ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง
เรื่อง
สถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร
พ.ศ.
๒๕๖๐[๑]
 

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง
ว่าด้วยสถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่
๕) พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๔๐ มาตรา ๔๗ มาตรา ๕๐ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ มาตรา ๕๘
มาตรา ๖๓ และมาตรา ๖๕ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวงโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง
และนายอำเภอกันทรารมย์ จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง
เรื่อง สถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร พ.ศ. ๒๕๖๐

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับภายในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวงเมื่อได้ประกาศไว้โดยเปิดเผย
ณ ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวงแล้วเจ็ดวัน

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ
ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตินี้
หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

ข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้
อาหาร หมายความว่า
ของกินหรือเครื่องค้ำจุนชีวิต ได้แก่
(๑) วัตถุทุกชนิดที่คนกิน ดื่ม อม
หรือนำเข้าสู่ร่างกายไม่ว่าด้วยวิธีการใด ๆ หรือในรูปลักษณะใด ๆ แต่ไม่รวมถึงยา
วัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท หรือยาเสพติดให้โทษตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น
แล้วแต่กรณี
(๒)
วัตถุที่มุ่งหมายสำหรับใช้หรือใช้เป็นส่วนผสมในการผลิตอาหาร รวมถึงวัตถุเจือปนอาหาร สี และเครื่องปรุงแต่งกลิ่นรส
สถานที่จำหน่ายอาหาร หมายความว่า
อาคาร สถานที่หรือบริเวณใด ๆ ที่มิใช่ที่หรือทางสาธารณะที่จัดไว้เพื่อประกอบอาหารหรือปรุงอาหารจนสำเร็จและจำหน่ายผู้ซื้อสามารถบริโภคได้ทันที
ทั้งนี้
ไม่ว่าจะเป็นการจำหน่ายโดยจัดให้มีบริเวณไว้สำหรับการบริโภค ณ ที่นั้น
หรือนำไปบริโภคที่อื่นก็ตาม
สถานที่สะสมอาหาร หมายความว่า
อาคาร สถานที่หรือบริเวณใด ๆ ที่มิใช่ที่ หรือทางสาธารณะที่จัดไว้สำหรับเก็บอาหารอันมีสภาพเป็นของสดหรือของแห้งหรืออาหารในรูปลักษณะอื่นใด
ซึ่งผู้ซื้อต้องนำไปทำ ประกอบ หรือปรุงเพื่อบริโภคในภายหลัง
เจ้าพนักงานท้องถิ่น หมายความว่า
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง
เจ้าพนักงานสาธารณสุข หมายความว่า
เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ ผู้ใดจะจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหารในอาคารหรือพื้นที่ใด
ซึ่งมีพื้นที่เกินสองร้อยตารางเมตรและมิใช่เป็นการขายของในตลาดต้องได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ถ้าสถานที่ดังกล่าวมีพื้นที่ไม่เกินสองร้อยตารางเมตรต้องแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น
เพื่อขอหนังสือรับรองการแจ้งก่อนการจัดตั้ง

