พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
ควบคุมยาง
พุทธศักราช ๒๔๘๑
______
 
ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร
ลงวันที่ ๔ สิงหาคม
พุทธศักราช ๒๔๘๐)
อาทิตย์ทิพอาภา
พล.อ.เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน
ตราไว้ ณ วันที่ ๑๓ มกราคม
พุทธศักราช ๒๔๘๑
เป็นปีที่ ๕
ในรัชกาลปัจจุบัน

 โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า
สมควรแก้ไขปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการควบคุมจำกัดยาง
เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามโครงการควบคุมยางระหว่างประเทศซึ่งรัฐบาลสยามได้ตกลงเข้าร่วมเป็นภาคี

 จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร
ดังต่อไปนี้

 มาตรา
๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า พระราชบัญญัติควบคุมยาง
พุทธศักราช ๒๔๘๑


 มาตรา
๒* ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
 *[รก.๒๔๘๑/-/๗๓๗/๑๓
มกราคม ๒๔๘๑]

 มาตรา
๓ ตั้งแต่วันใช้พระราชบัญญัตินี้
ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติควบคุม
จำกัดยาง พุทธศักราช ๒๔๗๗ พระราชบัญญัติควบคุมจำกัดยาง
(ฉบับที่ ๒) พุทธศักราช ๒๔๗๙ 
และกฎกระทรวงกับประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัตินั้น ๆ

 มาตรา
๔ ในพระราชบัญญัตินี้

 (๑)
รัฐมนตรี
หมายความว่า
รัฐมนตรีผู้มีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้

 (๒)
เจ้าพนักงานประจำท้องที่
หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศตั้งในราชกิจจานุเบกษาให้มีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้
และตามที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง

  (๓)
ผู้ตรวจการยาง
หมายความว่า
เจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีจะได้ตั้งขึ้นเพื่อทำการตรวจตราให้เป็นไปตามความในพระราชบัญญัตินี้
และตามที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง

 (๔)
กรรมการประเมิน
หมายความว่า
กรรมการซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศตั้งในราชกิจจานุเบกษาเป็นครั้งคราวมีจำนวนไม่น้อยกว่า
๓ คน มีหน้าที่ประเมินจำนวนยางทำได้ตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง

 (๕)
ต้นยาง
หมายความว่า ต้นยางพารา (Hevea Braziliensis)
หรือต้นยางชนิดอื่นใด
ซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นคราว ๆ

 (๖)
ยาง
หมายความว่า ยางที่ทำขึ้นจากใบ
เปลือกหรือน้ำยาง ของต้นยาง 
ไม่ว่าเหลวหรือแข็ง จางหรือข้น

 (๗)
สวนยาง
หมายความว่า
ที่ดินที่ได้ปลูกต้นยางมีลักษณะเป็นสวนยาง
ซึ่งอยู่ในความครอบครองของเจ้าของสวนยางก่อนวันที่ ๑
กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๔๗๘ 
หรือสวนยางที่ได้รับอนุญาตให้ปลูกใหม่ตั้งแต่วันที่ ๑
กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๔๗๘

 (๘)
สวนใหญ่
หมายความว่า
สวนยางซึ่งได้รับการประเมินจำนวนยางทำได้เป็นสวนใหญ่ตามกฎกระทรวง

