พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
การทะเบียนราษฎร
พ.ศ. ๒๔๙๙
----------

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๗
กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๙๙
เป็นปีที่ ๑๑
ในรัชกาลปัจจุบัน

 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

 โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎร

 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ โดยคำแนะนำและ
ยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้

 มาตรา
๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎร พ.ศ.
๒๔๙๙

 มาตรา
๒* พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจา
นุเบกษาเป็นต้นไป เว้นแต่บทบัญญัติในมาตรา ๘
และมาตรา ๑๑ ถึงมาตรา ๓๕
จะใช้บังคับ
เมื่อใด ให้ประกาศโดยพระราชกฤษฎีกา
 *[รก.๒๔๙๙/๑๖/๑๐๑/๒๑
กุมภาพันธ์ ๒๔๙๙]

 มาตรา
๓
เมื่อได้ประกาศพระราชกฤษฎีกาตามมาตรา ๒ แล้ว ให้ยกเลิก
 (๑)
พระราชบัญญัติสำหรับทำบาญชีคนในพระราชอาณาจักร (ร.ศ. ๑๒๘)
 (๒)
พระราชบัญญัติการตรวจสอบบัญชีสำมะโนครัวและการจดทะเบียนคนเกิด 
คนตาย คนย้ายตำบล พระพุทธศักราช ๒๔๖๑
 (๓)
พระราชบัญญัติการตรวจสอบบัญชีสำมะโนครัวและการจดทะเบียนคนเกิด 
คนตาย คนย้ายตำบล (ฉบับที่ ๒) พุทธศักราช ๒๔๗๙ และ
 (๔)
พระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎรในเขตเทศบาล พุทธศักราช ๒๔๗๙
 ส่วนบรรดากฎหมาย กฎ
และข้อบังคับอื่น
ซึ่งขัดหรือแย้งกับบทแห่งพระราช
บัญญัตินี้
ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้บังคับ

 มาตรา
๔ ในพระราชบัญญัตินี้
 (๑) บ้าน หมายความว่า
โรงเรือนหรือสิ่งปลูกสร้างสำหรับใช้เป็นที่อยู่
ประจำซึ่งมีเจ้าบ้านครอบครอง และให้หมายความรวมตลอดถึงแพ
หรือเรือ ซึ่งจอดประจำและ
ใช้เป็นที่อยู่ประจำด้วย
 (๒) ทะเบียนบ้าน หมายความว่า ทะเบียนประจำบ้านแต่ละบ้าน
ซึ่งแสดง
รายการของคนทั้งหมดผู้อยู่ในบ้าน
 (๓)
ทะเบียนคน หมายความว่า
ทะเบียนซึ่งแสดงรายการของคนแต่ละคน
 (๔)
ทะเบียนคนเกิด หมายความว่า
ทะเบียนซึ่งแสดงรายการคนเกิด
 (๕)
ทะเบียนคนตาย หมายความว่า
ทะเบียนซึ่งแสดงรายการคนตาย
 (๖) เจ้าบ้าน หมายความว่า ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครองบ้านในฐานะเป็น
เจ้าของ
ผู้เช่าหรือในฐานะอื่นใดก็ตาม
 ในกรณีที่ไม่ปรากฏเจ้าบ้าน หรือเจ้าบ้านไม่อยู่ ตาย สูญหาย หรือไม่สามารถ
ปฏิบัติกิจการได้ให้ถือว่าผู้ดูแล หรือผู้อยู่ในบ้านขณะนั้น
เป็นเจ้าบ้าน
 (๗)
ผู้อยู่ในบ้าน หมายความว่า
คนที่อยู่ประจำในบ้านนั้น
 (๘)
คนเกิด หมายความว่า
ทารกขณะคลอดแล้วมีชีวิตอยู่
 (๙)
คนตาย หมายความว่า คนที่สิ้นชีวิต
 (๑๐) ลูกตายในท้อง หมายความว่า
ลูกที่อยู่ในครรภ์มารดาเป็นเวลาเกินกว่ายี่สิบแปดสัปดาห์และคลอดออกมาโดยไม่มีชีวิต
 (๑๑)
ศพ หมายความว่า ร่างกายของคนตาย
 (๑๒) นายทะเบียนผู้รับแจ้ง ในเขตเทศบาล หมายความว่า นายทะเบียน
ท้องถิ่น นอกเขตเทศบาล หมายความว่า นายทะเบียนตำบล
 (๑๓)
รัฐมนตรี หมายความว่า
รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ 

