ประกาศกระทรวงมหาดไทย

เรื่อง กําหนดหลักเกณฑ์ในการพิจารณาโทษทางปกครอง

--------------------------------------------

          อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติโรงแรม พ.ศ. 2547 อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจํากัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา 29 ประกอบกับ มาตรา 33 และมาตรา 43 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทําได้โดยอาศัยอํานาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกประกาศกําหนดหลักเกณฑ์ในการพิจารณาโทษทางปกครองไว้ ดังต่อไปนี้


ข้อ ๑ ในประกาศนี้

          “การพิจารณาโทษทางปกครอง” หมายความว่า การดําเนินการที่เกี่ยวกับการพิจารณาโทษปรับทางปกครอง

          “ผู้ถูกกล่าวหา” หมายความว่า ผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทําการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรม

          “ค่าปรับ” หมายความว่า เงินค่าปรับทางปกครองที่นายทะเบียนสั่งให้ผู้กระทําการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรมชําระให้แก่นายทะเบียน


หมวด ๑ บททั่วไป

------------------------------


ข้อ ๒ ในการพิจารณาและมีคําสั่งลงโทษปรับทางปกครอง การอุทธรณ์ การพิจารณาอุทธรณ์คําสั่งดังกล่าว หากประกาศนี้หรือกฎหมายว่าด้วยโรงแรมมิได้กําหนดไว้ ให้นํากฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองมาใช้บังคับโดยอนุโลม


ข้อ ๓ การแจ้งข้อกล่าวหา กําหนดวันนัด คําสั่งลงโทษทางปกครอง ผลการพิจารณาอุทธรณ์ หรือการแจ้งอย่างอื่นตามประกาศนี้ให้ทําเป็นหนังสือ


ข้อ ๔ การเสนอเรื่องในการกําหนดโทษทางปกครองต่อนายทะเบียนโรงแรม สําหรับกรุงเทพมหานคร ให้สํานักการสอบสวนและนิติการ กรมการปกครองเป็นผู้เสนอเรื่อง สําหรับจังหวัดอื่นให้อําเภอหรือกิ่งอําเภอท้องที่ที่โรงแรมตั้งอยู่เป็นผู้เสนอเรื่อง โดยให้ดําเนินการรวบรวมตรวจสอบเอกสารหลักฐานสรุปเรื่องแล้วทําความเห็นเสนอนายทะเบียนโรงแรมเพื่อพิจารณาสั่งการ


หมวด ๒ การพิจารณาโทษทางปกครอง

------------------------------


ข้อ ๕ เมื่อปรากฏเหตุอันควรเชื่อได้ว่าบุคคลใดกระทําการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรมที่บัญญัติให้มีโทษปรับทางปกครอง ให้นายทะเบียนดําเนินการตรวจสอบข้อเท็จจริงให้แล้วเสร็จโดยเร็ว


ข้อ ๖ ให้นายทะเบียนพิจารณาพยานหลักฐานที่เห็นว่าเป็นประโยชน์แก่การพิสูจน์ข้อเท็จจริงโดยมีอํานาจดําเนินการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้

          (1) แสวงหาพยานหลักฐานทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง

          (2) รับฟังพยานหลักฐาน คําชี้แจง หรือความเห็นของผู้เชี่ยวชาญ เว้นแต่นายทะเบียนเห็นว่าเป็นการกล่าวอ้างที่ไม่จําเป็นฟุ่มเฟือยหรือเพื่อประวิงเวลา

          (3) ขอให้ผู้ครอบครองเอกสารส่งเอกสารที่เกี่ยวข้อง

          (4) ออกไปตรวจสถานที่หรือมอบหมายให้บุคคลหนึ่งบุคคลใดออกไปตรวจสถานที่


ข้อ ๗ การพิจารณาโทษทางปกครองจะต้องมีบันทึกการสอบสวนและพยานหลักฐานเสนอเป็นหลักฐาน ประกอบด้วย

          (1) บันทึกคําให้การของผู้กล่าวหา ผู้ถูกกล่าวหา และพยานสําคัญ

          (2) รายงานพฤติการณ์ของผู้ถูกกล่าวหา

          (3) สําเนาบันทึกการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่ (ถ้ามี)

