รัฐบาลไทย-ข่าวทำเนียบรัฐบาล-สรุปข่าวการประชุมคณะรัฐมนตรี 16 ตุลาคม 2566
วันจันทร์ที่ 16 ตุลาคม 2566
16/10/2566
สรุปข่าวการประชุมคณะรัฐมนตรี 16 ตุลาคม 2566
นายเศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง  เป็นประธานการประชุมคณะรัฐมนตรี ณ ห้องประชุม 501 ตึกบัญชาการ 1 ทําเนียบรัฐบาล
http://www.thaigov.go.th
(โปรดตรวจสอบมติคณะรัฐมนตรีที่เป็นทางการจากสํานักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีอีกครั้ง)
วันนี้ 16 ตุลาคม 2566 เวลา 10.00 น. นายเศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เป็นประธานการประชุมคณะรัฐมนตรี ณ ห้องประชุม 501 ตึกบัญชาการ 1 ทําเนียบรัฐบาล ซึ่งสรุปสาระสําคัญดังนี้
กฎหมาย
1. เรื่อง  แนวทางการแก้ไขถ้อยคําของกฎหมายในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 และแนวทางการพิจารณากรณีที่ไม่ต้องเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยตามมาตรา 41
เศรษฐกิจ -สังคม
2.  เรื่อง  รายงานสถานการณ์การส่งออกของไทย ประจําเดือนสิงหาคมและ 8 เดือนแรกของ ปี 2566
3.  เรื่อง  ขอยกเว้นมติคณะรัฐมนตรี เรื่อง มาตรการอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ํา ที่ดินสาธารณประโยชน์แปลง “ทุ่งหนองแด” ตําบลกุดสระ อําเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
4.  เรื่อง  รายงานประจําปีผลการดําเนินงานคณะกรรมการคุ้มครองการรับงานไปทําที่บ้าน ชุดที่ 4 ปีที่ 1
5.  เรื่อง  โครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมขนส่งเพื่อพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้ เพื่อเชื่อมโยงการขนส่งระหว่างอ่าวไทยและอันดามัน (โครงการแลนด์บริดจ์)
6.  เรื่อง  สรุปผลการประชุมคณะกรรมการแก้ไขปัญหาของขบวนการประชาชนเพื่อสังคมที่เป็นธรรม ครั้งที่ 1/2566
7.  เรื่อง  ขออนุมัติดําเนินโครงการก่อสร้างรถไฟทางคู่ ช่วงขอนแก่น - หนองคาย ของการรถไฟแห่งประเทศไทย
8.  เรื่อง  มาตรการอัตราค่าโดยสารสูงสุด 20 บาท ตลอดสาย ตามนโยบายรัฐบาล สําหรับรถไฟชานเมืองสายสีแดง สายนครวิถี (กรุงเทพอภิวัฒน์ - ตลิ่งชัน) และสายธานีรัถยา (กรุงเทพอภิวัฒน์ - รังสิต) ของการรถไฟแห่งประเทศไทย และรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม (สายสีม่วง) ของการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย
ต่างประเทศ
9.  เรื่อง  รายงานสรุปผลการเดินทางเยือนสาธารณรัฐประชาชนจีนของรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
10.  เรื่อง  การรายงานผลการเดินทางไปราชการของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ณ สาธารณรัฐประชาชนจีน
11.  เรื่อง  การยกเว้นการตรวจลงตราเพื่อการท่องเที่ยวให้แก่ผู้ถือหนังสือเดินทางหรือเอกสารใช้แทนหนังสือเดินทางสัญชาติรัสเซีย เป็นกรณีพิเศษและเป็นการชั่วคราว
12.  เรื่อง  ร่างบันทึกความเข้าใจระหว่างกระทรวงการต่างประเทศแห่งราชอาณาจักรไทยกับคณะกรรมาธิการการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนเพื่อการจัดตั้งกลไกประสานงานสําหรับการร่วมกันส่งเสริมข้อริเริ่มสายแถบและเส้นทาง
13.  เรื่อง  ขอความเห็นชอบร่างเอกสารผลลัพธ์การประชุมระดับสูงว่าด้วยความเชื่อมโยงระหว่างกันในห้วงการประชุมเวทีข้อริเริ่มสายแถบและเส้นทาง ครั้งที่ 3
14.  เรื่อง  การให้ความเห็นชอบและร่วมรับรองร่างเอกสารข้อริเริ่มว่าด้วยกรอบความร่วมมือด้านการค้าระหว่างประเทศและความร่วมมือทางเศรษฐกิจสําหรับเศรษฐกิจดิจิทัลและการพัฒนาสีเขียว
15.  เรื่อง  ขอความเห็นชอบต่อข้อริเริ่มปักกิ่งเพื่อการพัฒนาที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมสายแถบและเส้นทาง
16.  เรื่อง  ร่างปฏิญญาระดับรัฐมนตรีว่าด้วยการสร้างอนาคตทางพลังงานที่มั่นคง ยั่งยืน และเชื่อมโยงกันสําหรับภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิก
17.  เรื่อง  การประชุมสมัชชาใหญ่สมัยสามัญขององค์การการท่องเที่ยวโลก ครั้งที่ 25
18.  เรื่อง  ร่างบันทึกความเข้าใจว่าด้วยการเสริมสร้างความร่วมมือระหว่างกระทรวงการต่างประเทศแห่งราชอาณาจักรไทยกับกระทรวงการต่างประเทศแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
19.  เรื่อง  การจัดทําร่างแผนปฏิบัติการว่าด้วยความร่วมมือทางวัฒนธรรมระหว่างกระทรวงวัฒนธรรมแห่งราชอาณาจักรไทย และกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน สําหรับปี พ.ศ. 2566 – 2570
20.  เรื่อง  การขอความเห็นชอบต่อร่างเอกสารผลลัพธ์ของการประชุมสุดยอดอาเซียน – คณะมนตรีความร่วมมือรัฐอ่าวอาหรับ
21.  เรื่อง  ร่างแถลงการณ์แสดงเจตจํานงระหว่างกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งราชอาณาจักรไทยกับกระทรวงการอุดมศึกษาและการวิจัยแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสว่าด้วยความร่วมมือด้านการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
แต่งตั้ง
22.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการพลเรือนสามัญให้ดํารงตําแหน่งประเภทบริหารระดับสูง (สํานักนายกรัฐมนตรี)
23.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการการเมือง (กระทรวงการต่างประเทศ)
24.  เรื่อง  การแต่งตั้งกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี
25.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการการเมือง (สํานักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี)
26.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการการเมือง (สํานักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี)
27.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการการเมือง (สํานักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี)
28.  เรื่อง  การแต่งตั้งประธานกรรมการในคณะกรรมการตรวจสอบและประเมินผลภาคราชการ
29.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการพลเรือนสามัญให้ดํารงตําแหน่งประเภทบริหาร ระดับสูง (กระทรวงแรงงาน)
30.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการพลเรือนสามัญให้ดํารงตําแหน่งประเภทบริหาร ระดับสูง (กระทรวงพลังงาน)
31.  เรื่อง  การแต่งตั้งกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี
32.  เรื่อง  การแต่งตั้งข้าราชการพลเรือนสามัญให้ดํารงตําแหน่งประเภทวิชาการระดับทรงคุณวุฒิ (กระทรวงการคลัง)
33.   เรื่อง  คําสั่งสํานักนายกรัฐมนตรี ที่ 270/2566 เรื่อง แก้ไขเพิ่มเติมคําสั่งมอบหมายและมอบอํานาจให้รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีประจําสํานักนายกรัฐมนตรีปฏิบัติหน้าที่ประธานกรรมการ และมอบหมายให้รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีประจําสํานักนายกรัฐมนตรีปฏิบัติหน้าที่ประธานกรรมการ รองประธานกรรมการ และกรรมการ ในคณะกรรมการต่าง ๆ ตามกฎหมาย และระเบียบ
สํานักนายกรัฐมนตรี
***************
กฎหมาย
1. เรื่อง แนวทางการแก้ไขถ้อยคําของกฎหมายในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 และแนวทางการพิจารณากรณีที่ไม่ต้องเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยตามมาตรา 41
คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบตามที่สํานักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (สคก.) เสนอ ดังนี้
1. เห็นชอบแนวทางการแก้ไขถ้อยคําของกฎหมายในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 และแนวทางการพิจารณากรณีที่ไม่ต้องเปลี่ยนความผิดทางอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยตามมาตรา 41 โดยกฎหมายว่าด้วยการปรับเป็นพินัยเป็นกฎหมายกลางมีหลักการให้มีการเปลี่ยนโทษอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวและโทษปรับทางปกครองของกฎหมายตามที่ระบุไว้ในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติเป็นความผิดทางพินัยซึ่งต้องชําระค่าปรับเป็นพินัย (ไม่เป็นโทษอาญา) ทั้งนี้ เพื่อเป็นการอํานวยความสะดวกให้หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องกับการบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยการปรับเป็นพินัยได้เตรียมความพร้อมและสร้างความรู้ความเข้าใจแก่เจ้าหน้าที่เพื่อใช้บังคับกฎหมายให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน ตลอดจนเป็นประโยชน์แก่ประชาชน ผู้ใช้และอ้างอิงกฎหมายที่จะสามารถเข้าใจกฎหมายได้ง่ายและปฏิบัติตามกฎหมายได้อย่างถูกต้องตามเจตนารมณ์ของมาตรา 77 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
2. มอบหมายให้ สคก. และหน่วยงานผู้รับผิดชอบกฎหมายปฏิบัติให้เป็นไปในแนวทางเดียวกันกับที่คณะกรรมการว่าด้วยการปรับเป็นพินัยได้วางแนวทางไว้
สาระสําคัญ
สคก. เสนอว่า
1. โดยที่ได้มีพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 ประกาศราชกิจจานุเบกษาแล้ว เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2565 มีผลใช้บังคับเมื่อพ้นกําหนดสองร้อยสี่สิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป คือ ตั้งแต่วันที่ 22 มิถุนายน 2566 เป็นต้นไป โดยเป็นกฎหมายกลาง1 ซึ่งมีหลักการให้มีการเปลี่ยนโทษอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียว และโทษปรับทางปกครองของกฎหมายตามที่ระบุไว้ในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติเป็นความผิดทางพินัยซึ่งต้องชําระค่าปรับเป็นพินัย โดยการปรับนั้นมิได้เป็นโทษทางอาญา
2. โดยมาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 บัญญัติให้เปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวของกฎหมายในบัญชี 1 ท้ายพระราชบัญญัติ (มีจํานวน 168 ฉบับ) เป็นความผิดทางพินัยและให้ถือว่าอัตราโทษปรับอาญาเป็นอัตราค่าปรับเป็นพินัย และมาตรา 43 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 บัญญัติให้เปลี่ยนความผิดที่มีโทษปรับทางปกครองของกฎหมายในบัญชี 3 ท้ายพระราชบัญญัติ (มีจํานวน 3 ฉบับ) เป็นความผิดทางพินัยและให้ถือว่าอัตราโทษปรับทางปกครองเป็นอัตราค่าปรับเป็นพินัย ทั้งนี้ เมื่อพ้นกําหนดสามร้อยหกสิบห้าวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ซึ่งจะมีผลใช้บังคับในวันที่ 25 ตุลาคม 2566 อันจะทําให้ความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวและความผิดที่มีโทษปรับทางปกครอง ตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัติปรับเปลี่ยนเป็นความผิดทางพินัยโดยผลของกฎหมาย อย่างไรก็ดี มาตรา 41 บัญญัติให้ความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวตามกฎหมายในบัญชี 1 และบัญชี 22 ท้ายพระราชบัญญัตินี้ ไม่รวมถึง (1) ความผิดที่มีโทษจําคุกหรือโทษที่สูงกว่าสําหรับกรณีที่บุคคลธรรมดาเป็นผู้กระทําความผิด แต่มีโทษปรับสถานเดียวสําหรับกรณีที่นิติบุคคลเป็นผู้กระทําความผิดเดียวกันนั้น และ (2) ความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวแต่มีเงื่อนไขไว้เป็นการเฉพาะให้รับโทษสูงกว่าโทษปรับเมื่อกระทําความผิดอีกหรือเมื่อมีเหตุอื่นตามที่กฎหมายกําหนดด้วย
นอกจากนี้ มาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ บัญญัติให้กรณีที่มีกฎหมายบัญญัติให้อํานาจองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นออกข้อบัญญัติท้องถิ่นกําหนดโทษจําคุกหรือโทษปรับอาญาสําหรับผู้ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัติท้องถิ่นได้ไม่เกินที่กฎหมายนั้นกําหนด ให้เปลี่ยนอํานาจขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเฉพาะในการกําหนดโทษปรับอาญาเป็นการปรับเป็นพินัยไม่เกินอัตราที่กําหนดสําหรับการกําหนดโทษปรับอาญา ทั้งนี้ เมื่อพ้นกําหนดสามร้อยหกสิบห้าวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ซึ่งจะมีผลใช้บังคับในวันที่ 25 ตุลาคม 2566
3. ดังนั้น เพื่อให้หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องกับการบังคับใช้กฎหมาย ว่าด้วยการปรับเป็นพินัยได้เตรียมความพร้อมและสร้างความรู้ความเข้าใจแก่เจ้าหน้าที่ รวมทั้งปฏิบัติให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน ตลอดจนประโยชน์แก่ประชาชนที่จะสามารถเข้าใจกฎหมายได้ง่ายและปฏิบัติตามกฎหมายได้อย่างถูกต้อง สคก. จึงได้หารือคณะกรรมการว่าด้วยการปรับเป็นพินัย3 เพื่อกําหนดแนวทางการแก้ไขถ้อยคําของกฎหมายในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 และแนวทางการพิจารณากรณีที่ไม่ต้องเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยตามมาตรา 41 ซึ่งยังไม่เคยปรากฏแนวทางมาก่อน
4. คณะกรรมการว่าด้วยการปรับเป็นพินัย ได้พิจารณามาตรา 39 มาตรา 41 มาตรา 42 และมาตรา 43 แห่งพระราชบัญัญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ แล้ว เห็นสมควรกําหนดแนวทางการพิจารณาเป็น 3 ประเด็น ดังต่อไปนี้
4.1 แนวทางการแก้ไขถ้อยคําของกฎหมายในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ ปรากฏตามตัวอย่าง ดังต่อไปนี้
พระราชบัญญัติจดหมายเหตุแห่งชาติ พ.ศ. 2556
มาตรา 29 (เดิม)
“ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา 16 ต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท”
แนวทางที่คณะกรรมการฯ กําหนด
มาตรา 29
“ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา 16 มีความผิดทางพินัยต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งแสนบาท*
[*มาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 บัญญัติให้เปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัย และให้ถือว่าอัตราโทษปรับอาญาเป็นอัตราค่าปรับเป็นพินัย]”
ทั้งนี้ ให้ สคก. นําแนวทางดังกล่าวข้างต้นไปปรับใช้กับการแก้ไขเพิ่มเติมถ้อยคําของบทบัญญัติที่มีการเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวของกฎหมายในบัญชี 1 และถ้อยคําของบทบัญญัติที่มีโทษปรับทางปกครองในบัญชี 3 ต่อไป เพื่อให้สอดคล้องกับการที่มาตรา 39 และมาตรา 43 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ ได้เปลี่ยนโทษดังกล่าวไปแล้ว รวมถึงกรณีที่จะมีการตราพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวสําหรับกฎหมายในบัญชี 2 ตามมาตรา 40 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวด้วย (มีจํานวน 33 ฉบับ) นอกจากนั้น หากหน่วยงานของรัฐซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบการใช้บังคับกฎหมายในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ ดังกล่าว ประสงค์จะแก้ไขเพิ่มเติมถ้อยคําในทํานองเดียวกับที่กล่าวข้างต้น ก็ให้หน่วยงานของรัฐดังกล่าวกระทําได้ ทั้งนี้ เพื่อความสะดวกของประชาชนในการทําความเข้าใจกับการเปลี่ยนแปลงและเพื่อความสะดวกของเจ้าหน้าที่ของรัฐในการปฏิบัติตามกฎหมาย
4.2 แนวทางการแก้ไขถ้อยคําของกฎหมายเกี่ยวกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
คณะกรรมการว่าด้วยการปรับเป็นพินัยพิจารณากฎหมายเกี่ยวกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่าง ๆ แล้ว เห็นว่า บทบัญญัติที่ให้อํานาจองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกําหนดโทษจําคุกหรือโทษปรับอาญาสําหรับผู้ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัติท้องถิ่นได้ไม่เกินที่กฎหมายนั้นกําหนดในกฎหมายเกี่ยวกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่าง ๆ มีลักษณะการเขียนที่แตกต่างกัน จึงเห็นสมควรกําหนดแนวทางการแก้ไขถ้อยคําในบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ดังต่อไปนี้
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2528
มาตรา 97 วรรคสอง (เดิม)
“ในข้อบัญญัติกรุงเทพมหานครจะกําหนดโทษผู้ละเมิดข้อบัญญัติไว้ด้วยก็ได้ แต่มิให้กําหนดโทษจําคุกเกินหกเดือน และหรือปรับเกินหนึ่งหมื่นบาท”
แนวทางที่คณะกรรมการฯ กําหนด
“ในข้อบัญญัติกรุงเทพมหานครจะกําหนดโทษผู้ละเมิดข้อบัญญัติไว้ด้วยก็ได้ แต่มิให้กําหนดโทษจําคุกเกินหกเดือน หรือจะกําหนดทั้งโทษจําคุกไม่เกินหกเดือนและปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือจะกําหนดให้มีความผิดทางพินัยและต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทก็ได้”
พระราชบัญญัติองค์การบริการส่วนจังหวัด พ.ศ. 2540
มาตรา 51 วรรคสอง (เดิม)
“ในข้อบัญญัติจะกําหนดโทษผู้ละเมิดข้อบัญญัติไว้ด้วยก็ได้ แต่ห้ามมิให้กําหนดโทษจําคุกเกินหกเดือน และหรือปรับเกินหนึ่งหมื่นบาท เว้นแต่จะมีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น”
แนวทางที่คณะกรรมการฯ กําหนด
“ในข้อบัญญัติจะกําหนดโทษผู้ละเมิดข้อบัญญัติไว้ด้วยก็ได้ แต่ห้ามมิให้กําหนดโทษจําคุกเกินหกเดือน หรือจะกําหนดทั้งโทษจําคุกไม่เกินหกเดือนและปรับไม่เกินหนึ่งมื่นบาท หรือจะกําหนดให้มีความผิดทางพินัยและต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทก็ได้ เว้นแต่จะมีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น”
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการเมืองพัทยา พ.ศ. 2542
มาตรา 70 วรรคสอง (เดิม)
“ในข้อบัญญัติตามวรรคหนึ่ง จะกําหนดโทษจําคุกหรือโทษปรับหรือทั้งจําและปรับผู้ละเมิดข้อบัญญัติไว้ด้วยก็ได้ แต่จะกําหนดโทษจําคุกเกินหกเดือนและโทษปรับเกินหนึ่งหมื่นบาทไม่ได้”
แนวทางที่คณะกรรมการฯ กําหนด
“ในข้อบัญญัติตามวรรคหนึ่ง จะกําหนดโทษจําคุก หรือกําหนดทั้งโทษจําคุกและปรับสําหรับผู้ละเมิดข้อบัญญัติไว้ด้วยก็ได้ แต่จะกําหนดโทษจําคุกเกินหกเดือนและโทษปรับเกินหนึ่งหมื่นบาทไม่ได้ หรือจะกําหนดให้ผู้ละเมิดข้อบัญญัติมีความผิดทางพินัยและต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทก็ได้”
พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496
มาตรา 60 วรรคสอง (เดิม)
กฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น”
“ในเทศบัญญัตินั้น จะกําหนดโทษปรับผู้ละเมิดเทศบัญญัติไว้ด้วยก็ได้ แต่ห้ามมิให้กําหนดเกินว่าหนึ่งพันบาท”
แนวทางที่คณะกรรมการกําหนด
“ในเทศบัญญัตินั้น จะกําหนดให้ผู้ละเมิดเทศบัญญัติมีความผิดทางพินัยและต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกินหนึ่งพันบาทไว้ด้วยก็ได้”
พระราชบัญญัติสภาตําบลและองค์การบริหารส่วนตําบล พ.ศ. 2537
มาตรา 71 วรรคหนึ่ง (เดิม)
