ประกาศคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์

ที่ กธ.  33/2543

เรื่อง   การจัดทําบัญชีเกี่ยวกับลูกหนี้ด้อยคุณภาพ

ของบริษัทหลักทรัพย์

 

 

                    อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 14 และมาตรา 105 แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535   คณะกรรมการ ก.ล.ต. ออกข้อกําหนดไว้ดังต่อไปนี้


ข้อ ๑ ให้ยกเลิกประกาศคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ที่ กธ. 45/2540  เรื่อง การจัดทําบัญชีเกี่ยวกับลูกหนี้ด้อยคุณภาพของบริษัทหลักทรัพย์ ลงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2540


ข้อ ๒ ในประกาศนี้

                    “บริษัทหลักทรัพย์” หมายความว่า  บริษัทที่ได้รับใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจหลักทรัพย์ประเภทการเป็นนายหน้าซื้อขายหลักทรัพย์  การค้าหลักทรัพย์  หรือการจัดจําหน่ายหลักทรัพย์  ที่มิได้จํากัดเฉพาะหลักทรัพย์อันเป็นตราสารแห่งหนี้ แต่ไม่รวมถึงบริษัทที่ได้ใบรับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนด้วย

                    “ลูกหนี้ธุรกิจหลักทรัพย์” หมายความว่า  ลูกหนี้ทั่วไป ลูกหนี้ผ่อนชําระ ลูกหนี้สถาบันการเงินที่มีปัญหา และลูกหนี้อื่น

                    “ลูกหนี้ทั่วไป” หมายความว่า  ลูกหนี้กู้ยืมเงินเพื่อซื้อหลักทรัพย์ ลูกหนี้ยืมหลักทรัพย์แต่ไม่รวมถึงลูกหนี้ยืมหลักทรัพย์ประเภทลูกค้าสถาบันที่มิได้ผิดนัดส่งมอบหลักทรัพย์

                    “ลูกค้าสถาบัน” หมายความว่า  ลูกค้าสถาบันตามประกาศคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ว่าด้วยการขายหลักทรัพย์โดยที่บริษัทหลักทรัพย์ยังไม่มีหลักทรัพย์นั้นอยู่ในครอบครอง

                    “ลูกหนี้ผ่อนชําระ” หมายความว่า  ลูกหนี้ผ่อนชําระซึ่งทําสัญญาตามมาตรฐานและลูกหนี้ผ่อนชําระอื่น

                    “ลูกหนี้ผ่อนชําระซึ่งทําสัญญาตามมาตรฐาน” หมายความว่า  ลูกหนี้ที่ได้ทําสัญญาผ่อนชําระหนี้กับบริษัทหลักทรัพย์ตามจํานวนเงินและระยะเวลาที่แน่นอน  โดยจํานวนเงินและระยะเวลาในการชําระหนี้แต่ละงวดเป็นสัดส่วนเท่ากันหรือใกล้เคียงกัน  และแต่ละงวดห่างกันไม่เกินหนึ่งเดือน

                    “ลูกหนี้ผ่อนชําระอื่น” หมายความว่า  ลูกหนี้ที่ได้ทําสัญญาผ่อนชําระหนี้กับบริษัทหลักทรัพย์ โดยจํานวนเงินและระยะเวลาในการชําระหนี้แตกต่างจากลูกหนี้ผ่อนชําระซึ่งทําสัญญาตามมาตรฐาน

                    “ลูกหนี้สถาบันการเงินที่มีปัญหา” หมายความว่า  ลูกหนี้ของบริษัทหลักทรัพย์ที่เป็นสถาบันการเงินซึ่งถูกทางการสั่งปิดกิจการและไม่อยู่ภายใต้มาตรการคุ้มครองของทางการหรือทางการไม่รับประกันการชําระหนี้

                    “ลูกหนี้อื่น” หมายความว่า   ลูกหนี้ที่โอนมาจากบัญชีมาร์จิ้น ลูกหนี้ที่ซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยบัญชีเงินสดแต่ไม่ชําระราคาหรือส่งมอบหลักทรัพย์ตามระยะเวลาที่กําหนด และลูกหนี้ที่อยู่ระหว่างการดําเนินการฟ้องร้องบังคับคดี

                    “มูลหนี้” หมายความว่า  หนี้ของลูกหนี้ธุรกิจหลักทรัพย์รายใดรายหนึ่งซึ่งรวมดอกเบี้ยค้างรับที่รับรู้เป็นรายได้ของบริษัทหลักทรัพย์แล้ว

