พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
ควบคุมยาง
พุทธศักราช ๒๔๘๑
---------------

ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร
ลงวันที่ ๔
สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐)
อาทิตย์ทิพอาภา
พล.อ.เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน
ตราไว้ ณ วันที่
๑๓ มกราคม พุทธศักราช ๒๔๘๑
เป็นปีที่ ๕
ในรัชกาลปัจจุบัน

 โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า สมควรแก้ไขปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการควบ
คุมจำกัดยาง
เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามโครงการควบคุมยางระหว่างประเทศซึ่งรัฐบาลสยามได้
ตกลงเข้าร่วมเป็นภาคี

 จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอม
ของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้

 มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า พระราชบัญญัติควบคุมยางพุทธศักราช ๒๔๘๑

 มาตรา ๒* ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
 *[รก.๒๔๘๑/-/๗๓๗/๑๓ มกราคม ๒๔๘๑]

 มาตรา ๓
ตั้งแต่วันใช้พระราชบัญญัตินี้ ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติควบคุมจำกัด
ยาง พุทธศักราช ๒๔๗๗ พระราชบัญญัติควบคุมจำกัดยาง (ฉบับที่
๒) พุทธศักราช ๒๔๗๙ และกฎ
กระทรวงกับประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัตินั้น ๆ

 มาตรา ๔ ในพระราชบัญญัตินี้
 (๑) รัฐมนตรี หมายความว่า รัฐมนตรีผู้มีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตาม
พระราชบัญญัตินี้
 (๒) เจ้าพนักงานประจำท้องที่ หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีจะได้
ประกาศตั้งในราชกิจจานุเบกษาให้มีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้
และตามที่กำหนดไว้ในกฎ
กระทรวง
 (๓) ผู้ตรวจการยาง หมายความว่า
เจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีจะได้ตั้งขึ้นเพื่อทำ
การตรวจตราให้เป็นไปตามความในพระราชบัญญัตินี้
และตามที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง
 (๔) กรรมการประเมิน หมายความว่า กรรมการซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศตั้ง
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นครั้งคราวมีจำนวนไม่น้อยกว่า ๓ คน
มีหน้าที่ประเมินจำนวนยางทำได้ตาม
หลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง
 (๕) ต้นยาง หมายความว่า ต้นยางพารา (Hevea Braziliensis) หรือต้นยาง
ชนิดอื่นใด
ซึ่งรัฐมนตรีจะได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นคราว ๆ
 (๖) ยาง หมายความว่า ยางที่ทำขึ้นจากใบ เปลือกหรือน้ำยาง
ของต้นยาง ไม่
ว่าเหลวหรือแข็ง จางหรือข้น
 (๗) สวนยาง หมายความว่า
ที่ดินที่ได้ปลูกต้นยางมีลักษณะเป็นสวนยางซึ่ง
อยู่ในความครอบครองของเจ้าของสวนยางก่อนวันที่ ๑ กรกฎาคม
พุทธศักราช ๒๔๗๘ หรือสวน
ยางที่ได้รับอนุญาตให้ปลูกใหม่ตั้งแต่วันที่ ๑ กรกฎาคม
พุทธศักราช ๒๔๗๘
 (๘) สวนใหญ่ หมายความว่า สวนยางซึ่งได้รับการประเมินจำนวนยางทำได้
เป็นสวนใหญ่ตามกฎกระทรวง
 (๙) สวนเล็ก หมายความว่า สวนยางซึ่งได้รับการประเมินจำนวนยางทำได้
เป็นสวนเล็กตามกฎกระทรวง
 (๑๐) การปลูกเสริม หมายความว่า การปลูกต้นยางในสวนยางในเนื้อที่ไร่ใด
ไร่หนึ่งไม่เกินสิบสองต้น
 (๑๑) การปลูกแทน หมายความว่า การปลูกต้นยางในสวนยางในเนื้อที่ไร่ใด
ไร่หนึ่งเกินกว่าสิบสองต้น
 (๑๒) การปลูกใหม่ หมายความว่า การปลูกต้นยางลงในที่ซึ่งไม่ใช่สวนยาง
ตามพระราชบัญญัตินี้
 (๑๓) เจ้าของสวนยาง หมายความว่า บุคคลผู้ได้รับใบอนุญาตให้ทำยาง
 (๑๔) ค้ายาง หมายความว่า ซื้อ ขาย แลกเปลี่ยน
หรือจำหน่ายยางแก่กันโดย
ประการอื่น
 (๑๕) ผู้ค้ายาง หมายความว่า ผู้ที่ได้รับใบอนุญาตให้ทำการค้ายาง
 (๑๖) ผู้ส่งออก หมายความว่า ผู้ที่ได้รับใบสุทธิยางหรือผู้ค้ายาง
ซึ่งได้จดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานประจำท้องที่เป็นผู้ส่งยางออกนอกราชอาณาเขต
 (๑๗) โรงรีดยาง หมายความว่า โรงงานที่ทำเศษยาง (scrap rubber) หรือ
ยางก้อน (waste rubber) ให้เป็นยางแผ่น (crepe rubber)
 (๑๘) โรงรมยาง หมายความว่า สถานที่ซึ่งใช้ในการรมยาง
 (๑๙) โควตา หมายความว่า จำนวนส่วนจำกัดยางแห้งซึ่งรัฐมนตรีจะได้
ประกาศในราชกิจจานุเบกษากำหนดให้พึงทำได้ในสวนยางสวนหนึ่ง ๆ
เป็นส่วนร้อยของจำนวน
ยางทำได้
 (๒๐) ระยะเวลาโควตา หมายความว่า กำหนดระยะเวลาซึ่งรัฐมนตรีจะได้
ประกาศในราชกิจจานุเบกษากำหนดให้พึงทำและจำหน่ายยางได้ตามโควตา
 (๒๑) จำนวนยางทำได้ หมายความว่า จำนวนยางแห้งของสวนยางสวน
หนึ่งๆ ที่พึงทำได้ในปีหนึ่ง ๆ
ตามที่กรรมการประเมินพิจารณาประเมินให้ตามหลักเกณฑ์ซึ่งกำหนด
ไว้ในกฎกระทรวง
 (๒๒) ใบสุทธิยาง หมายความว่า เอกสารตามแบบพิมพ์ที่กำหนดให้ ซึ่งให้
อำนาจเจ้าของสวนใหญ่ทำยางและจำหน่ายยางได้ตามโควตาที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
 (๒๓) ใบสำคัญจำหน่ายยาง หมายความว่า เอกสารตามแบบพิมพ์ซึ่ง
รัฐมนตรีจะได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นคราว ๆ
สำหรับใช้กำกับไปกับยางในเมื่อมีการค้า
ยางระหว่างเจ้าของสวนใหญ่กับผู้ค้ายาง
หรือระหว่างผู้ค้ายางด้วยกัน
 (๒๔) ใบกำกับคูปอง หมายความว่า เอกสารตามแบบพิมพ์ที่กำหนดให้ซึ่งให้
อำนาจเจ้าของสวนเล็กทำยางและจำหน่ายยางได้ตามโควตาที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
 (๒๕) ใบคูปอง หมายความว่า เอกสารตามแบบพิมพ์ซึ่งรัฐมนตรีจะได้
ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นคราวๆ
สำหรับใช้กำกับไปกับยางในเมื่อมีการค้ายางระหว่าง
เจ้าของสวนเล็กกับผู้ค้ายาง
หรือระหว่างผู้ค้ายางด้วยกันตามจำนวนยางที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
 (๒๖) ใบแสดงแหล่งกำเนิด หมายความว่า เอกสารตามแบบพิมพ์ที่กำหนดให้
เพื่อแสดงชื่อประเทศ รัฐ หรืออาณาเขตซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของยางที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น
 (๒๗) แบบพิมพ์ที่กำหนดให้ หมายความว่า แบบพิมพ์ที่กำหนดให้โดย
กฎกระทรวง