 (๙)
สวนเล็ก
หมายความว่า
สวนยางซึ่งได้รับการประเมินจำนวนยางทำได้เป็นสวนเล็กตามกฎกระทรวง
  (๑๐)
การปลูกเสริม
หมายความว่า
การปลูกต้นยางในสวนยางในเนื้อที่ไร่ใดไร่หนึ่งไม่เกินสิบสองต้น
  (๑๑)
การปลูกแทน
หมายความว่า
การปลูกต้นยางในสวนยางในเนื้อที่ไร่ใดไร่หนึ่งเกินกว่าสิบสองต้น
  (๑๒)
การปลูกใหม่
หมายความว่า
การปลูกต้นยางลงในที่ซึ่งไม่ใช่สวนยาง
ตามพระราชบัญญัตินี้
  (๑๓)
เจ้าของสวนยาง
หมายความว่า
บุคคลผู้ได้รับใบอนุญาตให้ทำยาง
  (๑๔)
ค้ายาง
หมายความว่า ซื้อ ขาย แลกเปลี่ยน
หรือจำหน่ายยางแก่กัน
โดยประการอื่น
  (๑๕)
ผู้ค้ายาง
หมายความว่า
ผู้ที่ได้รับใบอนุญาตให้ทำการค้ายาง
   (๑๖)
ผู้ส่งออก
หมายความว่า
ผู้ที่ได้รับใบสุทธิยางหรือผู้ค้ายางซึ่งได้
จดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานประจำท้องที่เป็นผู้ส่งยางออกนอกราชอาณาเขต
  (๑๗)
โรงรีดยาง
หมายความว่า โรงงานที่ทำเศษยาง (scrap rubber)
หรือยางก้อน (waste rubber) ให้เป็นยางแผ่น (crepe rubber)
  (๑๘)
โรงรมยาง
หมายความว่า
สถานที่ซึ่งใช้ในการรมยาง
  (๑๙)
โควตา
หมายความว่า
จำนวนส่วนจำกัดยางแห้งซึ่งรัฐมนตรีจะได้
ประกาศในราชกิจจานุเบกษากำหนดให้พึงทำได้ในสวนยางสวนหนึ่ง ๆ
เป็นส่วนร้อย
ของจำนวนยางทำได้
  (๒๐)
ระยะเวลาโควตา หมายความว่า กำหนดระยะเวลาซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษากำหนดให้พึงทำและจำหน่ายยางได้ตามโควตา
 (๒๑)
จำนวนยางทำได้
หมายความว่า จำนวนยางแห้งของสวนยางสวนหนึ่ง
ๆ ที่พึงทำได้ในปีหนึ่ง ๆ ตามที่กรรมการประเมินพิจารณาประเมินให้ตามหลักเกณฑ์ซึ่งกำหนดไว้ในกฎกระทรวง
 (๒๒)
ใบสุทธิยาง
หมายความว่า
เอกสารตามแบบพิมพ์ที่กำหนดให้ ซึ่งให้อำนาจเจ้าของสวนใหญ่ทำยางและจำหน่ายยางได้ตามโควตาที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
  (๒๓)
ใบสำคัญจำหน่ายยาง
หมายความว่า เอกสารตามแบบพิมพ์ซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นคราว
ๆ สำหรับใช้กำกับไปกับยางในเมื่อมีการค้ายางระหว่างเจ้าของสวนใหญ่กับผู้ค้ายาง
หรือระหว่างผู้ค้ายางด้วยกัน
  (๒๔)
ใบกำกับคูปอง
หมายความว่า
เอกสารตามแบบพิมพ์ที่กำหนดให้ซึ่งให้อำนาจเจ้าของสวนเล็กทำยางและจำหน่ายยางได้ตามโควตาที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
 (๒๕)
ใบคูปอง
หมายความว่า
เอกสารตามแบบพิมพ์ซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นคราวๆ
สำหรับใช้กำกับไปกับยางในเมื่อมีการค้ายางระหว่าง
เจ้าของสวนเล็กกับผู้ค้ายาง
หรือระหว่างผู้ค้ายางด้วยกันตามจำนวนยางที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
  (๒๖)
ใบแสดงแหล่งกำเนิด
หมายความว่า เอกสารตามแบบพิมพ์ที่กำหนดให้
เพื่อแสดงชื่อประเทศ รัฐ หรืออาณาเขตซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของยางที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
  (๒๗)
แบบพิมพ์ที่กำหนดให้
หมายความว่า แบบพิมพ์ที่กำหนดให้โดยกฎกระทรวง