ข้อ ๖ ผู้ได้รับใบอนุญาตหรือได้รับหนังสือแจ้งรับรองการแจ้งให้จัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหารต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
วิธีการและเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑) ต้องตั้งห่างจากแหล่งที่น่ารังเกียจ
และ/หรือแหล่งก่อให้เกิดมลพิษที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
(๒) พื้น ผนัง เพดานต้องทำจากวัสดุถาวร แข็งแรง
เรียบซึ่งจะต้องทำความสะอาดได้ง่าย รวมทั้งพื้นลาดเอียงไปสู่ระบบระบายน้ำเสีย
และต้องไม่ระบายน้ำเสียลงสู่แหล่งน้ำสาธารณะโดยตรง
(๓) ต้องมีแสงสว่างภายในไม่น้อยกว่า ๒๐๐ ลักซ์ ณ จุดที่ทำการปรุง
ประกอบ และจำหน่ายอาหาร
(๔) ต้องมีการระบายอากาศภายในร้านอย่างเพียงพอ
โดยมีช่องระบายอากาศไม่น้อยกว่าร้อยละ ๒๐ ของพื้นที่ห้อง
สำหรับห้องรับประทานอาหารที่มีเครื่องดูดควันและปล่องระบายควันต้องสูงเพียงพอไม่ก่อให้เกิดเหตุรำคาญ
(๕) ต้องมีน้ำสะอาดสำหรับใช้อย่างเพียงพอ
มีอ่างล้างมือและส้วมที่ถูกสุขลักษณะ และมีจำนวนเพียงพอกับผู้ใช้บริการ
(๖) สถานที่รับประทานอาหารต้องใช้โต๊ะ เก้าอี้ที่สะอาด แข็งแรง
จัดเป็นระเบียบเรียบร้อย
(๗) การจำหน่าย ทำ ประกอบ ปรุง เก็บสะสมอาหารและการล้างภาชนะ อุปกรณ์
ต้องสูงจากพื้นไม่น้อยกว่า ๖๐ เซนติเมตร
(๘) อาหาร เครื่องดื่ม เครื่องปรุงรสเก็บในภาชนะที่ปิดสนิทต้องมีเลขทะเบียนตำรับอาหาร
(อย.) หรือมีเครื่องหมายรับรองของทางราชการ
(๙) อาหารสด เช่น เนื้อสัตว์ ผักสด ผลไม้ และอาหารแห้งต้องมีคุณภาพดี
แยกเก็บเป็นสัดส่วนไม่ปะปนกัน วางสูงจากพื้นอย่างน้อย ๖๐ เซนติเมตรขึ้นไป
หรือเก็บในตู้เย็น ถ้าเป็นห้องเย็นต้องวางอาหารสูงจากพื้นอย่างน้อย ๓๐ เซนติเมตร
สำหรับอาหารสดต้องล้างให้สะอาดก่อนนำมาปรุงเป็นอาหาร
(๑๐) น้ำดื่ม เครื่องดื่ม น้ำผลไม้ต้องสะอาด ใส่ภาชนะที่สะอาด
มีฝาปิด มีก๊อก หรือทางรินน้ำหรือมีอุปกรณ์ที่มีด้ามสำหรับตักโดยเฉพาะ
(๑๑) น้ำแข็งที่ใช้บริการต้องสะอาด ใส่ภาชนะที่สะอาด มีฝาปิด
มีอุปกรณ์ที่มีด้ามสำหรับคีบหรือตักโดยเฉพาะ และต้องไม่มีสิ่งของอื่นแช่รวม
(๑๒) ภาชนะที่บรรจุอาหาร หรือใส่เครื่องปรุงรสต่าง ๆ
ต้องใช้วัสดุที่มีการออกแบบที่ถูกหลักสุขาภิบาลอาหาร
ภาชนะประเภทใช้แล้วทิ้งห้ามนำกลับมาใช้ใหม่
(๑๓)
ล้างภาชนะอุปกรณ์ด้วยวิธีการที่ถูกต้องตามหลักสุขลักษณะอย่างน้อยสองขั้นตอน
โดยขั้นตอนที่หนึ่งล้างด้วยน้ำยาล้างภาชนะ
และขั้นตอนที่สองล้างด้วยน้ำสะอาดสองครั้ง หรือล้างด้วยน้ำไหล
(๑๔) ต้องจัดให้มีที่รองขยะมูลฝอย ที่ไม่รั่วซึม
และมีฝาปิดและต้องมีการรวบรวม และกำจัดที่ถูกต้อง
(๑๕) หากมีการเปลี่ยนแปลงสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหาร
และมีผลทำให้สุขลักษณะของสถานที่เปลี่ยนแปลงไปด้วยแล้วจะต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๑๖)
ถ้าปรากฏขึ้นว่าผู้รับใบอนุญาตใดเป็นโรคติดต่อหรือมีพาหนะนำโรคติดต่อ ซึ่งพนักงานสาธารณสุขเห็นว่าถ้าอนุญาตให้จัดตั้งหรือใช้สถานที่จำหน่ายอาหารต่อไปจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพของประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตของผู้นั้นเสีย
(๑๗) ปฏิบัติการด้านอื่น ๆ
ต้องถูกสุขลักษณะตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
หรือผู้ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ ๗ ผู้ขอรับใบอนุญาตตามความในข้อ ๕ ต้องยื่นคำขอรับใบอนุญาตต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบที่กำหนดไว้

