รัฐบาลไทย-ข่าวทำเนียบรัฐบาล-ศาสตร์พระราชา สู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน วันศุกร์ที่  2 มิถุนายน 2560
วันศุกร์ที่ 2 มิถุนายน 2560
ศาสตร์พระราชา สู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน วันศุกร์ที่  2 มิถุนายน 2560
พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี กล่าวในรายการ “ศาสตร์พระราชา สู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน” ออกอากาศทางโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย วันศุกร์ที่ 2 มิถุนายน 2560 เวลา 20.15 น.
สวัสดีครับ พ่อแม่พี่น้องชาวไทยที่รักทุกท่าน
วันนี้ผมขอชี้แจงความคืบหน้าของการจัดงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ทั้งสิ่งปลูกสร้างประกอบพระเมรุมาศ และบูรณปฏิสังขรณ์ราชรถและพระยานมาศ มีความคืบหน้าเป็นไปตามแผนงานที่กําหนดไว้ สําหรับในเรื่องของการออกแบบและจัดสร้างพระเมรุมาศให้สมพระเกียรติ เพื่อถวายแด่“ในหลวง”รัชกาลที่9นั้น ได้ยึดหลักโบราณราชประเพณีในการสร้างพระเมรุมาศของพระมหากษัตริย์ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ประกอบกับ แนวคิดคติไตรภูมิตามคัมภีร์พุทธศาสนา และคติความเชื่อเรื่องพระมหากษัตริย์ ในสถานะสมมุติเทพ ตามระบอบเทวนิยม ขณะนี้โครงสร้างพระเมรุมาศแล้วเสร็จไปกว่าร้อยละ95ส่วนอาคารประกอบ อาทิ พระที่นั่งทรงธรรมศาลาลูกขุนทับเกษตรพลับพลายก เป็นต้น มีความคืบหน้าไปมาก งานโครงสร้างของอาคารทุกหลังแล้วเสร็จไปกว่าร้อยละ80และอยู่ระหว่างการติดตั้งวัสดุและองค์ประกอบอาคาร
ผมขอขอบคุณเหล่าช่างฝีมือ ทั้งที่เป็นข้าราชการกรมศิลปากรศิลปิน และจิตอาสาในสาขาต่าง ๆ ทั้งงานสถาปัตยกรรมงานศิลปกรรมและงานประณีตศิลป์ ในการร่วมกันถวายงาน ถวายพระเกียรติ ดําเนินงานต่าง ๆ สําหรับงานพระราชพิธีสําคัญของปวงชนชาวไทยนี้ ซึ่งจะถูกจารึกเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์โลก และได้รับการกล่าวขานชั่วลูกชั่วหลานต่อไป
ในการนี้ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานอาหารมื้อเย็น สําหรับผู้ปฏิบัติงานทุกวันนับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ และสร้างขวัญ กําลังใจต่อข้าราชการ เจ้าหน้าที่ และจิตอาสาอย่างล้นพ้นอีกทั้ง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม จัดกิจกรรมโครงการจิตอาสาประดิษฐ์ดอกไม้จันทน์พระราชทาน ณ ลานพระราชวังดุสิต เพื่อทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพฯ โดยมีหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน ตลอดจนบริษัท ห้างร้าน และกลุ่มจิตอาสาต่าง ๆ ได้พร้อมใจกันสอนประดิษฐ์ดอกไม้จันทน์ แก่ประชาชนที่เข้าร่วมกิจกรรม เพื่อแสดงความจงรักภักดีและน้อมรําลึกในพระมหากรุณาธิคุณหาที่สุดมิได้อีกด้วยนะครับ
นอกจากนี้ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดการแสดงดนตรี ณ พระลานพระราชวังดุสิต เพื่อน้อมรําลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณและเผยแพร่พระปรีชาสามารถของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ซึ่งนอกจากจะทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจเพื่อพสกนิกรชาวไทยแล้ว ยังทรงพระราชนิพนธ์เพลง อันทรงคุณค่า มีความหมายลึกซึ้ง และเปี่ยมสุนทรียภาพเพื่อพระราชทานความสุขแก่คนไทยตลอดรัชสมัยของพระองค์อีกด้วย โดยพี่น้องประชาชน สามารถร่วมกิจกรรมนี้ได้ ทุกวันเสาร์ตั้งแต่เวลา19.00นาฬิกา เป็นต้นไปขอเชิญชวนทุกท่าน
พี่น้องประชาชน ครับ
สัปดาห์นี้ ผมขอแนะนําหนังสือ2เล่ม ซึ่งเห็นว่าเหมาะสมกับสังคมไทย ภายใต้บริบทของโลกในปัจจุบัน ที่สําคัญที่สุดก็คือสอดคล้องกับศาสตร์พระราชาอันจะช่วยนําพาชีวิตและประเทศชาติของเรา ไปสู่ความ“มั่นคง มั่งคั่ง อย่างยั่งยืน”ได้ในอนาคต อันได้แก่...
(1)หนังสือชื่อ“ปรัชญาทางสายกลาง” ซึ่งเรียบเรียงโดยสมาคมศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยประเทศจีน และชมรมศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเซี่ยเหมิน ในประเทศไทย ที่มุ่งเน้นสอนให้วางตัวอย่างเหมาะสม ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม ไม่สุดขั้ว ไม่เอนเอียง รู้จักพอเหมาะพอควร แม้จะเป็นปรัชญาของจีน แต่ก็สอดคล้องกับวัฒนธรรมของไทย ที่นับวันเริ่มจะลืมเลือน ละเลยสิ่งดี ๆ เหล่านี้ไป โดยเฉพาะเรื่องการปรองดอง การไม่คดโกง และการมีอัธยาศัยไมตรีที่ดีให้แก่กันสังเกตง่าย ๆ คือ“สุภาษิต”ซึ่งเป็นคําพูด สั่งสอน ตักเตือนดี ๆ ในอดีต ทุกวันนี้ถูกแทนที่ด้วยวาทะกรรมอันเป็น“ทุ-ภาษิต”หรือคําพูดที่ผิด ไม่ถูกต้องตามหลักธรรม สัจธรรม และการกล่าวเท็จ บิดเบือน ให้ร้าย ซึ่งส่งผลในทางลบ เป็นบาป เป็นอกุศลกรรมทั้งนี้ ผมเห็นว่าหนังสือเล่มนี้ มีเป้าหมายที่เชื่อมโยงโดยตรงกับ“หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง”ที่ในหลวงรัชกาลที่9พระราชทาน ให้แก่ปวงชนชาวไทย ได้เป็นมรดกทางวัฒนธรรม สําหรับการดํารงชีวิตและปฏิบัติตนของประชาชนในทุกระดับ รวมถึงการพัฒนาและบริหารประเทศของรัฐบาล โดยยึด“ทางสายกลาง”ให้สามารถรอดพ้นและดํารงอยู่ได้อย่างยั่งยืนภายใต้กระแสโลกาภิวัฒน์ และความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ในอนาคตด้วย