 มาตรา
๕ ในระหว่างที่ใช้พระราชบัญญัตินี้
การประเมินจำนวนยางทำได้ให้เจ้าของสวนยางก็ดี การทำยางหรือการค้ายางก็ดี
การมียางไว้ในครอบครองก็ดี การตั้งโรงรีดยางหรือโรงรมยางก็ดี การขนยางเคลื่อนที่
การนำยางเข้ามาหรือส่งยางออกนอกราชอาณาเขตก็ดี การปลูกเสริม การปลูกแทน
การปลูกใหม่ก็ดี ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมตามหลักเกณฑ์
และระเบียบการซึ่งจะได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวง


 มาตรา
๖ ถ้าเจ้าของสวนยางเห็นว่า
การประเมินจำนวนยางทำได้ตามที่กรรมการประเมินได้ประเมินให้นั้น
ยังมีเหตุผลอื่นใดซึ่งเจ้าของสวนยางควรจะได้รับเพิ่มตามหลักเกณฑ์ประเมินในกฎกระทรวง
ก็ชอบที่จะอุทธรณ์ได้ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งความการประเมินนั้นเป็นต้นไป

 การยื่นอุทธรณ์ให้ยื่นต่อเจ้าพนักงานประจำท้องที่เพื่อนำเสนอรัฐมนตรีโดยส่งผ่านคณะกรมการจังหวัด
เมื่อรัฐมนตรีได้พิจารณามีคำสั่งประการใดแล้ว ให้มีผลในระยะเวลาโควตานั้น
และคำสั่งนั้นให้เป็นที่สุด

 มาตรา
๗ ผู้ใดทำยาง ค้ายาง หรือมียางไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตก็ดี
หรือโดยใบอนุญาตนั้นถูกเพิกถอนหรือสิ้นอายุแล้วก็ดี หรือในระหว่างใ[อนุญาตถูกยึดก็ดี
อันเป็นการฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัตินี้ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าร้อยบาท
และยางที่เกิดขึ้นด้วยการกระทำผิดตามมาตรานี้จะริบเสียก็ได้


 มาตรา
๘
ผู้ใดได้รับอนุญาตให้ทำยางหรือให้ค้ายาง ทำการค้ายางกับบุคคลอื่นซึ่งมิได้มีใบอนุญาตเป็นผู้ค้ายางก็ดี
หรือทำการค้ายางโดยมิได้ใช้ใบคูปองหรือใบสำคัญจำหน่ายยางควบกับยางที่ค้านั้นก็ดี
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาท


 มาตรา
๙
เจ้าของสวนใหญ่ผู้ใดจำหน่ายยางเกินกว่าโควตาที่ระบุไว้ในใบสุทธิยาง
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับเท่าราคายางที่ได้จำหน่ายเกินโควตาไป ราคายางนี้ให้คิดตามราคาตลาด
ณ สถานที่และในเวลาที่ปรากฏการกระทำผิด

 ผู้ค้ายางผู้ใดจงใจค้ายางกับเจ้าของสวนใหญ่เกินโควตาตามความในวรรคก่อน
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับกึ่งอัตราโทษที่กำหนดไว้ในวรรคก่อน

 จำนวนยางที่จำหน่ายเกินตามความในวรรคแรกนั้น
รัฐมนตรีจะสั่งหักออก
จากโควตาที่เจ้าของสวนใหญ่ได้รับในระยะเวลาโควตาใด ๆ ก็ได้


 มาตรา
๑๐ เจ้าของสวนยางผู้ใด
ทำยางไม่ได้เต็มตามโควตาที่ตนได้รับอนุญาตในระยะโควตาใด หรือไม่ทำยางด้วยเหตุใด ๆ
ก็ตาม โควตาที่ไม่ได้ใช้นั้นให้เป็นพับไป

 ในกรณีนี้
รัฐมนตรีมีอำนาจที่จะสั่งลดโควตาที่จะอนุญาตให้ผู้นั้นได้รับในระยะเวลาโควตาใด ๆ
ก็ได้


