ประกาศกระทรวงมหาดไทย

เรื่อง การอนุญาตให้คนต่างด้าวบางจําพวกอยู่ในราชอาณาจักรเป็นกรณีพิเศษ

สําหรับผู้เสียหายจากการกระทําผิดฐานค้ามนุษย์

------------------------------------------

          อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 17 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยโดยอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้


ข้อ ๑ คนต่างด้าวที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรเป็นกรณีพิเศษ ตามประกาศนี้ หมายถึง คนต่างด้าวที่พนักงานสอบสวนพิจารณาแล้วเห็นว่าเป็นผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 และผู้เสียหายนั้นสมัครใจยินยอมเข้ารับการช่วยเหลือและคุ้มครองสวัสดิภาพในหน่วยงานของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ เพื่อดําเนินการอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

          (1) เพื่อประโยชน์ในการดําเนินคดีกับผู้กระทําความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551

          (2) เพื่อการรักษาพยาบาล การบําบัดฟื้นฟูทางร่างกายและจิตใจ หรือการเรียกร้องสิทธิของผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์

          [คําว่า “กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์” แก้ไขเพิ่มเติมโดยข้อ 2 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การอนุญาตให้คนต่างด้าวบางจําพวกอยู่ในราชอาณาจักรเป็นกรณีพิเศษ สําหรับผู้เสียหายจากการกระทําผิดฐานค้ามนุษย์ (ฉบับที่ 2)]


ข้อ ๒ ให้กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ส่งหลักฐานของคนต่างด้าวตามข้อ 1 พร้อมทั้งเสนอระยะเวลาให้อยู่ในราชอาณาจักรได้ไม่เกินหนึ่งปี และหากมีความจําเป็นตามข้อเท็จจริงแห่งคดี ให้สามารถขอขยายระยะเวลาได้ครั้งละไม่เกินหนึ่งปี ให้ปลัดกระทรวงมหาดไทยพิจารณาอนุญาต และกําหนดระยะเวลาให้คนต่างด้าวผู้นั้นอยู่ในราชอาณาจักร เพื่อใช้รายงานตัวต่อนายทะเบียนอําเภอ หรือนายทะเบียนท้องถิ่น ในการจัดทําทะเบียนประวัติและบัตรประจําตัวตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎร ตามเงื่อนไขและวิธีการที่ผู้อํานวยการทะเบียนกลางกําหนด

          หากคนต่างด้าวที่ประสงค์จะทํางาน และกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์พิจารณาความเหมาะสมแล้ว ให้ไปรายงานตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการทํางานของคนต่างด้าวเพื่อขอรับใบอนุญาตทํางาน ตามเงื่อนไขที่อธิบดีกรมการจัดหางานกําหนด และไม่เกินระยะเวลาที่กระทรวงมหาดไทยกําหนด

          [คําว่า “กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์” แก้ไขเพิ่มเติมโดยข้อ 2 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การอนุญาตให้คนต่างด้าวบางจําพวกอยู่ในราชอาณาจักรเป็นกรณีพิเศษ สําหรับผู้เสียหายจากการกระทําผิดฐานค้ามนุษย์ (ฉบับที่ 2)]


ข้อ ๓ การเคลื่อนย้ายคนต่างด้าวออกนอกเขตท้องที่จังหวัดที่ได้จัดทําทะเบียนประวัติเพื่อการทํางานให้สามารถกระทําได้ เมื่อกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ได้รับอนุญาตจากปลัดกระทรวงมหาดไทย หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายในเขตท้องที่กรุงเทพมหานคร หรือผู้ว่าราชการจังหวัด หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายในเขตท้องที่จังหวัดอื่น โดยให้เคลื่อนย้ายคนต่างด้าวเพื่อการทํางานได้เฉพาะในจังหวัดที่มีเขตติดต่อกับจังหวัดที่ได้จัดทําทะเบียนประวัติไว้ ภายใต้การกํากับดูแลของเจ้าหน้าที่กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

          สําหรับการเคลื่อนย้ายคนต่างด้าวเพื่อดําเนินการตามข้อ 1 (1) และ (2) หรือเพื่อเหตุผลด้านมนุษยธรรม หรือกิจกรรมสาธารณะอื่น ให้กระทําได้เมื่ออยู่ภายใต้การกํากับดูแลของเจ้าหน้าที่กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

