ระเบียบกรมสรรพสามิต
ระเบียบกรมสรรพสามิต
ว่าด้วยการเปรียบเทียบคดี
พ.ศ. ๒๕๔๐
 

เพื่อให้การปฏิบัติตามความในมาตรา ๔๔ ทวิ
แห่งพระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. ๒๔๙๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่
๓) พ.ศ. ๒๕๑๐ มาตรา ๕๔ แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. ๒๕๐๙ และมาตรา ๑๓๓ แห่งพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต
พ.ศ. ๒๕๒๗
ที่บัญญัติให้อธิบดีหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากอธิบดีมีอำนาจเปรียบเทียบคดีความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวหรือความผิดที่มีโทษปรับหรือโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือนได้
กรมสรรพสามิตจึงวางระเบียบปฏิบัติการเปรียบเทียบคดีไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกรมสรรพสามิต
ว่าด้วยการเปรียบเทียบคดี พ.ศ. ๒๕๔๐

ข้อ ๒[๑]
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันออกประกาศเป็นต้นไป

ข้อ ๓ ให้ยกเลิกระเบียบกรมสรรพสามิต
ว่าด้วยการเปรียบเทียบคดี พ.ศ. ๒๕๑๘ลงวันที่ ๒๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๑๘

ข้อ ๔
บรรดาระเบียบ ข้อบังคับ
หรือคำสั่งอื่นใด ซึ่งขัดหรือแย้งกับระเบียบนี้ให้ใช้ระเบียบนี้แทน

ข้อ ๕
ให้ผู้อำนวยการสำนักกฎหมาย
เป็นผู้รักษาการตามระเบียบนี้
หากมีปัญหาเกี่ยวกับทางปฏิบัติหรือระเบียบนี้มิได้กำหนดทางปฏิบัติไว้ให้รายงานให้กรมสรรพสามิตเป็นผู้วินิจฉัยชี้ขาด

หมวด
๑
บททั่วไป
 

ข้อ ๖
ในระเบียบนี้
ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดี หมายถึง
ผู้ที่ได้รับมอบหมายจากอธิบดีหรือผู้ซึ่งอธิบดีมอบหมายให้มีอำนาจเปรียบเทียบ
ผู้มีอำนาจหน้าที่รับผิดชอบอำเภอหรือกิ่งอำเภออื่น
หมายถึง สรรพสามิตอำเภอที่ได้รับมอบหมายให้มีอำนาจหน้าที่ภายในเขตอำเภอหรือกิ่งอำเภออื่นเพิ่มเติมตามบัญชีรายชื่ออำเภอหรือกิ่งอำเภอท้ายระเบียบนี้
กฎหมายสรรพสามิต หมายถึง
กฎหมายที่อยู่ในอำนาจหน้าที่ของกรมสรรพสามิต

หมวด
๒
การดำเนินคดีและเปรียบเทียบคดี
 

ข้อ ๗
ให้หน่วยงานดังต่อไปนี้มีอำนาจรับดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดีในกรณีความผิดตามกฎหมายสรรพสามิต
๗.๑ บรรดาความผิดที่เกิดขึ้น
อ้างหรือเชื่อว่าได้เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครให้ดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดี ณ
สำนักกฎหมาย กรมสรรพสามิต
๗.๒ บรรดาความผิดที่เกิดขึ้น
อ้างหรือเชื่อว่าได้เกิดขึ้นในท้องที่อื่นนอกจากกรุงเทพมหานคร
ถ้าเกิดในท้องที่อำเภอหรือกิ่งอำเภอใด ให้ดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดี ณ
สำนักงานสรรพสามิตอำเภอหรือกิ่งอำเภอนั้น
๗.๓
ในกรณีที่ท้องที่เกิดเหตุใดไม่มีสำนักงานสรรพสามิตอำเภอหรือกิ่งอำเภอตั้งอยู่
ให้ผู้มีอำนาจหน้าที่รับผิดชอบอำเภอหรือกิ่งอำเภออื่นดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดี
ณ ที่ว่าการอำเภอหรือกิ่งอำเภอท้องที่นั้น
โดยให้ประสานงานกับนายอำเภอหรือปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอ
เว้นแต่มีความจำเป็นที่ไม่สามารถเปรียบเทียบคดี ณ
ท้องที่เกิดเหตุได้ให้มาดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดี ณ สำนักงานสรรพสามิตอำเภอหรือกิ่งอำเภอที่ตนดำรงตำแหน่งอยู่
ทั้งนี้ให้คำนึงถึงพฤติการณ์แห่งคดี ความสะดวกและความยุติธรรมที่พึงมีต่อผู้ต้องหา

