ประกาศคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์

ที่ กค. 12/ 2551

เรื่อง  การพิจารณาทางปกครองตามพระราชบัญญัติสัญญา  
ซื้อขายล่วงหน้า พ.ศ. 2546  และพระราชบัญญัติทรัสต์  
เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน พ.ศ. 2550

                                          

                   อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 9 (1) มาตรา 121 มาตรา 122 และมาตรา 124 แห่งพระราชบัญญัติสัญญาซื้อขายล่วงหน้า พ.ศ. 2546  และมาตรา 8 (1) มาตรา 74 มาตรา 75 และมาตรา 76 แห่งพระราชบัญญัติทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน พ.ศ. 2550  อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจํากัดสิทธิเสรีภาพของบุคคล ซึ่งตามมาตรา 29 ประกอบกับมาตรา 32 มาตรา 33 มาตรา 34 มาตรา 41 มาตรา 43 และมาตรา 45 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทําได้โดยอาศัยอํานาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย  คณะกรรมการ ก.ล.ต. ออกข้อกําหนดไว้ดังต่อไปนี้


ข้อ ๑ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่  16  พฤศจิกายน  พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป


ข้อ ๒ ในประกาศนี้

(1)  “การพิจารณาทางปกครอง” หมายความว่า  การดําเนินการที่เกี่ยวกับการพิจารณาโทษทางปกครอง

(2)  “โทษทางปกครอง” หมายความว่า โทษทางปกครองที่กําหนดไว้ตามกฎหมายว่าด้วยสัญญาซื้อขายล่วงหน้า หรือกฎหมายว่าด้วยทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน

(3)  “ผู้ถูกกล่าวหา” หมายความว่า  บุคคลซึ่งสํานักงาน ก.ล.ต. ได้รวบรวมข้อเท็จจริงและพิจารณาในเบื้องต้นแล้ว เห็นว่ามีพฤติการณ์การกระทําที่มีมูลเข้าข่ายเป็นการกระทําผิดที่มีโทษทางปกครอง 

(4)  “ผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครอง” หมายความว่า  คณะกรรมการ ก.ล.ต. คณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครอง  และสํานักงาน ก.ล.ต.  แล้วแต่กรณี

(5)  “คณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครอง” หมายความว่า คณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครองตามกฎหมายว่าด้วยสัญญาซื้อขายล่วงหน้า หรือกฎหมายว่าด้วยทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน

(6)  “เลขาธิการ” หมายความว่า เลขาธิการสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์


หมวด ๑ บททั่วไป

                              


ข้อ ๓ ในการพิจารณาและมีคําสั่งลงโทษทางปกครอง และการพิจารณาอุทธรณ์คําสั่งดังกล่าว นอกจากที่กําหนดไว้ในประกาศนี้ ให้นํากฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองมาใช้บังคับโดยอนุโลม


ข้อ ๔ การแจ้งข้อกล่าวหา การแจ้งกําหนดนัด การแจ้งคําสั่งลงโทษทางปกครอง การแจ้งผลการพิจารณาอุทธรณ์ หรือการอย่างอื่น ให้กระทําเป็นหนังสือ


ข้อ ๕ ในกรณีมีเหตุจําเป็นเร่งด่วนหรือผู้รับได้แสดงความจํานงให้แจ้งด้วยวิธีอื่น  การแจ้งข้อกล่าวหา การแจ้งกําหนดนัด การแจ้งคําสั่งลงโทษทางปกครอง การแจ้งผลการพิจารณาอุทธรณ์ หรือการอย่างอื่น จะใช้วิธีส่งทางโทรสาร จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ หรือวิธีอื่นตามที่ผู้รับได้แจ้งความจํานงไว้ก็ได้ แต่ต้องมีหลักฐานการส่ง และต้องจัดส่งหนังสือแจ้งให้แก่ผู้รับในทันทีที่อาจกระทําได้  ในกรณีนี้ให้ถือว่าผู้รับได้รับแจ้งตามวัน เวลาที่ปรากฏในหลักฐานการส่งโทรสาร จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ หรือวิธีอื่นนั้น เว้นแต่จะมีการพิสูจน์ได้ว่าไม่มีการได้รับหรือได้รับก่อนหรือหลังจากนั้น