 มาตรา
๕ ให้มีผู้อำนวยการทะเบียน รองผู้อำนวยการทะเบียน และนาย
ทะเบียน คือ นายทะเบียนจังหวัด นายทะเบียนอำเภอ นายทะเบียนท้องถิ่น และนายทะเบียน
ตำบลรวมทั้งผู้ช่วยนายทะเบียนดังกล่าว
เพื่อดำเนินการตามพระราชบัญญัตินี้
 ในกรณีที่นายทะเบียนไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้ผู้ช่วยนายทะเบียนเป็น
ผู้ทำการแทน

 มาตรา
๖ เพื่อความถูกต้องแห่งการทะเบียนให้นายทะเบียนมีอำนาจเรียก
เจ้าบ้านหรือบุคคลใดๆ มาชี้แจงข้อเท็จจริง
หรือให้แสดงหลักฐานต่างๆ ได้ตามความจำเป็น และ
มีอำนาจเข้าไปตรวจสอบ
หรือสอบถามในบ้านใดๆ
ได้ตามอำนาจหน้าที่เมื่อมีเหตุสงสัยตามควร 
แต่ต้องแจ้งให้เจ้าบ้านทราบก่อน ทั้งนี้ ให้กระทำได้ในระหว่างเวลาพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์
ตก

 มาตรา
๗ ในการปฏิบัติหน้าที่ ให้ถือว่า
ผู้อำนวยการทะเบียน รองผู้อำนวยการ
ทะเบียน นายทะเบียน
ผู้ช่วยนายทะเบียน
และบุคคลที่ได้รับมอบหมายจากนายทะเบียน ให้มี
หน้าที่สำรวจตรวจสอบ มีฐานะเป็นเจ้าพนักงานตามความหมายแห่งกฎหมายลักษณะอาญา

 มาตรา
๘
ผู้มีส่วนได้เสียจะขอตรวจดูทะเบียนและคัดสำเนารายการได้ที่สำนัก
ทะเบียนระหว่างเวลาทำงานโดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียม แต่ถ้าให้ผู้อำนวยการทะเบียน หรือ
นายทะเบียนคัดและรับรองสำเนานั้นด้วย
ต้องเสียค่าธรรมเนียมห้าบาท เว้นแต่จะได้รับยกเว้น
ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

 มาตรา
๙
ให้รัฐมนตรีมีอำนาจแต่งตั้งและถอดถอนผู้อำนวยการทะเบียน และ
รองผู้อำนวยการทะเบียน
กับให้ผู้ว่าราชการจังหวัดมีอำนาจแต่งตั้งและถอดถอนนายทะเบียนและผู้ช่วยนายทะเบียน
ภายในเขตท้องที่ของตน เว้นแต่นายทะเบียนท้องถิ่นและผู้ช่วยนายทะเบียนท้องถิ่นให้นายกเทศมนตรีมีอำนาจแต่งตั้งและถอดถอนแล้วรายงานให้ผู้ว่าราชการจังหวัดทราบ

 มาตรา
๑๐
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราช
บัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงจัดตั้งสำนักทะเบียนและกำหนดกิจการอื่นเพื่อปฏิบัติ
การตามพระราชบัญญัตินี้
 กฎกระทรวงนั้น
เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้

