รัฐบาลไทย-ข่าวทำเนียบรัฐบาล-20 กรกฎาคม 2560
วันศุกร์ที่ 4 สิงหาคม 2560
20 กรกฎาคม 2560
คํากล่าวพลเอก ประยุทธ์  จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี เป็นประธานในพิธีเปิดงาน "ตลาดนัดเปิดโลกผลงานวิจัยและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยพบผู้ใช้"
เวลา  09.30 น. ณ ห้อง  World Ballroom A ชั้น 23 โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ และบางกอกคอนเวนชันเซ็นเตอร์ เซ็นทรัลเวิลด์
รองนายกรัฐมนตรี
ท่านรัฐมนตรี ปลัดกระทรวง อธิบดี
ผู้บริหารระดับสูงของสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
สภาหอการค้า คณาจารย์ต่าง ๆ
ตลอดจน คณบดี จากหลายมหาวิทยาลัย และผู้มีเกียรติทุกท่าน
ผมมีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้มาเป็นประธานในพิธีเปิดงาน “ตลาดนัดเปิดโลกผลงานวิจัยและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยพบผู้ใช้”ในวันนี้ เรื่องวิจัยและพัฒนามีการพูดกันมานานแล้ว ตั้งแต่ในอดีตก่อนผมมาเป็นนายกรัฐมนตรีหรือก่อนผมมาเป็นอะไรก็แล้วแต่ พูดกันมาตั้งแต่ผมยังเด็กยันโต สิ่งที่วันนี้ที่เป็นปัญหาในประเทศของเราคือการขับเคลื่อนไปสู่การปฏิบัติ นําสิ่งที่เราคิดและปฏิบัติไปสู่การเดินหน้าประเทศของเรา การที่เราจะสร้างความมั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืนนั้น เราต้องดูตัวอย่างจากต่างประเทศที่เขาเจริญเติบโตมานี้ด้วยอะไร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของประชาธิปไตย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวิจัยและพัฒนา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความมั่นคง หรืออะไรก็แล้วแต่ ก็ต้องดูว่าเขาโตมาอย่างไร จนเขามีวันนี้ วันนี้รัฐบาลนี้เข้ามา ก็มาดูในมิติเหล่านี้ด้วยว่าเราจะโตจะพาประเทศไปตรงไหน ถึงแม้เราจะเป็นประเทศที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่เราก็มีศักยภาพในหลาย ๆ ด้าน เราต้องค้นหาศักยภาพของเราให้เจอ เมื่อเราหาศักยภาพให้เจอ เราก็นําไปสู่กานวิจัยการคิดค้นงานวิจัยต่าง ๆ ออกมา นอกจากได้รายได้จากการส่งของของประเทศเพียงอย่างเดียว เหมือนตอนเด็กๆ ที่เรียนมาสินค้าส่งออกของเราคืออะไร ข้าว ยาง ไม้สัก ดีบุก ถ่านหิน ซึ่งหมดแล้ว เหลือแต่ข้าว ยางพารา ปาล์ม ที่เป็นปัญหาอยู่ในขณะนี้ และผลิตผลทางการเกษตร นี่แหละสิ่งที่มีศักยภาพอยู่
เพราะฉะนั้นสิ่งเหล่านี้จะเป็นต้นทางในการคิดทุกเรื่อง ในการทํางาน การนําประเทศให้ก้าวหน้าไปสู่ 4.0 เราจะต้องทําอย่างไร 4.0 จึงจะเกิด ใน 1.0 2.0 และ 3.0 ไปด้วย เอาเขาไปด้วย ฝึกให้แรงงานก็มี ด้านการเกษตรก็มี แปลงขนาดเล็กก็มี ขนาดกลางก็มี การใช้ภูมิปัญญาจะต้องไปด้วยกันทั้งหมดประเทศไทยมีคนตั้ง 60 กว่าล้านคน มีเกษตรกรหลาย 10 ล้านคน ซึ่งแน่นอนไม่มีความพอเพียงในการใช้จ่ายประจําวัน ซึ่งในโลกปัจจุบัน โลกยุคโลกาภิวัฒน์ ยุคไอทีมาขับเคลื่อนสังคมอยู่ในขณะนี้ รวดเร็ว คิดน้อย ใช้ระยะเวลาสั้น ฉะนั้นทุกอย่างจะมาเร็วทั้งหมด ถ้าการศึกษาไม่คิด วิเคราะห์ให้เป็นก็จะไปกันใหญ่ ก็จะไปตามกระแสโลกทั้งหมด