หมวด ๒ การพิจารณาและการมีคําสั่งลงโทษทางปกครอง

                                         


ข้อ ๖ เมื่อสํานักงาน ก.ล.ต. รวบรวมข้อเท็จจริงและพิจารณาในเบื้องต้นแล้ว เห็นว่าบุคคลใดมีพฤติการณ์การกระทําที่มีมูลควรจะได้รับโทษทางปกครอง  ให้ดําเนินการดังนี้ 

(1)  ในกรณีที่ประเภทของโทษซึ่งผู้ถูกกล่าวหาควรจะได้รับอยู่ในอํานาจของสํานักงาน ก.ล.ต. ให้สํานักงาน ก.ล.ต. ดําเนินการพิจารณาทางปกครองตามความในหมวดนี้  

(2)  ในกรณีที่ประเภทของโทษซึ่งผู้ถูกกล่าวหาควรจะได้รับไม่อยู่ในอํานาจของสํานักงาน ก.ล.ต. ให้สํานักงาน ก.ล.ต. เสนอเรื่องดังกล่าวให้คณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครอง หรือคณะกรรมการ ก.ล.ต. แล้วแต่กรณี เพื่อดําเนินการพิจารณาทางปกครองตามความในหมวดนี้ต่อไป


ข้อ ๗ ให้ฝ่ายคดี สํานักงาน ก.ล.ต. ปฏิบัติงานธุรการรวมทั้งดําเนินการอื่นตามที่คณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครอง หรือคณะกรรมการ ก.ล.ต. แล้วแต่กรณี มอบหมาย


ส่วน ๑ การพิจารณาทางปกครอง

                                 


ข้อ ๘ การพิจารณาทางปกครองให้รวมถึงการดําเนินการดังต่อไปนี้

(1) การแสวงหาพยานหลักฐานที่เห็นว่าจําเป็นแก่การพิสูจน์ข้อเท็จจริง 

(2)  การรับฟังพยานหลักฐาน คําชี้แจง หรือความเห็นของสํานักงาน ก.ล.ต. ผู้ถูกกล่าวหา หรือพยานบุคคลหรือพยานผู้เชี่ยวชาญที่สํานักงาน ก.ล.ต. และผู้ถูกกล่าวหากล่าวอ้าง เว้นแต่ผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองเห็นว่าเป็นการกล่าวอ้างที่ไม่จําเป็น ฟุ่มเฟือย หรือเพื่อประวิงเวลา

(3)  การขอข้อเท็จจริงหรือความเห็นจากพยานบุคคล หรือพยานผู้เชี่ยวชาญ

(4)  การขอให้ผู้ครอบครองเอกสารส่งเอกสารที่เกี่ยวข้อง

(5)  การออกไปตรวจสถานที่

ผู้ถูกกล่าวหาต้องให้ความร่วมมือกับผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองในการพิสูจน์ข้อเท็จจริง และมีหน้าที่แจ้งพยานหลักฐานที่ตนทราบแก่ผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครอง 


ข้อ ๙ เมื่อผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองตรวจสอบข้อเท็จจริงแล้ว ให้แจ้งข้อกล่าวหาให้ผู้ถูกกล่าวหาทราบเพื่อโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน โดยผู้ถูกกล่าวหามีสิทธิยื่นคําชี้แจงแก้ข้อกล่าวหาต่อผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองภายในระยะเวลาสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้ง 

ความในวรรคหนึ่งมิให้นํามาใช้บังคับในกรณีดังต่อไปนี้ เว้นแต่ผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองจะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่น 

(1)  เมื่อได้มีการดําเนินการตามวรรคหนึ่งเสร็จสิ้นแล้วก่อนสํานักงาน ก.ล.ต. เสนอเรื่องต่อผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครอง

(2)  เมื่อมีความจําเป็นเร่งด่วนหากปล่อยให้เนิ่นช้าไปจะก่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใดหรือจะกระทบต่อประโยชน์สาธารณะ

(3) เมื่อเป็นข้อเท็จจริงที่ผู้ถูกกล่าวหาเองได้ให้ไว้ในคําชี้แจงหรือในการให้ถ้อยคําต่อเจ้าหน้าที่ของสํานักงาน ก.ล.ต.