(2)คือหนังสือ“เดินทางตามรอยพระราชา”ของสํานักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชนมูลนิธิชัยพัฒนา และศูนย์คุณธรรม (องค์กรมหาชน) ผมเห็นว่าสามารถใช้เป็นคู่มือพ่อแม่ ครูอาจารย์ ในการมีส่วนร่วมในการเรียนรู้และสนุกไปพร้อมกับเด็ก ๆ และลูกหลาน เป็น“การเที่ยวแบบสร้างสรรค์”ตามรอยพระบาท ณ แหล่งเรียนรู้ พิพิธภัณฑ์มีชีวิตจากโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดําริ สามารถเชื่อมโยงกับสาระวิชาต่าง ๆ ได้ในเวลาเดียวกัน ทั้งคณิตฯ–วิทย์–สังคม โดยกระตุ้นจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ ส่งเสริมพฤติกรรมการสังเกต วิเคราะห์ และประเมินผล ที่สําคัญคือการลงมือทําด้วยตนเอง ก็เป็นไปตามนโยบาย“ลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้”ของรัฐบาลนี้
ผมได้สั่งการในที่ประชุมคณะรัฐมนตรี ให้กระทรวงศึกษาธิการนําไปสอดแทรกในหลักสูตรต่าง ๆ เป็นแบบตําราเรียน ซึ่งคงต้องมีครบถ้วนในเรื่องของการสร้างธรรมาภิบาล ปราบ ปรามทุจริต สร้างหลักคิดที่ถูกต้อง เราควรจะกําหนดให้เป็นวิชาพิเศษ มีคะแนนหน่วยกิจ ทําตําราเพิ่มนะครับ เพื่อทําให้สังคมปลอดภัยและเข้มแข็ง รวมทั้งให้กระทรวงวัฒนธรรมและทุก ๆ หน่วยงาน ได้นําไปเผยแพร่ ประยุกต์ใช้อย่างเหมาะสมต่อไป เพื่อประโยชน์สุขของพี่น้องชาวไทย เพื่อจะได้ก้าวข้ามความขัดแย้งและกับดักต่าง ๆ ไปได้ด้วยกัน สําหรับการบริหารราชการแผ่นดินของรัฐบาลและ คสช. ที่ผ่านมานั้น เป็นเรื่องที่น่ายินดี ที่ได้รับรายงานว่ามีความสอดคล้องกับคําแนะนําของธนาคารโลก ในเรื่อง“การพัฒนาประเทศอย่างมีระบบ”ที่รัฐบาลกําลังดําเนินการอยู่ ถือว่า“เรามาถูกทางแล้ว”โดยเน้น4มาตรการหลัก ได้แก่(1)การสร้างงานที่มีคุณภาพเพิ่มขึ้น โดยการปรับปรุงการเชื่อมโยงในภูมิภาคด้วยโครงสร้างพื้นฐานที่ดีขึ้นการเพิ่มการแข่งขันผ่านข้อตกลงการค้าเสรี และพัฒนาอุตสาหกรรมด้วยการยกระดับเทคโนโลยีการผลิตและนวัตกรรม(2)การสนับสนุนผู้มีรายได้น้อยด้วยการพัฒนาคุณภาพการศึกษาและทักษะให้กับกําลังแรงงานทั้งระบบการเพิ่มผลิตภาพในภาคเกษตร และการสร้างระบบคุ้มครองทางสังคมที่เข้มแข็งกว่าเดิม(3)การสร้างการเติบโตที่ยั่งยืนและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม โดยการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรวมทั้งส่งเสริมการใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพและสนับสนุนการใช้พลังงานทดแทน พลังงานทางเลือกและ (4)การเสริมสร้างขีดความสามารถให้กับองค์กรภาครัฐ เพื่อให้การดําเนิน การปฏิรูปประเทศในเรื่องที่สําคัญบรรลุผลสําเร็จ ทั้งนี้การทํางานของรัฐบาลให้สัมฤทธิ์ผลนั้น จําเป็นต้องมีการติดตามและประเมินผลความคืบหน้าอย่างต่อเนื่อง และต้องอาศัยเวลา ที่สําคัญคือ“ความเข้าใจและความร่วมมือ”จากทุกภาคส่วน
ดังนั้น“ความปรองดอง”ในพจนานุกรมของผม ไม่ได้หมายความเพียง“การลบล้าง”ความขัดแย้งทางการเมือง และการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายในอดีต ที่นําไปสู่ความแตกแยกในสังคมเท่านั้น แต่ครอบคลุมไปถึง“การขจัด”เงื่อนไข–ประเด็นปัญหา–ข้อสงสัย–ข้อกังวลใจในโครงการต่าง ๆ ตามนโยบายรัฐบาล จนนําไปสู่ความเข้าใจไว้ใจ และร่วมมือ หรือ“การมีส่วนร่วม”ตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญ“ฉบับปัจจุบัน”ให้สามารถขับเคลื่อนและพัฒนาประเทศต่อไปได้ โดยปราศจากการต่อต้าน ความขัดแย้ง และมีผลประโยชน์ของส่วนรวมและประเทศชาติเป็นที่ตั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งให้เยาวชนได้รู้คุณค่าการประกอบอาชีพอื่นๆ ด้วย เช่น ชาวนา ชาวไร่ ชาวสวน อยากให้รู้ว่าการทําแต่ละอย่างออกมานั้น กว่าจะได้ผลนั้นยากเย็นเพียงใด อยากให้เห็นคุณค่า ความมีเกียรติ มีศักดิ์ศรีของทุกอาชีพ ทุกรายได้ ทั้งหมดนั้นเป็นห่วงโซ่สําคัญ ที่จะเชื่อมโยงทุก ๆ คนของสังคม เชื่อมโยงสิ่งแวดล้อมเศรษฐกิจฐานราก ฯลฯ ขอให้กระทรวง มหาดไทย และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่าง ๆ ได้มีการสร้างภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยให้มีการนําเยาวชน นักเรียน นิสิต นักศึกษา และประชาชนไปร่วมกันทํางานในพื้นที่ ศึกษาเรียนรู้ร่วมกันให้ได้ ให้เกิดความรักความสามัคคีไปได้ด้วยกันด้วย