“องค์การบริหารส่วนตําบลอาจออกข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตําบลเพื่อใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตําบลได้เท่าที่ไม่ขัดหรือแย้งต่อกฎหมายเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามอํานาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนตําบล หรือเมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้องค์การบริหารส่วนตําบลออกข้อบัญญัติหรือให้มีอํานาจออกข้อบัญญัติ ในการนี้ จะกําหนดค่าธรรมเนียมที่จะเรียกเก็บและกําหนดโทษปรับผู้ฝ่าฝืนด้วยก็ได้ แต่มิให้กําหนดโทษปรับเกินหนึ่งพันบาท เว้นแต่จะมีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น”
แนวทางที่คณะกรรมการฯ กําหนด
“องค์การบริหารส่วนตําบลอาจออกข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตําบลเพื่อใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตําบลได้เท่าที่ไม่ขัดหรือแย้งต่อกฎหมายเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามอํานาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนตําบล หรือเมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้องค์การบริหารส่วนตําบลออกข้อบัญญัติหรือให้มีอํานาจออกข้อบัญญัติ ในการนี้ จะกําหนดค่าธรรมเนียมที่จะเรียกเก็บและกําหนดให้ผู้ฝ่าฝืนข้อบัญญัติมีความผิดทางพินัยและต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยด้วยก็ได้ แต่มิให้กําหนดค่าปรับเป็นพินัยเกินหนึ่งพันบาท เว้นแต่จะมีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น”
4.3 แนวทางการพิจารณากรณีที่ไม่ต้องเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัย ตามมาตรา 41 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ
คณะกรรมการว่าด้วยการปรับเป็นพินัยได้พิจารณามาตรา 41 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ แล้ว เห็นว่า ความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวตามกฎหมายในบัญชี 1 และบัญชี 2 ท้ายพระราชบัญญัตินี้ จะไม่เปลี่ยนเป็นความผิดทางพินัยและค่าปรับทางพินัย ในกรณีดังต่อไปนี้
กรณีที่หนึ่ง ความผิดที่มีโทษจําคุกหรือโทษที่สูงกว่าสําหรับกรณีที่บุคคลธรรมดาเป็นผู้กระทําความผิด แต่มีโทษปรับสถานเดียวสําหรับกรณีที่นิติบุคคลเป็นผู้กระทําความผิดเดียวกันนั้น ตามมาตรา 41 (1) แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ เห็นว่า จะต้องเป็นกรณีที่บุคคลธรรมดาและนิติบุคคลกระทําความผิดอย่างเดียวกัน แต่กฎหมายได้บัญญัติให้บุคคลธรรมดาที่กระทําความผิดนั้นต้องรับโทษจําคุกหรือโทษอาญาที่สูงกว่าส่วนนิติบุคคลที่กระทําความผิดเดียวกันนั้นต้องรับโทษปรับสถานเดียว ซึ่งบทบัญญัติของกฎหมายในบัญชี 1 ที่เข้าข้อยกเว้นดังกล่าวที่ไม่ต้องเปลี่ยนเป็นความผิดทางพินัย เช่น มาตรา 89 แห่งพระราชบัญญัติกองทุนบําเหน็จบํานาญข้าราชการ พ.ศ. 2539 มาตรา 26 แห่งพระราชบัญญัติการเล่นแชร์ พ.ศ. 2534 มาตรา 59 มาตรา 60 และมาตรา 62 แห่งพระราชบัญญัติธุรกิจรักษาความปลอดภัย พ.ศ. 2558 และมาตรา 74 แห่งพระราชบัญญัติสถาปนิก พ.ศ. 2543 แต่สําหรับมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติการเล่นแชร์ พ.ศ. 2534 นั้น แม้กฎหมายกําหนดโทษจําคุกไว้กรณีที่บุคคลธรรมดากระทําผิดในมาตรา 6 แต่องค์ประกอบของการกระทําความผิดของบุคคลธรรมดามีองค์ประกอบแตกต่างจากการกระทําความผิดของนิติบุคคล จึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามมาตรา 41 (1) ความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวตามมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติการเล่นแชร์พ.ศ. 2534 จึงต้องเปลี่ยนเป็นความผิดทางพินัย
กรณีที่สอง ความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวแต่มีเงื่อนไขไว้เป็นการเฉพาะให้รับโทษสูงกว่าโทษปรับเมื่อกระทําความผิดอีกหรือเมื่อมีเหตุอื่นตามที่กฎหมายกําหนดด้วย ตามมาตรา 41 (2) แห่งพะราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัยฯ เห็นว่า
(1) กรณีที่กฎหมายกําหนดความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวแต่มีเงื่อนไขไว้เป็นการเฉพาะให้รับโทษสูงกว่าโทษปรับ โทษที่สูงกว่าโทษปรับต้องเป็นโทษอาญาเท่านั้น ไม่รวมถึงกรณีที่กฎหมายกําหนดโทษปรับสถานเดียวและกําหนดมาตรการอื่นเพิ่มเติมจากโทษปรับ เช่น กําหนดให้ศาลมีคําสั่งริบทรัพย์หรือมีคําสั่งให้เลิกประกอบกิจการ หรือกําหนดให้เจ้าหน้าที่ของรัฐมีอํานาจกําหนดมาตรการทางปกครอง เช่น สั่งเพิกถอนใบอนุญาต หรือมีอํานาจสั่งกักเรือ หรือกําหนดค่าปรับบังคับการไว้ เนื่องจากเป็นมาตรการอื่นที่ไม่ใช่โทษอาญา กรณีดังกล่าวจึงสามารถเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยได้
(2) เงื่อนไขที่กําหนดไว้เป็นการเฉพาะให้รับโทษสูงกว่าโทษปรับเมื่อกระทําผิดอีก ต้องเป็นกรณีที่ผู้กระทําความผิดเป็นบุคคลเดียวกันและกฎหมายกําหนดให้บุคคลคนเดียวกันนั้นต้องรับโทษอาญาที่สูงกว่าโทษปรับเมื่อกระทําความผิดเดียวกันซ้ําอีก เช่น มาตรา 102 แห่งพระราชกําหนดการบริหารจัดการการทํางานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2560 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกําหนดการบริหารจัดการการทํางานของคนต่างด้าว (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2561
(3) เงื่อนไขที่กําหนดไว้เป็นการเฉพาะให้รับโทษสูงกว่าโทษปรับเมื่อมีเหตุอื่นตามที่กฎหมายกําหนด ต้องเป็นการกระทําความผิดที่มีองค์ประกอบความผิดเดียวกันกับความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียว และกฎหมายกําหนดให้ต้องรับโทษสูงกว่าโทษปรับเมื่อมีเหตุอื่นตามที่กฎหมายกําหนดไว้ เช่น มาตรา 6 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติเครื่องแบบทหาร พุทธศักราช 2477 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราขบัญญัติเครื่องแบบทหาร (ฉบับที่ 3) พุทธศักราช 2485 และมาตรา 48 แห่งพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2562
สําหรับกรณีที่กฎหมายกําหนดความผิดอาญาและกําหนดโทษจําคุกไว้ และได้กําหนดเหตุลดโทษไว้สําหรับการกระทําที่มีองค์ประกอบความผิดเดียวกัน โดยกําหนดให้ผู้กระทําความผิดเมื่อมีเหตุดังกล่าวได้รับเพียงโทษปรับสถานเดียวเป็นกรณีที่กฎหมายมีวัตถุประสงค์ลดโทษให้แก่ผู้กระทําความผิด เนื่องจากเห็นว่าการกระทําความผิดโดยมีเหตุที่กฎหมายกําหนดไว้เป็นการกระทําความผิดที่ไม่ร้ายแรงและไม่ควรรับโทษถึงจําคุกจึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามมาตรา 41 (2) สามารถเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยได้ เช่น มาตรา 56 แห่งพระราชบัญญัติกีฬามวย พ.ศ. 2542 มาตรา 72 แห่งพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 และมาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2562 หรือกรณีที่กฎหมายกําหนดความผิดอาญาซึ่งบุคคลคนเดียวกระทําความผิดและมีโทษสองระดับ เพราะมีองค์ประกอบความผิดคนละองค์ประกอบ เช่น มาตรา 127 ทวิ และมาตรา 151 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2542 และมาตรา 83 แห่งพระราชบัญญัติหลักประกันทางธุรกิจ พ.ศ. 2558 จึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามมาตรา 41 (2) และสามารถเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยได้
5. ทั้งนี้ สคก. ได้จัดทําตารางรวมมาตราของกฎหมาย ฉบับต่าง ๆ ตามบัญชี 1 และบัญชี 3 ที่จะเปลี่ยนเป็นความผิดทางพินัยซึ่งต้องชําระค่าปรับเป็นพินัยไว้ ตามแนวทางของคณะกรรมการว่าด้วยการปรับเป็นพินัยในข้อ 4 โดยเผยแพร่ในเว็บไซต์ของ สคก. (ocs.go.th) แล้วเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2566 เพื่อสร้างความเข้าใจให้แก่ประชาชนเป็นการล่วงหน้า และเป็นการอํานวยความสะดวกในการเข้าถึงกฎหมาย
____________________________
1 เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ โดยที่มาตรา 77 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ได้บัญญัติให้รัฐพึงกําหนดโทษอาญาเฉพาะความผิดร้ายแรง ประกอบกับแผนการปฏิรูปประเทศด้านกฎหมายได้กําหนดให้มีการปรับปรุงกฎหมายในการกําหนดโทษอาญาให้เหมาะสมกับสภาพความผิด หรือกําหนดมาตรการลงโทษให้เหมาะสมกับการกระทําความผิด จึงเห็นควรกําหนดให้มีกฎหมายกลางในการพิจารณาและกําหนดมาตรการสําหรับผู้ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติที่ไม่ใช่ความผิดร้ายแรง โดยปรับเปลี่ยนโทษทางอาญาบางประการตามกฎหมายต่าง ๆ รวม 204 ฉบับ ที่มุ่งต่อการปรับเป็นเงินเป็น “มาตรการปรับเป็นพินัย” ซึ่งการปรับนั้นมิได้เป็นโทษทางอาญา รวมทั้งไม่มีการจําคุกหรือกักขังแทนการปรับ ตลอดจนไม่มีการลงบันทึกในประวัติอาชญากรรม ทั้งนี้ เพื่อให้ประชาชนที่ถูกกล่าวหาว่ากระทําความผิดไม่ต้องเข้าสู่กระบวนการทางอาญาและไม่มีประวัติอาชญากรรมติดตัวอีกต่อไป ซึ่งการมีกฎหมายดังกล่าวจะเป็นประโยชน์แก่ประชาชนและขจัดความเหลื่อมล้ําในสังคมลงได้ตามสมควรและส่งเสริมการบังคับใช้กฎหมายให้มีประสิทธิภาพ
2 มาตรา 40 บรรดาความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวตามกฎหมายในบัญชี 2 ท้ายพระราชบัญญัตินี้ จะเปลี่ยนเป็นความผิดทางพินัยก็ได้ โดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกา
ก่อนตราพระราชกฤษฎีกาตามวรรคหนึ่ง ให้คณะรัฐมนตรีเสนอร่างพระราชกฤษฎีกานั้นให้สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาเป็นเวลาไม่น้อยกว่าหกสิบวัน เมื่อพ้นกําหนดเวลาดังกล่าวแล้ว หากสภาผู้แทนราษฎรหรือวุฒิสภามิได้มีมติไม่เห็นชอบ ให้นําความกราบบังคมทูลเพื่อทรงตราพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวต่อไป
การตราพระราชกฤษฎีกาตามวรรคหนึ่งจะเปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวเป็นความผิดทางพินัยตามกฎหมายที่ระบุไว้ในบัญชีบางมาตราหรือทุกมาตรา โดยจะกําหนดเงื่อนไขในการเปลี่ยนไว้ด้วย
3 มาตรา 38 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 บัญญัติให้นายกรัฐมนตรีแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่ง เพื่อให้คําแนะนําและคําปรึกษาเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ของรัฐในการปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ รวมทั้งการเสนอแนะการออกกฎกระทรวงและระเบียบโดยให้สํานักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาทําหน้าที่หน่วยธุรการ ซึ่งได้มีคําสั่งสํานักนายกรัฐมนตรี ที่ 318/2565 เรื่อง แต่งตั้งคณะกรรมการว่าด้วยการปรับเป็นพินัย ลงวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2565
เศรษฐกิจ -สังคม
2. เรื่อง รายงานสถานการณ์การส่งออกของไทย ประจําเดือนสิงหาคมและ 8 เดือนแรกของปี 2566
คณะรัฐมนตรีรับทราบรายงานสถานการณ์การส่งออกของไทย ประจําเดือนสิงหาคมและ 8 เดือนแรกของปี 2566 ตามที่กระทรวงพาณิชย์ (พณ.) เสนอ ดังนี้
สาระสําคัญ
1. สรุปสถานการณ์การส่งออกของไทย ประจําเดือนสิงหาคม 2566
การส่งออกของไทยในเดือนสิงหาคม 2566 พลิกกลับมาขยายตัวในรอบ 11 เดือน
มีมูลค่า 24,279.6 ล้านเหรียญสหรัฐ (824,938 ล้านบาท) ขยายตัวร้อยละ 2.6 หากหักสินค้าเกี่ยวเนื่องกับน้ํามัน ทองคํา และยุทธปัจจัย ขยายตัวร้อยละ 3.9 ได้รับแรงหนุนจากสัญญาณการฟื้นตัวของภาคการผลิตโลกที่ดีขึ้นกว่าเดือนก่อนหน้า แม้ว่าจะยังอยู่ในระดับต่ํากว่าปกติ การใช้จ่ายของผู้บริโภคปรับตัวดีขึ้นตามภาคบริการของประเทศคู่ค้าที่ขยายตัว ส่งผลดีต่อสินค้าส่งออกที่เกี่ยวเนื่อง รวมทั้ง การส่งเสริมนโยบายพลังงานสะอาดและ
ความต้องการสินค้าเทคโนโลยีทําให้สินค้าหมวดอุตสาหกรรมกลับมาขยายตัวอีกครั้ง ประกอบกับการอ่อนค่าของเงินบาทในระดับที่เหมาะสมส่งผลดีต่อการส่งออก ตลาดคู่ค้าสําคัญฟื้นตัว อาทิ สหรัฐฯ จีน ญี่ปุ่น อินเดีย เกาหลีใต้ ไต้หวัน ออสเตรเลีย ซาอุดีอาระเบีย และแอฟริกาใต้ โดยการส่งออกของไทยในเดือนนี้ยังทําได้ดีกว่าหลายประเทศในภูมิภาค และกลับมาเกินดุลการค้า ทั้งนี้ การส่งออกไทย 8 เดือนแรกของปี 2566 หดตัวร้อยละ 4.5 และ
เมื่อหักสินค้าเกี่ยวเนื่องกับน้ํามัน ทองคํา และยุทธปัจจัย หดตัวร้อยละ 1.5
มูลค่าการค้ารวม
มูลค่าการค้าในรูปเงินดอลลาร์สหรัฐ เดือนสิงหาคม 2566 มีมูลค่าการค้ารวม 48,199.3 ล้านเหรียญสหรัฐ หดตัวร้อยละ 5.7 เทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อน โดยการส่งออก มีมูลค่า 24,279.6 ล้านเหรียญสหรัฐ ขยายตัวร้อยละ 2.6 เทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อน การนําเข้า มีมูลค่า 23,919.7 ล้านเหรียญสหรัฐ หดตัวร้อยละ 12.8 ดุลการค้า เกินดุล 359.9 ล้านเหรียญสหรัฐ ภาพรวม 8 เดือนแรกของปี 2566 มีมูลค่าการค้ารวม 383,111.7 ล้านเหรียญสหรัฐ หดตัวร้อยละ 5.1 เทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน โดยการส่งออก มีมูลค่า 187,593.1 ล้านเหรียญสหรัฐ หดตัวร้อยละ 4.5 เทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน การนําเข้า มีมูลค่า 195,518.6 ล้านเหรียญสหรัฐ หดตัวร้อยละ 5.7 ดุลการค้า 8 เดือนแรกของปี 2566 ขาดดุล 7,925.4 ล้านเหรียญสหรัฐ
มูลค่าการค้าในรูปเงินบาท เดือนสิงหาคม 2566 มีมูลค่าการค้ารวม 1,647,414 ล้านบาท หดตัว ร้อยละ 12.1 เทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อน โดยการส่งออก มีมูลค่า 824,938 ล้านบาท หดตัวร้อยละ 4.4 เทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อน การนําเข้า มีมูลค่า 822,476 ล้านบาท หดตัวร้อยละ 18.6 ดุลการค้า เกินดุล 2,462 ล้านบาท ภาพรวม 8 เดือนแรกของปี 2566 มีมูลค่าการค้ารวม 13,112,568 ล้านบาท หดตัวร้อยละ 4.6 เทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน โดยการส่งออก มีมูลค่า 6,379,734 ล้านบาท หดตัวร้อยละ 3.9 เทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน การนําเข้า มีมูลค่า 6,732,833 ล้านบาท หดตัวร้อยละ 5.3 ดุลการค้า 8 เดือนแรกของปี 2566 ขาดดุล 353,009 ล้านบาท
การส่งออกสินค้าเกษตรและอุตสาหกรรมเกษตร
มูลค่าการส่งออกสินค้าเกษตรและอุตสาหกรรมเกษตร หดตัวร้อยละ 1.5 สินค้าอุตสาหกรรมเกษตร หดตัวร้อยละ 7.6 แต่สินค้าเกษตรกลับมาขยายตัวร้อยละ 4.2 ทั้งนี้ สินค้าสําคัญที่ขยายตัว ได้แก่ ผลไม้สด แช่เย็น แช่แข็ง และแห้ง ขยายตัวร้อยละ 99.8 (ขยายตัวในตลาดจีน มาเลเซีย สหรัฐฯ เวียดนาม และเกาหลีใต้) ข้าว ขยายตัวร้อยละ 10.8 (ขยายตัวในตลาดสหรัฐฯ อินโดนีเซีย มาเลเซีย โมซัมบิก และแองโกลา) สิ่งปรุงรสอาหาร ขยายตัวร้อยละ 28.6 (ขยายตัวในตลาดสหรัฐฯ ออสเตรเลีย ฟิลิปปินส์ เนเธอร์แลนด์ และมาเลเซีย) ผักกระป๋องและผักแปรรูป ขยายตัวร้อยละ 26.5 (ขยายตัวในตลาดญี่ปุ่น สหรัฐฯ เกาหลีใต้ จีน และไต้หวัน) นมและผลิตภัณฑ์นม ขยายตัวร้อยละ 13.2 (ขยายตัวในตลาดฟิลิปปินส์ กัมพูชา สิงคโปร์ เวียดนาม และลาว) ผักสด แช่เย็น แช่แข็ง และแห้ง ขยายตัวร้อยละ 22.8 (ขยายตัวในตลาดญี่ปุ่น ไต้หวัน สหรัฐฯ ออสเตรเลีย และกัมพูชา) ขณะที่สินค้าสําคัญที่หดตัว อาทิ ยางพารา หดตัวร้อยละ 32.9 (หดตัวในตลาดจีน มาเลเซีย ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และอินเดีย) ผลิตภัณฑ์มันสําปะหลัง หดตัวร้อยละ 12.8 (หดตัวในตลาดจีน ไต้หวัน มาเลเซีย สหรัฐฯ และฟิลิปปินส์) อาหารทะเลกระป๋องและแปรรูป หดตัวร้อยละ 9.7 (หดตัวในตลาดสหรัฐฯ ออสเตรเลีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ กัมพูชา และแอฟริกาใต้) น้ําตาลทราย หดตัวร้อยละ 23.1 (หดตัวในตลาดอินโดนีเซีย กัมพูชา มาเลเซีย ไต้หวัน และจีน) ไก่แปรรูป หดตัวร้อยละ 12.8 (หดตัวในตลาดญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร เนเธอร์แลนด์ เกาหลีใต้ และเยอรมนี) ไขมันจากน้ํามันจากพืชและสัตว์ หดตัวร้อยละ 57.4 (หดตัวในตลาดเมียนมา มาเลเซีย กัมพูชา ญี่ปุ่น และฮ่องกง) ทั้งนี้ 8 เดือนแรกของปี 2566 การส่งออกสินค้าเกษตรและอุตสาหกรรมเกษตร หดตัวร้อยละ 3.5
การส่งออกสินค้าอุตสาหกรรม
มูลค่าการส่งออกสินค้าอุตสาหกรรม ขยายตัวร้อยละ 2.5 ซึ่งมีสินค้าสําคัญที่ขยายตัว อาทิ รถยนต์ อุปกรณ์ และส่วนประกอบ ขยายตัวร้อยละ 5.2 (ขยายตัวในตลาดออสเตรเลีย ฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น มาเลเซีย และแอฟริกาใต้) แผงวงจรไฟฟ้า ขยายตัวร้อยละ 39.8 (ขยายตัวในตลาดญี่ปุ่น ไต้หวัน จีน สหรัฐฯ และมาเลเซีย) เครื่องจักรกลและส่วนประกอบ ขยายตัวร้อยละ 6.4 (ขยายตัวในตลาดสหรัฐฯ ญี่ปุ่น จีน ออสเตรเลีย และเนเธอร์แลนด์) เครื่องโทรศัพท์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ ขยายตัวร้อยละ 36.9 (ขยายตัวในตลาดสหรัฐฯ ฮ่องกง เม็กซิโก เนเธอร์แลนด์ และสิงคโปร์) อุปกรณ์กึ่งตัวนํา ทรานซิสเตอร์ และไดโอด ขยายตัวร้อยละ 74.5 (ขยายตัวในตลาดสหรัฐฯ จีน อินเดีย เกาหลีใต้ และกัมพูชา) หม้อแปลงไฟฟ้าและส่วนประกอบ ขยายตัวร้อยละ 59.1 (ขยายตัวในตลาดสหรัฐฯ เนเธอร์แลนด์ เม็กซิโก ญี่ปุ่น และไต้หวัน) ขณะที่สินค้าสําคัญที่หดตัว อาทิ เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ และส่วนประกอบ หดตัวร้อยละ 26.9 (หดตัวในตลาดสหรัฐฯ จีน ฮ่องกง เนเธอร์แลนด์ และมาเลเซีย) ผลิตภัณฑ์ยาง หดตัวร้อยละ 4.7 (หดตัวในตลาดจีน ญี่ปุ่น มาเลเซีย เวียดนาม และอินเดีย) อัญมณีและเครื่องประดับ (ไม่รวมทองคํา) หดตัวร้อยละ 10.4 (หดตัวในตลาดสหรัฐฯ อินเดีย เยอรมนี สหราชอาณาจักร และญี่ปุ่น) เครื่องปรับอากาศและส่วนประกอบ หดตัวร้อยละ 23.4 (หดตัวในตลาดออสเตรเลีย สหรัฐฯ สิงคโปร์ เวียดนาม และอินเดีย) ทั้งนี้ 8 เดือนแรกของปี 2566 การส่งออกสินค้าอุตสาหกรรม หดตัวร้อยละ 4.1
ตลาดส่งออกสําคัญ
การส่งออกไปยังตลาดสําคัญส่วนใหญ่กลับมาขยายตัว สอดคล้องกับสัญญาณการปรับตัวดีขึ้นของการผลิตภาคอุตสาหกรรมของโลก ทั้งนี้ ภาพรวมการส่งออกไปยังกลุ่มตลาดต่าง ๆ สรุปได้ ดังนี้ (1) ตลาดหลัก ขยายตัวร้อยละ 2.3 โดยขยายตัวในตลาดสหรัฐฯ ร้อยละ 21.7 จีน ร้อยละ 1.9 และญี่ปุ่น ร้อยละ 15.7 แต่ยังหดตัวต่อเนื่องในตลาดอาเซียน (5) CLMV และสหภาพยุโรป (27) ร้อยละ 1.5 ร้อยละ 21.3 และร้อยละ 11.6 ตามลําดับ (2) ตลาดรอง ขยายตัวร้อยละ 2.4 โดยขยายตัวในตลาดทวีปออสเตรเลีย ร้อยละ 22.4 แอฟริกา ร้อยละ 4.9 รัสเซียและกลุ่ม CIS ร้อยละ 30.4 และสหราชอาณาจักร ร้อยละ 10.7 ขณะที่ตลาดเอเชียใต้ ตะวันออกกลาง และลาตินอเมริกา หดตัวร้อยละ 0.9 ร้อยละ 12.6 และร้อยละ 11.7 (3) ตลาดอื่น ๆ ขยายตัวร้อยละ 62.8 อาทิ สวิตเซอร์แลนด์ ขยายตัวร้อยละ 53.6
2. มาตรการส่งเสริมการส่งออกและแนวโน้มการส่งออกระยะต่อไป
สําหรับแผนการส่งเสริมการส่งออกในช่วงที่เหลือของปี 2566 นายภูมิธรรม เวชยชัย รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ได้มอบนโยบายแก่ผู้บริหารกระทรวงพาณิชย์ พาณิชย์จังหวัด และทูตพาณิชย์ทั่วโลก เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2566 ที่ผ่านมา โดยยังคงรักษาเป้าหมายการส่งออกในปี 2566 ไว้อยู่ที่ร้อยละ 1 - 2 และมีนโยบาย “เร่งขยับตัวเลขการส่งออก เปลี่ยนจากติดลบให้เป็นบวก” โดย (1) ใช้ประโยชน์จาก Soft Power สร้างเรื่องราวให้กับสินค้าและบริการไทยโดยเชื่อมโยงกับภาคบริการและการท่องเที่ยว (2) จัดทําและนําข้อมูลมาใช้วิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภคเชิงลึกในตลาดทั่วโลก เพื่อนํามาพัฒนาสินค้าให้ตอบสนองความต้องการ (3) แก้ไขปัญหาและอุปสรรคการค้าชายแดน เป็นปัญหาคอขวดและเป็นอุปสรรคต่อสินค้าไทยตั้งแต่ต้นน้ําถึงปลายน้ํา (4) ผลักดันและสร้างระบบนิเวศน์ในการยกระดับผู้ให้บริการโลจิสติกส์ไทย เป็นผู้ให้บริการระดับภูมิภาค นอกจากนี้ มีนโยบาย “ผลักดันให้มีการใช้ประโยชน์จาก FTA” โดยให้ภาครัฐเข้าไปช่วยเหลือผู้ประกอบการในการปรับตัว สร้างความรู้ความเข้าใจ โดยเฉพาะผู้ประกอบการรายเล็ก และเตรียมความพร้อมให้ดําเนินธุรกิจสอดรับกับกฎกติกาใหม่ ๆ ของโลก เช่น Carbon Credit BCG และ SGDs เป็นต้น อีกทั้งได้มอบหมายให้พาณิชย์จังหวัดและทูตพาณิชย์ วางแผนยุทธศาสตร์หรือแผนบริหารจัดการสินค้าอย่างครบวงจรร่วมกัน ทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อ “รักษาตลาดเดิม เสริมตลาดใหม่” และเพิ่มบทบาท “พาณิชย์คู่คิด SME” ให้ความช่วยเหลือผู้ประกอบการรายเล็กให้สามารถส่งออกได้
แนวโน้มการส่งออกในระยะถัดไป กระทรวงพาณิชย์ ประเมินว่า การส่งออกในช่วงที่เหลือของปี จะมีแนวโน้มการฟื้นตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป สินค้าที่เกี่ยวข้องกับเมกะเทรนส์ด้านพลังงานสะอาด และเทคโนโลยีดิจิทัลมีทิศทางที่ขยายตัวได้ดี ส่วนความต้องการสินค้าเกษตรและอาหารซึ่งเป็นสินค้าศักยภาพของไทยขยายตัวอย่างต่อเนื่อง รวมทั้ง ในช่วงปลายปีมูลค่าการส่งออกมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจากคําสั่งซื้อที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลเฉลิมฉลองในประเทศคู่ค้า สําหรับภาพรวมตลาดส่งออกเริ่มเห็นการฟื้นตัวของตลาดหลัก อย่างสหรัฐฯ จีนและญี่ปุ่น กลับมาบวกซึ่งเป็นสัญญาณที่ดี และตลาดส่งออกใหม่ ๆ ที่ยังคงขยายตัวต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม ความไม่แน่นอนของเศรษฐกิจโลกจากการคงอัตราดอกเบี้ยระดับสูงยาวนานที่จะชะลอการผลิตและการบริโภคสินค้าโดยเฉพาะสินค้าที่ไม่จําเป็น ภาวะภัยแล้งที่อาจจะกระทบต่อผลผลิตเพื่อการส่งออก และปัญหาความขัดแย้งด้านภูมิรัฐศาสตร์ที่ยังไม่มีที่ท่าว่าจะยุติ ล้วนเป็นปัจจัยที่อาจส่งผลกระทบต่อมูลค่าการส่งออกแทบทั้งสิ้น ซึ่งกระทรวงพาณิชย์ต้องติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิดต่อไป
3. เรื่อง ขอยกเว้นมติคณะรัฐมนตรี เรื่อง มาตรการอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ํา ที่ดินสาธารณประโยชน์แปลง “ทุ่งหนองแด” ตําบลกุดสระ อําเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
คณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติตามที่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (กษ.) เสนอยกเว้นการปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีที่เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 และเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2558 เกี่ยวกับเรื่อง มาตรการอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ํา พื้นที่ที่ดินสาธารณประโยชน์แปลง “ทุ่งหนองแด” ตําบลกุดสระ อําเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี เพื่อให้สามารถเข้าดําเนินงานในพื้นที่ พร้อมส่งมอบพื้นที่ให้แก่สมาคมพืชสวนโลกระหว่างประเทศ (International Association of Horticultural Produces : AIPH) ซึ่งมีกําหนดการต้องส่งมอบพื้นที่ 6 เดือน ก่อนพิธีเปิดงานในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2569 (ต้องส่งมอบพื้นที่วันที่ 1 พฤษภาคม 2569)
สาระสําคัญของเรื่อง
กษ. รายงานว่า
1. งานมหกรรมพืชสวนโลก จังหวัดอุดรธานี พ.ศ. 2569 จัดขึ้นที่ “ทุ่งหนองแด” ตําบลกุดสระ อําเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี มีพื้นที่จัดงาน 1,030 ไร่ โดยเป็นพื้นที่ชุ่มน้ําตามทะเบียนรายนามพื้นที่ชุ่มน้ําที่มีความสําคัญระดับท้องถิ่น 1,009 ไร่ 25 ตารางวา ซึ่งต้องขอยกเว้นการปฏิบัติตามมาตรการอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ํา ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 และวันที่ 12 พฤษภาคม 2558 ก่อนการดําเนินการเข้าเตรียมพื้นที่จัดงานมหกรรมพืชสวนโลกจังหวัดอุดรธานี พ.ศ. 2569
2. คณะกรรมการ AIPH ได้มาตรวจเยี่ยมพื้นที่การจัดงานมหกรรมพืชสวนโลกเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2566 โดยให้ข้อเสนอแนะว่า ประเทศไทยควรเร่งแผนการดําเนินงานให้เร็วขึ้น โดยมีกําหนดการต้องส่งมอบพื้นที่ 6 เดือนก่อนพิธีเปิดงาน (ต้องส่งมอบพื้นที่วันที่ 1 พฤษภาคม 2569) ซึ่งนายกรัฐมนตรีได้มีข้อสั่งการเมื่อวันที่ 8 กันยายน 2566 ให้ติดตามความคืบหน้าของโครงการมหกรรมพืชสวนโลก จังหวัดอุดรธานี รวมทั้งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ได้สั่งการในการประชุมติดตามความก้าวหน้าการดําเนินงานจัดงานมหกรรมพืชสวนโลกเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2566 ให้ดําเนินการขอยกเว้นการปฏิบัติตามมาตรการอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ําดังกล่าว
3. กษ. แจ้งว่า ทส. (กรมทรัพยากรน้ํา) ได้ตรวจสอบแล้ว พื้นที่ชุ่มน้ําหนองแด ตําบลกุดสระ อําเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี เป็นพื้นที่สาธารณประโยชน์ต้องขอยกเว้นไม่ปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรี วันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 และ 12 พฤษภาคม 2558 (เกี่ยวกับการดําเนินการตามมาตรการอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ํา) ดังนั้น กษ. สามารถนําเรื่องเสนอที่ประชุมคณะรัฐมนตรีเพื่อขอยกเว้นไม่ปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีดังกล่าวได้
4. เรื่อง รายงานประจําปีผลการดําเนินงานคณะกรรมการคุ้มครองการรับงานไปทําที่บ้าน ชุดที่ 4 ปีที่ 1
คณะรัฐมนตรีรับทราบรายงานประจําปีผลการดําเนินงานคณะกรรมการคุ้มครองการรับงานไปทําที่บ้าน ชุดที่ 4 ปีที่ 1 (4 ตุลาคม 2564 - 3 ตุลาคม 2565) ตามที่กระทรวงแรงาน (รง.) เสนอ
สาระสําคัญของเรื่อง
รง. รายงานว่า รง. (กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน) ได้จัดทํารายงานประจําปีผลการดําเนินงานคณะกรรมการคุ้มครองการรับงานไปทําที่บ้าน ชุดที่ 4 ปีที่ 1 (4 ตุลาคม 2564 - 3 ตุลาคม 2565) สาระสําคัญสรุปได้ ดังนี้
เรื่อง
ผลการดําเนินงาน
1. การประชุมคณะกรรมการฯ ประจําปีงบประมาณ พ.ศ. 2565
คณะกรรมการฯ มีการประชุม 3 ครั้ง ในประเด็นสําคัญ ๆ ดังนี้
1.1) พิจารณาให้ความคิดเห็นและข้อเสนอแนะเพิ่มเติมในการจัดทํารายงานผลการดําเนินงานคณะกรรมการฯ ชุดที่ 3 ปีที่ 2 และพิจารณาการแต่งตั้งคณะอนุกรรมการภายใต้คณะกรรมการฯ ชุดที่ 4
1.2) พิจารณาความคืบหน้า (ร่าง) พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิตและคุ้มครองแรงงานนอกระบบ พ.ศ. ....1 และพิจารณาข้อเสนอแนะเพิ่มเติมการรับฟังความเห็น (ร่าง) พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้รับงานไปทําที่บ้าน พ.ศ. 2553 (ฉบับที่ ..) พ.ศ. ....2
1.3) พิจารณาแนวทางการส่งเสริมผู้จ้างงานและผู้รับงานไปทําที่บ้านและพิจารณาโครงการสรรหากรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและการเลือกกรรมการผู้แทนผู้จ้างงาน กรรมการผู้แทนผู้รับงานไปทําที่บ้านในคณะกรรมการฯ ชุดที่ 5
2. การพัฒนากลไกในการพัฒนาการคุ้มครองงานที่รับไปทําที่บ้าน
คณะกรรมการฯ ได้แต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อพิจารณาหรือปฏิบัติการอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่คณะกรรมการฯ มอบหมาย รวม 2 คณะ ดังนี้
2.1) คณะอนุกรรมการพัฒนากฎหมายคุ้มครองผู้รับงานไปทําที่บ้านได้ดําเนินการประชุม 2 ครั้ง เพื่อพิจารณาในประเด็นสําคัญ ดังนี้ (1) เสนอแนะเพิ่มเติมการรับฟังความเห็น (ร่าง) พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้รับงานไปทําที่บ้าน พ.ศ. 2553 (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... และ (2) การปรับปรุง (ร่าง) พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้รับงานไปทําที่บ้าน (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... และข้อเสนอแนะเพิ่มเติมจากการรับฟังความคิดเห็น (ร่าง) พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้รับงานไปทําที่บ้าน (ฉบับที่ ..) พ.ศ. ....
2.2) คณะอนุกรรมการด้านยุทธศาสตร์และขับเคลื่อนนโยบายการรับงานไปทําที่บ้าน ได้ดําเนินการประชุม 2 ครั้ง เพื่อพิจารณาในประเด็นสําคัญ ดังนี้ (1) การขับเคลื่อนการดําเนินงานส่งเสริม คุ้มครอง และพัฒนาการรับงานไปทําที่บ้าน ภายใต้แผนยุทธศาสตร์เสริมสร้างหลักประกันทางสังคมและขยายความคุ้มครองให้ทั่วถึงตามแผนปฏิบัติการด้านการบริหารจัดการแรงงานนอกระบบ พ.ศ. 2563 - 2565 และการเตรียมข้อมูลประกอบการบริหารจัดการแรงงานนอกระบบในแต่ละกลุ่มอาชีพให้ได้รับการคุ้มครอง มีหลักประกันทางสังคมและเข้าถึงสิทธิประโยชน์อย่างทั่วถึงตามเป้าประสงค์ของยุทธศาสตร์เสริมสร้างหลักประกันทางสังคมและขยายความคุ้มครองให้ทั่วถึง และ (2) (ร่าง) แผนปฏิบัติการด้านการคุ้มครองการรับงานไปทําที่บ้าน พ.ศ. 2566 - 2570
3. การส่งเสริมและพัฒนาผู้รับงานไปทําที่บ้าน
คณะกรรมการฯ ได้ส่งเสริมและพัฒนาผู้รับงานไปทําที่บ้าน เพื่อให้มีความรู้ด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้อง มีอาชีพเสริมเพิ่มจากอาชีพหลัก มีรายได้ที่มั่นคง มีงานทําอย่างต่อเนื่อง สามารถเข้าถึงสวัสดิการแห่งรัฐ หลักประกันทางสังคมและสิทธิประโยชน์ตามที่กฎหมายกําหนด รวมทั้งมีคุณภาพชีวิตที่ดี มีความเข้มแข็งและยั่งยืน โดยมีการดําเนินกิจกรรมและโครงการต่าง ๆ เช่น
3.1) โครงการสร้างเครือข่ายการคุ้มครองแรงงานนอกระบบในสังคม สูงวัย โดยจัดอบรมให้ความรู้เกี่ยวกับกฎหมายคุ้มครองแรงงานนอกระบบและให้มีช่องทางการติดต่อแบบสองทาง (Two way) เพื่อเป็นช่องทางในการติดต่อสื่อสาร แลกเปลี่ยนความรู้ ประชาสัมพันธ์ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับแรงงานนอกระบบระหว่างสมาชิกในเครือข่าย ตลอดจนสามารถเข้าถึงสิทธิต่าง ๆ ให้ได้รับการคุ้มครองอย่างทั่วถึงและเป็นธรรมซึ่งมีเป้าหมายเป็นแรงงานนอกระบบกลุ่มผู้สูงอายุ (60 ปีขึ้นไป) และมีผู้เข้าร่วมโครงการฯ จํานวน 468 คน
3.2) กิจกรรมส่งเสริมความปลอดภัยให้แก่เครือข่ายแรงงานนอกระบบ โดยส่งเสริมให้เครือข่ายแรงงานนอกระบบมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทํางานและสามารถนําไปประยุกต์ใช้ในการดํารงชีวิตและถ่ายทอดองค์ความรู้ให้แก่ผู้ที่เกี่ยวข้องได้ ซึ่งมีเป้าหมายให้หน่วยปฏิบัติดําเนินการทั้ง 86 หน่วยงาน และมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมฯ จํานวน 2,564 คน
3.3) กิจกรรมสร้างความเข้มแข็งชมรมแรงงานนอกระบบ โดยจัดให้มีเวทีแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ด้านแรงงานนอกระบบของจังหวัดเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดี รวมทั้งได้มีการจัดทําฐานข้อมูลชมรมแรงงานนอกระบบเพื่อใช้ในการบริหารจัดการและส่งเสริมแรงงานนอกระบบให้สอดคล้องกับบริบทในแต่ละพื้นที่ ซึ่งมีเป้าหมายให้เครือข่ายสมาชิกชมรมแรงงานนอกระบบทั้ง 76 จังหวัด และมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมฯ จํานวน 1,575 คน
3.4) กิจกรรมคัดเลือกบุคคลและเครือข่ายแรงงานนอกระบบดีเด่นประจําปี พ.ศ. 2565 เพื่อให้แรงงานนอกระบบได้ตระหนักถึงคุณค่าของตนเอง มุ่นมั่นพัฒนาความรู้ความสามารถให้พร้อมรับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นได้อย่างเหมาะสมและยั่งยืน พร้อมทั้งช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศให้ก้าวหน้าสู่สากล โดยมีเป้าหมายให้ผู้จ้างงาน/นายจ้างแรงงานนอกระบบ และเครือข่ายแรงงานนอกระบบ ซึ่งมีผู้เข้ารับการคัดเลือก จํานวน 44 คน แบ่งเป็นประเภทผู้จ้างงาน/นายจ้าง จํานวน 8 คน ประเภทแรงงานนอกระบบ จํานวน 17 คน และประเภทเครือข่ายแรงงานนอกระบบ จํานวน 19 คน
3.5) กิจกรรมตรวจแรงงานนอกระบบ โดยดําเนินการในรูปแบบการตรวจแรงงานกลุ่มเป้าหมายในสถานประกอบการ/สํานักงานของนายจ้าง/ผู้จ้างงาน/ผู้ส่งมอบงานที่รับไปทําที่บ้าน/ตัวแทนหรือผู้รับเหมาในงานที่รับงานไปทําที่บ้าน สถานที่ทํางานของลูกจ้าง/ผู้รับงานไปทําที่บ้านรวมทั้งติดตามและประเมินผล ซึ่งมีผู้ที่ได้รับตรวจแล้ว จํานวน 302 คน
3.6) กิจกรรมตรวจแรงงานนอกระบบเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์ด้านแรงงาน กลุ่มลูกจ้างในงานเกษตรและลูกจ้างทํางานบ้านโดยเฉพาะกลุ่มเปราะบางหรือกลุ่มที่มีความเสี่ยงในการบังคับใช้แรงงานหรือบริการและการค้ามนุษย์ด้วยแรงงาน และเพื่อเสริมสร้างความรู้ ความเข้าใจและประชาสัมพันธ์กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการบังคับใช้แรงงานหรือบริการและการค้ามนุษย์ด้วยแรงงานหรือการใช้แรงงานเด็กในรูปแบบที่เลวร้าย และมีผู้ที่ได้รับการตรวจแล้ว จํานวน 15,277 คน
__________________________
1 ปัจจุบันผ่านการตรวจพิจารณาของคณะกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ 9) ในวาระที่ 3 แล้ว ทั้งนี้ คณะรัฐมนตรีมีมติ (28 ธันวาคม 2564) อนุมัติหลักการร่างพระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิตฯ ตามที่ รง. เสนอ และคณะกรรมการกฤษฎีกาได้เปลี่ยนชื่อเป็น “ร่างพระราชบัญญัติส่งเสริมและคุ้มครองแรงงานอิสระ พ.ศ. ....”
2 ปัจจุบันผ่านการพิจารณาของคณะกรรมการพิจารณาร่างกฎหมายของ รง. ครบทุกมาตราแล้ว เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2566
5. เรื่อง โครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมขนส่งเพื่อพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้
เพื่อเชื่อมโยงการขนส่งระหว่างอ่าวไทยและอันดามัน (โครงการแลนด์บริดจ์)
คณะรัฐมนตรีมีมติรับทราบตามที่กระทรวงคมนาคมเสนอ ดังนี้
1. รับทราบหลักการโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมขนส่ง เพื่อพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้เพื่อเชื่อมโยงการขนส่งระหว่างอ่าวไทยและอันดามัน (โครงการแลนด์บริดจ์)
2. ให้กระทรวงคมนาคมดําเนินการรับฟังความคิดเห็นจากนักลงทุนต่างประเทศ (Road Show) ในการพัฒนาโครงการแลนด์บริดจ์เพื่อนํามาประกอบในการจัดทําร่างเอกสารเชิญชวนผู้ลงทุนในการร่วมลงทุนโครงการ (RFP)
สาระสําคัญและข้อเท็จจริง
สรุปรายละเอียดของโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมขนส่ง เพื่อพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้เพื่อเชื่อมโยงการขนส่งระหว่างอ่าวไทยและอันดามัน ดังนี้
เหตุผลความจําเป็น
ด้วยประเทศไทยตั้งอยู่บนศูนย์กลางของกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีชายฝั่งทะเลติดกับมหาสมุทร 2 ด้าน คือ ฝั่งอ่าวไทยด้านตะวันออกติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ฝั่งอันดามันด้านตะวันตกติดกับมหาสมุทรอินเดีย ประเทศไทยจึงมีความได้เปรียบทางที่ตั้งและภูมิศาสตร์ที่มีลักษณะทางกายภาพสามารถเปิดสู่ทะเลทั้งสองด้าน และมีความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์ กล่าวคือ
1) ความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์จากตําแหน่งทางภูมิศาสตร์ของประเทศไทยที่เป็นศูนย์กลางของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นประตูในการขนส่งและแลกเปลี่ยนสินค้าของประเทศในภูมิภาครวมถึงประเทศจีนตอนใต้ และเป็นช่องทางในการแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างทวีปต่าง ๆ ของโลก
2) ความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์จากตําแหน่งที่ตั้งโครงการแลนด์บริดจ์ โดยจะช่วยลดเวลาและระยะทางการขนส่งจากเดิม ทําให้ประหยัดต้นทุนการขนส่ง หลีกเลี่ยงปัญหาการติดขัดของช่องแคบมะละกาในอนาคต มีแนวโน้มในการจูงใจผู้ประกอบการขนส่งและนักลงทุนให้ใช้ประโยชน์จากเส้นทางนี้มากขึ้น
3) ความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์จากการขนส่งสินค้าและน้ํามันในภูมิภาค โดยปัจจุบันการขนส่งสินค้าผ่านช่องแคบมะละกา คิดเป็นร้อยละ 16 ของการขนส่งสินค้าของโลก และปริมาณการขนส่งน้ํามันผ่านช่องแคบมะละกาคิดเป็นร้อยละ 15 - 18 ของการขนส่งน้ํามันทั้งโลก ด้วยปริมาณสินค้าและน้ํามันที่ส่งผ่านช่องแคบมะละกาเป็นจํานวนมากทําให้เป็นโอกาสในการพัฒนาโครงการเพื่อให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าและน้ํามันในอนาคต
จึงเป็นโอกาสที่จะใช้ความได้เปรียบดังกล่าวข้างต้น เพื่อพัฒนาโครงการที่สามารถเชื่อมโยงการขนส่งระหว่างฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน นอกเหนือจากการขนส่งสินค้าผ่านช่องแคบมะละกาในปัจจุบัน อันเป็นการสนับสนุนการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันและศักยภาพทางการค้าของประเทศไทยกับกลุ่มประเทศที่อยู่ทางด้านมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก อีกทั้งยังรองรับและส่งเสริมโครงการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก (Eastern Economic Corridor : EEC) ซึ่งเป็นโครงการที่สําคัญของประเทศ
ถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะมีท่าเรือระนองที่เป็นประตูการค้าหลักฝั่งอันดามันของประเทศแล้วก็ตาม ยังพบว่าท่าเรือระนองนั้นประสบปัญหาในการดําเนินการ เนื่องจากมีความลึกร่องน้ําที่ไม่เพียงพอต่อการเดินเรือสินค้าขนาดใหญ่ และตําแหน่งของท่าเรืออยู่บริเวณปากแม่น้ํากระบุรี มีตะกอนสะสมมาก ทําให้จะต้องเสียค่าใช้จ่ายในการบํารุงรักษาร่องน้ําเป็นประจําทุกปี
ดังนั้น จึงมีความจําเป็นต้องมีการพัฒนาเพื่อที่จะทําให้ประเทศไทยสามารถใช้ประโยชน์จากยุทธศาสตร์การเชื่อมมหาสมุทรแปซิฟิกเข้ากับมหาสมุทรอินเดียดังกล่าว เพื่อเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สําคัญในการคมนาคมขนส่งของทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื่อมโยงการขนส่งระหว่างกลุ่มประเทศทั้งด้านมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย รวมถึงการเพิ่มศักยภาพในการผลิตและการขนส่งสินค้าจากกลุ่มประเทศในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ําโขง (GMS) รวมถึงประเทศจีนตอนใต้ และโครงการแลนด์บริดจ์สอดคล้องกับยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศที่ได้กําหนดไว้ตามยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ด้านการสร้างความสามารถในการแข่งขัน มีเป้าหมายการพัฒนาที่มุ่งเน้นการยกระดับศักยภาพของประเทศในหลากหลายมิติบนพื้นฐานแนวคิดปรับปัจจุบันเพื่อปูทางสู่อนาคต ผ่านการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานของประเทศในมิติต่าง ๆ และสอดคล้องกับแผนการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 - 2570) หมุดหมายที่ 5 เพื่อให้ไทยเป็นประตูการค้าการลงทุนและยุทธศาสตร์ทางโลจิสติกส์ที่สําคัญของภูมิภาคในเป้าหมายที่ 1 เพื่อให้ไทยเป็นประตูการค้าการลงทุนในภูมิภาค และเป้าหมายที่ 3 เพื่อให้ไทยเป็นประตูและทางเชื่อมโครงข่ายคมนาคมและโลจิสติกส์ของภูมิภาค
2. วัตถุประสงค์โครงการ
2.1 เพื่อส่งเสริมและพัฒนาความสามารถในการแข่งขันด้านขนส่งและโลจิสติกส์ของประเทศไทย รวมทั้งเพื่อส่งเสริมและอํานวยความสะดวกแก่ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการขนส่งทางทะเล
2.2 เพื่อพัฒนาให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าทางน้ําในระดับภูมิภาคและระดับโลก
2.3 เพื่อพัฒนาสะพานเศรษฐกิจรองรับการขนส่งสินค้าระหว่างมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิกด้วยการพัฒนาท่าเรือน้ําลึกสองฝั่งและการเชื่อมโยงด้วยระบบขนส่งสินค้าด้วยระบบรางและมอเตอร์เวย์
2.4 เพื่อพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ให้เป็นศูนย์กลางในการเชื่อมโยงการค้าและโลจิสติกส์กับพื้นที่เศรษฐกิจหลักของประเทศและของภูมิภาค
3. รูปแบบการพัฒนาโครงการ
3.1 องค์ประกอบที่สําคัญของโครงการ ที่จะต้องมีการพัฒนาไปพร้อมกันประกอบด้วยท่าเรือน้ําลึก 2 ฝั่งทะเล และโครงข่ายเชื่อมโยงระบบราง มอเตอร์เวย์ และทางท่อ ดังนี้
1) ท่าเรือน้ําลึกฝั่งทะเลอันดามัน ที่แหลมอ่าวอ่าง อําเภอราชกรูด จังหวัดระนอง ออกแบบให้สามารถรองรับสินค้าได้ 20 ล้าน TEUs ขนาดร่องน้ําลึก 21 เมตร
2) ท่าเรือน้ําลึกฝั่งอ่าวไทย ที่แหลมริ่ว อําเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร รองรับสินค้าได้ 20 ล้าน TEUs ขนาดร่องน้ําลึก 17 เมตร
3) เส้นทางเชื่อมโยงท่าเรือทั้ง 2 ฝั่ง มีระยะทางประมาณ 90 กิโลเมตร ประกอบด้วย
3.1) ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง (มอเตอร์เวย์) ขนาด 6 ช่องจราจร โดยเป็นอุโมงค์ 3 แห่ง ระยะทางอุโมงค์ประมาณ 21 กิโลเมตร
3.2) ทางรถไฟขนาดราง 1.435 เมตร (Standard Gauge) จํานวน 2 ทาง โดยเป็นอุโมงค์ 3 แห่ง ระยะทางอุโมงค์ประมาณ 21 กิโลเมตร ออกแบบเพื่อรองรับการขนส่งตู้สินค้า 2 ชั้นบนแคร่ (Double Stack)
3.3) ทางรถไฟขนาดราง 1.0 เมตร (Meter Gauge) จํานวน 2 ทาง โดยเป็นอุโมงค์ 3 แห่ง ระยะทางอุโมงค์ประมาณ 21 กิโลเมตร เพื่อเชื่อมต่อกับระบบโครงข่ายทางรางหลักของประเทศ
3.4) พื้นที่สําหรับวางท่อขนส่งน้ํามันสําเร็จรูปและแก๊สธรรมชาติ เพื่อสนับสนุนการขนส่งน้ํามันและแก๊สธรรมชาติทางท่อในพื้นที่ของโครงการ
4) การพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์หลังท่าโดยการถมทะเลเพื่อพัฒนากิจการสนับสนุนท่าเรือ
โครงการแลนด์บริดจ์จะก่อให้เกิดการพัฒนาในพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้เพื่อรองรับอุตสาหกรรมขนาดเบา เช่น การประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ยานยนต์อนาคต อาหาร กิจกรรมด้านโลจิสติกส์ ศูนย์กระจายสินค้า เครื่องมือและอุปกรณ์อํานวยความสะดวกในการขนถ่ายสินค้า และส่งเสริมการใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้โดยการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์ เช่น ก่อสร้างอาคารสํานักงาน อาคารพาณิชย์และโรงแรม เป็นต้น รวมถึงการพัฒนาอุตสาหกรรมบริการต่าง ๆ ในพื้นที่ เช่น ร้านอาหาร โรงพยาบาล สถานบันเทิง และร้านค้าต่าง ๆ ระหว่างเส้นทางโครงการ
3.2 รูปแบบการพัฒนาโครงการ เป็นการให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ (Public Private Partnership : PPP) โดยให้ภาคเอกชนเป็นผู้ลงทุนโครงการทั้งโครงการในลักษณะท่าเรือเดียวเชื่อม 2 ฝั่ง (One Port Two Sides) โดยมีองค์ประกอบ ได้แก่ ท่าเรือน้ําลึกฝั่งทะเลอันดามัน ท่าเรือน้ําลึกฝั่งอ่าวไทย เส้นทางเชื่อมโยงท่าเรือทั้ง 2 ฝั่ง และการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์หลังท่า
4. ประมาณการสินค้าที่จะมาใช้โครงการแลนด์บริดจ์
4.1 กลุ่มประเทศที่มีโอกาสขนส่งสินค้าผ่านโครงการแลนด์บริดจ์
1) กลุ่มประเทศที่อยู่ทางฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ได้แก่ กลุ่มประเทศเอเชียตะวันออก กลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และกลุ่มประเทศโอเชียเนีย
2) กลุ่มประเทศที่อยู่ทางฝั่งมหาสมุทรอินเดีย ได้แก่ กลุ่มประเทศเอเชียใต้ กลุ่มประเทศตะวันออกกลาง กลุ่มประเทศยุโรป และกลุ่มประเทศแอฟริกา
4.2 ประเภทสินค้าที่สําคัญที่มีโอกาสผ่านโครงการแลนด์บริดจ์
1) สินค้าถ่ายลํา (Transshipment) มีปริมาณสินค้าบรรจุตู้คอนเทนเนอร์ผ่านท่า (Throughput) ประมาณ 25.8 ล้าน TEUs โดยขนส่งผ่านท่าเรือฝั่งระนอง 13.6 ล้าน TEUs และท่าเรือฝั่งชุมพร 12.2 ล้าน TEUs โดยมีชนิดสินค้าจากการคาดการณ์ ดังนี้
1.1) ท่าเรือฝั่งระนอง ได้แก่ เยื่อไม้ เม็ดพลาสติกและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากพลาสติก อาหารสัตว์ กระดาษ ผลิตภัณฑ์นมและที่ทําจากนม และเคมีภัณฑ์อินทรีย์
1.2) ท่าเรือฝั่งชุมพร ได้แก่ เคมีภัณฑ์ อาหารสัตว์ ยางและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากยาง ผลิตภัณฑ์น้ํามันปาล์ม และธัญพืช
2) สินค้านําเข้า - ส่งออกของไทย มีปริมาณสินค้าบรรจุตู้คอนเทนเนอร์ผ่านท่า (Throughput) ประมาณ 6 ล้าน TEUs โดยขนส่งผ่านท่าเรือฝั่งระนอง 4.6 ล้าน TEUs และท่าเรือฝั่งชุมพร 1.4 ล้าน TEUs โดยมีชนิดสินค้าจากการคาดการณ์ ดังนี้
2.1) ท่าเรือฝั่งระนอง สินค้าส่งออก ได้แก่ ปูนซีเมนต์ ไม้และผลิตภัณฑ์ที่ทําจากไม้ เม็ดพลาสติกและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากพลาสติก และยางและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากยาง และสินค้านําเข้า ได้แก่ เคมีภัณฑ์อินทรีย์ เยื่อไม้ เหล็ก และเคมีภัณฑ์อนินทรีย์
2.2) ท่าเรือฝั่งชุมพร สินค้าส่งออก ได้แก่ ไม้และผลิตภัณฑ์ที่ทําจากไม้ ยางและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากยาง อาหารกระป๋อง และอาหารทะเลแช่แข็ง และสินค้านําเข้า ได้แก่ ไม้ และผลิตภัณฑ์ที่ทําจากไม้ ยางและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากยาง อาหารกระป๋อง และเหล็ก
2.3) สินค้าจากนิคมอุตสาหกรรมหลังท่า ประกอบด้วย สินค้าจากอุตสาหกรรมอาหารทะเล/อาหารฮาลาล อุตสาหกรรมเกษตรมูลค่าสูงจากยางพาราและปาล์มน้ํามัน และอุตสาหกรรมจากการสร้างมูลค่าของนําเข้ามาประกอบแล้วส่งออกเชื่อมโยงโซ่อุปทานระหว่างกลุ่มประเทศฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกและอินเดีย เช่น อุตสาหกรรมบรรจุภัณฑ์ฐานชีวภาพ และบรรจุภัณฑ์ย่อยสลายได้ อุตสาหกรรมไม้แปรรูปขั้นสูง อุตสาหกรรมการผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะ วัสดุ/อุปกรณ์การแพทย์เป็นต้น และอุตสาหกรรมที่นําวัตถุดิบจากพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกมาพัฒนาอุตสาหกรรมต่อเนื่องอื่น ๆ
3) สินค้าจากจีนตอนใต้ และประเทศในกลุ่ม GMS มีปริมาณสินค้าบรรจุตู้คอนเทนเนอร์ผ่านท่า (Throughput) ประมาณ 1.4 ล้าน TEUs โดยขนส่งผ่านท่าเรือฝั่งระนอง 1.2 ล้าน TEUs และท่าเรือฝั่งชุมพร 0.2 ล้าน TEUs โดยมีชนิดสินค้าจากการคาดการณ์ ดังนี้
3.1) ท่าเรือฝั่งระนอง สินค้าส่งออก ได้แก่ ผลิตภัณฑ์ที่ทําจากเหล็ก เหล็กกล้า เคมีภัณฑ์อนินทรีย์ และเม็ดพลาสติกและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากพลาสติก โดยมีสินค้าเป้าหมายหลัก ประกอบด้วยสินค้าประเภทอิเล็กทรอนิกส์จากจีนตอนใต้ที่สามารถนําเข้ามาเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มจากการประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทยเพื่อส่งออกไปยังประเทศในกลุ่มเอเชียใต้ และเอเชียกลาง และสินค้านําเข้า ได้แก่ เคมีภัณฑ์อินทรีย์ เม็ดพลาสติกและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากพลาสติก เคมีภัณฑ์อนินทรีย์ และปูนซีเมนต์
3.2) ท่าเรือฝั่งชุมพร สินค้าส่งออก ได้แก่ ผลิตภัณฑ์ที่ทําจากเหล็ก เซรามิก ปุ๋ย และเม็ดพลาสติกและผลิตภัณฑ์ที่ทําจากพลาสติก โดยมีสินค้าเป้าหมายหลัก ประกอบด้วยสินค้าประเภทอิเล็กทรอนิกส์จากจีนตอนใต้ที่สามารถนําเข้ามาเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มจากการประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทยเพื่อส่งออกไปยังประเทศในกลุ่มเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และออสเตรเลีย และสินค้านําเข้า ได้แก่ ไม้และผลิตภัณฑ์ที่ทําจากไม้ ผลไม้ ธัญพืช และเยื่อไม้
ประโยชน์และผลกระทบ
1. ประโยชน์ที่ประเทศไทยจะได้รับจากการดําเนินการ
1.1 ลดต้นทุนและระยะเวลาในการขนส่ง และเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศไทย ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม และการท่องเที่ยว
1.2 สนับสนุนระบบโลจิสติกส์การขนส่งทางเรือของประเทศไทยเพื่อเชื่อมโยงกับประเทศในภูมิภาค
1.3 เพิ่มศักยภาพในการพัฒนาระบบการคมนาคมขนส่งในพื้นที่จังหวัดระนอง จังหวัดชุมพร และจังหวัดอื่น ๆ ในภาคใต้
1.4 เพิ่มศักยภาพในการพัฒนาคุณภาพชีวิต โอกาสการจ้างงาน และช่วยลดปัญหาทางสังคมในพื้นที่จังหวัดระนอง จังหวัดชุมพร และจังหวัดอื่น ๆ ในภาคใต้
2. การวิเคราะห์ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจ
การวิเคราะห์ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจสําหรับโครงการตามแนวทางการวิเคราะห์โครงการลงทุนขนาดใหญ่ซึ่งพิจารณาทั้งผลประโยชน์ทางตรงและทางอ้อม ซึ่งสรุปได้ว่าโครงการแลนด์บริดจ์มีความเหมาะสมในการลงทุนทั้งทางตรงและทางอ้อม ดังนี้
2.1 มูลค่าปัจจุบัน (NPV) 257,453 ล้านบาท
2.2 อัตราผลประโยชน์ต่อทุน (B/C Ratio) เท่ากับ 1.35
2.3 อัตราผลตอบแทนทางเศรษฐกิจ (EIRR) ร้อยละ 17.43
2.4 ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจทางตรง ร้อยละ 9.52
2.5 อัตราผลตอบแทนทางการเงิน (FIRR) ร้อยละ 8.62
2.6 ระยะเวลาคืนทุนปีที่ 24
2.7 การพัฒนาโครงการจะทําให้เกิดการจ้างงานในพื้นที่ จํานวน 280,000 ตําแหน่ง โดยแบ่งเป็นจังหวัดระนอง จํานวน 130,000 ตําแหน่ง จังหวัดชุมพร 150,000 ตําแหน่ง และรวมทั้งเป็นส่วนช่วยทําให้ GDP ของประเทศไทยมีอัตราการเจริญเติบโตเพิ่มขึ้นจากเดิมที่ประมาณการโดย สํานักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) ที่ 4.0% ต่อปี เป็น 5.5% ต่อปี
3. ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นหากดําเนินโครงการ
3.1 ด้านสิ่งแวดล้อมและการขึ้นทะเบียนมรดกโลก
3.1.1 การพัฒนาโครงการแลนด์บริดจ์จําเป็นจะต้องดําเนินการด้านสิ่งแวดล้อม ซึ่งประกอบด้วย การจัดทํารายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมเบื้องต้น (Initial Environmental Examination : IEE) รายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม Environmental Impact Assessment (EIA) และรายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมสําหรับโครงการ กิจการหรือการดําเนินการที่อาจมีผลกระทบต่อทรัพยากรธรรมชาติ คุณภาพสิ่งแวดล้อม สุขภาพ อนามัย คุณภาพชีวิตของประชาชนในชุมชนอย่างรุนแรง (Environmental and Health Impact Assessment : EHIA) ตามประกาศกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ทส.)
3.1.2 ตําแหน่งที่ตั้งของท่าเรือฝั่งอันดามันในจังหวัดระนอง ปัจจุบันได้กําหนดตําแหน่งที่แหลมอ่าวอ่าง อําเภอราชกรูด จังหวัดระนอง ซึ่งอยู่นอกเขตอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะระนองและอุทยานแห่งชาติแหลมสน โดยพื้นที่ของโครงการแลนด์บริดจ์ไม่ได้อยู่ในเขตพื้นที่ที่ ทส. อยู่ระหว่างการเสนอขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกทางธรรมชาติพื้นที่แหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามันเป็นแหล่งมรดกโลกเข้าสู่บัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) ของศูนย์มรดกโลก แต่อยู่ในเขตที่กําหนดเป็นพื้นที่เขตแนวกันชน (Buffer Zone) ซึ่งอยู่ในระยะ 3 กิโลเมตร จากพื้นที่ที่เสนอขึ้นทะเบียน ซึ่งจะต้องมีการหารือระหว่าง คค. และ ทส. ต่อไป
3.2 ด้านกฎหมาย
การพัฒนาโครงการแลนด์บริดจ์ให้ประสบผลสําเร็จได้ต้องดําเนินการพัฒนาด้านกฎหมาย เนื่องจากปัจจุบันยังไม่มีกฎหมาย กฎระเบียบที่จะส่งเสริมการดําเนินการในรูปแบบการพัฒนาโครงการตามที่ได้กล่าวมาข้างต้นเพื่อจูงใจนักลงทุนและส่งเสริมการพัฒนาพื้นที่ในระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ (SEC) ที่เป็นรูปธรรมจึงมีความจําเป็นต้องดําเนินการพัฒนาด้านกฎหมาย ประกอบด้วย
3.2.1 จัดทํา (ร่าง) พระราชบัญญัติระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ (SEC)
3.2.2 จัดตั้งคณะกรรมการนโยบายระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้
3.2.3 จัดตั้งสํานักงานคณะกรรมการนโยบายระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ในการขับเคลื่อนนโยบายและผลักดันให้เกิดการพัฒนาเมืองและพัฒนาอุตสาหกรรม
4. แผนการดําเนินโครงการ
กิจกรรม
วันที่ดําเนินการ
คณะรัฐมนตรีรับทราบโครงการ
ตุลาคม 2566
ดําเนินการรับฟังความเห็นจากนักลงทุนต่างประเทศ (Road Show)
พฤศจิกายน 2566 - มกราคม 2567
ดําเนินการจัดทํากฎหมายพระราชบัญญัติระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ (SEC)
มกราคม - ธันวาคม 2567
จัดตั้งคณะกรรมการนโยบายและสํานักงานนโยบายระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ (SEC)
ธันวาคม 2567
คัดเลือกเอกชนร่วมลงทุน
เมษายน - มิถุนายน 2568
ดําเนินการออกพระราชกฤษฎีกาเวนคืนที่ดิน และจัดกรรมสิทธิ์ที่ดิน
มกราคม 2568 - ธันวาคม 2569
เสนอคณะรัฐมนตรีอนุมัติลงนามในสัญญา
กรกฎาคม - สิงหาคม 2568
ดําเนินการก่อสร้างโครงการแลนด์บริดจ์
กันยายน 2568 - กันยายน 2573
เปิดให้บริการ
ตุลาคม 2573
ค่าใช้จ่ายและแหล่งที่มา หรือการสูญเสียรายได้
1. รูปแบบการลงทุนที่เหมาะสม
รูปแบบการลงทุนในโครงการแลนด์บริดจ์จะเป็นการร่วมทุนระหว่างภาครัฐและเอกชน (Public Private Partnership หรือ PPP) ซึ่งเป็นการให้สิทธิแก่เอกชนลงทุนในการก่อสร้างและการบริหารจัดการเป็นระยะเวลา 50 ปี โดยกําหนดให้ภาคเอกชนเป็นผู้ลงทุนโครงการทั้งโครงการ ประกอบด้วย ท่าเรือ ทางรถไฟขนาด 1.435 เมตร และมอเตอร์เวย์ รวมถึงการพัฒนาพื้นที่หลังท่า โดยภาครัฐทําหน้าที่เป็นผู้ดําเนินการเวนคืนที่ดิน ลงทุนทางรถไฟขนาด 1.0 เมตร และกําหนดสิทธิประโยชน์ให้กับเอกชนผู้ร่วมลงทุนในโครงการ โดยแบ่งการลงทุนเป็นระยะ ดังนี้
1.1 การลงทุนท่าเรือฝั่งระนอง แบ่งออกเป็น 3 ระยะ ประกอบด้วย
1.1.1 ระยะที่ 1/1 พัฒนาให้สามารถรองรับปริมาณสินค้า จํานวน 6 ล้าน TEUs ในปี พ.ศ. 2573
1.1.2 ระยะที่ 1/2 พัฒนาให้สามารถรองรับปริมาณสินค้าเพิ่มขึ้น 6 ล้าน TEUs รวมเป็น 12 ล้าน TEUs ในปี พ.ศ. 2577
1.1.3 ระยะที่ 1/3 พัฒนาให้สามารถรองรับปริมาณสินค้าเพิ่มขึ้น 8 ล้าน TEUs รวมเป็น 20 ล้าน TEUs ในปี พ.ศ. 2579
1.2 การลงทุนท่าเรือฝั่งชุมพร แบ่งออกเป็น 4 ระยะ ประกอบด้วย
1.2.1 ระยะที่ 1/1 พัฒนาให้สามารถรองรับปริมาณสินค้า จํานวน 4 ล้าน TEUs ในปี พ.ศ. 2573
1.2.2 ระยะที่ 1/2 พัฒนาให้สามารถรองรับปริมาณสินค้าเพิ่มขึ้น 4 ล้าน TEUs รวมเป็น 8 ล้าน TEUs ในปี พ.ศ. 2577
1.2.3 ระยะที่ 1/3 พัฒนาให้สามารถรองรับปริมาณสินค้าเพิ่มขึ้น 6 ล้าน TEUs รวมเป็น 14 ล้าน TEUs ในปี พ.ศ. 2579
1.2.4 ระยะที่ 1/4 พัฒนาให้สามารถรองรับปริมาณสินค้าเพิ่มขึ้น 6 ล้าน TEUs รวมเป็น 20 ล้าน TEUs ในปี พ.ศ. 2582
2.  ประมาณการลงทุนโครงการ
2.1 ระยะที่ 1/1
2.1.1  งานก่อสร้างท่าเรือน้ําลึกฝั่งชุมพร จํานวน 118,519.50 ล้านบาท
2.1.2  งานก่อสร้างท่าเรือน้ําลึกฝั่งระนอง จํานวน 141,716.02 ล้านบาท
2.1.3  งานก่อสร้างเส้นทางเชื่อมโยง 2 ท่าเรือ จํานวน 195,504.00 ล้านบาท
2.1.4  งานก่อสร้างพื้นที่เปลี่ยนรูปแบบการขนส่งสินค้า จํานวน 60,892.56 ล้านบาท
2.1.5  ค่าเวนคืนและจัดกรรมสิทธิ์ที่ดิน จํานวน 6,212.00 ล้านบาท
รวมประมาณการลงทุนโครงการ เป็นเงินทั้งสิ้น 522,844.08 ล้านบาท
2.2 ระยะที่ 1/2
2.2.1 งานก่อสร้างท่าเรือน้ําลึกฝั่งชุมพร จํานวน 45,644.75 ล้านบาท
2.2.2 งานก่อสร้างท่าเรือน้ําลึกฝั่งระนอง จํานวน 73,164.78 ล้านบาท
2.2.3 งานก่อสร้างเส้นทางเชื่อมโยง 2 ท่าเรือ จํานวน 21,910.00 ล้านบาท
2.2.4 งานก่อสร้างพื้นที่เปลี่ยนรูปแบบการขนส่งสินค้า จํานวน 23,952.30 ล้านบาท
รวมประมาณการลงทุนโครงการ เป็นเงินทั้งสิ้น 164,671.83 ล้านบาท
2.3 ระยะที่ 1/3
2.3.1 งานก่อสร้างท่าเรือน้ําลึกฝั่งชุมพร จํานวน 73,221.99 ล้านบาท
2.3.2 งานก่อสร้างท่าเรือน้ําลึกฝั่งระนอง จํานวน 115,929.76 ล้านบาท
2.3.3 งานก่อสร้างพื้นที่เปลี่ยนรูปแบบการขนส่งสินค้า จํานวน 39,361.04 ล้านบาท
รวมประมาณการลงทุนโครงการ เป็นเงินทั้งสิ้น 228,512.79 ล้านบาท
2.4 ระยะที่ 1/4
2.4.1 งานก่อสร้างท่าเรือน้ําลึกฝั่งชุมพร จํานวน 68,280.20 ล้านบาท
2.4.2 งานก่อสร้างพื้นที่เปลี่ยนรูปแบบการขนส่งสินค้า จํานวน 16,897.57 ล้านบาท
รวมประมาณการลงทุนโครงการ เป็นเงินทั้งสิ้น 85,177.77 ล้านบาท
3. การเปรียบเทียบมูลค่าการลงทุนกับโครงการที่ผ่านมา
มูลค่าการลงทุนโครงการแลนด์บริดจ์สามารถเปรียบเทียบกับโครงการลงทุนในลักษณะ
ที่คล้ายกันทั้งในประเทศและต่างประเทศในองค์ประกอบต่าง ๆ ดังนี้
3.1 ท่าเรือ
ท่าเรือ/ระยะพัฒนา
ปีที่เสร็จ
สมบูรณ์
วิสัยสามารถ
ท่าเรือ
ปริมาณ
ขุดลอก
และถมทะเล
ค่าลงทุน
ท่าเรือรวม
ค่าลงทุนเฉลี่ยต่อ
วิสัยสามารถท่าเรือ
(MTEU)
(M.cu.m)
(M.USD)
(MUSD/MTEU)
โครงการแลนด์บริดจ์
- ท่าเรือฝั่งระนอง