pythainlp/thailaw-v1.0 huggingface dataset:
ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
เรื่อง
การจัดตั้งแผนกในศาลฎีกา (ฉบับที่ ๒)
 

โดยที่เป็นการสมควรเพิ่มเติมประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
เรื่อง การจัดตั้งแผนกในศาลฎีกาให้เหมาะสมและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔ มาตรา ๗ และมาตรา
๑๐ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม คณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรมออกประกาศให้จัดตั้งแผนกในศาลฎีกา
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ประกาศนี้เรียกว่า ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
เรื่อง การจัดตั้งแผนกในศาลฎีกา (ฉบับที่ ๒)

ข้อ ๒[๑]
ประกาศนี้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ ให้จัดตั้งแผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลฎีกา และมีอำนาจในคดีของศาลฎีกาเกี่ยวกับกฎหมายสิ่งแวดล้อม
รวมทั้งคดีอื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกันตามที่ประธานศาลฎีกาจะได้กำหนด

ข้อ ๔ ให้มีผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลฎีกาเป็นผู้รับผิดชอบงานในแผนกหนึ่งคน

ข้อ ๕ ให้แผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลฎีกา เริ่มทำการตั้งแต่วันที่
๑ ตุลาคม ๒๕๔๘ เป็นต้นไป

ข้อ ๖ ให้ประธานศาลฎีการักษาการตามประกาศนี้


ประกาศ
ณ วันที่ ๑๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๘
ศุภชัย
ภู่งาม
ประธานกรรมการบริหารศาลยุติธรรม


















































วิภา/ผู้จัดทำ
๒๓
ตุลาคม ๒๕๕๓๔
พัสสน/ผู้ตรวจ
๑๕
พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๒/ตอนที่ ๖๘ ก/หน้า ๑๐/๑๘ สิงหาคม ๒๕๔๘
ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
เรื่อง
การจัดตั้งแผนกในศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์ภาค
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔ มาตรา ๗
และมาตรา ๑๐ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
คณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรมออกประกาศให้จัดตั้งแผนกในศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์ภาค
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ประกาศนี้เรียกว่า ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
เรื่อง การจัดตั้งแผนกในศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์ภาค

ข้อ ๒[๑]
ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓
ให้จัดตั้งแผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์ภาค และมีอำนาจในคดีของศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์ภาคเกี่ยวกับกฎหมายสิ่งแวดล้อม
รวมทั้งคดีอื่นๆ
ที่คล้ายคลึงกันตามที่ประธานศาลอุทธรณ์และประธานศาลอุทธรณ์ภาคจะได้กำหนด
ให้มีผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์ภาคเป็นผู้รับผิดชอบงานในแผนกหนึ่งคน

ข้อ ๔ ให้จัดตั้งแผนกคดียาเสพติดในศาลอุทธรณ์
และมีอำนาจในคดีของศาลอุทธรณ์เกี่ยวกับกฎหมายยาเสพติด รวมทั้งคดีอื่นๆ
ที่คล้ายคลึงกันตามที่ประธานศาลอุทธรณ์จะได้กำหนด
ให้มีผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกคดียาเสพติดในศาลอุทธรณ์เป็นผู้รับผิดชอบงานในแผนกหนึ่งคน

ข้อ ๕ ให้จัดตั้งแผนกคดีผู้บริโภคในศาลอุทธรณ์
และมีอำนาจในคดีของศาลอุทธรณ์เกี่ยวกับกฎหมายผู้บริโภค รวมทั้งคดีอื่นๆ
ที่คล้ายคลึงกันตามที่ประธานศาลอุทธรณ์จะได้กำหนด
ให้มีผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกคดีผู้บริโภคในศาลอุทธรณ์เป็นผู้รับผิดชอบงานในแผนกหนึ่งคน

ข้อ ๖ ให้แผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์ภาค
แผนกคดียาเสพติดในศาลอุทธรณ์ และแผนกคดีผู้บริโภคในศาลอุทธรณ์
เริ่มทำการตั้งแต่วันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๔๙ เป็นต้นไป

ข้อ ๗ ให้ประธานศาลฎีการักษาการตามประกาศนี้


ประกาศ
ณ วันที่ ๓๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๙
ชาญชัย ลิขิตจิตถะ
ประธานกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
































วิภา/ผู้จัดทำ
๒๓
ตุลาคม ๒๕๕๓๔
พัสสน/ผู้ตรวจ
๑๕
พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๓/ตอนที่ ๗๕ ก/หน้า ๘/๒๑ กรกฎาคม ๒๕๔๙
ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
เรื่อง การจัดตั้งแผนกในศาลฎีกา
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๔ มาตรา ๗ และมาตรา ๑๐ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม คณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรมออกประกาศให้จัดตั้งแผนกในศาลฎีกา
ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑ ประกาศนี้เรียกว่า ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม
เรื่อง การจัดตั้งแผนกในศาลฎีกา