ข้อ ๘
ภายใต้บังคับแห่งความในข้อ ๗.๒ และ
๗.๓
ถ้ามีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งอำเภอหรือมีประกาศกระทรวงมหาดไทยจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นใหม่แล้วแต่กรณี
และมิได้มีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีกำหนดส่วนราชการสำนักงานสรรพสามิตอำเภอหรือกิ่งอำเภอนั้น
ให้สรรพสามิตอำเภอเดิมซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในท้องที่เป็นส่วนใหญ่ก่อนที่จะมีการแยกออกมาจัดตั้งเป็นอำเภอหรือกิ่งอำเภอใหม่เป็นผู้มีอำนาจดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดีที่เกิดขึ้น
อ้างหรือเชื่อว่าได้เกิดขึ้นภายในอำเภอหรือกิ่งอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่นั้นด้วย

ข้อ ๙
หากว่าตามลักษณะของความผิด
ฐานะของผู้กระทำผิด จำนวนผู้กระทำผิดความรู้สึกของประชาชนส่วนมากแห่งท้องถิ่นนั้น
หรือเหตุผลอย่างอื่น ซึ่งไม่อาจจะส่งดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดี ณ
สำนักงานสรรพสามิตอำเภอหรือกิ่งอำเภอที่เกิดเหตุได้
ให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมอาจขออนุมัติจากอธิบดีหรือผู้ซึ่งอธิบดีมอบหมายเพื่อส่งดำเนินคดีและทำการเปรียบเทียบคดี
ณ สำนักงานสรรพสามิตจังหวัด สำนักงานสรรพสามิตภาค หรือสำนักกฎหมายก็ได้

ข้อ ๑๐
ในกรณีที่ไม่แน่ใจว่าผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีคนใดในจังหวัดเดียวกันควรเป็นผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดี
ให้สรรพสามิตจังหวัดนั้นมีอำนาจชี้ขาด และในกรณีที่ไม่แน่ใจว่า
ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีคนใดในระหว่างหลายจังหวัดในเขตพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานสรรพสามิตภาคเดียวกันควรเป็นผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดี
ให้ผู้อำนวยการสำนักงานสรรพสามิตภาคนั้นมีอำนาจชี้ขาด
หากในกรณีที่ไม่แน่ใจว่าผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีคนใดในระหว่างหลายจังหวัดต่างเขตพื้นที่ที่รับผิดชอบของสำนักงานสรรพสามิตภาค
หรือในระหว่างจังหวัดกับกรุงเทพมหานคร ให้อธิบดีหรือผู้ซึ่งอธิบดีมอบหมายเป็นผู้ชี้ขาด

ข้อ ๑๑
ให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีทำการเปรียบเทียบโดยมิชักช้า
เพื่อให้เป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาที่บัญญัติให้ควบคุมผู้ถูกจับไว้ไม่เกินกว่าความจำเป็นตามพฤติการณ์แห่งคดี