หมวด ๑
คนเกิด คนตาย ลูกตายในท้อง
----------

 มาตรา
๑๑ เมื่อมีคนเกิด ให้แจ้งดังต่อไปนี้
 (ก) คนเกิดในบ้าน
ให้เจ้าบ้านแจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งแห่งท้องที่ที่เกิด
ภายในสิบห้าวัน นับแต่วันเกิด
 (ข) คนเกิดนอกบ้าน
ให้มารดาแจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งแห่งท้องที่ที่เกิด
หรือแห่งท้องที่ที่จะพึงแจ้งได้ในโอกาสแรก ภายในสิบห้าวัน นับแต่วันเกิด ในกรณีจำเป็นไม่
อาจแจ้งได้ตามกำหนด ให้แจ้งภายหลังได้
แต่ต้องไม่เกินสิบห้าวัน นับแต่วันที่อาจแจ้งได้

 มาตรา
๑๒ ผู้ใดพบคนเกิดใหม่ซึ่งถูกทิ้งไว้
ให้แจ้งต่อพนักงานฝ่ายปกครอง 
ตำรวจ หรือนายทะเบียนผู้รับแจ้งแห่งท้องที่ที่ตนพบนั้น
โดยมิชักช้า 

 มาตรา
๑๓
เมื่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งการมีคนเกิดแล้วให้ออกสูติบัตรเป็น
หลักฐาน

 มาตรา
๑๔ เมื่อมีคนตาย ให้แจ้งดังต่อไปนี้
 (ก) คนตายในบ้าน
ให้เจ้าบ้านแจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งแห่งท้องที่ที่มีคน
ตาย ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง นับแต่เวลาตาย
 ในกรณีที่ไม่มีเจ้าบ้าน
ให้ผู้พบศพแจ้ง ตามความในวรรคก่อน นับแต่เวลาพบศพ
 (ข) คนตายนอกบ้าน ให้บุคคลที่ไปกับผู้ตายหรือผู้พบศพแจ้งต่อนายทะเบียน
ผู้รับแจ้งแห่งท้องที่ที่ตายหรือพบศพ แล้วแต่กรณี
หรือแห่งท้องที่ที่จะพึงแจ้งได้ในโอกาสแรก
ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง นับแต่เวลาตายหรือพบศพ
ในกรณีเช่นนี้ จะแจ้งต่อพนักงานฝ่ายปกครอง 
หรือตำรวจ ที่สะดวกกว่าก็ได้
 กำหนดเวลาให้แจ้งตาม (ก)
และ (ข)
ถ้าในท้องที่ใดการคมนาคมไม่สะดวก 
รัฐมนตรีอาจขยายเวลาออกไป โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาได้
แต่กำหนดเวลาทั้งหมดต้องไม่เกินเจ็ดสิบสองชั่วโมง

 มาตรา
๑๕ เมื่อมีลูกตายในท้อง
ให้แจ้งดั่งต่อไปนี้
 (ก) ลูกตายในท้องในบ้าน ให้เจ้าบ้านแจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งแห่งท้องที่
ที่ลูกตายในท้องนั้น ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง นับแต่เวลาคลอด
 (ข) ลูกตายในท้องนอกบ้าน
ให้มารดาแจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งแห่งท้องที่
ที่ลูกตายในท้องนั้น
หรือแห่งท้องที่ที่จะพึงแจ้งได้ในโอกาสแรก
ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง นับแต่เวลา
คลอด
ในกรณีเช่นนี้
จะแจ้งต่อพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจ ที่สะดวกกว่าก็ได้
 กำหนดเวลาให้แจ้งตาม
(ก) และ (ข) ให้นำความในมาตรา ๑๔ วรรคท้ายมาใช้
บังคับโดยอนุโลม

 มาตรา
๑๖ ภายใต้บังคับแห่งมาตรา ๒๐
เมื่อมีการแจ้งตามมาตรา ๑๔ หรือ
มาตรา ๑๕ ให้นายทะเบียนผู้รับแจ้งออกมรณบัตรหรือบัตรลูกตายในท้อง
เป็นหลักฐาน แล้วแต่
กรณี

