พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา
กำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ
พ.ศ. ๒๕๒๒
 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๑
พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๒๒
เป็นปีที่ ๓๔
ในรัชกาลปัจจุบัน
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕๙ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา
๖ แห่งพระราชบัญญัติการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๕๒๑ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑
พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า
พระราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๒[๑]
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓
ให้ยกเลิก
(๑)
พระราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ พ.ศ. ๒๕๑๖
(๒)
พระราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ (ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๑๙
(๓)
พระราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ (ฉบับที่ ๓)
พ.ศ. ๒๕๒๐

มาตรา ๔
ให้กำหนดงานในอาชีพหรือวิชาชีพตามที่ระบุในบัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกานี้
เป็นงานที่ห้ามคนต่างด้าวทำเพื่อเป็นการค้าหรือหารายได้โดยเด็ดขาดในทุกท้องที่ในราชอาณาจักร

มาตรา ๕
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
ส. โหตระกิตย์
รองนายกรัฐมนตรี
บัญชีท้ายพระราชกฤษฎีกา
กำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ
พ.ศ. ๒๕๒๒
 

(๑) งานกรรมกร
(๒)
งานกสิกรรม งานเลี้ยงสัตว์ งานป่าไม้ หรืองานประมง
ยกเว้นงานที่ใช้ความชำนาญงานเฉพาะสาขา หรืองานควบคุมดูแลฟาร์ม
(๓) งานก่ออิฐ
งานช่างไม้ หรืองานก่อสร้างอื่น
(๔)
งานแกะสลักไม้
(๕) งานขับขี่ยานยนต์
หรืองานขับขี่ยานพาหนะที่ไม่ใช้เครื่องจักรหรือเครื่องกล
ยกเว้นงานบขี่เครื่องบินระหว่างประเทศ
(๖)
งานขายของหน้าร้าน
(๗) งานขายทอดตลาด
(๘) งานควบคุม ตรวจสอบ หรือให้บริการทางบัญชี
ยกเว้นงานตรวจสอบภายในเป็นครั้งคราว
(๙)
งานเจียระไน หรือขัดเพชรหรือพลอย
(๑๐) งานตัดผม
งานดัดผม หรืองานเสริมสวย
(๑๑)
งานทอผ้าด้วยมือ
(๑๒)
งานทอเสื่อ หรืองานทำเครื่องใช้ด้วยกก หวาย ปอ ฟาง หรือเยื่อไม้ไผ่
(๑๓)
งานทำกระดาษสาด้วยมือ
(๑๔)
งานทำเครื่องเขิน
(๑๕)
งานทำเครื่องดนตรีไทย
(๑๖)
งานทำเครื่องถม
(๑๗)
งานทำเครื่องทอง เครื่องเงิน หรือเครื่องนาก
(๑๘)
งานทำเครื่องลงหิน
(๑๙)
งานทำตุ๊กตาไทย
(๒๐)
งานทำที่นอนหรือผ้าห่มนวม
(๒๑)
งานทำบาตร
(๒๒)
งานทำผลิตภัณฑ์จากผ้าไหมด้วยมือ
(๒๓)
งานทำพระพุทธรูป
(๒๔) งานทำมีด
(๒๕)
งานทำร่มกระดาษหรือผ้า
(๒๖)
งานทำรองเท้า
(๒๗)
งานทำหมวก
(๒๘)
งานนายหน้า หรืองานตัวแทน
ยกเว้นงานนายหน้าหรืองานตัวแทนในธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ
(๒๙)
งานในวิชาชีพวิศวกรรม สาขาวิศวกรรมโยธา ที่เกี่ยวกับงานออกแบบและคำนวณ
จัดระบบ วิจัย วางโครงการทดสอบ ควบคุมการก่อสร้าง หรือให้คำแนะนำ ทั้งนี้ ไม่รวมงานที่ต้องใช้ความชำนาญพิเศษ
(๓๐)
งานในวิชาชีพสถาปัตยกรรมที่เกี่ยวกับงานออกแบบ เขียนแบบ ประมาณราคา
อำนวยการก่อสร้าง หรือให้คำแนะนำ
(๓๑)
งานประดิษฐ์เครื่องแต่งกาย
(๓๒)
งานปั้นหรือทำเครื่องปั้นดินเผา
(๓๓)
งานมวนบุหรี่ด้วยมือ
(๓๔)
งานมัคคุเทศก์ หรืองานจัดนำเที่ยว
(๓๕) งานเร่ขายสินค้า
(๓๖)
งานเรียงตัวพิมพ์อักษรไทยด้วยมือ
(๓๗)
งานสาวหรือบิดเกลียวไหมด้วยมือ
(๓๘)
งานเสมียนพนักงานหรืองานเลขานุการ
(๓๙)
งานให้บริการทางกฎหมายหรืออรรถคดี
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ
เนื่องจากได้มีประกาศใช้พระราชบัญญัติการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๕๒๑
แทนประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๓๒๒ ลงวันที่ ๑๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๑๕
ในการนี้จำเป็นต้องกำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำใหม่
ให้สอดคล้องกับสภาพความเป็นจริง
และโดยที่พระราชบัญญัติดังกล่าวบัญญัติว่าการกำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำต้องตราเป็นพระราชกฤษฎีกา
จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น




















สุกัญญา/ผู้จัดทำ
๑๐ เมษายน ๒๕๔๙

ภัทรวีร์/ปรับปรุง
๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๐





[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๙๖/ตอนที่
๘๐/ฉบับพิเศษ หน้า ๗๕/๑๔ พฤษภาคม ๒๕๒๒