pythainlp/thailaw-v1.0 huggingface dataset:
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
บำเหน็จบำนาญข้าราชการ
(ฉบับที่ ๖)
พ.ศ. ๒๕๐๔
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๖
พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๐๔
เป็นปีที่ ๑๖
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาร่างรัฐธรรมนูญ ในฐานะรัฐสภา
ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
(ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๐๔

มาตรา ๒[๑]
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๐๕ เป็นต้นไป

มาตรา ๓
ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๙ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๑๙
ข้าราชการซึ่งมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์แล้วเป็นอันพ้นจากราชการเมื่อสิ้นปีงบประมาณที่อายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น
เว้นแต่ในกรณีพิเศษซึ่งคณะรัฐมนตรีเห็นความจำเป็นเพื่อประโยชน์แก่ราชการอย่างยิ่ง
จะต่อเวลาราชการให้รับราชการต่อไปอีกคราวละหนึ่งปีจนถึงอายุครบหกสิบห้าปีบริบูรณ์ก็ได้
ความในมาตรานี้มิให้ใช้บังคับแก่ข้าราชการการเมือง

มาตรา ๔
ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๒๑
ก่อนสิ้นเดือนสุดท้ายของปีงบประมาณทุกปี
ให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเกษียณอายุข้าราชการดังบัญญัติไว้ในมาตรา ๒๐
ยื่นบัญชีรายชื่อข้าราชการผู้มีสิทธิจะได้รับบำเหน็จบำนาญซึ่งมีอายุจะครบหกสิบปีบริบูรณ์ในปีงบประมาณถัดไปต่อเจ้ากระทรวงของผู้นั้นและกระทรวงการคลัง
เมื่อเจ้ากระทรวงได้รับบัญชีรายชื่อนั้นแล้วให้พิจารณา
ถ้าเห็นว่าข้าราชการผู้ใดสมควรได้รับการพิจารณาของคณะรัฐมนตรีตามความในมาตรา ๑๙
ก็ให้ดำเนินการต่อไป
การสั่งต่อเวลาราชการให้แก่ข้าราชการผู้ใด
ให้กระทำก่อนสิ้นปีงบประมาณที่ข้าราชการผู้นั้นมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์เป็นเวลาอย่างน้อยสองเดือน
เมื่อได้มีการสั่งต่อเวลาราชการให้แก่ข้าราชการผู้ใดแล้ว
ให้เจ้ากระทรวงแจ้งไปให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเกษียณอายุทราบ
และให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเกษียณอายุแจ้งต่อไปยังกระทรวงการคลัง


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พลเอก ถ. กิตติขจร
รองนายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
โดยที่ปีงบประมาณได้เปลี่ยนจากปีปฏิทินเป็นระยะเวลาตั้งแต่เดือนตุลาคมของปีหนึ่งถึงเดือนกันยายนของปีถัดไป
และเป็นการสมควรที่จะเปลี่ยนหลักเกณฑ์เกษียณอายุของข้าราชการให้สอดคล้องกับปีงบประมาณใหม่
โดยให้ผู้ที่มีอายุครบ ๖๐ ปีบริบูรณ์แล้ว
พ้นจากราชการเมื่อสิ้นปีงบประมาณที่มีอายุครบ ๖๐ ปีบริบูรณ์นั้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ขึ้น






































วศิน/ผู้จัดทำ
๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๑

หยก/ปรับปรุง
ชาญ/ตรวจ
๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๖



























[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๘/ตอนที่ ๙๖/ฉบับพิเศษ หน้า ๑/๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๐๔
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
บำเหน็จบำนาญข้าราชการ
(ฉบับที่ ๗)
พ.ศ. ๒๕๐๙
 

ในพระปรมาภิไธย
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
สังวาลย์
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ให้ไว้ ณ วันที่ ๙ กันยายน
พ.ศ.๒๕๐๙
เป็นปีที่ ๒๑
ในรัชกาลปัจจุบัน