                    “หลักประกัน” หมายความว่า  ทรัพย์สินตามประเภทต่อไปนี้ที่ให้เป็นประกันการชําระหนี้ของลูกหนี้ธุรกิจหลักทรัพย์รายใดรายหนึ่ง

                    (ก)  เงินสด

(ข) บัตรเงินฝาก ตั๋วสัญญาใช้เงินและตั๋วแลกเงินที่ออกโดยสถาบันการเงินตามกฎหมายว่าด้วยดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน

                    (ค)  หลักทรัพย์

                    (ง) หนังสือที่สถาบันการเงินตามกฎหมายว่าด้วยดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงินออกให้ไว้แก่บริษัทหลักทรัพย์เพื่อเป็นประกันการชําระหนี้ของลูกหนี้ธุรกิจหลักทรัพย์ โดยสถาบันการเงินดังกล่าวยินยอมรับผิดในฐานะลูกหนี้ชั้นต้น   ทั้งนี้ ไม่ว่าหนังสือนั้นจะออกเป็นเล็ตเตอร์ออฟเครดิตหรือหนังสือค้ําประกัน

                    (จ) อสังหาริมทรัพย์ที่บริษัทหลักทรัพย์รับจํานอง


ข้อ ๓ ห้ามมิให้บริษัทหลักทรัพย์รับรู้รายได้ตามเกณฑ์ค้างรับ (accrual basis) สําหรับรายได้ดอกเบี้ยจากลูกหนี้ธุรกิจหลักทรัพย์ที่มีลักษณะดังนี้

                    (1) ลูกหนี้ทั่วไปที่มีหลักประกันต่ํากว่ามูลหนี้

                    (2) ลูกหนี้ผ่อนชําระรายที่ยังผ่อนชําระหนี้ตามกําหนดเวลาไม่ครบหกงวดติดต่อกันภายหลังจากที่มีการผ่อนชําระตามสัญญา

                    (3) ลูกหนี้ผ่อนชําระรายที่บริษัทหลักทรัพย์สามารถรับรู้ดอกเบี้ยค้างรับได้แล้วเนื่องจากผ่อนชําระหนี้ตามสัญญาครบหกงวดติดต่อกัน แต่ภายหลังมีการค้างชําระเงินต้นหรือดอกเบี้ยตั้งแต่สามงวดขึ้นไป

                    (4) ลูกหนี้สถาบันการเงินที่มีปัญหา

                    (5) ลูกหนี้อื่นที่ค้างชําระดอกเบี้ยตั้งแต่สามงวดขึ้นไป

                    “หลักประกัน” ตามความในวรรคหนึ่ง (1) ให้หมายถึงทรัพย์สินประเภทที่สามารถนํามารวมเพื่อการคํานวณมูลค่าในบัญชีมาร์จิ้นได้ตามประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ว่าด้วยการปฏิบัติงานเกี่ยวกับการให้กู้ยืมเงินเพื่อซื้อหลักทรัพย์และการให้ยืมหลักทรัพย์แก่ลูกค้าที่มิใช่ลูกค้าสถาบันเพื่อขายชอร์ต โดยใช้วิธีการคํานวณมูลค่าหลักประกันตามที่กําหนดไว้ในประกาศดังกล่าว


ข้อ ๔ ให้บริษัทหลักทรัพย์แสดงมูลหนี้ของลูกหนี้ธุรกิจหลักทรัพย์ที่เข้าเกณฑ์จัดชั้นไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงิน   โดยให้แยกแสดงตามหลักเกณฑ์ดังนี้

                    (1) มูลหนี้จัดชั้นสูญ หมายถึง

                         (ก) มูลหนี้ของลูกหนี้ที่ได้ติดตามทวงถามจนถึงที่สุดแล้ว แต่ไม่ได้รับการชําระหนี้และบริษัทหลักทรัพย์ได้ดําเนินการจําหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ตามกฎหมายภาษีอากรแล้ว

                         (ข)  มูลหนี้ส่วนที่บริษัทหลักทรัพย์ได้ทําสัญญาปลดหนี้ให้

                    (2) มูลหนี้จัดชั้นสงสัย หมายถึง

                         (ก)  มูลหนี้ของลูกหนี้ผ่อนชําระ เฉพาะมูลหนี้ส่วนที่มีกําหนดระยะเวลาชําระคืนเกินกว่าห้าปีนับแต่วันสิ้นงวดการบัญชีที่จัดทํางบการเงิน

                         (ข)  มูลหนี้เฉพาะส่วนที่สูงเกินกว่าหลักประกันของลูกหนี้ที่เข้าลักษณะดังนี้

                              1.ลูกหนี้ทั่วไป  ลูกหนี้ผ่อนชําระอื่น ลูกหนี้สถาบันการเงินที่มีปัญหา และลูกหนี้อื่น ที่มีหลักประกันต่ํากว่ามูลหนี้