(4)  เมื่อโดยสภาพเห็นได้ชัดในตัวว่าการให้โอกาสดังกล่าวไม่อาจกระทําได้

(5)  เมื่อเป็นมาตรการบังคับทางปกครอง

ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับ หากจะก่อให้เกิดผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ 


ข้อ ๑๐ การแจ้งข้อกล่าวหา ให้ทําเป็นหนังสือโดยมีสาระสําคัญดังต่อไปนี้

(1)  ชื่อผู้ถูกกล่าวหา

(2)  การกระทําทั้งหลายที่เข้าข่ายเป็นความผิดที่มีโทษทางปกครอง พร้อมทั้งข้อเท็จจริงหรือพฤติการณ์ตามสมควรเกี่ยวกับการกระทําดังกล่าว

(3)  บทบัญญัติ ระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ หรือข้อกําหนดตามกฎหมายว่าด้วยสัญญาซื้อขายล่วงหน้า หรือกฎหมายว่าด้วยทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน ที่เห็นว่าผู้ถูกกล่าวหาฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตาม 


ข้อ ๑๑ เมื่อผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองได้พิจารณาพยานหลักฐาน ประกอบกับคําชี้แจงแก้ข้อกล่าวหาแล้ว  ถ้าเห็นว่าผู้ถูกกล่าวหาไม่ได้กระทําผิด ให้ผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองมีคําสั่งยกข้อกล่าวหา แต่ถ้าเห็นว่าผู้ถูกกล่าวหากระทําผิด ให้พิจารณากําหนดโทษทางปกครอง แล้วมีคําสั่งลงโทษทางปกครองต่อไป 

ให้สํานักงาน ก.ล.ต. แจ้งผลการพิจารณาให้ผู้ถูกกล่าวหาทราบโดยเร็ว


ข้อ ๑๒ การประชุมของคณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครองต้องมีกรรมการมาประชุมอย่างน้อยกึ่งหนึ่งจึงจะเป็นองค์ประชุม

การลงมติของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก กรรมการคนหนึ่งให้มีหนึ่งเสียงในการลงคะแนน ทั้งนี้ ในกรณีที่ไม่ใช่การวินิจฉัยชี้ขาดตามข้อ 11 ถ้าปรากฏว่าคะแนนเสียงเท่ากัน ประธานในที่ประชุมอาจออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงชี้ขาด 


ข้อ ๑๓ ในการดําเนินการตามอํานาจหน้าที่ของคณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครองหรือคณะกรรมการ ก.ล.ต.  ที่มิใช่เป็นการวินิจฉัยชี้ขาดตามข้อ 11 คณะกรรมการอาจมอบหมายให้บุคคลใดบุคคลหนึ่งในคณะกรรมการดําเนินการหรือปฏิบัติอย่างหนึ่งอย่างใดในนามของคณะกรรมการได้ ซึ่งให้หมายความรวมถึงการดําเนินการหรือปฏิบัติดังต่อไปนี้

(1)  การลงนามในหนังสือแจ้งข้อกล่าวหาหรือแจ้งกําหนดนัด

(2)  การลงนามในหนังสือเชิญให้บุคคลใดมาชี้แจงข้อเท็จจริง หรือให้ความเห็น หรือส่งเอกสารหรือพยานหลักฐาน

(3)  การสอบและบันทึกคําชี้แจงหรือความเห็นของผู้ถูกกล่าวหา พยานบุคคล หรือพยานผู้เชี่ยวชาญ


ส่วน ๒ การกําหนดโทษทางปกครอง

                                