ข้อ
๒[๑] ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓
ให้จัดตั้งแผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจในศาลฎีกา
และมีอำนาจในคดีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๓ ลักษณะ ๕ ลักษณะ ๑๙ ลักษณะ
๒๐ และลักษณะ ๒๒ และคดีตามพระราชบัญญัติที่วางระเบียบควบคุมทางเศรษฐกิจ เช่น
กฎหมายเกี่ยวกับตลาดหลักทรัพย์ กฎหมายเกี่ยวกับการแข่งขันทางการค้า
กฎหมายเกี่ยวกับพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ เป็นต้น รวมทั้งคดีอื่นๆ
ที่คล้ายคลึงกันตามที่ประธานศาลฎีกาจะได้กำหนด

ข้อ
๔
ให้มีผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจในศาลฎีกาเป็นผู้รับผิดชอบงานในแผนกหนึ่งคน

ข้อ
๕
ให้แผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจในศาลฎีกา เริ่มทำการตั้งแต่วันที่ ๑ ตุลาคม
๒๕๔๗ เป็นต้นไป

ข้อ
๖
ให้ประธานศาลฎีการักษาการตามประกาศนี้


ประกาศ
ณ วันที่ ๑๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ
ประธานกรรมการบริหารศาลยุติธรรม



















































วิภา/ผู้จัดทำ
๒๓
ตุลาคม ๒๕๕๓๔
พัสสน/ผู้ตรวจ
๑๕
พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๑/ตอนที่ ๕๕ ก/หน้า ๑๖/๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๗
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ว่าด้วยการกำหนดจำนวนชั่วโมงที่ถือเป็นการทำงานหนึ่งวัน
และแนวปฏิบัติในการให้ทำงานบริการสังคมหรือสาธารณประโยชน์แทนค่าปรับ
และการเปลี่ยนสถานที่กักขัง
(ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๖๐[๑]
 

โดยที่ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐/๑ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๒๕) พ.ศ. ๒๕๕๙
มีการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการที่ศาลจะสั่งให้ผู้ต้องโทษปรับทำงานบริการสังคมหรือทำงานสาธารณประโยชน์แทนค่าปรับที่ผู้นั้นไม่มีเงินชำระค่าปรับ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๓๐/๑ วรรคหก แห่งประมวลกฎหมายอาญา และมาตรา
๕ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ประธานศาลฎีกาออกระเบียบไว้ดังนี้

ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ว่าด้วยการกำหนดจำนวนชั่วโมงที่ถือเป็นการทำงานหนึ่งวัน
และแนวปฏิบัติในการให้ทำงานบริการสังคมหรือสาธารณประโยชน์แทนค่าปรับและการเปลี่ยนสถานที่กักขัง
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๐

ข้อ ๒ ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันประกาศเป็นต้นไป

ข้อ ๓ ให้ยกเลิกความในวรรคหนึ่งของข้อ ๕
แห่งระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม ว่าด้วยการกำหนดจำนวนชั่วโมงที่ถือเป็นการทำงานหนึ่งวัน
และแนวปฏิบัติในการให้ทำงานบริการสังคมหรือสาธารณประโยชน์แทนค่าปรับและการเปลี่ยนสถานที่กักขัง
พ.ศ. ๒๕๔๖ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๕ ในคดีที่ศาลมีคำพิพากษาปรับ
หากผู้ต้องโทษปรับมิได้ร้องขอทำงานบริการสังคมหรือทำงานสาธารณประโยชน์แทนค่าปรับในขณะพิพากษาคดี
ศาลพึงสอบถามว่าผู้ต้องโทษปรับมีเงินชำระค่าปรับหรือไม่
และแจ้งให้ทราบถึงสิทธิที่จะขอทำงานบริการสังคมหรือทำงานสาธารณประโยชน์แทนค่าปรับ


ประกาศ
ณ วันที่ ๑๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๐
วีระพล
ตั้งสุวรรณ
ประธานศาลฎีกา







ปวันวิทย์/อัญชลี/จัดทำ
๑๕ สิงหาคม
๒๕๖๐


























[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๔/ตอนที่ ๘๑ ก/หน้า ๔๗/๑๑ สิงหาคม ๒๕๖๐
คำแนะนำของประธานศาลฎีกา
คำแนะนำของประธานศาลฎีกา
เกี่ยวกับขั้นตอนการเบิกจ่ายเงินรางวัลและค่าใช้จ่ายทนายความที่ศาลตั้ง[๑]
 

โดยที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๔๔/๒ และมาตรา ๑๗๓
บัญญัติให้ศาลพิจารณาจ่ายเงินรางวัลและค่าใช้จ่ายแก่ทนายความที่ศาลตั้ง
ตามระเบียบที่คณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรมกำหนดโดยความเห็นชอบจากกระทรวงการคลัง
เพื่อให้การเบิกจ่ายเงินรางวัลและค่าใช้จ่ายทนายความที่ศาลตั้งเป็นไปด้วยความเรียบร้อย
รวดเร็ว และเป็นมาตรฐานเดียวกัน

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ฉบับที่
๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ ประธานศาลฎีกาจึงออกคำแนะนำ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ กรณีที่มีการวินิจฉัยชี้ขาดคดี
ในวันที่ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดคดีผู้พิพากษาเจ้าของสำนวนหรือองค์คณะพึงพิจารณาสั่งจ่ายเงินรางวัลให้แก่ทนายความที่ศาลตั้ง
โดยจดลงไว้ในรายงานกระบวนพิจารณา
หากศาลไม่ได้สั่งจ่ายเงินรางวัลทนายความไว้ในรายงานกระบวนพิจารณา
ให้เจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์จัดทำรายงานเจ้าหน้าที่เสนอผู้พิพากษาเจ้าของสำนวนหรือองค์คณะเพื่อพิจารณาสั่งจ่ายโดยเร็ว

ข้อ ๒ กรณีที่มีการตรวจพยานหลักฐานก่อนสืบพยาน
หากศาลชั้นต้นเห็นสมควรให้จ่ายเงินรางวัลบางส่วน
ผู้พิพากษาเจ้าของสำนวนหรือองค์คณะพึงพิจารณาสั่งจ่ายเมื่อตรวจพยานหลักฐานเสร็จโดยสั่งไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาว่าจะให้จ่ายหรือไม่เป็นจำนวนเท่าใด

ข้อ ๓ กรณีที่มีการดำเนินคดีในชั้นอุทธรณ์หรือฎีกา
หากศาลชั้นต้นเห็นสมควรให้จ่ายเงินรางวัลเพิ่มเติม
พึงพิจารณาสั่งจ่ายในวันที่ศาลอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์
หรือศาลฎีกาโดยจดลงไว้ในรายงานกระบวนพิจารณา
กรณีที่มิได้มีการอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาโดยศาลชั้นต้นผู้วินิจฉัยชี้ขาดคดีเมื่อได้รับคำร้องขอจากทนายความ
ให้ศาลชั้นต้นผู้วินิจฉัยชี้ขาดคดีพิจารณาสั่งจ่ายโดยเร็ว

ข้อ ๔ กรณีที่มีการดำเนินการชั้นบังคับคดี
หากศาลชั้นต้นเห็นสมควรจ่ายเงินรางวัลเพิ่มเติมพึงสั่งจ่ายโดยเร็วเมื่อได้รับคำร้องขอจากทนายความเมื่อทนายความได้ปฏิบัติหน้าที่เสร็จสิ้นแล้ว

ข้อ ๕ การจ่ายเงินรางวัลทนายความในกรณีอื่น
พึงสั่งจ่ายเมื่อทนายความได้ปฏิบัติหน้าที่เสร็จสิ้นแล้ว โดยนำข้อ ๑
มาใช้โดยอนุโลม

ข้อ ๖ ค่าใช้จ่ายทนายความที่ศาลตั้งให้ผู้ต้องหาหรือจำเลย
ตามข้อ ๘ และข้อ ๙ แห่งระเบียบคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม ว่าด้วยการจ่ายเงินรางวัลและค่าใช้จ่ายแก่ทนายความที่ศาลตั้งให้ผู้ต้องหาหรือจำเลย
ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๗๓ พ.ศ. ๒๕๔๘
และค่าใช้จ่ายของทนายความที่ศาลตั้งให้ผู้เสียหายตามข้อ ๕ และข้อ ๖
แห่งระเบียบคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรม ว่าด้วยการจ่ายเงินรางวัลและค่าใช้จ่ายแก่ทนายความที่ศาลตั้ง
ให้ผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๔๔/๒ วรรคสอง พ.ศ. ๒๕๕๐ รวมถึงค่าใช้จ่ายของทนายความตามมาตรา
๑๕๐ วรรคท้าย นั้น
เมื่อได้รับรายงานการเบิกจ่ายเงินจากเจ้าหน้าที่ศาลชั้นต้นพึงพิจารณาสั่งจ่ายโดยเร็ว

ข้อ ๗ ให้เลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรมวางระเบียบปฏิบัติทางธุรการเพื่อให้การจ่ายเงินตามคำแนะนำนี้เป็นไปด้วยความเรียบร้อยและรวดเร็ว


ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕
ไพโรจน์
วายุภาพ
ประธานศาลฎีกา










ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๑๕ พฤศจิกายน
๒๕๕๕

ชาญ/ผู้ตรวจ
๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๕

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนที่ ๑๐๖ ก/หน้า ๘๑/๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๕
ระเบียบที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกา
ระเบียบที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกา
ว่าด้วยการไม่รับคดีซึ่งข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์หรือฎีกา
จะไม่เป็นสาระอันควรแก่การพิจารณาไว้พิจารณาพิพากษา
พ.ศ. ๒๕๕๑
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๒๑๙ วรรคสอง ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ และมาตรา ๒๓ วรรคหนึ่ง
ของพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ฉบับที่
๓) พ.ศ. ๒๕๕๑
ที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาให้ออกระเบียบว่าด้วยการไม่รับคดีซึ่งข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์หรือฎีกาจะไม่เป็นสาระอันควรแก่การพิจารณาดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกา ว่าด้วยการไม่รับคดีซึ่งข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์หรือฎีกาจะไม่เป็นสาระอันควรแก่การพิจารณาไว้พิจารณาพิพากษา
พ.ศ. ๒๕๕๑

ข้อ ๒[๑]
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓
คดีที่อุทธรณ์หรือฎีกาคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ตามที่กฎหมายบัญญัติ
หากศาลฎีกาเห็นว่าข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์หรือฎีกานั้นจะไม่เป็นสาระอันควรแก่การพิจารณา
ให้ศาลฎีกามีคำสั่งไม่รับคดีดังกล่าวไว้พิจารณาพิพากษาได้

ข้อ ๔
ข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์หรือฎีกาจะไม่เป็นสาระอันควรแก่การพิจารณาหมายถึงข้ออุทธรณ์หรือฎีกาที่ศาลฎีกาไม่พึงรับไว้พิจารณาพิพากษา
เนื่องจากไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงผลคำวินิจฉัยของศาลล่าง และให้รวมถึงกรณีดังต่อไปนี้
(๑) เป็นอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายซึ่ง
๑.๑
เคยมีคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวมาแล้วและยังไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงแนวคำวินิจฉัยเดิม
๑.๒
เป็นข้อกฎหมายที่ไม่ยุ่งยาก
และการวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวจะไม่มีผลเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยของศาลล่าง
๑.๓
เป็นข้อกฎหมายซึ่งศาลล่างได้วินิจฉัยไว้ถูกต้องแล้ว
และไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยของศาลล่าง
๑.๔
เป็นข้อกฎหมายที่ถึงแม้จะวินิจฉัยให้เป็นคุณตามข้ออุทธรณ์หรือฎีกา
ก็ไม่เป็นเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยของศาลล่าง
(๒) เป็นอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่ง
๒.๑
ศาลล่างได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้ชอบด้วยเหตุผลแล้วและไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยของศาลล่าง
๒.๒
มีเฉพาะประเด็นที่เกี่ยวกับดุลพินิจในการกำหนดโทษ รอการกำหนดโทษ
หรือรอการลงโทษซึ่งไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยของศาลล่าง
(๓) เป็นอุทธรณ์หรือฎีกาที่มีการรับรองหรืออนุญาตให้อุทธรณ์หรือฎีกา
และอุทธรณ์หรือฎีกานั้นไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยของศาลล่าง
(๔)
เป็นอุทธรณ์หรือฎีกาที่เมื่อพิจารณาอุทธรณ์หรือฎีกาทั้งฉบับแล้วกรณีไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงผลตามคำวินิจฉัยของศาลล่าง

ข้อ ๕
ให้จัดองค์คณะผู้พิพากษาตามที่ประธานศาลฎีกาเห็นสมควรเป็นผู้พิจารณาว่าข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์หรือฎีกานั้นจะไม่เป็นสาระอันควรแก่การพิจารณาตามระเบียบนี้

ข้อ ๖
คำสั่งไม่รับคดีไว้พิจารณาพิพากษาตามระเบียบนี้ให้เสนอต่อรองประธานศาลฎีกาซึ่งประธานศาลฎีกามอบหมายเป็นผู้พิจารณาสั่งออก

ข้อ ๗
ประธานศาลฎีกามีอำนาจออกคำสั่งและแบบพิมพ์ต่าง ๆ
เพื่อให้การพิจารณาพิพากษาคดีเป็นไปตามระเบียบนี้


ประกาศ ณ วันที่ ๖
พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๑
วิรัช ลิ้มวิชัย
ประธานศาลฎีกา









วิภา/ผู้จัดทำ
๑๒ มกราคม ๒๕๕๔
พัสสน/ผู้ตรวจ
๑๘ มกราคม ๒๕๕๔

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๕/ตอนที่ ๖๘ ก/หน้า ๑/๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๑
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ว่าด้วยการคืนค่าขึ้นศาล
พ.ศ. ๒๕๕๓
 

โดยที่พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
(ฉบับที่ ๒๔) พ.ศ. ๒๕๕๑ ได้แก้ไขบทบัญญัติมาตรา ๑๕๑ เกี่ยวกับการคืนค่าขึ้นศาล
เพื่อให้การบังคับใช้บทบัญญัติดังกล่าวเป็นไปในแนวเดียวกัน
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
ประธานศาลฎีกาจึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม ว่าด้วยการคืนค่าขึ้นศาล พ.ศ. ๒๕๕๓

ข้อ ๒[๑]
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ ให้ยกเลิกข้อ ๒
ว่าด้วยการคืนค่าธรรมเนียม แห่งระเบียบราชการฝ่ายตุลาการ ฉบับที่ ๓ พ.ศ. ๒๔๘๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยระเบียบราชการฝ่ายตุลาการ ฉบับที่ ๕ พ.ศ. ๒๔๙๙ และระเบียบราชการฝ่ายตุลาการ
ฉบับที่ ๗ พ.ศ. ๒๕๒๑ และใช้ข้อความดังต่อไปนี้แทน
ข้อ ๒ ว่าด้วยการคืนค่าขึ้นศาล
๒.๑ เว้นแต่ศาลจะเห็นสมควรสั่งเป็นอย่างอื่น
สำหรับศาลชั้นต้นเมื่อมีการถอนคำฟ้อง
หรือเมื่อคดีได้เสร็จเด็ดขาดลงโดยสัญญาหรือการประนีประนอมยอมความหรือการพิพากษาตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ
ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๕๑ วรรคสอง การคืนค่าขึ้นศาลให้เป็นไป ดังต่อไปนี้
ก. ก่อนสืบพยาน ให้คืนค่าขึ้นศาลไม่เกิน ๓ ใน ๔ ส่วน
แต่มิให้เหลือน้อยกว่า ๒๐๐ บาท
ข. เมื่อมีการสืบพยานไปบ้างแล้ว ให้คืนค่าขึ้นศาลไม่เกินกึ่งหนึ่ง
แต่มิให้เหลือน้อยกว่า ๒๐๐ บาท
ค. การคืนค่าขึ้นศาลเป็นกรณีพิเศษ ให้คืนค่าขึ้นศาลไม่เกิน ๗ ใน ๘
ส่วน แต่มิให้เหลือน้อยกว่า ๒๐๐ บาท
การคืนค่าขึ้นศาลทั้งสามกรณีให้ศาลพิเคราะห์ถึงการพิจารณาที่ได้กระทำไปแล้วประกอบด้วย
๒.๒ เว้นแต่ศาลจะเห็นสมควรสั่งเป็นอย่างอื่น
สำหรับศาลชั้นต้นเมื่อมีการทิ้งฟ้อง หรือศาลสั่งจำหน่ายคดีในกรณีอื่นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
มาตรา ๑๕๑ วรรคสาม การคืนค่าขึ้นศาลให้เป็นไป ดังต่อไปนี้
ก. ก่อนสืบพยาน ให้คืนค่าขึ้นศาลไม่เกินกึ่งหนึ่ง
แต่มิให้เหลือน้อยกว่า ๒๐๐ บาท
ข. เมื่อมีการสืบพยานไปบ้างแล้ว ให้คืนค่าขึ้นศาล ๑ ใน ๔ แต่มิให้เหลือน้อยกว่า
๒๐๐ บาท
การคืนค่าขึ้นศาลทั้งสองกรณีให้ศาลพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ในการดำเนินคดีของโจทก์ประกอบด้วย


ประกาศ
ณ วันที่ ๑๓ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๓
สบโชค สุขารมณ์
ประธานศาลฎีกา












ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๗ กุมภาพันธ์
๒๕๕๔

ณัฐวดี/ตรวจ
๗ กุมภาพันธ์
๒๕๕๔

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๘/ตอนที่ ๗ ก/หน้า ๑๖/๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว (ฉบับที่ ๒)[๑]
พ.ศ. ๒๕๔๖
 

ตามที่ประธานศาลฎีกาได้ออกระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว พ.ศ. ๒๕๔๕
เพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาและมีคำสั่งเกี่ยวกับการปล่อยชั่วคราวไว้ ณ วันที่ ๒๖
มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕ นั้น
โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมระเบียบดังกล่าวให้สามารถใช้หลักประกันในชั้นสอบสวนเป็นหลักประกันในชั้นศาลได้และใช้บุคคลเป็นหลักประกันได้ครบถ้วนและเหมาะสมเพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกและเอื้อประโยชน์แก่ประชาชน

อาศัยอำนาจตามความในพระธรรมนูญศาลยุติธรรม
มาตรา ๕ ประธานศาลฎีกาออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันประกาศเป็นต้นไป