 มาตรา
๑๗
ผู้ใดได้กระทำการรักษาพยาบาลหรือทำคลอดเนื่องด้วยอาชีพของ
ตน
เมื่อมีคนตายหรือลูกตายในท้องต้องออกหนังสือรับรองตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวง
ให้แก่ผู้มีหน้าที่ต้องแจ้งตามมาตรา ๑๔ หรือมาตรา ๑๕
แล้วแต่กรณี

 มาตรา
๑๘
บิดาต้องแจ้งชื่อตัวของบุตรต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งภายในหกเดือน 
นับแต่วันเกิด
 หน้าที่แจ้งดังกล่าวนี้ ถ้าไม่ปรากฏบิดา หรือบิดาไม่อาจแจ้งได้ ให้เป็นหน้าที่ของมารดา
และถ้าทั้งบิดาและมารดาไม่อาจแจ้งได้ ก็ให้เป็นหน้าที่ของผู้ปกครองเด็กนั้น

 มาตรา
๑๙ ห้ามมิให้ผู้ใดเก็บ ฝัง
เผา หรือย้ายศพไปจากสถานที่หรือบ้าน
ที่ตายก่อนได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนผู้รับแจ้ง
 เมื่อได้รับอนุญาตเช่นว่านั้นแล้ว ห้ามมิให้เก็บ ฝัง เผา หรือย้ายศพผิดไปจาก
สถานที่ที่ระบุไว้ในอนุญาตนั้น เว้นแต่จะได้รับอนุญาตใหม่
 ในกรณีที่มีความจำเป็น
ต้องย้ายศพเพื่อความปลอดภัยหรือสวัสดิภาพของ
ประชาชน ก็ให้ทำได้
ทั้งนี้ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

 มาตรา
๒๐ ถ้ามีเหตุควรสงสัยว่าคนตาย หรือลูกตายในท้อง ตายด้วยโรค
ติดต่ออันตรายหรือตายโดยผิดธรรมชาติให้นายทะเบียนผู้รับแจ้งรีบแจ้งต่อเจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่
ตามกฎหมายว่าด้วยโรคติดต่ออันตราย
หรือพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจ และให้รอการ
ออกมรณบัตร
หรือบัตรลูกตายในท้องไว้ก่อนจนกว่าจะได้รับความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานดั่ง
กล่าว

 มาตรา
๒๑ ให้นายทะเบียนอำเภอ
นายทะเบียนท้องถิ่น แล้วแต่กรณี จัดทำ
ทะเบียนคนเกิด ทะเบียนคนตายจากสูติบัตรและมรณบัตร
โดยใช้สมุดทะเบียนตามแบบที่กำหนด
ในกฎกระทรวง

 มาตรา
๒๒ ทะเบียนคนเกิด ทะเบียนคนตาย
หรือสูติบัตรและมรณบัตรซึ่งได้
ลงทะเบียนแล้ว และบัตรลูกตายในท้อง เป็นหนังสือราชการ ผู้ใดจะแก้ไขเปลี่ยนแปลงรายการ
มิได้
เว้นแต่นายทะเบียนจะเป็นผู้แก้โดยได้รับอนุมัติจากผู้ว่าราชการจังหวัด

 มาตรา
๒๓ ให้กงสุลไทย
หรือข้าราชการสถานทูตไทยซึ่งกระทรวงการต่าง
ประเทศแต่งตั้งเป็นนายทะเบียน
มีหน้าที่รับจดทะเบียนสำหรับผู้มีสัญชาติไทย ในกรณีคนเกิด 
คนตาย
และลูกตายในท้อง นอกราชอาณาจักร