ข้อ ๑๔ ในการพิจารณาโทษทางปกครองที่จะใช้กับผู้ถูกกล่าวหา ไม่ว่าจะเป็นการกําหนดโทษทางปกครองอย่างหนึ่งอย่างใดหรือหลายอย่าง ผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองต้องคํานึงถึงปัจจัยดังต่อไปนี้

(1)  พฤติการณ์แห่งความผิด ซึ่งโดยทั่วไปให้พิจารณาจาก

              (ก) ความผิดเกิดขึ้นโดยความจงใจ หรือเกิดจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง หรือเป็นเพียงจากการขาดความระมัดระวังตามสมควร

              (ข) ประโยชน์ที่ผู้กระทําผิดหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการกระทําผิดหรือบุคคลอื่นได้รับหรือจะได้รับจากการกระทํานั้น

              (ค) พฤติการณ์แห่งความผิดเป็นการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติ หลักเกณฑ์ คําสั่ง หรือเงื่อนไขที่เป็นสาระสําคัญ หรือเป็นการขัดต่อหน้าที่ที่ต้องดําเนินธุรกิจหรือให้บริการด้วยความซื่อสัตย์สุจริตและระมัดระวัง หรือเป็นเพียงการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อกําหนดด้านเทคนิค

(2)  ความเสียหายที่เกิดจากการกระทํานั้น ซึ่งโดยทั่วไปให้พิจารณาจาก

              (ก) ระดับของความเสียหายที่มีต่อตลาดเงินหรือตลาดทุนหรือต่อลูกค้าหรือบุคคลอื่น

              (ข) ความเสียหายที่เกิดขึ้นนั้น เป็นความเสียหายประเภทที่สามารถคํานวณเป็นตัวเงินได้ (เช่น การขาดประโยชน์ หรือการเพิ่มขึ้นของต้นทุนหรือค่าใช้จ่าย เป็นต้น) หรือเป็นความเสียหายที่ไม่สามารถคํานวณเป็นตัวเงินได้ (เช่น การส่งผลกระทบในเชิงลบต่อความน่าเชื่อถือของตลาดหรือของธุรกิจ)

(3)  ข้อเท็จจริงอื่นที่เกี่ยวข้อง ซึ่งโดยทั่วไปให้พิจารณาจาก

              (ก) ช่วงระยะเวลาและความถี่ของการกระทําผิด

              (ข) ความผิดดังกล่าวแสดงให้เห็นถึงข้อด้อยของระบบบริหารจัดการหรือระบบควบคุมภายใน และระบบจัดการหรือระบบควบคุมภายในที่มีข้อด้อยนั้นเป็นระบบที่ใช้ในธุรกิจทั้งหมดหรือธุรกิจบางส่วนของผู้กระทําผิด

              (ค) ความผิดดังกล่าวเกิดขึ้นโดยการกระทําหรือการรับรู้ของบุคคลหรือกลุ่มบุคคลในระดับสูงของนิติบุคคลผู้กระทําผิด

              (ง) เรื่องที่ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติเป็นเรื่องที่มีประกาศของสํานักงาน ก.ล.ต. กําหนดแนวทางที่เกี่ยวข้องไว้แล้ว

              (จ)  ผู้กระทําผิดแจ้งหรือรายงานความผิดนั้นต่อสํานักงาน ก.ล.ต. ภายในเวลาอันสมควร และเป็นการให้ข้อมูลทั้งหมดที่ทราบหรือให้ข้อมูลเพียงบางส่วน ตลอดจนลักษณะการรายงานข้อมูลและเหตุผลที่รายงานข้อมูล

              (ฉ)  การเยียวยาความเสียหายของผู้กระทําผิด หรือการดําเนินการเพื่อป้องกันมิให้เกิดการกระทําความผิดนั้น

              (ช) ระดับของความร่วมมือที่ผู้กระทําผิดให้กับสํานักงาน ก.ล.ต.  โดยในกรณีที่ผู้กระทําผิดเป็นนิติบุคคล ระดับความร่วมมือดังกล่าวหมายความรวมถึง ความชัดเจนของนิติบุคคลที่กําหนดให้บุคลากรที่เกี่ยวข้องให้ความร่วมมือกับสํานักงาน ก.ล.ต. 