แล้วเราจะอยู่กันอย่างไร เรายังไม่ต้องไปมอง 4.0 ไป 5.0 มันไปไม่ถึงหรอกครับ เพราะว่าเรายังไม่ได้ดู คนเหล่านี้ข้างล่างเราจะทําอย่างไรกับเขา วันนี้รัฐบาลพยายามทําทุกอย่าง ไม่ว่าจะรายได้น้อย รายได้ปานกลาง รายได้สูง เพราะทั้งหมดจะอยู่ในห่วงโซ่เดียวกันที่เป็นการเพิ่มมูลค่า ต้องถึงกัน ต้องกระจายรายได้ถึงกันให้ได้ ปัญหาของเราคือการกระจายรายได้ไม่ทั่วถึง ความไม่เป็นธรรมในกายภาพ ถนนเส้นทางต่าง ๆ ก็ยังไม่ครบถ้วนบริบูรณ์ บางพื้นที่ก็ไม่มีศักยภาพ ดินก็ไม่ดีน้ําก็น้อยอะไรก็น้อย ทั้งหมดคือแนวคิดของรัฐบาลว่า จะทําอย่างไรให้ทุกคนขับเคลื่อนไปสู่ 4.0 ได้อย่างไร การเป็น 4.0 ไม่ใช่ว่าเอาหุ่นยนต์มาทํานั่นนี่แล้วจะเป็น 4.0 ไม่ใช่ 4.0 ต้องทําตั้งกี่อย่าง ทําหลายอย่าง ตั้งแต่วิธีการคิด การบริหารจัดการ ทําให้มันรวดเร็วต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปทั้งภายในภายนอก ต้องไปลดด้านเอกสารลง นําระบบไอทีมาบริหารงาน ทั้งหมดคือ 4.0 ไม่ใช่ทําแค่อย่างเดียว แล้วขึ้นป้ายว่า 4.0 ไม่ใช่ แม้กระทั้งทฤษฎีใหม่ แม้กระทั่งศาสตร์พระราชาก็เหมือนกัน ไม่ใช่ขึ้นป้ายเฉย ๆ ต้องเอากิจกรรมเอาปรัชญาที่ท่านเขียนไว้มาตีความ ว่าจะทําอะไรได้บ้าง แล้วเอาสิ่งนี้ไปขับเคลื่อนสังคม ประชาชน ขับเคลื่อนนักศึกษาว่าจะทําอะไร ไม่ใช่กล่าวแต่หลักการ หลักการ ไม่ได้ทําอะไรขึ้นมา แม้กระทั้งวิธีคิดของเด็กในวันนี้ ก็แตกต่างกันไปหมด ผมก็ได้ติดตามอยู่ว่าเป็นอย่างไร การขับเคลื่อนต่าง ๆ เป็นอย่างไร ผมยกตัวอย่างง่าย ๆ การขับเคลื่อน 4.0 หรือขับเคลื่อนศาสตร์พระราชา หรือขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง หรือการศึกษาปัญหามีทั้งของเด็ก ของครู ปัญหาของผู้ปกครอง ของนักการเมือง ทั้งหมดการเมืองเข้ามาทั้งหมด แล้วจะไปได้ไหมประเทศของเรา ยังมีตัวอย่างอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้พูด เพราะเป็นปัญหาที่ผมต้องแบกรับอยู่ทุกวัน ซึ่งผมจําเป็นต้องทําอยู่แล้ว ไม่ได้บ่นว่าใครอยู่แล้ว แต่ทุกคนต้องคิดใหม่ทั้งหมด ถ้ายังติดตัวเองอยู่อย่างนี้ทั้งหมด ก็ไปไม่ได้ ว่าเราทําในวันนี้เราทําเพื่อใคร ปัญหาอยู่ตรงไหน เป้าหมายคืออะไร ต้องรวมกลุ่มกันให้ได้ รัฐบาลจะได้ส่งเสริมเป็นเรื่องเป็นราวไม่เช่นนั้นก็กระจัดกระจายเป็นเบี้ยหัวแตกทั้งหมด
เพราะขั้นต้อนการพัฒนาเริ่มต้นจากการวิจัย เป้าหมายของการวิจัยคืออะไร และวิจัยเพื่อใคร กิจกรรมใดที่ควรจะต้องทํา เพราะถ้าเราไปทําแต่เรื่องใหม่ ๆ ก็ไม่ได้ เพราะเรื่องเก่า ๆ เราคือปัญหา ยกตัวอย่างง่าย ๆ เช่น ผลิตภัณฑ์เกิดจากยาง เกิดจากข้าว ต่าง ๆ เหล่านี้ ก็ต้องไปดูว่าสิ่งหนึ่งที่มีมาก แล้วไม่มีทางที่ราคาจะสูงขึ้น เพราะหลายประเทศเขามีการผลิตเอง หลายประเทศเขาไปซื้อในที่ถูกกว่า ในขณะต้นทุนของเราสูงที่สุด ในการผลิตข้าวสูงที่สุดในการผลิตยางต่อกิโล กิโลหนึ่งบอกว่าลงทุน 3.50 บาท ถ้าขายได้ 3.50 ก็จะเสมอตัวไม่มีกําไร นี่คือปัญหาของเรา และมีการทับซ้อนของกลุ่ม ต่าง ๆ จนประชาชนไม่เข้าใจ สบสนอลหม่านไปหมดเกิดอะไรกับเศรษฐกิจในวันนี้ ที่ไม่ดี ไม่ดีเพราะอะไร