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ

พระมหากษัตริย์โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาร่างรัฐธรรมนูญ
ในฐานะรัฐสภา จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
(ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๐๙

มาตรา ๒[๑]
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๐๙ เป็นต้นไป

มาตรา ๓
ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๒๓ ทวิ
แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ.๒๔๙๔
มาตรา ๒๓ ทวิ
การนับเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญของข้าราชการที่โอนมาจากข้าราชการส่วนจังหวัด
ให้นับเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่นที่ใช้อยู่ในวันโอนเป็นเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญด้วย


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ถนอม กิตติขจร
นายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
ในกรณีที่มีการโอนข้าราชการส่วนจังหวัดมาเป็นข้าราชการ
ให้ผู้ที่โอนมามีสิทธิได้นับเวลาราชการระหว่างที่เป็นข้าราชการส่วนจังหวัดเป็นเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการได้ด้วย จึงต้องแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ








































วศิน/ผู้จัดทำ
๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๑

หยก/ปรับปรุง
ชาญ/ตรวจ
๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๖


























[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๘๓/ตอนที่ ๗๙/ฉบับพิเศษ หน้า ๓๗/๑๖ กันยายน ๒๕๐๙
พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
บำเหน็จบำนาญข้าราชการ
(ฉบับที่ ๓)
พ.ศ. ๒๔๙๖
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔ มกราคม
พ.ศ. ๒๔๙๖
เป็นปีที่ ๘
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๖

มาตรา ๒[๑] พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่
๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๙๔ เป็นต้นไป

มาตรา ๓
ให้ยกเลิกบทวิเคราะห์ศัพท์คำว่า เงินเดือนเดือนสุดท้าย ในมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
เงินเดือนเดือนสุดท้าย หมายความว่า เงินเดือนที่ได้รับจากเงินงบประมาณประเภทเงินเดือนเดือนสุดท้ายที่ออกจากราชการ
รวมทั้งเงินเพิ่มพิเศษรายเดือนสำหรับค่าวิชา
และหรือสำหรับประจำตำแหน่งที่ต้องฝ่าอันตรายเป็นปกติ และหรือสำหรับการสู้รบ ทั้งนี้ ตามที่กำหนดไว้ในกฎหมายแต่ไม่รวมเงินเพิ่มอย่างอื่น
ๆ


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
























วศิน/ผู้จัดทำ
๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๑

หยก/ปรับปรุง
ชาญ/ตรวจ
๒๐ ธันวาคม ๒๕๕๖








[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๐/ตอนที่ ๑๐/หน้า ๑๙๖/๓ กุมภาพันธ์ ๒๔๙๖
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
พ.ศ. ๒๔๙๕[๑]
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๙๕
เป็นปีที่ ๗ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕ และมาตรา ๔๒ (๒)
แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ พ.ศ. ๒๔๙๕

มาตรา ๒ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
พ.ศ. ๒๔๙๔ ใช้บังคับ

มาตรา ๓ ท้องที่ที่กำหนดในบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกานี้เป็นท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
ตามความในมาตรา ๔๒ (๒) แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔

มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
[เอกสารแนบท้าย]

๑.[๒]
บัญชีรายชื่อท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)
พระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่ต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖[๓]

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากปรากฏว่า ตำบลตาเบา
กับตำบลบักได ในท้องที่อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ และตำบลหมูสี กับตำบลกลางดง
ในท้องที่อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา เป็นท้องที่ทุรกันดาร
สมควรจะกำหนดให้เป็นท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
จึงได้ยกเลิกบัญชีรายชื่อท้องถิ่นกันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บฉบับเดิมและจัดทำขึ้นใหม่
โดยเพิ่มท้องที่ ๔ ตำบลที่กล่าวข้างต้นเข้าไว้ด้วย


























สุนันทา/ผู้จัดทำ
๑ มีนาคม ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ
๒๔ ตุลาคม ๒๕๕๓