              (ซ)  ประวัติการถูกลงโทษทางปกครองของผู้กระทําผิด หรือในกรณีที่ผู้กระทําผิดเป็นนิติบุคคล ให้หมายความรวมถึงประวัติการถูกลงโทษทางปกครองของบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับการกระทําผิดของนิติบุคคลนั้น

              (ฌ) ระดับโทษทางปกครองที่เคยใช้กับผู้กระทําผิดรายอื่นในความผิดทํานองเดียวกันหรือคล้ายคลึงกัน


ส่วน ๓ คําสั่งลงโทษทางปกครอง

                                    


ข้อ ๑๕ คําสั่งลงโทษทางปกครองให้ทําเป็นหนังสือระบุ วัน เดือน ปีที่ทําคําสั่ง ลงโทษทางปกครองที่ลง รวมทั้งชื่อ ลายมือชื่อ และตําแหน่ง ของผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองที่ทําคําสั่ง หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ลงลายมือชื่อ  


ข้อ ๑๖ คําสั่งลงโทษทางปกครองต้องจัดให้มีเหตุผลไว้ด้วย และเหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย

(1)  ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสําคัญ

(2)  ข้อกฎหมายที่อ้างอิง

(3)  ข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ

ความในวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับกับกรณีดังต่อไปนี้

(1) เหตุผลนั้นเป็นที่รู้กันอยู่แล้วโดยไม่จําเป็นต้องระบุอีก

(2)  เป็นกรณีที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับ

(3)  เป็นกรณีเร่งด่วน แต่ต้องให้เหตุผลเป็นลายลักษณ์อักษรในเวลาอันควรหากผู้ถูกลงโทษร้องขอ 


ข้อ ๑๗ การออกคําสั่งลงโทษทางปกครอง ผู้มีอํานาจพิจารณาทางปกครองอาจกําหนดเงื่อนไขใด ๆ ได้เท่าที่จําเป็นเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของกฎหมายว่าด้วยสัญญาซื้อขายล่วงหน้า หรือกฎหมายว่าด้วยทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน

การกําหนดเงื่อนไขตามวรรคหนึ่ง ให้หมายความรวมถึงการกําหนดเงื่อนไขในกรณีดังต่อไปนี้ ตามความเหมาะสมแก่กรณีด้วย

(1)  การกําหนดให้โทษทางปกครองเริ่มมีผลหรือสิ้นผล ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง

(2) การกําหนดให้การเริ่มมีผลหรือสิ้นผลของโทษทางปกครองต้องขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ในอนาคตที่ไม่แน่นอน     

(3)  การกําหนดให้ผู้ถูกลงโทษกระทําการหรืองดเว้นกระทําการเพื่อแก้ไขหรือป้องกันมิให้เกิดการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยสัญญาซื้อขายล่วงหน้า หรือกฎหมายว่าด้วยทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน ซ้ําอีกได้ 


ข้อ ๑๘ คําสั่งลงโทษทางปกครองให้มีผลใช้ยันต่อผู้ถูกลงโทษตั้งแต่ขณะที่ผู้ถูกลงโทษได้รับแจ้งเป็นต้นไป 


หมวด ๓ การอุทธรณ์

                                       


ข้อ ๑๙ การอุทธรณ์คําสั่งลงโทษทางปกครองของสํานักงาน ก.ล.ต. หรือคณะกรรมการพิจารณาโทษทางปกครอง ตามมาตรา 124 แห่งพระราชบัญญัติสัญญาซื้อขายล่วงหน้า พ.ศ. 2546  หรือ มาตรา 76 แห่งพระราชบัญญัติทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน พ.ศ. 2550  ให้ผู้อุทธรณ์ยื่นต่อสํานักงาน ก.ล.ต. ตามกําหนดเวลาดังต่อไปนี้

