ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ
เรื่อง
การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๐
 

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ
ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง หรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑
แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๕๒ ประกอบมาตรา ๒๙
แห่งพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหาร
ส่วนตำบลย่านซื่อโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อและนายอำเภอเมืองอ่างทอง
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้ เรียกว่า ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ
เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๐

ข้อ ๒[๑] ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ
หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตินี้
หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

ข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้
การเลี้ยงสัตว์ หมายความว่า
การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
การปล่อยสัตว์ หมายความว่า
การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์
สถานที่เลี้ยงสัตว์ หมายความว่า
คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่ใช้ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง
เจ้าของสัตว์ หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย
ที่หรือทางสาธารณะ หมายความว่า
สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้
เจ้าพนักงานท้องถิ่น หมายความว่า
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ
เจ้าพนักงานสาธารณสุข หมายความว่า
เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕
ราชการส่วนท้องถิ่น หมายความว่า
องค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์
ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ดังนี้
(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด
๑.๑ พื้นที่ผังเมือง ประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรมและประชากรหนาแน่น
๑.๒
ผังเมืองประกาศเป็นเขตอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรม
(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนดดังนี้
๒.๑ การเลี้ยงสัตว์ประเภท ช้าง โค กระบือ สุกร แพะ แกะ เป็ด ไก่
สุนัข แมว นก กวาง และสัตว์อื่น ๆ ตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด
นอกเขตพื้นที่ที่ระบุไว้ในข้อ ๕ (๑) สามารถกระทำได้
แต่ห้ามปล่อยสัตว์ออกนอกที่เลี้ยง
(๓) การเลี้ยงสัตว์และปล่อยสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์จะต้องอยู่ภายใต้มาตรการดังนี้
๓.๑ จำนวนสัตว์ต้องไม่มากเกินสมควร
๓.๒ การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและก่อเหตุรำคาญ
๓.๓
ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์มาสู่คน

ข้อ ๖ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๕ โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ
แต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้
เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์
ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง
เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย
ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๗ ให้องค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงสัตว์
ดังต่อไปนี้
(๑) ช้าง
(๒) โค
(๓) กระบือ
(๔) สุกร
(๕) แพะ
(๖) แกะ
(๗) เป็ด
(๘) ไก่
(๙) สุนัข
(๑๐) แมว
(๑๑) นก
(๑๒) กวาง

ข้อ ๘ นอกจากเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิสัยแล้ว
เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติ ดังต่อไปนี้
(๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มั่นคง แข็งแรง
ตามความเหมาะสมแก่ประเภทและชนิดของสัตว์ และมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์
มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ
มีระบบการระบายน้ำและสิ่งโสโครกที่ถูกสุขลักษณะ
(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ
(๓) กำจัดซาก และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ
(๔) จัดให้มีภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์
เพื่อป้องกันโรคสัตว์ติดคน
(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่ของตน
(๖)
ไม่เลี้ยงสัตว์ในสถานที่ที่นายกองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อกำหนด

ข้อ ๙ ในกรณีที่มีเหตุการณ์สงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของบุคคลทั่วไป
ให้เจ้าของสัตว์แยกสัตว์นั้นไว้ต่างหากและแจ้งให้องค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อทราบ
และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของสัตว์แพทย์

ข้อ ๑๐ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อมีอำนาจกำหนดเขตควบคุมการปล่อยสัตว์เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่ง
หรือเต็มพื้นที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ
ความในวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับแก่การปล่อยสัตว์
เพื่อการกุศลตามประเพณี หรือเพื่อการขยายพันธุ์

ข้อ ๑๑ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์ของตนมิให้ก่ออันตราย
หรือเหตุรำคราญแก่ผู้อื่น

ข้อ ๑๒ เจ้าของสัตว์ไม่ปฏิบัติตามข้อ ๘
หรือละเว้นการปฏิบัติการจนเป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจในการดำเนินการตามมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ ดังนี้
(๑) กักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อย ๓๐ วัน
ถ้าพ้น ๓๐ วันแล้วไม่มีเจ้าของมาแสดงตัวขอรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นเป็นของข้าราชการส่วนท้องถิ่น
(๒) กรณีกักสัตว์ดังกล่าวแล้วมีเจ้าของมาขอรับภายใน ๓๐
วัน เจ้าของสัตว์นั้นจะต้องเสียค่าใช้จ่ายสำหรับเลี้ยงสัตว์ตามที่ราชการส่วนท้องถิ่นได้ใช้จ่ายจริงแก่ราชการส่วนท้องถิ่น
นอกจากนั้นจะต้องเสียค่าปรับอีกตามโทษที่กำหนดไว้ในมาตรา ๗๓ วรรคสอง
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ซึ่งอยู่ในดุลพินิจของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือผู้ซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นมอบหมายว่าจะปรับเท่าใด หรือไม่ปรับก็ได้
(๓) กรณีที่การกักสัตว์ระหว่างรอเจ้าของมารับคืน
อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสัตว์นั้น หรือสัตว์อื่น
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควรเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นก่อนครบกำหนด
๓๐ วันก็ได้ แล้วหักค่าใช้จ่ายและเก็บส่วนที่เหลือแทนสัตว์ได้
(๔) เมื่อเจ้าของมารับคืนภายใน ๓๐ วัน
ให้คืนส่วนที่เหลือเก็บไว้แทนสัตว์แก่เจ้าของ
ส่วนโทษปรับนั้นขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของเจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้ซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นมอบหมาย
(๕)
กรณีที่ปรากฏว่าสัตว์นั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามสมควรได้ทันที
ไม่ต้องรอเจ้าของหรือรอให้ครบกำหนด ๓๐ วัน

ข้อ ๑๓ ให้พนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๔๔
วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๑๔ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๑๕ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อรักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง
เพื่อปฏิบัติการให้เป็นตามข้อบัญญัตินี้


ประกาศ ณ วันที่ ๙ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๐
ไชยวัฒน์ พิทักษ์เขต
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลย่านซื่อ







พัชรภรณ์/จัดทำ
๒๘
มีนาคม ๒๕๖๑

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๑๓ ง/หน้า ๑๓๗/๑๙ มกราคม ๒๕๖๑