหรือภาวะที่มีผลต่อสุขภาพ เช่น
ธาลัสซีเมีย หมู่เลือด ตับอักเสบ ซิฟิลิส และเอชไอวี เป็นต้น
๒.๓ ตรวจประเมินสภาพร่างกายที่เกี่ยวข้องกับการใช้เทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
ดังนี้
๒.๓.๑ ตรวจอสุจิของผู้ขอรับบริการและผู้บริจาค
๒.๓.๒
ตรวจประเมินมดลูกและรังไข่ของผู้ขอรับบริการและหญิงที่รับตั้งครรภ์แทน เช่น
อัลตราซาวด์ เป็นต้น
๒.๓.๓ ตรวจประเมินสภาพท่อนำไข่ในกรณีที่มีความจำเป็น
๒.๔ ประเมินสภาพแวดล้อมของผู้ขอรับบริการ หญิงที่รับตั้งครรภ์แทน
และผู้บริจาคอสุจิหรือไข่ เช่น ปัจจัยด้านครอบครัว ด้านเศรษฐานะ อาชีพ เป็นต้น
๒.๕ ตรวจประเมินความพร้อมทางด้านสภาพจิตใจของผู้ขอรับบริการ
หญิงที่รับตั้งครรภ์แทน และผู้บริจาคอสุจิหรือไข่เพื่อประเมินสภาพจิตใจด้านต่าง ๆ
ของผู้รับบริการเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์อย่างน้อยโดยการสัมภาษณ์
และสังเกตพฤติกรรมการแสดงออกในด้านต่าง ๆ เพื่อค้นหาความผิดปกติหากกรณีมีข้อบ่งชี้ควรผ่านการตรวจสอบจากจิตแพทย์

ข้อ ๓ ให้ประธานคณะกรรมการคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์เป็นผู้รักษาการตามประกาศนี้

ข้อ ๔[๑] ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป


ประกาศ
ณ วันที่ ๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๘
ศาสตราจารย์นายแพทย์สมศักดิ์
โล่ห์เลขา
นายกแพทยสภา







ปริยานุช/กัญฑรัตน์/จัดทำ
๑๑ พฤศจิกายน
๒๕๕๘

/ตรวจ
๑๑ พฤศจิกายน
๒๕๕๘






[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๒๘๐ ง/หน้า ๒๐/๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๘
ประกาศกระทรวงพาณิชย์
ประกาศกระทรวงพาณิชย์
เรื่อง
แต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๔ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. ๒๕๔๓
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์จึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑ ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงพาณิชย์
ฉบับที่ ๑ (พ.ศ. ๒๕๔๓) เรื่อง แต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ ลงวันที่ ๒๑ สิงหาคม
๒๕๔๓ 

ข้อ
๒
ให้ข้าราชการในสังกัดกรมทรัพย์สินทางปัญญา ดังต่อไปนี้
เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓ ในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
๒.๑
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทบริหาร
(๑) ระดับสูง ตำแหน่ง อธิบดี
(๒) ระดับต้น ตำแหน่ง รองอธิบดี
๒.๒
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทอำนวยการ
(๑) ระดับสูง ตำแหน่ง ผู้อำนวยการสำนัก
(๒) ระดับต้น ตำแหน่ง ผู้อำนวยการกอง
๒.๓
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทวิชาการ ตั้งแต่ระดับปฏิบัติการขึ้นไป
๒.๔
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภททั่วไป ตั้งแต่ระดับชำนาญงานขึ้นไป

ข้อ
๓
ให้ข้าราชการในสังกัดสำนักงานพาณิชย์ในจังหวัดดังต่อไปนี้
เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓ ภายในท้องที่หรือเขตอำนาจของแต่ละจังหวัด
๓.๑
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทอำนวยการ ตำแหน่งพาณิชย์จังหวัด
๓.๒
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทวิชาการ ตั้งแต่ระดับปฏิบัติการขึ้นไป
๓.๓
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภททั่วไป ตั้งแต่ระดับชำนาญงานขึ้นไป

ข้อ
๔
ให้ข้าราชการในสังกัดสำนักงานพาณิชย์จังหวัดตามข้อ ๓
มีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้
๔.๑
พิจารณาตรวจรับคำขอจดทะเบียนแบบผังภูมิของวงจรรวม คำขอให้เพิกถอนการจดทะเบียน
คำอุทธรณ์ และบรรดาคำร้อง คำขออื่น ๆ 
๔.๒
รับชำระค่าธรรมเนียมที่เกี่ยวกับเรื่องตามข้อ ๔.๑