          (4) หลักฐานอื่นที่เกี่ยวข้องกับการกระทําความผิด (ถ้ามี)

          แบบบันทึกการสอบสวนให้เป็นไปตาม แบบ คป. 1 - 3 ท้ายประกาศนี้


ข้อ ๘ ก่อนมีคําสั่งลงโทษปรับให้นายทะเบียนมีหนังสือแจ้งผู้ที่จะถูกลงโทษมีโอกาสที่จะทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอและมีโอกาสโต้แย้งแสดงหลักฐานของตนถึงเหตุที่จะใช้เป็นเหตุผลในการออกคําสั่งทางปกครอง

          ความในวรรคหนึ่งมิให้นํามาใช้บังคับในกรณีดังต่อไปนี้ เว้นแต่นายทะเบียนจะเห็นสมควรปฏิบัติเป็นอย่างอื่น

          (1) เมื่อมีความจําเป็นรีบด่วนหากปล่อยให้เนิ่นช้าไปจะก่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใดหรือจะกระทบต่อประโยชน์สาธารณะ

          (2) เมื่อจะมีผลทําให้ระยะเวลาที่กฎหมายหรือกฎกําหนดไว้ในการทําคําสั่งทางปกครองต้องล่าช้าออกไป

          (3) เมื่อเป็นข้อเท็จจริงที่คู่กรณีนั้นเองได้ให้ไว้ในคําขอ คําให้การหรือคําแถลง

          (4) เมื่อโดยสภาพเห็นได้ชัดในตัวว่าการให้โอกาสดังกล่าวไม่อาจกระทําได้

          (5) เมื่อเป็นมาตรการบังคับทางปกครอง

          (6) กรณีอื่นตามที่กําหนดในกฎกระทรวง

          ห้ามมิให้นายทะเบียนให้โอกาสตามวรรคหนึ่ง ถ้าจะก่อให้เกิดผลเสียหายอย่างร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ


หมวด ๓ การกําหนดโทษทางปกครอง

------------------------------


ข้อ ๙ ในการกําหนดโทษทางปกครอง นายทะเบียนต้องคํานึงถึงปัจจัย ดังต่อไปนี้

          (1) พฤติการณ์แห่งความผิดโดยทั่วไปให้พิจารณาจาก

          ก. ความผิดเกิดขึ้นโดยความจงใจหรือเกิดจากความประมาทเลินเล่อ

          ข. พฤติการณ์แห่งความผิดเป็นการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติ กฎกระทรวง ประกาศ คําสั่งอันเป็นสาระสําคัญ

          ค. ประโยชน์ที่ผู้กระทําผิดหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการกระทําผิดหรือบุคคลอื่นได้รับหรือจะได้รับจากการกระทํานั้น

          (2) ความเสียหายที่เกิดจากการกระทํานั้นให้พิจารณาจาก

          ก. ระดับความเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความเสียหายที่กระทบต่อประโยชน์สาธารณะ

          ข. ระดับของความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อผู้มาใช้บริการหรือบุคคลที่เกี่ยวข้อง

          ค. การเยียวยาหรือบรรเทาความเสียหาย หรือการดําเนินการเพื่อป้องกันมิให้เกิดการกระทําความผิดนั้นอีก

          (3) ประวัติการกระทําความผิด

          ก. ความถี่ของการกระทําความผิด

          ข. ประวัติการถูกลงโทษทางปกครองของผู้ประกอบธุรกิจโรงแรมหรือผู้แทน นิติบุคคลหรือลูกจ้างของนิติบุคคลนั้น

          (4) ประเภท ขนาด ราคาห้องพักของโรงแรมนั้น


ข้อ ๑๐ ผู้ใดต้องถูกลงโทษปรับ ให้นายทะเบียนพิจารณากําหนดโทษตามแนวทางดังนี้ เว้นแต่มีเหตุอันควรกําหนดโทษเป็นอย่างอื่นที่ต่างจากแนวทางนี้

          (1) กรณีเป็นการกระทําผิดครั้งแรก สําหรับฐานความผิดที่ไม่ได้กําหนดอัตราโทษขั้นต่ําไว้ ให้นายทะเบียนกําหนดค่าปรับได้ไม่เกินสองในห้าของอัตราโทษที่กําหนดไว้สําหรับความผิดนั้น