ข้อ
๒ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นข้อ ๖ ทวิ
แห่งระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม ว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว พ.ศ. ๒๕๔๕
ข้อ ๖ ทวิ ในกรณีที่มีการปล่อยชั่วคราวบุคคลใดในชั้นสอบสวน
ถ้าผู้ขอประกันมีความประสงค์จะใช้เงินสดหรือหลักทรัพย์อื่นที่วางประกันไว้ต่อผู้อำนวยการสถานพินิจ
พนักงานสอบสวน
หรือพนักงานอัยการเป็นหลักประกันการปล่อยชั่วคราวบุคคลนั้นในชั้นศาลให้ดำเนินการดังนี้
(๑) ให้ผู้ขอประกันระบุรายละเอียดเกี่ยวกับหลักประกัน
ซึ่งรวมทั้งมูลค่าหรือราคาของหลักประกันดังกล่าวและวงเงินที่ได้ประกัน
พร้อมทั้งแนบสำเนาภาพถ่ายหลักทรัพย์มากับคำร้องขอ
ถ้าหลักทรัพย์นั้นเป็นที่ดินหรือห้องชุด
ให้แนบสำเนาหนังสือสำคัญแสดงสิทธิในหลักทรัพย์และหนังสือรับรองราคาประเมินของสำนักงานที่ดินมาด้วย
(๒)
ถ้าศาลเห็นสมควรอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวโดยกำหนดวงเงินประกันไม่เกินมูลค่าหรือราคาของหลักประกัน
และปรากฏตามคำแถลงของผู้อำนวยการสถานพินิจหรือพนักงานสอบสวน
หรือคำฟ้องหรือคำแถลงของพนักงานอัยการว่าหลักประกันดังกล่าวยังอยู่ในความครอบครองของตน
หรือมีหลักฐานอื่นที่น่าเชื่อถือว่าหลักประกันดังกล่าวยังอยู่ในความครอบครองของผู้อำนวยการสถานพินิจ
พนักงานสอบสวน หรือพนักงานอัยการ แล้วแต่กรณี
ให้ศาลมีคำสั่งให้ถือเอาหลักประกันนั้นเป็นหลักประกันในชั้นศาลได้
แต่ถ้าศาลกำหนดวงเงินประกันไว้สูงกว่ามูลค่าหรือราคาของหลักประกันนั้นก็ให้ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ขอประกันวางหลักประกันอื่นเพิ่มเติมให้เพียงพอกับวงเงินที่ประกันนั้น
ในกรณีที่มีปัญหาเกี่ยวกับการประเมินมูลค่าหรือราคาของหลักประกัน
ศาลอาจเรียกผู้ครอบครองหลักประกันมาสอบถามหรือสั่งให้ผู้ขอประกันเสนอหลักฐานการประเมินราคาใหม่ก็ได้
(๓) เมื่อมีคำสั่งอนุญาตตาม (๒) แล้ว ให้ศาลแจ้งให้ผู้อำนวยการสถานพินิจ พนักงานสอบสวน หรือพนักงานอัยการ
แล้วแต่กรณี ส่งหลักประกันนั้นต่อศาลภายในเวลาที่กำหนด

ข้อ
๓ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นข้อ ๗ ทวิ
แห่งระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม ว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว พ.ศ. ๒๕๔๕
ข้อ ๗ ทวิ
ผู้ต้องหาหรือจำเลยอาจทำสัญญาประกันโดยใช้ตนเองเป็นหลักประกันได้
และให้นำหลักเกณฑ์ในข้อ ๗.๑ มาใช้บังคับโดยอนุโลม
การทำสัญญาประกันตามวรรคหนึ่ง
หากผู้ต้องหาหรือจำเลยเป็นเจ้าพนักงานหรือผู้ประกอบวิชาชีพ เช่น แพทย์ เภสัชกร
พยาบาล วิศวกร สถาปนิก ทนายความ ผู้สอบบัญชี ครู ผู้ประกอบวิชาชีพด้านสื่อสารมวลชน
หรือผู้ประกอบวิชาชีพอื่นที่ศาลเห็นสมควรให้ประกันได้
และการกระทำที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นความผิดเกิดจากการปฏิบัติหน้าที่หรือการปฏิบัติงานในการประกอบวิชาชีพนั้นให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยทำสัญญาประกันตนเองได้ในวงเงินไม่เกิน
๑๕ เท่าของอัตราเงินเดือนหรือรายได้เฉลี่ยต่อเดือน


ประกาศ ณ วันที่ ๒๔
กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๖
อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ
ประธานศาลฎีกา













วิภา/ผู้จัดทำ
๒ พฤศจิกายน ๒๕๕๓
พัสสน/ผู้ตรวจ
๑๔ มกราคม ๒๕๕๓

[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๐/ตอน ๘๐ ก/หน้า
๔๗/๒๖ สิงหาคม ๒๕๔๖
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว
(ฉบับที่ ๓)
พ.ศ.
๒๕๔๗[๑]
 