หมวด
๓
การปฏิบัติในการเปรียบเทียบคดี
 

ข้อ ๑๒
ให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีตรวจบันทึกการจับ
หรือการบันทึกการค้นสิ่งของในคดีความผิดต่อกฎหมายสรรพสามิต
หรือบันทึกการตรวจค้นและจับ
หรือบันทึกอื่นใดอันเป็นเอกสารในการดำเนินคดีว่าของกลางและพฤติการณ์ในการกระทำผิดเป็นความผิดตามข้อกล่าวหา
หรือครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่
หากผู้มีอำนาจเปรียบเทียบพิจารณาเห็นว่าจากพยานหลักฐานและข้อเท็จจริงซึ่งอาจจะเป็นปัญหาทั้งในข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงของการจับกุม
รวมถึงการตั้งข้อกล่าวหายังไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริง
ซึ่งอาจจะเป็นปัญหาในข้อกฎหมาย ก็ให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีแจ้งให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมดำเนินการแก้ไขให้ถูกต้องก่อนที่จะลงรับคดีในสมุดรับคำกล่าวโทษ

ข้อ ๑๓
ในการลงรับคดีในสมุดรับคำกล่าวโทษให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีหรือเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องบันทึกชื่อผู้กล่าวหา
ชื่อผู้ต้องหา ที่อยู่ จำนวนของกลาง ข้อหาในการกระทำผิด วันเวลาที่จับกุม
และสถานที่เกิดเหตุ
หากผู้ต้องหาเป็นผู้ได้รับใบอนุญาตหรือจดทะเบียนตามที่กำหนดไว้ในกฎหมายสรรพสามิต
ให้ดำเนินการลงรายการดังกล่าวในสมุดรับคำกล่าวโทษด้วย

ข้อ ๑๔
เมื่อได้ลงรายการเกี่ยวกับคดีในสมุดรับคำกล่าวโทษแล้ว
ให้บันทึกคำให้การผู้กล่าวโทษสำหรับของกลางให้ทำการตรวจพิสูจน์ตามระเบียบว่าด้วยการนั้น
และให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีชี้แจงให้ผู้ต้องหาเข้าใจถึงความผิดที่เกิดขึ้นว่าเป็นคดีที่ทำการเปรียบเทียบได้
ถ้าผู้ต้องหายินยอมให้เปรียบเทียบก็ให้บันทึกคำให้การผู้ต้องหาไว้
แล้วจึงทำการเปรียบเทียบ

ข้อ ๑๕
ในการเปรียบเทียบคดี
ให้กำหนดเงินค่าปรับที่ผู้ต้องหาพึงชำระ
โดยคำนึงถึงความหนักเบาและพฤติการณ์แห่งการกระทำความผิด
ห้ามมิให้กำหนดเงินค่าปรับเกินหรือต่ำกว่าที่กฎหมายกำหนด
หรือที่ทางการได้วางระเบียบไว้

ข้อ ๑๖
ในคดีที่ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีเห็นว่า
ไม่อาจเปรียบเทียบคดีได้ หรือไม่สมควรเปรียบเทียบ
หรือผู้ต้องหายินยอมให้เปรียบเทียบแล้วไม่ชำระเงินค่าปรับภายในกำหนดเวลา
ก็ให้ส่งพนักงานสอบสวนดำเนินคดีต่อไป

ข้อ ๑๗
คดีที่ยังไม่ได้ตัวผู้กระทำผิดให้แจ้งให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมทำเรื่องส่งให้พนักงานสอบสวนเพื่อทำการสืบสวนหาตัวผู้กระทำผิด
ส่วนของกลางให้ผู้มีหน้าที่รักษาของกลางเก็บรักษาไว้ เมื่อได้ตัวผู้กระทำ
ผิดมาแล้วถ้าเป็นคดีที่เห็นว่าอยู่ในอำ นาจเปรียบเทียบได้ก็ให้นำ สำ
นวนคดีมาทำการเปรียบเทียบคดีต่อไป

ข้อ ๑๘
ในคดีตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต
พ.ศ. ๒๕๒๗ ที่ผู้ต้องหายินยอมให้เปรียบเทียบ และอาจจะปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหาได้
ถ้าผู้ต้องหาหรือผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้องร้องขอให้ผู้มีอำนาจสั่งปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหา
มีอำนาจสั่งปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหาในระหว่างรอการเปรียบเทียบหรือรอการชำระค่าปรับโดยมีประกัน
หรือมีประกันและหลักประกันได้ ทั้งนี้
การวินิจฉัยคำร้องปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหาให้พิจารณาตามระเบียบว่าด้วยการนั้น

ข้อ ๑๙
สำหรับการเปรียบเทียบคดีโดยคณะกรรมการเปรียบเทียบคดี
เมื่อคณะกรรมการเปรียบเทียบคดีได้มีมติให้เปรียบเทียบปรับผู้ต้องหาเป็นจำนวนเงินเท่าใด
ให้ผู้มีอำนาจดำเนินคดีณ หน่วยงานสรรพสามิตที่มีการลงรับคดีในสมุดรับคำกล่าวโทษแจ้งผลการเปรียบเทียบปรับของคณะกรรมการเปรียบเทียบคดีให้ผู้ต้องหาทราบ
โดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ
เมื่อผู้ต้องหาได้ชำระเงินค่าปรับตามจำนวนที่เปรียบเทียบภายใน
๓๐ วัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้งให้ถือว่าคดีเลิกกัน แต่ถ้าผู้ต้องหาไม่ยินยอมตามที่เปรียบเทียบ
หรือเมื่อยินยอมแล้วไม่ชำระเงินค่าปรับภายในกำหนดเวลาดังกล่าว
ให้ผู้มีอำนาจดำเนินคดีทำเรื่องส่งพนักงานสอบสวนดำเนินคดีต่อไป

หมวด
๔
การออกใบเสร็จรับเงินและการเก็บรักษาเงิน
 

ข้อ ๒๐
ให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดี หรือเจ้าพนักงานที่มีหน้าที่ลงรับคดีออกใบเสร็จรับเงินให้แก่ผู้ต้องหา
ในกรณีที่ผู้ต้องหายินยอมให้เปรียบเทียบ
และให้ผู้ต้องหาลงลายมือชื่อรับทราบถึงจำนวนเงินค่าปรับไว้ที่คู่ฉบับใบเสร็จรับเงิน
ซึ่งเจ้าพนักงานเก็บรักษาด้วย เพื่อแสดงว่าข้อความและจำนวนเงินค่าปรับผู้ต้องหาได้รับทราบและตรวจความถูกต้องแล้ว

ข้อ ๒๑
ในการรับเงิน
การหักจ่ายเป็นเงินสินบนและหรือเงินรางวัลให้แก่ผู้มีสิทธิได้รับการเก็บรักษาเงิน
และการนำเงินค่าปรับในการเปรียบเทียบคดีส่งคลังให้ถือปฏิบัติตามระเบียบว่าด้วยการนั้นๆ

หมวด
๕
การจัดการของกลางในคดี
 

ข้อ ๒๒
ในการเปรียบเทียบคดีที่มีของกลางซึ่งกฎหมายบัญญัติให้ศาลต้องริบก็ดีหรือในกรณีของกลางที่ศาลอาจสั่งริบ
หรือผู้ต้องหายินยอมยกให้เป็นของกรมสรรพสามิต
ให้ดำเนินการกับของกลางดังกล่าวตามระเบียบว่าด้วยการนั้น