ข้อ ๘ ผู้ขอรับใบอนุญาตและหรือผู้ขอต่อใบอนุญาตจะต้องชำระค่าธรรมเนียมการออกใบอนุญาตต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามอัตราที่กำหนดท้ายข้อบัญญัตินี้ในวันที่มารับใบอนุญาตหรือวันที่มายื่นคำขอต่ออายุใบอนุญาต
แล้วแต่กรณี
ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารรายใด
ไม่ชำระค่าธรรมเนียมภายในเวลาที่กำหนดจะต้องชำระค่าปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบของจำนวนค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระ
เว้นแต่จะได้บอกเลิกการดำเนินกิจการก่อนถึงกำหนดการเสียค่าธรรมเนียมตามข้อบัญญัตินี้

ข้อ ๙ ผู้ขอรับใบอนุญาตจะต้องนำสำเนาหลักฐานตามที่กำหนดมาแสดงต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นเพื่อประกอบคำขอรับใบอนุญาต
(๑) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน/ข้าราชการ/พนักงานรัฐวิสาหกิจ
(๒) สำเนาทะเบียนบ้าน
(๓) สำเนาใบอนุญาตตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
(๔) อื่น ๆ ตามที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวงประกาศกำหนด

ข้อ ๑๐ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะดำเนินการออกใบอนุญาต
หรือมีหนังสือแจ้งคำสั่งไม่อนุญาตพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการตามข้อ
๕ ทราบภายในสามสิบวันนับตั้งแต่วันที่ได้รับคำขอตามข้อ ๗ และหลักฐานตามข้อ ๙ ถูกต้องครบถ้วน
ในกรณีที่มีเหตุอันจำเป็นเจ้าพนักงานท้องถิ่นไม่อาจดำเนินการได้ภายในเวลาที่กำหนดตามวรรคหนึ่งสามารถขยายระยะเวลาออกไปได้อีกสองครั้ง
ครั้งละไม่เกินสิบห้าวัน โดยจะมีหนังสือแจ้งการขยายเวลาและเหตุจำเป็นแต่ละครั้งให้ผู้มารับใบอนุญาตทราบก่อนสิ้นกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง
หรือตามที่ได้ขยายเวลาแล้วนั้น

ข้อ ๑๑ ใบอนุญาตนี้มีอายุหนึ่งปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาตและใช้ได้เฉพาะที่แห่งเดียวที่ได้ระบุไว้ในใบอนุญาต
โดยต้องแสดงใบอนุญาตไว้โดยเปิดเผยและเห็นได้ง่าย ณ สถานที่ประกอบกิจการตลอดเวลาที่ประกอบกิจการ

ข้อ ๑๒ การขอต่อใบอนุญาตจะต้องยื่นคำขอต่ออายุใบอนุญาตตามแบบที่กำหนดภายในกำหนดสามสิบวันก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุ
เมื่อได้ยื่นคำขอพร้อมเสียค่าธรรมเนียมแล้วให้ประกอบกิจการต่อไปจนกว่าเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งไม่ต่ออายุใบอนุญาต

ข้อ ๑๓ ในกรณีที่ใบอนุญาตสูญหาย
ถูกทำลาย หรือชำรุดในสาระสำคัญให้ผู้รับใบอนุญาตยื่นคำขอรับใบแทนใบอนุญาตภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับทราบถึงการสูญหาย
ถูกทำลาย หรือชำรุด
การขอรับใบแทนใบอนุญาตให้ดำเนินการตามหลักเกณฑ์วิธีการตามข้อ
๗ หรือข้อ ๙ โดยอนุโลมและให้ใช้ใบแทนใบอนุญาตได้เท่ากับเวลาที่เหลือของอายุใบอนุญาตเดิมนั้น