(1)  ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคําสั่งดังกล่าว ในกรณีที่เป็นการอุทธรณ์คําสั่งที่ออกตามพระราชบัญญัติสัญญาซื้อขายล่วงหน้า พ.ศ. 2546   

(2)  ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคําสั่งดังกล่าว ในกรณีที่เป็นการอุทธรณ์คําสั่งที่ออกตามพระราชบัญญัติทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน พ.ศ. 2550   

ในการยื่นอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่ง ผู้อุทธรณ์อาจยื่นด้วยตนเอง หรืออาจส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนก็ได้ และเพื่อประโยชน์ในการนับระยะเวลายื่นอุทธรณ์ในกรณีการยื่นอุทธรณ์โดยทางไปรษณีย์ ให้ถือว่าวันที่เจ้าพนักงานไปรษณีย์ต้นทางประทับตราไปรษณียากรบนซองหนังสืออุทธรณ์เป็นวันยื่นอุทธรณ์


ข้อ ๒๐ คําอุทธรณ์ต้องทําเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้อุทธรณ์ โดยระบุเรื่องอันเป็นเหตุให้ต้องอุทธรณ์ เหตุผลที่เป็นข้อโต้แย้งว่าไม่เห็นด้วยกับคําสั่งลงโทษทางปกครองอย่างชัดเจน และต้องมีข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่อ้างอิงประกอบด้วย

บรรดาเอกสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่อุทธรณ์ซึ่งผู้อุทธรณ์เห็นว่าอาจเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาอุทธรณ์ ให้ผู้อุทธรณ์แนบเอกสารดังกล่าวมาพร้อมกับคําอุทธรณ์ด้วย 


ข้อ ๒๑ ให้ฝ่ายคดี สํานักงาน ก.ล.ต. ตรวจคําอุทธรณ์ ถ้าเห็นว่าคําอุทธรณ์ไม่มีรายการตามข้อ 20 ให้เสนอเลขาธิการเพื่อมีคําสั่งให้ผู้อุทธรณ์แก้ไขภายในระยะเวลาที่กําหนด 

ในกรณีที่ฝ่ายคดี สํานักงาน ก.ล.ต. เห็นว่าคําอุทธรณ์มิได้ยื่นภายในระยะเวลาที่กําหนดตามข้อ 19 หรือในกรณีที่เลขาธิการได้มีคําสั่งตามวรรคหนึ่งแล้ว แต่ผู้อุทธรณ์มิได้ดําเนินการภายในระยะเวลาที่กําหนด  ให้นําเสนอคณะกรรมการ ก.ล.ต. เพื่อมีคําสั่งไม่รับคําอุทธรณ์ไว้พิจารณา แล้วมีหนังสือแจ้งผู้อุทธรณ์ทราบต่อไป 


ข้อ ๒๒ เมื่อฝ่ายคดี สํานักงาน ก.ล.ต. ตรวจคําอุทธรณ์แล้ว ไม่มีกรณีตามข้อ 21 หรือผู้อุทธรณ์ได้ดําเนินการแก้ไขคําอุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กําหนดตามคําสั่งของเลขาธิการตามข้อ 21 วรรคหนึ่ง แล้ว  ให้ฝ่ายคดี สํานักงาน ก.ล.ต. ลงทะเบียนรับคําอุทธรณ์ และออกใบรับอุทธรณ์ให้ผู้อุทธรณ์ หรือมีหนังสือแจ้งการรับอุทธรณ์ให้ผู้อุทธรณ์ทราบ แล้วแต่กรณี

ใบรับอุทธรณ์หรือหนังสือแจ้งการรับอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่ง ต้องมีข้อความแสดงถึงวัน เดือน ปี ที่รับอุทธรณ์ 