และไม่ดีจากเศรษฐกิจพื้นฐานหรือฐานรากหรือเปล่า หรือเศรษฐกิจไม่ดีที่เกิดจากรัฐบาลนี้ทํางาน ผมขอไม่กล่าวถึงเรื่อง ต่าง ๆ ของการทํางานที่ผ่าน ๆ มา เพราะภาระตกมาถึงรัฐบาลนี้ทั้งหมด แต่เราต้องแก้ให้ได้ ที่พูดในวันนี้คือเราต้องทําอย่างไร ให้การวิจัยและพัฒนาให้กลับมาสู่คนชั้นล่างสุด นี่คือเป้าหมายที่ผมต้องการ ส่วนที่จะก้าวไปสู่ 4.0 การใช้หุ่นยนต์ก็ว่ากันไป อันนี้เป็นการเพิ่มรายได้ อยู่ในS Curveใหม่ เราต้องวิจัยและพัฒนาจากS Curveเดิม การลดต้นทุน ถามว่าต้นทุนเกิดจากอะไร การทํานา เช่านา จ้างคนจ้างทั้งหมด ค่าจ้างคนวันละ 300 บาท ข้าวกี่เดือนเก็บเกี่ยว ค่าแรงงานหมดไปจํานวนเท่าไหร่ นั้นแหละคือสิ่งที่เป็นข้อเท็จจริง ซึ่งสังคมไม่รู้ ซึ่งถูกบิดเบือนมาโดยตลอด วันนี้รัฐบาลมาแก้ตั้งแต่ค่าเช่านา ตั้งแต่หนี้สิน ตั้งแต่อะไรต่าง ๆ แต่ทั้งหมดกลับมาว่ารัฐบาลแก้ไม่ได้ นี่คือสิ่งที่ผมไม่อยากจะบอกว่า นี่คือวิจัยพัฒนาความคิดก่อนว่าทําอย่างไรคนจึงจะเข้าใจตรงนี้ ถ้าไม่เข้าใจตรงนี้ก็เป็นอยู่อย่างนี้แหละครับ วันหน้าเป็นเช่นนี้อีกแล้วจะไปได้อย่างไร ประชุมกันตั้งไม่รู้กี่ครั้ง
เพราะฉะนั้นทุกประเทศที่มีความก้าวหน้า ให้ความสําคัญกับการพัฒนางานวิจัยและงานประดิษฐ์คิดค้นสิ่งใหม่ ๆ ผมเปิดดูโทรทัศน์ เขามีการพัฒนาไฟฟ้าหลอดไฟฟ้า ทุกประเทศที่มีความก้าวหน้าให้ความสําคัญกับการพัฒนาและวิจัยการประดิษฐ์คิดค้นสิ่งใหม่ ๆ ผมเปิดดูทีวีโทรทัศน์เขาผลิตตั้งแต่ไฟฟ้า หลอดไฟฟ้า คนที่คิดหลอดไฟฟ้าคนแรก เอดิสัน จริง ๆ แล้วไม่ใช่มีคนหนึ่งผลิตออกมาแล้วเราสู้จนกระทั่งตัวตายนั่นแหละ ผลิตก่อนทํางานเสร็จแล้วผลิต ท้ายสุดก็ผลิตเอง คนนี้ก็ไม่ได้อะไร สู้คดีไม่รู้กี่ปี หลายอย่างเป็นแบบนี้หมด
เฉพาะฉะนั้นสิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งที่เป็นตัวอย่าง เฉพาะฉะนั้นเราต้องให้กับคนที่วิจัยและพัฒนา ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ ภาคธุรกิจเอกชนหรือภาคสถาบันการศึกษา วันนี้การพัฒนาอยู่ใน 3 ของรัฐ ราชการ 2. ภาคธุรกิจเอกชน 3. สถาบันการศึกษา ทั้ง 3 อย่างมีบุคลากรที่ผมคิดว่าพอเพียง ในครั้งนี้ ผมถึงอยากให้กลับมาย้อนดูว่า เราจะมาวิจัย พัฒนากันอย่างไร คลัสเตอร์ได้ไหม ถ้าเราต่างคนต่างทํา ต่างคนต่างวิจัยก็ได้ถึงประชาชนส่งมาไม่ได้ก็ไม่ก้าวหน้าติดอยู่ตรงนี้ สิ่งนี้ก็ได้แค่นี้ สิ่งนี้ได้ต่ํากว่า นี้แต่รวมกันไม่ได้ ทําไมเราไม่รวมเป็นคลัสเตอร์มา คลัสเตอร์เรื่องนี้จะทําอย่างไร มหาวิทยาลัยไหนมาร่วมตรงนี้ได้บ้าง สิ่งไหนเป็นหลักในการเป็นหัวหน้าคลัสเตอร์ ตรงนี้ต้องยอมรับรัฐบาลต้องสนับสนุนได้ สามารถที่จะกําหนดการช่วยเหลือ การสนับสนุนเป็นเรื่องเป็นราวต่อไป ถ้าทําก็มีคนละร้อยอย่าง ผมก็เดินดูทีละร้อยอย่าง ผมทําให้ไม่ได้ช้าเกินไป
