คำสั่งกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
คำสั่งกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ที่
๗๗๕/๒๕๔๑
เรื่อง
มอบหมายอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
 

เพื่อให้การปฏิบัติงานของกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานดำเนินไปด้วยความเรียบร้อย
รวดเร็ว มีประสิทธิภาพ อำนวยความสะดวกให้แก่นายจ้างและลูกจ้าง

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙ มาตรา ๔๐ มาตรา ๔๗
มาตรา ๑๐๕ มาตรา ๑๐๘ และมาตรา ๑๔๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
อธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจึงมอบหมายอำนาจหน้าที่ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ให้ข้าราชการมีอำนาจรับเงินประกัน ค่าจ้าง
ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด ค่าล่วงเวลาในวันหยุด ค่าชดเชย ค่าชดเชยพิเศษ
พร้อมดอกเบี้ยหรือเงินเพิ่มจากนายจ้างเพื่อชำระแก่ลูกจ้างตามมาตรา ๙
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ดังนี้
(๑) รองอธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๒) ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านนโยบายและแผนงาน
ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านมาตรฐานคุ้มครองแรงงาน ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านแรงงานสัมพันธ์
ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านความปลอดภัยในการทำงาน
ผู้ตรวจราชการกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน ผู้อำนวยการกองคุ้มครองแรงงาน
ผู้อำนวยการกองแรงงานหญิงและเด็ก ผู้อำนวยการกองนิติการ
และข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๘ ขึ้นไปซึ่งปฏิบัติงานอยู่ในราชการส่วนกลาง
กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๓) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๓ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ กองคุ้มครองแรงงาน กองแรงงานหญิงและเด็ก และกองนิติการ
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร
(๔) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๓ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเขตพื้นที่
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่ของตน รวมตลอดถึงกรณีที่มีคำสั่งการให้อยู่ในขอบเขตอำนาจปฏิบัติการของตนด้วย
(๕) ผู้ว่าราชการจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน
(๖) สวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด
และข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๓ ขึ้นไป ซึ่งปฏิบัติงาน ณ
สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่ของตนรวมตลอดถึงกรณีที่มีคำสั่งการให้อยู่ในขอบเขตอำนาจปฏิบัติการของตนด้วย

ข้อ ๒
ให้ข้าราชการมีอำนาจสั่งให้นายจ้างเปลี่ยนเวลาทำงานหรือลดชั่วโมงทำงานของลูกจ้างซึ่งเป็นหญิงตามมาตรา
๔๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ดังนี้
(๑) รองอธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๒) ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านนโยบายและแผนงาน
ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านมาตรฐานคุ้มครองแรงงาน ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านแรงงานสัมพันธ์
ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านความปลอดภัยในการทำงาน
ผู้ตรวจราชการกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน ผู้อำนวยการกองแรงงานหญิงและเด็ก
และผู้อำนวยการกองคุ้มครองแรงงาน ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๓) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๗ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ กองแรงงานหญิงและเด็ก และกองคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร
(๔) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๖ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเขตพื้นที่
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่ของตน
(๕) ผู้ว่าราชการจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน
(๖) สวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด
และข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๖ ขึ้นไป ซึ่งปฏิบัติงาน ณ
สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน

ข้อ ๓
ให้ข้าราชการมีอำนาจพิจารณาอนุญาตให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปี
ทำงานในระหว่างเวลา ๒๒.๐๐ น. ถึงเวลา ๐๖.๐๐ น. ตามมาตรา ๔๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ ดังนี้
(๑) รองอธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๒) ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านนโยบายและแผนงาน
ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านมาตรฐานคุ้มครองแรงงาน ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านแรงงานสัมพันธ์
ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านความปลอดภัยในการทำงาน
ผู้ตรวจราชการกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน ผู้อำนวยการกองแรงงานหญิงและเด็ก
และผู้อำนวยการกองคุ้มครองแรงงาน ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๓) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๗ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ กองแรงงานหญิงและเด็ก และกองคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร
(๔) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๖ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเขตพื้นที่
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่ของตน
(๕) ผู้ว่าราชการจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน
(๖) สวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด
และข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๖ ขึ้นไป ซึ่งปฏิบัติงาน ณ
สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน

ข้อ ๔
ให้ข้าราชการมีอำนาจอนุมัติในกรณีที่พนักงานตรวจแรงงานสั่งให้นายจ้างหยุดการใช้เครื่องจักรหรืออุปกรณ์ตามมาตรา
๑๐๕ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ดังนี้
(๑) รองอธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๒) ผู้ว่าราชการจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน

ข้อ ๕ ให้ข้าราชการมีอำนาจรับสำเนาข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานตามมาตรา
๑๐๘ วรรคสอง และมาตรา ๑๑๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ดังนี้
(๑) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๓ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเขตพื้นที่
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่ของตน
(๒) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๓ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน

ข้อ ๖
ให้ข้าราชการมีอำนาจสั่งให้นายจ้างแก้ไขข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานที่ขัดต่อกฎหมายตามมาตรา
๑๐๘ วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ดังนี้
(๑) รองอธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๒) ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านนโยบายและแผนงาน
ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านมาตรฐานคุ้มครองแรงงาน
ผู้ตรวจราชการกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน และผู้อำนวยการกองคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๓) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๗ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ กองคุ้มครองแรงงาน ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร
(๔) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๗ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเขตพื้นที่
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่ของตน
(๕) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๗ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงาน ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน

ข้อ ๗ ในการตรวจสถานประกอบกิจการหรือสำนักงานของนายจ้างหรือสถานที่ทำงานของลูกจ้าง
ตามมาตรา ๑๔๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
ให้ข้าราชการดังต่อไปนี้เป็นผู้มีอำนาจจัดให้แพทย์
นักสังคมสงเคราะห์หรือผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งเข้าไปในสถานที่ดังกล่าว
(๑) รองอธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๒) ข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ ๘ ขึ้นไป
ซึ่งปฏิบัติงานอยู่ในราชการส่วนกลาง กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
ให้มีอำนาจในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
(๓) ผู้ว่าราชการจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่จังหวัดของตน
(๔) สวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัด
ให้มีอำนาจในเขตพื้นที่ของตน

ทั้งนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป[๑]


สั่ง
ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
ศักดิ์ชัย ศักดิ์กุลวงศ์
อธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน



















ประภาศรี/พิมพ์
๒๘
เมษายน ๒๕๕๑ ๒๕๕๑
รัศม์วรรณวลัย/ตรวจ
๒๙
เมษายน ๒๕๕๑

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม
๑๑๕/ตอนพิเศษ ๗๑ ง/หน้า ๔๗/๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๑