ข้อ ๒๓ เมื่อได้ลงทะเบียนรับคําอุทธรณ์แล้ว ให้ฝ่ายคดี สํานักงาน ก.ล.ต. จัดทําบันทึกการพิจารณาคําอุทธรณ์ โดยระบุเรื่องหรือข้อโต้แย้งที่ผู้อุทธรณ์ยกขึ้นเป็นเหตุแห่งการอุทธรณ์อย่างชัดเจนและครบถ้วนทุกประเด็น และให้แสดงเหตุผลหรือข้อพิจารณาในการมีคําสั่งลงโทษทางปกครองอันเป็นเหตุให้มีการอุทธรณ์นั้นด้วย  แล้วเสนอคําอุทธรณ์และบันทึกการพิจารณาคําอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการ ก.ล.ต. เพื่อพิจารณา


ข้อ ๒๔ ในการพิจารณาอุทธรณ์  คณะกรรมการ ก.ล.ต. จะพิจารณาอุทธรณ์ให้แล้วเสร็จภายในหกสิบวันนับแต่วันที่สํานักงาน ก.ล.ต. ได้รับคําอุทธรณ์ 

ในกรณีที่มีเหตุจําเป็นไม่อาจพิจารณาอุทธรณ์ให้แล้วเสร็จภายในกําหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง  คณะกรรมการ ก.ล.ต. อาจขยายระยะเวลาพิจารณาอุทธรณ์ออกไปได้ไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ครบกําหนดเวลาดังกล่าว  ในการนี้ ให้สํานักงาน ก.ล.ต. มีหนังสือแจ้งให้ผู้อุทธรณ์ทราบก่อนครบกําหนดเวลาดังกล่าวด้วย     


ข้อ ๒๕ ในการพิจารณาอุทธรณ์  คณะกรรมการ ก.ล.ต. สามารถพิจารณาทบทวนคําสั่งลงโทษทางปกครองได้ทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย รวมตลอดถึงความเหมาะสมของการทําคําสั่งลงโทษทางปกครอง โดยอาจขอให้ผู้อุทธรณ์หรือสํานักงาน ก.ล.ต. จัดส่งเอกสารหลักฐานเพิ่มเติมหรือชี้แจงข้อเท็จจริงอันเกี่ยวกับเรื่องที่อุทธรณ์เพิ่มเติมภายในระยะเวลาที่กําหนด หรือรับฟังความคิดเห็นจากผู้อุทธรณ์หรือบุคคลใดตามที่เห็นสมควรด้วยก็ได้  


ข้อ ๒๖ ในกรณีที่คณะกรรมการ ก.ล.ต. เห็นสมควรให้ผู้อุทธรณ์เข้าแถลงด้วยวาจา ให้สํานักงาน ก.ล.ต. แจ้งกําหนดนัดให้ผู้อุทธรณ์ทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน เว้นแต่เป็นกรณีที่มีความจําเป็นเร่งด่วน อาจแจ้งกําหนดนัดล่วงหน้าน้อยกว่านั้นก็ได้

ในการเข้าแถลงด้วยวาจา ผู้อุทธรณ์จะต้องยื่นหนังสือสรุปคําแถลงต่อคณะกรรมการ ก.ล.ต. อย่างช้าในวันที่กําหนดให้มีการแถลงด้วยวาจานั้น ทั้งนี้ หนังสือสรุปคําแถลงจะยกข้อเท็จจริงที่ไม่เคยยกขึ้นอ้างในอุทธรณ์ไม่ได้ เว้นแต่เป็นข้อเท็จจริงที่เป็นประเด็นสําคัญในการอุทธรณ์ ซึ่งผู้อุทธรณ์สามารถพิสูจน์ได้ว่ามีเหตุจําเป็นหรือพฤติการณ์พิเศษที่ทําให้ไม่อาจเสนอข้อเท็จจริงดังกล่าวได้ก่อนหน้านั้น

คําแถลงด้วยวาจาของผู้อุทธรณ์ต้องกระชับและอยู่ในประเด็น โดยไม่อาจยกข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายอื่นนอกจากที่ปรากฏในคําแถลงเป็นหนังสือ มิฉะนั้นคณะกรรมการ ก.ล.ต. อาจไม่อนุญาตให้แถลงด้วยวาจา