                              2 ลูกหนี้ผ่อนชําระซึ่งทําสัญญาตามมาตรฐานรายที่บริษัทหลักทรัพย์ไม่สามารถรับรู้รายได้ตามเกณฑ์ค้างรับได้ตามข้อ 3(2) และ (3)

                    (3) มูลหนี้จัดชั้นต่ํากว่ามาตรฐาน หมายถึง  มูลหนี้ส่วนที่ไม่สูงเกินกว่าหลักประกันของลูกหนี้ที่เข้าลักษณะตาม (2) (ข) 1. และ 2.


ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ตามข้อ 4   การคํานวณมูลหนี้และการคํานวณมูลค่าหลักประกัน  ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ดังนี้

                    (1) กรณีหลักทรัพย์ที่มีตลาดรองรับ ให้ใช้ราคายุติธรรมเช่นเดียวกับการตีราคาเงินลงทุนตามที่มาตรฐานการบัญชีกําหนด  และนับเป็นหลักประกันได้ไม่เกินร้อยละเก้าสิบ

                    (2)  กรณีหลักทรัพย์ที่ไม่มีตลาดรองรับ ให้ใช้ราคายุติธรรมเช่นเดียวกับการตีราคาเงินลงทุนตามที่มาตรฐานการบัญชีกําหนดหรือมูลค่าตามบัญชีของหลักทรัพย์ดังกล่าว  และนับเป็นหลักประกันได้ไม่เกินร้อยละแปดสิบห้า

                    (3) กรณีบัตรเงินฝาก ให้ใช้ราคาตามบัญชีหรือราคาตลาด

                    (4)  กรณีอสังหาริมทรัพย์ที่บริษัทหลักทรัพย์เป็นผู้รับจํานอง

                         (ก) อสังหาริมทรัพย์ที่มีการประเมินภายในระยะเวลาไม่เกินหนึ่งปีก่อนวันสิ้นงวดการบัญชีที่จัดทํางบการเงิน ให้นับเป็นหลักประกันได้ไม่เกินร้อยละแปดสิบของราคาประเมิน

                         (ข) อสังหาริมทรัพย์ที่มีการประเมินภายในระยะเวลาเกินกว่าหนึ่งปีขึ้นไปแต่ไม่เกินสองปีก่อนวันสิ้นงวดการบัญชีที่จัดทํางบการเงิน ให้นับเป็นหลักประกันได้ไม่เกินร้อยละเจ็ดสิบของราคาประเมิน

                         (ค) อสังหาริมทรัพย์ที่มีการประเมินภายในระยะเวลาเกินกว่าสองปีขึ้นไปแต่ไม่เกินสามปีก่อนวันสิ้นงวดการบัญชีที่จัดทํางบการเงิน ให้นับเป็นหลักประกันได้ไม่เกินร้อยละหกสิบของราคาประเมิน

                         (ง) อสังหาริมทรัพย์ที่มีการประเมินเกินกว่าสามปีก่อนวันสิ้นงวดการบัญชีที่จัดทํา

งบการเงิน ให้นับเป็นหลักประกันได้ไม่เกินร้อยละห้าสิบของราคาประเมิน

                         ทั้งนี้ ราคาประเมินต้องมาจากผู้ประเมินราคาทรัพย์สินที่สํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ให้ความเห็นชอบ

                    (5) กรณีหลักประกันที่เป็นทรัพย์สินอื่น ให้ใช้ราคาตราหรือราคาอื่นที่เหมาะสม


ข้อ ๖ ให้บริษัทหลักทรัพย์ตัดจําหน่ายมูลหนี้จัดชั้นสูญออกจากบัญชีทันทีที่พบรายการดังกล่าว และให้บริษัทหลักทรัพย์ตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญในอัตราไม่ต่ํากว่าร้อยละหนึ่งร้อยของมูลหนี้จัดชั้นสงสัยทั้งจํานวน และหากจํานวนที่ตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสูงกว่าค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญที่ได้ตั้งไว้แล้ว  ให้บริษัทหลักทรัพย์บันทึกส่วนต่างนั้นเป็นค่าใช้จ่ายในงวดการบัญชีที่มีการตั้งค่าเผื่อหนีสงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น


ข้อ ๗ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป


ผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ   ณ  วันที่   25  สิงหาคม  พ.ศ. 2543 

 

 

(นายธารินทร์   นิมมานเหมินท์)

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

ประธานกรรมการ คณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์