ฉะนั้น ตรงนี้ผมทําให้เป็นคลัสเตอร์ขึ้นมา มีหัวหน้ามหาวิทยาลัยไหนถัดทางไหนก็ทําตรงนั้น ที่เหลือก็ให้มหาวิทยาลัยเขาทํา เป็นหัวหน้าสนับสนุน รัฐบาลจะให้เป็นกลุ่มไปได้ และนําไปสู่การผลิต การขึ้นทะเบียน การผ่านคณะกรรมการอาหารและยา จนกระทั่งไปสู่การจับคู่ธุรกิจถ้าเราสามารถเริ่มต้นทางได้ ก็จะไปได้ตลอดทาง แล้วก็ฝากด้วยว่าควรกําหนดเป้าหมายไว้ด้วย ทุกอย่างรัฐบาลนี้เข้ามา มีการประชุมเป็นพันเรื่องที่เข้ามา ประชุมกว่าพันครั้ง หมื่นครั้งแล้วเหนื่อยนะ การประชุมเป็นการแก้ปัญหาที่โดยเร็วที่สุด หลักการทางวิชาการประชุม ไปและเพื่อจะไปประชุมต่อ แล้วกลับมาอีกทีถึงผู้รับผิดชอบแต่ก็มีอุปสรรคเกิดขึ้น หลังจากนี้ไป รัฐบาลต้องเร่งรัดในเรื่องเหล่านี้ การประชุมต้องมีข้อมติ ที่ประชุมได้อะไร และทําอะไรไปแล้วและทําเลย ผมปลดล็อคให้ถ้า ไม่ทําแบบนี้ก็ไม่ทําตาม Road Map ผมก็พยายามอย่างเต็มที่
ฉะนั้นเราต้องนําปัจจัยที่ประเทศมีอยู่เดิมที่กล่าวไปแล้วความสัมพันธ์ทางชีวภาพ หลากหลายทางวัฒนธรรม สร้างสรรค์เทคโนโลยีวิจัยและนวัตกรรม วันนี้มีหลายอย่างที่เป็นวิจัยนวัตกรรม สิ่งหนึ่งที่ผมเห็น เรื่องของเรื่องทางเมคคานิค ทางยานยนต์ สู่อุตสาหกรรมยานยนต์จักรยานยนต์ ผมบอกให้หลายอย่างผิดกฎหมาย แต่ถ้าทําออกมาแล้วคิดว่าทําสิ่งนี้ทําอย่างไรให้ถูกต้อง ไม่ใช่ทําเสียงดังเพียงอย่างเดียว ให้รถวิ่งเร็วขึ้น ไปเรียกมาบรรจุสรรพาวุธทําให้เป็นเรื่องเป็นราว ผลิตปืนพกภัยออกมา มีดดาบต่าง ๆ เหล่านี้ ไม่เช่นนั้น นวัตกรรมก็สูญหายไปหมด ผมพูดในหลักการในทางบริหารต้องเป็นเช่นนี้ ผมอยากให้ยุติธรรมกันทําให้ถูกต้องนําคนเหล่านี้เข้ามาช่วยกันพัฒนาประเทศ ในเรื่องของความคิดสร้างสรรค์เป็นสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ๆ วันนี้บางทีก็คิดเร็วเกินไป การคิดเร็วเกินไม่เกิดไม่ครบวงจร คิดแต่สิ่งดี ๆ
ฉะนั้นไม่มีภูมิคุ้มกันในการทําเรื่องเหล่านั้น ก็ดูว่าผลิตมาแล้วจะขายใครความต้องการตลาดเพียงพอหรือไม่ ถ้าคิดไปแล้ว ต้องกําหนดตลาดว่าเช่นนี้จะพอไหม ต้องหารือกันตั้งแต่ต้น ถ้าผลิตแล้วจะไปแข่งขันกันในเรื่องของการตลาดจากพื้นฐานต้องคิดได้มาตรฐานว่าทําไปแล้วดีกับคนไทย ดีกับเกษตรกร ดีกับกลุ่มต่าง ๆ เหล่านั้น ถ้าทําธุรกิจก็ได้ประโยชน์ด้านเครื่องจักร เครื่องไม้ เครื่องมือก็ดีขึ้นขณะเดียวกันกลุ่มเกษตรกรก็ดีขึ้นตามไปด้วย เพราะฉะนั้นการพัฒนามีอยู่ 2 อย่างก็คือ พัฒนาเพื่อยกระดับรายได้ของประเทศ คนฐานะระดับปานกลางวัตถุประสงค์หลักที่สําคัญ การวิจัยให้คนที่มีรายได้น้อยเขามีรายได้สูงขึ้น ไม่ใช่ชิ้นงานเดียวหลายชิ้นงานด้วยกัน ฝากคิดด้วยว่าจะทําอย่างไร เพราะวันนี้ราคาสินค้าการเกษตรไม่มีทางที่จะสูงขึ้นไปกว่านี้ เว้นแต่โลกจะถล่ม ภัยพิบัติ ปลูกข้าวไม่ได้ ปลูกยางไม่ได้ ถึงจะสูงขึ้นเพราะไม่มีใครปลูกได้เท่าประเทศ วันนี้ดูยอดการผลิต การขายของสินค้าเหล่านี้ สินค้าเกษตรส่งมาที่สุด ภูมิใจที่หนึ่งของโลกแต่ราคาต่ํา ราคาไม่ได้ขาดทุนผมไม่ภูมิใจตรงนั้น ผมภูมิใจว่าส่งให้น้อยที่สุดแต่ราคาดีที่สุด
จึงไปสู่การพัฒนาข้าวคุณภาพไปสู่การข้าวอินทรีย์ ข้าว GAP วันนี้ผมให้แก้เรื่องข้าวแก้ไขไป เรื่องยางไปถามว่า แก้ไปทุกคนร่วมมือกันหรือไม่ ใครร่วมมือก็ได้ไม่ร่วมมือก็ได้ แต่ผมรู้ว่าแก้ไขได้ในบางส่วน แก้ไขแล้วถ้าทุกคนร่วมมือก็ได้ การทําโครงสร้างให้เข้มแข็งก็ได้ก็เกิด แต่บางคนก็ยังฟังคนข้างนอกเข้าเดี๋ยวเข้ามาจะทําให้ เข้ามาจะทําอย่างไร ก็ผมถามว่าจะทําอย่างไร จะไปเพิ่มตรงปลายให้เงินแบบเดิมเหรอ ให้ไม่ได้หรอก ผิดตั้งแต่พันธะสัญญา ผิดอะไรต่าง ๆ มากมายไปหมด จะไปเน้นว่าให้ประชาชนก็เป็นอยู่แบบเดิมท้ายสุดก็มีปัญหามากมายตามมา วันนี้ก็เราก็พยายามที่จะระบายออกไปให้ได้มากที่สุด ก็ถ้าทุกคนไม่ซื่อสัตย์ต่อกันก็จะลําบากกันไปหมดจะเอาแต่ประโยชน์ ๆ ไม่เคยรู้จักว่าจะทําอย่างไรให้ประเทศชาติ ผมก็เหน็ดเหนื่อยกับเรื่องพวกนี้ ผมตามไล่จับก็พยายามเต็มที่ แต่ยืนยันว่ารัฐบาลนี้ไม่ได้มุ่งหวังที่จะหาประโยชน์อะไรทั้งสิ้น เพราะฉะนั้น วันนี้เราต้องทําสิ่งที่มีอยู่เดิมให้มีคุณค่าสูงขึ้น มีมูลค่ามากขึ้น ลดการพึ่งพาประเทศอื่น ๆ ให้มากขึ้น อะไรที่เขาคิดไว้แล้วราคาไม่แพงนักไม่ต้องคิดใหม่หรอกครับ คิดใหม่แล้วสู้เขาได้ไหมไม่ได้อีก เพราะเขาคิดมากแล้วมันสุดแค่นั้น ก็ไปคิดเรื่องใหม่ ๆ แล้วก็มาต่อยอดของเขา ทําจากตู้เย็นไปเป็นเครื่องรีดผ้าได้ไหม อะไรอย่างนี้คิดอย่างนี้ก็ไปได้ คิดอะไรที่นอกเหนือจากประเทศอื่นก็ทําได้เอง ทําเป็นเสียบไฟในนั้นเป็นทั้งตู้เย็น ตู้น้ําร้อนอยู่ในตู้เดียวกันคิดให้นอกกรอบก้าวหน้ามากขึ้นคิดให้แปลกแหวกแนว คิดแบบเดิม คิดว่าเป็นตู้เย็นก็คือตู้เย็น ไม่ได้หรอก ลองคิดให้มันแปลกๆ เขาเรียกว่าสร้างสรรค์แต่มันต้องทําได้จริง เราจะได้ลดการพึ่งพาประเทศอื่นและการส่งออกขายต่างประเทศได้ด้วย
เพราะฉะนั้น วันนี้งานวิจัยรู้แล้วอยู่ที่ไหน ถามว่ามีกี่แห่งผลงานวิจัยเป็นแสนกว่ารายการ วันนี้ลดลงมาเหลือหมื่นกว่ารายการ ที่คัดกรองออกมาแล้วได้หมื่นกว่ารายการ ถ้าคัดอีกก็จะเหลือพันกว่ารายการ เอามาผลิตได้เองก็20กว่ารายการ ต้องย้อนกลับไปดูว่าปัญหาอยู่ตรงไหน ปัญหาเป้าหมายครั้งแรกนั้นถูกต้องมั้ย การสนุนทุนนั้นว่าอย่างไร ทุนมาจากไหนมาจากรัฐบาลมาจากมหาวิทยาลัยมาจากธุรกิจเอกชน เมื่อคิดออกมาแล้วคิดอะไรเป้าหมายในการผลิตไม่ใช่สั่งมาแล้ว เอาไปใช้ข้างนอกไปเพิ่มมูลค่ามหาศาลโดยผู้ผลิต มหาวิทยาลัย สถานศึกษาไม่ได้อะไรกลับมามากนัก ผมถึงบอกสิทธิของคนวิจัย สิทธิของสถาบัน สิทธิของรัฐจะต้องได้ เพราะทั้งหมดนั้นเป็นการพิจารณาโดยใช้คนของรัฐ ส่วนหนึ่งใช้อุปกรณ์ของรัฐ ห้องวิจัยพัฒนาของรัฐ ของมหาวิทยาลัย รัฐก็เป็นคนสนับสนุนด้วยต้องมองตรงนี้ว่าเราจะให้อย่างไร สัดส่วนเราควรจะเป็นเท่าไรไม่ว่าจะทําโดยรัฐให้ทํา โดยภาคเอกชนมาให้ทํามันมีทุนจากหลายส่วนมาด้วยกัน เหล่านี้ไปคิดให้เขา เขาจะได้มีกําลังใจในการทําต่อไปคิดต่อไปแต่ต้องมีเป้าหมายไม่ใช่ทําเพื่อวิทยฐานะ แล้วเสร็จแล้วกลับมาสู่การขับเคลื่อนตรงนี้ ตั้งแต่ทุน การวิจัย และนําสู่ความสําเร็จแต่ส่งต่อไม่ได้เอาไปขึ้นหิ้ง ผมอ่านแล้วก็สะท้อนใจ คิดออกมาได้ยังไงบางอันวิจัยออกมาได้อย่างไร มันไม่ตรงกับความเป็นจริงดี ๆ มีมากแต่บางคนเป็นผลการวิจัยไป ผมอ่านแบบนี้มันไม่ได้ขึ้นหิ้งนะ ไปย่อยสลายตรงนู้น คือคิดเองไปหมดคิดอย่างนี้คิดอย่างนั้น โลกสวยหมดเลยมันทําได้จริงหรือเปล่า มันต้องไปดูสิ่งความเป็นจริงของประเทศไทย ความเป็นจริงของคนไทยที่สุดยอดของโลกใบนี้ ผมว่าเราเก่งกาจสามารถในทุก ๆ เรื่อง ถ้าร่วมมือกัน เพราะฉะนั้น ขอให้ทําเรื่องนี้จริงจังมากยิ่งขึ้น
ประกอบด้วย 4 ประเด็น คือนโยบายและยุทธศาสตร์การวิจัยว่าการของประเทศ ระบบทหารการจัดสรรงบประมาณแบบบูรณาการ ติดตามประเมินผล การพัฒนาบุคลากร วิทยาศาสตร์โดยต้องมีกระบวนการสองอย่าง 1. นักวิทยาพัฒนาปัจจุบัน 2. รุ่นใหม่ที่ผลิตออกมาของกระทรวงศึกษา หรือหน่วยงานไหนก็แล้วแต่ ต้องมีหน่วยงานรุ่นใหม่มารองรับตรงนี้ เราต้องตั้งกันตั้งแต่วันนี้ ถ้าเราไม่เปิดตัวเองอย่างนี้ไม่เปิดโลกให้กว้าง เราก็จะเป็นอยู่ของเราเช่นนี้หลายอย่างเราจําป็นต้องเอาคนมา ไม่ใช่เอามาแล้วว่าเราไม่เก่ง เอามาเพื่อชั่งการรับรู้ว่าเป็นความร่วมมือจากต่างประเทศ หมอ แพทย์ พยาบาล หมอแพทย์ที่มีชื่อเสียงในโลกมาเปิดหัวตรงนี้ มาที่ประเทศไทยอย่างน้อยบินมาเดือนละครั้ง 2 ครั้ง ลูกค้าก็ตามมาหมดตามหมอคนนี้เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เราอย่าปิดตัวเองให้มากนัก แต่จะต้องไม่ทําให้คนของเราเสียหาย เรื่องนี้นั้นเป็นสิ่งสําคัญ การศึกษาด้วย การพัฒนา บุคลากรวิจัยพัฒนา มีทั้งการผลิตใหม่ให้ดีกว่าเดิม ต่อยอดใครที่จบไปแล้วไม่มีงานทํา ไปทํางานที่ยังไม่ได้ไปทํางานด้านนี้เพราะว่าจําเป็นต้องหาหารายได้เลี้ยงชีพ เอาเขามาทํางานเอามาทําพาร์ทไทม์ไม่ก็ฟูลไทม์หรือว่าต่อยอดเขา บางคนวันนี้จบปริญญาตรี ปริญญาโท ปริญญาเอก ไปทําตั้งหลายอย่างบางคนก็ไปแล้ว แทนที่จะได้ทํางานแบบนี้เพราะว่ารายได้ไม่เพียงพอ พ่อแม่เดือดร้อน ออกไปทําเกษตรรวยมาก จบปริญญาเอก ปริญญาโท วิศวกรรมด้วยไปทําเหนือ อีสานไปทํานารวยอยู่แล้วตอนนี้ ช่วงที่ผมไปต่างประเทศ คนไทยที่ไปทํางานต่างประเทศจํานวนมากมาเจอผม เขาบอกว่าเขาพร้อมจะช่วยประเทศไทย คนที่ผลิตเสาอากาศขึ้นไปดาวอังคาร เพราะทีมของคนไทยเป็นคนคิดเขาบอกพร้อมจะช่วยไทย ต้องหาทางให้เขาร่วมมือ เขามีใจอยากจะทําแต่พอมาแล้วมันติดผมไม่ไว้หรอกครับผมคุยไม่ได้ มันต่อกันไม่ได้ ผมขอเถอะ หลาย ๆ ประเทศที่ผมไปทุกประเทศคนไทยมาดีใจนายกรัฐมนตรีไป มาขอพบผม อยากช่วยครับ ผมไม่ลืมแผ่นดินแม่แผ่นดินพ่อ แล้วถามว่างานไปถึงไหนเขาหนีกลับไปแล้วผมละเหนื่อย จริง ๆ ช่วยผมหน่อยเถอะเปิดใจให้กว้าง ใครก็ได้ทํางานให้ประเทศไทย
การวิจัยพัฒนาวันนี้ ผมอยากให้เป็นการวิจัยพัฒนาเพื่อชาติและประชาชน ไม่ใช่เพื่อธุรกิจ ใด ๆ ทั้งสิ้น ธุรกิจมันอยู่ภายในตรงนี้อยู่แล้ว เพื่อชาติเพื่อประชาชนตรงนี้ มันจะรวมเพื่อเกษตรกร เพื่อธุรกิจ เพื่อ S-Curve , New S-Curve ซึ่งไปเขียนโครงสร้างมาให้ดีแล้วก็ทําให้เร็วด้วย เพระฉะนั้นที่เราสร้างสิ่งเหล่านี้ได้ ทั้งคนทั้งวิธีการทั้งบริหารจัดการ ทั้งทุน ผมว่าประเทศไทยจะเป็นมหาอํานาจได้อย่างน้อยก็มหาอํานาจทางอาหาร เพราะวันหน้าเราก็ไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นในโลกใบนี้ วันนี้ระหว่างที่เขารบกันอยู่ ไทยก็ไม่ไปรบ ผมว่าคนไทยต้องดูแลกันเอง สิ่งเหล่านั้นที่มันอยู่รอบ ๆ บ้านเรา เราก็ต้องไปเพิ่มมาตรการเรื่องความมั่นคง แข็งแรง ส่วนเรื่องการวิจัย วิศวกรก็ไปดู จะวิจัยอะไรเอามาให้ผมแล้วจะซื้อ ซื้อได้มั้ยมันต้องผ่านมาตรฐาน AIJ ต่างประเทศ คิดให้มันผ่านมาตรฐาน AIJ ถ้าจะทําเสื้อเกราะมันต้องทําอุโมงค์เพื่อทดสอบเพื่อรับรองมาตรฐานว่าอุโมงค์แบบนี้รับได้ และส่งเสริมให้มันต่อกันให้ได้ มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งแต่ละแหล่งมีความเข้มแข็งที่แตกต่างกัน บางอย่างก็เหมือนกันบางอย่างก็คล้ายกัน และบางอย่างก็แตกต่างกัน