ข้อ ๒๗ เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาอุทธรณ์คําสั่งลงโทษทางปกครอง คณะกรรมการ ก.ล.ต. อาจมอบหมายให้กรรมการคนหนึ่ง หรือคณะบุคคลคณะหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยบุคคลที่คณะกรรมการ ก.ล.ต. แต่งตั้งจํานวนไม่เกินสามคน ให้มีหน้าที่สรุปข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย พร้อมทั้งเสนอความเห็นในเรื่องที่อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการ ก.ล.ต. เพื่อประกอบการพิจารณาก็ได้

ในกรณีที่คณะกรรมการ ก.ล.ต. ไม่ได้มอบหมายให้กรรมการคนใดหรือคณะบุคคลใดทําหน้าที่ไว้ตามวรรคหนึ่ง หรือเป็นกรณีที่มีการมอบหมายตามวรรคหนึ่งแล้ว แต่เรื่องที่อุทธรณ์ต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญเฉพาะ ให้ประธานกรรมการ ก.ล.ต. หรือรองประธานกรรมการ ก.ล.ต. ที่ประธานกรรมการ ก.ล.ต. มอบหมาย มีอํานาจพิจารณาแต่งตั้งกรรมการหรือคณะบุคคลตามวรรคหนึ่งแทนคณะกรรมการ ก.ล.ต. 


ข้อ ๒๘ เมื่อคณะกรรมการ ก.ล.ต. พิจารณาอุทธรณ์เสร็จสิ้นแล้ว ให้สํานักงาน ก.ล.ต. มีหนังสือแจ้งผลการพิจารณาดังกล่าวให้ผู้อุทธรณ์ทราบพร้อมด้วยเหตุผล  ทั้งนี้ ให้นําข้อ 16 มาใช้บังคับโดยอนุโลม 


ข้อ ๒๙ การยื่นอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุให้ทุเลาการบังคับตามคําสั่งลงโทษทางปกครอง แต่ผู้อุทธรณ์อาจยื่นคําขอทุเลาการบังคับดังกล่าวมาพร้อมกับการยื่นอุทธรณ์ได้ โดยชี้แจงเหตุผลอันเป็นความจําเป็นเร่งด่วนในการขอทุเลาการบังคับดังกล่าว

ให้ฝ่ายคดี สํานักงาน ก.ล.ต. พิจารณาคําขอตามวรรคหนึ่งเป็นการเร่งด่วน และรีบทําความเห็นเสนอคณะกรรมการ ก.ล.ต. เพื่อพิจารณาต่อไป  และให้นําข้อ 27 มาใช้บังคับโดยอนุโลม

ในกรณีที่คณะกรรมการ ก.ล.ต. พิจารณาแล้วเห็นว่ากรณีเป็นเรื่องที่มีความจําเป็นเร่งด่วน และคําขอนั้นมีเหตุสมควรอันแท้จริง จะมีคําสั่งตามที่เห็นสมควรโดยจะกําหนดเงื่อนไขใด ๆ ตามที่จําเป็นด้วยก็ได้  และให้สํานักงาน ก.ล.ต. มีหนังสือแจ้งผลการพิจารณาให้ผู้อุทธรณ์ทราบ 


ผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ  ณ  วันที่  13  ตุลาคม พ.ศ. 2551

 

 

 

(นายวิจิตร  สุพินิจ)

              ประธานกรรมการ 

 คณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์


หมายเหตุ - เหตุผลในการออกประกาศฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา 121 มาตรา 122 และมาตรา 124 แห่งพระราชบัญญัติสัญญาซื้อขายล่วงหน้า พ.ศ. 2546  และมาตรา 74 มาตรา 75 และมาตรา 76 แห่งพระราชบัญญัติทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน พ.ศ. 2550  บัญญัติให้การสั่งลงโทษทางปกครอง การพิจารณาและการมีคําสั่งลงโทษทางปกครอง และการพิจารณาอุทธรณ์ เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการ ก.ล.ต. ประกาศกําหนด  ประกอบกับเป็นการสมควรกําหนดหลักเกณฑ์ในเรื่องดังกล่าวขึ้นใช้บังคับ  จึงจําเป็นต้องออกประกาศนี้