[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๖๙/ตอนที่ ๖๗/หน้า ๑๓๒๗/๑๑ พฤศจิกายน ๒๔๙๕
[๒]
บัญชีรายชื่อท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่ต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖
[๓]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๐/ตอนที่ ๕๗/หน้า ๑๐๓๙/๘ กันยายน ๒๔๙๖
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ (ฉบับที่ ๓)
พ.ศ. ๒๕๒๑
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๒๑
เป็นปีที่ ๓๓ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการกำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๕
แห่งธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช ๒๕๒๐ และมาตรา ๒๘
แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้
ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๒๑

มาตรา ๒[๑]
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓
แห่งพระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๐๒
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๓ การสั่งให้ข้าราชการไปทำการใด ๆ
อันจะนับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการได้ตามความในมาตรา ๒๘
แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ จะต้องประกอบด้วยหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้
(ก)
รัฐมนตรีเจ้าสังกัดโดยอนุมัติคณะรัฐมนตรีเป็นผู้ส่งให้ไปทำการและอาจสั่งให้ทำการต่อไปได้
รวมระยะเวลาทั้งสิ้นไม่เกินสี่ปี
(ข) ข้าราชการที่รัฐมนตรีสั่งให้ไปทำการนั้น
ต้องเป็นข้าราชการประจำตลอดมาเป็นระยะเวลาติดต่อกันไม่น้อยกว่าห้าปี
กำหนดเวลาห้าปีตาม (ข)
ให้ลดเป็นสองปี สำหรับผู้ที่ไปทำการในองค์การสหประชาชาติ


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
ส. โหตระกิตย์
รองนายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากมาตรา
๓ แห่งพระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๐๒
ได้กำหนดไว้ว่าการสั่งให้ข้าราชการไปทำการอันจะนับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการได้ตามความในมาตรา
๒๘ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ นั้น
ให้เป็นอำนาจของรัฐมนตรีเจ้าสังกัดโดยอนุมัติคณะรัฐมนตรีสั่งได้โดยไม่มีกำหนดเวลา
สมควรแก้ไขให้รัฐมนตรีเจ้าสังกัดโดยอนุมัติคณะรัฐมนตรีเป็นผู้สั่งให้ไปทำการและอาจสั่งให้กระทำการต่อไปได้รวมเวลาทั้งสิ้นไม่เกินสี่ปีเพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติมาตรา
๕๖ แห่งพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๑๘ ซึ่งบัญญัติให้ผู้ซึ่งได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีให้ออกจากราชการเพื่อไปปฏิบัติงานใด
ๆ ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญเหมือนเต็มเวลาราชการ
ถ้าได้ขอกลับเข้ารับราชการภายในกำหนดเวลาสี่ปีนับแต่วันออกจากราชการก็ให้บรรจุเข้ารับราชการได้ จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น



















สุนันทา/ผู้จัดทำ
๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ
๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๙๕/ตอนที่ ๑๐๗/ฉบับพิเศษ หน้า ๒๕/๒ ตุลาคม ๒๕๒๑
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
พ.ศ. ๒๕๐๑
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔
มีนาคม พ.ศ. ๒๕๐๑
เป็นปีที่ ๑๓
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บเสียใหม่

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕
และมาตรา ๔๒ (๒) แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑
พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
พ.ศ. ๒๕๐๑

มาตรา ๒[๑]
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓
ให้ยกเลิกพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ พ.ศ. ๒๔๙๕
และพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ (ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๔๙๖

มาตรา ๔
ให้กำหนดท้องที่ตามบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกานี้เป็นท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
ตามมาตรา ๔๒ (๒) แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔

มาตรา ๕
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พลโท ถ. กิตติขจร
นายกรัฐมนตรี
[เอกสารแนบท้าย]