มอบหมายให้รัฐมนตรีกับรองนายกรัฐมนตรีไปขดําเนินการ จะได้ไปดูว่าจะสนับสนุนได้อย่างไรให้ครบวงจร เศรษฐกิจฐานชีวภาพ เศรษฐกิจดิจิตอล เศรษฐกิจสร้างสรรค์ ก็ขอชื่นชมผลงานของทั้ง 4 มหาวิทยาลัย ที่เป็นต้นแบบของการทํางานร่วมกันกับภาคเอกชน ขอบคุณภาคเอกชนด้วย ภาคธุรกิจเอกชน ประเทศไทยต้องเดินหน้าด้วยประชารัฐ ไม่ใช่รัฐ ประชารัฐ รัฐโดยข้าราชการ ประชาชน ประชาสังคม ไม่อย่างนั้นไม่เดินหน้าต่อไปได้ NGO วันนี้ก็ต้องร่วมมือกับรัฐบาลเปิดเวทีเข้ามา ไม่ใช่เข้ามาจับผิด เข้ามาดูว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน จะแก้อย่างไรโดยที่เราไม่ต้องละเมิดสิทธิมนุษยชน มันเป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือ ไม่ใช่ไม่ให้ทําอะไรเลย เพราะมันจะละเมิด ๆ ทําอะไรไม่ได้เลย แล้วประเทศไทยก็ติดกับดักอยู่แบบนี้ น้ําท่วม ฝนแล้ง ทําอะไรไม่ได้ ไฟฟ้า ขยะ เพราะจะทําให้เกิดความเสียหายกับคนตรงนี้ แล้วคนตรงอื่นละ สรุปว่าไม่มีใครสร้างโรงงานขยะ แล้วจะเอาขยะไปทิ้งไหนลงทะเลหรืออย่างไร มันไม่ได้ทั้งหมด ในเมื่อเขามีเทคโนโลยี มีการสร้างการรับรู้แล้วมันแก้ปัญหาได้ก็ลองดูว่าแก้ได้ไหม ถ้าเขาทําแล้วแก้ไม่ได้ก็ปิดกันไป เขาดูแลประชาชนในพื้นที่ไหม พอเพียงไหม บางที่บางโครงการ 80 เปอร์เซ็นต์ 90 เปอร์เซ็นต์สนับสนุนทั้งหมด แล้ว 10 เปอร์เซ็นต์ ก็รอให้ข้าราชการทําต่อ เสร็จแล้วก็ละเมิดสิทธิมนุษยชน บังคับเขา แล้วผมถามว่าเป็นประชาธิปไตยที่ถูกต้องเป็นเช่นนี้หรือไม่ ประชาชนคือเสียงส่วนใหญ่ใช่ไหม แล้วเขาดูแลประชาชนส่วนน้อยอย่างไรละ ถ้าการกีดกันการทํางานแบบนี้มันดูแลประชาชนในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบน้อยหรือมีสิ่ง วันนี้เขาก็ดูแลอยู่ในหลาย ๆ เรื่อง เรื่องพลังงานไฟฟ้า บางพื้นที่ก็ไม่ต้องเสียค่าไฟฟ้า เพราะเขาดูแลให้ เงินสนับสนุนท้องที่ในการพัฒนาก็มีอยู่ ผมไม่ได้อะไรกับเขาเลย
ข้ามมาในขั้นตอนการจัดซื้อจัดจ้างประมูลก็ว่ามาให้ถูกต้อง แต่มันต้องเกิด วันนี้ผมเห็นมีการระงับโรงงานกําจัดขยะมีพิษของกระทรวงสาธารณสุข แล้วจะไปทิ้งไหน ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่อีกหน่อยคงเอาขยะไปทิ้งบ้านคนไข้ ให้คนไข้แบกกลับไปด้วย เอากลับไปบ้าน มันต้องไปอธิบายคนให้เข้าใจ บางอย่างก็เพื่อส่วนร่วม แต่จะต้องระมัดระวัง แล้วจะทําอย่างไรถึงจะไม่เกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นปัญหาก็อยู่อย่างนี้ หรือหมักหมมอยู่อย่างนี้ ข้าราชการก็โดนทุกวัน เข้าใจไม่ตรงกัน พื้นฐานไม่ตรงกัน เรื่องโอทอป เรื่องอะไรต่าง ๆ เรื่องเศรษฐกิจสร้างสรรค์อะไรต่าง ๆ อะไรที่ทํามาแล้วหรือว่าขายไม่ออก อย่าคิดว่าทํา ๆ มีปริมาณมากไม่ได้ อันนี้พอเลิกเถอะ ทําอย่างนี้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นก็ปล่อยเขาทําไปเรื่อยแล้วก็ขายไม่ออก แล้วถึงเวลาบางพื้นที่ก่อนหน้านี้ ผมไปดูตอนแรก ๆ ยังไม่ได้พัฒนาตอนนี้ ป้า ๆ ยาย ๆ เขาบอกว่ารัฐบาลก่อหวอดให้ผมให้ทําสาร ไม่รู้อะไรสักอย่าง สารนี้มาเลยเดี๋ยวรัฐบาลจะมาสนับสนุน ผมถามป้าตอนนี้อายุเท่าไร อายุ 67 ผมถามป้าเมื่อ 10 ปีที่แล้วก็ยังอยู่ อันนี้ที่บอกจะมาเอาเขาไปทําต่อยังไม่มาเลย นี้ถึงจะเป็นข้อเท็จจริง