ตามที่ประธานศาลฎีกาได้ออกระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว
พ.ศ. ๒๕๔๕ เพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาและมีคำสั่งเกี่ยวกับการปล่อยชั่วคราวไว้ ณ
วันที่ ๒๖ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕ นั้น
โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมระเบียบดังกล่าวให้ศาลใช้ดุลพินิจกำหนดวงเงินประกันต่ำกว่าเกณฑ์ปกติ
หากผู้ต้องหาหรือจำเลยเป็นผู้สูงอายุ ผู้เยาว์ สตรีมีครรภ์หรือมีบุตรอายุไม่เกิน ๓
ปีอยู่ในความดูแล และการให้ใช้หนังสือรับรองของบริษัทประกันภัยเป็นหลักประกันได้เพื่อเป็นการคุ้มครองดูแลบุคคลบางประเภท
และเพื่อรองรับมาตรการนำบริษัทประกันภัยเข้าสู่ระบบการประกันตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา

อาศัยอำนาจตามความในพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา
๕ ประธานศาลฎีกาออกระเบียบไว้ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันประกาศเป็นต้นไป

ข้อ ๒
ให้ยกเลิกความในข้อ ๕.๖
แห่งระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว พ.ศ. ๒๕๔๕
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
๕.๖
ในกรณีผู้ขอประกันเป็นญาติพี่น้องหรือมีความเกี่ยวพันโดยทางสมรสหรือผู้ขอประกันใช้เงินสดหรือหลักทรัพย์มีค่าอย่างอื่นที่กำหนดราคามูลค่าที่แน่นอนและสะดวกแก่การบังคับคดีเป็นหลักประกัน
หรือกรณีอื่นที่ศาลเห็นสมควร เช่น
ความผิดที่ผู้ต้องหาหรือจำเลยกระทำด้วยความจำใจหรือความยากจน
หรือผู้ต้องหาหรือจำเลยเป็นผู้สูงอายุ ผู้เยาว์ สตรีมีครรภ์หรือมีบุตรอายุไม่เกิน
๓ ปี อยู่ในความดูแล หรือเป็นความผิดเล็กน้อย
ศาลจะกำหนดวงเงินประกันให้ต่ำกว่าเกณฑ์ปกติก็ได้

ข้อ ๓
ให้ยกเลิกความในข้อ ๖.๒
แห่งระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรมว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว พ.ศ. ๒๕๔๕
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
๖.๒ หลักทรัพย์มีค่าอย่างอื่นที่กำหนดราคามูลค่าที่แน่นอนได้
เช่น พันธบัตรรัฐบาล สลากออมสิน
บัตรหรือสลากออมทรัพย์ทวีสินของธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร
ใบรับเงินฝากประจำของธนาคาร ตั๋วแลกเงินที่ธนาคารเป็นผู้จ่าย
และธนาคารผู้จ่ายได้รับรองตลอดไปแล้วตั๋วสัญญาใช้เงินที่ธนาคารเป็นผู้ออกตั๋ว
เช็คที่ธนาคารเป็นผู้สั่งจ่ายหรือรับรองซึ่งสามารถเรียกเก็บเงินได้ในวันที่ทำสัญญาประกัน
และหนังสือรับรองของธนาคารหรือบริษัทประกันภัย
เพื่อชำระเบี้ยปรับแทนในกรณีผิดสัญญาประกันเป็นต้น ทั้งนี้ ในกรณีที่มีข้อสงสัย
ให้ศาลตรวจสอบเพื่อขอคำยืนยันจากธนาคารหรือบริษัทประกันภัยที่ออกหนังสือรับรองนั้น
เมื่อทำสัญญาประกันแล้ว
ให้ศาลมีหนังสือแจ้งอายัดไปยังสำนักงานที่ดิน สำนักงานเขตหรืออำเภอ
หรือธนาคารแล้วแต่กรณีทันที และเมื่อสัญญาประกันสิ้นสุดลง
ให้รีบแจ้งยกเลิกการอายัดโดยเร็วในกรณีที่ใช้หนังสือรับรองของบริษัทประกันภัยเป็นหลักประกัน
ให้ศาลแจ้งจำนวนวงเงินประกันในสัญญาประกันให้บริษัทประกันภัยทราบด้วย


ประกาศ
ณ วันที่ ๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๗
อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ
ประธานศาลฎีกา























ดลธี/พิมพ์
๒๒
ตุลาคม ๒๕๕๓



[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๑/ตอนพิเศษ ๘ ก/หน้า ๕๙๕/๔ มีนาคม ๒๕๔๗
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม
ว่าด้วยการปล่อยชั่วคราวในคดีความผิดลหุโทษ
และความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียว
พ.ศ. ๒๕๔๔[๑]
 