๑. บัญชีรายชื่อท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากท้องที่กันดารตามพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ บางท้องที่ยังไม่เหมาะสม เพราะยังสำรวจไม่ได้ทั่วถึง
และบางท้องที่ได้เปลี่ยนแปลงไปกับปรากฏว่า
มีหลายท้องที่ซึ่งได้ทำการปราบโรคมาลาเรียจนหมดแล้ว ควรจะยกเลิกที่กำหนดไว้ว่า
เป็นท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บสำหรับท้องที่นั้น ๆ เสีย
จึงสมควรกำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บเสียใหม่



















คุณากร/ปรับปรุง
๒๘ สิงหาคม ๒๕๕๖

วิชพงษ์/ตรวจ
๒ กันยายน ๒๕๕๖








[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๕/ตอนที่ ๒๔/หน้า ๑๓๓/๑
เมษายน ๒๕๐๑
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๐๒
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๐๒
เป็นปีที่ ๑๔ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๘
แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๐๒

มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความใน ข. ของมาตรา ๓
แห่งพระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข. เป็นข้าราชการประจำ และในระยะเวลาห้าปีก่อนวันสั่ง
ผู้นั้นได้รับราชการเป็นข้าราชการประจำตลอดมา
กำหนดเวลาห้าปี ให้ลดเป็นสองปี
สำหรับผู้ที่ไปทำการในองค์การสหประชาชาติหรือองค์การสนธิสัญญาการป้องกันร่วมกันแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ส. ธนะรัชต์
นายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้
คือเนื่องจากหาผู้ที่มีเวลาราชการครบ ๕ ปี
ก่อนสั่งให้ไปทำการองค์การสนธิสัญญาการป้องกันร่วมกันแห่งเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ตามหลักเกณฑ์ที่พระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕ กำหนดไว้ได้ยาก
เพราะผู้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่พระราชกฤษฎีกากำหนดไว้
ส่วนมากเป็นผู้มียศสูงกว่าอัตราที่ตั้งขึ้นใหม่ และเนื่องจากองค์การนี้มีความสำคัญเป็นพิเศษ
เห็นควรลดเวลาราชการให้มีขั้นต่ำเพียง ๒ ปี และควรให้สิทธิแก่ผู้ที่ไปทำการองค์การสหประชาชาติด้วย จึงสมควรตราพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้


























สุนันทา/ผู้จัดทำ
๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ
๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๖/ตอนที่ ๖๕/หน้า ๑๖๘/๒๓ มิถุนายน ๒๕๐๒
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ
พ.ศ. ๒๔๙๕
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๕
เป็นปีที่ ๗ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕ และมาตรา ๒๘ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
พ.ศ. ๒๔๙๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕

มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ การสั่งให้ข้าราชการไปทำการใด ๆ อันจะนับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการได้ตามความในมาตรา
๒๘ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ จะต้องประกอบด้วยหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
ก.
รัฐมนตรีเจ้าสังกัดโดยอนุมัติคณะรัฐมนตรีเป็นผู้สั่ง
ข.[๒] เป็นข้าราชการประจำ และในระยะเวลาห้าปีก่อนวันสั่ง
ผู้นั้นได้รับราชการเป็นข้าราชการประจำตลอดมา
กำหนดเวลาห้าปี ให้ลดเป็นสองปี
สำหรับผู้ที่ไปทำการในองค์การสหประชาชาติหรือองค์การสนธิสัญญาการป้องกันร่วมกันแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
พระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๐๒[๓]

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือเนื่องจากหาผู้ที่มีเวลาราชการครบ ๕
ปี
ก่อนสั่งให้ไปทำการองค์การสนธิสัญญาการป้องกันร่วมกันแห่งเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ตามหลักเกณฑ์ที่พระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕ กำหนดไว้ได้ยาก
เพราะผู้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่พระราชกฤษฎีกากำหนดไว้
ส่วนมากเป็นผู้มียศสูงกว่าอัตราที่ตั้งขึ้นใหม่
และเนื่องจากองค์การนี้มีความสำคัญเป็นพิเศษ เห็นควรลดเวลาราชการให้มีขั้นต่ำเพียง
๒ ปี และควรให้สิทธิแก่ผู้ที่ไปทำการองค์การสหประชาชาติด้วย จึงสมควรตราพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้
