พี่น้องประชาชนที่รักครับ
วันนี้ พวกเราคงต้องย้อนกลับทบทวนตัวเองอีกครั้ง ผมอยากให้ทุกกคนได้ถามตัวเองว่ามีความเข้าใจกับ“3เรื่อง”ต่อไปนี้ อย่างถ่องแท้มากน้อยเพียงใด(1)ศาสตร์พระราชา เช่น หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเกษตรทฤษฎีใหม่ เป็นต้นนะครับ(2)ไทยแลนด์4.0และ(3)เศรษฐกิจฐานรากผมก็ไม่อยากให้เป็นการรู้จักกันแต่เพียงหลักการเพียงผิวเผิน ก็แล้วแต่ละส่วนราชการ ภาครัฐภาคเอกชนภาคประชาสังคม ต่างก็นําไปพูด ไปกล่าวไปแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ แต่เพียงเท่านั้น โดยอาจจะไม่เข้าใจสาระสําคัญว่าทั้ง3เรื่องนี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร ซึ่งโดยสาระ ความเป็นจริงแล้ว มีความเกี่ยวข้องกันอย่างแยกออกไม่ได้ สิ่งสําคัญคือการเรียนรู้ เพื่อนํา ไปสู่การปฏิบัติ โดยอาศัยหลักการของศาสตร์พระราชาเป็นพื้นฐาน เป็นเข็มทิศนําทางซึ่งต้องใช้การประยุกต์ให้ตรงกับกิจกรรมของแต่ละบุคคล หรือแต่ละองค์กร ไม่ใช่เพียงการเรียกบุคลากร หรือประชาชนมาอบรม ติดป้าย มอบใบประกาศ แถลงข่าว คงพูดกันแต่“กระพี้” คือเปลือกนอก แต่ลืม“แก่นสาร”อันเป็นสาระสําคัญ
วันนี้ เราจําเป็นต้องหยิบยกตัวอย่างของการนําหลักการไปสู่การปฏิบัติที่สัมฤทธิ์ผล เป็นรูปธรรม จากทุกสถานีอบรมจากทุกพื้นที่มาสร้าง เรียนรู้ร่วมกัน จากโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดําริ“กว่า4พันแห่ง”ศูนย์การเรียนรู้“นับหมื่นแห่ง” หรือศูนย์ศึกษาการพัฒนาอันเนื่องมาจากพระราชดําริ“ทั้ง6แห่ง”ทั่วประเทศโดยเราต้องจัดกิจกรรมให้สอดคล้องกับหลักการ ต้องดูถึงผลสัมฤทธิ์ของ“ศาสตร์พระราชา”ที่ทรงมีพระราชประสงค์ให้ประชาชนทุกระดับ ทุกกลุ่มอาชีพ มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น มีรายได้ที่เพียงพอ และลดความเสี่ยงจากการถูกกระทํา หรือผลกระทบต่างๆ จากภายนอกด้วยนะครับ
วันนี้ รัฐบาลนี้ได้เดินหน้าสร้าง“หุ้นส่วนทางยุทธศาสตร์”โดยวางบทบาทเป็น“ผู้สร้างสะพาน”เชื่อมความร่วมมือระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ในประชาคมโลก ภายใต้แนวคิด“เข้มแข็งไปด้วยกัน”และ“ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง” โดยน้อมนํา“หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง”ซึ่งสอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDG 2030)ของสหประชาชาติ ไปแลกเปลี่ยนและสร้างการรับรู้ในเวทีระหว่างประเทศ จนได้รับการยอมรับมีผลสําเร็จเชิงประจักษ์ และมีความเป็นสากลปัจจุบันมีประเทศที่สนใจเข้าร่วมเป็น“SEP for SDGs Partnership”กับไทยแล้ว22ประเทศ
นอกจากนี้ รัฐบาลมีแผนการดําเนินงานในอนาคต ได้แก่ การสร้างศูนย์การเรียนรู้ ชุมชนต้นแบบ ตามแนวหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ในประเทศที่ไทยมีความร่วมมือ มีการส่งเสริมการเรียนรู้ ทั้งในและนอกหลักสูตร ให้กับเยาวชนของเราในการขับเคลื่อนSDGsตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงและส่งเสริมให้เกิดเครือข่ายกับเยาวชนโลก รวมทั้งการสร้างเครือข่ายกับองค์กรระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้อง ซึ่งรัฐบาลนี้ ถือว่าเป็นหนึ่งในยุทธศาสตร์“การทูตประชารัฐ”เพื่อความมั่นคงและการพัฒนาที่ยั่งยืน ที่ส่งเสริมและยกระดับการทูตและการต่างประเทศของไทย โดยเน้นความร่วมมือในมิติSoft Powerเพื่อแสวงหาความร่วมมือรูปแบบใหม่ ๆ ที่มุ่งสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนร่วมกันนะครับ
พี่น้องประชาชนที่เคารพครับ
เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปปาฐกถาพิเศษ ในหัวข้อ“หลักการชี้แนะว่าด้วยธุรกิจกับสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติ กับการสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจและสังคม”ณ ศูนย์ประชุมสหประชาชาติ กรุงเทพฯซึ่งเป็นครั้งแรกที่ประชาคมโลกมีความพยายามในการสนับสนุนให้มีการกําหนดความรับผิดชอบของธุรกิจในการเคารพสิทธิมนุษยชน เป็นการสร้างความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ควบคู่ไปกับการสร้างความเป็นธรรมทางสังคม โดยมี“เสาหลัก” 3ประการ คือ ด้านการคุ้มครองด้านการเคารพ และด้านการเยียวยาครับ
เสาหลักแรก“ด้านการคุ้มครอง”ถือเป็นบทบาทหน้าที่ของภาครัฐโดยตรง ในการดูแลมิให้บุคคลได้รับผลกระทบจากการดําเนินการของภาคธุรกิจ ตามหลักกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศและสนธิสัญญาระหว่างประเทศด้านสิทธิมนุษยชน ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่หลายฉบับโดยรัฐบาลได้มีการออกกฎระเบียบนโยบายและมาตรการต่าง ๆ เพื่อควบคุม กํากับดูแล และส่งเสริมให้ผู้ประกอบการเคารพสิทธิมนุษยชนมาโดยตลอด ซึ่งต่อจากนี้ไป รัฐบาลจะจัดทําแนวทางและให้คําแนะนําภาคธุรกิจเพื่อไม่ให้เกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนในการดําเนินกิจการของตน อีกทั้งดูแลให้ทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ปฏิบัติหน้าที่ให้สอดคล้องกับหลักการนี้ และเป็นไปในทิศทางเดียวกันด้วย