ข้อ ๒๓
สำหรับของกลางตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต
พ.ศ. ๒๕๒๗ ซึ่งเป็นของกลางที่ยังมิได้เสียภาษี หรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนนั้น
มิใช่ของกลางที่มีบทบัญญัติให้ศาลต้องริบ หรือที่ศาลอาจสั่งริบได้
และผู้ต้องหายินยอมให้เปรียบเทียบ
เมื่อผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีทำการเปรียบเทียบเสร็จแล้ว
ให้แจ้งให้ผู้ต้องหาทราบว่าต้องเสียภาษีสำหรับของกลางนั้นให้ครบถ้วน
และเมื่อมีการชำระภาษีครบถ้วนแล้วให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีแจ้งให้เจ้าหน้าที่ผู้มีหน้าที่เก็บรักษาของกลาง
คืนของกลางแก่ผู้ต้องหาหรือเจ้าของรับไป

ข้อ ๒๔
สำหรับกรณีที่ของกลางในคดีใด
ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ริบโดยเด็ดขาดหรือต้องคืนแก่ผู้ต้องหาหรือเจ้าของ
ให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีใช้ดุลพินิจสั่งคืนของกลางให้แก่ผู้ต้องหาหรือเจ้าของ
ถ้าการคืนของกลางนั้นจะต้องมีการเสียภาษีหรือนำเครื่องหมายอย่างหนึ่งอย่างใดมาปิดไว้กับของกลาง
เพื่อแสดงเป็นหลักฐานว่าได้เสียภาษีโดยถูกต้องแล้ว ให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีหรือเจ้าหน้าที่อื่นที่เกี่ยวข้องดำเนินการให้เป็นไปตามระเบียบหรือคำสั่งในเรื่องนั้น

หมวด
๖
การจัดทำงบเดือน
 

ข้อ ๒๕
ให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดี
บันทึกการเปรียบเทียบคดีที่เสร็จแล้วไว้ในสมุดบันทึกการเปรียบเทียบคดี
และให้จัดทำงบเดือนตามแบบรายงานผลคดี โดย
๒๕.๑ ในส่วนกลาง ให้ส่วนคดี สำนักกฎหมาย
จัดทำงบเดือน รายงานผลคดีในแต่ละเดือนเสนอกรมสรรพสามิตทราบ
และให้สำเนาส่งสำนักตรวจสอบ ป้องกันและปราบปรามและศูนย์สารสนเทศ
เพื่อเก็บรวบรวมไว้เป็นสถิติคดี
๒๕.๒ ในส่วนภูมิภาค ให้สำนักงานสรรพสามิตอำเภอหรือกิ่งอำเภอ
จัดทำงบเดือนรายงานผลคดีในแต่ละเดือนพร้อมทั้งรายงานสำนวนการเปรียบเทียบคดีส่งสำนักงานสรรพสามิตจังหวัด
ภายในวันที่ ๕ ของเดือนถัดไป
ให้ผู้มีอำนาจหน้าที่รับผิดชอบในเขตอำเภอหรือกิ่งอำเภออื่นด้วยนั้น
จัดทำสำนวนบันทึกต่างๆ งบเดือน และอื่นๆ แยกต่างหากกับอำเภอหรือกิ่งอำเภอที่ตนดำรงตำแหน่งอยู่

ข้อ ๒๖
เมื่อสำนักงานสรรพสามิตจังหวัด
ได้รับงบเดือนรายงานผลคดี และสำนวนการเปรียบเทียบคดี ตามข้อ ๒๕.๒
ให้รวบรวมงบเดือนรายงานผลคดีลงสมุดสารบบคดีและตรวจสอบสำนวนการเปรียบเทียบคดีด้วย
เมื่อเห็นว่าถูกต้องแล้วให้เก็บไว้ที่สำนักงานสรรพสามิตจังหวัด

ข้อ ๒๗
ให้สำนักงานสรรพสามิตจังหวัด
จัดทำงบเดือนรายงานผลคดีของทุกอำเภอและกิ่งอำเภอส่งไปยังสำนักงานสรรพสามิตภาค
ภายในวันที่ ๑๕ ของเดือนที่ได้รับงบเดือน และให้สำนักงานสรรพสามิตภาค
ตรวจสอบความถูกต้องของงบเดือนนั้น

