ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง
เรื่อง
การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๐
 

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง
ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
(ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง
และนายอำเภอเกษตรสมบูรณ์ จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า
ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๐

ข้อ ๒[๑] ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ
ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตินี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

ข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้
การเลี้ยงสัตว์ หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
การปล่อยสัตว์ หมายความว่า
การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์
รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์
สถานที่เลี้ยงสัตว์ หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์
ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง
เจ้าของสัตว์ หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย
ที่หรือทางสาธารณะ หมายความว่า
สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้
เจ้าพนักงานท้องถิ่น หมายความว่า
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง
เจ้าพนักงานสาธารณสุข หมายความว่า
เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕
ผู้ได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง
ผู้ได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้มีอำนาจตามความ ในมาตรา ๔๔
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์
ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ดังต่อไปนี้
(๑)
ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์บางชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตองค์การบริหาร
ส่วนตำบลบ้านยางโดยเด็ดขาด ได้แก่
(๑.๑)
งูพิษหรืองูที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่คนเลี้ยงและสัตว์เลี้ยง
(๑.๒) สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ
(๑.๓) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ
(๑.๔) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ
(๒)
ห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง ในพื้นที่
ต่อไปนี้
(๒.๑) วัด โรงเรียน
(๒.๒) ริมถนนทางหลวง
(๒.๓) บริเวณสถานที่ราชการทุกแห่ง
(๒.๔) ในเขตชุมชนหนาแน่น
(๓) การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ช้าง ม้า โค กระบือ
สุกร แพะ แกะ กวาง เป็ด ไก่ สุนัข แมว นก และสัตว์อื่น ๆ
ตามที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางประกาศกำหนดนอกเขตพื้นที่ที่ระบุไว้ใน (๒)
สามารถกระทำได้ แต่ห้ามมิให้ปล่อยสัตว์นั้นออกนอกที่เลี้ยงสัตว์และต้องปฏิบัติโดยเคร่งครัดดังนี้
(๓.๑) จำนวนสัตว์ต้องไม่มากเกินสมควร
(๓.๒) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและก่อเหตุรำคาญ
(๓.๓)
ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์มาสู่คน
การเลี้ยงสัตว์ดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขตามข้อบัญญัตินี้
และตามคำแนะนำ ของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นโดยเคร่งครัด

ข้อ ๖ การเลี้ยงสัตว์ต้องปฏิบัติการภายใต้มาตรการ
ต่อไปนี้
(๑) สถานที่ตั้ง
(๑.๑)
ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตุรำคาญให้ผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง
(๑.๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วน
และให้ห่างเขตที่ดินสาธารณะ ทางน้ำสาธารณะ หรือที่ดินต่างเจ้าของ
และมีที่ว่างอันปราศจากหลังคาหรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า
๒๐ เมตรทุกด้าน
เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน
(๒) อาคารและส่วนประกอบ
(๒.๑) อาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมั่นคงแข็งแรง
มีลักษณะเหมาะแก่ การเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ
ไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด
(๒.๒) หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอสมควร
และมีช่องทางให้แสงสว่างหรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง
(๒.๓) คอกต้องมีการกั้นคอกเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้สัตว์อยู่อย่างแออัด
(๒.๔)
การระบายอากาศต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ
(๓) การสุขาภิบาลทั่วไป
(๓.๑) การระบายน้ำ
(๓.๑.๑)
รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียงเพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก
(๓.๑.๒)
น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายลงสู่ทางระบายน้ำ แหล่งน้ำสาธารณะ หรือในที่เอกชน
(๓.๒) การจำกัดมูลสัตว์
(๓.๒.๑) ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน
(๓.๒.๒) ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะ
ไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธ์แมลงหรือสัตว์นำโรค
(๓.๓) การป้องกันเหตุเดือดร้อนรำคาญ
(๓.๓.๑)
ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อน
รำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง
(๓.๓.๒)
ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง
(๓.๓.๓) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ที่มีขน
ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่
(๓.๓.๔)
ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง
(๓.๔)
ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ
(๓.๕) การกำจัดซากสัตว์ให้ใช้วิธีเผาหรือฝัง
เพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลงและสัตว์นำโรค
และการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น
(๔) การปฏิบัติการอื่น ๆ
ต้องปฏิบัติตามกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย

ข้อ ๗ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๕ โดยไม่ปรากฏเจ้าของ
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง
แต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควร
แก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้
เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่าย ในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนเจ้าของสัตว์
ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง
เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง
ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย
ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๘ ในระหว่างการจับสัตว์หรือกักสัตว์
หากเกิดความเสียหายใด ๆ ต่อชีวิต ร่างกาย ทรัพย์สินของผู้อื่น
หรือเกิดอุบัติเหตุอื่นใดต่อสัตว์นั้นก็ตาม
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางไม่ต้องรับผิดชอบใด ๆ
ทั้งสิ้นตลอดจนค่าเสียหายหรือค่าใช้จ่ายใด ๆ ให้ตกเป็นภาระของเจ้าของ
หรือผู้ครอบครองสัตว์นั้น

ข้อ ๙ ในกรณีที่เจ้าของสัตว์ไม่มารับคืนไปจากที่กักสัตว์ขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางภายในกำหนดเวลาเจ้าของสัตว์จะต้องเสียค่าปรับและค่าเลี้ยงดูสัตว์
ดังต่อไปนี้
(๑) อัตราค่าปรับให้เป็นไปตามที่กำหนด ดังต่อไปนี้
(๑.๑)
ช้าง  ค่าปรับเชือกละไม่เกิน
 ๗๐๐  บาท
(๑.๒)
ม้า โค กระบือ  ค่าปรับตัวละไม่เกิน
 ๕๐๐  บาท
(๑.๓)
สุกร แพะ แกะ กวาง สุนัข  ค่าปรับตัวละไม่เกิน
 ๒๐๐  บาท
(๑.๔)
สัตว์อื่น ๆ  ค่าปรับตัวละไม่เกิน
 ๑๐๐  บาท
(๒) อัตราค่าเลี้ยงดูสัตว์ ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง

ข้อ ๑๐ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา
๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๑๑ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๑๒ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางรักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ
หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้


ประกาศ ณ วันที่ ๒๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐
อดิษฐ พลธรรม
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง






พรวิภา/จัดทำ
๒๐ เมษายน ๒๕๖๑

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๙๐ ง/หน้า ๑๘๒/๒๐ เมษายน ๒๕๖๑