 มาตรา ๕
ในระหว่างที่ใช้พระราชบัญญัตินี้ การประเมินจำนวนยางทำได้ให้เจ้า
ของสวนยางก็ดี การทำยางหรือการค้ายางก็ดี การมียางไว้ในครอบครองก็ดี
การตั้งโรงรีดยางหรือ
โรงรมยางก็ดี การขนยางเคลื่อนที่
การนำยางเข้ามาหรือส่งยางออกนอกราชอาณาเขตก็ดี การปลูก
เสริม การปลูกแทน การปลูกใหม่ก็ดี
ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมตามหลักเกณฑ์ และระเบียบการซึ่ง
จะได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวง

 มาตรา ๖ ถ้าเจ้าของสวนยางเห็นว่า
การประเมินจำนวนยางทำได้ตามที่
กรรมการประเมินได้ประเมินให้นั้น
ยังมีเหตุผลอื่นใดซึ่งเจ้าของสวนยางควรจะได้รับเพิ่มตามหลัก
เกณฑ์ประเมินในกฎกระทรวง
ก็ชอบที่จะอุทธรณ์ได้ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งความการ
ประเมินนั้นเป็นต้นไป
 การยื่นอุทธรณ์ให้ยื่นต่อเจ้าพนักงานประจำท้องที่เพื่อนำเสนอรัฐมนตรีโดยส่ง
ผ่านคณะกรมการจังหวัด
เมื่อรัฐมนตรีได้พิจารณามีคำสั่งประการใดแล้ว ให้มีผลในระยะเวลา
โควตานั้น และคำสั่งนั้นให้เป็นที่สุด
 มาตรา ๗ ผู้ใดทำยาง ค้ายาง หรือมียางไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตก็ดี
หรือโดยใบอนุญาตนั้นถูกเพิกถอนหรือสิ้นอายุแล้วก็ดี
หรือในระหว่างใบอนุญาตถูกยึดก็ดี อันเป็น
การฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติมาตรา ๕
แห่งพระราชบัญญัตินี้ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกิน
ห้าร้อยบาท
และยางที่เกิดขึ้นด้วยการกระทำผิดตามมาตรานี้จะริบเสียก็ได้

 มาตรา ๘ ผู้ใดได้รับอนุญาตให้ทำยางหรือให้ค้ายาง
ทำการค้ายางกับบุคคลอื่น
ซึ่งมิได้มีใบอนุญาตเป็นผู้ค้ายางก็ดี
หรือทำการค้ายางโดยมิได้ใช้ใบคูปองหรือใบสำคัญจำหน่าย
ยางควบกับยางที่ค้านั้นก็ดี
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาท

 มาตรา ๙ เจ้าของสวนใหญ่ผู้ใดจำหน่ายยางเกินกว่าโควตาที่ระบุไว้ในใบสุทธิ
ยาง
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับเท่าราคายางที่ได้จำหน่ายเกินโควตาไป
ราคายางนี้ให้คิด
ตามราคาตลาด ณ สถานที่และในเวลาที่ปรากฏการกระทำผิด
 ผู้ค้ายางผู้ใดจงใจค้ายางกับเจ้าของสวนใหญ่เกินโควตาตามความในวรรคก่อน
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับกึ่งอัตราโทษที่กำหนดไว้ในวรรคก่อน
 จำนวนยางที่จำหน่ายเกินตามความในวรรคแรกนั้น รัฐมนตรีจะสั่งหักออกจาก
โควตาที่เจ้าของสวนใหญ่ได้รับในระยะเวลาโควตาใด ๆ ก็ได้

 มาตรา ๑๐ เจ้าของสวนยางผู้ใด
ทำยางไม่ได้เต็มตามโควตาที่ตนได้รับอนุญาต
ในระยะโควตาใด หรือไม่ทำยางด้วยเหตุใด ๆ ก็ตาม
โควตาที่ไม่ได้ใช้นั้นให้เป็นพับไป
 ในกรณีนี้ รัฐมนตรีมีอำนาจที่จะสั่งลดโควตาที่จะอนุญาตให้ผู้นั้นได้รับในระยะ
เวลาโควตาใด ๆ ก็ได้