ตัวอย่างที่ดีในด้านการคุ้มครองนี้ ได้แก่ นโยบายของรัฐบาลในการดําเนินงานป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ รวมความไปถึงการทําประมงที่ผิดกฎหมาย ด้วยนะครับ ซึ่งรัฐบาลนี้ถือเป็น“วาระแห่งชาติ”ตั้งแต่ปี2557มีผลการดําเนินงานที่สําคัญ เช่น(1)การคุ้มครองบุคคลจากการตกเป็นเหยื่อของการค้ามนุษย์และถูกเอารัดเอาเปรียบโดยถูกบังคับให้ทํางานในสภาพที่เลวร้าย โดยให้มีการเข้มงวดในการตรวจเรือประมงและแรงงานบนเรือ(2)การปรับปรุงประสิทธิภาพในการดําเนินคดีต่อผู้กระทําผิด สามารถยึดทรัพย์สินในคดีค้ามนุษย์มากที่สุดในรอบ10ปี เป็นเงินเกือบ800ล้านบาท และดําเนินคดีกับเจ้าหน้าที่ของรัฐที่เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์ รวม52ราย,และ(3)การจัดตั้งแผนกคดีค้ามนุษย์ในศาลขึ้นเป็นพิเศษ เพื่อให้การดําเนินคดีเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว เป็นต้น
ส่วนเสาหลักที่2 “ด้านการเคารพ”เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับภาคธุรกิจโดยตรง โดยเฉพาะสิทธิของแรงงานที่เป็นกลุ่มคนกลุ่มแรกที่ภาคธุรกิจพึ่งพิงในการดําเนินธุรกิจให้ประสบความสําเร็จและยั่งยืน ปัจจุบัน เรามีกฎหมายคุ้มครองสิทธิแรงงาน ในเรื่องของค่าจ้าง วันหยุด และการดูแลความปลอดภัยในการทํางาน ซึ่งครอบคลุมทั้งแรงงานไทยและแรงงานข้ามชาติ จากประเทศเพื่อนบ้านที่เราจําเป็นต้องดูแลด้วย เพื่อให้เป็นไปตามหลักสากล ขององค์การแรงงานระหว่างประเทศนอกจากนี้ ในการดําเนินธุรกิจให้มีความยั่งยืน ผมเห็นว่าภาคธุรกิจต้องให้ความสําคัญกับชุมชนโดยพึงระมัดระวัง ไม่ให้การดําเนินธุรกิจส่งผลกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่และสิ่งแวดล้อมในชุมชน เช่น การปล่อยสารพิษ ของเสียที่เป็นพิษ โดยต้องมีกระบวนการกําจัดสารพิษอย่างถูกต้อง ตามกฎหมาย
ทั้งนี้ วันที่5มิถุนายน ของทุกปีเป็นวัน“วันสิ่งแวดล้อมโลก” ผมขอความร่วมมือ ทั้งจากภาคธุรกิจเอกชน และภาคประชาสังคม ในการดําเนินการตามแผนเพื่อลดก๊าซเรือนกระจกของประเทศ ที่ได้ตั้งเป้าหมายว่าจะลดได้ร้อยละ20 ภายในปี พ.ศ.2573โดยจะดําเนินการใน3สาขาหลัก ได้แก่ สาขาพลังงานและขนส่งสาขากระบวนการทางอุตสาหกรรมและการใช้ผลิตภัณฑ์ และสาขาการจัดการของเสียสําหรับประชาชนทุกคน ก็มีส่วนร่วม ในการอนุรักษ์ธรรมชาติและรักษาสิ่งแวดล้อมของโลกได้ง่าย ๆ ด้วยการลดใช้ถุงพลาสติกการคัดแยกขยะ ณ ต้นทางการปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ไม่จําเป็น และไม่ทิ้งขยะลงแม่น้ําลําคลอง ซึ่งนอกจากจะเป็นการทําลายสิ่งแวดล้อมแล้ว ยังเป็นสาเหตุหนึ่งของน้ําท่วมกรุงเทพฯ ในทุกวันนี้ด้วย
สําหรับเสาหลักสุดท้าย“ด้านการเยียวยา”กับผู้ได้รับผลกระทบจากการละเมิดสิทธิมนุษยชน ซึ่งมีหน่วยงานภาครัฐเป็นกลไกหลักในการดําเนินการผ่านระบบศาลในกระบวนการยุติธรรม และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่รองรับสิทธิของบุคคล ในการเรียกร้องให้มีการชดเชยความเสียหาย ที่เกิดจากการกระทําผิดในกรณีต่าง ๆ แม้ในปัจจุบันจะมีอยู่บ้างแล้ว แต่การแก้ไขปัญหาโดยกระบวนการยุติธรรมนั้น มักต้องใช้เวลานานดังนั้นผมเห็นว่าเราต้องสร้างกลไกอื่น ๆ เข้ามาเสริมด้วย เช่น ในรัฐบาลนี้ เปิดช่องทางการรับเรื่องร้องเรียนและไกล่เกลี่ยของหน่วยงานต่าง ๆ ของรัฐ เช่น ศูนย์ดํารงธรรมในทุกหมู่บ้าน ตําบลและจังหวัด ซึ่งทํางานในรูปแบบOne Stop Service รับเรื่องราวร้องทุกข์และแก้ไขปัญหาสําหรับประชาชนในเรื่องต่าง ๆ เบ็ดเสร็จภายในจุดเดียว นอกจากนี้ ยังมีคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ เป็นอีกองค์กรหนึ่งที่จะรับเรื่องร้องเรียนและให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ได้รับผลกระทบได้ซึ่งผมเห็นว่าบริษัทหรือผู้ประกอบการเอง ก็ควรจัดให้มีช่องทางรับเรื่องร้องเรียน ในสถานประกอบการของตนเพื่อขจัดและแก้ไขปัญหาหรือบรรเทาผลกระทบด้านสิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้นในเบื้องต้น ก่อนที่จะบานปลาย