ข้อ ๑๔ ในกรณีที่ปรากฏว่าผู้รับใบอนุญาตสำหรับกิจการใดไม่ปฏิบัติ
หรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามเงื่อนไขแห่งข้อบัญญัตินี้เกี่ยวกับการประกอบกิจการที่ได้รับใบอนุญาตนั้น
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งพักใบอนุญาตได้ภายในเวลาที่เห็นสมควรแต่ต้องไม่เกินสิบห้าวัน

ข้อ ๑๕ เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตเมื่อปรากฏว่าผู้รับใบอนุญาต
(๑)
ถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตตั้งแต่สองครั้งขึ้นไปและมีเหตุที่จะต้องสั่งใช้ใบอนุญาตอีก
(๒) ต้องคำพิพากษาถึงที่สุดว่าได้กระทำผิดตามข้อบัญญัตินี้
(๓) ไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามบทบัญญัติแห่งข้อบัญญัตินี้
หรือเงื่อนไขที่ระบุไว้ในใบอนุญาต
ในเรื่องที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการประกอบกิจการตามที่ได้รับใบอนุญาต
และการไม่ปฏิบัติหรือการปฏิบัติไม่ถูกต้องนั้น ก่อให้เกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชนหรือมีผลกระทบต่อสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน

ข้อ ๑๖ ผู้ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตจะขอรับใบอนุญาตสำหรับการประกอบกิจการที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตอีกไม่ได้จนกว่าจะพ้นกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันที่ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาต

ข้อ ๑๗ บรรดาใบอนุญาตจำหน่ายอาหารที่ได้ออกก่อนวันใช้ข้อบัญญัตินี้ให้คงใช้ได้ต่อไป
จนสิ้นอายุใบอนุญาตนั้น

ข้อ ๑๘ ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารตามข้อ ๕ วรรคสอง
ต้องยื่นคำขอรับหนังสือรับรองการแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบที่กำหนดไว้

ข้อ ๑๙ ผู้แจ้งจะต้องชำระค่าธรรมเนียมการออกหนังสือรับรองการแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามอัตราที่กำหนดท้ายข้อบัญญัตินี้ในวันที่มารับหนังสือรับรองการแจ้งหรือวันที่มายื่นคำขอต่ออายุหนังสือรับรองการแจ้ง
แล้วแต่กรณี
ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารรายใด
ไม่ชำระค่าธรรมเนียมตามกำหนดเวลาในวรรคหนึ่งจะต้องชำระค่าปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบของจำนวนค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระ
เว้นแต่จะได้บอกเลิกการดำเนินกิจการก่อนวันถึงกำหนดการเสียค่าธรรมเนียมตามข้อบัญญัตินี้

ข้อ ๒๐ เมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้รับแจ้งให้ออกหนังสือรับรองการแจ้งจากผู้แจ้งเพื่อใช้เป็นหลักฐานในการประกอบกิจการตามที่แจ้งได้ชั่วคราวในระยะที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นยังมิได้ออกหนังสือรับรองการแจ้ง
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นตรวจการแจ้งให้ถูกต้องตามแบบที่กำหนด
ถ้าการแจ้งเป็นไปโดยถูกต้องให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นออกหนังสือรับรองการแจ้งให้ผู้แจ้งภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้รับการแจ้ง
ในใบรับแจ้งหรือหนังสือรับรองการแจ้ง
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะกำหนดเงื่อนไขให้ผู้แจ้ง
หรือผู้ได้รับหนังสือรับรองการแจ้งปฏิบัติเป็นการเฉพาะรายก็ได้
ในกรณีที่การแจ้งไม่ถูกต้อง หรือไม่สมบูรณ์ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นแจ้งให้ผู้แจ้งทราบภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้รับการแจ้ง
ถ้าผู้แจ้งไม่ดำเนินการแก้ไขให้ถูกต้องภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้รับแจ้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้การแจ้งของผู้แจ้งเป็นอันสิ้นผล
แต่ถ้าผู้แจ้งได้ดำเนินการแก้ไขภายในเวลาที่กำหนดแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่นออกหนังสือรับรองการแจ้งให้ผู้แจ้งภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้รับการแจ้งซึ่งผู้มีรายละเอียดถูกต้องตามแบบที่กำหนด

