ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน
เรื่อง
การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ.
๒๕๖๐[๑]
 

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน
ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ.
๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๒๙ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนและนายอำเภอป่าซาง
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า
ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๐

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนตั้งแต่เมื่อได้ประกาศไว้โดยเปิดเผย
ณ ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนแล้วสามสิบวัน

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ
และคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัติหรือซึ่งขัดแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

ข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้
สัตว์
หมายความว่า สัตว์ทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงหรือสัตว์ป่า หรือสัตว์ชนิดอื่น ๆ
ที่คนสามารถนำมาเลี้ยงได้
การเลี้ยงสัตว์
หมายความว่า การมีสัตว์ไว้ในครอบครองและดูแลเอาใจใส่บำรุงรักษาตลอดจนให้อาหารเป็นอาจิณเพื่อให้สัตว์นั้นเจริญเติบโตและมีชีวิตอยู่ได้
การปล่อยสัตว์
หมายความว่า การสละการครอบครองสัตว์ หรือปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์โดยปราศจากการควบคุม
เจ้าของสัตว์
หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์
สถานที่เลี้ยงสัตว์
หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือที่เลี้ยงสัตว์อื่นที่มีการควบคุมของเจ้าของสัตว์
ที่หรือทางสาธารณะ
หมายความว่า สถานที่ หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้
เจ้าพนักงานท้องถิ่น
หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน
เจ้าพนักงานสาธารณสุข
หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕
พนักงานเจ้าหน้าที่
หมายความว่า ผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้มีอำนาจหน้าที่ปฏิบัติการตามข้อบัญญัตินี้
สิ่งปฏิกูล
หมายความว่า อุจจาระ หรือปัสสาวะ และหมายความรวมถึงสิ่งอื่นใดซึ่งเป็นสิ่งโสโครก
หรือมีกลิ่นเหม็น

ข้อ ๕ ให้องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์
ดังต่อไปนี้
๕.๑
สุนัข
๕.๒
แมว
๕.๓
ช้าง
๕.๔
ม้า
๕.๕ โค
๕.๖
กระบือ
๕.๗
ไก่
๕.๘ เป็ดไล่ทุ่ง
๕.๙
แพะ
๕.๑๐
แกะ
๕.๑๑
สุกร
๕.๑๒
กวาง
๕.๑๓
สัตว์อื่น ๆ ตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ ๖ ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ช้าง ม้า
โค กระบือ สุกร แพะ แกะ เป็ด ไก่ กวางในเขตพื้นที่ต่อไปนี้โดยเด็ดขาด
๖.๑
พื้นที่ผังเมืองประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรมและประชากรหนาแน่น
๖.๒
ผังเมืองประกาศเป็นเขตอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทยการเลี้ยงสัตว์อื่นนอกจากประเภทที่ระบุไว้ในวรรคต้นให้กระทำได้ภายใต้ความเห็นชอบขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนแต่ห้ามมิให้ปล่อยสัตว์ออกนอกที่เลี้ยงสัตว์

ข้อ ๗ การเลี้ยงสัตว์ประเภท ช้าง ม้า โค กระบือ
สุกร แพะ แกะ เป็ด ไก่ สุนัข แมว นก กวาง นอกเขตพื้นที่ที่ระบุไว้ในข้อ ๖
นั้นสามารถกระทำได้แต่ห้ามมิให้ปล่อยสัตว์นั้นออกนอกที่เลี้ยงสัตว์และต้องปฏิบัติโดยเคร่งครัดดังนี้
๗.๑
จำนวนสัตว์ต้องไม่มากเกินสมควร
๗.๒
การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและก่อเหตุรำคาญ
๗.๓
ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์มาสู่คน
การเลี้ยงสัตว์ดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขตามข้อบัญญัตินี้และตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนโดยเคร่งครัด
ข้อ ๘ การเลี้ยงสัตว์ต้องปฏิบัติการภายใต้มาตรการต่อไปนี้
๘.๑
สถานที่ตั้ง
๘.๑.๑
ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตุรำคาญให้ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง
๘.๑.๒
ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างเขตที่ดินสาธารณะ
ทางน้ำสาธารณะ หรือที่ดินต่างเจ้าของและมีที่ว่างอันปราศจากหลังคา
หรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า ๒๐ เมตร ทุกด้าน
เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อกับที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน
๘.๒
อาคารและส่วนประกอบ
๘.๒.๑
อาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมั่นคงแข็งแรงมีลักษณะเหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น
ๆ ไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด
๘.๒.๒
พื้นต้องเป็นพื้นแน่นไม่เฉอะแฉะ เว้นแต่การเลี้ยงสุกรพื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงพอสมควรเพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้โดยสะดวก
๘.๒.๓
หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอสมควรและมีช่องทางให้แสงสว่างหรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง
๘.๒.๔
คอกต้องมีการกั้นคอกเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้สัตว์อยู่กันอย่างแออัด
๘.๒.๕
การระบายอากาศต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ
๘.๓
การสุขาภิบาลทั่วไป
๘.๓.๑
การระบายน้ำ
๘.๓.๑.๑
ต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบอาคารให้มีความลาดเอียงเพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก
๘.๓.๑.๒
น้ำ ทิ้งต้องมีการบำ บัดก่อนระบายลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำสาธารณะหรือในที่เอกชน
๘.๓.๒
การกำจัดมูลสัตว์
๘.๓.๒.๑
ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน
๘.๓.๒.๒
ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญและต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค
๘.๓.๓
การป้องกันเหตุเดือดร้อนรำคาญ
๘.๓.๓.๑
ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง
๘.๓.๓.๒ ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง
๘.๓.๓.๓
สำหรับการเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่
๘.๓.๓.๔
ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง
๘.๓.๔ การรักษาความสะอาด ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ
๘.๓.๕
การกำจัดซากสัตว์ ให้ใช้วิธีเผา หรือฝัง เพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลงและสัตว์นำโรคและการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น