ประกาศ ณ วันที่ ๑๘
พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓
พรทิวา นาคาศัย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์














วิชชุตา/ผู้จัดทำ
๒๗ มิถุนายน ๒๕๕๔

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๘/ตอนพิเศษ ๓๔ ง/หน้า ๒๔/๒๓ มีนาคม ๒๕๕๔
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
กำหนดค่าธรรมเนียมเกี่ยวกับแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๕[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๔ และมาตรา ๒๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. ๒๕๔๓ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ให้กำหนดค่าธรรมเนียม
ดังนี้
(๑) คำขอจดทะเบียนแบบผังภูมิ ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๒) การประกาศโฆษณาการรับจดทะเบียนแบบผังภูมิ ๕๐๐ บาท
(๓) หนังสือสำคัญแบบผังภูมิ ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๔) คำขอเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมิ ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๕) คำอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดี ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๖) ค่าธรรมเนียมรายปี
ปีที่ ๒ ๑,๕๐๐ บาท
ปีที่ ๓ ๓,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๔ ๔,๕๐๐ บาท
ปีที่ ๕ ๑๕,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๖ ๒๒,๕๐๐ บาท
ปีที่ ๗ ๓๐,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๘ ๓๗,๐๐๐
บาท
ปีที่ ๙ ๔๕,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๑๐ ๕๒,๕๐๐ บาท
หรือชำระในคราวเดียว 
๒๐๐,๐๐๐ บาท
(๗) คำขอจดทะเบียนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ
ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๘) คำขอจดทะเบียนรับโอนสิทธิในแบบผังภูมิ ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๙) คำขอใช้สิทธิในแบบผังภูมิ ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๑๐) ใบอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๑๑) ใบแทนหนังสือสำคัญแบบผังภูมิ  ฉบับละ ๑๐๐ บาท
(๑๒) ใบแทนใบอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ ฉบับละ ๑๐๐ บาท
(๑๓) การคัดสำเนาเอกสาร หน้าละ ๑๐ บาท
(๑๔) การรับรองสำเนาเอกสาร
เอกสารเกิน ๑๐ หน้า ฉบับละ ๑๐๐ บาท
เอกสารไม่เกิน
๑๐ หน้า  หน้าละ ๑๐ บาท
(๑๕) คำขออื่น ๆ ฉบับละ ๑๐๐ บาท

ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๖ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
อดิศัย โพธารามิก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากมาตรา ๔ และมาตรา ๒๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓ บัญญัติให้มีการออกกฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมตามพระราชบัญญัตินี้ จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้
















วิชชุตา/ผู้จัดทำ
๒๗
มิถุนายน ๒๕๕๔
(๖) ค่าธรรมเนียมรายปี


















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๒ ก/หน้า ๑๘/๖ มกราคม ๒๕๔๖
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
กำหนดสถานที่ที่ห้ามนายจ้าง
ให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงาน
พ.ศ. ๒๕๕๙[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และมาตรา ๕๐ (๔)
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ห้ามนายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงานในสถานที่
ดังต่อไปนี้
(๑)
โรงงานประกอบกิจการเกี่ยวกับสัตว์น้ำ ตามกฎหมายว่าด้วยโรงงาน
(๒) สถานประกอบกิจการที่ประกอบกิจการเกี่ยวกับการแปรรูปสัตว์น้ำ
ตามพระราชกำหนดการประมง
พ.ศ. ๒๕๕๘


ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๓
มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๙
พลเอก ศิริชัย ดิษฐกุล
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๕๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ.
๒๕๕๑ บัญญัติห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงานในโรงงานฆ่าสัตว์
สถานที่เล่นการพนัน สถานบริการตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ และสถานที่อื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
สมควรกำหนดสถานที่ที่ไม่เหมาะสมให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงานเพิ่มขึ้น
เพื่อให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้าง ซึ่งเป็นแรงงานเด็กที่มีอายุต่ำกว่าสิบแปดปี
รวมทั้งเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์ด้านแรงงาน
ซึ่งเป็นนโยบายที่สำคัญและเร่งด่วนของรัฐบาล
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้






























กัญฑรัตน์/ปริยานุช/จัดทำ
๑๘ มกราคม ๒๕๕๙

นุสรา/ตรวจ
๑๕ กุมภาพันธ์
๒๕๕๙

































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนที่ ๕ ก/หน้า ๑/๑๔ มกราคม ๒๕๕๙
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดงานที่ให้มีการคุ้มครองแรงงานแตกต่างไปจาก
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑
พ.ศ.
๒๕๔๑
---------------

 
ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
  ให้ไว้ ณ วันที่
๒๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
  เป็นปีที่ ๕๓
ในรัชกาลปัจจุบัน

 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า
 โดยที่เป็นการสมควรกำหนดงานที่ให้มีการคุ้มครองแรงงานแตกต่างไปจาก
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๒๒๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
และมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ
ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ดังต่อไปนี้

 มาตรา
๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า
"พระราชกฤษฎีกากำหนดงานที่ให้มีการคุ้มครอง
แรงงานแตกต่างไปจากพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
พ.ศ. ๒๕๔๑"

 มาตรา
๒
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
เป็นต้นไป

 มาตรา
๓
ให้งานดังต่อไปนี้เป็นงานที่ให้มีการคุ้มครองแรงงานกรณีต่าง ๆ
แตกต่างไปจากพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
 (๑)
งานในกิจการปิโตรเลียมตามกฎหมายว่าด้วยปิโตรเลียม รวมตลอดถึง
งานซ่อมบำรุงและงานให้บริการที่เกี่ยวเนื่องกับงานดังกล่าว
เฉพาะที่ทำในแปลงสำรวจและพื้นที่ผลิต
 (๒)
งานที่ใช้วิชาชีพหรือวิชาการ งานด้านบริหารและงานจัดการ งานเสมียนพนักงาน
งานอาชีพเกี่ยวกับการค้า งานอาชีพด้านบริการ
งานที่เกี่ยวกับการผลิต หรืองานที่เกี่ยวข้องกับงานดังกล่าว
 (๓)
งานในร้านขายอาหารหรือร้านขายเครื่องดื่มที่เปิดจำหน่ายหรือให้บริการไม่ติดต่อกัน
ในแต่ละวันที่มีการทำงาน
 (๔)
งานวิชาชีพหรือวิชาการเกี่ยวกับการสำรวจ การขุดเจาะ การกลั่นแยกและการผลิต
ผลิตภัณฑ์จากปิโตรเลียมหรือปิโตรเคมี
 (๕)
งานในตำแหน่งผู้บริหาร งานวิชาการ งานธุรการ รวมทั้งงานเกี่ยวกับการเงินหรือบัญชี
 (๖)
งานเร่ขายหรือชักชวนซื้อสินค้า

 มาตรา
๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมรักษาการตามพระราช
กฤษฎีกานี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 ชวน หลีกภัย
 นายกรัฐมนตรี

+--------------------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ
โดยที่งานในกิจการปิโตรเลียม
ตามกฎหมายว่าด้วยปิโตรเลียมรวมตลอดถึงงานซ่อมบำรุงและงานให้บริการที่เกี่ยวเนื่องกับงาน
ดังกล่าวเฉพาะที่ทำในแปลงสำรวจและพื้นที่ผลิตซึ่งเป็นงานที่ต้องทำในพื้นที่ห่างไกลและทุรกันดาร
มีลักษณะและสภาพของงานต้องดำเนินการต่อเนื่องกันไปตลอดเวลา
และนอกจากนั้นมีงานบางประเภท
ที่มีลักษณะและสภาพของงานสมควรได้รับการคุ้มครองแรงงานในบางเรื่องให้แตกต่างไปจากที่
่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติไว้ ทั้งนี้
ในส่วนที่เกี่ยวกับเวลาทำงานปกติ
ิ เวลาพัก งานที่ห้ามลูกจ้างซึ่งเป็นหญิงทำงาน
การห้ามนายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งเป็นหญิงมีครรภ์ทำงาน
ล่วงเวลา
และงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาหรือค่าตอบแทนอย่างอื่นเนื่องจากได้รับ
ผลประโยชน์เป็นพิเศษอยู่แล้วซึ่งมาตรา ๒๒
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ 
บัญญัติให้กำหนดงานดังกล่าวโดยพระราชกฤษฎีกา จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้

[รก.๒๕๔๑/๕๒ก/๕/๒๔ สิงหาคม ๒๕๔๑]
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๔
(พ.ศ. ๒๕๕๕)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔ วรรคสอง และมาตรา ๖ วรรคหนึ่ง
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ และมาตรา ๔๓ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้

ให้ยกเลิกความใน (๒) แห่งกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
(๒) มิให้ใช้บทบัญญัติมาตรา ๑๑/๑ มาตรา ๑๒ มาตรา ๑๘
มาตรา ๒๑ และมาตรา ๒๒ ของหมวด ๑ บททั่วไป หมวด ๒ การใช้แรงงานทั่วไป ตั้งแต่มาตรา
๒๓ ถึงมาตรา ๒๗ มาตรา ๓๑ และมาตรา ๓๓ ถึงมาตรา ๓๗ หมวด ๓ การใช้แรงงานหญิง
ตั้งแต่มาตรา ๓๘ ถึงมาตรา ๔๓ หมวด ๔ การใช้แรงงานเด็ก ตั้งแต่มาตรา ๔๕ ถึงมาตรา ๕๐
และมาตรา ๕๒ หมวด ๕ ค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด
และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ตั้งแต่มาตรา ๕๓ ถึงมาตรา ๕๕ และมาตรา ๗๐
เฉพาะที่ไม่เกี่ยวกับค่าจ้างและค่าทำงานในวันหยุด มาตรา ๕๗ วรรคสอง ถึงมาตรา ๖๑ มาตรา
๖๓ มาตรา ๖๕ มาตรา ๖๖ มาตรา ๖๘ มาตรา ๖๙ และมาตรา ๗๑ ถึงมาตรา ๗๗ หมวด ๖
คณะกรรมการค่าจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๗๘ ถึงมาตรา ๙๑ หมวด ๗ สวัสดิการ ตั้งแต่มาตรา ๙๒ ถึงมาตรา
๙๙ หมวด ๙ การควบคุม ตั้งแต่มาตรา ๑๐๘ ถึงมาตรา ๑๑๕/๑ หมวด ๑๐ การพักงาน ตั้งแต่มาตรา
๑๑๖ ถึงมาตรา ๑๑๗ หมวด ๑๑ ค่าชดเชย ตั้งแต่มาตรา ๑๑๘ ถึงมาตรา ๑๒๒ และหมวด ๑๓
กองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๑๒๖ ถึงมาตรา ๑๓๘
บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วย


ให้ไว้
ณ วันที่ ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๕
เผดิมชัย
สะสมทรัพย์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งกำหนดมิให้นำบทบัญญัติบางส่วนในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.
๒๕๔๑
มาใช้บังคับกับนายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วย
ที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน
ยังให้ความคุ้มครองลูกจ้างที่ทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วยไม่สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจและสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป
สมควรขยายความคุ้มครองให้ลูกจ้างที่ทำงานบ้านดังกล่าวให้ได้รับความคุ้มครองเพิ่มขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้










ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๑๒ พฤศจิกายน
๒๕๕๕

ณัฐพร/ผู้ตรวจ
๑๒ พฤศจิกายน
๒๕๕๕

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนที่ ๑๐๕ ก/หน้า ๔๒/๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๕
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
กำหนดอัตราน้ำหนักที่นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานได้
พ.ศ.
๒๕๔๗
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๓๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๑ มาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ให้นายจ้างใช้ลูกจ้างทำงานยก แบก หาม หาบ
ทูน ลาก หรือเข็นของหนักไม่เกินอัตราน้ำหนักโดยเฉลี่ยต่อลูกจ้างหนึ่งคน
ดังต่อไปนี้
(๑)
ยี่สิบกิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กหญิงอายุตั้งแต่สิบห้าปีแต่ยังไม่ถึงสิบแปดปี
(๒)
ยี่สิบห้ากิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กชายอายุตั้งแต่สิบห้าปีแต่ยังไม่ถึงสิบแปดปี
(๓)
ยี่สิบห้ากิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นหญิง
(๔)
ห้าสิบห้ากิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นชาย
ในกรณีของหนักเกินอัตราน้ำหนักที่กำหนดตามวรรคหนึ่ง
ให้นายจ้างจัดให้มีและให้ลูกจ้างใช้เครื่องทุนแรงที่เหมาะสม
และไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้าง

ข้อ ๒[๑] กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป


ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๓ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๗
อุไรวรรณ เทียนทอง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน






หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๓๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ ได้บัญญัติห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงาน ยก แบก หาม หาบ ทูน ลาก
หรือเข็นของหนักเกินอัตราน้ำหนักตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้






































ศุภชัย/พิมพ์
๑๙
กรกฎาคม ๒๕๔๗
จีระ/สุนันทา/
ตรวจ
๒๒
กรกฎาคม ๒๕๔๗
A+B

[๑] รก.๒๕๔๗/๓๕ก/๑๖/๑๐ มิถุนายน
๒๕๔๗
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
ฉบับที่
๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑
-----------------