หมวด ๒
การย้ายที่อยู่
--------

 มาตรา
๒๔ การย้ายที่อยู่
เจ้าบ้านต้องแจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งดังต่อไปนี้
 (ก)
ผู้อยู่ในบ้าน ย้ายที่อยู่ออกจากบ้านใด ให้แจ้งไม่เกินสิบห้าวัน นับแต่วันย้าย
ออก
 (ข)
ผู้ใดย้ายที่อยู่เข้ามาอยู่บ้านใด ให้แจ้งภายในสิบห้าวัน นับแต่วันย้ายเข้า

 มาตรา
๒๕
ในกรณีจำเป็นเพื่อประโยชน์แก่การย้ายออกของผู้อยู่ในบ้าน 
เจ้าบ้านจะแจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งภายในเวลาไม่เกินสามสิบวันก่อนการย้ายออกก็ได้
 ถ้าผู้อยู่ในบ้านมิได้ย้ายออกดังแจ้งไว้ตามความในวรรคก่อน ให้เจ้าบ้านแจ้งให้
นายทะเบียนผู้รับแจ้งทราบ ภายในสิบห้าวัน
นับแต่วันที่แจ้งว่าจะย้าย

 มาตรา
๒๖
การแจ้งย้ายผู้ใดเข้ามาอยู่ในบ้าน
ตามมาตรา ๒๔ (ข) เจ้าบ้านต้อง
นำหลักฐานการย้ายออกของผู้นั้นตามมาตรา ๒๔
(ก) ไปแสดงต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้งด้วย 
ทั้งนี้ไม่บังคับแก่กรณีผู้ย้ายเข้ามาจากต่างประเทศโดยมีหลักฐาน

 มาตรา
๒๗
ผู้ใดออกจากบ้านที่ตนมีชื่ออยู่ในทะเบียนไปเกินสามสิบวัน และ
เข้าอยู่ในบ้านอื่น ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า
ผู้นั้นย้ายที่อยู่

หมวด ๓
ทะเบียนบ้าน และทะเบียนคน
-----------

 มาตรา
๒๘
ให้นายทะเบียนอำเภอหรือนายทะเบียนท้องถิ่น จัดทำทะเบียนบ้าน 
ในหน้าที่ของตนไว้ทุกบ้าน

 มาตรา
๒๙ ในเขตเทศบาล
ให้นายทะเบียนท้องถิ่นมอบสำเนาทะเบียนบ้านให้
เจ้าบ้านเก็บรักษาไว้
เมื่อมีการแจ้งคนเกิดตามมาตรา
๑๑ การแจ้งคนตายตามมาตรา ๑๔ หรือ
การแจ้งย้ายตามมาตรา ๒๔
ให้เจ้าบ้านหรือผู้แทนนำไปให้นายทะเบียนท้องถิ่นลงรายการใน
สำเนาทะเบียนบ้านให้ถูกต้องตรงกับต้นฉบับทุกครั้ง
 ถ้าสำเนาทะเบียนบ้านชำรุดจนใช้การไม่ได้หรือสูญหายให้เจ้าบ้านขอรับสำเนา
ทะเบียนบ้านใหม่จากนายทะเบียนท้องถิ่นภายในเจ็ดวัน นับแต่วันรู้หรือควรจะได้รู้ถึงการชำรุด
หรือสูญหายนั้น โดยเสียค่าธรรมเนียมห้าบาท
เว้นแต่การชำรุดหรือสูญหายนั้นเกิดจากเหตุ
สุดวิสัย ให้ยกเว้นค่าธรรมเนียม

 มาตรา
๓๐ บทบัญญัติตามมาตรา ๒๙ จะใช้บังคับในเขตท้องที่ใด นอกเขตเทศบาลให้ประกาศโดยพระราชกฤษฎีกา
ในกรณีเช่นนี้ นายทะเบียนท้องถิ่น ให้หมายถึงนายทะเบียนอำเภอ

 มาตรา
๓๑
ห้ามมิให้ผู้ใดแก้ไขเปลี่ยนแปลงรายการในสำเนาทะเบียนบ้าน เว้น
แต่นายทะเบียนผู้มีหน้าที่จัดทำทะเบียนบ้านในเขตนั้น