          (2) กรณีเป็นการกระทําผิดครั้งแรก สําหรับฐานความผิดที่กําหนดอัตราโทษขั้นต่ําไว้ ให้นายทะเบียนกําหนดค่าปรับได้ไม่เกินกว่าสองในห้าของอัตราโทษสูงสุดที่กําหนดไว้สําหรับฐานความผิดนั้น เว้นแต่อัตราโทษขั้นต่ําของฐานความผิดจะสูงกว่าสองในห้าของอัตราโทษสูงสุด ในกรณีเช่นนี้ให้กําหนดเงินค่าปรับเท่ากับอัตราขั้นต่ําสําหรับความผิดนั้น

          (3) การกระทําความผิดครั้งที่สองและครั้งต่อ ๆ ไป ในฐานความผิดเดียวกัน ให้นายทะเบียนลงโทษปรับเพิ่มขึ้นจากโทษที่เคยได้รับมาแล้วครั้งละไม่เกินหนึ่งในห้าของอัตราโทษ ที่กําหนดในฐานความผิด แต่ทั้งนี้ การกําหนดเงินค่าปรับต้องไม่เกินอัตราโทษสูงสุดของโทษปรับที่กําหนดสําหรับฐานความผิดนั้น ถ้าการกําหนดเงินค่าปรับคํานวณได้เกินกว่าอัตราโทษสูงสุดของฐานความผิดให้นายทะเบียนลงโทษปรับในอัตราสูงสุดของฐานความผิด


ข้อ ๑๑ กรณีเป็นการกระทําผิดกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทให้นายทะเบียนกําหนดค่าปรับในฐานความผิดที่มีอัตราโทษปรับสูงสุด


หมวด ๔ คําสั่งลงโทษทางปกครอง

------------------------------


ข้อ ๑๒ คําสั่งลงโทษทางปกครองให้ทําเป็นหนังสือระบุ วัน เดือน ปี ที่ออกคําสั่งลงโทษทางปกครอง ลงลายมือชื่อและตําแหน่งของผู้มีอํานาจออกคําสั่ง


ข้อ ๑๓ คําสั่งลงโทษทางปกครองต้องจัดให้มีเหตุผลไว้ด้วย และเหตุผลนั้นอย่างน้อยต้องประกอบด้วย

          (1) ข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสําคัญ

          (2) ข้อกฎหมายที่อ้างอิง

          (3) ข้อพิจารณาและข้อสนับสนุนในการใช้ดุลพินิจ

          ความในวรรคหนึ่งไม่ให้ใช้บังคับกับกรณี ดังต่อไปนี้

          ก. เหตุผลนั้นเป็นที่รู้กันอยู่แล้วโดยไม่จําเป็นต้องระบุอีก

          ข. เป็นกรณีต้องรักษาไว้เป็นความลับ

          ค. เป็นกรณีเร่งด่วน แต่ต้องให้เหตุผลเป็นลายลักษณ์อักษรในเวลาอันควร หากผู้ถูกลงโทษร้องขอ


ข้อ ๑๔ เมื่อออกคําสั่งแล้วให้นายทะเบียนแจ้งคําสั่งและสิทธิในการอุทธรณ์แก่ผู้ถูกลงโทษด้วย


ข้อ ๑๕ คําสั่งลงโทษทางปกครองให้มีผลใช้ยันต่อผู้ถูกลงโทษตั้งแต่ขณะที่ผู้ถูกลงโทษได้รับแจ้งเป็นต้นไป


ข้อ ๑๖ เมื่อผู้ถูกลงโทษปรับทางปกครองได้รับแจ้งคําสั่งปรับแล้วให้ผู้ถูกลงโทษปรับชําระค่าปรับให้แก่นายทะเบียนภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้ง โดยให้เจ้าหน้าที่ผู้รับชําระเงินออกใบเสร็จรับเงินค่าปรับแต่ละครั้งให้แก่ผู้ถูกลงโทษปรับไว้เป็นหลักฐาน