ข้อ ๙ เมื่อปรากฏว่าผู้ใดปล่อยสัตว์เลี้ยงไปในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัตินี้ให้พนักงานท้องถิ่นหรือผู้ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจจับและกักสัตว์นั้นไว้ได้โดยจะนำสัตว์ไปกักไว้ในที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจัดไว้

ข้อ ๑๐
ในระหว่างการจับหรือกักสัตว์
หากเกิดความเสียหายใด ๆ ต่อชีวิต ร่างกาย ทรัพย์สินของผู้อื่นหรือเกิดอุบัติเหตุอื่นใดต่อสัตว์นั้นก็ตามองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนไม่ต้องรับผิดชอบใด
ๆ ทั้งสิ้นตลอดจนค่าเสียหายหรือค่าใช้จ่ายใด ๆ
ให้ตกเป็นภาระของเจ้าของหรือผู้ครอบครองสัตว์นั้น

ข้อ ๑๑ เมื่อได้จับสัตว์และนำสัตว์มากักขังไว้ตามข้อ
๑๐ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะประกาศให้เจ้าของสัตว์ทราบและให้มารับสัตว์ภายในกำหนด
๓๐ วันนับแต่ได้จับสัตว์มากักไว้โดยจะประกาศที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนหรือที่เปิดเผย
เมื่อพ้นกำหนด ๓๐ วันแล้วไม่มีผู้ใดมาแสดงตัวเป็นเจ้าของสัตว์ให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนทันทีและให้พนักงานท้องถิ่นมีอำนาจจัดการขายหรือขายทอดตลาดได้ทันที

ข้อ ๑๒
กรณีที่การกักสัตว์อาจเกิดอันตรายแก่สัตว์นั้น
หรือสัตว์อื่น หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขาย
หรือขายทอดตลาดก่อนกำหนด ๓๐ วันก็ได้เงินที่ได้จากการขายเมื่อหักค่าใช้จ่ายในการขายและเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาเงินนั้นแทนสัตว์กรณีที่สัตว์นั้นตายหรือเจ็บป่วย
หรือไม่ควรจำหน่ายต่อไป
หรือเป็นโรคติดต่อที่อาจเป็นอันตรายต่อประชาชนเมื่อสัตวแพทย์ได้ตรวจสอบและได้ให้ความเห็นเป็นหนังสือแล้ว
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๑๓
ในกรณีที่เจ้าของสัตว์มารับสัตว์คืนไปจากที่กักสัตว์องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนภายในกำหนดเวลาเจ้าของสัตว์ต้องเสียค่าปรับ
และค่าเลี้ยงดูสัตว์ ดังต่อไปนี้
๑๓.๑
ช้าง ค่าปรับเชือกละไม่เกิน ๓๐๐ บาท
๑๓.๒
ม้า โค กระบือ ค่าปรับตัวละไม่เกิน ๕๐ บาท
๑๓.๓
สุกร แพะ แกะ สุนัข กวาง ค่าปรับตัวละไม่เกิน ๓๐ บาท
๑๓.๔
สัตว์อื่น ๆ ค่าปรับตัวละไม่เกิน ๒๐ บาท
เจ้าของสัตว์ต้องเสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงสัตว์ให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง

ข้อ ๑๔ ผู้ใดฝ่าฝืนข้อบัญญัตินี้ในข้อหนึ่งข้อใดต้องระวางโทษตามมาตรา
๗๓ วรรคสองแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
ข้อ ๑๕
ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือนเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้และให้มีอำนาจสั่งการเพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัติ


ประกาศ
ณ วันที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐
ลภัสธนัน
ยาวิละ
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน
[เอกสารแนบท้าย]

๑. บัญชีอัตราค่าธรรมเนียมท้ายข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเรือน
เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๐

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)


ปวันวิทย์/จัดทำ
๒๐
มีนาคม ๒๕๖๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๒๙๒ ง/หน้า ๘๕/๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๑