สุนันทา/ผู้จัดทำ
๑ มีนาคม ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ
๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๖๙/ตอนที่ ๕๖/หน้า ๑๐๘๙/๑๖ กันยายน ๒๔๙๕
[๒]
มาตรา ๓ ข
แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๐๒
[๓]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๖/ตอนที่ ๖๕/หน้า ๑๖๘/๒๓ มิถุนายน ๒๕๐๒
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ
พ.ศ. ๒๔๙๕
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๕
เป็นปีที่ ๗ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕ และมาตรา ๒๘ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
พ.ศ. ๒๔๙๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการ
ซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ พ.ศ. ๒๔๙๕

มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ การสั่งให้ข้าราชการไปทำการใด ๆ อันจะนับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการได้ตามความในมาตรา
๒๘ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ จะต้องประกอบด้วยหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
ก.
รัฐมนตรีเจ้าสังกัดโดยอนุมัติคณะรัฐมนตรีเป็นผู้สั่ง
ข. เป็นข้าราชการประจำ และในระยะเวลาห้าปีก่อนวันสั่ง
ผู้นั้นได้รับราชการเป็นข้าราชการประจำตลอดมา

มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี






























สุนันทา/ผู้จัดทำ
๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ
๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๖๙/ตอนที่ ๕๖/หน้า ๑๐๘๙/๑๖ กันยายน ๒๔๙๕
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
พ.ศ. ๒๔๙๕[๑]
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๙๕
เป็นปีที่ ๗ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕ และมาตรา ๔๒ (๒)
แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ พ.ศ. ๒๔๙๕

มาตรา ๒ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
พ.ศ. ๒๔๙๔ ใช้บังคับ

มาตรา ๓ ท้องที่ที่กำหนดในบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกานี้เป็นท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
ตามความในมาตรา ๔๒ (๒) แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔

มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
[เอกสารแนบท้าย]

๑.
บัญชีรายชื่อท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)




























สุนันทา/ผู้จัดทำ
๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ
๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๖๙/ตอนที่ ๖๗/หน้า ๑๓๒๗/๑๑ พฤศจิกายน ๒๔๙๕
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
กำหนดอัตราและวิธีการรับบำเหน็จดำรงชีพ
พ.ศ. ๒๕๔๖[๑]
 

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๕ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ และมาตรา ๔๗/๑ วรรคสอง
แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (ฉบับที่ ๒๑) พ.ศ. ๒๕๔๖
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑[๒]
บำเหน็จดำรงชีพให้จ่ายในอัตราสิบห้าเท่าของบำนาญรายเดือนที่ได้รับแต่ไม่เกินสี่แสนบาท
โดยให้มีสิทธิขอรับบำเหน็จดำรงชีพได้ตามวิธีการดังนี้
(๑)
ผู้รับบำนาญซึ่งมีอายุต่ำกว่าหกสิบห้าปีบริบูรณ์
ให้มีสิทธิขอรับบำเหน็จดำรงชีพได้ไม่เกินสองแสนบาท
(๒)
ผู้รับบำนาญซึ่งมีอายุตั้งแต่หกสิบห้าปีบริบูรณ์ขึ้นไป
ให้มีสิทธิขอรับบำเหน็จดำรงชีพได้ไม่เกินสี่แสนบาท
แต่ถ้าผู้รับบำนาญนั้นได้ใช้สิทธิตาม (๑) ไปแล้ว ให้ขอรับบำเหน็จดำรงชีพได้ไม่เกินส่วนที่ยังไม่ครบตามสิทธิของผู้นั้น
แต่รวมกันแล้วไม่เกินสี่แสนบาท