 มาตรา
๓๒
ให้ทุกบ้านมีเลขหมายประจำบ้านไว้ในที่ซึ่งเห็นได้ง่ายโดยชัดแจ้ง 
บ้านใดยังไม่มีเลขหมายประจำบ้านให้เจ้าบ้านร้องขอต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้ง
เพื่อกำหนดเลข
หมายประจำบ้านให้
 เมื่อมีการร้องขอตามความในวรรคก่อน
ให้นายทะเบียนผู้มีหน้าที่กำหนดเลข
หมายประจำบ้านให้แก่ผู้ร้องขอ ถ้าในเขตเทศบาล ภายในกำหนดเจ็ดวัน ถ้านอกเขตเทศบาล 
ภายในกำหนดสามสิบวัน นับแต่วันร้องขอ

 มาตรา
๓๓ ผู้ใดรื้อบ้าน
ให้แจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้ง ภายในสิบห้าวัน นับแต่วันรื้อเสร็จ

 มาตรา
๓๔ ผู้ใดสร้างบ้านใหม่
ให้แจ้งต่อนายทะเบียนผู้รับแจ้ง ภายในสิบห้าวัน 
นับแต่วันสร้างเสร็จ

 มาตรา
๓๕ ให้นายทะเบียนจังหวัดจัดทำทะเบียนคนทุกคนที่มีชื่ออยู่ใน
ทะเบียนบ้านของแต่ละจังหวัดขึ้น เมื่อมีคนเกิด หรือคนตาย
ให้นายทะเบียนจังหวัดเพิ่มหรือ
แก้ทะเบียนคนให้ถูกต้องทุกราย

หมวด ๔
การสำรวจตรวจสอบทะเบียนราษฎร
------------

 มาตรา ๓๖ เพื่อประโยชน์แห่งการทะเบียนราษฎร ให้มีการสำรวจตรวจสอบ
ทะเบียนราษฎรบางท้องที่ หรือทั่วราชอาณาจักรได้
  การสำรวจตรวจสอบบัญชีทะเบียนราษฎร
ดั่งกล่าวในวรรคก่อน ให้ประกาศโดย
พระราชกฤษฎีกา

 
 มาตรา ๓๗
เมื่อได้มีพระราชกฤษฎีกาให้มีการสำรวจตรวจสอบทะเบียน
ราษฎรตามความใน มาตรา
๓๖ แล้ว เจ้าบ้านหรือผู้แทนภายในเขตท้องที่ที่ประกาศจะต้องยอม
ให้นายทะเบียนหรือบุคคลที่นายทะเบียนมอบหมายเข้าไปในบ้านเพื่อสำรวจตรวจสอบในระหว่าง
เวลาพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก
และจะต้องชี้แจงตอบคำถามตามความจริง

 ให้เจ้าบ้าน หรือผู้แทน ลงลายมือชื่อในรายการสำรวจตรวจสอบ เพื่อรับรอง
ข้อความในรายการที่สำรวจตรวจสอบนั้น


 มาตรา ๓๘
ให้นายทะเบียน
หรือบุคคลที่นายทะเบียนมอบหมาย แสดงบัตร
หรือหนังสือหลักฐานแห่งการเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่
หรือผู้แทน ก่อนเข้าไปสำรวจตรวจสอบ

หมวด ๕
บทเบ็ดเสร็จ
---------


 มาตรา ๓๙
ในกรณีการแจ้งตามมาตรา ๑๑
มาตรา ๑๔ มาตรา ๑๕ มาตรา 
๑๘ มาตรา ๒๔ มาตรา
๒๙ วรรค ๒ มาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ และมาตรา ๓๔
ถ้าผู้มีหน้าที่ต้อง
แจ้งมอบหมายให้ผู้ใดไปแจ้งแทน
และเมื่อผู้ได้รับมอบหมายได้แจ้งต่อผู้มีหน้าที่รับแจ้งตาม
มาตรา นั้น ๆ แล้ว ให้ถือว่าผู้มีหน้าที่นั้นได้แจ้งแล้ว