โดยที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘ (๑) บัญญัติให้พิจารณาความหนักเบาแห่งข้อหาประกอบการวินิจฉัยคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวเป็นปัจจัยสำคัญประการหนึ่งและในมาตรา
๑๑๐ วรรคสอง ยังได้บัญญัติไว้ว่า ในคดีที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่เกินสามปี
จะปล่อยชั่วคราวโดยไม่มีประกันเลยก็ได้ แต่ในทางปฏิบัติปรากฏว่า การสั่งอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในคดีดังกล่าวมักจะกำหนดให้ต้องมีประกันและหลักประกันอยู่เป็นส่วนใหญ่
แม้ในคดีความผิดลหุโทษหรือความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียว
ทั้งในบางครั้งประกันและหลักประกันที่กำหนดก็ยังสูงเกินสมควรอย่างมากอันเป็นการผิดไปจากวัตถุประสงค์ของกฎหมาย

เพื่อให้การปฏิบัติของศาลยุติธรรมในเรื่องการปล่อยชั่วคราวในคดีความผิดลหุโทษและความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวดำเนินไปโดยถูกต้องตามวัตถุประสงค์ของกฎหมายและเป็นระเบียบเดียวกัน
สมควรมีการเพิ่มเติมระเบียบราชการฝ่ายตุลาการ ฉบับที่ ๘ และคำแนะนำของประธานศาลฎีกาเกี่ยวกับเรื่องการปล่อยชั่วคราวบางประการ

อาศัยอำนาจตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา ๕ ประธานศาลฎีกาวางระเบียบราชการฝ่ายตุลาการของศาลยุติธรรมเพิ่มเติมไว้ดังนี้

ข้อ ๑ ในคดีความผิดลหุโทษ
หรือความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวไม่เกิน๒๐,๐๐๐ บาท ให้ปล่อยชั่วคราวโดยไม่ต้องมีประกันเลย
แต่ในกรณีที่มีเหตุจำเป็นจะต้องให้มีประกันหรือหลักประกันด้วยก็ให้กำหนดประกันหรือหลักประกันเพียงไม่เกินอัตราโทษปรับขั้นสูงสำหรับความผิดดังกล่าวเท่านั้น

ข้อ ๒
ในคดีความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวเกิน ๒๐,๐๐๐ บาท หากจำเป็นจะต้องให้มีประกันหรือหลักประกันในการปล่อยชั่วคราว
จะกำหนดประกันหรือหลักประกันเพียงหนึ่งในสามหรือกึ่งหนึ่งของอัตราโทษปรับขั้นสูงสำหรับความผิดดังกล่าวก็ได้
แต่ไม่ควรกำหนดประกันหรือหลักประกันให้สูงเกินกว่าอัตราโทษปรับขั้นสูงสำหรับความผิดนั้น

ข้อ ๓
ในกรณีจำเป็นต้องมีวิธีการใดเพื่อให้การปฏิบัติตามระเบียบนี้ดำเนินไปได้โดยเรียบร้อย
ให้เลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรมเป็นผู้กำหนดวิธีการนั้น

ประกาศ ณ วันที่ ๑๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๔
สันติ ทักราล
ประธานศาลฎีกา


























วิภา/ผู้จัดทำ
๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๓
พัสสน/ผู้ตรวจ
๑๑ มกราคม ๒๕๕๔


[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๑๘/ตอนที่ ๑๑๓ ก/หน้า ๑๘/๑๑ ธันวาคม ๒๕๔๔
ประกาศของคณะปฏิวัติ
ประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ ๗๓[๑]
 

โดยที่ได้มีการจัดตั้งจังหวัดยโสธรขึ้น จึงต้องกำหนดให้จังหวัดยโสธรอยู่ในเขตอำนาจของอธิบดีผู้พิพากษาภาค
๓ หัวหน้าคณะปฏิวัติจึงมีคำสั่งดัง ต่อไปนี้

ข้อ ๑ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๗
แห่งพระราชกฤษฎีกาตั้งอธิบดีผู้พิพากษาภาค พ.ศ. ๒๔๙๗และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๗
ให้อธิบดีผู้พิพากษาภาค ๓ มีเขตอำนาจในจังหวัดนครราชสีมาจังหวัดชัยภูมิ
จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดศรีสะเกษจังหวัดอุบลราชธานี
และจังหวัดยโสธร

ข้อ ๒
ให้ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับนี้มีผลใช้บังคับเช่นเดียวกับพระราชกฤษฎีกาที่ออกตามความในมาตรา
๑๓ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม(
ฉบับที่ ๓ ) พ.ศ. ๒๔๙๗

ข้อ ๓
ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๑๕
เป็นต้นไป


ประกาศ ณ วันที่ ๖ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๑๕
จอมพล
ถ. กิตติขจร
หัวหน้าคณะปฏิวัติ





วิภา/ผู้จัดทำ
๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๓

[๑]
ราชกิจานุเบกษา เล่ม ๘๙ /ตอนที่ ๒๑ /ฉบับพิเศษ หน้า ๘ /๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๕