ก่อนหน้านี้เราก็พัฒนาโอทอปมาแล้ว อันนี้ผมได้ข่าวว่าการสร้างงานในพื้นที่ที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่ของกระทรวงลงมาซื้อได้อยู่ที่สําเพ็ง ซื้อของสําเพ็ง เอาขึ้นไปทางบนเขาทออะไรสักอย่าง มันได้คุ้มไหม หรือสักแต่ว่าทอตรงโน้น แล้วมาซื้อของตรงนี้เอาไปไว้ให้ของตรงโน้น ทําไหมไม่ไปทําตั้งแต่ต้นทางตรงโน้น มีอัตลักษณ์ ก็อย่างนี้มันไม่ได้ ซึ่งผมจะไม่ชอบเรื่องเหล่านี้นะ มาต่อยอดอะไรทําแล้วก็ทําต่อไป อย่างไหนที่เขาทําไว้แล้วหยุดอยู่ตรงนั้นแล้วดีก็มาต่อยอด ทําวิจัยเพิ่มเติม แล้วผลตอบแทนให้ได้ ทั้งมหาวิทยาลัย ทั้งกลุ่มงาน ผู้วิจัย รัฐบาลก็ต้องได้ อะไรที่จําเป็นต้องลดลง ต้องเป็นแรงจูงใจก็บอกมา รัฐบาลก็แก้ได้หมด ไปคิดที่เดียวให้ครบ ประชุมครั้งแรกสําคัญที่สุดทุกเรื่อง เอาทุกเรื่องมาพูด อันนี้ทําได้ ทําเลย ครั้งหน้ามารายงาน แล้วที่เหลือ ไปประชุมกันมา อนุกรรมการไปคุยกันมา ครั้งหน้ามาประชุมทําอย่างนี้สําเร็จทุกงาน
เรื่องอาหารสัตว์เหมือนกัน ข้าวโพด ผมถามว่าปัญหาข้าวโพดอยู่ที่ไหน ก็ข้าวโพดมันดีมันล้นตลาด บางทีก็ขาดตลาด เพราะว่าปลูกพื้นที่ที่คุมไม่ได้ พอราคาดีก็ปลูกเพิ่ม จากราคาดีก็กลายเป็นราคาตก เพราะไปปลูกในพื้นที่ที่ไม่ใช้ของตัวเอง ไปปลูกในป่าในเขา พอปลูกเยอะก็ราคาตก พอปลูกน้อยขาดตลาด การจัดการทําไม่พอ พันธสัญญาโลกต้องรับซื้อข้าวสาลีเข้ามา ก็ต้องไปดูว่าต้องซื้อเท่าไร ซื้อน้อยกว่านี้ได้ไหม ภาษีจะขึ้นได้ไหม คือต้องดูที่ระบบการค้าเสรีเขาด้วย ไม่ใช่มามองต้นทาง จะแก้ต้นทางไปจนสุดปลายทางแล้ว ทั้งหมดนี้ไม่ทําอะไรเลย ไม่ทําตามหลักการทั้งสิ้น มันแก้ไม่ได้หรอกครับ อย่างนั้นก็ลองไปคิดดูว่าข้าวโพดจะทําอย่างไร อันนี้ไม่ต้องไปคิดเรื่องข้าวโพดให้ผลผลิตน้อยลง จากเดิมปลูกเยอะปลูกน้อยลง หาวิธีการไปคิดอาหารสัตว์ที่ต้องใช้ข้าวโพดมาก ๆ แล้วทําให้ข้าวโพดขายได้มากขึ้น ๆ แต่ราคาจะต้องไม่ตกต่ําจนเกินไป
วันนี้ผมก็ได้แต่ให้นโยบายว่าอย่าไปซื้อในพื้นที่บุกรุก เรากําลังปรับเปลี่ยนไม่ได้สักอย่างเพราะว่ามันติดในเรื่องคนมีรายได้น้อย ติดกับคนที่เคยชินในวงจรในการธุรกิจแบบนี้ ชาวบ้านไม่ได้ผิดหรอกครับ พวกประกอบการที่ไม่ถูกต้อง พวกนี้ทําให้เขาเดือดร้อน เพราะตัวเองก็ไม่ยอมปรับเปลี่ยนตัวเอง เรื่องแรงงานก็พูดมากี่ปีแล้วไม่รู้ ฝากให้ฝ่ายพิจารณาเรื่องความคิดหน่อยว่าจะทําอย่างไร แต่ไม่เป็นไรเพื่อชาติ วันนี้ได้เวลาอันสมควรแล้วนะครับ ผมขอเปิดงาน “ตลาดนัดเปิดโลกผลงานวิจัยและนวัตกรรม มหาวิทยาลัยพบผู้ใช้” ขออวยพรให้การจัดงานนี้
ประสบความสําเร็จบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ทุกประการ
............................................
กลุ่มประชาสัมพันธ์และเผยแพร่ สํานักโฆษก