หมวด ๖
บทลงโทษ
---------


 มาตรา
๔๐ ผู้ใด

 (๑) ไม่มาตามที่นายทะเบียนเรียก ไม่ยอมชี้แจงข้อเท็จจริง หรือแสดงหลักฐาน หรือไม่ยอมให้นายทะเบียนเข้าไปตรวจสอบในบ้าน
ตามมาตรา ๖

 (๒) ไม่ยอมให้นายทะเบียน หรือบุคคลที่นายทะเบียนมอบหมายเข้าไปใน
บ้านเพื่อสำรวจตรวจสอบ ไม่ยอมชี้แจงตอบคำถาม
หรือไม่ยอมลงลายมือชื่อ ตามมาตรา ๓๗

 (๓) ไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๑ มาตรา ๑๒ มาตรา ๑๔ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๗ 
มาตรา ๑๘ มาตรา ๒๔ มาตรา ๒๕ วรรค ๒ มาตรา ๒๙ วรรค ๒ มาตรา
๓๒ มาตรา ๓๓ หรือ
มาตรา ๓๔ หรือ

 (๔)
ฝ่าฝืนมาตรา ๑๙ 

 มีความผิด
ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาท

บทเฉพาะกาล
----------


 มาตรา ๔๑
ผู้ใดกระทำความผิดตามกฎหมายว่าด้วยทะเบียนสำมะโนครัวอยู่
แล้วก่อนวันใช้พระราชบัญญัตินี้บังคับเมื่อได้แก้ไขให้ถูกต้องตามพระราชบัญญัตินี้แล้ว
เป็นอันพ้นความผิดนั้น

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
 จอมพล
ป. พิบูลสงคราม
 นายกรัฐมนตรี

-----------------------------+
หมายเหตุ:-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
เดิมกฎหมายว่าด้วยการ
ทะเบียนราษฎรมีอยู่หลายฉบับ คือ

 ก.
พระราชบัญญัติสำหรับทำบาญชีคนในพระราชอาณาจักร (ร.ศ. ๑๒๘)

 ข. พระราชบัญญัติการตรวจสอบบัญชีสำมะโนครัว
และการจดทะเบียนคนเกิด 
คนตาย คนย้าย ตำบล พระพุทธศักราช ๒๔๖๐

 ค. พระราชบัญญัติ การตรวจสอบบัญชีสำมะโนครัว และการจดทะเบียนคน
เกิด
คนตายคนย้ายตำบล (ฉบับที่ ๒) พุทธศักราช ๒๔๗๙

 ง.
พระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎรในเขตเทศบาลพุทธศักราช ๒๔๗๙

 และยังมีกฎหมายอื่น ๆ
อีก เช่น กฎหมายปกครองท้องที่
และกฎหมายอาญา 
เป็นต้น กฎหมายแต่ละฉบับยังมีกฎข้อบังคับ และระเบียบการวางไว้ให้ถือปฏิบัติอีกมาก
ล้วน
แยกเขตและอำนาจหน้าที่ไว้อย่างสับสน เช่นใช้ เฉพาะเขตเทศบาล ใช้เฉพาะมณฑลกรุงเทพฯ ใช้เฉพาะหัวเมือง
นอกมณฑลกรุงเทพฯ
และนอกเขตเทศบาล เป็นต้น นับว่าเป็นการยากทั้งแก่เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติ
และแก่ราษฎรผู้จะต้องปฏิบัติตามกฎหมาย
จึงสมควรรวบรวมและปรับปรุงยกร่างพระราชบัญญัติขึ้นเสียใหม่ ให้รวมวิธีปฏิบัติในการ
ทำทะเบียนราษฎรไว้เสียในที่แห่งเดียวกัน

 ปรียนันท์/แก้ไข
  ๑/ ๓
/ ๔๕
  A+B (C)