ข้อ
๒
ผู้รับบำนาญซึ่งประสงค์จะขอรับบำเหน็จดำรงชีพ ให้ขอรับได้ตั้งแต่วันที่ ๑๑
พฤศจิกายน ๒๕๔๖ ถึงวันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๕๔๗
ในกรณีที่ผู้รับบำนาญคนใดมิได้ขอรับภายในกำหนดระยะเวลาดังกล่าว ให้ขอรับบำเหน็จดำรงชีพได้ตั้งแต่วันที่
๑ ตุลาคมถึงวันที่ ๓๑ ธันวาคม ของทุกปี
ข้าราชการซึ่งออกจากราชการและเลือกรับบำนาญ
จะขอรับบำเหน็จดำรงชีพพร้อมกับการขอรับบำนาญก็ได้
ในกรณีที่ยังไม่ขอรับบำเหน็จดำรงชีพพร้อมกับการขอรับบำนาญ
หากภายหลังจะขอรับบำเหน็จดำรงชีพ ให้ขอรับได้ตามระยะเวลาที่กำหนดไว้ในวรรคหนึ่ง

ข้อ
๓
ในกรณีที่ผู้รับบำนาญหรือข้าราชการซึ่งออกจากราชการมีกรณีหรือต้องหาว่ากระทำความผิดวินัยหรืออาญาก่อนออกจากราชการ
จะขอรับบำเหน็จดำรงชีพได้เมื่อกรณีหรือคดีถึงที่สุดและมีสิทธิรับบำนาญ
โดยให้ขอรับตามระยะเวลาที่กำหนดไว้ในข้อ ๒

ข้อ
๔
กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๔๖ เป็นต้นไป


ให้ไว้ ณ วันที่ ๙
ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๖
ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๔๗/๑ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
พ.ศ. ๒๔๙๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (ฉบับที่ ๒๑)
พ.ศ. ๒๕๔๖
กำหนดให้ผู้รับบำนาญมีสิทธิขอรับบำเหน็จดำรงชีพได้ตามอัตราและวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวงกำหนดอัตราและวิธีการรับบำเหน็จดำรงชีพ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑[๓]

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากอัตราบำเหน็จดำรงชีพไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงไป
สมควรปรับปรุงอัตราบำเหน็จดำรงชีพให้มีความเหมาะสมกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจในปัจจุบัน จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้


















คุณากร/ปรับปรุง
๒๘ สิงหาคม ๒๕๕๖

วิชพงษ์/ตรวจ
๒ กันยายน ๒๕๕๖



[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๑๒๒ ก/หน้า ๕/๑๖ ธันวาคม ๒๕๔๖
[๒] ข้อ ๑
แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงกำหนดอัตราและวิธีการรับบำเหน็จดำรงชีพ (ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๕๑
[๓] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๕/ตอนที่ ๑๐๐ ก/หน้า ๒๒/๑๙ กันยายน ๒๕๕๑
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๑ กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๖
เป็นปีที่ ๘ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
พ.ศ. ๒๔๙๕

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕
และมาตรา ๔๒ (๒) แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่ต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ (ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๔๙๖

มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ ให้ยกเลิกบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
พ.ศ. ๒๔๙๕ และให้ใช้บัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกานี้แทน


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
[เอกสารแนบท้าย]

๑.
บัญชีรายชื่อท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ
เนื่องจากปรากฏว่า ตำบลตาเบา กับตำบลบักได ในท้องที่อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์
และตำบลหมูสี กับตำบลกลางดง ในท้องที่อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
เป็นท้องที่ทุรกันดาร สมควรจะกำหนดให้เป็นท้องที่กันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บ
จึงได้ยกเลิกบัญชีรายชื่อท้องถิ่นกันดารที่จะต้องเสี่ยงต่อโรคภัยไข้เจ็บฉบับเดิมและจัดทำขึ้นใหม่
โดยเพิ่มท้องที่ ๔ ตำบลที่กล่าวข้างต้นเข้าไว้ด้วย




























สุกัญญา/ผู้จัดทำ
๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ
๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓


[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๐/ตอนที่ ๕๗/หน้า ๑๐๓๙/๘ กันยายน ๒๔๙๖