 มาตรา
๑๑ ถ้า
 (ก)
เจ้าของสวนยางผู้ใดมียางไว้ในครอบครองเป็นจำนวนเกินกว่าสองเท่าจำนวนถัวของโควตาในเดือนหนึ่ง
ๆ ก็ดี
 (ข)
ผู้ค้ายางผู้ใดมียางไว้ในครอบครองในเขตอำเภอหนึ่ง ๆ เกินกว่า ๑,๒๐๐
กิโลกรัม โดยมิได้รับอนุญาตก็ดี
 (ค)
ผู้ค้ายางผู้ใดมียางไว้ในครอบครอง โดยมิได้มีใบสำคัญจำหน่ายยางหรือ
ใบคูปองครบถ้วนตามจำนวนยางที่มีไว้ในครอบครองก็ดี

 ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาท
และจะริบยางที่มีอยู่เกินจำนวนนั้นเสียก็ได้


 มาตรา
๑๒ ผู้ค้ายางผู้ใดตั้งโรงรีดยางหรือโรงรมยางโดยมิได้รับอนุญาตอัน
เป็นการฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัตินี้
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับ
ไม่เกินสองร้อยบาท

 มาตรา
๑๓ ผู้รับใบอนุญาตให้ทำการใด ๆ
ซึ่งออกให้ตามความใน
พระราชบัญญัตินี้ จะตั้งตัวแทนไม่ได้ และใบอนุญาตของผู้นั้นจะโอนไปด้วยประการใด
ๆ ไม่ได้ เว้นไว้แต่จะได้ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และระเบียบการซึ่งจะได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวง
ผู้ใดฝ่าฝืนมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งร้อยบาท


 มาตรา
๑๔
ผู้ใดนำยางเข้ามาหรือส่งยางออกนอกราชอาณาเขตโดยมิได้รับอนุญาตตามความในพระราชบัญญัตินี้
และไม่มีใบแสดงแหล่งกำเนิดของเจ้าหน้าที่แห่งประเทศ รัฐหรืออาณาเขต
ซึ่งจะได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวงกำกับ ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกิน
ห้าร้อยบาท หรือจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือทั้งปรับทั้งจำ


 มาตรา
๑๕ ผู้ใดทำการปลูกใหม่โดยมิได้รับอนุญาตหรือโดยที่ใบอนุญาต
นั้นถูกเพิกถอนหรือสิ้นอายุ
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าร้อยบาท ต้นยาง
ที่ปลูกใหม่โดยการฝ่าฝืนนั้นให้ทำลายเสีย
และให้ผู้นั้นเป็นผู้เสียค่าใช้จ่าย


 มาตรา
๑๖ บรรดาใบ ดอก เมล็ด ตา กิ่ง
รากหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของต้นยางซึ่งอาจใช้เพาะสืบพันธุ์ได้
ถ้าผู้ใดจะนำเข้ามาหรือส่งออกนอกราชอาณาเขตต้องได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากเจ้าพนักงานประจำท้องที่ก่อนผู้ใดฝ่าฝืนมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาทหรือจำคุกไม่เกินสามเดือน
หรือทั้งปรับทั้งจำ


 มาตรา
๑๗
ให้ผู้ตรวจการยางมีอำนาจเข้าไปในสวนยางเพื่อการรังวัดสำรวจเนื้อที่และจำนวนต้นยาง
เพื่อตรวจการทำยาง ตรวจสอบบัญชีเอกสารอันเกี่ยวกับยางของเจ้าของสวนยาง
กับให้มีอำนาจเข้าไปในร้านค้ายาง ในสถานที่ซึ่งใช้ในการเก็บ รีด
รมยางและในยานพาหนะต่าง ๆ ในขณะที่ขนยาง เพื่อตรวจยางตรวจบัญชี เอกสารอันเกี่ยวกับยาง

 การเข้าตรวจสวนยางก็ดี
ในร้านค้ายางก็ดี ในสถานที่ซึ่งใช้ในการเก็บรีด รมยางก็ดี
ต้องเข้าตรวจระหว่างเวลาพระอาทิตย์ขึ้นจนถึงพระอาทิตย์ตกส่วนการตรวจยานพาหนะในขณะที่ขนยางให้ตรวจได้ไม่ว่าในเวลาใด
ๆ