ข้อ ๒๘
ให้สำนักงานสรรพสามิตภาค
รวบรวมจัดทำรายงานสถิติคดีผู้กระทำผิดในแต่ละพระราชบัญญัติของทุกจังหวัดภายในภาค
เช่น จำนวนคดี จำนวนเงินค่าปรับ จำนวนเงินสินบนรางวัลจำนวนเงินส่งคลัง
จำนวนของกลาง พร้อมทั้งรายละเอียดอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
รวมทั้งปัญหาและอุปสรรคหรือข้อเสนอแนะ (ถ้ามี) ส่งกรมสรรพสามิตภายในวันที่ ๒๐
ของเดือนที่ได้รับงบเดือนโดยให้สำนักกฎหมาย และศูนย์สารสนเทศ
จัดทำรวบรวมสถิติคดีของทุกภาคไว้เพื่อเป็นข้อมูล

หมวด
๗
การตรวจสอบการเปรียบเทียบคดี
 

ข้อ ๒๙
ในกรณีที่สรรพสามิตจังหวัดเห็นว่าการเปรียบเทียบคดีของอำเภอหรือกิ่งอำเภอใดยังไม่ถูกต้อง
ซึ่งอาจจะเป็นปัญหาทั้งในข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง
ก็ให้มีอำนาจสั่งให้ผู้มีอำนาจเปรียบเทียบคดีปฏิบัติให้ถูกต้องภายในอายุความพร้อมกับคำแนะนำอันประกอบด้วยเหตุผล
ถ้าการเปรียบเทียบคดีนั้นมีปัญหาสำคัญ
ซึ่งสรรพสามิตจังหวัดไม่แน่ใจว่าจะเป็นการถูกต้องก็ให้หารือไปยังผู้อำนวยการสำนักงานสรรพสามิตภาค

ข้อ ๓๐
ให้สรรพสามิตจังหวัดตรวจการปฏิบัติงานเกี่ยวกับเปรียบเทียบคดีของสำนักงานสรรพสามิตอำเภอหรือกิ่งอำเภอ
อย่างน้อยปีละหนึ่งครั้ง
โดยให้บันทึกการตรวจไว้เป็นหลักฐานแล้วเสนอผลการตรวจนั้นให้ผู้อำนวยการสำนักงานสรรพสามิตภาคทราบ

ข้อ ๓๑
ให้ผู้อำนวยการสำนักงานสรรพสามิตภาค
มีอำนาจหน้าที่ในการควบคุมดูแลการดำเนินคดีและการเปรียบเทียบคดีของจังหวัดภายในภาค
หากมีคดีที่เป็นปัญหาสำคัญให้รายงานกรมสรรพสามิตเพื่อพิจารณาสั่งการ
และให้สำนักกฎหมายมีอำนาจหน้าที่ในการให้คำแนะนำและตรวจการเปรียบเทียบคดีของส่วนภูมิภาคให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อยและถูกต้อง

ข้อ ๓๒
ให้สำนักกฎหมายหรือสรรพสามิตจังหวัดแล้วแต่กรณี
รับผิดชอบในการเก็บรักษาสำนวนการเปรียบเทียบคดีที่เสร็จคดีไว้ภายในกำหนดอายุความ
เมื่อพ้นกำหนดอายุความให้ขออนุญาตทำลายตามระเบียบต่อไป


ประกาศ
ณ วันที่ ๒๘ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๐
สมชัย
ฤชุพันธุ์
อธิบดีกรมสรรพสามิต
[เอกสารแนบท้าย]

๑.
บัญชีรายชื่ออำดภอหรือกิ่งอำเภอที่ให้มีอำนาจหน้าที่เพิ่มเติม
แนบท้ายระเบียบกรมสรรพสามิตว่าด้วยการเปรียบเทียบคดี พ.ศ. ๒๕๔๐


(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)































ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๑๓
กันยายน ๒๕๕๐

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๔/ตอนพิเศษ ๑๐๖ ง/หน้า ๑๐/๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๐