ข้อ ๑๗ ให้ผู้ถูกลงโทษปรับชําระค่าปรับให้เสร็จสิ้นในคราวเดียว


หมวด ๕ การอุทธรณ์คําสั่งลงโทษทางปกครอง

------------------------------


ข้อ ๑๘ ผู้ถูกลงโทษปรับทางปกครองมีสิทธิอุทธรณ์คําสั่งปรับโดยให้ทําเป็นหนังสือระบุข้อเท็จจริง ข้อโต้แย้ง หรือข้อกฎหมายอ้างอิงยื่นต่อนายทะเบียนภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคําสั่งปรับและให้เจ้าหน้าที่ออกใบรับไว้เป็นหลักฐาน


ข้อ ๑๙ สิทธิในการอุทธรณ์และการพิจารณาอุทธรณ์ให้เป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง


หมวด ๖ การขอให้พิจารณาคําสั่งลงโทษทางปกครองใหม่

------------------------------


ข้อ ๒๐ เมื่อผู้ถูกลงโทษปรับมีคําขอให้พิจารณาใหม่ นายทะเบียนอาจเพิกถอนหรือแก้ไขเพิ่มเติมคําสั่งปรับที่พ้นกําหนดอุทธรณ์ได้ในกรณี ดังต่อไปนี้

          (1) มีพยานหลักฐานใหม่อันอาจทําให้ข้อเท็จจริงที่ฟังเป็นยุติแล้วนั้นเปลี่ยนแปลงไปในสาระสําคัญ

          (2) ผู้ถูกลงโทษปรับทางปกครองที่แท้จริงมิได้เข้ามาในกระบวนการพิจารณาทางปกครองหรือได้เข้ามาในกระบวนการพิจารณาครั้งก่อนแล้ว แต่ถูกตัดโอกาสโดยไม่เป็นธรรมในการมีส่วนร่วมในกระบวนการพิจารณาทางปกครอง

          (3) คําสั่งปรับทางปกครองในเรื่องนั้น กระทําโดยเจ้าหน้าที่ผู้ไม่มีอํานาจ

          (4) ถ้าคําสั่งปรับทางปกครองได้ออกโดยอาศัยข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายใด และต่อมาข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายนั้นเปลี่ยนแปลงไปในสาระสําคัญในทางที่จะเป็นประโยชน์แก่ผู้ถูกสั่งปรับ

          การยื่นคําขอตามวรรคหนึ่ง (1) (2) หรือ (3) ให้กระทําได้เฉพาะเมื่อผู้ถูกลงโทษปรับไม่อาจทราบถึงเหตุนั้นในการพิจารณาครั้งที่แล้วมาก่อนโดยไม่ใช่ความผิดของผู้นั้น

          ให้ผู้ถูกลงโทษปรับยื่นคําขอให้พิจารณาใหม่ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รู้ถึงเหตุซึ่งอาจขอให้พิจารณาใหม่


ข้อ ๒๑ เมื่อได้รับคําขอให้พิจารณาใหม่แล้ว ให้เจ้าหน้าที่ออกใบรับคําขอให้พิจารณาใหม่แก่ผู้ทําคําขอ และให้นายทะเบียนพิจารณาคําขอพร้อมมีคําสั่ง โดยให้นําหลักเกณฑ์ตามหมวด 2 มาใช้บังคับโดยอนุโลม


หมวด ๗ การใช้มาตรการบังคับโทษปรับทางปกครอง

------------------------------


ข้อ ๒๒ เมื่อถึงกําหนดระยะเวลาชําระค่าปรับตามคําสั่งปรับแล้ว ถ้าผู้ถูกลงโทษปรับทางปกครอง ไม่นําค่าปรับมาชําระให้ถูกต้องครบถ้วนภายในเวลากําหนดให้นายทะเบียนดําเนินการบังคับทางปกครองโดยนําบทบัญญัติเกี่ยวกับการบังคับทางปกครองตามกฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองมาใช้บังคับโดยอนุโลม


หมวด ๘ บทเฉพาะกาล

------------------------------


ข้อ ๒๓ การพิจารณาโทษทางปกครองที่ได้ดําเนินการไปแล้วก่อนวันที่ประกาศนี้ใช้บังคับให้ถือว่าเป็นการดําเนินการตามประกาศนี้ ส่วนการดําเนินการต่อไปให้ปฏิบัติตามประกาศนี้


ผู้มีอํานาจลงนาม -                                                                                               ประกาศ ณ วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

 

                                                                                                           ชวรัตน์ ชาญวีรกูล

                                                                                              รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย