รัฐบาลไทย-ข่าวทำเนียบรัฐบาล-คำกล่าวของ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ในงานประกาศเจตนารมณ์ภาครัฐและเอกชนในการต่อต้านการให้สินบน  “รัฐเอกชนร่วมใจ ขับเคลื่อนธุรกิจไทยไร้สินบน”วันพุธที่ 27 กันยายน 2560
วันพฤหัสบดีที่ 5 ตุลาคม 2560
คํากล่าวของ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ในงานประกาศเจตนารมณ์ภาครัฐและเอกชนในการต่อต้านการให้สินบน  “รัฐเอกชนร่วมใจ ขับเคลื่อนธุรกิจไทยไร้สินบน”วันพุธที่ 27 กันยายน 2560
คํากล่าวของ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ในงานประกาศเจตนารมณ์ภาครัฐและเอกชนในการต่อต้านการให้สินบน (Dinner Talk) “รัฐเอกชนร่วมใจ ขับเคลื่อนธุรกิจไทยไร้สินบน” ณ ห้องนภาลัย บอลรูม โรงแรมดุสิตธานี วันพุธที่ 27 กันยายน 2560 เวลา 19.00 น.
คํากล่าวของ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี
ในงานประกาศเจตนารมณ์ภาครัฐและเอกชนในการต่อต้านการให้สินบน (Dinner Talk)
“รัฐเอกชนร่วมใจ ขับเคลื่อนธุรกิจไทยไร้สินบน”
(Clean Business, Sustainable Thailand)
ณ ห้องนภาลัย บอลรูม โรงแรมดุสิตธานี
วันพุธที่ 27 กันยายน 2560 เวลา 19.00 น.
----------------------------
เรียนท่านรองนายกรัฐมนตรี
ท่านรัฐมนตรี
รัฐมนตรีประจําสํานักนายกรัฐมนตรี
ท่านเอกอัครราชทูตและผู้แทน
ท่านประธานกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้แทนสภา สมาคม องค์การระหว่างประเทศ
ผู้แทนภาครัฐ ภาคเอกชน และรัฐวิสาหกิจ และผู้มีเกียรติทุกท่านครับ
วันนี้มารู้สึกเป็นบรรยากาศเงียบสงัด ผมเดินเข้ามารู้สึกว่าเป็นสถานที่ที่ผมมากล่าวถ้อยแถลงแล้วเงียบดี บรรยากาศการจัดโต๊ะก็เหมือนลูกขุนกับผู้พิพากษา ผมเดินมาด้วยความมั่นใจเพราะผมไม่ได้ทําอะไรผิด เมื่อผมไม่ได้ทําอะไรผิด ผมก็เชิดหน้าเดินเข้ามาได้ ถ้าผมทําอะไรผิดผมก็ต้องก้มหน้างุด ๆ เข้ามา หรือไม่รับเชิญ เชิญก็ไม่มา เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ผมตั้งเจตนารมณ์ของผมไว้แล้วว่า การเข้ามาของผมนั้นผมจําเป็นต้องแก้ไขตรงนี้ให้ได้ ถึงแม้ว่าวันนี้จะมีคําครหาต่าง ๆ มากมาย ผมก็ไม่เคยหยุดยั้งที่จะมีการตรวจสอบ และตลอดเวลาที่ผ่านมาผมก็ให้ทุกหน่วยงานได้มีอิสระในการตรวจสอบ อํานวยความสะดวกทุกประการ
สิ่งที่ผมอยากจะพูดคําแรกตอนนี้คือว่า เราต้องสร้าง Speed of Trust คือการสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจกับตนเองให้ได้ก่อน ว่าตัวเราเองนั้นต้องไม่ทุจริต ต้องไม่เกี่ยวข้องกับการทุจริต ขณะเดียวกันก็ต้องไปเร่ง Speed of Trust ในระดับล่าง ๆ ลงไปให้ได้ ผมไม่สามารถที่จะลงไปลึกถึงข้างล่างในพื้นที่ได้ แต่ทุกคนมีสายการบังคับบัญชา มีผู้บังคับบัญชาที่ชัดเจนอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นทุกคนต้องกํากับดูแลให้ได้ เราก็เห็นตัวอย่างมากมายในการดําเนินคดี ในการเข้ารับการพิจารณาคดีแล้วถูกตัดสินในเรื่องนี้มามากมาย ผมเองก็ระมัดระวังอย่างเต็มที่ กฎหมายหลายตัว หลายกฎหมาย ผมจําเป็นต้องศึกษาเอง ว่าเขาผิดพลาดอะไรตรงไหนอย่างไร ตรงนี้เป็นบทเรียนที่ผมต้องเรียนรู้ เพราะบางครั้งเราอาจจะไม่ได้เจตนา บางครั้งเราก็รู้เท่าไม่ถึงการณ์ เรื่องเหล่านี้เป็นปัญหาสําหรับการแก้ปัญหาของประเทศ ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการทุจริต หรือการบริหารราชการแผ่นดิน หรือปัญหาของคนที่มีอยู่หลายกลุ่ม หลายฝ่าย ที่ไม่เข้าใจ อาจจะมองภาพรวม ภาพเดียวกันนี้เป็นคนละภาพ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นปัญหาของทุกประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศไทยด้วย วันนี้มีเอกอัครราชทูตหลายประเทศมาที่นี่ เมื่อสักครู่นี้ผมได้มีการพบปะกับรัฐมนตรีพาณิชย์ของประเทศสหรัฐอเมริกา มีการพูดจาหารือกันเป็นไปได้ด้วยดี ยังคงเชื่อมั่นและไว้วางใจประเทศไทยอยู่ ในฐานะที่เราเป็นมิตรประเทศ เราจําเป็นต้องยืนอยู่ตรงจุดที่เหมาะสมให้ได้ นโยบายต่างประเทศเราก็เดินอย่างสมดุล สิ่งที่เราต้องประกาศออกไปชัดเจนกับทุกประเทศในโลกนี้คือว่า เราจะต้องขจัดการทุจริตคอร์รัปชั่นให้หมดจากประเทศไทยให้ได้ อย่างที่ท่านประธานกรรมการ ป.ป.ช. ได้กล่าวไปเมื่อสักครู่ จริง ๆ แล้วสาระใจความ พูดไปหมดแล้ว สาระแทบไม่ต้องกล่าวแล้ว วันนี้เรามาพบปะกันสองข้าง คือทั้ง Demand side และ Supply side ทั้งสองด้าน เพราะฉะนั้นเราจะโทษกันไปมาอีกไม่ได้แล้ว เพราะทั้ง Demand และ Supply คือผู้ที่เป็นส่วนที่เกี่ยวข้องในกระบวนการเหล่านี้ทั้งสิ้น ขณะเดียวกันก็มีผู้ที่ได้รับประโยชน์ Stakeholder ทั้งหมด ข้างล่าง ทําให้วงจรการทุจริตจึงเกิดขึ้นมาตลอดเวลา และมีรายได้มหาศาลที่รั่วไหลออกไป แล้วสิ่งเหล่านี้ก็ไปใช้จ่ายอยู่ข้างล่าง ซึ่งจะทําให้เกิดงาน เกิดรายได้ เกิดอะไรต่าง ๆ อีกมากมาย ไปสู่คนที่มีรายได้น้อย ถ้าเราขจัดไปมาก ๆ ปัญหาที่ตามมาอีกอันคือว่าเราต้องสร้างความเข้าใจให้กับประชาชนระดับล่างว่า การที่เราทําแบบนี้ถึงแม้ว่าเขาจะมีรายได้ที่ลดลง แต่สิ่งที่เขาได้มาคือโอกาสที่ทุกคนจะเข้าถึง ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมใด ๆ ไม่มีอํานาจที่ไม่เป็นธรรม ไม่มีผู้มีอิทธิพล สิ่งเหล่านี้คือเราเปิดพื้นที่ให้กว้างขึ้น ให้คนมีโอกาส มีทางเลือกเข้าไป
สิ่งที่ผมเป็นกังวลคือความเข้าใจ ความขัดแย้งกันด้วยกฎหมาย ด้วยระเบียบ กติกาต่าง ๆ ยังคงมีอีกมากมาย 3 ปีที่ผ่านมานั้น รัฐบาลมุ่งมั่นด้วยเจตนารมณ์ความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่ ในการที่จะทําในเรื่องเหล่านี้ ไม่ว่าเป็นเรื่องของการตรวจสอบการทุจริต การเดินหน้าโครงการ แผนงาน หรือการทํางานใหม ๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับประเทศไทยมาก่อน ถ้าเรายังคงใช้วิธีการเดิม ๆ กฎหมายเดิม ๆ ระเบียบวิธีการเดิม ๆ ในการทํางาน นั้นไปไม่ได้ทั้งหมด เพราะจะติดทั้งหมด เพราะฉะนั้นวันนี้เราถึงมีวิธีการแก้ไขกฎหมาย แก้ไขในเรื่องระเบียบวิธีการ กลไกต่าง ๆ ขึ้นมามากมาย 3 ปีที่ผ่านมา เราต้องอย่าลืมตรงนี้ ว่าเราทําอะไรสําเร็จมาแล้วบ้าง อย่าไปมองแต่สิ่งที่ไม่สําเร็จ ถ้ามองสิ่งที่ไม่สําเร็จ หรือสิ่งที่จะต้องทําให้เร็ว จะยิ่งผิดพลาดมากขึ้นได้ง่าย ๆ เพราะว่าความเข้าใจยังไม่ตรงกันในทุกระดับ ประชาชนคนไทยมีทั้งหมด 70 ล้านคน พูดกันเข้าใจด้วยภาษาราชการนี้มีอยู่จํานวนหนึ่ง อีกพวกหนึ่งต้องอธิบายเขาอีกภาษาหนึ่ง ให้เขาเข้าใจ นี่ไม่ใช่การแบ่งชนชั้น เรียกว่าการกําหนดเป้าหมายในการสร้างความเข้าใจกับทุกคน มีส่วนร่วมในทุกกิจกรรมของรัฐบาลตรงไหนบ้าง การแก้ไขอะไรก็ตาม ถ้าเรามองว่าปัญหาเราแก้ได้ด้วยฝั่งซ้ายฝั่งขวา หรือ Demand side Supply side ต้องมองทั้งหมด ที่เหลืออีก Stakeholders ทั้งหมดที่อยู่ตรงข้างล่างอีก ทั้งหมดคือกลไกของรัฐ กลไกของประเทศนี้ที่ทุกคนต้องเข้าใจในทุกมิติทุกประเด็น ว่าเราจะปฏิรูปอย่างไร เราจะเดินยุทธศาสตร์ชาติอย่างไร แล้วเราจะทําอย่างไรไม่ให้มีการทุจริตผิดกฎหมาย
สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่รัฐบาลต้องคิดอย่างรอบคอบในการทํางาน หลายเรื่องเป็นนโยบายใหม่ ๆ เป็นโครงการใหม่ ๆ ที่เราเอาบทเรียนมาดูแล้วว่า สิ่งเดิมที่ทําไว้นั้นไม่เหมาะสม ไม่ถูกต้อง เราก็ทําใหม่ พอทําใหม่ออกมาปรากฏว่า กฎหมาย กฎ ระเบียบ ก็ยังไม่ได้ปรับแก้ให้สอดคล้อง ก็เลยทําให้เกิดสงสัยว่าทุจริตกันหรือเปล่า ซึ่งทั้งสองอย่างเป็นความขัดแย้งในการทํางาน แต่ก็จําเป็น ฉะนั้นรัฐบาลก็ฟังทุกวัน ฟังทุกเรื่อง ฟังจนหัวจะผุอยู่แล้วทุกเรื่อง ใครทักท้วงมา ใครทําเรื่องมาผมก็อ่านทุกวัน ตอบได้ก็ตอบ ชี้แจงได้ก็ชี้แจง ตรวจสอบได้ก็ตรวจสอบ ประเด็นปัญหาวันนี้คือโลกเจริญเร็ว เทคโนโลยีเจริญเร็ว เพราะฉะนั้นอะไรก็ตามที่เป็นความคิดเห็น อะไรก็ตามที่เป็นความห่วงใย อะไรที่เป็นเจตนารมณ์อันบริสุทธิ์ สิ่งเหล่านี้แพร่ออกมาได้เร็วมากในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ด้วยการใช้เทคโนโลยี ใช้ดิจิทัล การสื่อสาร เพราะฉะนั้นเป็นสิ่งที่เราจะต้องให้ความสําคัญในเรื่องเหล่านี้ จะเห็นได้ว่าผมพยายามจะรู้ทุกเรื่อง พยายามจะติดตามทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นสื่อโซเชียลมีเดีย คลิป หรือเอกสาร หรือคําร้องเรียนอะไรต่าง ๆ ก็แล้วแต่ ผมรับทุกวัน หน้าที่ที่นายกรัฐมนตรีจะต้องทํา หรือรัฐบาลควรทํา ก็ต้องส่งหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ที่รับผิดชอบให้แก้ไขปัญหา ถ้าเขาแก้ได้ก็จบ ถ้าแก้ไม่ได้ก็ต้องเข้ากระบวนการ ก็มีอยู่เท่านี้ เมื่อเข้ากระบวนการไปแล้ว การตัดสินของศาลกระบวนการยุติธรรมก็คือข้อยุติ ทั้งโลกเป็นแบบนี้หมด แต่วันนี้เราต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า กติกาสังคมเปลี่ยนไป คนวันนี้ลองดูสิว่าสมัยก่อนนี้มีใครเปิดดูข่าวบ้างไหม 10 ปีที่แล้วที่ผ่านมา พอเริ่มข่าวก็ไปหมดแล้ว ไปอย่างอื่นหมดแล้ว ไม่ดู วันนี้ทุกคนดูข่าว เริ่มเสนอข่าวแข่งกันทุกช่อง ทุกพิธีกร ข่าวทั้งจริง คลิปข่าวอะไรก็ไม่รู้ จนเป๋ไปเป๋มาหมด นี่คือสิ่งที่เป็นเทคโนโลยีสมัยใหม่ ที่เราก็ห้ามไม่ได้ เป็นการโตเร็วของโลก เพราะฉะนั้นสิ่งเหล่านี้เกิดปัญหากับทุกประเทศในโลก แต่อย่างไรก็ตามเราจะต้องแสวงหาความร่วมมือกันต่อไป โดยปราศจากข้อขัดแย้งเรื่องข้อกฎหมาย และการบังคับใช้กฎหมายเป็นสิ่งที่จําเป็น เพราะการบังคับใช้กฎหมายนั้นคือสิ่งที่ทําให้ทุกคนเกิดความเท่าเทียม ไม่มีอะไรที่จะให้ความเท่าเทียมได้เท่ากฎหมาย เพราะกฎหมายทุกตัวเป็นกฎหมายที่บังคับใช้กับคนทุกคน เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะทําอะไรก็ตาม ถ้าเราใช้กฎหมายมาเป็นพื้นฐานก่อน โดยมีวิธีการใช้กฎหมายที่เหมาะสม ที่เป็นไปตามสถานการณ์ แต่จะต้องทําให้เป็นไปตามตัวบทกฎหมาย ซึ่งมีความมุ่งหวังจะทําให้สังคมสงบสุข อันนั้นคือสิ่งสําคัญ มิฉะนั้นแล้วก็จะเกิดการเอากฎหมายมาเป็นข้อขัดแย้ง เอากฎหมายมาเป็นเครื่องมือในการที่จะทําลายซึ่งกันและกัน ซึ่งผมไม่เคยคิดแบบนั้น เพราะฉะนั้นตามรัฐธรรมนูญซึ่งกําหนดไว้แล้วว่า ผู้ใดก็ตามที่ถูกกล่าวหาว่ามีการกระทําความผิดอะไรต่าง ๆ ก็แล้วแต่ รัฐธรรมนูญได้กําหนดไว้แล้วว่า ให้ถือว่าบุคคลนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์เสมอ จนกว่าจะเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม แล้วมีการตัดสิน มีการตรวจสอบ มีข้อมูลชัดเจน จึงจะถือได้ว่าเป็นผู้กระทําความผิด ใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่รู้
วันนี้ผิดตั้งแต่ในมุ้งแล้ว ยังไม่ทําอะไรก็ผิดแล้ว ผมเองเป็นนายกฯ เริ่มจะคิดแล้วตื่นมาก็ผิดแล้ว อย่างนี้ไม่ได้ ผมคิดว่าต้องมาแยกแยะกันให้ออก แต่สิ่งที่ทําสิ่งที่พูดคืออะไร บางทีพูดก็ไม่ค่อยจะฟังเพราะเบื่อผม เหมือนเดิม เหมือนดูข่าวสมัยก่อน วันนี้แทนที่จะเบื่อดูข่าว ชอบดูข่าวแต่เบื่อผมแทน อย่างนี้ไม่ใช่แล้ว เพราะในเมื่อผมขึ้นมาตรงนี้แล้ว ท่านก็ต้องเชื่อมั่นผม ว่าผมจะต้องทําทุกอย่างให้สําเร็จ ให้ดีขึ้น ไม่ 100% ก็ต้องดีขึ้นให้มากที่สุด เพราะวันนี้ผมทํางานกับคณะรัฐมนตรีให้ทํางานทั้งหมด ถ้าผมหวัง 50% ผมต้องสั่ง 100% ถ้าผมหวัง 70% ผมต้องสั่ง 120% ถ้าต้องการ 100% ผมต้องสั่ง 200% เพราะฉะนั้นคําสั่งผม 3 ปีที่ผ่านมา ไปดูสิผมสั่งมากมายแค่ไหน การประชุมคณะรัฐมนตรีผมสั่งมากแค่ไหน ไม่มีนายกรัฐมนตรีคนไหนที่พูดมากที่สุดหรือสั่งมากที่สุดในการประชุมคณะรัฐมนตรี เพราะผมสงสัย ผมต้องสอบถาม ทั้ง ๆ ที่มีความเชื่อมั่นแต่ผมต้องสอบถามเพื่อให้ทุกคนได้คิดไปตามกัน นั่นคือสิ่งสําคัญประการหนึ่งที่คนไทยมักจะแบ่งหน้าที่กันทําเป็นส่วน ๆ เสร็จแล้วทั้งหมดก็ไม่เข้าใจในภาพรวม เมื่อไม่เข้าใจในภาพรวมทุกคนก็ตัดสินกันเอง ก็ผิดไปทั้งหมด บางครั้งบางคราวก็ต้องไปดูว่า ผิดอย่างไร ผิดตรงไหน แยกแยะให้ออก ลงโทษตรงไหน ไม่ใช่เหมาทั้งหมด อันนี้คือสิ่งที่คือปัญหาของประเทศเราเวลานี้
ที่ผมพูดมาทั้งหมดไม่ได้แก้ตัวใดทั้งสิ้น ผมยังยืนยันอยู่เสมอว่าผมยังตั้งใจในการที่จะประกาศเจตนารมณ์ของรัฐบาลต่อไป ถึงแม้ผมจะไม่อยู่ตรงนี้ก็ตาม ประเทศไทยต้องแก้สถานการณ์ทุจริตให้ได้ ไม่ว่าจะทั้งสองข้าง จะสามข้าง จะสี่ข้างอะไรก็แล้วแต่ วันนี้ไม่ใช่เฉพาะในประเทศอย่างเดียว ต่างประเทศเขาก็จับตาดู การลงทุนของเราไปต่างประเทศ ต่างประเทศลงทุนที่เรา เขาก็ดูอยู่ เพราะฉะนั้นผมไปทุกประเทศผมกล้ายืนยันเขาเสมอว่าผมจะต้องขจัดการทุจริตให้ได้ ถ้าบริษัทใดจากต่างประเทศถูกเรียกเงิน เรียกสินบน เรียกอะไรต่าง ๆ แจ้งผมได้โดยตรง ผมยังไม่เห็นใครแจ้งมาเลย ก็แปลกไหม แต่ในขณะเดียวกันในประเทศบอกนี่โกง นี่โกง ๆ น่าแปลกตรงไหน ผมไม่รู้เหมือนกัน แล้วผมก็เปิดโอกาสให้ทุกคนเข้าหาผมได้เสมอ ทุกรัฐมนตรีต่างประเทศ ทุกสมาคมมาพบผม พบ เปิดเผย ไม่เคยไปแอบคุยกัน ไม่เคยไปคุยกันในโรงแรม ไม่เคยไปเจอเพื่อน ชีวิตผมเป็นอย่างนี้ 10 ปีมาแล้ว ตัดปัญหาทั้งหมด ผมไม่เจอใคร เจอได้ที่ทําเนียบฯ ที่ทํางาน ต่อหน้าคนอื่น ไม่เคยไปกินข้าวโรงแรม ไม่เคย ถ้าไม่ใช่งานแบบนี้ผมไม่มาอยู่แล้ว ศูนย์การค้าไม่เคยเดิน ลูก-ภรรยาผมก็ต้องอยู่บ้านตลอด นี่คือสิ่งที่ผมได้รับมาขณะนี้ แต่ผมไม่บ่น เพราะทุกคนต้องเสียสละกับผม เพราะครอบครัวผม ผมจะให้ครอบครัวคนอื่นเสียสละแบบผมก็ไม่ได้ เพราะฉะนั้นเขารักผมเขาต้องอยู่กับผม
แล้วผมก็ไม่ไปเรียกร้องความเห็นใจจากใครทั้งสิ้นเพราะผมเป็นคนเลือกเองว่าผมจะมายืนตรงนี้ แต่สิ่งสําคัญคือทุกคนต้องช่วยผม ช่วยอย่างไรที่จะไม่เกิดความขัดแย้งมากขึ้นอีก ขณะเดียวกันต่างประเทศก็สนใจเราในเรื่องของการเป็นประชาธิปไตย การละเมิดสิทธิมนุษยชน หลาย ๆ เรื่องเป็นเรื่องของกติกาของสากลที่เราเลี่ยงไม่ได้ แต่เราจะทําอย่างไรที่ทําให้ประเทศไทยเดินหน้าไปได้ด้วยการเปลี่ยนแปลงให้เร็วที่สุด มีความขัดแย้งน้อยที่สุด ปัญหาใหม่เกิดขึ้นน้อยที่สุด แล้วแก้ปัญหาเก่าไปด้วย สิ่งนี้ต่างหากเป็นสิ่งที่ยากที่สุดในการทํางานในประเทศไทย ถ้าท่านมาอยู่ตรงที่ผมอยู่ตรงนี้ ท่านจะรู้ว่าประเทศไทยไม่เหมือนใครในโลก คนไทยก็ไม่เหมือนใครในโลก เป็นคนเก่ง เก่งทุกอย่างและสามารถอยู่ได้ทุกวันนี้จนไม่เคยเป็นอะไรของใคร เพราะเราเก่ง ว่าง ๆ ก็ซ้อมมือทะเลาะกันเอง เพราะฉะนั้นไม่มีใครมารบกับเราได้หรอก ไม่มีทาง เราต้องแก้ไขตรงนี้ให้ได้ เราต้องรวมความเก่งของเรา รวมความรักชาติของเราให้เป็นหนึ่งเดียวให้ได้ แล้วเราก็ต่อสู้ปัญหา 1-2-3-4-5 โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาที่เป็นวาระแห่งชาติเรื่องนี้ ทุกคนมีความคิดหมดเป็นตัวตนของตัวเอง มีนักวิชาการ พ่อค้าประชาชน ทุกคนคิดได้หมด แต่ท่านต้องมองในภาพรวมแบบผม ผมไม่ใช่พ่อค้า ผมไม่ใช่ข้าราชการเดิม ผมไม่ใช่ทหาร แต่วันนี้ผมต้องมองทุกอย่าง มองว่าพ่อค้านักธุรกิจเขามองอะไร ข้าราชการพลเรือนเขามองอย่างไร เพื่อผมจะได้เอาทั้งหมดนี้มาขับเคลื่อนให้ได้ ว่าทําอย่างไรจะไปได้ด้วยกันโดยที่ไม่มีความขัดแย้งซึ่งกันและกัน ที่ผมพูดนี้เพียงแค่เกริ่นนําเท่านั้น เพราะฉะนั้นกินข้าวก็คงช้า หิวหรือยังไม่รู้ จริง ๆ แล้วเดี๋ยวนี้ผมไม่ค่อยได้รับประทานอะไรหรอกวัน ๆ หนึ่ง เพราะพูดเยอะ อิ่มทุกที อิ่มกลับบ้านท้องอืดทุกวันเพราะพูดมาก 1. ลมเข้าท้องเยอะ 2. ไม่รู้ใครว่าหรือเปล่า แต่ผมก็ต้องพูด ถ้าไม่พูดก็ไม่เข้าใจกัน แล้วทุกคนก็คิดกันไปคนละทางสองทาง พอเริ่มอะไรมาเอาละปัญหา อย่างที่บอก เขาต้องไปตรวจสอบให้ชัดเจนว่าตรงไหนที่ไหน ผมถาม บอกพูดกันมา ๆ หาหลักฐานมา ก็หาไม่ได้เขาบอกมาแค่นี้ แต่ว่อนไปหมดอย่างนี้ อย่างนี้ทํางานไม่ได้ ก็ขอให้ชัดเจนเท่านั้นเอง ขอให้ความเป็นธรรมกับคนที่เขาทํางานด้วย ถ้าผิดลงโทษให้เต็มที่ไปเลย ผมไม่เคยไปช่วยใครอยู่แล้ว เพราะผมบอกไปแล้วว่าเราจะต้องทํางานด้วยกันด้วยความไว้วางใจซึ่งกันและกัน
วันนี้สิ่งที่เรากําลังปฏิรูปประเทศมีหลายอย่าง เราขึ้นต้นด้วยยุทธศาสตร์ชาติ ไม่ใช่เป็นการสืบทอดอํานาจ อํานาจทั้งหมดเป็นของประชาชน วันนี้เราพูดคําว่าการบริหารจัดการตนเอง เราต้องสอนให้คนรู้จักว่าการบริหารจัดการตนเองคืออะไร การบริหารจัดการตนเองไม่ใช่การกระจายอํานาจ การให้งบประมาณต่าง ๆ เพียงอย่างเดียว ถ้าคิดแค่นี้จะไปไม่ได้ทั้งหมด การบริหารจัดการตัวเองคือคนในพื้นที่ต้องแก้ปัญหาภายในพื้นที่ของตัวเองให้ได้ อย่างน้อย 50% แก้ได้อยู่แล้ว พูดคุยกัน ตั้งเวทีหารือ หาข้อสรุป หาอะไรต่าง ๆ แล้วรัฐบาลก็เข้าไปช่วยเหลือ แก้ตรงนี้ไปครึ่งหนึ่งแล้ว ที่เหลือรัฐบาลก็จําเป็นต้องลงไปแก้ไข เพิ่มงบประมาณลงไป Top up Top down ลงไป ต้องแก้ปัญหาอย่างนี้ ไม่อย่างนั้นทุกคนก็จะมารอรับจากรัฐบาลแต่เพียงอย่างเดียว แล้วโครงการก็ลงไปตรวจสอบยาก เพราะกระจายไปเยอะแยะไปหมด วันนี้ปัญหาของเรามีอย่างเดียวคืองบประมาณลงไปทุกพื้นที่ ไม่เคยเกิดอย่างนี้ขึ้นมา ไม่เคยลงไปทุกจังหวัด ไม่เคยลงไปทุกภาค เพราะลงไปตามพื้นที่ของเดิม ท่านจะเห็นว่าทุกพื้นที่ไม่เท่าเทียมกัน ผมถึงบอกว่าวันนี้เราต้องมามองว่าประเทศของเราต้องมีการพัฒนาอย่างไร ต้องพัฒนาจากฐานรากใช่ไหม ต้องลดความเหลื่อมล้ําใช่ไหม ลดความเหลื่อมล้ําท่านก็ต้องไปสร้างถนนหนทาง ไฟ ประปา อะไรต่าง ๆ ให้เป็นพื้นฐานให้เท่ากันทุกจังหวัดก่อน บางจังหวัดยังไม่มีประปาหมู่บ้านเลย รัฐบาลนี้เข้ามาทําให้ครบภายใน 2 ปี 9,000 กว่าแห่ง เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร บางจังหวัดนี่ถนนเยอะไปหมด บางจังหวัดถนนลาดยางน้อย เกิดอะไรขึ้นในประเทศไทย แสดงว่ามีปัญหา
วันนี้รัฐบาลนี้เข้ามารัฐบาลพิจารณาการใช้จ่ายงบประมาณมาเป็นภาค แบ่งเป็น 6 ภาค เดิมมี 4 ภาค แยกภาคตะวันออกออกมา เพราะเราต้องการพัฒนาให้ภาคตะวันออกเป็น EEC เป็นโครงการเศรษฐกิจขนาดใหญ่ ซึ่งไม่เคยมีการลงทุนแบบนี้มา 20 กว่าปีมาแล้ว นี่คือหลักการที่ผมอยากจะบอกพวกเราทุกคน แต่เป็นการเริ่มต้น เมื่อเริ่มต้นต้องมีปัญหาแน่นอน กลไกในการขับเคลื่อน กฎหมาย วิธีการ ระยะเวลา เพราะวันนี้เป็นการแข่งขันกันทั้งโลก การลงทุน สิทธิประโยชน์ แรงจูงใจ ค่าแรงต่าง ๆ เหล่านี้เป็นสิ่งที่ทําให้ทุกอย่างทําให้เกิดการแข่งขัน บางครั้งเราก็ช้าเกินไปก็ไม่ได้ หรือเร็วเกินไปก็ไม่ได้ อีกอันคือภาคใต้ ซึ่งเราแก้ปัญหามานานแล้ว การแก้ไขปัญหาภาคใต้ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่เหมือนกับประเทศอื่น มีความจําเป็นอย่างหนึ่งที่ทุกคนต้องเข้าใจว่าไม่เหมือนประเทศอื่น เพราะไม่มีกองกําลังที่เปิดเผยออกมา ไม่มีการยึดพื้นที่ ไม่มีกองกําลัง ไม่มีกองกําลังขนาดใหญ่มาเผชิญหน้า ไม่มี ไปได้ทุกพื้นที่ ทุกอําเภอ ทุกตําบล ทุกบ้าน แต่มีกําลังพลอยู่ในขณะนั้นแล้วก็ลอบทําร้ายเจ้าหน้าที่ ก็คือการทําเหมือนกับคดีอาญา แต่ใช้วิธีของการก่อการร้าย หลายคนมองว่าทําไมปราบไม่ได้สักที แก้ไขไม่ได้สักที ทําไมต้องไปคุยอีก ถ้าคิดอย่างนี้ยิ่งอันตรายมากที่สุด หรือจะทุจริตกัน สร้างให้มีคดีเรื่องบ่อย ๆ จะได้มีเบิกงบประมาณ จําไว้อยู่อย่างหนึ่ง ผมว่าทุกคนไม่มีใครคิดจะเอาชีวิตของลูกน้องไปเสียกับตรงนั้นเพื่อจะได้งบประมาณมาใช้ อย่าคิดแบบนั้นอีกเป็นอันขาด แล้วต่อไปจะไม่มีคนไปทํางานให้ท่าน เขาไปเขาเป็นความภูมิใจ เขาไปทั้งที่เขาต้องจากลูกจากเมียเขาไป สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งสําคัญ แล้วหลายคนก็พูดไปเข้าใจว่า แล้วไปดูแลเขาหรือเปล่า เสื้อเกราะก็มีให้ รถเกราะก็มีให้ แต่ถามว่าสู้ระเบิดขนาดนี้ได้ไหม รถอะไรก็พัง นี่คือสิ่งที่แตกต่าง เพราะฉะนั้นเราอย่าเอาเหตุการณ์ในบ้านเราไปเทียบกับที่ประเทศอื่น หรือจะให้ใช้กําลังปราบปราม จะไปปราบใคร ก็เป็นชาวบ้าน นี่คือสิ่งที่เป็นความแตกต่าง ฉะนั้นขอให้ทุกคนเข้าใจตรงนี้ ที่ผมพูดนี่หลายคนอาจจะคิดว่าเกี่ยวกับทุจริตตรงไหน นี่อย่างไรละ ที่ซื้อนั่นมา นี่มา ซื้อมาให้เขาปลอดภัย ซื้อมาใช้ จะกี่ล้านไม่รู้ ชีวิตคนหนึ่งเขาก็มีค่า ถ้าคิดว่าจะต้องนํามาใช้ ก็ใช้ไป ๆ ถ้าใช้แล้วไม่เหมาะสม ก็ต้องปรับเปลี่ยน ก็ต้องทําแบบนี้ เพราะชีวิตคน ไม่ใช่ว่าจะซื้อมาเพื่อจะทุจริต ถ้าคิดอย่างนี้ไม่มีใครเขาทําอะไรให้เราหรอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่จะต้องไปทุ่มเท สละชีวิตของเขา พ่อแม่เขา ลูกเมียเขาเท่าไร เพราะฉะนั้นผมยืนยันว่าเราไม่ได้คิดอย่างนั้น ถ้าจะมีการทุจริตก็สอบมา ผมยินดีทุกเรื่อง
กลับมาที่ทางภาคธุรกิจ เราก็มีอยู่แล้ว กฎหมาย พูดกลับไปกลับมาสองข้าง ตั้งหลายกฎหมายแล้ว ผมก็ไม่ต้องมาทวนอีกแล้ว สัญญา พันธสัญญาต่าง ๆ มากมาย กฎหมายเดิม กฎหมายใหม่ พ.ร.บ.การให้ข้อมูลข่าวสาร การอํานวยความสะดวก มีหมดทุกตัว ถามว่าแล้วจะใช้ได้ไหม เขียนออกมาดีแล้วจะใช้หรือไม่ ถ้าทุกคนขาดจิตสํานึก สิ่งสําคัญที่สุดคือจิตสํานึก ท่านต้องปรับจิตสํานึกทุกคนให้ได้ ทั้งผู้ให้และผู้รับ ว่าทําอย่างไรเราจะไม่ไปพ่ายแพ้ต่อสิ่งที่ไม่ดีตรงนี้ ท่านต้องคิดกลับไปเหมือนผมคิดทุกวันนี้ ผมคิดว่าถ้าผมมีเงินมาก ๆ รวยมาก ๆ มีความสุขไหม ไม่มี หรือจะเอาไปใช้อะไรได้ไหม ไม่ได้ ก็ใช้ได้เท่าที่มี ก็แค่นั้น ตายไปก็เอาไปไม่ได้สักบาทหนึ่ง แล้วจะเอาอะไรกันนักหนา บางคนก็มีความสุข ผมถามว่ากินข้าววันละเท่าไรนี่มีเงินเป็นหมื่นล้าน กินข้าววันหนึ่งยังไม่ถึงพันบาทเลย แต่มีความสุขในการคํานวณตัวเลข เป็นอย่างนี้ เศรษฐีเขาเป็นอย่างนี้ เรามีเงินน้อยแต่กินมื้อละ หลายคนรสนิยมสูงรายได้ต่ํา ต้องกินของดีกินเนื้อโกเบ เนื้อมัตสึชิตะ อะไรอย่างนี้ ผมเคยบอกญี่ปุ่นว่าให้ระวังวัน ๆ หนึ่งเนื้อท่านหมดประเทศ เพราะคนประเทศไทยสั่งมากินเยอะ เราต้องผลิตเนื้อของเราเองบ้าง
วันนี้เรากําลังขับเคลื่อน รัฐ เอกชนร่วมใจขับเคลื่อนธุรกิจไทย ไร้สินบน ประเทศไทยมีธุรกิจมากมาย ขนาดเล็ก ขนาดกลาง ขนาดใหญ่ SMEs, Micro SMEs 3 ล้านกว่าราย SMEs 3 ล้านกว่าราย จดทะเบียน 6 แสนกว่าราย ผมเข้ามาแก้เป็น 9 แสนกว่าราย รณรงค์ให้ไปจดทะเบียน เขากลัวอะไร เขากลัวเสียภาษี เราก็ต้องไปดูว่าเขากลัวเหตุผลอะไร ก็ไปเติมความรู้ให้กับเขา บัญชีทําอย่างไร เทคโนโลยีทําอย่างไร เพราะหลายอย่างเป็น SMEs ที่มาจากครอบครัว ตระกูล เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงหรอก พอถึงวันนี้บางอย่าง นวัตกรรมก็ไม่ทันสมัยแล้ว สู้ไม่ได้ก็ขายไม่ออก กลับมารัฐบาลทําเศรษฐกิจตกต่ํา ต้องถามว่าแล้วเราสร้างคนเหล่านี้ให้แข็งแรงมาบ้างหรือยังล่ะ หรือปล่อยมาอย่างนี้ตลอด ไม่ได้ วันนี้รัฐบาลกําลังพัฒนาไปสู่ในเรื่อง SMEs ไปสู่ Startup Micro SMEs ทั้งโลกกําลังมองเรื่องนี้อยู่ เราก็ต้องเอาทั้งในประเทศมาช่วยกันคิด ต้องหากองทุน หลายคนก็บอกกองทุนไม่พอหรอกต้องเอามากกกว่านี้ ถ้าท่านมาเป็นผมแล้วท่านจะเห็น ทุกวันนี้ผมเห็นแต่ตัวเลขทุกวัน ประชุมวันอังคารผมก็หนาวทุกที ของบประมาณนี้ นี่ขอเท่านี้ ถ้าจะดีที่สุดก็ขออีกแสนแปดหมื่นล้านบาท งบประมาณรัฐยังมีไม่ถึงเลยทั้งปี เฉพาะโครงการเดียว ถ้าอันนี้อันเดียวอย่างอื่นไม่ต้องทํา พวกเราก็ไม่ต้องมีเงินเดือน คิดอย่างนี้ไม่ได้ วันนี้ต้องปรับวิธีการทํางานใหม่ทั้งหมด แผนงานโครงการขนาดใหญ่ต้องย่อยเป็นแผนงานเล็ก ถ้าเป็นแผนงานที่สามารถที่จะให้ธุรกิจขนาดย่อม ขนาดเล็ก การก่อสร้างขนาดเล็กที่เขาแข็งแรง เขาเข้ามามีส่วนร่วมด้วย แม้ว่าจะผูกขาดอยู่แต่บริษัทใหญ่อย่างเดียว นั่นเป็นสิ่งที่รัฐบาลนี้ทํา แตกโครงการออกไป ก็ต้องไปดูเรื่อง Bidding การให้ข้อมูลในการ Bidding อย่างที่เขาบอกว่าอาจจะเป็นการฮั้วประมูลก็ได้ นี่อย่างไร ต้องช่วยผมตามอย่างนี้ว่าจะทําอย่างไร ต่อให้ออกกฎ ระเบียบ อย่างไรออกมา ถ้ายังไม่ลงรายละเอียดกัน จะเป็นอย่างนี้ทั้งหมด เพราะเราพัฒนาอย่างนี้ อีกฝ่ายก็พัฒนามากขึ้น เหมือนกับเชื้อโรคไวรัสต่าง ๆ ใช่ไหม ยาต้านจุลชีพ Anti body ทั้งหมด วันนี้ต้องทําใหม่ทั้งหมด เพราะโลกพัฒนา พัฒนาเร็วกว่ายาอีก แล้วต้นทุนก็ต้องสูงขึ้น เพราะฉะนั้นถ้าเราแก้การทุจริตไม่ได้จะลามปามไปสู่เป็นโรคระบาดร้ายแรง แล้วก็ตายไปทั้งประเทศ เพราะผลประโยชน์ของรัฐหายไปเฉย ๆ
วันนี้ที่ผมสังเกต บางบริษัทที่ทิ้งงานเป็นเพราะอะไร เพราะเงินที่เหลืออยู่นั้นทําไม่ได้หรือเปล่า ผมไม่รู้เหมือนกัน เพราะประมูลได้แล้ว สร้างไป ทิ้งงานบ้างอะไรบ้าง คือสรุปว่าทิ้งไป ๆ จนเงินเหลือนิดเดียวหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ผมคิดว่าคงไม่ใช่ ต้องมีเหตุผลอะไรต่ออะไร คือบริษัทอาจจะไม่เข้มแข็งเพียงพอแล้วเข้ามา หลายคนก็บอกว่าไปเทียบกับบริษัทใหญ่ ก็บริษัทเล็กยังแข็งแรงเราก็สร้างความเข้มแข็งตรงนี้ หาโครงการขนาดเล็กให้เขาทํา นี่ใหญ่ไม่ต้องมาทํา ก็มีอยู่แค่นี้ จะทําอะไรได้ล่ะ ประสิทธิภาพมีอย่างนี้เครื่องมือมีเท่านี้ ข้างล่างก็ยังต๊อกกะต๋อยอยู่นั่น ยังซ่อมบ้านน้ําท่วมอยู่เลย แล้วเมื่อไรจะไปก่อสร้างอะไรขึ้นมาได้ เสร็จแล้วก็ต้องไปทํางานกับท้องถิ่น ก็ได้คุณภาพออกมาแบบนั้น เหล่านี้จึงต้องมีการแก้ไข ทั้งกฎหมาย ทั้งระบบ ทั้งวิธีการทํางาน วิธีการบริหารงาน ซึ่งผมคนเดียวไม่ไหว ทุกคนก็ต้องช่วยกันทําตรงนี้ สร้างขั้นตอนในการทํางานข้างล่างไป สร้างกลไกออกมา สร้างกฎระเบียบใหม่ออกมา มองทุกอย่างเป็นวิสัยทัศน์ให้เกิดขึ้นในภาพรวม เขาเรียกว่า Big Picture อะไรที่ว่า มองภาพใหญ่เสร็จแล้วซอยย่อยออกมาเป็นภาพเล็ก มองหนังทั้งเรื่องออกมาเป็นตอน ๆ แล้วในตอนมีตัวประกอบกี่ตัว มีพระเอก ผู้ร้าย อยู่ตรงไหน หนังถึงจะสนุก การทํางานก็ต้องทําอย่างนั้น เพราะฉะนั้นสิ่งสําคัญวันนี้คือเราอยู่ในภาคการธุรกิจก็มีทั้งผู้ประกอบการ มีทั้งรับ ไม่มีผู้ให้ก็ไม่มีผู้รับ ไม่มีผู้เรียกเขาก็ไม่ให้ หรือถ้าเขาไม่เรียกก็นําเสนอให้เพื่อขอการอํานวยความสะดวก สิ่งเหล่านี้ต้องหายขาดไปจากวงการธุรกิจให้ได้ แล้วทุกคนไม่ต้องกลัวหรอก หลายคนก็กลัว คราวหลังจะลงทุน ไม่กล้าลงทุน กลัวเดี๋ยวเขาจับได้ แสดงว่ากลัว กลัวจะต้องมีเรื่องทุจริต ถ้าเราตั้งใจมั่นว่าเราจะไม่ทุจริต ไม่ให้ใครมาเรียกรับ แล้วไม่ได้รับความเป็นธรรมก็แจ้งมา ตรวจสอบให้ ต้องกล้าทําแบบนี้ ไม่อย่างนั้นทุกคนก็จะกลัวไปหมด เดี๋ยววันหน้าเขาไม่ให้ทํา ถ้าอย่างนี้แก้ไม่ได้หรอกครับ ต่อให้ออกกฎหมายอีก 100 ฉบับก็ทําไม่ได้ เพราะฉะนั้นสิ่งเหล่านี้ก็คือการเฝ้าระวัง การแจ้งข้อมูลข่าวสารที่รัฐบาลจะปกป้องผู้ให้ข่าว สิ่งเหล่านี้ไม่ต้องไปกลัว การทําความดีไม่ต้องกลัว ไม่อย่างนั้นทุกคนก็จะเมินเฉยไปทั้งหมดกับการทุจริตทั้งหมด ไม่ว่าจะเล็กไม่ว่าใหญ่
สิ่งสําคัญนอกจากการสร้างจิตสํานึกแล้ว สร้างการเรียนรู้ภาคประชาชน สร้างการเรียนรู้ในเด็กนักเรียน เยาวชน ให้ทุกคนได้เข้าใจว่าอะไรคือการทุจริต การทุจริตไม่ใช่แต่เพียงเงินทองเท่านั้น การทุจริตเข้าแถวเข้าคิวขึ้นรถ แซงเขา อะไรเขา นี่ทุจริตทั้งหมด ทุจริตเวลาของเขา ทุจริตโอกาสของคนอื่นเขา ต้องสอนขนาดนั้น ไม่ใช่สอนทุจริตโกงเงินโกงทองอย่างเดียว ไม่ได้ เราต้องสร้างภูมิคุ้มกันที่ดีให้เกิดขึ้นในสังคมให้ได้ ทั้งในภาครัฐ ภาคธุรกิจและภาคประชาชน สร้างกระบวนการเรียนรู้ตั้งแต่เด็ก วันนี้เราก็มีอยู่หลายอย่าง โตไปไม่โกง มีตําราออกไปสอนในกระทรวงศึกษาธิการ ผมถามว่าแล้ววัดผลอะไรได้หรือยัง ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ยังดีขึ้น เด็กหลายคนก็อายเพื่อน ผมก็พอจะได้ข้อมูลกลับมา Feedback ก็กลับมาดีขึ้น แต่หลายเรื่องยังเป็นอันตรายอยู่ ปัญหาสังคมอยู่ก็คือว่า สังคมวันนี้เป็นสังคมที่ค่อนข้างจะขาดหลักคิดที่ถูกต้อง ผมไม่ต้องการควบคุมใครทั้งสิ้น แต่ต้องมีหลักคิด ว่าจะทําอย่างไรให้ตัวเอง ครอบครัว ชุมชน ประเทศชาติแข็งแรง ต้องคิดอย่างนี้ วันนี้เด็กหลายคนในหลายครอบครัวไม่อยากเป็นข้าราชการ ไม่อยากทําธุรกิจทั้งสิ้น อยากเป็นดารา อยากเป็นนางแบบ อยากเป็นนักแสดงที่มีรายได้สูง ถามว่าทําไมเขาถึงไม่อยากเป็น เขาบอกว่ารายได้ เขาต้องเรียนหนังสือด้วย ต้องมีรายได้อย่างน้อย 80,000 บาทต่อเดือน ที่ไหนจะจบมา 80,000 บาท ผมจบมา 1,750 บาท ก็อยู่มาถึงตรงนี้ 60 กว่าปี เลี้ยงลูกมา 2 คน พวกเราทุกคนก็ Start มาอย่างนี้ทั้งนั้น แล้วก็ค่อย ๆ พัฒนาเติบโตมาก็แล้วแต่บุญแต่กรรมของแต่ละคน ชะตาชีวิตมีอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นผมคิดว่าถ้าเด็กรุ่นใหม่ยังเป็นอย่างนี้อยู่ ถามว่าจะไปทําอะไร ไปเสริมสวย ไปผ่าหน้า ตัดโหนกแก้ม เขาจะไปทํา Cosmetic ให้เขาสวยขึ้นเหมือนคนนี้ เหมือนคนนั้น อีกหน่อยถ้าทําอย่างนี้ไปทั้งหมด ไม่รู้ว่าเมียใครลูกใครก็ไม่รู้หน้าเหมือนกันหมด เพราะชอบทําตามกัน สวยแบบไทยนี่พอแล้ว ไม่ต้องไปจมูกแหลม คางแหลมอะไรไม่ต้องแล้ว พ่อแม่ให้มาแล้ว ก็สวยแบบเรานี่หละ ผมเห็นคนสวยไม่ค่อยได้สามีสักที เพราะเลือกมาก ใช่ไหม ผู้ชายก็เหมือนกัน เพราะฉะนั้นนี่เป็นเรื่องของชะตากรรม ชะตาชีวิต
วันนี้ผมขออนุญาต เพราะปกติไม่ค่อยได้เจอ ป.ป.ช. ไม่ค่อยเจอพวกฝ่ายกฎหมายอยู่แล้ว ก็รอรับ Notice มาตลอด เรื่องนี้เรื่องนั้น ผมก็ชี้แจงไป เงียบไปเดี๋ยวมาอีกแล้ว ก็ดี ผมก็สั่งตรวจสอบการทุจริต ปัญหาว่าสิ่งหลายอย่างเป็นสิ่งที่เราไม่เคยทํา แต่ถ้าทําแล้วมีปัญหาก็แก้ไป ถ้ารู้อยู่ว่ามันผิด รู้ว่าเขาทักท้วงมาต้องหยุด แล้วทําใหม่ วันนี้ผมอ่านคําแถลงของศาลฎีกา ก็ต้องศึกษา เป็นข้อเตือนใจผมตลอดเวลา เพราะฉะนั้น รัฐ-เอกชนต้องร่วมใจไร้สินบน อันนี้รวมความถึงสินบนนําจับด้วยไหม ไม่เกี่ยวกันนะ สินบนนําจับกําลังไปพิจารณาว่าจะทําอย่างไร สินบนนําจับที่ดี นําไปเป็นกองทุนอะไรได้หรือเปล่า จะทําอย่างไร เพราะระบบราชการไทยไม่มีงบที่จะทํา เช่น ตํารวจ งบสอบสวนมีน้อยมาก ต้องเอางบตรงนี้ไปใช้ในการสอบสวน ก็เกิดความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจขึ้นมา กลายเป็นนี่พยายามจะเก็บเงินเพื่อจะเอาไปใช้ประโยชน์ส่วนตัว ไปแบ่งปันกันอะไรกัน แต่ส่วนหนึ่งก็ต้องเอาไปใช้ประโยชน์ เรื่องนี้ต้องทําให้ชัดเจน วันนี้เราต้องไปช่วยกันแก้ไขปัญหา ถ้าเราซ้ําเติมกันไปมาก ๆ อีกหน่อยก็ไม่สําเร็จสักเรื่อง อย่าให้กระจายตัวไปอีก วันนี้เราขจัดจากต้นทางให้ได้แล้วกัน ด้วยกฎหมายที่ร่างใหม่ทั้งหมด ซึ่งจะทําให้ไม่ส่งผลกระทบต่อการพัฒนาประเทศ
เรื่องของ CoST เรื่องของสัญญาคุณธรรม พยายามจะหาคนที่จะทําสัญญามาร่วมเป็นกรรมการตรงนี้ ก็ต้องหาให้มากขึ้น ส่วนใหญ่ก็ยังไม่พอ เพราะบางทีก็กลัว ไปตรวจสอบเขาเดี๋ยวก็โดนสวนออกมาทํานองนี้ ไม่ต้องกลัว รัฐบาลต้องดูแล เพราะฉะนั้นโครงการเหล่านี้ต้องมีคนที่ต้องเป็นกลางจริง ๆ ที่จะไปตรวจสอบ และมีความรู้จริง ๆ ทุกอย่าง ทั้งในเรื่องของการบริหาร รู้ขั้นตอนตามกฎหมาย รู้ขั้นตอนของการบริหารราชการแผ่นดิน รู้ขั้นตอนของการทํางานของข้าราชการ ซึ่งไม่ได้ง่ายนัก อย่างที่ทุกคนคิดว่า แหม...โกงกันง่าย ไม่ง่ายหรอกครับ ถ้าไม่มีอะไรที่ไปแทรกเข้าไปนั้นทําไม่ได้หรอก เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับ มีเรื่องอํานาจในการบริหาร อํานาจในทางการบังคับบัญชา ตัวนี้เป็นสิ่งสําคัญที่หลาย ๆ อย่างมีปัญหา ถ้าเรามีผู้นําที่ดี ต่อไปจะต้องเป็นผู้นําในการเปลี่ยนแปลง เป็นผู้นําในการทําให้ทุกอย่างดีขึ้น เพราะฉะนั้นอย่าไปเลือกผู้นําที่ไม่ทําให้ดีขึ้น อย่าไปเลือก ใช่ไหม ผมก็ต้องไปเลือกเขาเหมือนกัน อย่าเลือกผิดอีก เพราะเราไม่เคยรู้ เราไม่เคยรู้ ก็ทําไป แล้ววันนี้ปัญหาก็สุมอยู่ที่เรา เพราะฉะนั้นเราต้องแก้ไขทั้งหมด คนดีก็เยอะแยะไป ผมไม่เคยไปกล่าวร้ายให้ร้ายใคร แต่บางทีก็เผลอปากไปบ้าง เพราะผมโดนทุกวัน พูดอะไรของมัน พูดแล้วพูดอีก ๆ หลายอย่างจบแล้วก็ไม่จบ อยู่อย่างนี้แล้วประเทศจะสงบอย่างไร ปรองดองได้อย่างไร ให้รัฐบาลกับรัฐบาลปรองดองไม่ได้ พูดกันทุกวัน
เรื่องสัญญาประชาคม เรื่องกลไกการศึกษา การให้ความรู้ การสร้างหลักคิด การมีส่วนร่วม การกําหนดเป้าหมาย การสร้างความเข้าใจตามเป้าหมายแต่ละฝ่ายที่มีกลไกที่แตกต่างกันออกไป แต่วัตถุประสงค์ที่ต้องการคือแก้ไขปัญหาการทุจริตแห่งชาติ วันนี้เรามี สตช. เรามี คตร. เรามีพระราชบัญญัติอํานวยความสะดวก พระราชบัญญัติการจัดตั้งศาลอาญาคดีทุจริต พระราชบัญญัติการจัดซื้อจัดจ้างบริหารพัสดุภาครัฐ แต่ก็ยังโกงไม่พอ ต้องทําต่อไปอีก จะต้องมีอะไรอีกหรือเปล่า เพราะการพัฒนาของเชื้อโรคมีเยอะ เราก็ต้องพัฒนาเครื่องมือ ยา ไปเรื่อย ๆ แต่ถ้าทําจนเกินไปจะกระดิกอะไรไม่ได้เลย อันนั้นคืออันตรายอีกอันหนึ่งเหมือนกัน ต้องหาวิธีการแก้ไข กฎหมายทุกกฎหมายต้องเขียนมาเพื่ออํานวยความสะดวก เพื่อให้ทุกคนเท่าถึงเท่าเทียม นั่นคือวัตถุประสงค์การเขียนกฎหมายในสมัยปัจจุบันนี้ ต่างประเทศก็เป็นแบบนี้ ถ้าเขียนมาเฉพาะบทลงโทษอย่างเดียวไม่เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา แล้วความขัดแย้งก็จะเกิดขึ้น ระหว่างเจ้าหน้าที่กับประชาชน เหมือนกฎหมายตํารวจ มีใครรักตํารวจบ้าง เพราะตํารวจถือกฎหมายทุกฉบับ ไม่มีใครรักไม่มีใครชอบหรอก ทําดีให้ตายก็ไม่รัก แต่ถ้าเมื่อไรที่ตํารวจละเว้น ตํารวจไม่ทําอะไร ตํารวจก็โดนด่าอีก คือสรุปโดนทั้งขึ้นทั้งล่อง ผมถึงไม่เป็นตํารวจ ไม่เป็น เลือกเป็นทหารบก มีตํารวจเพื่อนผมอยู่ตรงนี้อีก แต่ไม่เคยคุยกันหรอกเพราะท่านเป็น ป.ป.ช. ผมก็กลัวท่านเหมือนกัน เพราะฉะนั้นวันนี้เรามีกลไกมากมาย ป.ป.ช. ป.ป.ท. ผมก็มี ป.ย.ป. คือ ปฏิรูป ยุทธศาสตร์ และปรองดอง ผมไม่ได้ไปปราบปรามใคร เพื่อจะทําให้ยุทธศาสตร์ 20 ปีเดินไปข้างหน้า การทํางานวันนี้ 20 ปี ไม่ใช่ว่าเราจะอยู่ถึง 20 ปีเมื่อไร ใครจะอยู่ถึงยังไม่รู้เลย