 มาตรา ๑๑ ถ้า
 (ก) เจ้าของสวนยางผู้ใดมียางไว้ในครอบครองเป็นจำนวนเกินกว่าสองเท่า
จำนวนถัวของโควตาในเดือนหนึ่ง ๆ ก็ดี
 (ข) ผู้ค้ายางผู้ใดมียางไว้ในครอบครองในเขตอำเภอหนึ่ง ๆ เกินกว่า ๑,๒๐๐ 
กิโลกรัม โดยมิได้รับอนุญาตก็ดี
 (ค) ผู้ค้ายางผู้ใดมียางไว้ในครอบครอง โดยมิได้มีใบสำคัญจำหน่ายยางหรือใบ
คูปองครบถ้วนตามจำนวนยางที่มีไว้ในครอบครองก็ดี
 ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาท และจะริบยางที่มีอยู่เกิน
จำนวนนั้นเสียก็ได้

 มาตรา ๑๒
ผู้ค้ายางผู้ใดตั้งโรงรีดยางหรือโรงรมยางโดยมิได้รับอนุญาตอันเป็น
การฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัตินี้
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกิน
สองร้อยบาท
 มาตรา ๑๓
ผู้รับใบอนุญาตให้ทำการใด ๆ ซึ่งออกให้ตามความในพระราช
บัญญัตินี้ จะตั้งตัวแทนไม่ได้
และใบอนุญาตของผู้นั้นจะโอนไปด้วยประการใด ๆ ไม่ได้ เว้นไว้แต่จะ
ได้ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และระเบียบการซึ่งจะได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวง
ผู้ใดฝ่าฝืนมีความผิด
ต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งร้อยบาท

 มาตรา ๑๔
ผู้ใดนำยางเข้ามาหรือส่งยางออกนอกราชอาณาเขตโดยมิได้รับ
อนุญาตตามความในพระราชบัญญัตินี้
และไม่มีใบแสดงแหล่งกำเนิดของเจ้าหน้าที่แห่งประเทศ
รัฐหรืออาณาเขต ซึ่งจะได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวงกำกับ
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกิน
ห้าร้อยบาท หรือจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือทั้งปรับทั้งจำ

 มาตรา ๑๕
ผู้ใดทำการปลูกใหม่โดยมิได้รับอนุญาตหรือโดยที่ใบอนุญาตนั้นถูก
เพิกถอนหรือสิ้นอายุ ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าร้อยบาท
ต้นยางที่ปลูกใหม่โดย
การฝ่าฝืนนั้นให้ทำลายเสีย
และให้ผู้นั้นเป็นผู้เสียค่าใช้จ่าย

 มาตรา ๑๖ บรรดาใบ ดอก เมล็ด ตา
กิ่ง รากหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของต้นยางซึ่ง
อาจใช้เพาะสืบพันธุ์ได้
ถ้าผู้ใดจะนำเข้ามาหรือส่งออกนอกราชอาณาเขตต้องได้รับอนุญาตเป็น
หนังสือจากเจ้าพนักงานประจำท้องที่ก่อนผู้ใดฝ่าฝืนมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อย
บาทหรือจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือทั้งปรับทั้งจำ

 มาตรา ๑๗
ให้ผู้ตรวจการยางมีอำนาจเข้าไปในสวนยางเพื่อการรังวัดสำรวจ
เนื้อที่และจำนวนต้นยาง เพื่อตรวจการทำยาง
ตรวจสอบบัญชีเอกสารอันเกี่ยวกับยางของเจ้าของ
สวนยาง กับให้มีอำนาจเข้าไปในร้านค้ายาง
ในสถานที่ซึ่งใช้ในการเก็บ รีด รมยางและในยาน
พาหนะต่าง ๆ ในขณะที่ขนยาง เพื่อตรวจยางตรวจบัญชี
เอกสารอันเกี่ยวกับยาง
 การเข้าตรวจสวนยางก็ดี ในร้านค้ายางก็ดี ในสถานที่ซึ่งใช้ในการเก็บรีด รมยาง
ก็ดี
ต้องเข้าตรวจระหว่างเวลาพระอาทิตย์ขึ้นจนถึงพระอาทิตย์ตกส่วนการตรวจยานพาหนะในขณะ
ที่ขนยางให้ตรวจได้ไม่ว่าในเวลาใด ๆ

 มาตรา ๑๘
การกระทำหรือละเว้นกระทำการอันเป็นการฝ่าฝืนต่อพระราช
บัญญัตินี้ ซึ่งได้จัดทำโดยตัวแทนหรือโดยลูกจ้างผู้ปฏิบัติหน้าที่ในทางการที่จ้างของตัวการหรือนาย
จ้างนั้น
หากตัวการหรือนายจ้างได้รู้หรือมีเหตุผลควรจะได้รู้ด้วยแล้ว
ให้ถือว่าตัวการหรือนายจ้าง
เป็นผู้กระทำผิดเสมือนได้กระทำหรือละเว้นกระทำการนั้นด้วยตนเอง

 มาตรา ๑๙
เจ้าของสวนยางหรือผู้ค้ายางผู้ใด ซึ่งได้รับอนุญาตให้กระทำการใด
ๆ ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัตินี้
ฝ่าฝืนหรือละเลยไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดหรือ
เงื่อนไขดังที่ระบุไว้ในกฎกระทรวง
ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัตินี้ อันว่าด้วยการให้มีสมุด
บัญชีเอกสาร หรือการกรอกและตรวจสอบข้อความในสมุดบัญชีเอกสารก็ดี
การให้ยื่นเรื่องราวหรือ
รายงานต่อเจ้าพนักงานประจำท้องที่ภายในกำหนดระยะเวลาใดเวลาหนึ่งก็ดี
ผู้นั้นมีความผิดต้อง
ระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งร้อยบาท

 มาตรา ๒๐ ภายในบังคับมาตรา ๓๗
แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ
อาญา การกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้
ซึ่งมีบทกำหนดโทษปรับสถานเดียวอย่างสูงไม่เกินสอง
ร้อยบาทนั้น ให้พนักงานสอบสวนตามที่ระบุไว้ในมาตรา ๑๘
แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
ความอาญามีอำนาจเปรียบเทียบปรับได้ด้วย

 มาตรา ๒๑
ภายในบังคับแห่งพระราชบัญญัตินี้ รัฐมนตรีมีอำนาจสงวนส่วน
โควตาของประเทศไว้ได้ตามแต่จะเห็นสมควร
หรือจะอนุญาตให้บุคคลใดมียางไว้ในครอบครองเพื่อ
ประโยชน์ในการค้นคว้าหรือการอื่นใดเป็นพิเศษเฉพาะรายก็ได้

 มาตรา ๒๒
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการมีหน้าที่รักษาการให้เป็น
ไปตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจตั้งกรรมการประเมิน
พนักงานเจ้าหน้าที่ดำเนินการออก
กฎกระทรวงกำหนดส่วนเทียบของยางชนิดต่าง ๆ
กับยางแห้งกำหนดค่าธรรมเนียมในการออกใบ
กำกับคูปองและใบสุทธิยางคิดตามโควตาที่ระบุไว้ไม่เกินกิโลกรัมละหนึ่งสตางค์
และกำหนดค่า
ธรรมเนียมสำหรับใบอนุญาตต่าง ๆ ใบแทนใบอนุญาต
ค่าธรรมเนียมการโอน การขอตรวจและคัด
สำนวนเอกสาร
ตลอดจนค่าธรรมเนียมในการอุทธรณ์และค่าแบบพิมพ์ด้วยอย่างสูง แต่ละอย่างไม่
เกินหนึ่งร้อยบาทและออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้
 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีหน้าที่รักษาการและมีอำนาจออกกฎ
กระทรวงตามพระราชบัญญัตินี้
เพียงเท่าที่เกี่ยวกับระเบียบการศุลกากรควบคุมการส่งยางออกหรือ
นำเข้ามาในราชอาณาเขต
 กฎกระทรวงตามที่กล่าวในสองวรรคต้นนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา
แล้ว ให้ใช้บังคับได้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

(ตามมติคณะรัฐมนตรี)
 ประดิษฐมนูธรรม
 รัฐมนตรี

 อัมพิกา/แก้ไข
 ๕/๓/๔๕
 B+A (C)