ข้อ ๒๑ หนังสือรับรองการแจ้งนี้มีอายุหนึ่งปีนับแต่วันที่ออกหนังสือรับรองการแจ้งและใช้ได้เฉพาะสถานที่แห่งเดียวที่ได้ระบุไว้ในหนังสือรับรองการแจ้ง
โดยต้องแสดงหนังสือรับรองการแจ้งไว้โดยเปิดเผยและเห็นได้ง่าย ณ
สถานที่ประกอบกิจการตลอดเวลาที่ประกอบกิจการ

ข้อ ๒๒ ในกรณีที่หนังสือรับรองการแจ้งสูญหาย
ถูกทำลาย
หรือชำรุดในสาระสำคัญให้ผู้ได้รับหนังสือรับรองการแจ้งยื่นคำขอใบแทนหนังสือรับรองการแจ้งภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้ทราบถึง
การสูญหาย ถูกทำลาย หรือชำรุด

ข้อ ๒๓ เมื่อผู้แจ้งประสงค์จะเลิกกิจการหรือโอนกิจการให้แก่บุคคลอื่นให้แจ้งต่อ
เจ้าพนักงานท้องถิ่นด้วย

ข้อ ๒๔ ในกรณีที่ผู้ดำเนินกิจการใด ๆ ดำเนินกิจการตามข้อ
๕ วรรคสอง โดยมิได้แจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นและหรือเคยฝ่าฝืนดำเนินกิจการโดยมิได้แจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นมาแล้วครั้งหนึ่งยังฝ่าฝืนดำเนินกิจการโดยมิได้แจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นต่อไป
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้ผู้นั้นหยุดดำเนินกิจการไว้จนกว่าจะได้ดำเนินการแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามข้อ
๑๘ ถ้ายังฝ่าฝืนอีกให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งห้ามการดำเนินกิจการนั้นไว้ตามเวลาที่กำหนดซึ่งต้องไม่เกินสองปี

ข้อ ๒๕ บรรดาค่าธรรมเนียมและค่าปรับตามข้อบัญญัตินี้ให้เป็นรายได้ขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง

ข้อ ๒๖ ผู้ใดประกอบกิจการตามข้อ
๕ วรรคหนึ่งโดยมิได้รับอนุญาตและผู้ใดประกอบการค้าตามข้อ ๕
วรรคสองโดยไม่มีหนังสือรับรองการแจ้งมีความผิดและต้องรับโทษตามมาตรา ๗๒
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และผู้ประกอบการค้าตามข้อ ๕ รายใดไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวงกำหนดมีความผิดตามมาตรา
๗๓ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๒๗ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวงเป็นผู้รักษาการตามข้อบัญญัตินี้และให้
มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้


ประกาศ ณ วันที่ ๑๕ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๐
ไพบูลย์ สะอาด
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง
[เอกสารแนบท้าย]

๑. บัญชีอัตราค่าธรรมเนียมท้ายข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง
เรื่อง สถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร พ.ศ. ๒๕๖๐

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)
พัชรภรณ์/อัญชลี/จัดทำ
๑๘
ธันวาคม ๒๕๖๐

นุสรา/ตรวจ
๓๐ ธันวาคม
๒๕๖๐

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๔/ตอนพิเศษ ๓๐๖ ง/หน้า ๑๖๗/๑๓ ธันวาคม ๒๕๖๐