 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครอง
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้
 ข้อ
๑ ในกฎกระทรวงนี้
 "งานขนส่งทางบก"
หมายความว่า การลำเลียงหรือเคลื่อนย้ายบุคคล สัตว์ หรือ
สิ่งของด้วยยานพาหนะขนส่งทางบกซึ่งเดินด้วยกำลังเครื่องยนต์
กำลังไฟฟ้า หรือพลังงานอื่น
ทั้งนี้ ไม่รวมถึงการเคลื่อนย้ายบุคคลหรือสัตว์ที่เจ็บป่วย
และการขนส่งในงานดับเพลิงหรืองาน
บรรเทาสาธารณภัย
 ข้อ
๒
ให้นายจ้างกำหนดเวลาเริ่มต้นและเวลาสิ้นสุดการทำงานปกติของลูกจ้าง
ในงานขนส่งทางบกวันหนึ่งไม่เกินแปดชั่วโมง
 ข้อ
๓
ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะทำงานล่วงเวลา
เว้นแต่จะได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากลูกจ้าง
 ในกรณีที่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างตามวรรคหนึ่งแล้ว
นายจ้างอาจให้ลูกจ้าง
ทำงานล่วงเวลาได้วันหนึ่งไม่เกินสองชั่วโมง
เว้นแต่มีความจำเป็นอันเกิดจากเหตุสุดวิสัย อุบัติเหตุ
หรือปัญหาการจราจร
 ข้อ
๔
ให้นายจ้างจัดให้ลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะมีเวลาพักติดต่อกัน
วันหนึ่งไม่น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมง
หลังจากลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะได้ทำงานมาแล้ว
ไม่เกินสี่ชั่วโมง
 นายจ้างและลูกจ้างตามวรรคหนึ่งอาจตกลงกันให้มีเวลาพักครั้งหนึ่งน้อยกว่า
หนึ่งชั่วโมงก็ได้แต่ต้องไม่น้อยกว่าครั้งละยี่สิบนาที
และเมื่อรวมกันแล้วต้องไม่น้อยกว่าวันละ
หนึ่งชั่วโมง
 ข้อ
๕
ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะเริ่มต้นทำงานในวัน
ทำงานถัดไปก่อนครบระยะเวลาสิบชั่วโมงหลังจากสิ้นสุดการทำงานในวันทำงานที่ล่วงมาแล้ว
 ข้อ
๖
ในกรณีที่นายจ้างให้ลูกจ้างในงานขนส่งทางบกทำงานล่วงเวลา ในวัน
ทำงานและทำงานล่วงเวลาในวันหยุด
ให้นายจ้างจ่ายค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อ
ชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ
เว้นแต่นายจ้างตกลงจ่ายค่าล่วงเวลาหรือค่าล่วงเวลา
ในวันหยุดให้แก่ลูกจ้างดังกล่าว

 ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑
  ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
 
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+--------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากงานขนส่งทางบกมี
สภาพการจ้างและการทำงานที่แตกต่างจากการจ้างงานทั่วไป
ซึ่งสมควรกำหนดการคุ้มครอง
แรงงานในงานดังกล่าวไว้เป็นพิเศษให้แตกต่างไปจากการคุ้มครองแรงงานตามพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และโดยที่มาตรา ๒๒
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑
บัญญัติให้ออกกฎกระทรวงกำหนดการคุ้มครองแรงงานในกรณีต่าง ๆ
ให้แตกต่างไปจากพระราชบัญญัติดังกล่าวได้
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๖๒ก/๓๒/๒๒ กันยายน ๒๕๔๑]
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
กำหนดงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุด
พ.ศ.
๒๕๕๒[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และมาตรา ๖๕ (๙)
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑
อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ และมาตรา ๔๓
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ให้ยกเลิกกฎกระทรวง ฉบับที่ ๘ (พ.ศ.
๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

ข้อ ๒
งานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา
๖๑ และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามมาตรา ๖๓ แต่มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ
ได้แก่ งานเฝ้าดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินอันเป็นหน้าที่การทำงานปกติของลูกจ้าง


ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๒
ไพฑูรย์
แก้วทอง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๖๕ (๙)
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑ บัญญัติให้งานอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวงเป็นงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา
๖๑ และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามมาตรา ๖๓
แต่ให้มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้




















ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๒๐
กรกฎาคม ๒๕๕๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๖/ตอนที่ ๔๔ ก/หน้า ๑/๑๗ กรกฎาคม ๒๕๕๒
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๙ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔
วรรคสอง และมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
มิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานในงานดังต่อไปนี้
(๑) งานเกษตรกรรม
(๒) งานที่รับไปทำที่บ้าน


ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑
ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากสภาพการจ้างงานและการทำงานในงานเกษตรกรรมและงานที่รับไปทำที่บ้านซึ่งเป็นงานที่มาตรา
๒๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
บัญญัติให้ออกกฎกระทรวงกำหนดการคุ้มครองแรงงานในกรณีต่างๆ
ให้แตกต่างไปจากพระราชบัญญัติดังกล่าวได้นั้น ยังไม่มีมาตรฐานในการปฏิบัติที่ชัดเจน
จึงไม่อาจออกกฎกระทรวงดังกล่าวได้ สมควรกำหนดมิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ บังคับแก่งานทั้งสองประเภทไว้ก่อน และโดยที่มาตรา ๔ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า นอกจากกรณีตามวรรคหนึ่ง จะออกกฎกระทรวงมิให้ใช้บังคับพระราชบัญญัติดังกล่าวทั้งหมดหรือแต่บางส่วนแก่นายจ้างประเภทหนึ่งประเภทใดก็ได้
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้


























พรพิมล/พิมพ์
๒๔ ก.ค ๒๕๔๔

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๕/ตอนที่ ๖๒ ก/หน้า ๒๐/๒๒ กันยายน ๒๕๔๑
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
ฉบับที่
๘ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
-------------------

 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๖๕ (๘) แห่งพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออก
กฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
 ให้งานเฝ้าดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินเป็นงานตามมาตรา
๖๕ (๘) ที่ลูกจ้าง
ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา ๖๑
และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามมาตรา ๖๓ แต่ให้
มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมง
ที่ทำ

 ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑
  ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+-----------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากลูกจ้างในงานเฝ้าดูแล
สถานที่หรือทรัพย์สินเป็นงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาอยู่ก่อนพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ใช้บังคับ
ซึ่งสมควรกำหนดให้ลูกจ้างในงานดังกล่าวไม่มีสิทธิ
ได้รับค่าล่วงเวลาเช่นเดิม
เพื่อมิให้เป็นการเพิ่มภาระค่าใช้จ่ายให้แก่นายจ้าง และโดยที่มาตรา ๖๕ 
(๘) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
บัญญัติให้ลูกจ้างในงานที่กำหนด
ในกฎกระทรวงไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา ๖๑
และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตาม
มาตรา ๖๓
แต่มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตาม
จำนวนชั่วโมงที่ทำ
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๖๒ก/๑๘/๒๒ กันยายน ๒๕๔๑]

 พรพิมล/พิมพ์
 ๒๔
ก.ค ๒๕๔๔
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
ฉบับที่
๔ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
-------------------

 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๙ วรรคสี่ แห่งพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎ
กระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
 งานที่มีลักษณะหรือสภาพของงานที่นายจ้างไม่อาจให้ลูกจ้างหยุดทำงานใน
วันหยุดตามประเพณี ได้แก่งานดังต่อไปนี้
 (๑)
งานในกิจการโรงแรม สถานมหรสพ ร้านขายอาหาร ร้ายขายเครื่องดื่ม
สโมสร สมาคม สถานพยาบาล และสถานบริการการท่องเที่ยว
 (๒)
งานในป่า งานในที่ทุรกันดาร งานขนส่ง และงานที่มีลักษณะหรือสภาพ
ของงานต้องทำติดต่อกันไปถ้าหยุดจะเสียหายแก่งาน

 ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
  ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+--------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๒๙ วรรคสี่ แห่ง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า
ในกรณีที่นายจ้างไม่อาจให้ลูกจ้าง
หยุดตามประเพณีได้
เนื่องจากลูกจ้างทำงานที่มีลักษณะหรือสภาพของงานตามที่กำหนดใน
กฎกระทรวง
ให้นายจ้างตกลงกับลูกจ้างว่าจะหยุดในวันอื่นชดเชยวันหยุดตามประเพณีหรือ
นายจ้างจะจ่ายค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณีให้ก็ได้ สมควรกำหนดลักษณะหรือสภาพของ
งานที่นายจ้างไม่อาจให้ลูกจ้างหยุดทำงานในวันหยุดตามประเพณีได้ จึงจำเป็นต้องออก
กฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๔๙ก/๑๖/๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๑]

 พรพิมล/พิมพ์
 ๒๔
ก.ค ๒๕๔๔