ทั้งนี้ ผมเชื่อว่าการทําธุรกิจที่เคารพสิทธิมนุษยชน จะเป็นผลดีต่อธุรกิจในระยะยาวโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในปัจจุบันการซื้อสินค้าหรือบริการของผู้บริโภคนั้น โดยเฉพาะผู้บริโภคในประเทศตะวันตก ไม่ได้คํานึงถึงแต่เพียงคุณภาพของสินค้าหรือบริการเท่านั้น แต่ยังดูด้วยว่ากระบวนการผลิตสินค้าหรือบริการ มีการเอารัดเอาเปรียบแรงงานหรือทําให้ชุมชนในพื้นที่ได้รับความเดือดร้อนหรือไม่หากปรากฏว่ามีการละเมิดสิทธิมนุษยชนในกระบวนการผลิต สินค้าเหล่านั้นก็อาจจะถูกปฏิเสธ แม้จะมีคุณภาพดีก็ตาม จะเห็นได้ว่า“การทําธุรกิจที่เคารพสิทธิมนุษยชน”นั้น มีส่วนสัมพันธ์โดยตรงกับมาตรการทางการค้าและความต้องการของตลาด ที่จะช่วยให้การพัฒนาประเทศมีความยั่งยืนสอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน (SDG 2030)อีกด้วย
เรื่องสําคัญอีกเรื่องหนึ่ง ที่ถือว่าเป็นวาระแห่งชาติ คือเรื่องขยะ ผักตบชวา และอื่น ๆ ที่เราต้องร่วมมือกันหามาตรการดําเนินการให้ได้ เพราะเป็นปัญหาที่ทําให้ระบบระบายน้ําส่งน้ํา กระจายน้ํามีปัญหา ไม่ว่าจะใน กรุงเทพมหานคร หรือท้องถิ่น ในทุก ๆ จังหวัด เรื่องขยะนี้เกี่ยวพันกับอีกหลาย ๆ ปัญหาในด้านกฎหมาย เป็นภาระหน้าที่ที่จําเป็น ที่จะต้องมีหลายกระทรวง หลายหน่วยงาน หลายโครงการ ใช้งบประมาณหลายส่วนด้วยกัน เพราะเจ้าหน้าที่จากเพียงหน่วยงานเดียว อาจจะไม่เพียงพอนะครับ อยู่ที่การบูรณาการในการใช้ทั้งคน ทั้งแหล่งงบประมาณ ทั้งแผนงานให้สอดคล้องกัน มีความรับผิดชอบหลักนะครับ แบ่งความรับผิด ชอบให้หน่วยงานอื่น ๆ ไม่ให้ซ้ําซ้อนกัน ทั้งในภารกิจและพื้นที่ เช่น ขยะผักตบชวาในชุมชน ถ้าปล่อยให้เกิดขึ้น น้ํามากก็ไหลลงคูคลอง แม่น้ํา ทั้งในและนอกเขตชลประทาน หากกําจัดตั้งแต่ต้นทางได้โดยประชาชนทุกคนช่วยกัน เจ้าหน้าที่ก็จะสามารถแก้ไขได้โดยทันที
สําหรับขั้นตอนการจัดการขยะทั่วไป ตั้งแต่ที่ทิ้งขยะ การดําเนินการแยกขยะขนขยะ การจัดหาที่ทิ้งขยะฝังกลบขยะนําไปสร้างพลังงาน ทุกอย่างต้องใช้งบประมาณเป็นจํานวนมาก ปัจจุบันเราเก็บค่าขยะได้เพียงครัวเรือนละ20บาทต่อเดือน ประกอบกับทําให้เกิดปัญหาเจ้าหน้าที่ที่ไม่เพียงพอ รัฐบาลจําเป็นต้องเพิ่มงบประมาณจากงบกลางและของกระทรวงมหาดไทยลงไปเพิ่มอีกปีละเป็นจํานวนมากในปัจจุบัน
การแยกขยะจากหมู่บ้าน ชุมชนเป็นสิ่ง จําเป็น แต่ละที่สามารถจัดที่จัดเก็บ ที่ทิ้งได้เพียงพอหรือไม่ มีที่วางพอได้หรือเปล่า ถนน พื้นที่อาจจะคับแคบเกินไป ที่ทิ้งขยะใหญ่แบบเมืองนอกทําไม่ค่อยได้นะครับ เมื่อมีการแยกขยะมาแล้ว ก็ต้องมาดูเรื่องการขนส่ง การเก็บของเจ้าหน้าที่ รถเก็บขยะพอหรือไม่พอ แล้วการเก็บรวมกันไปทิ้งที่ปลายทาง ก็เหมือนเดิมทุกอย่าง ส่วนการแปลงขยะให้เป็นพลังงาน ปริมาณขยะต้องเพียงพอ ต้องมีการสร้างโรงงาน แต่ประชาชนก็ไม่ได้ให้สร้าง ในพื้นที่ตนเอง สรุปแล้วก็จะเกิดอะไรขึ้นไม่ได้ทั้งสิ้น ก็จะแก้ปัญหาขยะไม่ได้
วันนี้ต้องดูว่ารัฐบาลทําอะไรไปได้บ้าง อย่างน้อยก็ให้มีมาตรการเข้มงวดกวดขัน ออกมาตรการ ใหม่ ๆ ซึ่งก็จําเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากทั้ง ผู้ทิ้ง ผู้เก็บรัฐบาลเจ้าหน้าที ท้องถิ่น นะครับ ถ้าเรายังคงคิดว่าขยะคือปัญหา แต่ถ้าทุกคนไม่ร่วมมือตลอดกระบวนการ ก็แก้ไขไม่ได้ วันนี้ใช้เงินเพิ่มเติมไปปีละกว่าสามพันล้านบาท ในเรื่องของการบริหารจัดการขยะ
เรื่องของปัญหาน้ําท่วมในกรุงเทพฯ ก็เช่นกัน ต่างจังหวัดก็มี เป็นส่วนหนึ่งของปัญหาในการบริหารจัดการน้ําทั้งระบบ ที่เรามีน้ําภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคใต้ และกรุงเทพมหานคร นอกเหนือจากมาตรการกําจัดขยะ ผักตบ ที่ผมกล่าวไปแล้วข้างต้น ก็ในเมื่อระบบระบายน้ําเดิมเล็ก ขยายไม่ออกขยะอุดตัน ขยะชิ้นใหญ่ไหลรวม ตั้งแต่ โต๊ะ เก้าอี้ ที่นอน เราก็ได้พยายามจัดรถเก็บเพิ่มเติมนะครับ สําหรับขยะชิ้นใหญ่ กําชับ ได้สั่งการไปแล้ว กําชับและพยายามเพิ่มขีดความ สามารถในการระบายน้ําให้เร็ว ไม่ได้ทันที เพราะระบบขยายไม่ออก แต่ปัญหาคือขยะจะเอาไปทิ้งที่ไหน น้ําจะระบายไปที่ไหน คูคลองเดิมมีน้อยนะครับ ถมไปแล้ว นานแล้วด้วย สกปรก ไม่เพียงพอ เครื่องสูบน้ํา ผลักดันน้ํา ระบายน้ําก็มีน้อย
สําหรับการบําบัดน้ําเสีย ปัญหาก็เริ่มจากการประกอบการอุตสาหกรรม ต้องกําจัดตั้งแต่ต้นทาง กฎหมายทุกฉบับมีอยู่แล้ว เราต้องเข้มงวด การติดตั้งถังดักไขมันระบบถังบําบัดน้ําเสียในบ้าน ทั้งเล็กกลาง ขนาดใหญ่ ทุกกิจกรรมก็ต้องแก้ไข ทําอย่างไรจะไม่ไหลลงคลอง ระบบระบายน้ําก็จะไม่เกิดปัญหา ทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งที่เราต้องพยายามทํา ซึ่งรัฐบาลก็กําลังเพิ่มเติมในการทํางานทุกระบบ เท่าที่จะสามารถทําได้ เช่น ได้เพิ่มเครื่องมือสูบผลักดันน้ํา จากต้นทางและปลายทาง เพื่อจะดําเนินการสูบ และดําเนินการสูบโคลนเลนออกจากท่อรวมไปถึงจัดหาเจ้าหน้าที่เพิ่มเติมตามงบประมาณที่มีอยู่ หรือเพิ่มเติมได้จํานวนหนึ่ง เพื่ออํานวยความสะดวกในการเดินทาง ในการจราจรที่ติดขัดแก้ปัญหารถเสีย ทําให้เกิดน้ําท่วมชั่วคราว
วันนี้เราต้องแก้ปัญหาให้น้ําลดลงให้ได้โดยเร็วที่สุด ซึ่งเป็นไปไม่ได้ พอฝนตกลงมา แล้วก็ไม่ท่วม ไม่ไหล ลดระดับได้ภายในไม่กี่นาที เป็นไปไม่ได้เลย เพราะว่ากทม. เป็นพื้นที่ลุ่มต่ํา สูงกว่าระดับน้ําทะเลน้อยมาก สําหรับปัญหาของเดิมที่ทํากันเอาไว้ ก็แก้ไม่ได้ ก็ต้องทําใหม่ เช่น การสร้างสถานีสูบน้ําขนาดใหญ่เพิ่มเติม เราก็มีโครงการอีกโครงการหนึ่งกําลังให้ทําอยู่ โครงการโรงสูบน้ําคลองเปรมประชากรซึ่งต้องใช้งบประมาณจํานวนมากและใช้เวลาก่อสร้าง แต่ที่อื่นที่เดือดร้อนอีกจะทําได้หรือไม่ ขุดอะไรก็ไม่ได้ ติดขัดบ้านเรือนประชาชนที่อยู่อาศัยทั้งหมด ก็เห็นใจเพราะว่าที่ผ่านมา ได้สร้างไปโดยไม่เป็นไปตามผังเมืองที่มีอยู่แล้ว ที่เขาทํามามีกฎหมายทุกฉบับ แต่ก็ปล่อยปละละเลยมายาวนาน
ต่อจากนี้ไป เราคงต้องเตรียมรับมือกับน้ําเหนือที่จะไหลลงมาเพิ่ม รวมกับฝนที่ตกใต้เขื่อน ที่อาจตกเกินขีดความสามารถของระบบระบายน้ําของเราที่จะรับได้ เพราะเราไม่มีเขื่อน ไม่มีแก้มลิงขนาดใหญ่เพียงพอ ขุดไม่ได้ เพื่อจะตัดตอนน้ําเหนือใต้เขื่อนที่มีอยู่ ประชาชนไม่ยินยอม เกรงว่าจะทําลายสิ่งแวดล้อม แต่ก็จะมีผลกับน้ําท่วม ทั้งในพื้นที่ต่าง ๆ และกรุงเทพมหานคร เพราะน้ําไหลจากเหนือลงล่างนอกจากนั้น การกักเก็บน้ําเราต้องดําเนินการไปอย่างพร้อมกัน เมื่อฝนทิ้งช่วงก็จะเกิดน้ําท่วม แล้วน้ําแล้งตามมา ทุกอย่างจะทําไม่ได้เลย ถ้าเราทุกคนยังขัดแย้งกันด้วยหลักการ ทุกคนต้องการมีน้ําใช้ ไม่อยากให้น้ําท่วม แต่ก็ยังไม่ค่อยยอมเสียสละ ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตนเอง ยังให้เป็นหน้าที่ของรัฐบาล มีการทิ้งขยะเหมือนเดิม โทษกันไปมาทุกอย่าง ไม่มีโอกาสปฎิรูปได้ทุกอย่าง แน่นอนทุกเรื่อง คิดแบบเดิม วิธีการเดิม ๆ กฎหมายเดิม ๆ ไม่เข้าใจ ไม่ร่วมมือ แยกคิด แยกทํา ไม่บูรณาการ ผมอยากจะขอทําความเข้าใจวันนี้ด้วย
ที่ผมพูดทั้งหมดนั้น ไม่ใช่เป็นการแก้ตัวของรัฐบาลหรือ คสช. หรือโยนความผิดให้กับใคร แต่เราต้องยอมรับในปัญหาที่แท้จริงที่เกิดขึ้น แก้ไขปัญหาแบบองค์รวม ให้กําลังใจซึ่งกันและกัน ช่วยกันแก้ไขมากกว่าตําหนิ เลิกบ่นว่าในสิ่งที่ทําไม่ได้ ก่อนจะติติงวิพากษ์วิจารณ์ใด ๆ กรุณามีหลักคิดให้ถูกต้อง มีข้อมูลที่เพียงพอ มองปัญหาที่ทับซ้อน แกะออกมาจะได้รู้ว่าเราจะแก้ไขได้อะไรบ้าง เพื่อจะช่วยกันปฏิรูปประเทศก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เราต้องช่วยกันหาสิ่งที่ทําได้ไปก่อน ผมเชื่อว่าทุกปัญหาจะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง
พี่น้องประชาชนที่รักครับ​
เพื่อช่วยเหลือพี่น้องประชาชนผู้มีรายได้น้อย ปานกลาง จําเป็นต้องใช้เพื่อสร้างความเข้มแข็งเพิ่มขีดความสามารถ มีการลงทุนเพิ่ม เพื่อจะสร้างงาน สร้างรายได้ โดยสร้างความเชื่อมโยง ไม่ใช่ช่วยจน หรือช่วยโดยไม่มองรายละเอียด อย่างเดียว ความชัดเจน ความเดือดร้อนต่าง ๆ นั้น มีไม่เท่ากัน รายได้น้อยสุด เราก็อาจจะต้องดูแลมากที่สุด ให้เขาสามารถมีรายได้ที่เพียงพอ พึ่งตนเองได้ ซึ่งเราจะต้องทําอย่างระมัดระวัง การใช้จ่ายงบประมาณต้องคุ้มค่า โปร่งใส มีประสิทธิภาพ ตรวจสอบได้ โดยไม่ปล่อยปละละเลยทุกเรื่องที่เกี่ยวข้อง ขอให้ประชาชนเข้าใจ อย่าไปฟังคําบิดเบือนว่าต่อไปจะมีการช่วยอะไรได้หมดทุกอย่าง เป็นไปไม่ได้ ต้องร่วมมือกัน ทั้งรัฐ ประชาชน ประชาสังคม NGOและอื่น ๆ
เรื่องการใช้จ่ายการบริหารหนี้ครัวเรือน หนี้สาธารณะ รัฐบาลก็ต้องทําควบคู่กันไป ตลอดเวลา หนี้ประชาชน หนี้ของประเทศ เราจะได้เห็นความพยายามในการแก้หนี้นอกระบบ การลดภาระหนี้สินครัวเรือน เราจัดให้มีกองทุนกู้เงินแก้ปัญหา ทั้งประชาชนที่มีรายได้น้อย ทั้งSMEsทั้งอะไรต่าง ๆ มากมาย แต่ติดที่ว่าทุกคนไม่พร้อม คุณสมบัติไม่ได้ ไม่ผ่าน ก็ต้องเห็นใจ เพราะงบประมาณทุกงบประมาณนั้น เราปล่อยให้เสียหายไม่ได้ ซึ่งอาจจะเกิดจากการบริหารจัดการหนี้ในอดีตที่ผ่านมา การสร้างการเรียนรู้ที่ไม่พอ ทุกคนไม่มีบัญชีครัวเรือน เทคโนโลยีเจริญเติบโตเร็วเกินไป ไม่เข้มแข็งเพียงพอ รายได้ไม่เพียงพอ เกิดการเป็นหนี้นอกระบบ ในระบบ มาอย่างต่อเนื่อง การไม่มีบัญชีครัวเรือน ในการใช้หนี้ กู้ยืมเก่าและใหม่ การที่จะให้รัฐบาลช่วยทั้งหมดโดยไม่ต้องชําระคืนเป็นไปไม่ได้ อย่าไปเชื่อผู้บิดเบือนว่ารัฐบาลนี้มาสร้างหนี้ ไม่ช่วยเหลือต้องไปดูว่าหนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เป็นหนี้มีมูลค่าบ้างหรือไม่ เช่น ผ่อนบ้าน ที่ดิน รถยนต์ ประกอบอาชีพ หรือหนี้ที่ไม่มีมูลค่า ซื้อของฟุ่มเฟือย แบรนด์เนมเกินความจําเป็น เกิดขีดความสามารถของตัวเอง ใช้บัตรเครดิตอย่างไม่ระมัดระวัง เราจะมีวิธีบรรเทาเหล่านั้นได้อย่างไร เพื่อจะช่วยเขาให้เขามีรายเพิ่ม ขึ้นเพื่อชําระหนี้เก่า แล้วก็ดํารงชีวิตใหม่ได้อย่างไร เราต้องทําทุกมาตรการรัฐบาลอยากจะทราบว่าวิธีการแก้ไขปัญหาหนี้นอกระบบ หนี้ครัวเรือน หนี้สาธารณะ รัฐบาลต่อไปจะมีวิธีการแก้ปัญหาอย่างไรได้ดีกว่านี้ ยั่งยืนได้มากกว่า หรือจะเข้ามาแบบเดิม ช่วยเหลือโดยไม่คํานึงปัญหาที่จะตามมาในอนาคต ประเทศชาติต้องล้มเหลวอีกครั้ง ในเรื่องระบบการเงินการคลังของประเทศ
กรณีการป้องกันไม่ให้ใช้งบประมาณของรัฐบาลในการสร้างนโยบายพรรคการ เมือง ในรูปแบบประชานิยมเต็มรูปแบบ เช่น พระราชบัญญัติกองทุนพลังงาน พระราชบัญญัติการจัดทํางบประมาณในลักษณะบูรณาการ การจัดทํางบประมาณภาค กลุ่มจังหวัด จังหวัด ที่มีความชัดเจนในปัจจุบัน ในการใช้จ่าย ซึ่งก็น่าจะช่วยแก้ปัญหาในวันหน้าได้บ้าง แต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการมีธรรมาภิบาลของทุกรัฐบาลต่อไป
รัฐบาลนี้เข้ามาแก้ไขปัญหา ไม่ใช่มาสร้างปัญหาต่อไป และก็จะต้องระมัดระวังหามาตรการไม่ให้เกิดปัญหานี้อีก ซึ่งขอให้ทุกคนเข้าใจเจตนารมณ์ วัตถุประสงค์ของกฎหมายทุกฉบับ ที่ออกในสมัยรัฐบาลนี้ด้วย อย่าไปมองว่าไปสร้างภาระความเดือดร้อนให้กับประชาชน อย่างที่หลายกลุ่ม หลายฝ่ายออกมาพูดกัน เราต้องมีมาตรการลดความเสี่ยงทุกเรื่อง แล้วสร้างความเท่าเทียม สร้างความเป็นธรรมโดยการใช้กฎหมายอย่างเป็นธรรม
พี่น้องประชาชนทุกท่านครับ
สิ่งที่เป็นอุปสรรคต่อการขับเคลื่อนและพัฒนาประเทศที่สําคัญ และเป็นภัยเงียบในสังคมไทยคือการทุจริตและการกระทําผิดกฎหมายและความไม่เข้าใจบิดเบือน ไม่ใช้ข้อเท็จจริง ซึ่งเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องร่วมกันรับผิดชอบ เฝ้าระวังทั้งเจ้าหน้าที่ ประชาชน รัฐบาล สาเหตุสําคัญเกิดจากการขาดความรอบรู้ ประสิทธิภาพ จากนโยบายขับ เคลื่อนสู่ผู้ปฏิบัติและสังคม ประชาชน ขาดความยับยั้งชั่งใจของเจ้าหน้าที่ความไม่พอเพียง ไม่พอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ ทั้งเจ้าหน้าที่และประชาชนส่วนหนึ่ง และการไขว่คว้าแสวงหาความสะดวกสบายฟุ่มเฟือย จากของใช้เครื่องมืออุปกรณ์ สิ่งอํานวยความสะดวกสมัยใหม่ เทคโนโลยีสูง แต่ก็ลืมประมาณตนว่ามีรายได้เพียงพอหรือไม่ หรือจําเป็นต่อการดํารงชีวิตหรือไม่ การทุจริตอาจมาในรูปแบบของการขอรับบริการ การอํานวยความสะดวก ซึ่งผู้กระ ทําความผิด มักเป็นผู้ที่นิยมการใช้อภิสิทธิ์หรือต้องการการดูแลเป็นกรณีพิเศษ ที่แย่กว่านั้นคือ การประกอบกิจการสีเทาหรือการทําธุรกิจที่ไม่ถูกต้อง ผิดกฎหมาย ซึ่งเปิดโอกาสให้เจ้าหน้าที่บางนาย บางกลุ่มบังคับใช้กฎหมายที่ตนเองถืออยู่ เพื่อเรียกรับผลประโยชน์ หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ แบบเอาหูไปนา เอาตาไปไร่เกื้อกูลซึ่งกันและกันทั้ง2ฝ่าย ก็ผิดทั้งคู่กลายเป็นภาระความผูกพันจนแยกกันไม่ออก แม้ปัญหาลักษณะนี้จะมีมานานคู่สังคมไทย จนบางคนชินชา เอือมระอา กลืนไม่เข้า คายไม่ออกแต่วันนี้ ถึงเวลาแล้วที่เราต้องปลดเรื่องเหล่านี้ให้ได้ ต้องมีการปฏิรูปสังคม ต้องหยุดวงจรคอร์รัปชั่นเหล่านั้น เราต้องช่วยกันพิจารณาว่า เราจะร่วมมือกันป้องกันและแก้ไขได้อย่างไร
สิ่งเหล่านี้ ผมคิดว่าแก้ไขได้ โดยการปลูกฝังอุดมการณ์ให้กับข้าราชการการสร้างจิตสํานึกให้กับทุกคน เริ่มตั้งแต่เยาวชนในระบบการศึกษา และการเป็นตัวอย่างที่ดีของคนในครอบครัว เพื่อเป็นการสร้างความภาคภูมิใจ และการเข้าอกเข้าใจกัน อย่าได้เรียกร้องอะไรที่เกินฐานะพ่อแม่ ผู้ปกครอง เพราะท่านต้องไปหามาสุจริตไม่ได้ก็ทุจริต
อย่าไปคิดว่าจะต้องทําทุกอย่างให้มีฐานะเท่าเทียมเพื่อนฝูง จงคิดเสียใหม่ว่า เราทุกคนมีสิทธิขั้นพื้นฐานที่เท่าเทียมกันอยู่แล้ว แต่คนที่จะมีความสุขในชีวิตได้คือ คนที่รู้จักพอ หรือพอเพียงส่วนคนที่ไม่รู้จักพอ ก็จะไม่เคยมีความสุขเลยรัฐบาลและ คสช. ยอมรับว่าการปราบปรามการทุจริตและการจัดระเบียบสังคม และการบังคับใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัด เป็นส่วนหนึ่งที่ส่งผลกระทบต่อการไหล เวียนในระบบเศรษฐกิจ มีเศรษฐกิจหดตัว ฝืดเคือง ทั้งนี้อาจจะเนื่องจากเม็ดเงินจากการประกอบธุรกิจสีเทาเหล่านี้ ซึ่งเดิมมีเป็นจํานวนมาก ดังนั้นเมื่อมีการปราบปรามอย่างหนัก ก็จะมีผลสะท้อนทางลบต่อตัวเลขเงินที่หมุนเวียนทางเศรษฐกิจในพื้นที่ แต่ถ้าหากเราปล่อยปละละเลยก็จะเป็นสนิมกัดกร่อนประเทศชาติ ทั้งด้านเศรษฐกิจสังคม และความมั่นคงในเวลาเดียวกัน
อีกส่วนหนึ่งนั้น อาจจะทําให้เกิดปัญหากับผู้มีรายได้น้อยมาก เพราะว่าบางคนนั้นอยู่ในห่วงโซ่นี้มาโดยตลอด ระยะเวลาที่ผ่าน ๆ มา เขาได้ใช้เงินเหล่านี้ในการดํารงชีพ อาทิเช่น การจ่ายส่วยเพราะขายของบนทางเท้าการขายสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์การขายหวยใต้ดิน เฝ้าบ่อน เฝ้าซ่องโสเภณีเหล่านี้เป็นต้น บางคนไม่รู้ว่าสิ่งที่ทํานั้นผิดกฎหมายเพราะทํามาตั้งแต่เด็ก บางคนมักง่ายในการหาเงิน หาง่ายก็ใช้ง่าย เที่ยวเตร่ ใช้เงินง่ายไม่รู้คุณค่าของเงิน หมดก็หาใหม่ ก็ต้องทําผิดกฎหมายอีก เกิดการจี้ปล้นทําอาชญากรรมต่าง ๆ อีกมากมาย พอมาวันนี้ สิ่งที่เคยชิน แต่ทําผิด จึงถูกห้าม ถูกจับ ถูกปรับ ทําไม่ได้ เลยรู้สึกว่าเดือดร้อน ก็เป็นส่วนหนึ่ง คงไม่ใช่ทั้งหมดจนนักการเมืองที่ไม่ดีนัก ออกมาพูดบิดเบือน โจมตีนโยบายการจัดระเบียบบ้านเมือง ว่าสร้างความลําบากให้กับผู้มีรายได้น้อย คนหาเช้ากินค่ํา เพื่อหวังผลทางการเมือง แล้วข้อเท็จจริงคืออะไร ทําไมเราไม่สร้างการรับรู้ที่ถูกต้อง สอนให้ประชาชนมองผลกระทบในระยะยาว ชวนกันทําในสิ่งที่ถูกต้อง มั่นคง และยั่งยืนจะดีกว่าหรือไม่
สุดท้ายนี้ สิ่งที่ช่วยให้เราบรรลุความสําเร็จ ตามนโยบาย“ไทยแลนด์4.0”ได้คือ การวิจัยและพัฒนา ตลอดขนการสร้างนวัตกรรมใหม่ ๆ ของไทยเอง นอกจากต้องผลิตเพื่อมาใช้ประโยชน์ ยังต้องนําไปสู่การขยายผลในเชิงพาณิชย์ซึ่งจะต้องสร้างความสัมพันธ์ เชื่อมโยงกัน ระหว่างผู้วิจัย ผู้ผลิต การตลาด  กฎหมาย ทั้ง4อย่างนั้น เราต้องหาวิธีการที่จะต้องทําให้เกิดขึ้นให้ได้ ที่ผ่านมาเราไม่ได้จัดทําห่วงโซ่ เหล่านี้ให้ครบวงจร หรือทําให้เกิดขึ้นได้ไม่มากนัก ทุกอย่างแยกชิ้นกันทํา หากันไม่เจอ เช่น ไม่วิจัยในสิ่งที่ตลาดต้องการ ประชาชนต้องการ ไม่จําเป็นเพราะไม่สอดคล้องกับการใช้ชีวิตประจําวันจึงไม่ดึงดูดความสนใจ และไม่นําไปสู่การผลิตกฎหมายก็ไม่เกื้อกูล ไม่ครอบคลุม กลับเป็นอุปสรรคในเรื่องเหล่านี้ การให้สิทธิประโยชน์และทุนวิจัย ขาดความต่อเนื่อง เป็นต้นเราก็ควรจะจัดกลุ่มความสําคัญ ความเร่ง ด่วน ให้สัมพันธ์กับทุนการวิจัยและกฎหมาย เพื่อให้เกิดกระบวนการ ที่ประสานสอดคล้องกัน ทั้งการวิจัยของภาครัฐ สถานศึกษา ภาคธุรกิจเอกชน ตลอดจนการลงทุนใน5 S CURVEใหม่ของเรา จะต้องมีการกําหนดมาตรฐานรองรับ เช่น ของ มอก. อย. เป็นต้น ซึ่งเราจะต้องสร้างห่วงโซ่ผู้ผลิต และการตลาดให้เกิดขึ้นให้ได้ ตรงความต้องการของประเทศมีผลตอบแทนให้กับผู้วิจัย คณะวิจัย ในหลากหลายกิจกรรม โดยเฉพาะสิ่งที่จําเป็นคือ เหมาะสมกับคิดมาเพื่อให้ใช้ได้กับประชาชนผู้มีรายได้น้อยและเกษตรกรรมตลอดจนงานด้านความมั่นคงด้านเศรษฐกิจ ที่เอื้ออํานวยซึ่งกันและกัน ในสิ่งของที่อาจจะไม่แพงมากนัก หรือแพงก็ทําให้ถูกขึ้น
วันอังคารที่ผ่านมา ผมได้เชิญนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มาแสดงผลงานวิจัยในกลุ่มDigital Economyให้คณะรัฐมนตรี และหน่วยงานด้านความมั่นคงชม วันนี้ผมขอยกตัวอย่าง2ผลงานมาเล่าให้พี่น้องประชาชนฟังคือ ผลงานแรกเกี่ยวข้องกับการแก้ไขปัญหาเหตุการณ์ความไม่สงบในพื้นที่ภาคใต้ซึ่งการเก็บพิสูจน์หลักฐาน เช่นรอยนิ้วมือแฝง รอยอาวุธ รอยงัดแงะ ถ้าจะเก็บหลักฐานเป็น3มิติ ให้คงทน ชัดเจน ต้องใช้ซิลิโคนนําเข้าจากต่างประเทศ ราคาสูงหลอดนิดเดียว2,500บาท ใช้เวลาในการลอกลายประมาณ15นาที และมีข้อจํากัดในการใช้งาน เช่น ลอกลายกระสุนปืนแบบเจาะทะลุไม่ได้ แต่ทีมวิจัยนี้ สามารถใช้ยางธรรมชาติมาผลิตเป็นเทอร์โมพลาสติกลอกลายใช้งานง่าย เมื่อโดนความร้อน หรือไดร์เป่าผม ก็จะอ่อนตัวเหมือนดินน้ํามัน เอาไปใช้ได้ทันที ได้คุณภาพความคมชัด ใช้เวลาลอกลาย แค่2นาที รอยกระสุนแบบเจาะก็สามารถเก็บหลักฐานได้ ราคาถูกกว่ามาก กิโลกรัมแค่600บาท แล้วยังสามารถนํากลับมาใช้ใหม่Recycleได้อีกด้วย ก็ขอให้หน่วยงานความมั่นคงนําไปศึกษานําไปใช้ประโยชน์ด้วย
ผลงานที่สอง เป็นชุดตรวจสารพันธุกรรมทํานายอาการแพ้ยาในกลุ่มคาร์บามาซิพีน ซึ่งเป็นกลุ่มยาที่ก่อให้เกิดการแพ้ยามากเป็นลําดับต้น ๆ ของการแพ้ยาในผู้ป่วย โดยใช้การตรวจDNAจากเลือดผู้ป่วย เพื่อคัดกรองลักษณะพันธุกรรมที่สัมพันธ์กับการแพ้ยา ซึ่งหากแพ้รุนแรงอาจทําให้ตาบอดและอาจเสียชีวิตได้ ซึ่งชุดตรวจที่เราพัฒนาขึ้นเองราคาเพียง1,000บาท ขณะที่ชุดตรวจนําเข้าจากต่างประเทศมีราคาสูง ชุดละ2,500บาท ทําให้โอกาสในการตรวจกรองทําได้ครอบคลุมมากขึ้น
สุดท้ายนี้ผมมั่นใจว่า ทุกๆ สถาบันการศึกษาในประเทศ มีขีดความสามารถและกําลังปรับตัว ปรับเปลี่ยนบทบาทของสถาบันการศึกษา ไปสู่การวิจัยและพัฒนามากขึ้นยิ่งขึ้น ซึ่งหลาย ๆ แห่งทําได้ดีมาก สิ่งที่สําคัญที่สุดคือ ขอให้งานวิจัยเหล่านั้นมีทิศทางเพื่อแก้ปัญหาของชาติ ของพี่น้องประชาชน และช่วยนําพาประเทศไปสู่ “ไทยแลนด์4.0”ขอขอบคุณหมอ อาจารย์ และนักวิจัยทุกท่านที่ได้ทุ่มเทเพื่อร่วมกันสร้างอนาคตที่แข็งแกร่งให้แก่ประเทศชาติ ผมเชื่อเสมอมาว่า สถาบันการศึกษานั้น จําเป็นต้องเปิดตัวเองเข้าสู่ชุมชน เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับท้องถิ่น จับมือเดินไปด้วยกัน แข็งแรงไปด้วยกันStronger together
ขอบคุณครับขอให้ทุกคนมีความสุขในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ สวัสดีครับ