 มาตรา
๑๘ การกระทำหรือละเว้นกระทำการอันเป็นการฝ่าฝืนต่อพระราชบัญญัตินี้
ซึ่งได้จัดทำโดยตัวแทนหรือโดยลูกจ้างผู้ปฏิบัติหน้าที่ในทางการที่จ้างของตัวการหรือนายจ้างนั้น
หากตัวการหรือนายจ้างได้รู้หรือมีเหตุผลควรจะได้รู้ด้วยแล้ว
ให้ถือว่าตัวการหรือนายจ้างเป็นผู้กระทำผิดเสมือนได้กระทำหรือละเว้นกระทำการนั้นด้วยตนเอง


 มาตรา
๑๙ เจ้าของสวนยางหรือผู้ค้ายางผู้ใด
ซึ่งได้รับอนุญาตให้กระทำการใด ๆ ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัตินี้
ฝ่าฝืนหรือละเลยไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดหรือเงื่อนไขดังที่ระบุไว้ในกฎกระทรวง
ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัตินี้ อันว่าด้วยการให้มีสมุดบัญชีเอกสาร
หรือการกรอกและตรวจสอบข้อความในสมุดบัญชีเอกสารก็ดี การให้ยื่นเรื่องราว
หรือรายงานต่อเจ้าพนักงานประจำท้องที่ภายในกำหนดระยะเวลาใดเวลาหนึ่งก็ดี
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งร้อยบาท


  มาตรา ๒๐ ภายในบังคับมาตรา ๓๗
แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
ความอาญา การกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้
ซึ่งมีบทกำหนดโทษปรับสถานเดียวอย่างสูงไม่เกินสองร้อยบาทนั้น
ให้พนักงานสอบสวนตามที่ระบุไว้ในมาตรา ๑๘ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามีอำนาจเปรียบเทียบปรับได้ด้วย


 มาตรา
๒๑ ภายในบังคับแห่งพระราชบัญญัตินี้
รัฐมนตรีมีอำนาจสงวนส่วนโควตาของประเทศไว้ได้ตามแต่จะเห็นสมควร
หรือจะอนุญาตให้บุคคลใดมียางไว้ในครอบครองเพื่อประโยชน์ในการค้นคว้าหรือการอื่นใดเป็นพิเศษเฉพาะรายก็ได้


 มาตรา
๒๒ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจตั้งกรรมการประเมิน พนักงานเจ้าหน้าที่ดำเนินการออกกฎกระทรวงกำหนดส่วนเทียบของยางชนิดต่าง
ๆ กับยางแห้งกำหนดค่าธรรมเนียมในการออกใบกำกับคูปองและใบสุทธิยางคิดตามโควตาที่ระบุไว้ไม่เกินกิโลกรัมละหนึ่งสตางค์
และกำหนดค่าธรรมเนียมสำหรับใบอนุญาตต่าง ๆ ใบแทนใบอนุญาต ค่าธรรมเนียมการโอน
การขอตรวจและคัดสำนวนเอกสาร ตลอดจนค่าธรรมเนียมในการอุทธรณ์และค่าแบบพิมพ์ด้วยอย่างสูง
แต่ละอย่างไม่เกินหนึ่งร้อยบาทและออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้

 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีหน้าที่รักษาการและมีอำนาจออกกฎกระทรวงตามพระราชบัญญัตินี้
เพียงเท่าที่เกี่ยวกับระเบียบการศุลกากรควบคุมการส่งยางออกหรือนำเข้ามาในราชอาณาเขต

 กฎกระทรวงตามที่กล่าวในสองวรรคต้นนั้น
เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

(ตามมติคณะรัฐมนตรี)
 ประดิษฐมนูธรรม

รัฐมนตรี 


สุรินทร์ / แก้ไข
๐๔/๐๓/๒๕๔๕
A+B(C)