เรื่องการเป็นภาคีสมาชิก การต่อต้านต่าง ๆ เมื่อลงนามไปแล้วขอให้ทําให้ดีแล้วกัน ลงนามไปแล้วเขาก็วัดผล ประเมินผล ว่าทําได้หรือเปล่า แต่ต้องลงเพราะเขาอยากให้เราลง หลายอย่างเราก็ลงไปหมด เขาให้ลงอะไรก็ลงหมด พอถึงเวลาทํา ทําไม่ได้ นี่คือปัญหาของเรา เราต้องมั่นใจว่าเราทําได้ แต่บางทีช้าไม่ได้ ถ้าต้องลง เราก็ต้องทํา ถ้าอันไหนไม่ได้บังคับมาก ก็ต้องตั้งหลักให้ดีก่อน ผลีผลามอะไรมากไม่ได้
วันนี้ดีใจว่ามีบริษัทได้รับการรับรองมากถึง 264 บริษัท ประเทศไทยมีบริษัทกี่บริษัท เป็นหมื่น ใหญ่ เล็ก SMEs บริษัทใหญ่มีกี่บริษัท มีกี่ตระกูล มีหลายตระกูล พูดกันว่าประยุทธ์ขึ้นมาทําให้เจริญกันอยู่ 2-3 เจริญ คิดได้อย่างไร กฎหมายทุกตัวออกมาให้กับทุกคน ทุกบริษัท แล้วผมก็ไม่ได้เคยให้อะไรเขา เพียงแต่เขาต้องมาให้อะไรข้างล่าง ถึงฐานราก มาประชารัฐ มามองว่าผูกขาด ผูกขาดกี่บริษัท แล้วผูกขาดคนที่กลุ่ม แล้วทําไมมีตั้งพันกลุ่มหมื่นกลุ่ม กลุ่มเกษตรกรกลุ่มอะไร แล้วทําไมเราไม่ทําให้เหล่านี้เข้มแข็ง ถ้าเข้มแข็งก็ไม่ต้องไปเข้ากับเขา แต่วันนี้ทุกคนยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลง หลายคนเปลี่ยนไปแล้ว หลายคนยังไม่เปลี่ยน นี่คือสิ่งที่จะต้องทําให้เกิด จะได้ไม่เกิดความขัดแย้งกันต่อไปในสังคม เพื่อประโยชน์ ผูกขาด นายทุน อะไรเยอะแยะไปหมด สิ่งเหล่านี้เป็นวาทกรรมที่ทําให้เกิดผลเสียหายกับการทํางาน การพัฒนาประเทศ
ในส่วนของภาคธุรกิจ ผมคิดว่าผมมั่นใจ เพราะผมเคยติดตาม เคยกํากับดูแลเป็นบอร์ดมา แล้วให้ผมดูแลเรื่องควบคุมภายใน ผมเป็นทหารให้ควบคุมภายใน ผมก็ไปดูไปตรวจสอบเขา แล้วก็ไปสัมภาษณ์กับต่างประเทศ จากการชี้แจงของผม ผมก็ชี้แจงของผมตรง ๆ ผมเห็นอะไรผมก็บอกอย่างนั้น มีกติกาอย่างไรผมก็เล่าให้ฟัง ตอบคําถามเขาให้ได้ ทุกอย่าง Speed of Trust ต้องเชื่อมั่นตัวเองในการทํางานว่าคุณไม่โกง ไม่ทุจริต คิดว่าทุจริตก็ผิดแล้ว ศาสนาพุทธเขาสอนไว้แล้วใช่ไหม วันนี้บอกเป็นไทยพุทธ โกงกันไปโกงกันมา ว่ากันไปว่ากันมา จนแย่ไปหมดไม่ได้ พระพุทธเจ้าสอนให้คนรักความสามัคคี คนไทยเป็นสังคมแห่งการประนีประนอม วันนี้เอาเป็นเอาตายกันให้ได้ มุมเงินมุมน้ําแดงตีกันอยู่นั่น ไม่เลิกกันสักที กองเชียร์ก็ไปด้วย เพราะฉะนั้นวันนี้ต้องมีจบทั้งหมด ถ้าจะเดินไปข้างหน้า ถึงจะแก้ปัญหาทุจริตได้ การสร้างความเจริญในการแข่งขันทางธุรกิจ เพราะฉะนั้นอย่าพูดอย่างเดียว ท่านต้องไปกําหนดมาให้ได้ว่าวิธีการคืออะไร วันนี้เรามีกฎหมาย มีวิธีการ How to do จะทําอย่างไรให้คนเข้าถึงตรงนี้ อย่างที่ผมบอก ก็ต้องไปคิดสิว่าโครงการต้องเป็นอย่างไร ขนาดเล็ก ขนาดใหญ่ จะทําอย่างไร TOR ต้องเขียนอย่างไร การประมูลขั้นตอนอย่างไรจะทําให้เกิดความโปร่งใส สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นสิ่งที่กระบวนการขาด ไม่ค่อยคิด คิดแต่กฎหมายออกมา แล้วทุกคนก็คิดว่าจะถูกหรือผิด คือไปหาช่องโหว่ทางกฎหมาย ก็ไปไม่ได้หมด
ผมเชื่อมั่นในภาคธุรกิจของท่าน เพราะฉะนั้นท่านไม่ต้องไปให้ใคร ถ้าจะให้ใคร เอามาให้คนที่ขึ้นทะเบียนรายได้น้อยดีกว่า ต้องสร้างความเข้าใจกันใหม่ หลาย ๆ เรื่อง เพราะว่าบางทีบางครั้งในการทํางานของไม่ว่ารัฐบาลนี้รัฐบาลไหนก็ตาม อาจจะมีเจตนาที่ดีแต่ท้ายที่สุดก็ล้มเหลวได้ เพราะความเข้าใจไม่ตรงกัน ก็เกิดช่องว่าง เกิดการแสวงหาประโยชน์
เฉพาะอ่านกฎหมายนี่ก็เวียนหัว กฎหมายปีนั้นปีนี้ แล้วคนไทยชอบทะเลาะกันด้วยรัฐธรรมนูญ ทะเลาะกันอยู่นั่น ชอบอ้างกันอย่างเดียวว่ามาตรานี้ให้ทุกคนสามารถเคลื่อนไหวได้โดยชุมนุมได้ ชุมนุมโดยสุจริต ชุมนุมโดยสงบ แล้วสงบบ้างหรือเปล่า ก็ต้องไปดูว่าทําอย่างไรถึงจะสงบ เมืองนอกเขาจะรวมกันมานั่ง เขาก็แก้ปัญหาได้ เรานี่ตีกันแทบตาย แต่ก็ยังไม่แก้เลย แล้วก็ทําคนอื่นเขาเดือดร้อนไปหมด นี่อย่างไร ท่านลองกลับมาดูสิ 3 ปีที่ผ่านมา วันนี้ดีขึ้นไหม ดีขึ้นตรงไหน ดีขึ้นบ้านเมืองก็เรียบร้อย สวยงาม คนมาเที่ยว วันนี้คนมาเที่ยวประเทศไทยเท่าไร กรุงเทพฯ เป็นประเทศที่คนมาเที่ยวมากที่สุด 22 ล้านคน แล้วยังจะมากขึ้นอีก แล้วเราจะอยู่ไหนกัน ไม่ให้เข้ามาก็เดือดร้อนเพราะเป็นรายได้ของเรา ทําอย่างไรรายได้เหล่านั้นจะกลับมาอีก ก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว เป็นเงินท้องถิ่น ภาษีเราก็ได้ ไม่ใช่บอกว่าได้แต่รายได้รวม รายใหญ่รายเล็กก็ได้ถึงกันหมด อาหารการกิน วันนี้ผมเลยให้ไปแก้ไข มาจัดระเบียบในกรุงเทพฯ พอจัดระเบียบ เดิมก็บอกจัดระเบียบ ก็กวาดเกลี้ยงไปหมดเลย บอกนายกฯ เขาสั่ง บอกอดทนเอาหน่อยเดี๋ยวปีหน้าเขาไปแล้ว เดี๋ยวเอามาใหม่ อย่างนี้ผมก็ตายทั้งปี อะไรที่ทําไม่ได้อ้างนายกฯ ตลอด หัวหน้า คสช. สั่ง หลายเดือนที่ผ่านมาปากคลองตลาด หทารเข้าตลาดไม่ได้ เพราะเจ้าหน้าที่ไปบอกว่าเลิกขายตรงนี้ ริมถนนไม่ได้แล้ว เจ้านายเขาสั่งมา นายไหน นายกฯ สั่ง เก็บ ๆ ๆ ทั้งหมด ก็เกลียดนายกฯ คนเดียวนายกฯ เป็นทหาร ทหารซื้อดอกไม้ไม่ได้ นี่เป็นการไม่เข้าใจ ต้องมีกลยุทธ์ ถ้าผมให้จัดระเบียบ ไปต่างประเทศก็เห็น เขาไม่มีถนนแน่น ๆ เขาไม่ให้ขายตรงนี้ไปขายตรงหัวมุมที่มีทางแยก มีที่กว้าง เอาส่วนหนึ่งไปไว้ตรงนี้ อีกส่วนหนึ่งไปหาที่อยู่ตรงนี้ นี่ต้องแก้ปัญหานี่คือการทํางานแบบนี้ ไม่ใช่ทํางานด้วยกฎหมาย ด้วยการบังคับอย่างเดียว ต้องทํางานด้วยความยินยอมพร้อมใจ ทุกคนไม่เสียประโยชน์จนมากเกินไป แต่ก็รักษากฎหมายไว้ได้ด้วย นี่คือความแตกต่าง จะตั้งคนตั้งใครต้องหาคนทํางานแบบนี้ให้ได้ บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน
ไทยแลนด์ 4.0 ยิ่งต้องระมัดระวัง เพราะมันไปเร็ว ดิจิทัลเยอะ สังคมก็ไปให้งบกระดาษ กระดาษเป็นหลักฐานดี นี่ต้องควบคุมให้ดี ต้อง Save ไว้ให้ดีในดิจิทัล นี่กําลังจะมีระบบ Data Center ระบบอะไร พูดไปจนเมื่อยปากแล้ว 3 ปีแล้ว ผมบอกว่าถ้าปีนี้เริ่มไม่ได้หรือไม่เสร็จช่วงแรกผมจะเล่นงานสักที ต้องเสร็จพร้อมกันในเรื่องของการทําโครงสร้างพื้นฐาน การวาง Wi-Fi ให้เสร็จ และพร้อมให้ความรู้กับคนที่เขาจะไปใช้ดิจิทัลให้ถูกต้องด้วย ส่วนใหญ่เป็นงบประมาณกี่ปี ปีนี้ทําไปสิ อีกปีไปทําโน่น ปีนี้ทําเครื่องมือ ปีต่อไปไปทําเรื่องคน แล้วพอถึงเวลาพอจะใช้งานได้ทั้งสองอย่างปรากฏว่าเครื่องมือใช้ไม่ได้แล้ว มันเป็นอย่างนี้ รัฐบาลต้องไปดูว่าออกอย่างนี้ ทําอย่างนี้ ทําตรงนี้ ไม่มีนายกฯ คนไหนเขามาลงรายละเอียดแบบนี้หรอก แต่ผมต้องทําเพราะไม่อย่างนั้นเดี๋ยวผมก็โดนท่านสอบสวนอีกว่าทําไมทําแล้วไม่คุ้มค่า ใช่ไหม ประเมินประสิทธิภาพประสิทธิผลแล้วไม่คุ้มค่า เยอะจริง ๆ โครงการวันนี้ลงไปเยอะมากข้างล่าง ลงไปทุกจังหวัดทุกพื้นที่ บางพื้นที่ต้องไปช่วยกันทํา เพราะว่าทําไม่ไหว เพราะไม่เคยทํา เพราะโครงการไม่เคยลงไปเลย เพราะไม่เป็นพื้นที่เป้าหมาย นี่คือปัญหาของประเทศไทย
วันนี้ต้องทําให้กระจายไปทุกภาค ทุกจังหวัด ทุกตําบล ทุกหมู่บ้าน ด้วยงบฟังก์ชั่น ทําให้ครบ อะไรที่เป็นงบบูรณาการเอามาเชื่อมโยงกัน สร้างมูลค่า สร้างนวัตกรรม นี่คืองบบูรณาการ ไม่ใช่ทุกกระทรวงจะได้งบประมาณรายปีให้ได้มากที่สุด วันนี้ผมต้องบอกว่าชี้แจงผมให้ได้ ตรงนี้เกิดตรงไหน แล้วประชาชนพอใจไหม วันนี้ผมต้องเอางบประมาณงบกลางไปทําถนนให้ชาวบ้านอีกทั่วประเทศ เส้นทางสั้น ๆ เส้นทางต่าง ๆ ใช้เวลาให้สั้นที่สุด 3 เดือน ทําให้เร็ว ใช้ยางภายในประเทศ ถ้าไม่สั่งแบบนี้ไม่มีทําได้หรอก ต้องหาวิธีการทําให้ได้ ผมก็ขอฝากทั่วถึงทุกคน รบกวนเวลามาเยอะแล้ว คืออยากเล่าให้ฟัง อยากเล่านี่เล่าโน่นให้ฟัง แต่ไม่ใช่มาประชาสัมพันธ์โฆษณาตัวเอง ใครก็ทําได้ ทําแบบผมนี้ เพียงแต่ว่าต้องใช้ความอดทนสูง ใช้ความมุ่งมั่นสูง เพราะว่าธรรมดาวันนี้ก็ทํางานก็มีท้อแท้มีอะไรบางที แต่ผมก็ต้องฮึดมาใหม่ทุกวัน ตื่นเช้าขึ้นมาบางทีก็จะเกิดอะไรบ้างวันนี้ คือแรก ๆ ก็คิดว่าวันนี้เจออะไร วันนี้เจออะไร วันนี้ชินแล้วเพราะเจอทุกวัน ตื่นมาเจอทุกวัน กลับไปนอนฝันยังเจอเลย นี่ทําหรือยัง นี่เรื่องเก่า คือหลาย ๆ เรื่องพันกันไปหมด เพราะมันคิดตลอดเวลา ผมเป็นคนแบบนี้ เพราะฉะนั้นก็ต้องอดทนกับผมหน่อย ขอชื่นชม ป.ป.ช. ทุกท่าน ทั้งเก่าและปัจจุบัน อนาคตเดี๋ยวว่ากัน ยุ่งไปหมดเลย แล้วทุกคนก็ให้นายกฯ ตัดสินใจ จะฟ้องศาลหรือไม่ฟ้องศาล ผมเกี่ยวตรงไหน ก็ไปว่ากันมา ขอชื่นชมครับ ป.ป.ช. ทุกท่าน ทั้งอดีต ปัจจุบัน ที่ทุกคนก็พยายามเต็มที่ แต่สิ่งที่สําคัญที่สุดคือเราต้องเร่งการสร้าง Speed of Trust สร้างความเชื่อถือ ไว้วางใจจากบุคคลภายนอกกับเราให้ได้ นั่นเป็นสิ่งที่ผมจําเป็นต้องมีให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นถ้าทําอะไรก็ผิดไปหมด ไม่ว่าจะเป็นทหาร พลเรือน ทุกคนคือครอบครัว คือ Family ทั้งหมด เรากันใครออกไปไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็น สนช. แม่น้ํา 5 สาย ไม่ว่าจะเป็น ปปง. ป.ป.ท. วันนี้ข้าราชการในกระทรวง ปลัดกระทรวงเขามาลาผม เขามาลาเกษียณอายุ เขาก็พูดกับผมในส่วนของหน่วยตรวจสอบทุจริตของหน่วย เขาบอกว่าเขาภูมิใจที่ได้ทําหน้าที่ได้เต็มศักยภาพของเขาในช่วงที่รัฐบาลนี้อยู่ เพราะที่ผ่านมาไม่ค่อยให้ความสําคัญกับเขา ผมสั่งอะไรผมก็สะท้อนเหมือนกัน ทําไมเขาพูดอย่างนั้น เพราะวันนี้ผมให้เขาทํางานเต็มที่ ผมไม่เคยไปก้าวล่วงเขา ต้องการอะไรบอกมา ผมก็จะอํานวยความสะดวกให้ ผมไม่เคยไปให้ท้ายใครอะไรทั้งสิ้น และไม่เคยไปสั่งว่าตรงนี้ทํา ตรงนั้นไม่ทํา ทําไปให้ทั่วถึงกัน โดยอิสระของเขา สิ่งเหล่านี้จะต้องไม่เกิดขึ้นอีก ทุกคนมีหน้าที่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ท่านทรงรับสั่งไว้อยู่แล้วว่า ทุกคนทําหน้าที่ของตนให้ดีที่สด ก็จบทุกเรื่อง ทําตัวดีพอหรือยัง ถ้าดีพอ ก็ไปให้คนอื่นเขาทําดีไปด้วย ถ้าตัวเองยังไม่ดีพอแล้วจะไปสั่งคนอื่นเขาทําดี มันทําไม่ได้ สั่งไม่ได้ ก็ขอให้ทุกคนระลึกเสมอว่าผลประโยชน์ของชาติเป็นหลักเหนือกว่าประโยชน์ส่วนตน ขอให้ทุกคนร่วมมือ เชื่อมั่น ว่าการร่วมมือของเรานั้นจะขับเคลื่อนกลไกการต่อต้านการติดสินบน การให้สินบน ให้เกิดผลเป็นรูปธรรม เพื่อประเทศที่ใสสะอาด ปลอดจากการทุจริตคอร์รัปชั่นตลอดไป อย่ากลัว หากจะประกอบการโดยสุจริต ท่านต้องมั่นใจว่าท่านจะทําอย่างสุจริต ท่านก็ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น ขอขอบคุณอีกครั้ง ขอบพระคุณ ขอกล่าวปาฐถาจบลงด้วยประการฉะนี้ สวัสดีครับ
------------------------------
กลุ่มประชาสัมพันธ์และเผยแพร่ สํานักโฆษก