          [คําว่า “กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์” แก้ไขเพิ่มเติมโดยข้อ 2 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การอนุญาตให้คนต่างด้าวบางจําพวกอยู่ในราชอาณาจักรเป็นกรณีพิเศษ สําหรับผู้เสียหายจากการกระทําผิดฐานค้ามนุษย์ (ฉบับที่ 2)]


ข้อ ๔ มิให้นํามาตรา 54 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาใช้บังคับแก่คนต่างด้าวตามข้อ 1 ที่ได้จัดทําทะเบียนประวัติและบัตรประจําตัวแล้ว และได้รับอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวเพื่อรอการส่งกลับไปนอกราชอาณาจักรยังประเทศที่คนต่างด้าวนั้นมีถิ่นที่อยู่หรือมีภูมิลําเนาจนกว่าการช่วยเหลือหรือการคุ้มครองสวัสดิภาพสิ้นสุด


ข้อ ๕ ให้ปลัดกระทรวงมหาดไทยหรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายมีอํานาจเพิกถอนการอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรได้เป็นการชั่วคราวของคนต่างด้าวตามประกาศนี้ ในกรณีที่คนต่างด้าวดังกล่าวมีพฤติการณ์ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือมีพฤติการณ์น่าเชื่อว่าเป็นภัยต่อสังคมหรือจะก่อเหตุร้ายให้เกิดอันตรายต่อความสงบสุข หรือความปลอดภัยของประชาชน หรือความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร


ข้อ ๖ การอนุญาตให้คนต่างด้าวอยู่ในราชอาณาจักรได้เป็นการชั่วคราวตามประกาศนี้เป็นอันสิ้นผล เมื่อคนต่างด้าวที่ได้รับอนุญาตมีกรณีอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

          (1) พ้นจากสภาพการให้ความช่วยเหลือของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ตามมาตรา 33 แห่งพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551

          (2) ต้องโทษจําคุกตามคําพิพากษาถึงที่สุดของศาล เว้นแต่ความผิดซึ่งได้กระทําโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ

          (3) ออกนอกเขตท้องที่จังหวัดโดยไม่ได้รับอนุญาตตามข้อ 3 เว้นแต่

                    (ก) ได้รับอนุญาตทํางานรับใช้ในบ้าน ให้เคลื่อนย้ายคนต่างด้าวออกนอกเขตท้องที่จังหวัดที่ได้รับอนุญาต เพื่อติดตามนายจ้าง สามีหรือภรรยาของนายจ้างไปทําหน้าที่การงานที่รับผิดชอบโดยนายจ้าง สามีหรือภรรยาของนายจ้างและลูกจ้างจะต้องเดินทางไปด้วยกันและต้องแสดงบัตรประจําตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ทุกครั้งที่มีการขอตรวจ

                    (ข) เพื่อปฏิบัติตามกฎหมาย ระเบียบ ข้อบังคับ เป็นพยานศาล ได้รับหมายเรียกจากพนักงานสอบสวน หรือเพื่อการรักษาพยาบาลหรือการบําบัดฟื้นฟูทางร่างกายและจิตใจของผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ โดยให้หน่วยงานของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จัดเจ้าหน้าที่กํากับดูแลในการเดินทางเพื่อไปดําเนินการดังกล่าว

          (4) ถูกเพิกถอนการอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรตามข้อ 5

          [คําว่า “กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์” แก้ไขเพิ่มเติมโดยข้อ 2 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การอนุญาตให้คนต่างด้าวบางจําพวกอยู่ในราชอาณาจักรเป็นกรณีพิเศษ สําหรับผู้เสียหายจากการกระทําผิดฐานค้ามนุษย์ (ฉบับที่ 2)]


ข้อ ๗ เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาการอนุญาตให้คนต่างด้าวอยู่ในราชอาณาจักรตามข้อ 6 หรือสิ้นสุดการดําเนินการช่วยเหลือหรือคุ้มครองสวัสดิภาพ ให้กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์แจ้งสํานักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง จําหน่ายคนต่างด้าวดังกล่าวออกจากฐานข้อมูลทะเบียนประวัติและเรียกบัตรประจําตัวคืน

          [คําว่า “กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์” แก้ไขเพิ่มเติมโดยข้อ 2 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การอนุญาตให้คนต่างด้าวบางจําพวกอยู่ในราชอาณาจักรเป็นกรณีพิเศษ สําหรับผู้เสียหายจากการกระทําผิดฐานค้ามนุษย์ (ฉบับที่ 2)]

          ทั้งนี้ ตั้งแต่วันประกาศเป็นต้นไป


ผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

 

ชวรัตน์  ชาญวีรกูล

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย